nashaziamlia.org
Асьветна-адукацыйны, грамадазнаўчы сайт для беларусаў: аналіз, прагноз, сілы, інтарэсы, сьветагляды, ідэі, ідэалогіі, праграмы, мэты.
Міхась Кукабака (сьнежань 2002 г.)
У сітуацыі неабходнасьці маральнага выбару варта зьвяртацца да маральных аўтарытэтаў. Таму, працягваючы аналіз сіянісцкай тэмы, мы вырашылі зьвярнуцца да меркаваньня Міхася Кукабакі – вядомага дысідэнта, праваабаронцы, грамадскага дзеяча і, што вельмі прыемна для нас, беларуса па паходжаньні. Па прафесіі ён – просты рабочы, цяпер жыве ў Маскве, супрацоўнічае зь Хельсінскай Асацыяцыяй. Паводле www.gulag.ipvnews.org сп-р Міхаць у 1968 годзе адмовіўся ўдзельнічаць у здушэньні “Праскай вясны” і заявіў уладам: “Калі пашлёце, буду вымушаны павярнуць свой аўтамат супраць Саветаў – выступіць на баку чэхаў”. За гэта ды іншае быў паддадзены персьледу. У 1977 годзе Кукабаку памясьцілі ў “шпіталь сьпецтыпу”. Праз год яго асудзілі за “антысавецкую агітацыю і прапаганду”. Калі тэрмін закончыўся, яго зноў падоўжылі. Так было некалькі разоў. Сп-р Міхась адмовіўся напісаць сьпецыяльную заяву з абяцаньнем ніколі больш не займацца “антыдзяржаўнай дзейнасьцю”. У выніку ён стаў апошнім савецкім дысідэнтам: быў выпушчаны з турмы толькі ў сьнежні 1988 г. – сьпецыяльна да сесіі ААН з удзелам М.Гарбачова. Яго імя ў дэмакратычных краінах стала сімвалічным. Вызвалілі яго пад ціскам міжнароднай грамадскасьці з актыўным удзелам Андрэя Сахарава.
Рэдакцыя.
Сьцівен Уолт, Джон Міршаймер (паводле http://meast.ru/?p=313)
Сьцівен Уолт, Джон Міршаймер (паводле http://meast.ru/?p=310)
Пасьля Расеі й Беларусі час зірнуць на Захад… Аўтары артыкула, які пададзены ніжэй, зьяўляюцца вядомымі й паважанымі амерыканскімі сьпецыялістамі. Сьцівен Уолт – прафесар міжнародных зносінаў Гарвардскага ўніверсітэта, Джон Міршаймер – палітолаг, прафесар Чыкагскага ўніверсітэта. Паўтара гады таму (у сакавіку 2006 г.) імі быў апублікаваны дадзены вялікі артыкул «The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy» ў брытанскім часопісе «London Review of Books». Аўтары выдатна ведалі, які кошт ім давядзецца заплаціць…, хаця ў артыкулы адлюстраваныя факты з разнастайных амерыканскіх й ізраільскіх адкрытых і агульнадаступных крыніц.
Рэдакцыя.
Алесь Астроўскі
Пасьля расколу БНФ “Адраджэньне” ў 1999 годзе і выхаду групы З.Пазьняка з шэрагаў Фронту з утварэньнем Кансерватыўна-Хрысьціянскай партыі здавалася, што асноўныя ўнутраныя праблемы арганізацыі вырашаныя. На справе, адыход ад адной памылковай лініі ў дзейнасьці яшчэ не азначае, што кожны іншы кірунак будзе правільным. Спачатку мы – сябры БНФ і ўсё яшчэ аматары на грамадска-палітычнай ніве – гэтага ня ведалі. Але хутка (ужо праз 1-2 гады) у шэрагах Фронтау ўзьнікла даволі вялікая група, якая ўстала ў апазіцыю да БНФ-бюракратаў на чале зь В.Вячоркам. Я б, можа, не ўспамінаў тую даўнюю гісторыю, калі б ня пэўныя абставіны…
Зянон Пазьняк
(Выступ на лістападаўскім Сойме Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ; паводле http://zianonpazniak.de/publications/articles/enlightementandpower.htm)
Сваё крытычнае стаўленьне да “аб’яднанай апазіцыі” выказвае наш ужо сталы аўтар, былы сябра БНФ, палітычны ўцякач у Нямеччыне Яўген Мурашка. Як і раней, робіць ён гэта ў свореасаблівай публістычна-мастацкай манеры.
Рэдакцыя.
Падаем чарговы артыкул Сяргея Высоцкага. Ілюструем яго фотаздымкам помніка лідэру Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў (АУН) Сьцяпану Бандэру, які нядаўна адкрыты ў Львове.
Рэдакцыя.
Вяртаемся ў Беларусь. Тут цяперцы ў сваёй сатанінска-этнацыднай дзейнасьці супраць беларускага народу не супыняюцца. А таму пара падаць чарговую падборку фактаў іх злачынстваў у гэтай сьферы за апошні час. Папярэджваем, усё зафіксаванае будзе выкарыстана як доказная база ў будучых судах…
Рэдакцыя
Мы лічым гэты матэрыял надзвычай каштоўным з пазіцый дастаткова дакладнага тлумачэньня мінулага, сёньняшняга стану і магчымай будучыні расейскай імперыі – нашай галоўнай небясьпекі на ўсходзе. Шмат думак паважанага Ўладзіміра Букоўскага могуць быць выкарыстаны і для фармаваньня Праграмнага вобразу будучай беларускай дзяржавы (паволе http://blogsnews.ru/doc_17193/).
Рэдакцыя.
Прапагандысцкая машына расейскай імперыякратыі малюе нам вобраз “Расеі”, як “вялікай, магутнай, персьпектыўнай дзяржавы, дзе будуць справядліва ўладкаваныя інтарэсы ўсіх людзей”. Калі сёньня яна яшчэ не такая (і ніколі не была), дык, маўляў, хутка будзе такой. Чакайце… Гэты вобраз, якім стала напампоўваюць галовы тых, на каго распаўсюджвае свой уплыў прапагандыская машына імперыі (а на тэрыторыю нашай Беларусі гэты ўплыў усё яшчэ распаўсюджвацца), і ёсьць галоўная прылада паразітнай імперыякратыі! З дапамогай гэтага вобразу яна пераўтварае патэнцыйна свабодных і маральных людзей ў… салдат і рабоў імперыі – у злачынцаў супраць сябе ды іншых. Жахлівае пераўтварэньне, сатанінскае. Таму адна з задачаў, якую ставіць наша рэдакцыя — даць людзям праўдзівыя зьвесткі аб рэальным стане спраў. Артыкул звычайнага амерыканца (чалавека ідэалагічна абсалютна незаангажаванага), які паспрабаваў рэальна пажыць нават у расейскай вітрыне – Маскве, і ня вытрымаў, кінуў усё, уцёк – яшчэ адно папярэджаньне тым беларусам, якія падпалі пад прапагандыскі ўплыў расейскай імперыякратыі (паводле http://fishki.net/comment.php?id=27859)
Рэдакцыя.
Барыс Стамахін, палітвязень (паводле http://eldarova.livejournal.com/33908.html)
Крамлёўскі лялячны тэатр адчыняе чарговы сезон і рыхтуецца да грандыёзнага спекталя. На сьнежань 2007 г. прызначаныя так званыя “выбары ў Дзяржаўную Думу Федэральнага Сходу Расейскай Федэрацыі”.
Віктар Увераў (паводле http://ariru.info/doc/?id=2985 за 2007-10-30)
У гэтым годзе 4 лістапада, калі ў Менску адбываўся г.зв. “Сацыяльны марш”, у Маскве адбываўся ўжо традыцыйны г.зв. “Рускі марш”. Маштаб яго на гэты раз быў значна меншы, чым летась (тым часам, як летась адзін з арганізатараў абяцаў “мільён чалавек на вуліцах” у 2007 годзе; больш цьвярозыя разлічвалі сабраць 10 тысяч; па зьвестках саміх арганізатараў прыйшло каля 2 тысячаў чалавек). У гэтай тэндэнцыі, у іншых падзеях мы ўбачылі шмат павучальнага для нас. Аналіз зьместу валтузьні, якая мае месца ў шэрагах апазіцыі й вакол яе ў Беларусі, на Расеі, ва Украіне, а таксама ў польскай, прыбалтыйскай ды іншых палітычных прасторах, дазваляе ўсё сьмялей казаць пра агульныя заканамернасьці, універсальныя механізмы.
Сёньня з нагоды “дзяржаўнага сьвята 7 лістапада” — даты бальшавіцка-сіянісцкага перавароту ў Расейскай імперыі ў 1917 годзе, якая сёньня на ўсёй прасторы былога СССРа на дзяржаўным узроўні адзначаецца толькі ў нашай шматпакутнай Беларусі — выстаўляем артыкул Зянона Пазьняка “Д’яблы”. Гэты артыкул быў надрукаваны ў газеце “Зьвязда” 12 траўня 1993 г. і ішоў у працяг артыкула “Пакараньне”, надрукаванага ў газеце раней. Можна спрачацца, наколькі палітычна сэнсоўным было друкаваньне пададзенага ніжэй артыкула ў час перад прэзідэнцкімі выбарамі ў Беларусі, але тое, што ў ідэалагічным сэнсе ў ім з пазіцый Праўды ўсё пададзена верна, гэта факт. Сёньня, у час “змаганьня зь міжнародным тэрарызмам”, помнікі ў кожным нашым горадзе аднаму з самых вялікіх тэрарыстаў за ўсю гісторыю чалавецтва, сапраўды, выглядаюць, як мінімум, недарэчна, а па-сапраўднаму – блюзьнерствам. Друкуецца паводле http://zianonpazniak.de/publications/articles/devils.htm.
Рэдакцыя.
Віталь Хромаў, Барыс Керзач
Напярэдадні.
Як вядома, пасьля “Еўрапейскага маршу” “аб’яднаная апазіцыя” пачала рыхтавацца да чарговага маршу, на гэты раз “сацыяльнага”. Акцыю планавалася скіраваць “супраць скасаваньня ільготаў, на зьмену сацыяльнай палітыкі ў краіне”.