Надышоў час зноў паглядзець ня толькі на ўсход, але і на захад. Гэты артыкул, нядаўна надрукаваны ў аўтарытэтным амерыканскім выданьні “The Washington Times“, належыць Полю Бельену (Paul Belien). Аўтар зьяўляецца рэдактарам Brussels Journal і адначасна супрацоўнікам Хадсанаўскага інстытута. Для нас сапраўды прыемным адкрыцьцём стала тое, што на Захадзе існуюць погляды на працэсы ў Еўрапе, аналагічныя нашым поглядам…
Рэдакцыя.
Пётр Хамякоў.
Пётр Хамякоў (ад імя Круга Рускай Праўды)
Толькі што мы трохі зірнулі на ідэалагічны ўзровень рускіх шавіністаў. Цяпер давайце паглядзім на стадыю іх арганізацыйнай падрыхтаванасьці й магчымасьці іх ўплыву на палітычныя падзеі ў Расеі. Для гэтага мы прапануем азнаёміцца з двума артыкуламі Пятра Хамякова – аднаго з ідэолагаў рускіх шавіністаў. Раім таксама зьвярнуць увагу на супадзеньне датаў, 3 ліпеня, у іх і ў нашых лукашыстаў (зьмест гэтай даты ў іх вы бачыце на фота, а пра штучнасьць гэтай даты ў Беларусі ўсім вядома, дый мы ўжо пра гэта пісалі, у т.л. год таму; гл. nashaziamlia.org/2006/07/05/181). Вылучаем гіпотэзу пра невыпадковасьць такога супадзеньня, паколькі акрамя недарэчнасьці гэтай даты ў нас, ёсьць зьвесткі пра фінансаваньне Лукашэнкам нацыяналістычнай апазіцыі ў Расеі, а гэта, як вядома – крытэр вялікай залежнасьці. Няўжо сапраўды, мы – беларусы – з-за комплексу імперскай непаўнавартасьці рускіх шавінюг будзем сьвяткаваць 3 ліпеня іх надуманае сьвята пад маркай “Дня незалежнасьці Беларусі”? Няўжо пра незалежнасьць ад Хазарыі гаворка? Нейкае трызьненьне атрымліваецца. Карацей, сачыце за зьместам сусьветных падзей, а мы са свайго боку будзем рабіць усё, каб гэтаму дапамагаць.
Рэдакцыя.
Віталь Хромаў, Алесь Астроўскі.
Віталь Хромаў, Алесь Астроўскі.
Хада падзей усё больш пацьвярджае нашую правату ў тым, што мы даўно сочым за рускімі шавіністамі, якія любяць называць сябе “арыйцамі” (іхныя сайты ari.ru; ariru.info). Настаў час чарговы раз паглядзець, які стан справаў у іх сёньня на ідэалагічным і арганізацыйна-палітычным узроўнях іх дзейнасьці. Пачнем зь ідэалогіі.
Барыс Керзач, Віталь Хромаў, Алесь Астроўскі.
Папярэдні артыкул, аўтар якога гаворыць пра небясьпеку “росту этнічнай самасьвядомасьці рускіх”, пра “нацыяналізм этнічнай бальшыні [у Расеі. – Рэд.]”, пра “імкненьне хваравітай самасьвядомасьці [рускіх. – Рэд.] масаў суцешыцца этнічным дамінаваньнем” і да т.п., зьяўляецца добрай нагодай для таго, каб абмеркаваць значэньне наяўнасьці ў людзей “этнічнага пачуцьця” (сьфера псіхічнага) і таго сацыяльнага феномену, які зь яго вынікае – зьявы “этнічнага адзінства”, у забесьпячэньні паўнавартаснай грамадскай арганізацыі.
Эміль Абрамавіч Паін – загадчык сектара Інстытута сацыялогіі РАН, прафесар ДУ-ВШЭ (узята з www.ng.ru/ideas/2007-06-15/10_empire.html).
Гэтым артыкулам мы хочам паказаць, што ў Расеі ўсё больш людзей, асабліва “абрамычаў”, пачынаюць адчуваць небясьпеку рускага фашызму. Гэта якраз тое, пра што наш рэдактар папярэджваў і год (гл. http://nashaziamlia.org/2006/08/27/271), і 10 гадоў таму (гл. http://nashaziamlia.org/2006/04/16/50). Каму лянота зазірнуць, працытуем: “Аналізуючы гісторыю Расеі, варта зьвярнуць увагу на надзвычай знамянальны факт: пасьля чарговага ўнутранага катаклізму Расея, кожны раз мяняючы сваю форму і часта эліту, якая трымала ўладу на яе тэрыторыі, захоўвала сваю імперскасьць. Так, пасьля бальшавіцкага перавароту 1917 г. царская Расея была пераўтворана ў бальшавіцка-камуністычную, пасьля падзей 1991 г. - з бальшавіцка-камуністычнай у псэўдадэмакратычную. Зараз можна прадбачыць магчымасьць чарговых “пераўтварэньняў” у Расеі, калі яна можа набыць шавіністычна-фашыстоўскую форму, а затым, верагодна, зноў будзе спрабаваць вярнуць “цара-бацюхну”. Але пры ўсім тым Расея і далей “зьбіраецца” захоўваць сваю імперскую ідэалёгію і практыку. Усё гэта можа сьведчыць аб адным: імперскасьць ёсьць існасная характарыстыка Расеі, у дачыненьні да якой зьмена формы - усяго толькі спосаб захаваньня нечага больш істотнага”. Ну, і хто пасьля гэтага лепшы філосаф-аналітык?.. Нагадваем, тое, у чым мы з аўтарам ня згодныя ці жадаем удакладніць, мы, як ідэолагі беларускай дэмакратыі, каментуем у квадратных дужках.
Рэдакцыя.
Рэдакцыя (паводле радыё “Свабода” за 8 чэрвеня 2007)
Алесь Астроўскі
Гэты артыкул быў пададзены ня толькі ў матэрыялах канферэнцыі “Беларуская нацыянальная ідэя”, але і пад назвай “Эліта і маса” быў надрукаваны ў №№58-61 газеты “Пагоня” за 1999 год.
Рэдакцыя.
Барыс Керзач, Віталь Хромаў (паводле матэрыялаў шэрагу інтэрнэт-выданьняў)
12 чэрвеня у сталіцы ЗША Вашынгтоне ля будынку Кангрэсу быў адкрыты помнік, прысьвечаны ахвярам камунізму ва ўсім сьвеце. Усталяваная бронзавая багіня з паходняй у руках – дакладная копія 10-мэтровай статуі ў гонар дэмакратыі, якую ў 1989 годзе усталявалі кітайскія студэнты падчас пратэстаў на плошчы Цяньаньмынь у Пэкіне. Тады тую статую зрабілі з гіпсу навучэнцы пэкінскай мастацкай школы. Цяпер помнік з бронзы узьведзены ў Вашынгтоне дзякуючы намаганьням адмысловага Фонду (Victims of Communism Memorial Foundation), ганаровым старшынём якога зьяўляецца былы прэзыдэнт ЗША Джордж Буш-старэйшы. Унёсак у Фонд зрабілі і амэрыканскія беларусы.
Тэкст у дзьвюкосьсях, прыведзены ніжэй, належыць пяру Зоі Сьветавай і ўзяты з сайта www.ej.ru). Мы лічым, што аўтарка артыкула таленавіта задала пэўныя пытаньні, а мы, у сваю чаргу, паспрабуем на іх адказаць…
Рэдакцыя.
Рэдакцыя (паводле kavkazcenter.com/russ)
Супраць прафесара Марыё Скарамэлы (гд. фота), які сустракаўся ў Лондане з Аляксандрам Літвіненка ў дні атручаньня апошняга агентамі расейскай імперыякратыі на чале з Лугавым й які адразу па вяртаньні на радзіму 24 снежня 2006 году быў арыштаваны і пасаджаны ў рымскую турму, высунуты новыя абвінавачваньні. Як паведаміла агецтва Ansa, на гэты раз прафесара абвінавацілі ў “нанясеньні шкоды… Нацыянальнаму парку Везувія”.
Гэты тэкст ёсьць выступам на чэрвеньскім Сойме Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі БНФ (гл. сайт zianonpazniak.de). Тое, што выдзелена тоўстым шрыфтам, выдзелена намі. Мы ня згодныя што да ацэнкі фігуры А.Мілінкевіча. Ён, па ўсім відаць, ёсьць прадстаўніком не расейскай імперыякратыі, а заходняй фінансавай алігархіі, ядром якой зьяўляецца сіянакратыя. У адносінах да беларускай дэмакратыі гэта не нашмат лепш…
Рэдакцыя.
Аляксей Саламонаў, Мікалай Бандарук.
Аляксей Саламонаў, Мікалай Бандарук.
Аляксей Саламонаў, Мікалай Бандарук.
1. Агульная зыходная існасць такой ідэі для любой краіны.
У адным з нашых артыкулаў “Беларуская нацыянальная ідэя як канцэпцыя жыццядзейнасці і развіцця беларускай дзяржавы ў якасці самастойнага звяна ў ланцугу агульначалавечай супольнасці” паказана, што адным з галоўных яе складнікаў з’яўляецца фактар пастаянна ўдасканальванага, рацыянальнага па выніковасці і экалагічнага ў існасці прыродакарыстання з улікам рэгіянальных магчымасцяў краіны і яе нацыянальных асаблівасцяў.
Прыступаем да выстаўленьня апошніх артыкулаў раздзела “Праектаваньне будучыні” міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі “Беларуская нацыянальная ідэя” (Гродна, 18-19 красавіка 1999 года). Аўтар кароткага артыкула, пададзенага ніжэй, Анатоль Едзіновіч прэзентаваў сябе, як жыхар Менску.
Рэдакцыя (паводле gzt.ru, www.itar-tass.com)
5 чэрвеня галоўны рабін Расеі Берл Лазар паінфармаваў прэзідэнта Расеі Ўладзіміра Пуціна аб планах стварэньня музэя расейскага габрэйства пад назвай “Музэй талерантнасьці”. Галава дзяржавы паабяцаў падтрымаць гэтую ініцыятыву ня толькі маральна, але і фінансава, прычым, з асабістых сродкаў.
Алесь Астроўскі (артыкул прысьвячаецца Дню аховы навакольнага асяроддзя, які быў учора)
1.
Апошнім часам у беларускай частцы сеціва шмат пішуць пра наўмыснае разбурэньне гістарычнай часткі Гародні (гл., напрыклад, сайт, пра які мы інфармавалі і раней harodnia.com). Па адной з найбольш абгрунтаваных версій, расейскія “браткі” (дарэчы, па шэрагу прыкмет - перадавы атрад расейскай імперыякратыі), каб легалізаваць свае крымінальныя “бабкі”, вырашылі прыкупіць сабе цэлы квартал у цэнтры нашага гораду, дзе яны плануюць пабудаваць катэджы ды офісы, а ўсё іншае - сьцерці з твару зямлі і часу. Між тым, гэта гектары тэрыторыі й дзесяткі прыватных дамоў у даволі прыстойным стане, а таксама сады, гароды, якія ўсе разам ставараюць непаўторную архітэктурную, гістарычную, культурную атмасьферу Гародні (для тых, хто ведае наш горад – найбольшая пагроза навісла над цэлым кварталам паміж вуліцамі Горкага, Астроўскага, Міцкевіча).
