Падаем яшчэ адзін артыкул, прысьвечаны “перамозе ў Вялікай айчыннай вайне”. Яго аўтар — Юры Несьцярэнка (гл. фота) — у адрозьненьне ад двух папярэдніх аўтараў, падае дадатковыя цікавыя факты і спрабуе аналізаваць гэтую падзею зь іншых пазіцый — максімальнай бесстароннасьці, аб’ектыўнасьці. Наколькі ў яго гэта артымліваецца — кожны чытач сайта можа ацаніць сам (узята з http://yun.complife.ru/miscell/antivict.htm; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

Незавершанае крушэньне савецкай ідэалогіі, якая перастала быць абавязковай для ўсіх, але ў той жа час не была адрынутая з усёй рашучасьцю і катэгарычнасьцю, якую заслугоўвае ідэалогія самага крывавага ў гісторыі рэжыму, спарадзіла абсурдную для ўсякай нармальнай дзяржавы сітуацыю, калі практычна ўсе агульнанацыянальныя сьвяты непрыемныя для значнай часткі насельніцтва. Гэтыя сьвяты — альбо камуністычныя (хай і перайменаваныя для выгляду), альбо рэлігійныя, альбо, нарэшце, сэксісцкія (сьвяты па полавай прыкмеце; дарэчы, дата 23 лютага высмактаная бальшавікамі з пальца і не адзначаная нічым слаўным для расейскай арміі — больш за тое, у гэты дзень яе рэшткі пацярпелі чарговае паражэньне на германскім фронце).

У развагах на гэтую тэму агульным месцам стаў тэзіс, што ў расейцаў засталося толькі два сьвяты, якія безумоўна прызнаюцца ўсім народам — Новы Год і Дзень Перамогі. Прычым, калі сьвяткаваньне Новага Года, на шчасьце, застаецца цалкам дэідэалагізаваным, то за Дзень Перамогі кіруючы рэжым чапляецца, як за свой апошні ідэалагічны козыр, разьдзімаючы вакол яго сапраўдную прапагандысцкую гістэрыю. Прычым, чым далей тыя падзеі сыходзяць у гісторыю, тым гістэрыя гучней (што, на самай справе, цалкам зразумела: менш застаецца жывых сьведак, здольных расказаць, як яно было на самай справе, а зь іншага боку — падрастаюць пакаленьні, чые мазгі не былі прамытыя прапагандай савецкіх часоў, і іх даводзіцца апрацоўваць ва ўдарных дозах).

Ня шмат знойдзецца больш агідных прыкладаў крывадушнасьці й прапагандысцкай хлусьні, бо на самай справе для Расеі 9 траўня — дзень нацыянальнай ганьбы. І 9 траўня 1945 года, і ўсе наступныя яго гадавіны.

Вялікая хлусьня гэтага сьвята пачынаецца ўжо з даты. Нямеччына капітулявала 8-га траўня 1945 года (7 мая генерал Ёдль ў стаўцы Эйзенхаўэра ў Рэймсе падпісаў безумоўную капітуляцыю Вермахту на ўсіх франтах, а з 23:01 8-га яна ўступіла ў сілу). Гэты дзень і адзначаецца як заканчэньне вайны ў Еўропе. Але бальшавікам і тут было важна прадэманстраваць «ўласны савецкі гонар» і супрацьпаставіць сябе Захаду: Сталін запатрабаваў «перакапітуляваць» перад савецкімі войскамі асобна на наступны дзень пасьля капітуляцыі ў Рэймсе. Сьцьвярджэньні савецкай і нэасавецкай прапаганды, што дата 9 мая спароджаная розніцай у пасе часу, непаважная: падзеі прынята датаваць па месцы, дзе яны адбываюцца.

Разам з тым, днём нацыянальнай ганьбы зьяўляецца менавіта 9 траўня. Дзень, калі войска адолела (хай вельмі неэфектыўна, коштам гіганцкіх і цалкам неапраўданых ахьвяраў) адзін з самых людаедскіх рэжымаў у гісторыі, пакорліва вярнулася ў стойла, замест таго, каб павярнуць зброю супраць уласнага, яшчэ больш жахлівага рэжыму.

Чым гучней крычаць афіцыйныя прапагандысты (і, на жаль, ня толькі расейскія) аб «недапушчальнасьці перагляду вынікаў Другой сусьветнай вайны», тым відавочней даўно насьпелая неабходнасьць такога перагляду. У прыватнасьці, неабходна прызнаць, што Расея гэтую вайну прайграла. Выйграў яе сталінскі Савецкі Саюз, бальшавіцкі рэжым, які зьяўляўся ў адносінах да Расеі акупацыйным.

Бо бальшавікі, у адрозненьне ад нацыстаў, ніколі не прыходзілі да ўлады легітымным шляхам — яны захапілі ўладу шляхам вайсковага перавароту і ў наступныя некалькі гадоў заваявалі краіну сіламі Чырвонай арміі. У ходзе ж Другой сусьветнай рускія й іншыя народы СССР (за выключэньнем заходніх украінцаў і прыбалтаў, якія супраціўляліся, але ў першую чаргу рускія, як самыя шматлікія і, такім чынам, моцныя) са зброяй у руках абаранілі сваё права на рабства, канчаткова страціўшы ня толькі свабоду, але і гонар, і нават права на спачуваньне. Спагады варты той, хто быў пазбаўлены волі гвалтоўна ці ў скрайнім выпадку падманам (як сяляне, якія паверылі бальшавіцкім абяцанкам пасьля перавароту 1917 г.). Але раб, які, нават атрымаўшы зброю, выкарыстоўвае яе не для вызваленьня, а для абароны гаспадара (прытым далёка не добрага гаспадара), які, як верны сабака, аддае за гэтага гаспадара жыцьцё — такі раб варты толькі пагарды. І казаць пра нявінных ахьвяраў падману ўжо не выпадае.

Вядома, бальшавіцкая прапаганда старалася на ўсю моц, але ўсё ж з 1917 года прайшло на той момант ужо дастаткова часу і размах бальшавіцкіх злачынстваў быў занадта жахлівы, каб іх не заўважаць.

Пасьля калектывізацыі фактычна вярнулася прыгоннае права на вёсцы. Пасьля мільёнаў «раскулачаных» і мільёнаў памерлых ад голаду ў «калгасным раі». Пасьля шматгадовага палітычнага тэрору, які неміласэрна касіў усе слаі грамадства, у тым ліку і войска. Пасьля, нарэшце, усяго таго, што салдат бачыў непасрэдна на вайне — жахлівай бяздарнасьці камандаваньня, якая прыводзіла да каласальных страт, цалкам наплявальнага стаўленьня да «жывой сілы», пачынаючы ад бессэнсоўных атакаў «у лоб» і зага́даў утрымліваць безнадзейныя пазіцыі нават там, дзе з усіх пунктаў гледжаньня разумней было б адступіць, і заканчваючы чыста бытавымі пытаньнямі, аб’явай палонных здраднікамі, тэрорам, які працягваўся ўжо на фронце, тэрорам заградатрадаў і СМЕРШу (толькі па афіцыйна зарэгістраваным прысудам трыбуналаў было расстраляна ня менш як 150 тысяч салдат і афіцэраў, галоўным чынам бязьвінна, а ўжо ахьвяр заградатрадаў наогул ніхто не лічыў; у дакументальнай кнізе «Схаваная праўда вайны 1941 года» («Руская кніга», 1992) лік расстраляных савецкімі карнымі органамі за час вайны ацэньваецца ў мільён чалавек).

І пасьля ўсяго гэтага, рызыкуючы і ахьвяруючы жыцьцём, абараняць гэты рэжым?!

Цяжка нават падабраць адэкватныя словы, каб назваць такія паводзіны, але «подзьвіг», «доблесьць», «слаўныя дзеі» і «падстава для гонару» у лік гэтых слоў ўжо сапраўды не ўваходзяць.

Звычайна пярэчаць, што, маўляў, альтэрнатыва ў выглядзе нацыстаў была яшчэ
горш, і што ваявалі не за Сталіна, а за «кавалак зямлі каля трох бяроз «. На самай справе, па-першае, нацысцкі рэжым ня быў горшы за бальшавіцкі (для ўсіх, акрамя габрэяў і цыган — зрэшты, і апошніх рэпрэсавалі не за нацыянальнасьць, а за напаўкрымінальны вандроўны лад жыцьця, аселых жа цыган нацысты не чапалі), а ў некаторых асьпектах і лепш: калі камунізм ёсьць поўная адсутнасьць свабоды, як палітычнай, так і эканамічнай, дык пры фашызьме пэўная эканамічная свабода ўсё ж прысутнічае. І калі камунізм давёў народ да галечы і голаду, дык Нямеччына пры нацыстах разьвівалася вельмі пасьпяхова, пакуль дабрабыт ня быў скошаны вайной (Ды і той факт, што, пры досыць сьціплых уласных рэсурсах, ёй на працягу некалькіх гадоў атрымоўвалася пасьпяхова весьці вайну супраць кааліцыі наймацнейшых сусьветных дзяржаў, кажа пра многае). Да ўласных грамадзянаў, уключаючы і простых салдат, фашысты ставіліся нашмат лепш, чым камуністы — да сваіх.

Што тычыцца расавых і нацыянальных ідэй, то фашысцкая славянафобія моцна перабольшаная савецкай прапагандай: сярод саюзьнікаў Нямеччыны былі такія славянскія краіны, як Баўгарыя, Славакія, Харватыя, а паняцьце «сапраўдных арыйцаў» трактавалася хутчэй у палітычным, чым у антрапалагічным сэнсе: так, «арыйцамі» лічыліся саюзныя Нямеччыне японцы.

Яшчэ больш наглядны той факт, што нацысты зусім не лічылі славян наогул, і рускіх у прыватнасьці, «недачалавекамі», даказвае праграма Lebensborn («Крыніца жыцьця»). Мэтай гэтай праграмы было выхаваньне самых «расава правільных» дзяцей у самых «ідэйна правільных», г.зн. эсэсаўскіх, сем’ях. У большасьці выпадкаў біялагічныя маці аддавалі дзяцей для ўсынаўленьня добраахвотна (гэта былі дзеці, народжаныя па-за шлюбам, у тым ліку і адмыслова дзеля выкананьня «патрыятычнага абавязку перад фюрэрам «), аднак былі й выпадкі гвалтоўнай канфіскацыі дзяцей (занадта маленькіх, каб памятаць, хто яны) на акупаваных тэрыторыях. Сярод такіх выкрадзеных дзяцей былі рускія, украінцы і беларусы. Нагадаем яшчэ раз, што Lebensborn быў праектам SS, які асабіста курыраваў Гімлер — то бок пытаньне «расавай чысьціні» ставілася тут надзвычай востра і прынцыпова. Ніякіх прадстаўнікоў «ніжэйшай расы» не падпусцілі б да гэтай праграмы нават блізка. Аб гэтых дзецях клапаціліся па вышэйшым разрадзе аж да канца вайны — зь іх рыхтавалі будучую эліту Райха. Сярод іх былі рускія. Вядома, адабраць дзіцяці ў маці — гэта само па сабе злачынства. Але ўсё ж ёсьць розьніца, адабраць яго для таго, каб размазджэрыць аб сьцяну, як у савецкіх прапагандысцкіх страшылках, або для таго, каб забясьпечыць яму элітарнае выхаваньне.

У кепскім жа стаўленьні, якому падвяргаліся савецкія ваеннапалонныя, вінаватыя зноў жа бальшавікі, якія прыраўноўвалі палонных да здраднікаў яшчэ да вайны і таму не падпісалі міжнародную канвенцыю аб іх правах (зрэшты, і гэтае стаўленьне было, як мінімум, ня горш, чым у лагерах савецкіх; ахове загадвалася паводзіць сябе з палоннымі «холадна, але карэктна»; пакараньне за дрэнную працу было толькі ў выпадку, калі яна не выклікана «слабасьцю канстытуцыі, перастомленасьцю і да т.п.»; ну, а што пры спробе ўцёкаў канвой адкрываў агонь без папярэджаньня — гэта мы, зноў жа, добра ведаем і па савецкіх рэаліях). Да палонных жа іншых краін фашысты ставіліся цалкам цывілізавана і гуманна (у адрозьненьне, дарэчы, ад японцаў, якія сапраўды лічылі вышэйшай расай выключна сябе і паводзілі сябе адпаведна, плюючы на ​​любыя канвенцыі й дамовы, вынішчылі ўжо ніяк ня менш кітайцаў і карэйцаў, чым нацысты — габрэяў; паставілі на паток згвалтаваньні жанчын, зварот іх у сэксуальнае рабства і г.д. і да т.п. Тое, што прапаганда пераможцаў павесіла усіх сабак на Нямеччыну, а пра ваенныя злачынствы Японіі ўспамінае рэдка і глуха — гэта яшчэ адно вялікае крывадушша той вайны).

Немалаважную ролю адыграў і той факт, што германскі бок па-просту не чакаў такой колькасьці палонных. У немцаў апынуліся цэлыя арміі, якія проста не было чым карміць і дзе зьмяшчаць. У значнай меры менавіта гэтым, а не «фашысцкім зьверствам», тлумачыліся голад і жудасныя бытавыя ўмовы ў лагерах. Больш за тое, «Распараджэньне аб абыходжаньні з савецкімі ваеннапалоннымі ва ўсіх лагерах ваеннапалонных» ад 1941/09/08 прадпісвала
вызваляць савецкіх фольксдойчэ, украінцаў, беларусаў, латышоў, эстонцаў, літоўцаў, румынаў, фінаў. Былі прэцэдэнты, калі вызвалялі й прадстаўнікоў іншых нацыянальнасьцяў, у тым ліку рускіх, якія пражывалі на тэрыторыях, ужо занятых нямецкімі войскамі — «для вас вайна скончылася!»

Далейшая ж жорсткасьць, асабліва супраць мірнага насельніцтва, была
выклікана галоўным чынам акцыямі партызан (гэта значыць, кажучы сучаснай
мовай, тэрарыстаў) — акцыямі, якія часта ня мелі ваеннага значэньня і
наўпрост шкодзілі мірным жыхарам (тая ж Зоя Касмадзем’янская, як вядома, падпальвала зусім не фашысцкі штаб, і нават не стайню, як сьцьвярджала савецкая прапаганда, а жылыя дамы сялян, дзейнічаючы ў выкананьне людаедскага сталінскага загаду № 428). Пры ўсім барбарстве і непамернасьці карных акцый ня будзем забываць, што яны ўсё ж — карныя, г.зн. былі ў адказ. Да таго ж частка гэтых акцый ажыцьцяўлялася пераапранутымі ў нямецкую форму дыверсантамі НКУС. Наогул нацысцкі тэрор быў менш за камуністычны і па колькасьці ахвяр у абсалютных лічбах, і па ахопе розных катэгорый насельніцтва. Нацысцкі тэрор быў накіраваны супраць пэўных народаў (далёка ня ўсіх), бальшавіцкі — супраць класаў (фактычна ўсіх, акрамя пралетарыяту — нават сялянства зь яго «дробнабуржуазнай сутнасьцю» апынулася ў ліку ворагаў «рабоча-сялянскай» дзяржавы), але і гэта — толькі ў першым набліжэньні.

На самай справе камуністы практыкавалі тэрор і па класавай, і па нацыянальнай прыкмеце, рэпрэсаваўшы цэлыя народы. Хаця задача татальнага зьнішчэньня абвешчаных нядобранадзейнымі народаў афіцыйна ня ставілася, аднак, напрыклад, у 1937-38 толькі па афіцыйных савецкіх дадзеных былі расстраляныя 247157 чалавек, арыштаваных выключна за прыналежнасьць да «нядобранадзейных» народаў — ​​палякам, прыбалтам, румынам й інш., ды і ахьвяры сярод тых, хто быў гвалтоўна выселены, былі вельмі значныя. Калі пытаньне аб тым, ці насіў Галадамор наўмысна антыўкраінскі характар, да гэтага часу дыскутуецца, то расказачваньне, якое праводзілася яшчэ раней, было бясспрэчным генацыдам. Рэзалюцыя Донбюро РКП(б) наўпрост паставіла задачу поўнага  зьнішчэньня і фармальнай ліквідацыі казацтва — зь фізічным зьнішчэньнем казацкага чынавенства, афіцэрства і наогул усіх вярхоў, разбурэньнем казачых гаспадарчых асноў і «распыленьнем і абясшкоджваньнем» шэраговага казацтва. Вынікам гэтага «канчатковага рашэньня казацкага пытаньня», нават па самых кансерватыўных ацэнках, стала гібель некалькіх сотняў тысяч чалавек (з трохмільённага насельніцтва Дона і Кубані), а па падліках гісторыка Дзьмітрыя Ваўкагонава, была зьнішчана амаль трэць казацкага насельніцтва.

Дарэчы, яшчэ невядома, якога размаху дасягнуў бы сталінскі тэрор супраць габрэяў, які пачынаўся са «справы лекараў» і «барацьбы з бязроднымі касмапалітамі», пражыві «правадыр народаў» трохі даўжэй.

Наогул кажучы, пры бальшавіках ў бясьпецы ня мог сябе адчуваць абсалютна ніхто, уключаючы нават самых лаяльных і карысных дзяржаве людзей.

Усё гэта, зрэшты, не азначае, што нацысцкі рэжым не зьдзяйсьняў злачынстваў, або што перад ім варта было капітуляваць. Ён нёс хоць і менш зла, чым камунізм, але і несвабоду (магчыма, што ў будучыні гэты рэжым, пазбавіўшыся ад найбольш адыёзных лідараў, рэфармаваўся б у нешта больш прыстойнае; але мы цяпер ня будзем будаваць абстрактныя гіпотэзы). Аднак сапраўдныя «воіны-вызваліцелі», «выратавальнікі Радзімы ад прыгнёту», «якія баранілі ня Сталіна, а Айчыну», папросту абавязаны былі зрынуць сілай зброі, якая патрапіла ім у рукі, абодва злачынныя рэжымы — нацысцкі і савецкі. Не асабліва нават важна, у якой пасьлядоўнасьці: спачатку ў саюзе зь Нямеччынай пакончыць з бальшавікамі, а потым павярнуць зброю супраць нацыстаў, як хацелі ўласаўцы, ці ж спачатку зьнішчыць фашызм, а потым — камунізм, як прапаноўваў Салжаніцын. У любым выпадку, задача не была невыканальнай, і больш за тое — разабрацца з камунізмам было нашмат прасьцей, чым з фашызмам. Бо бальшавікам, супраць якіх павярнулася б іх уласная армія, проста не было б чым абараняцца (ну, хіба што дывізіямі НКУС, зь якіх палова, абвыкшы ваяваць толькі з пакорлівымі й бездапаможнымі, проста разьбеглася б, а засталіся б толькі самыя заляпаныя крывёю вылюдкі, якім не было чаго губляць; яны, вядома, біліся б з адчаем асуджаных, але іх сіла была б нікчэмнай ў параўнаньні з сукупнай сілай былой Чырвонай арміі).

Але замест таго, каб вызваліць сваю ўласную краіну, савецкія салдаты прынесьлі камуністычнае рабства ў іншыя. Пры гэтым у іх саміх і ў тых, хто выкарыстоўвае іх у сваіх прапагандысцкіх мэтах, размахваючы жупелам «Вялікай Перамогі», да гэтага часу хапае нахабства называць гэты заваявальны паход вызваленчым і абурацца, калі жыхары паняволеных імі краін, якія зь вялікай цяжкасьцю здабылі свабоду толькі праз дзесяцігоддзі, пасьля крушэньня савецкага рэжыму, не выказваюць акупантам дастатковай падзякі за «вызваленьне ад фашызму»! Гэта усё роўна, што падзякі патрабаваў бы бандыт, які адабраў нарабаванае ў іншага бандыта — і, вядома ж, які прысвоіў нарабаванае сабе, а не вярнуў ахьвяры.

9 мая — ганебная дата ня толькі таму, што ветэраны, атрымаўшы зброю, засталіся сталінскімі рабамі — гэтая дата двойчы ганебная, паколькі яны зрабілі рабамі й іншыя народы Еўропы.

Якім гнюсным крывадушшам выглядаюць гнеўныя гістэрыкі з нагоды адзінкавых помнікаў салдатам, якія ваявалі пад германскімі сьцягамі, і мерапрыемстваў, якія праводзяцца яшчэ жывымі такімі салдатамі, на фоне незьлічоных манументаў савецкім акупантам і мерапрыемстваў у іх гонар! Пры гэтым арганізатары і прыхільныя слухачы гэтых гістэрык рэгулярна «забываюць» аб розніцы паміж карнікамі й персаналам канцлагераў, з аднаго боку, і звычайнымі салдатамі, якія выконвалі свой воінскі абавязак, з другога. У СС, у прыватнасьці, за першы кірунак адказвалі SS-Totenkopfrerbaende, а за другі — Waffen SS, зусім іншая арганізацыя. І помнікі ставяць менавіта другім, а ня першым (дарэчы, савецкіх карнікаў-НКВДшнікаў ніхто з ганаровых сьпісаў ветэранаў не выкрэсьлівае). Хоць цалкам магчыма, што службу пад нацысцкімі сьцягамі, нават калі яна зьдзяйсьнялася дзеля добрай мэты барацьбы з бальшавікамі, ня варта праслаўляць, памятаючы аб злачынствах фашысцкага рэжыму. Але хай спачатку спыніцца ўслаўленьне яшчэ больш злачыннага камуністычнага рэжыму, яго ветэранаў і яго сімвалаў, і хай ўсё гэта будзе названа сваімі імёнамі гэтак жа адкрыта і бесстаронна, як гэта было зроблена ў дачыненьні да нацызму ў Нямеччыне пасьля Другой сусьветнай.

Да таго ж часу, пакуль стаяць гэтыя помнікі, хай стаяць і тыя.

Дарэчы кажучы, усё гэта дазваляе канстатаваць, што ня толькі Расея, але і заходнія саюзьнікі не перамаглі ў гэтай вайне. Для іх яе вынік апынуўся ў лепшым выпадку патам. Пайшоўшы на зьдзелку з д’яблам — бальшавікамі — яны, як і мусіць быць для персанажаў адпаведных легенд, вымушаныя былі заплаціць за жаданае занадта дарагую цану. За зьнішчэньне нацызму ім давялося аддаць камунізму палову Еўропы.

Але Захад ня мае права ганарыцца вынікамі вайны ня толькі таму. Мала таго, што яны супрацоўнічалі са злачынным камуністычным рэжымам — апошняй і самай гнюснай старонкай гэтага супрацоўніцтва стаў адзін з пратаколаў Ялцінскай канферэнцыі, па якім заходнія саюзьнікі выдалі на разарваньне Сталіну ня толькі ўласаўцаў, якія шукалі ў іх выратаваньня, ды іншых былых савецкіх грамадзян, якія змагаліся супраць бальшавікоў, але нават многіх эмігрантаў першай хвалі — у прыватнасьці, казакаў, якія наогул ніколі не былі грамадзянамі СССР і не падпадалі пад савецкую юрысдыкцыю нават фармальна (дарэчы, з чатырох з лішнім мільёнаў савецкіх грамадзян, адпраўленых на працы ў Нямеччыну, добраахвотна вярнуцца ў СССР захацелі толькі 15%, а 85% былі выдадзены гвалтоўна — да пытаньня пра «жахі германскага рабства» і вабноты «вызваленьня»; у той жа час сотні тысяч жыхароў Нямеччыны, ня лічачы ваеннапалонных салдат, былі сагнаныя ў рабства, на прымусовыя працы, ужо савецкімі акупантамі, і большасьць зь іх вярнуліся дадому — калі вярнуліся — толькі ў сярэдзіне 1950-х). Прычым, нельга сказаць, што тыя заходнікі, хто выдаваў, ня ведалі, што робяць — да амерыканскіх уладаў зьвяртаўся генерал Дзянікін; нярэдка на вачах тых, хто выдаваў, тыя, каго выдавалі, зьдзяйсьнялі самагубства цэлымі сем’ямі, абы не трапіць у рукі бальшавікоў. Але «гуманных і дэмакратычных» амерыканцаў і брытанцаў гэта ані трохі не бянтэжыла.

Але, як ужо было сказана, гэта не ўсё — заходнія саюзьнікі рабілі і ўласныя
ваенныя злачынствы, прычым, масава і сістэматычна. А менавіта — варварскія дывановыя бамбардзіроўкі мірных жылых раёнаў. У якасьці цэляў адмыслова выбіраліся менавіта жылыя кварталы і гарады, якія ня мелі ваенных аб’ектаў і таму былі горш прыкрытыя СПА. Аўтарам канцэпцыі быў брытанскі маршал авіяцыі Артур Харыс. Яму належаць словы: «Мы павінны зьнішчыць як мага больш бошаў яшчэ да таго, як выйграем гэтую вайну «. І ён адмыслова настойваў на такім камплектаваньні бомбавага грузу для самалётаў, каб лік забітых мірных жыхароў Нямеччыны быў прыярытэтным у параўнаньні з памерамі разбурэньняў (запальныя бомбы падыходзілі тут найлепшым чынам: пры масавым выкарыстаньні пажары зьліваліся ў адзіны агнявы ўраган нагэтулькі жахлівай сілы, што людзі згаралі жыўцом нават у падвальных сховішчах).

Найбольшую вядомасьць у гэтай серыі ваенных злачынстваў атрымала бамбёжка Дрэздэна, якая зьнішчыла больш народу, чым атамныя бомбы ў Хірасіме і Нагасакі. Але гэта быў толькі адзін эпізод са шматлікіх. Разам у англа-амерыканскіх бамбаваньнях было зьнішчана два мільёны чалавек грамадзянскага насельніцтва (зь іх 600 тысяч — брытанцамі). І калі мы абураемся варварствам нацысцкіх карнікаў, якія жыўцом спальвалі насельніцтва цэлых вёсак, то заходнія саюзьнікі прароблівалі тое ж самае… з гарадамі. Два мільёны — лік, вядома, меншы, чым шэсьць мільёнаў габрэяў — ахьвяраў нацызму (зрэшты, наколькі дакладна падлічаны лік апошніх, таксама пытаньне…), але пагадзіцеся, таксама вялікі. І адказнасьць за гэты Халакост — а гэты тэрмін тут добра падыходзіць, бо азначае «цэласпаленьне» — не панёс ніхто (у 1992 годзе Харысу ў Вялікабрытаніі пастаўлены помнік; за меншае сваё злачынства — татальнае інтэрнаваньне этнічных японцаў-грамадзянаў ЗША — амерыканцы хоць бы пакаяліся).

Калі б Нюрнбергскі працэс быў аб’ектыўным і бесстаронным судом над ваеннымі злачынцамі — а не судзілішчам пераможцаў над пераможанымі, праведзеным па правілах, ад якіх у любога прыстойнага юрыста валасы ўстануць дыбам (галоўны сэнс рэгламенту — «віна падсудных і так відавочная, і наша справа не губляць час на яе доказ, а хутчэй вынесьці абвінаваўчы прысуд») — тады, несумненна, на адной лаве падсудных разам зь лідэрамі Трэцяга Райху павінны былі апынуцца і саюзнікі, якія ваявалі супраць іх.

Але вернемся да савецкіх салдатаў. Іх «подзьвігі» ў дачыненьні да «вызваляемых» народаў таксама больш чым вялікія. Так, на тэрыторыі Польшчы і Нямеччыны яны згвалтавалі ня менш за два мільёны жанчын. Цяпер, калі адмаўляць гэтыя факты ўжо цяжка, афіцыйная прапаганда спрабуе заяўляць, што, маўляў, вінаватыя панесьлі суворае пакараньне па прысудах ваенна-палявых судоў. Але на самай справе да адказнасьці былі прыцягнутыя лічаныя адзінкі «для галачкі». Як піша франтавік Салжаніцын, «тры тыдні ўжо вайна ішла ў Нямеччыне, і ўсе мы добра ведалі: апыніся дзяўчына немкай — яе можна было згвалціць, затым расстраляць, і гэта было б амаль баявое вылучэньне». Прычым «звычайнымі» згвалтаваньнямі, нават групавымі й шматразовымі, «подзьвігі» савецкіх «вызваліцеляў» зусім не абмяжоўваліся. Гвалтавалі з асаблівай жорсткасьцю, ня гледзячы на ўзрост і фізічны стан ахьвяр, катавалі, часта да сьмерці, забівалі мірных жыхароў, уключаючы дзяцей, пачварнымi спосабамi, нечуванымі з часоў сярэднявечча. А там, дзе на падобныя «вынаходствы» не было часу, проста раздушвалі калоны бежанцаў танкамі й расстрэльвалі ва ўпор. І хоць загадаў, якія падтрымліваюць падобныя паводзіны, у адкрытым доступе няма, ёсьць сур’ёзныя падставы меркаваць, што бязьмежны ўзровень жорсткасьці ва Ўсходняй Прусіі, Сілезіі й Памераніі быў санкцыянаваны сталінскім рэжымам, каб цалкам ачысьціць гэтыя тэрыторыі ад нямецкага насельніцтва (на іншых тэрыторыях у асноўным абмяжоўваліся «звычайным» гвалтам і рабункам) і тым самым атрымаць падставы для іх анэксіі.

Марадзёрства ж і зусім насіла татальны і, па сутнасьці, афіцыйны характар: салдаты везьлі дадому «трафеі» (то бок нарабаванае майно) чамаданамі, генералы — вагонамі й эшалонамі. Існавалі загады, якія рэгулявалі «нормы» нарабаванага («адпраўляемых дадому пасылак») прапарцыйна чыну рабаўніка. Гэтыя нормы, зрэшты, рэгулярна перавышалі. А ўжо маршал Жукаў нахапаў столькі, што не вытрымалі нават вышэйшыя партыйныя начальнікі, і супраць «вялікага палкаводца» было пачата сьледства (аднак ён быў занадта распіяранай фігурай, як сказалі б цяпер, і таму адкараскаўся «пакаяньнем перад партыяй»).

Вядома, ня ўсе савецкія салдаты паводзілі сябе аднолькава. Былі і тыя, хто, наадварот, абараняў мірных жыхароў ад бясчынстваў уласных таварышаў па службе. Аднак у цэлым савецкі рэжым і Чырвоная армія вінаватыя ў масавых ваенных злачынствах, якім няма і ня можа быць апраўданьня. У тым ліку, зразумела, гэта злачынствы супраць мірнага насельніцтва, якія ня могуць быць апраўданыя злачынствамі нацыстаў. Да таго ж ёсьць дадзеныя, што з усіх асноўных ваюючых бакоў у Другой Сусьветнай Вайне ў нямецкіх войскаў быў самы нізкі паказчык згвалтаваньняў і рабаваньняў.

Нарэшце, у якой меры падзеі тых часоў можна лічыць перамогай — і тым больш перамогай, якой можна ганарыцца — у чыста ваенным значэньні? Дакладныя лічбы савецкіх страт невядомыя да гэтага часу, па гэтай частцы афіцыйная хлусьня была ня меншай, чым у дачыненьні да іншых асьпектаў вайны. Апошні прызнаны яшчэ савецкай уладай лік — 27 мільёнаў. Рэальна, верагодна, іх было каля 30. Лік абсалютна беспрэцэдэнтны. Вядома, гэта ня толькі франтавыя страты, але і мірныя жыхары. У дачыненьні да апошніх, дарэчы, зноў жа існуе вялікая мана: па афіцыйных крыніцах, асноўныя страты прыпадаюць менавіта на грамадзянскае насельніцтва (тым самым віна за [людскія страты з савецкага боку] перакладаецца з бесталентнага савецкага камандаваньня на «зьверствы акупантаў»). Аднак у «Цэнтральным банку даных па беззваротных стратах Узброеных Сіл у гады Вялікай Айчыннай вайны «, створаным пры Усерасійскім НДІ дакументазнаўства і архіўнай справы, на сёньняшні дзень значацца амаль 20 мільёнаў персанальных запісаў аб вайскоўцах, якія загінулі, зьніклі бязь вестак, памерлі ў палоне і ад ран. Дзіўна, але трымальнік афіцыйнага пункту гледжаньня на ваенныя страты СССР у гады Другой сусьветнай вайны — Інстытут ваеннай гісторыі Міністэрства абароны РФ — ніяк не рэагуе на гэтыя даныя і працягвае тупа паўтараць аб 8,6 мільёнах.

Вось што піша гісторык Барыс Сакалоў: «Нядаўна я пабываў на канферэнцыі ў
Дрэздэне, прысьвечанай стратам СССР і Нямеччыны ў Другой сусьветнай вайне. Калі па ходзе абмеркаваньня высьветлілася, што афіцыйныя лічбы беззваротных страт Чырвонай Арміі заніжаныя прыкладна ўтрая, прадстаўнік адной з расейскіх афіцыйных гістарычных структур, прызнаўшы слушнасьць сумненьняў у афіцыйных лічбах, наўпрост заявіў, што, паколькі яго ўстанова існуе на дзяржаўныя грошы, свой патрыятычны абавязак ён бачыць у тым, каб прытрымлівацца афіцыйных лічбаў, тады як навуковая ісьціна павінна існаваць сама па сабе«.

Па іншых ацэнках (К. Аляксандраў, Е. Андрэева, Л. Дарскі, Т. Харкава), сапраўдныя ваенныя страты СССР вышэй афіцыйных ня ў тры, а «толькі» ў два разы — 16-17 мільёнаў.

У сваю чаргу, ваенныя страты Нямеччыны за ўсю Другую сусьветную на ўсіх франтах (якія скрупулёзна ўлічваліся аж да 1945 года; але ў апошнія месяцы вайны па зразумелых прычынах ўзьнікае разнабой), па ўсёй бачнасьці, склалі каля 3-3,5 мільёнаў. Яшчэ раз падкрэсьлім — на ўсіх франтах.

Пры гэтым на заходніх саюзнікаў прыпадае 2/3 страт Люфтвафэ і чвэрць страт Вермахту. Гэта значыць, суадносіны страт савецкай і нямецкай армій там, дзе яны ваявалі адзін з адным — прыкладна 6,5 : 1. У асобныя перыяды бывала і больш. Напрыклад, у студзені 1942 г. суадносіны былі 25:1!

СССР проста заваліў Нямеччыну трупамі сваіх салдат. І гэта завецца перамогай?

Аб найпоўнай бесталентнасьці камандзіраў і хаосе на савецкай баку фронту ў першыя месяцы вайны, пра паніку і ўцёкі, пра цэлыя арміі, кінутыя ў «катлах», напісаныя горы літаратуры. І, дарэчы, ужо адно гэта дазваляе ўскласьці віну ня толькі за ваенныя страты, але і за мільённыя ахьвяры сярод мірнага насельніцтва, на савецкае кіраўніцтва і камандаваньне, якое з такой лёгкасьцю аддала ворагу ледзь не паўкраіны.

Уласна, для любой нармальнай краіны вайна на гэтым бы і скончылася. СССР выратавалі толькі яго жахлівыя памеры. Любая іншая краіна ў аналагічнай сітуацыі вымушана была б капітуляваць. Гэта значыць, фактычна Чырвоная армія ў 1941 годзе прайграла вайну. І ўтрымацца на плаву ёй дазволіла ня мудрасьць недабітых перадваенным тэрорам камандзіраў, і нават ня доблесьць байцоў (шмат у чым, як мы цяпер ведаем, створаная прапагандай, якая прыдумала прыгожыя казкі накшталт «герояў-панфілаўцаў» - рэальна ж заградатрады), а выключна зьнешнія чыньнікі — лішак рэсурсаў і незвычайна суворая зіма, якая аслабіла вырашальны наступ вермахту на Маскву.

Але нават і потым, калі справы для СССР пайшлі лепш, вайна вялася па тых жа прынцыпах — лікам, а ня ўменьнем. «Легендарны маршал Жукаў», «які не прайграў ні адной бітвы», быў проста крывавым мясьніком, які выбрукаваў сабе шлях да славы мільёнамі трупаў сваіх падначаленых. Прычым, ня толькі забітых ворагам, але і расстраляных сваімі, нярэдка — па асабістым загадзе Жукава. Хоць у такім кантэксьце слова «свае» цяжка ня ўзяць у дзьвюкосьсе.

Вось што піша пра гэтага чалавека пісьменьнік-франтавік Віктар Астаф’еў: «А ён выдаваў і падпісваў загады, напоўненыя асаблівым тонам, нібы пісаныя яны для па-варожаму да ўсіх і ўсяго настроеных людзей. Уставіўшы — для затраўкі — абзац пра Радзіму, пра Сталіна, пра тое, што перамога непазьбежная і набліжаецца, дзякуючы тытанічным намаганьням гераічнага савецкага народу, далей пачынаў палохаць нашага брата пунктамі. І ўсе, як ўдары бізуна, са сьвістам, з адцяжкай, каб ірвала ня толькі мяса, але і душу [...] І ў канцы кожнага пункта і падпункта: «Бязьлітасна змагацца!», «Трыбунал і штрафная», «штрафная і трыбунал», «Суворае пакараньне і расстрэл», «Расстрэл і суворае пакараньне». Калі шмат гадоў пасьля вайны я адкрыў раскошна выдадзеную кнігу ўспамінаў маршала Жукава з прысьвячэньнем савецкаму салдату, ледзь з крэсла ня ўпаў. Сапраўды сьвет ня бачыў больш цынічнай і бессаромнай крывадушнасьці: ніхто і ніколі так не раскідваўся рускімі салдатамі, як ён, маршал Жукаў! І калі многіх вялікіх палкаводцаў цяпер варта і трэба называць чалавечымі браканьерамі, то маршал Жукаў па гэтай вартасьці зойме сярод іх адно з першых месцаў — першае месца, самае першае, бясспрэчна належыць яго бацьку і настаўніку, самавыгадаванаму генералісімусу, годным выкармкам якога і быў «народны маршал».»

І падобнымі метадамі вайна вялася да самага канца. Паводле афіцыйных савецкім дадзеных, за 1945 на германскім фронце Чырвоная армія страціла забітымі й памерлымі на этапах санітарнай эвакуацыі нават больш, чым за ўвесь 1941 год (хаця для савецкай арміі ніякай ваеннай неабходнасьці кідаць у пекла ўсё новыя сотні тысяч, не лічачы страты, ужо не было). І гэта завецца перамогай? Больш за тое — “Вялікай перамогай”? Вялікая яна хіба што па колькасьці ахьвяр і маштабах хлусьні, нагрувашчанай вакол яе савецкай і сёньня ўжо расейскай прапагандай.

І зноў вернемся да пытаньня: хто ж перамог у Другой сусьветнай вайне? Калі глядзець не па тым, хто чыю сталіцу заняў, а па выніках для краіны, то атрымліваецца, што разам са сталінскім СССР, які займеў паў-Еўропы, пераможцам можна прызнаць і Нямеччыну, хоць і па наўпрост процілеглых прычынах: несучы цяжкія людскія, найцяжэйшыя матэрыяльныя і тэрытарыяльныя страты, яна (дакладней, большая яе частка) не дасталася камуністам. У выніку здабыла свабоду, пазбавіўшыся ад нацызму.

А што ж атрымалі савецкія «ваяры-пераможцы»? Зноў слова Віктару Астаф’еву: «А чаго плакаць, чаго скуголіць?! Самі здабывалі сабе гэтае жыцьцё. Самі! Чаму, навошта? Для чаго патрыёты па добрай волі падаліся на фронт? Измудохать Гітлера? Абараніць свабоду і незалежнасьць нашай Радзімы? Вось яна табе — свабода і незалежнасьць, вось яна — Радзіма, пераўтвораная ў магільнік. Вось яна — абяцаная гаваркімі камісарамі мілата. Дык няхай у ёй і жывуць шчасліва камісары ​​і абараняюць яе, любяць і берагуць. А я, як сьнег сыдзе, знайду той распадак, тую ключом вымытую яміну… [у якой можна па-ціхаму пакончыць з сабой - Ю.Н.]«

Скрозь кілатоны афіцыйнай пафаснай хлусьні — вось яна, сапраўдная праўда аб той вайне і яе выніках. Нават у кнігах Рэмарка, якія апісваюць Нямеччыну пасьля паразы ў Першай сусьветнай, няма такога адчаю. І гэта завецца перамогай?! І гэта прапануецца сьвяткаваць?!

Такім чынам, падвядзем вынікі.

Па-першае, ніякай «вялікай перамогі» не было. Была — вялікая бяда. А вялікая хлусьня — квітнее і цяпер.

Па-другое, вынікі ня толькі так званай «вялікай айчыннай», але і Другой сусьветнай ў цэлым маюць патрэбу ў пераглядзе і пераацэнцы. Гэта была не перамога Дабра над Злом, не абарона свабоды Расеі, не вызваленьне Еўропы. Гэта была забясьпечаная коштам зусім недарэчных ахьвяр перамога аднаго тыранічнага рэжыму над іншым (ані трохі ня горшым), ажыцьцёўленая пры дапамозе і патуральніцтве заходніх дэмакратый. Для Расеі гэтая вайна была ганебнай і па ходзе, і па выніках.

Ні аднаму з бакоў, які ўдзельнічаў у канфлікце, ганарыцца рашуча няма чым — усе яны, і нацысты, і камуністы, і заходнія саюзьнікі — вінаватыя ў ваенных злачынствах, тэроры супраць мірнага насельніцтва. У той жа час, было б глыбока няправільна адмаўляць годнасьць салдат, якія ўдзельнічалі ў вайне. Рэальныя, а не прыдуманыя прапагандыстамі, гераізм і воінская доблесьць сапраўды мелі месца, прычым ва ўсіх войсках, якія ваявалі. Іншая справа, што доблесьць далёка не абавязкова служыць добрай справе, ды і гераізм на полі бою лёгка можа спалучацца з гвалтам і марадзёрствам пасьля таго, як бой скончаны. Несумніўна і тое, што сярод салдат было нямала прыстойных людзей. Але варта выразна адрозьніваць стаўленьне да пэўнага чалавека зь яго канкрэтнымі асабістымі якасьцямі й стаўленьне да рэжыму, якому ён служыў. І ўжо калі аддаваць ўшанаваньні героям, то з усіх бакоў. Альбо нікому. Нельга запісваць аўтаматычна ў героі па колеры сьцяга (тым больш, што, як ужо адзначалася, у гэтай вайне ні адзін сьцяг не застаўся незаплямленым). Калі паляваць за ваеннымі злачынцамі (што наогул мае сэнс нават тады, калі іх ўжо няма ў жывых, бо ацэнка іх дзеяньняў павінна быць дадзена), то таксама за ўсімі, а ня толькі за тымі, якія змагаліся на баку пераможаных. І калі змагацца з фашысцкай сімволікай й ідэалогіяй, то гэтак жа непрымірыма змагацца і з камуністычнай, а не заахвочваць праявы сталінізму пад той падставай, што «гэта прыемна ветэранам».

Увогуле, замест таго, каб разьдзімаць чарговую прапагандысцкую гістэрыю і патрабаваць ад згвалчаных падзякі за дастаўленае задавальненьне, трэба пакончыць з практыкай шматгадовай крывадушнай хлусьні й падвойных стандартаў, спыніць ўшаноўваньне служыцеляў злачыннага рэжыму і пакаяцца перад усімі, хто бязьвінна пацярпеў ад дзеяньняў «салдат-вызваліцеляў».

На жаль — у Расеі, дзе гэтыя ганебныя старонкі гісторыі застаюцца ледзь не апошнім прадметам нацыянальнага гонару, а кіруючы рэжым у чарговы раз муціруе ў бок імперскага шавінізму, шанцаў на афіцыйныя крокі такога кшталту няма. Але мы можам адмяніць «Дзень Перамогі» зьнізу, хоць бы для сябе асабіста — папросту ня ўдзельнічаючы ў ім і, насуперак афіцыйнай хлусьні, кажучы праўду — што, як вядома, лёгка і прыемна.

З нагоды адзначэньня цяперцамі й расейскімі імперцамі “сьвята 9-мая”, падаем яшчэ адзін артыкул. Яго аўтар разглядае праблему зусім зь іншай пазіцыі — ідэалогіі ісламу. Ацэнкі спадара Мінкаілава зьяўляюцца, на наш погляд, хаця і не ідэальнымі, але ня менш цікавымі, чым спадара Росава (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/09/90496.shtml; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

«Замест зачыну

Тэма, якая кожны год становіцца прадметам абмеркаваньняў у СМІ, толькі на першы погляд, здаецца, не ўяўляе цікавасьці для маджахедаў. Штогадовае шоу ў Маскве прадказальнае. Крэмль кожны раз праводзіць пампезны 9-май, на якім запрошаныя замежнікі павінны ветліва ківаць на звыклую заяву «мы вас вызвалілі».

Узровень цяперашняй расейскай улады такі, што разьлічваць на наяўнасьць у яе хоць бы найменшага палітычнага такту не даводзіцца. А тэма хваравітая, няпростая.

Еўрапейцы памятаюць, што такое Чырвоная армія і колькі мірных еўрапейцаў яна «вызваліла» ад знаходжаньня на гэтай зямлі.

Страх перад акупантамі-«вызваліцелямі» да гэтага часу сядзіць у іх сьвядомасьці. І сёньня еўрапейцы імкнуцца не ўспамінаць, што менавіта супраць той самай Чырвонай арміі вось ужо многія гады вядуць вайну каўказскія мусульмане. Ім лягчэй супакоіць сумленьне дзяжурнай заклапочанасьцю, чым назваць рэчы сваімі імёнамі.

Бываючы ў мінулыя гады ў акупаванай чачэнскай сталіцы, яны зьдзіўляліся і ўспаміналі Дрэздэн ды Берлін 1945 г. Але і ў гэтым сумным спаборніцтве мы наперадзе. Падчас апошняга штурму рускія агрэсары толькі на Старапрамыслоўскі раён горада Джахара абрынулі снарадаў, ракет і бомбаў у два разы больш, чым на ўвесь Берлін у траўні 1945 года.

На першы погляд цяжка зразумець, зыходзячы зь якой маралі еўрапейцы арыштоўваюць Мілошавіча і на вышэйшым узроўні прымаюць Пуціна? Як стала магчымым, што англійскі каралеўскі двор, які прэтэндуе на эталон еўрапейскага арыстакратызму і дэмакратыі, не пагрэбаваў зладзіць яму пышны прыём? Чым кіраваліся еўрапейскія лідэры, дасылаючы спачуваньні Пуціну з нагоды гібелі дзяцей у Беслане? Бо не дасылалі ж яны спачуваньні Чыкаціла з нагоды задушаных ім ахьвяр?

Гледзячы на ​​ўсё гэта, становіцца зразумелым, чаму палітыку назвалі «бруднай справай».

Але куфэрак адкрываецца проста — мілошавічаў будуць адлаўліваюць і судзіць, таму што ў іх няма ядзерных боегаловак. З Пуціным будуць дэманстраваць ветласьць, нават калі ён памочыцца на ​​трыбуну штаб-кватэры Рады Еўропы.

Але, як аказалася, ёсьць і такія кіраўнікі сярод еўрапейцаў, якія могуць сказаць адкрыта і цьвёрда: «Не! Мы ня будзем ісьці ў фарватары ўстойлівай хлусьні». І гэта нешта новае для еўрапейскіх палітыкаў.

Таму сёньня абагульненыя паняцьці «Еўропа», «Захад», «міжнародная супольнасьць» не даюць нам поўнага ўяўленьня пра сутнасьць таго, што адбываецца.

«А кароль дык голы! ..»

Розначытаньні ў гісторыі Другой сусьветнай вайны паўсталі ня ўчора, але яны агучваліся ў розных сацыяльна-палітычных прасторах і практычна не перакрываліся.

Сёньня, у век глабальнай палітычнай перагрупоўкі, ва ўмовах лібералізацыі інфармацыйнага рынку, чапляцца за старую хлусьню — сабе ж на шкоду. Адны гэтага не разумеюць, іншыя разумеюць, але і зрабіць нічога ня могуць — новыя міфы не прыжываюцца, як бы ні выкрунтасьнічалі арганізатары сусьветнага парадку. Наступіў міфатворчы крызіс.

А як жа праўда? Ну, праўду таксама можна часам пачуць, асабліва ў такія пераломныя моманты. І запатрабаваньне на праўду заяўляе пра сябе ўсё гучней. Толькі ня трэба патрабаваць ўсю і адразу. Людзі ня могуць успрымаць праўду ў вялікай колькасьці.

Першы, хто некалькі гадоў таму на чарговы «дзевятамай» гучна сказаў «кароль голы!», была жанчына — Прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберг.

Нічога новага, нечага надзвычайнага і да таго дня невядомага яна не сказала. Сказала, што чырвоная армія — гэта армія акупантаў. Сказала, што яшчэ невядома, хто прынёс сьвету больш зла — Сталін ці Гітлер (чытай, камуністычная Расея ці нацысцкая Нямеччына). Намякнула, што толькі самы апошні латыш не пайшоў бы добраахвотнікам у нямецкую армію пасьля жахаў першай сталінскай акупацыі ў 1940-41 гг. Назвала лагер Саласпілс працоўным лагерам, што наогул выклікала буру бязьмежнага абурэньня. Бо гэта быў адзін з галоўных «ужасьцікаў расейскага і сусьветнага сіянісцкага агітпрапа і лічыўся як «лагер сьмерці».

Усе гэтыя выкладкі ўжо даўно не таямніца. Нязвыкласьць моманту ў тым, што праўду агучвае першая асоба адной зь еўрапейскіх дзяржаў. Так не прынята. Кіраўнікі дзяржаў павінны запаўняць эфір асьцярожна-крывадушным калямаўленьнем, кіруючыся «прагматычнасьцю і мэтазгоднасьцю». Хоць практычней і мэтазгодней за праўду нічога ня можа быць.

Спрэчка вакол 9 траўня, якая перыядычна ўсплывае ў СМІ, трохі нагадвае фільм Курасавы «Расемон». Калі чытач памятае, там ўдзельнікі й сьведкі адной драматычнай падзеі (забойства самурая) даюць паказаньні Суддзі. Апошні нябачны і нячутны, але яго прысутнасьць адчуваецца на ўсім працягу фільма. Кожны адхіляўся ад праўды, каб схаваць сваю непрыстойную ролю ў гэтай драме [вось адкуль выраз: “у кожнага свая праўда”. - Рэд.]. Сьведкі ходзяць каля праўды, перакручваюць падзеі, сёе-тое апускаюць, нешта недагаворваюць. Атрымалася чатыры «праўды».

Няважна, што падзея, якая адбылася, належыць да 11 стагоддзя. Гледачу ўсё зразумела — тэма фільма такая, што не губляе актуальнасьць з часоў Адама. Але мы падкрэсьліваем — спрэчка вакол 9 мая толькі «крыху нагадвае» гэты фільм.

Закранутая намі праблема ў пэўным сэнсе ўнікальная. З усёй адказнасьцю можна сьцьвярджаць, што ў агляднай гісторыі чалавецтва ня ведала такой жахлівай, цынічнай, глабальнай, шматслаёвай хлусьні, як хлусьня пра Другую сусьветную вайну.

Яна лілася на працягу дзясяткаў гадоў бясконцай плыньню з усіх магчымых рупараў, узьдзейнічаючы на ​​людскую сьвядомасьць. Два пераможцы стваралі гэтае павуціньне хлусьні — Савецкі саюз і міжнародны сіянізм. Апошні і цяпер маскіруецца пад назвай «Захад».

Абодва супернікі выпрабоўвалі ўзаемную нянавісьць, знаходзіліся ў стане халоднай вайны, жадалі адзін аднаму ўсялякага зла і пагібелі. Але як бы ні варагавалі паміж сабой гэтыя два глабальныя злачынцы, які б бруд ўзаемных выкрыцьцяў ні вылівалі перад сьветам, у адным яны былі салідарныя, пасьлядоўныя і падыгрывалі адзін аднаму. Яны не дазвалялі выкрываць асноўныя міфы пра Другую сусьветную вайну і пераглядаць «аргвысновы аб галоўнай пагрозе для чалавецтва».

І невыпадкова — бо абапіраючыся на гэтую ману, абодва змоўшчыкі перакройвалі сьвет, стваралі ідэалогію, будавалі палітыку, нажывалі грошы. Можна сабе ўявіць, які бясьсільны гнеў душыў сэрцы мільёнаў удзельнікаў і ахьвяр гэтай вайны, калі наўпрост на вачах бязьлітасна і бессаромна перакручвалі праўду. Яны не маглі супрацьстаяць гэтаму — рупар быў ня ў іх руках.

«Ды не-е … брэшуць ўсё!»

Людзі, некалі абкладзеныя з усіх бакоў савецкай прапагандай, маюць цяпер магчымасьць азнаёміцца ​​і зь іншымі крыніцамі й поглядамі на падзеі 2-ой сусьветнай вайны. Але і ў савецкія часы нас, маладых людзей, дзівіла тая прыкметная неадпаведнасьць паміж афіцыйнай прапагандай і аповедамі простых людзей, удзельнікаў вайны. Ня тыя апавяданьні ўвешаных медалямі ветэранаў на афіцыйных сустрэчах з падрастаючым пакаленьнем, а тыя, што ветэраны казалі ў нефармальнай абстаноўцы.

На прадпрыемстве, куды мяне накіравалі пасьля інстытута ў пачатку 1980-х, была парторгам адна пажылая руская баба — ветэран вайны і працы. Яна шмат распавядала пра вайну. Часам казала: “Немец, ён які быў? Ён як захопіць тэрыторыю, адразу пачынаў будаваць дарогі. І грунтоўна будаваў, гад!”.

Асьцярожна стараўся выпытаць у яе што-небудзь пра «жахі». Але ўсе жахі абмяжоўваліся «бамбёжкай, артабстрэлам пазіцый», так, што «галавы нельга было падняць».

У сярэдзіне 1980-х мне даводзілася па працы быць у Курскай вобласьці, у Белгарадзе, у Старым Асколе. Часта гутарыў зь мясцовымі старажыламі, якія жылі некаторы час пад нямецкай акупацыяй.

- Ну, што дзед, лютавалі немцы, зьдзекаваліся?

- Ды не-е, не было такога … брэшуць ўсё.

- А дамы падпальвалі?

- Так, хаты палілі … Трухлявыя, старыя хаціны. Казалі — антысанітарыя. Некаторыя дамы апрацоўвалі нейкім паскудствам, эпідэміі баяліся. Людзей перасялялі ў больш ніштаватае жытло.

Апавяданьні простых людзей моцна розьніліся ад казённых «успамінаў аб вайне». Распавядалі, што немцы кватаравалі ў кожным доме па некалькі вайскоўцаў. Ужасьцік з «адбіраньнем апошніх прадуктаў» у мірнага насельніцтва абвяргалі зь нейкай злосьцю. Аказваецца, прадуктаў у немцаў было «хоць заваліся». Быў нават шакалад. Апісвалі вялікія круглыя ​​кансервы з рыбай, што «хапала чалавек на дзесяць», тушонкі розныя. Да дзецей мясцовых добра ставіліся, песьцілі шакаладам, ледзяшамі. Падчас авіяналётаў немцы хапалі дзяцей у першую чаргу і хавалі ў склепе.

Адна старая жанчына распавядала, што падчас адступленьня немцы забіралі частку хатніх жывёл. З трох цялят забіралі двух, калі было два, забіралі аднаго. (І гэта ў момант адступленьня!).

Гэтыя апавяданьні зьдзіўлялі на фоне татальнай дэманізацыі немцаў.

Адзін пажылы рабочы са Старога Асколу на маю каронную правакацыю: «Ну што, далі́ вам немцы падчас акупацыі?» — адказаў — «Чаго там далі, ды нічога не далі… Нармальна пры іх 2 гады пажылі. А вось калі нашы прыйшлі, вось тады нам да-алі! Два гады без права перапіскі. Шмат хто ў лагер трапіў ні за панюх тытуню. Мой бацька таксама. Ён не вярнуўся з лагера, там жа і памёр. Мы з маці ўдваіх засталіся, галадалі…».

Міфы разбураюцца

Вядома, узнавіць рэальную гісторыю 2-ой сусьветнай вайны — задача хоць і выканальная, але ня зь лёгкіх. Пры бачным багацьці крыніц, як заходніх, так і расейскіх, паўсюль выяўляецца практычна аднолькавы ідэалагічны штамп:

- «Другую сусьветную вайну развязала фашысцкая Нямеччына (хаця і Савецкі саюз не бязгрэшны)»;

- «фашызм (антыюдаізм) зьяўляецца сусьветным злом і чумой XX стагоддзя»;

- «многія народы пацярпелі ў гэтай вайне, але больш за ўсіх — габрэі. Халакост зьяўляецца галоўным злачынствам гэтай вайны. Увесь сьвет абавязаны павініцца перад габрэямі без тэрміну даўнасьці»;

(Заўвага: апошняя «тэорыя» насаджаецца галоўным чынам на Захадзе. У Расеі «Халакост» афіцыйна не адмаўляюць, але ставяцца халаднавата. Тут акцэнты іншыя. Ад квятчаста-манументальнага клікушаства да сухой мемуарнай брахні. Ва ўсім прысутнічае праўда, зьмяшаная з хлусьнёй, каб схаваць сутнасьць)

- «асноўны цяжар вайны вынес на сабе “вялікі рускі народ” і больш за ўсё страт панёс менавіта савецкі (рускі) народ. Ён жа вызваліў Еўропу ад фашысцкага прыгнёту. А цяпер некаторыя еўрапейскія дзеячы хочуць перапісаць гісторыю 2-ой сусьветнай вайны, дзе спрабуюць паставіць пад сумнеў факт свайго «вызваленьня». Гэта недапушчальна!

Разгубленасьць рускіх можна зразумець, бо міфалагізаванае адлюстраваньне гэтай вайны было масава прышчэплена ім на ўзроўні рэлігійнай свядомасьці. І для рускіх сьвяткаваньне 9 мая стала больш абавязковым, чым велікоднае шэсьце ў дарэвалюцыйнай Расеі.

Але ў апошні час сталі здабыткам шырокай грамадскасьці аб’ектыўныя дасьледаваньні і дакументы, якія паказваюць гэтую вайну ў іншым сьвятле. І гэта нягледзячы на ​​глабальную цэнзуру. Міфы абрынаюцца на вачах. Працэс пайшоў… 

«Чырвоная армія ўсіх мацней»

Сучасныя тэхналогіі доступу да інфармацыі дазваляюць прадставіць дастаткова аб’ектыўную карціну 2-ой сусьветнай вайны. Хаця памылак у дэталях, прыватнасьцях не пазьбегнуць, таму што апісаньне любых значных падзей таго часу перагружана ладнай доляй дэзынфармацыі й падвергнута ідэалагічнай цэнзуры.

Для адэкватнай ацэнкі гэтай вайны неабходна ўдакладніць многія паняцьці. Найперш важна вызначыцца ў пытаньні — ці была гэта перамога рускага народу або перамога ўсіх народаў Савецкага саюзу? Многія рускія згаджаюцца “дзяліцца перамогай”, каб лішні раз «не спрачацца зь іншародцамі», тым больш што надзея на аднаўленьне «ранейшай дзяржавы» цалкам ня згасла.

Але ў гэтым пытаньні трэба быць аб’ектыўнымі. Калі ў батальёне 55% рускіх, а астатнія 45% складаюць казахі, грузіны, башкіры, мардва, татары й іншыя народы. Як яго назваць? «Савецкім батальёнам»? «Інтэрнацыянальным» батальёнам? Можна назваць і так, але такія назвы не падыходзяць і не прыжываюцца. Гэта рускі батальён! Паколькі руская псіхалогія і культура зьяўляюцца дамінуючымі ў гэтым батальёне. Нават калі з рускіх у гэтым батальёне быў усяго толькі адзін абруселы камандзір-татарын, то і гэтага дастаткова, каб батальён назваць «рускім».

Заходнія палітыкі не ўскладнялі сабе жыцьцё, падбіраючы тэрміны. Казалі проста: «рускія прарвалі абарону», «рускія войскі фарсіравалі Днепр», «рускія ўвайшлі ва Ўсходнюю Прусію». І мелі рацыю [гэтае меркаваньне аўтара рэдакцыя не падзяляе. - Рэд.].

Наступнае пытаньне, у якое неабходна ўнесьці яснасьць — гэта так званая перамога рускага народу. Ці перамог рускі народ? Калі перамог, то ў чым гэтая перамога выяўляецца?

Тут філасофскія дыскусіі залішнія. Усе ведаюць, што нічога ня выйграў ні просты салдат, ні народ у цэлым. Правільна будзе сказаць: хтосьці перамог за кошт рускага народу. А хто перамог? — Гэта асобная размова.

Вядома, ні адзін з сучасных палітыкаў ня будзе казаць праўду да канца. Рускі народ, як ніякі іншы, зьяўляўся зручным аб’ектам эксплуатацыі і танным інструментам глабальнай палітыкі для любога, хто пануе ў Крамлі.

Наколькі гэтая вайна патрэбная была рускаму народу, і наколькі гэты народ любіў бальшавіцкі ўрад на чале са Сталінам, стала ясна ўжо ў першыя месяцы вайны. Вядома, што савецкі правадыр знаходзіўся ў стане прастрацыі 11 дзён і ўпершыню выступіў са знакамітым зваротам «дарагія браты і сёстры …» толькі … 3 ліпеня.

Разважаючы пра прычыны дэпрэсіі правадыра, расейскія (савецкія) гісторыкі зьвярталіся да выдумак, якія загадзя выключалі наяўнасьць мазгоў у слухачоў. Тут і «нечаканасьць», і «вераломства немцаў», і «няскончанае пераўзбраеньне арміі», і «бесталаннасьць камандзіраў». Усё, акрамя праўды.

Сталіну было чаму запасьці ў прастрацыю, бо ён зразумеў, у якім рэчышчы будуць ісьці падзеі. Рускія войскі павальна здаваліся ў палон немцам. Усе, акрамя частак НКУС. Па афіцыйных дадзеных, 3 млн. 800 тыс. здаліся за тры першыя месяцы вайны. Крэмль апынуўся ў крытычным стане.

Гэтая праўда не ўпісваецца ў тую грувасткую хлусьлівую карціну, на якую прымушаюць маліцца да гэтага часу. Немцы затрымліваліся толькі таму, што не пасьпявалі раззбройваць і арганізоўваць лагеры для ваеннапалонных. Ужо ў пачатку кастрычніка 1941-га яны ўшчыльную падышлі да Масквы.

Невядома, колькі б доўжылася ціхая паніка Сталіна, але, кажуць, вывеў яго са ступару і ўгаварыў выступіць са зваротам да народу Лаўрэнцій Берыя. Як любы авантурыст, які зрабіў кар’еру на крыві, Берыя ўсьведамляў, што адступленьне выключана ў прамым і пераносным сэнсе. І ён выкарыстаў найменшую магчымасьць выправіць сітуацыю.

Ведаючы, што рускі мужык ня мае намеру ваяваць і будзе адступаць аж да Японскага мора, Берыя стварыў заградатрады з адданых яму частак НКУС. Дзякуючы такой тактыцы, зімой 1941-га пад Масквой прасоўваньне германскіх войскаў было прыпынена.

Вядома, адначасова былі задзейнічаныя й іншыя рэсурсы: прапагандысцкія, ідэалагічныя. Была праведзена каласальная арганізацыйная праца па мабілізацыі і перагрупоўцы тылу. Быў задзейнічаны навукова-тэхнічны патэнцыял. Усё гэта агульнавядомыя моманты. Але самае галоўнае — Сталін і Берыя знайшлі такое спалучэньне жорсткай пугі (пакараньня) і перніка (ўсхваленьня), якое паставіла рускага мужыка на сваё звыклае месца.

Да кожнага народу ўжылі свой падыход. Чачэнцаў, да прыкладу, расхвальвалі за тое, што яны ў свой час не скарыліся ні манголам, ні Тамерлану. Іншыя народы таксама атрымалі сваю порцыю гістарычнай лісьлівасьці. Адкрыліся цэрквы і нават мячэты. Але галоўная ўвага надавалася рускім. Нягледзячы на ​​тое, што «вялікі рускі мужык» выдатна падкузьміў Сталіну, выхаду не было, бо менавіта пад яго, рускага мужыка, будавалі Чырвоную армію.

Далейшая тактыка вядзеньня вайны была гістарычна абкатаная. Мужыка можна было бесперапынна гнаць на нямецкія лініі, не лічачыся са стратамі. Але на гэты раз былі іншыя маштабы. Ні сьвет, ні Расея ня ведалі яшчэ вайны, у якой цана людскага жыцьця ўпала б так нізка.

Рускі сьлед

Падрыхтоўка да сьвяткаваньня 9 мая заўсёды ідзе ледзь не на ўзроўні стратэгічнай звышзадачы. Па тэлебачаньні паказваюць, як ваенны міністар з энтузіязмам інфантыльнага пераростка дакладае Пуціну, як будуць праходзіць масоўкі на Чырвонай плошчы. Да юбілею ветэранам дадаюць нейкія рублі.

Адбітак трагікамічнасьці ва ўсім, што ініцыюе расейскае кіраўніцтва, абумоўлены вядомымі прычынамі. Упершыню ў Крэмль патрапілі людзі, якія зайшлі адразу з вуліцы. Без усялякіх прамежкавых узыходжаньняў. Адсюль і ўзровень са схільнасьцю да «смачных» выразаў, таннай пампезнасьці й прадказальнай прымітыўнасьцю ў палітыцы.

Але бяду пагаршае яшчэ тое, што гэтыя людзі запанавалі ў Крамлі ў момант развалу старых міфаў і адсутнасьці новых. Ліхаманкавы пошук новай «нацыянальнай ідэі» прыводзіць да старога русізму, вакол якога наўрад ці аб’яднаюцца астатнія народы. Штогадовыя ўрачыстасьці 9 мая — гэта адчайная спроба захаваць міф аб «вызваленчай місіі», хоць бы для ўнутранага карыстаньня.

Між тым, у замежным друку перыядычна зьяўляюцца артыкулы пра зьверствы Чырвонай арміі на тэрыторыі Нямеччыны. Натуральна, гэта ня можа не выклікаць буру абурэньня з расейскага боку, якая расцэньвае іх, як «заказныя паклёпніцкія артыкулы». Пры гэтым расейскі МЗС, аператыўна рэагуючы ці ледзь ні на кожную публікацыю ў замежных СМІ, выстаўляе сябе ў кепскім сьвятле.

Вось вытрымкі з кнігі Макса Гасьцінгса “Армагедон: бітва за Нямеччыну, 1944-45” ​​(‘Armageddon: The Battle For Germany 1944-1945′), апублікаваную на ІнаСМІ.

«Першае ўварваньне рускіх ва ўсходнія раёны Нямеччыны адбылося ў кастрычніку 1944 г., калі часткі Чырвонай Арміі захапілі некалькі прыгранічных вёсак. Праз 5 дзён яны былі выбітыя адтуль, і перад вачыма гітлераўскіх салдат паўстала неапісальная карціна. Наўрад ці хоць адзін жыхар пазьбег сьмерці ад рук рускіх салдат. Жанчын крыжавалі на дзьвярах хлявоў і перавернутых вазах, або, згвалціўшы, душылі гусеніцамі танкаў. Іх дзяцей таксама па-зьверску забілі. Сорак французскіх ваеннапалонных, якія працавалі на навакольных хутарах, меркаваныя вызваліцелі расстралялі. Той жа лёс напаткаў і прызнаных нямецкіх камуністаў. Дзеяньні чырвонаармейцаў не былі праявай бессэнсоўнай жорсткасьці — гэта быў метадычны садызм, яні не саступаў дзеяньням саміх нацыстаў».

Любы народ, які меў калі-небудзь няшчасьце сутыкнуцца з рускай ваеншчынай, ня будзе сумнявацца ў рэальнасьці дадзенага апісаньня.

Вугорац раскажа вам, як у 1956 г. у Будапешце рускія танкісты, раздушыўшы мірную дэманстрацыю, змывалі з гусеніц чалавечыя кішкі на беразе Дуная. Чэх пацьвердзіць вам, як тыя ж танкі раздушылі «Пражскую вясну». Грузін не забудзе, як рускі сьпецназ сапёрнымі рыдлёўкамі забіваў цяжарных жанчын на вуліцах Тбілісі. Шмат што могуць распавесьці пра «рускіх вызваліцеляў» фіны, немцы, прыбалты, палякі, украінцы.

Што тычыцца, да прыкладу, чачэнцаў, то нас наогул немагчыма зьдзівіць рускімі зьверствамі. У 1944 г., падчас дэпартацыі, войскі НКУС жыўцом спалілі ў горным чачэнскім сяле Хайбах звыш 700 яго жыхароў з-за таго, што не хапіла грузавікоў для дастаўкі гэтых людзей у Грозны. А ў 21 стагоддзі варварскае бязьмежжа рускай салдатні ў Чачні адрозьніваецца толькі адным — яно доўжыцца ня некалькі месяцаў, як было ў Еўропе, а вось ужо 18 гадоў.

Але вернемся да кнігі Гасьцінгса. У аўтара даволі шмат спрэчных параўнаньняў. Выраз «… жорсткасьць, … якая не саступае дзеяньням саміх нацыстаў», ёсьць звыклая рыторыка, навеяная пасьляваеннай прапагандысцкай усталёўкай. Няма дакументальных прыкладаў, каб немцы дзейнічалі падобным чынам. Мастацкія выдумкі габрэйскіх пісьменьнікаў і савецкая прапаганда ня ў лік. Жорсткасьць, якую выяўлялі немцы, не выходзіла за рамкі той жорсткасьці, якая характэрная для вайны наогул. Гэта была жорсткасьць, якую выяўляла любая еўрапейская армія, і толькі. У гэтай сьферы ніхто ня можа параўнацца з рускімі [кітайцы могуць - Рэд.].

Прыкладна тое ж апісваецца ў артыкуле Ральфа Георга Рэўта («Die Welt», Германія), 22 лютага 2005 г.:

«Так, савецкія перадавыя танкавыя часткі зьмялі сваімі гусеніцамі абоз з бежанцамі паўднёвей горада Гумбінэн пад Гросвальтэрсдорфам на р. Ромінце. У Немерсдорфе на р. Ангерап ваеншчына зладзіла сапраўдную крывавую бойню. Яны прыбівалі цьвікамі да брамы хлявоў згвалчаных жанчын, праломвалі прыкладамі галовы маленькім дзецям. Амаль усе людзі там “былі па-зьверску забітыя, за выключэньнем тых, хто быў забіты стрэлам у патыліцу”, — распавядала адна сьведка пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны».

Але рускія ня любяць успамінаць, як яны праломвалі галовы маленькім дзецям. Яны прапанавалі сьвету іншую версію — помнік савецкаму воіну-«вызваліцелю», які трымае ў адной руцэ меч, а ў другой — дзіця.

Адна з галоўных пераваг пераможцы — магчымасьць навязаць пераможанаму сваю хлусьню. Калі ж пераможаны не згаджаецца з прапанаванай хлусьнёй, то ён не пераможаны.

Мы з шкадаваньнем вымушаны прызнаць, што Нямеччына, Еўропа і ўвесь астатні сьвет сьхіліліся перад накінутай ім хлусьнёй…

«Забівай! Немцы — гэта ня людзі!»

У артыкулах заходніх публіцыстаў раскрываецца роля некаторых людзей у трагедыі немцаў:

«… савецкія ўлёткі заклікалі чырвонаармейцаў забіваць і гвалціць. “Забівай! Немцы — гэта ня людзі!”, “Здушы сілай расавую фанабэрыстасьць нямецкіх жанчын, хай яны будуць тваёй законнай здабычай!” —  заклікалі мільённыя тыражы гэтых памфлетаў. Аўтарам незлічонай колькасьці заклікаў да забойстваў быў пісьменьнік і прыхільнік Сталіна Ільля Эрэнбург. З восені 1944 г. агітацыя Эрэнбурга па волі Сталіна дасягнула свайго апагею ў выглядзе перакручаных заклікаў да бясчынстваў у дачыненьні да нямецкага грамадзянскага насельніцтва. Англійскі карэспандэнт у Маскве Аляксандр Верт (Alexander Werth) паказваў, што ў Эрэнбурга быў “проста геніяльны талент выклікаць нянавісьць да немцаў”».

Аляксандр Верт неўсьвядомлена або наўмысна кажа напалову праўду. Не адзін Эрэнбург ўзбуджаў ў людзях мэтанакіраваную нянавісьць у стаўленьні да немцаў. Сотні й тысячы габрэйскіх пісьменьнікаў, журналістаў, драматургаў, кінарэжысёраў, гісторыкаў працавалі над тым, каб намовіць усяму сьвету нянавісьць да нямецкага народу. Але ўсё роўна сіяністы не змаглі дамагчыся жаданага выніку. У выніку неверагодных намаганьняў міжнароднаму габрэйству атрымалася накласьці афіцыйнае кляймо толькі на перыяд гітлераўскай Нямеччыны. І тое афіцыйнае. Пры ўсім стараньні ў іх не атрымлівалася доўга падаграваць нянавісьць да немцаў і зусім немагчыма было выклікаць спачуваньне і сімпатыі да габрэяў, якія бессаромна канструявалі хлусьню на вачах у пакаленьня вайны.

«Катастрофа, якая вылілася ўслед за ўступленьнем савецкіх войскаў, не мае паралеляў ў сучаснай еўрапейскай гісторыі», — зрабіў запіс амерыканскі дыпламат Джордж Ф. Кенан».

І сапраўды, тыя ўражвальныя зьверствы, што выраблялі рускія на акупаваных нямецкіх землях, ня маюць аналагаў у еўрапейскай гісторыі. Але зь іншага боку ні адна армія сьвету не была пастаўлена ў такія ўмовы, у якіх знаходзілася Чырвоная армія. У гэтай арміі лічылася нармальным ставіць бессэнсоўныя задачы і кідаць людзей на відавочную сьмерць.

Савецкае ваеннае камандаваньне разумела, што рускай арміі трэба нейкае паслабленьне. Немагчыма цалкам кантраляваць масу, у якой не заставалася шанцу выжыць. Толькі пры штурме Кенігсберга паклалі столькі савецкіх салдат, колькі Вялікабрытанія страціла за ўвесь час Другой сусьветнай вайны [па некаторых зьвестках большасьць з гэтых былі беларусамі. - Рэд.]. І тады зразумела, што гэтая забітая страхам, лютасьцю, асуджанасьцю ўзброеная маса, якая да таго ж ня верыла ў Бога, па-іншаму сябе паводзіць і не магла. Таму Сталін пэўны час ня ўмешваўся ні ў крывавую вакханалію салдат, ні ў людаедскія заклікі такіх, як Эрэнбург. Але праз некаторы час Сталін абцяў Эрэнбурга, парэкамендаваўшы ня блытаць «нацысцкае кіраўніцтва Нямеччыны з усім нямецкім народам».

«Га́ды фашысты!»

Спрэчка вакол 60-гадовага юбілею «Дня перамогі» (або заканчэньня Другой сусьветнай вайны), якая разгарнулася ў 2005 годзе, і наступныя дыскусіі на гэтую тэму маюць складана матываваны падтэкст. Хоць у гэтай палеміцы пакуль шмат чаго не дагаворваюць, але і тыя выказваньні, што дазваляюць сабе некаторыя еўрапейскія палітыкі, вельмі знакавая зьява. Сьмельчакоў караюць, іх выключаюць з партый, з парламентаў, за іх перад габрэямі просяць прабачэньня першыя асобы дзяржавы, але гэта не мяняе палітычную атмасьферу. Грамадскія настроі, якія сёньня зьяўляюцца пераважнымі ў Заходняй Еўропе, ізраільскі журналіст Давід Шэхтэр назваў «антысеміцкім пажарам».

Лічыцца, што справакавана гэта вайной у Іраку [І Аўганістане. - Рэд.], якую сіяністы навязалі насуперак пратэстаў пераважнай часткі народаў Еўропы і астатняга сьвету.

Становішча пагаршаецца тым, што на хаду бессаромна зьмяняюцца палітычныя лозунгі — ад барацьбы з праславутым «міжнародным тэрарызмам» і пошуку зброі масавага зьнішчэньня, да «зрынаньня тыранічных рэжымаў». Але гэта толькі бачная частка айсберга. Супярэчнасьці на самай справе больш глыбокія і застарэлыя.

Вось як тлумачыць еўрапейскае бурленьне нейкі Дзьмітры Яўстаф’еў у артыкуле «Свае і чужыя» ў РІА Навіны, які быў апублікаваны некалькі гадоў таму напярэдадні т.зв. «60 гадовага юбілею перамогі».

«З усіх кутоў еўрапейскага паўвострава раздаюцца каментары аб тым, што Расеі ня варта падкрэсьліваць сваю ролю ў перамозе над фашызмам. Дый наогул усталяваны савецкімі войскамі рэжым ва Усходняй Еўропе быў яшчэ горшы за фашызм. Гэта было б проста крыўдна, калі б не адлюстроўвала адну глабальную палітычную тэндэнцыю ў сучаснай Еўропе. Называецца гэтая тэндэнцыя проста і страшна — палітычная рэабілітацыя фашызму».

Далейшая пастаноўка пытаньняў і развагі паказваюць, што «дзяжурная» крыўда за Расею не зьяўляецца галоўным момантам яго гістарычнага аналізу. Аўтар спрабуе растлумачыць карані антыгабрэйскіх настрояў у Еўропе. Для гэтага ён выкарыстоўвае тэрмін «фашызм», бо слова «антысемітызм» ні ў каго, акрамя габрэяў, адмоўных эмоцый не выклікае.

«Чаму вонкава цывілізаваная Еўропа такая дабратлівая да фашызму? Адказ можа быць страшным, напрыклад, такім: таму што фашызм — неад’емная частка еўрапейскай цывілізацыі, а фашысты для еўрапейца — свае. Карацей кажучы, савецкі салдат — чужы, і таму ён акупант, а гітлеравец — «свой», такі ж еўрапеец, які не выклікае неадкладнага адрынаньня. І фашызм неадкладнага адрынаньня не выклікае. Я ня маю на ўвазе фашызм побытавы, калі па вуліцах разгульваюць лысагаловыя малойчыкі. Я маю на ўвазе той фашызм, які квітнее і ў парламентах, і ў элітных клубах, і ў добрапрыстойных сямействах».

Аўтарам рухае глыбокае расчараваньне і занепакоенасьць тым, што еўрапейская эліта не жадае ў далейшым падтрымліваць пасьляваенныя міфы. Гаворачы пра вайну, ён вымушаны прызнаць, што ідэі Гітлера знаходзілі найжывая водгукі ў еўрапейскіх народаў.

«Па-першае, Еўропа ніколі фашызму не супраціўлялася. Яна яму пакланілася … было трыўмфальнае шэсьце фашызму па Еўропе. Ключ паразы Францыі — ня ў тактыцы Гудэрыяна, а ў тым, што французы не хацелі змагацца супраць «сваіх».

Далей, яшчэ цікавей.

«Вы будзеце сьмяяцца», — піша аўтар, — «Але галоўны лозунг фашызму — не барацьба за жыцьцёвую прастору для немцаў, а ідэя аб’яднанай Еўропы».

Вось яно як было! Значыць, Гітлер стаў на абарону ня толькі Нямеччыны, але ўсяго еўрапейскага кантынента! І атрымаў ухваленьне ўсёй Еўропы. Выходзіць, прапанова Фрэйберг, што трэба яшчэ параўнаць, хто прынёс сьвету большае зло — Сталін ці Гітлер, зробленая нездарма?

«І паверце мне», — кажа яна, — «калі Вы аднойчы падлічыце ахьвяры яго (Сталіна) панаваньня, то прыйдзеце да жахлівых вынікаў».

Значыць, нездарма Чэрчыль і Рузьвельт ў 1943 годзе шукалі саюзу зь Гітлерам? Яны выбіралі меншае зло. Але, калі паслухаць Яўстаф’ева, то еўрапейцы, наогул, не лічылі Гітлера злом. Варта паверыць яму, таму што ён са злосьці кажа праўду.

«Так што ідэалогія фашызму, адроджанага сьвядома або інстыктыўна брусельскімі чыноўнікамі, ня проста запаўняе ідэалагічны вакуум у Еўропе» — піша Яўстаф’еў, — «яна вяртае еўрапейца ў звыклы сьвет, зь якога яго ў 1945 годзе выцягнуў савецкі салдат з аўтаматам ППШ, нанёсшы еўрапейскаму бюргеру непапраўную траўму … І мяркуючы па тым, як усё больш модным становіцца ў Еўропе ненавідзець Расею і рускіх (досыць паглядзець на ўхваляльныя калыханьні галавой еўрачалавекаў на чарговае хамства латвійскай прэзідэнтшы Фрэйдберг), Еўропе — за выключэньнем, паўтаруся, Нямеччыны (і тут ужо ўсё роўна, чыя гэта заслуга, саміх немцаў або доблесных органаў НКУС) — падабаецца ўсмоктваць у сябе фашызм».

Ну, што тут можна каментаваць. Не атрымліваецца ў аўтара вытрымліваць тон «аб’ектыўна-гістарычнай» інтэрпрэтацыі. Злараднасьць з нагоды «заслугі доблесных органаў НКУС» у «палітычным выхаваньні» немцаў прадыктавана нянавісьцю супляменьнікаў Эрэнбурга да еўрапейцаў наогул і да немцаў у асаблівасьці. Адначасна гэта лісьлівы пасыл духу русізму чэкізму, які насаджаецца Крамлём. Не таму, што самім габрэям ад гэтага лепш — цяпер важна падаграваць любы контр’еўрапейскі праект.

Наогул артыкул Яўстаф’ева характэрны тым, што ў ім назіраецца некаторы адыход ад звыклых пасьляваенных стэрэатыпаў і прапануецца глядзець на рэаліі ў больш шырокім гістарычным кантэксьце.

Хочам зноў нагадаць чытачам, што пасьляваенныя міфы ствараліся Савецкім саюзам і міжнародным сіянізмам. І нягледзячы на ​​наймацнейшую варожасьць паміж імі, якая часам падводзіла сьвет амаль да ядзернага канфлікту, два гэтыя лагеры захоўвалі табу на міфы Другой сусьветнай вайны [захоўваюць і цяпер. - Рэд.].

З паразай і распадам Савецкага саюзу і сацыялістычнай сістэмы міжнародны сіянізм застаўся адзіным «легітымным» захавальнікам пасьляваеннай хлусьні [гэта ў сярэдзіне 1990-х было так, цяпер усё вярнулася "на колы свая". - Рэд.]. Але перамога ў халоднай вайне стала палкай аб двух канцах. Аказалася, адзін бок няздольны захоўваць недатыкальнасьць міфаў Другой сусьветнай, бо адна рука няздольная пляскаць у ладкі.

Было б няправільна думаць, што будаўнікі новага сусьветнага парадку не чакалі краху пасьляваенных міфаў. Проста не разьлічылі час. Ужо ў ходзе насталага ідэйнага крызісу быў на хаду выдуманы жупел «міжнароднага тэрарызму». «Ужасьцік» настолькі абстрактны і непераканаўчы, што нават яго апалагеты вымушаныя прызнаць яго недзеяздольнасьць. Такога ж меркаваньня і наш аўтар. Ён кажа:

«Цяпер ужо зразумела, што спроба ператварыць барацьбу з тэрарызмам у глабальны ідэалагічны імператыў правалілася. І цяпер перад намі стаіць задача замяніць яе нечым, здольным сапраўды вырашаць задачы пабудовы новага сусьветнага парадку на больш справядлівай аснове. Было б выдатна, калі б ЗША і Расія змаглі б стаць асновай глабальнай антыфашысцкай кааліцыі. Бо палітычная рэабілітацыя фашызму ў Еўропе, якую мы назіраем, больш за ўсё пагражае менавіта нашым двум краінам, якія арганічна адмаўляюць фашызм як ідэалогію і як палітычную практыку. Бо ў мінулы раз еўрапейскі фашызм, вядома, пайшоў на Усход. Але спачатку ён вельмі ўдала схадзіў на Захад. А ў Еўропы на Захадзе цяпер ЗША».

Але падзеі разьвіваюцца настолькі імкліва, што палітычныя мары Яўстаф’ева можна назваць нязбытнымі мроямі. Пасьля ірацкай [і аўганскай. - Рэд.] авантуры фашысцкія (антыгабрэйскія) настроі ўжо набіраюць сілу ў ЗША.

У заключэньне гэтай часткі пададзім выказваньні аднаго вельмі папулярнага ў Еўропе аўтара.

«Верхавіна габрэяў [сіянакратыя. - Рэд.] пануе над чалавецтвам ўсё мацней і цьвярдзей, імкнецца даць сьвету сваё аблічча і сваю сутнасьць. Габрэі ўсё крычаць, што ёсьць жа і паміж імі добрыя людзі. О, Божа! Ды хіба ў гэтым справа? Ды і зусім мы не пра добрых або благіх людзей зараз гаворым. Хіба нябожчык парыжскі Джэмс Ротшыльд быў благі чалавек? Мы гаворым аб цэлым і пра ідэю яго, мы гаворым пра жыдоўствуючых і пра ідэю жыдоўскую, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства…».

Гэтыя словы, відавочна «фашысцкія» па версіі Яўстаф’ева, выказаў у свой час ніхто іншы, як Фёдар Дастаеўскі. Але вось бяда, гэтага пісьменьніка ні тое што ў «фашысты», нават у «антысеміты» запісаць нельга — занадта папулярнае імя ў Расеі і ў Еўропе.

Удакладнім, хто каму павінен дапамагчы?

Вайра Віке-Фрэйберг выказала ў 2005 годзе ня ўсё, што яна ведала пра Другую сусьветную вайну. Яна доўгі час жыла ў Канадзе і, вядома, як ніхто іншы павінна быць у курсе знакамітага судовага працэсу над Эрнэстам Цундэлем, які ініцыявала сіянісцкае лобі ЗША.

Праходзіў гэты судовы працэс у той жа Канадзе і доўжыўся 8 гадоў. Прычынай паслужыла кніга Цундэля «Шэсьць мільёнаў — страчаны і знойдзены», напісаная зь нямецкай скрупулёзнасьцю, строга заснаваная на дакументах і фактах, якая адкрыла перад сьветам хлусьню пра «газавыя камеры», «крэматорыі», пра «Халакост».

Чытач пры жаданьні сам можа азнаёміцца ​​з гэтай кнігай, на старонках сайта «Рускае неба» (http://www.rus-sky.org/?f). Вось некаторыя вытрымкі зь яе:

«Канцлагер Асьвенцым каля Кракава зьяўляецца месцам, дзе нібыта былі забітыя мільёны габрэяў. Адразу пасьля вайны сьцьвярджалася, што ў лагерах Дахаў і Берген-Бельзэн таксама праводзіліся масавыя забойствы ў газавых камерах, але неўзабаве стала відавочным, што там газавых камер не было. Тады гісторыя пра генацыд была ссунутая на ўсход, у лагеры на тэрыторыі Польшчы, асабліва Асьвенцым. Паколькі тыя лагеры знаходзіліся ў савецкай зоне акупацыі, то ніхто ня мог на свае вочы пераканацца, наколькі праўдзівыя былі гэтыя сьцьвярджэньні. На працягу 11 гадоў пасьля заканчэньня вайны саветы не дазвалялі нікому наведваць Асьвенцым. У гэты час яны праводзілі работы па зьмене аблічча лагера, каб надаць яму выгляд, адпаведны легендзе аб мільёнах там зьнішчаных. Яны нават пабудавалі дымавую трубу, якая не вяла ні да якой печы! Гэта не адзіны такі трук … У Бабіным Яры, напрыклад, большасьць там пахаваных ахьвяраў загінулі ад рук катаў ГПУ і НКУС — іх там закопвалі з пачатку 1920-х гадоў. Аднак там стаіць помнік, які сьцьвярджае, што ў Бабіным Яры менавіта немцы расстралялі 200 тыс. мірных жыхароў. Потым саветы нават зрабілі так, што Бабін Яр затапіла тысячамі тон бруду і гліны пасьля штучна выкліканага прарыву дамбы ў Сырцах».

«Нямецкі інжынер Гермар Рудольф, які правёў навуковае дасьледаваньне на тэму магчымасьці забойства людзей у памяшканьні Асьвенцыма, падаваным як газавая камера, быў асуджаны на 18 мес. пазбаўленьня волі! І гэта нягледзячы на ​​тое, што ў яго дакладзе не было ні аднай заявы палітычнага характару!».

Маё пакаленьне захапіла час татальнага супрацьстаяньня дзьвюх сістэм. Тэрміналогія сацыялізму сёньня не ў хаду. Сёньня карыстаюцца палітычнай тэрміналогіяй Захаду. Той, як вядома, называўся «вольным сьветам», а краіны сацыялізму адносілі да «таталітарных рэжымаў». Але пасьля таго, як упала “жалезная заслона” і людзі рынуліся знаёміцца ​​са «свабодным сьветам», то пасьля першых захапляльных уражаньняў навізны паўсталі пытаньні. Галоўнае пытаньне, якое напрошваецца: “А ці такі вольны гэты «свабодны сьвет”? ”

Затым узьнікала маса дадатковых пытаньняў. Напрыклад:

- Чаму Ёшка Фішэр, які нарадзіўся праз тры гады пасьля заканчэньня Другой сусьветнай недзе ў «Ізраіль», у бытнасьць міністрам замежных спраў Нямеччыны апранае ярмолку і просіць прабачэньня за пакаленьне немцаў, якіх ён у вочы ня бачыў?

- Дапусьцім, «Халакост» гэта не высмактаная з пальца сіянісцкая выдумка. Зыходзячы зь якога пункту міжнароднага права сёньняшняе пакаленьне немцаў павінна выплачваць «Ізраілю» і асобным габрэям велізарныя грошы? (Да 1995 году Нямеччына ўжо выплаціць 100 мільярдаў марак! Гэта што, узаконены рэкет?)

- Калі 70% насельніцтва Гішпаніі супраць вайны ў Іраку, а гішпанскаму ўраду на гэта напляваць і ён на сваё меркаваньне пасылае вайсковы кантынгент у гэтую краіну, то ў чым перавага «заходняй дэмакратыі»?

- У Францыі, Нямеччыне, Аўстрыі, Партугаліі, Гішпаніі, Даніі, Галандыі, Швейцарыі былі прынятыя законы, якія прадпісваюць пакараньне за любыя спробы адмаўляць той «факт», што ў гітлераўскай Нямеччыне было забіта 6 мільёнаў габрэяў.

У недэмакратычнай Расеі можна сумнявацца ў «Халакост». Так у чым перавага «вольнага сьвету»?

Сёньняшнім «дэмакратам» ёсьць над чым задумацца. Калі Францыя (член ядзернага клубу) і Нямеччына (другая экноміка ў сьвеце) знаходзяцца ў прыніжаным стане і гэты прыніжаны стан іх задавальняе, то якой дапамогі мы ад іх чакалі?

Калі Джахар Дудаеў стаў Прэзідэнтам Ічкерыі, да яго прыходзілі самыя розныя людзі й казалі пра самыя розныя варыянты «дапамогі», якая магла прыйсьці збоку. Адзін з праектаў меркаваў дапамогу з боку так званых ісламскіх краін. Валодаючы вострым аналітычным розумам і палітычным нюхам, Джахар ўмеў маментальна аддзяляць выдумку ад рэальнасьці. Пабываўшы ў некаторых мусульманскіх краінах, ён адразу разабраўся ў сітуацыі.

- Ды вы што? — казаў ён на нарадах, — якая дапамога можа быць ад мусульманскіх краін?! Наадварот, гэта яны маюць патрэбу ў нашай дапамозе!

Еўрапейскія краіны ня толькі не вольныя, але ў некаторым сэнсе больш прыніжаныя, чым так званыя ісламскія краіны.

Еўропа толькі-толькі асьцярожнымі заявамі праз усталяваны пасьля вайны рэгламент спрабуе афіцыйным, «цывілізаваным» шляхам атрымаць некаторыя паслабленьні, стаць самастойным гульцом ў праславутым «шматпалярным» сьвеце.

Калі б нашы дамарослыя нацыянал-дэмакраты думалі, як мусульмане, то яны б ведалі, што нельга ні зьвяртацца за дапамогай, ні чакаць дапамогі ад кафіраў. Але яны ня могуць так думаць, таму што яны дэмакра-а-а-ты! І дэмакратычнае абмежаванае думаньне не дазваляе ім зразумець нават простую жыцьцёвую мудрасьць — нявольны не можа дапамагчы ні сабе, ні іншаму.

Праходзяць толькі планы Бога!

І «антысеміцкі пажар», і антырускія настроі ў Еўропе можна расцаніць як заканамернаю зьяву ў сьвятле распачатага дэмантажу пасьляваенных міфаў.

Дарэчы, першымі дазволілі сабе дэманстратыўна грэбаваць пасьляваеннымі канструкцыямі, у прыватнасьці ААН, ЗША — галоўны аплот міжнароднага сіянізму і адзін з суаўтараў пасьляваенных міфаў. Мабыць, на Капіталійскі узгорак найшло нейкае опіюмнае воблака і яго насельнікамі авалодала масавае вар’яцтва — яны ўявілі, што змогуць аднаасобна кіраваць сьветам.

Не турбуючы сябе выкананьнем фармальнасьцяў, гэтая звышдзяржава зьдзейсьніла бандыцкую агрэсію супраць Ірака. І ў лепшых традыцыях зладзейскіх паняцьцяў, яна прапанавала дробным змоўшчыкам долю ў выглядзе ўдзелу ў «аднаўленьні эканомікі Ірака». Большасьць кіраўнікоў пайшлі на закулісную змову, тады як народы абурыліся. Таму што для большасьці народаў паняцьці: «законнасьць», «дагавор», «мараль», «справядлівасьць» — не зьяўляюцца пустымі гукамі.

Арганізатары новага сусьветнага парадку не разумеюць адзін вельмі важны закон чалавечага быцьця — немагчыма доўга кіраваць сьветам, абапіраючыся на няпраўду. Гэтак жа, як немагчыма кіраваць сьветам, абапіраючыся на голую сілу.

Іншы зман характэрны для народаў і краін, якія знаходзяцца пад дыктатам глабальнай хлусьні. Яны думаюць, што планы арганізатараў сусьветнага парадку заўсёды праходзяць, заўсёды рэалізуюцца ў жыцьці. Гэта галоўная памылка, якую імкнуцца намовіць арганізатары сусьветнага парадку. На самай справе не праходзяць ні планы палітычных спрытнякоў, ні планы багачоў, ні планы тыранаў. Праходзяць толькі планы Бога.

Ірак, Аўганістан, Емен, т.зв. «Арабскія рэвалюцыі» — наглядны таму прыклад. Амерыканцы, самі таго не падазраючы, уварваўшыся ў мусульманскія краіны, зрабілі найвялікшы падарунак мусульманам. Матываваныя нейкай незразумелай сіянісцкай паранояй, яны ўласнаручна разбурылі выгадны для сябе дыктатарскі рэжым у Іраку, і дазволілі ісламскай моладзі ўсяго сумежнага рэгіёну стаць на шлях Джыхаду — цяпер, каб ваяваць супраць ворага, няма неабходнасьці перасякаць акіян.

Міжнародны сіянізм не пасьпявае за глабальнымі падзеямі, якія разьвіваюцца ў сьвеце. «Арабская вясна» — таго ясны прыклад. Як сказаў Дастаеўскі, габрэі варагуюць «з усім, што ня ёсьць габрэй».

Але галоўны вораг сіянізму — гэта Іслам. Думаючы апярэдзіць ў непазьбежнай вайне супраць мусульман і наносячы так званыя прэвентыўныя ўдары, сіянізм дамогся толькі аднаго — ён разбудзіў дух Джыхаду ва ўсім сьвеце.

Сіяністы, адчуваючы небясьпеку, выяўляюць вынаходлівасьць і актыўнасьць. На старонках СМІ паўсюль прасочваецца занепакоенасьць сіяністаў тым, што еўрапейскія мусульмане могуць “кепска паўплываць” на еўрапейцаў [Брэйвіка ўспомнілі? - Рэд.]. Вось што пішуць у артыкуле «Антысемітызм у Еўропе», апублікаваным у свой час на ІнаСМІ: «Сумесь гістарычнага еўрапейскага антысемітызму зь яго больш сучаснай версіяй у мусульманскім сьвеце зьяўляецца небясьпечным кактэйлем».

У Маскве ў свой час хадзілі чуткі, што вядомы савецкі вучоны, філосаф Асмус перад сьмерцю склаў тэстамэнт, у якім папярэджваў супляменьнікаў: «Габрэі, спыніце спрачацца з Богам!».

Нам здаецца, што да яго слоў варта было б прыслухацца». 

У папярэдняй, 1-й, частцы гэтага матэрыяла былі сьцісла пададзены матывы ўчынка Брэйвіка зь яго ўласных слоў. Цікава, важна! Ці ня праўда?  (Каму гэтага замала, можна пачытаць Палітычную дэкларацыю Брэйвіка, напісаную на англійскай мове аж на 1.500 старонках — гл. тут: news.nswap.info/wp-content/uploads/2011/07/2083+-+A+European+Declaration+of+Independence.zip ; альбо кароткую інфармацыю пра яе — гл. тут: http://news.nswap.info/?p=73422#more-73422).  А цяпер давайце паспрабуем адысьці ад таго, што нам хочуць скарміць розныя падкантрольныя СМІ ці сам Брэйвік, і наблізіцца да сапраўднай сутнасьці справы.

Рэдакцыя.

Найпершае, што мы мусім заявіць, што 32-гадовы грамадзянін Нарвегіі Андэрс Берынг Брэйвік - гэта вялікі злачынца! Забраць 77 жыцьцяў (па афіцыйных зьвестках) у абсалютнай большасьці ў ні ў чым не вынаватых маладых людзей (кім бы яны ні былі па сваёй расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай прыналежнасьці) — гэта вельмі цяжкае злачынства. Таму тое, што Брэйвік знаходзіцца цяпер на лаве падсудных, чакаючы найвышэйшай для Нарвегіі меры пакараньня, ёсьць і заканамерным, і слушным.

Але як ідэолагі на гэтым мы не зьбіраемся ставіць кропку, а пойдзем далей.

І тут некаторыя маглі падумаць, што цяпер мы пачнем разважаць пра зьмякчальныя абставіны, шукаць апраўданьне злачынства Брэйвіка. Не! З гэтым асьпектам скончана і таму мы зьвяртаем увагу на іншае.

Галоўныя пытаньні.

Ужо некалькі гадоў на нашым сайце ўсталяваны рубрыкі, якія дазваляюць накопліваюць факты і меркаваньні вакол тых масавых злачынстваў, якія робяцца зь еўрапейскімі народамі: “Прыглядаемся да Захаду” (285 матэрыялаў), “Дэградацыя ЕўраЗьвязу” (139 матэрыялаў), “Фіксуем варварства Захаду” (20). На грунце гэтых і шматлікіх іншых матэрыялаў, якія накопліваюцца таксама і ў нашым рэдакцыйным архіве, мы рыхтуемся самі апісваць, што сёньня чыніцца зь еўрапейскімі (і ня толькі еўрапейскімі) аўтахтоннымі народамі пад лозунгамі “дэмакратыі”, “поўнай адкрытасьці”, “талерантнасьці”, “мультыкультуралізму”, “барацьбы з гомафобіяй і ксенафобіяй, расавай нецярпімасьцю і фашызмам”, “перавагай індывідуальных правоў над правамі грамадства, народа” і да т.п. небясьпечнай, і, як бачым, злачыннай лухтой…

Мусім адразу сказаць: нашы папярэднія ацэнкі й клопат у пытаньні зьнішчэньня карэнных народаў Еўропы практычна цалкам супадаюць з тым, што было выказана ў выступе Брэйвіка. Так, карэнныя народы Еўропы наўмысна і планамерна зьнішчаюцца! Так, на еўрапейскім кантыненце адбываецца найцяжкае наймаштабнае генацыднае злачынства! Так, выканаўцы і замоўнікі, якія ўдзельнічаюць у адзначанай суперзлачыннай справе, павінны быць спынены, схоплены, прыцягнуты да суду, пакараны. Паколькі гэтае злачынства па сваім маштабе непараўнальна большае, чым тое, што зьдзейсьніў Андэрс Брэйвік, пакараньне ўсіх праваднікоў такой генацыднай палітыкі — усіх гэтых ліберальных фашыстаў (ліберастаў) — павінна быць сувымерна большым!    

Адсюль, датычна фактаў і клопату, якія былі выкладзены Брэйвікам у якасьці  абгрунтаваньня матываў свайго ўчынку, можам сказаць наступнае: мы ня толькі ўспрымаем і разумеем іх, а і… падзяляем.

Новым для нас у яго заяве было тое, што, аказваецца, “еўрапейскія мультыкультуралісты наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог”, “яны выкарыстоўваюць цэнзуру, насьмешкі, перасьлед іншадумцаў”, “нягледзячы на ​​тое, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць краіны Еўропы імігрантамі з Азіі й Афрыкі”… Мы ж, наіўныя, думалі, што гэта толькі нашы “беларускія” афіцыйныя апазіцыянеры і СМІ не жадаюць дыскутаваць з намі — беларускімі зьмястоўнымі дэмакратымі — не пускаюць нас на старонкі сваіх газет, на радыё і тэлебачаньне, не выстаўляюць нашы каментары (пра рэжымныя СМІ мы нават ня кажам). Аказваецца, тое ж адбываецца і ў “дэмакратычнай, цывілізаванай Эўропе”! Аказваецца, гэта агульная, глабальная практыка паводзін усіх ліберастаў!  

Добра, запомнім…   

Таму з гэтага месца мы задаем наступныя заканамерныя пытаньні: а чаму на лаве падсудных мы ня бачым тых, хто зьдзейсьніў у 10, 100, 1000 разоў большыя злачынствы, чым Брэйвік?!!  Дзе ўсе тыя “мультыкультуралісты і талерасты”, чыімі рукамі робіцца ГЕНАЦЫД КАРЭННЫХ НАРОДАЎ ЕЎРОПЫ?!!  Дзе замоўнікі гэтага злачынства?! Чаму іх ніхто ня судзіць?!

Генацыд еўрапейскіх народаў адбываецца на нашых вачах. Мы ўсе зьяўляемся сьведкамі гэтых жахлівых падзей, гатовыя сьведчыць у любым судзе. Дык у чым справа. Ёсьць відавочнае злачынства, ёсьць мільёны сьведак. Дзе суды?! Іх няма! ЧАМУ НЯМА?!

Вось гэта і ёсьць галоўныя пытаньні, патрабаваньне адказу на якія павінна цяпер станавіцца рубам кожны раз з нагоды любога ўзгадваньня ўчынка Брэйвіка — зь ім усё ясна, дайце адказы на гэтыя пытаньні!

Паколькі ніводная з афіцыйных еўрапейскіх устаноў — ні суды, ні пракуратура, ні парламенты ці ўрады, ні галоўныя палітычныя партыі, ні нехта іншы, хто ў прынцыпе павінен — не зьбіраюцца адказваць на азначаныя пытаньні, на іх будзем адказваць мы. Па меры нашых сьціплых сіл. 

Віды зброі ў сучаснай генацыднай вайне.

У свой час мы ўжо тлумачылі, што супраць народаў сьвету з мэтай іх генацыднага зьнішчэньня можа быць выкарыстана ня толькі канвенцыйная ваенная зброя (назавем яе 1-м відам зброі),

а і:

- татальнае дэмаралізуючае, дэгенератыўна-разбуральнае інфармацыйнае ўзьдзеяньне (з мэтай максімальнага абыдленьня людскай масы) — гэта 2-і від зброі;

- грошы (для подкупу ключавых грамадска-палітычных фігур) — 3-і від зброі;

- спойваньне і наркатызацыя насельніцтва, атручваньне ежы (кансервантамі, песціцыдамі, цяжкімі металамі, нітратамі, радыянуклідамі й да т.п.), магчыма, некаторыя прышчэпкі (якія могуць выклікаць, напрыклад, бясплоднасьць) — 4-ы від зброі; 

- ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (то бок перасяленьне ў дзяржавы карэнных народаў вялікіх масаў іншых народаў, чужародных генетычна і па сваёй культуры) - 5-ы від зброі.

У сваім выступе Брэйвік якраз і паказаў, як ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (5-ы від зброі) у спалучэньні з прапагандай “талерантнасьці й мультыкультуралізму” (2-і від зброі) выкарыстоўваецца сёньня ў Еўропе ў якасьці аднаго з галоўных відаў генацыднай зброі (праўда, ён не сказаў пра 3-і від генацыднай зброі — грошы).

Ніводнага стрэлу, а народы вынішчаюцца…

Чаму мы не пайшлі за першым уражаньнем.

І вось ужо, здавалася, мы гатовыя былі ўспрыняць Брэйвіка як выключнага патрыёта сваёй Бацькаўшчыны — Нарвегіі, які з-за адчаю перайшоў пэўныя недазваляльныя межы ў сваім пратэсьце (назавем гэтае наша стаўленьне гіпотэзай А). Але далейшы аналіз сітуацыі прывёў нас да неабходнасьці прытармазіць з канчатковым вызначэньнем.

Спачатку ў выступе Брэвіка насьцярожыла агітацыя за большую радыкалізацыю дзейнасьці пранацыянальных сіл, імкненьне рыхтаваць грамадскую думку да “рэкаў крыві, якія будуць цячы па гарадах Еўропы” (вось дык нюансік!..). Калі ж ён фактычна заявіў пра неабходнайсьць прыходу да ўлады новага Гітлера і разьвязаньне Трэцяй сусьветнай вайны, насьцярога перарасла ў канчатковае непрыняцьце. “Стоп, тут нешта ня тое!..”, — падумалі мы і сталі прыглядацца ня толькі да таго, што Брэйвік ня так сказаў, а і да таго, што ён ня так не сказаў.

На гэтым шляху пачалі выяўляцца дадатковыя нюансы.

Так, насьцярожыла, што, называючы ворагаў-зьнішчальнікаў нарвежскага й іншых еўрапейскіх народаў, Брэйвік пералічыў масу розных сацыяльных груп: “мультыкультуралісты”, “сацыял-дэмакраты”, “лібералы”, “левыя”, “марксісты” (у т.л. “культурныя марксісты”), “выкладчыкі ўніверсітэтаў”, “журналісты і рэдактары абсалютнай большасьці СМІ”.  

Можна не сумнявацца, што сярод азначаных грамадскіх і палітычных груп сапраўды шмат асобаў, здольных прадаваць інтарэсы ўласнага народу. Але пры гэтым немагчыма не здагадвацца, што планамернасьць, настойлівасьць і маштабнасьць у зьдзяйсьненьні відавочна генацыднай палітыкі супраць аўтахтонных еўрапейскіх народаў ня могуць зьявіцца проста так. Тут відавочным ёсьць ўплыў нейкага магутнага замоўніка ўсёй гэтай “мультыкультуралістычнай палітыкі” — дырыжора, які стаіць “па-над полем бітвы” і ня бачны большасьці ўдзельнікаў падзей.

Па тэксьце выступа Брэйвіка бачна (калі яго ён пісаў сам), што ён мае дастаткова добрыя разумовыя здольнасьці. Тады чаму ім так і не было пастаўлена пытаньне пра арганізатара тых трагічных працэсаў, якія адбываюцца цяпер у Еўропе? 

Акрамя таго, тут варта дадаць, што ў многіх чытачоў 1500-старонкавага Палітычнага маніфеста Брэйвіка, які завецца «2083 — Дэкларацыя незалежнасьці Еўропы», складаецца ўражаньне, што кніга напісана пад уплывам сіяністаў. Бо аўтар — перакананы антырасіст і не нацыянал-сацыяліст, а масон хрысьціянскага толку, про-гомасексуаліст, про-сіяніст, прыхільнік «Ізраіля» і ліберальнай рынкавай эканомікі (для многіх чытачоў 1-й часткі гэтага матэрыяла такая інфармацыя можа выглядаць навіной, але гэта так). Ён з павагай ставіцца да Пуціна з-за вайны на Каўказе. З нарвежскімі антыфашыстамі знаходзіцца ў канфлікце з-за палестынскага пытаньня — Брэйвік прыхільнік злачынстваў сіяністаў ў акупаванай габрэямі Палестыне. Прапануе саюз зь сіяністамі супраць Іслама. Брэйвік складае ў адну кучу нацыянал-сацыялізм й ісламізм, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія на яго думку зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі і ўсяму заходняму грамадству. Больш за тое, аказваецца, Брэйвік мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі “няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца” (як вам нюансік?!) — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/24/83768.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml.

Як кажуць, поўны вінігрэт…

У сувязі з усім адзначаным паўстала неабходнасьць яшчэ пільней прыгледзецца да асобы Брэйвіка…

Дадатковыя неўвязкі й падазрэньні.

Нашыя падазрэньні (пра нешта ня тое) што да асобы Брэйвіка толькі павялічыліся, калі мы пачалі зьбіраць і аналізаваць даныя пра яго вонкавы выгляд, крэўных, сяброў і арганізацыі, да якіх ён належаў.

Здавалася, простае пытаньне: які колер вачэй у Брэйвіка? Як бы ня так. На адных фота ў яго блакітныя вочы (напрыклад, на тых, што выстаўляе радыё “Свабода” — гл. http://www.svaboda.org/content/article/24443343.html;  http://www.svaboda.org/content/article/24451222.html), на іншых — карыя.

Кантактныя лінзы?   

Які ў Брэйвіка колер валасоў? На адных фота, прычым больш раньніх, ён мае даволі цёмныя валасы, на іншых — яўны бландзін. На судзе зноў паступова становіцца брунэтам (гл. фота ў пачатку артыкула).

Фарбаваньне ў бландзіна?

Нягледзячы на тое, што ўсе афіцыйныя СМІ крычаць пра “нарвежскага бландзіна”, у сеціве ёсьць зьвесткі, што Брэйвік на справе мінімум на палову габрэй (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/25/83782.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/05/84147.shtml).

На больш раньніх фота Брэйвік сапраўды выглядае, як трохі іранічны габрэйскі хлопчык…

Куды падзеліся кручкаваты нос, поўныя губы? Пластычная аперацыя?

(Зьвесткі пра тое, што Брэйвік 10 гадоў таму зрабіў сабе пластычную аперацыю, таксама ёсьць у сеціве — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/02/84021.shtml)

Атрымліваецца, Брэйвік шмат высілкаў прыкладаў, каб карэктаваць свой вонкавы імідж, прычым так, каб людзі ўспрымалі яго “тыповым вікінгам” — кантактныя лінзы, адбельваньне валасоў, пластычныя аперацыі. Навошта? А, можа, сапраўды для таго, каб ніхто не сумняваўся, што леташняе злачынства зьдзейсьніў менавіта “нардыт-нацыст”, а не амбітны габрэйскі хлопчык?

Яшчэ факт. Калі прыглядзецца да маладых людзей, якія сабралася ў той злапомны дзень на востраве Ўтоя, дык можна ўбачыць, што абсалютная большасьць зь іх былі зусім не азіяты, негры ці арабы, а… карэнныя нарвежцы. Яны былі прадстаўнікамі моладзевага крыла кіруючай сацыял-дэмакратычнай партыі Нарвегіі, якая, у дадатак, даўно і актыўна падтрымлівае палестынцаў у іх змаганьні супраць сіяністаў Ізраіля. Адзначанае добра бачна на фота, якія пададзены ніжэй.

Падумайце, ці мог бы сапраўдны нарвежскі нацыяналіст, які выступае супраць мусульманскай акупацыі Еўропы, забіваць нарвежскую ж моладзь? А, можа, галоўнае якраз і было ў тым, што гэтая моладзь выступала супраць ізраільскіх сіяністаў.

Ідзем далей. Паглядзім на сяброў Брэйвіка і арганізацыі, зь якімі ён супрацоўнічаў.

Пачнем з дастаткова абгрунтаванага меркаваньня, што адзін чалавек ня мог зьдзейсьніць два такія буйныя тэракты, якія прыпісваюцца Брэйвіку, тым больш за два дні (гл. http://ari.ru/news/3750/).

Адносна нядаўна высьветлілася, што ідэйнымі настаўнікам і натхняльнікам Брэйвіка быў блогер “Фёрдман” (сапраўднае імя Педэр Енсен - гл. фота), які ёсьць вядомы сіяніст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84165.shtml).

У сеціве ёсьць фота Брэйвіка ў тыповым масонскім аблачэньні. Нагадаем, на судзе ён сам прызнаўся ў прыналежнасьці да нейкай таемнага ордэна “Тампліераў”, пра які на тым жа судзе было заяўлена, што яго не існуе… Аднак, ёсьць зьвесткі, што яшчэ ў 2002 годзе ў Лондане Брэйвік увайшоў у склад «панеўрапейскага нацыяналістычнага ваеннага ордэна» (http://www.svobodanews.ru/content/article/24279370.html). Вось вам і “тэрарыст-адзіночка”…

Нядаўна вядомы нарвежскі прафесар-сацыёлаг Ёхан Гальтунг ужо наўпрост заявіў, што, па яго меркаваньні, за Брэйвікам стаіць Масад — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/05/90398.shtml

У Брэйвіка былі сувязі нават у Расеі й Беларусі (http://www.gazeta.ru/social/2011/07/28/3714077.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/05/88647.shtml). У прыватнасьці, ён быў у кантакце зь вядомым расейскім нацыкам Дзёмушкіным (гл. фота), які ўзначальваў расейкі СС (“Славянскі сабор”), а цяпер зьяўляецца лідарам расейскага нацыяналістычнага руху “Рускія”, і які, дарэчы, лічыцца ў Маскве агентам ФСБ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84094.shtml).  Па-першае, гэты факт зноў кажа, што Брэйвік не тэрарыст-адзіночка, а па-другое, ёсьць зьвесткі, што і Дзёмушкін… не зусім рускі чалавек (http://ru-politics.livejournal.com/24943777.html; http://unionregions.rusbb.org/viewtopic.php?id=1443; http://www.youtube.com/all_comments?v=9q66t6ysZgk).

(Дарэчы, у свой час мы ўжо інфармавалі нашых чытачоў пра тое, хто на самай справе ўзначальвае многія арганізацыі расейскіх нацыстаў (гл. http://nashaziamlia.org/2007/11/08/1037;  http://nashaziamlia.org/2008/07/14/1439) і пры гэтым увесь час пасьпяхова абыходзіць 282-і артыкул КК РФ, па якім цяпер знаходзяцца ў вязьніцы калі ня сотні, дык дзясяткі расейскіх грамадска-палітычных актывістаў…)

І ў заключэньні разьдзела яшчэ адзін факт, з шэрагу кур’ёзаў — як кажуць, і сьмех, і грэх… Радыё “Свабода” вырашыла пракаментаваць акцыю Брэйвіка і суд над ім. Фота асобаў, якім гэта было дазволена зрабіць і якія хоць трохі казалі па сутнасьці, пададзены зьлева. Вось яны — галоўныя сьпецы па брэйвікаўскай справе (http://www.svaboda.org/content/article/24277143.html; http://www.svaboda.org/content/article/24276219.html; http://www.svaboda.org/content/article/24277688.html). Як кажуць, абыдземся без відавочных, а таму і непатрэбных каментароў… Дададзім толькі, што падбор “Свабодай” менавіта такіх “эксьпертаў” зьяўляецца дадатковым доказам у капілку больш рэалістычнай версіі падзей, чым тая, якая дасёньня падтрымліваецца “Свабодай”…  

Гіпотэза Б.

Такім чынам, самы час адмовіцца ад першапачатковай гіпотэзы А і запрапанаваць іншую (назавем яе гіпотэзай Б).

На самай справе Брэйвік не этнічны нарвежац (ці, як мінімум, ня цалкам этнічны нарвежац). Па сваіх поглядах ён — сіяніст. Але ён зрабіў усё магчымае, каб выглядала так, быццам леташнія злачынствы зрабіў этнічны нарвежскі нацык. Да гэтага ён даўно рыхтаваўся (пластычныя аперацыі былі зроблены ім 10 гадоў таму).

Яшчэ больш істотна, што Брэйвік дзейнічаў не адзін. Ён — прадстаўнік нейкай таемнай арганізацыі, якая імкнецца дасягнуць пэўных мэт. Паколькі гэтыя мэты даволі відавочныя, абыдземся без доўгіх разважаньняў і адразу іх назавем:

- дыскрэдытаваць як “фашыстаў-нацыстаў-тэрарыстаў” усіх тых, хто імкнецца супрацьстаяць зьнішчэньню еўрапейскіх народаў за кошт выкарыстаньня ксенаэтнічнай дэмаграфічнай зброі на фоне інфармацыйнага накіданьня гэтым народам ідэй “мультыкультуралізму і талерантнасьці” (такая дыскрэдытацыя робіцца для таго, каб азначаную генацыдную палітыку працягнуць);   

- справакаваць некаторых сапраўдных (але адмарожаных) белых еўрапейскіх нацыяналістаў на акцыі, аналагічныя брэйвікаўскай (гэта стварыла б яшчэ лепшыя магчымасьці для дыскрэдытацыі праз СМІ магчымага супраціву «мультыкультурнасьці»);

- справакаваць грамадзянскую вайну паміж аўтахтоннымі еўрапейскімі народамі й імігранцкімі ксенаэтнасамі (каб адуважыць ад іншых ня менш істотных негатыўных працэсаў, якія адбываюцца ў еўрапейскіх грамадствах,  і ад саміх соцыяпаразітных сіл, якія гэтыя негатыўныя працэсы ствараюць);

- выклікаць спачуваньне да Ізраіля (які, маўляў, “вымушаны супрацьстаяць арабскай, і асабліва палестынскай, агрэсіі”);

- забясьпечыць рэфармаваньне ліберастычнай ідэалогіі на тэрыторыі Еўропы ў наступным ключы — “мультыкультуралізму, як і раней — так, але без мусульман”.

Калі ўявіць дадзеныя палажэньні ў выглядзе нейкай вопраткі, каму яна будзе пасаваць?

Адказ відавочны: гэта можа быць толькі сіянакратыя…

І, атрымліваецца, што Брэйвік — гэта яе крывавы агент.

Гіпотэза Б ужо пацьверджана многімі.

На жаль, мы ня першыя, хто прапануе такі варыянт адказа на загадку Брэйвіка.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=muA8bRP0D5A&feature=related — вы можаце паглядзець кароткі фільм “Сіянісцкі тэрор у Нарвегіі”, зроблены знакамітым змагаром з глабальным сіянізмам, былым кангрэсмэнам ЗША Дэвідам Дзюкам (гл. фота). Назва фільма кажа сама за сябе і цалкам адпавядае другой нашай гіпотэзе.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=XkQSVADE0dU&feature=related — можна паглядзець аналагічнае відэа (верагодна, ужо расейскай вытворчасьці) пад назвай “Андэрс Брэйвік, як ён ёсьць”. У фільме прапануецца такая ж версія падзей.

Заяву па-сутнасьці такога ж зьместу зрабілі й шведскія нацыянал-сацыялісты. Падаем ніжэй яе тэкст у перакладзе з расейскай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml).

“Нарвегія трапіла пад сіянісцкі тэракт. Шведскія СМІ ўпарта называюць яго “нацыяналістычным”.

Сэнс і сутнасьць тэракту ў Осла пачынае высьвятляцца. Выканаўца акта Anders Behring Breivik цалкам прызнаўся ў зробленым, яго матывы і яго ідэалогія праясьніліся. Аднак, нягледзячы на ​​гэта, касмапалітычныя СМІ, як у Швецыі, так і ва ўсім сьвеце спрабуюць ўпарта напусьціць туману датычна асобы Брэйвіка і яго палітычных перакананьняў.

Тэрарыст Anders Breivik — масон, актыўны сіяніст і антынацыяналіст, які меў сувязі зь сіянісцкай лігай Defence League (EDL), якая адмаўляе расавую тэорыю і станоўча ставіцца да гомасэксуалізму. Быў актыўным удзельнікам розных інтэрнэт-форумаў, дзе агрэсіўна аргументаваў супраць нацыянал-сацыялізму, нацыяналізму наогул, а таксама супраць ісламу як асноўнай небясьпекі для сусьветнага габрэйства.

Сваім палітычным ідалам лічыў забойцу германскага народа Ўінстана Чэрчыля, асабіста адказнага за бамбаваньні грамадзянскага насельніцтва Нямеччыны падчас Другой Сусьветнай вайны.

Можна дакладна сказаць, што Брэйвік — гэта прадукт асяроддзя сёньняшніх ўладумаючых у Еўропе — ліберальных-капіталістаў і дэмакратычных сіяністаў.

Ён валіць у адну кучу нацыянал-сацыялізм й іслам, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія, на яго думку, зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі й усяму заходняму грамадству.

Ён адмаўляе расавую тэорыю і мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца.

У сваім Маніфесьце ён абвяшчае габрэяў і «Ізраіль» сваімі галоўнымі саюзьнікамі, а амерыкана-«ізраільскі» капіталізм і сучаснае дэкадэнцкае, пра-гомасэксуальные грамадства — сваім ідэалам.

Большасьць шведскіх СМІ належаць сіянісцкім кланам Bonnier і Hjörne. Яны стаяць перад складанай дылемай. На самай справе сіяніст, антырасіст, масон зьдзейсьніў самае вялікае масавае забойства ў гісторыі Скандынавіі. Але ж многія яго погляды — антырасізм, антынацыяналізм — падаюцца ў гэтых самых СМІ як нешта станоўчае. І менавіта таму, замест таго, каб накіраваць увагу чытачоў і слухачоў на рэальныя погляды й ідэалогію Брэйвіка, ва ўжытак пайшлі тэрміны «правы экстрэміст», «нацыяналіст», каб увесьці ў зман грамадскасьць адносна матываў яго дзеяньняў.

Напрыклад, СМІ канцэнтруюць увагу грамадства, што ён, маўляў, антыісламіст, аднак замоўчваюць, што ён «антыісламіст яшчэ і таму, што іслам уяўляе пагрозу існаваньню «Ізраіля». Некаторыя СМІ зайшлі так далёка ў сваёй ілжывай прапагандзе, што пазначылі Брэйвіка як «нацыста», хоць ён ёсьць фанатычны АНТЫнацыст і бачыць у нацыянал-сацыялізьме самую вялікую пагрозу для Еўропы.

СМІ хаваюць падрабязнасьці што да матыву злачынцы — прычыны, па якой ён абраў напасьці менавіта на моладзевы лагер сацыял-дэмакратаў.

Доўгі час, у тым ліку і за дзень да тэракту, сацыял-дэмакраты вылучалі патрабаваньні, каб Нарвегія байкатавала «Ізраіль». У тым ліку ў інтэрнэце даступныя фота з моладзевага лагера, дзе актывісты трымаюць плакат з патрабаваньнем «Байкот Ізраіля». Акрамя таго, там былі абмеркаваны патрабаваньні прызнаньня Нарвегіяй Палестынскай аўтаномнай дзяржавы і адкрыцьця нарвежскай амбасады ў Палестыне.

Тое, што фанатычны сіяніст Андэрс Брэйвік пісаў паведамленьні на інтэрнэт-форуме, напоўненыя нянавісьцю да нарвежскіх сацыял-дэмакратаў й іх пазіцыі ў «ізраільска»-палестынскім пытаньні, — сістэматычна хаваецца шведскімі СМІ. Па той прычыне, што гэта зьяўляецца галоўным ключом да разуменьня, чаму ён абраў менавіта гэты моладзевы лагер для зьдзяйсьненьня масавага забойства.

Іншы цікавы асьпект ў асьвячэньні СМІ таго, што здарылася, гэта тое, што яны старанна апісвалі злачынцу як «этнічнага нарвежца», тое, што ён «бландын» і г.д. 22 ліпеня газета Афтанбладет сцьвярджала, што злачынца мае «нарвежскую зьнешнасьць». А, між тым, гэта тая газета, якая сістэматычна адмаўляе існаваньне шведскага народу, існаваньне рас і таго, што існуе нешта «тыпова шведскае» або нардычнае. Аднак яны ўсё ж вырашылі апісаць Брэйвіка менавіта як… «этнічнага нарвежца» і з тымі атрыбутамі, якія ўласьцівыя нарвежцам.

Гэта ўсё для таго, каб заблытаць грамадства і накіраваць увагу ад сіянісцкага асьпекту тэракту, намовіць грамадству, што тэракт быў здзейсьнены нарвежскім «нацыяналістам» і «расістам».

Як нацыянал-сацыялісты, мы можам толькі канстатаваць, што віноўнік самага крывавага тэракту ў нардычнай сучаснай гісторыі быў ворагам усяго, за што нацыянал-сацыялізм змагаецца. Гэта мы сцьвярджаем, нягледзячы на ​​ўсё тое, што СМІ спрабуюць намовіць шведскаму грамадству.

Для тых, хто ўважліва сочыць за падзеямі, зьвязанымі са злачынствам Брэйвіка, зь першакрыніц і параўноўвае інфармацыю з тым, як гэтыя падзеі апісваюцца СМІ, гэта можа стаць звонам у абуджэньні ад сьляпой веры ў хлусьню СМІ. Гэта можа прывесьці чалавека да высновы, што гэтыя СМІ хлусяць у тым ліку і ў многіх іншых пытаньнях, якія тычацца грамадскага жыцьця”.

(канец цытаваньня заявы)

Такое маштабнае пацьверджаньне нашых выкладак (пазначаных, як гіпотэза Б) з самых розных незалежных крыніц дазваляе глядзець на іх сапраўды як на самую абгрунтаваную гіпотэзу…

У разьвіцьцё тэмы і на заключэньне. 

Мы, натуральна, будзем і далей сачыць за падзеямі вакол Брэйвіка. Але цяпер хацелі б зьвярнуць увагу на яшчэ больш істотныя грамадскія зьявы, сутнасьць якіх усё больш прасьвятляецца ў т.л. і з нагоды леташніх падзей у Нарвегіі.

У свой час намі было заўважана, што, аказваецца, у рамках распаўсюду “мультыкультуралізму і талерантнасьці” сіяністы актыўна спрыяюць укараненьню ісламізму ў Еўропе. Намі нават быў запрапанаваны тэрмін “юдаісламізм” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/05/11/3297/#more-3297).

Цяпер зьявіліся яшчэ больш выразныя факты што да ўдзелу сіяністаў у мультыкультурным злачынстве. Так, дзякуючы Дэвіду Дзюку ў кожнага з нас ёсьць магчымасьць праглядзець кароткія фільмы (гл. “Дэвід Дзюк: Як сіяністы (юдэі) правяць сьветам!” — http://www.youtube.com/watch?v=Y5-PLIhOqlM ; “Дэвід Дзюк. Як забіваюць народы” -  http://www.youtube.com/watch?v=0I5F8yj3p3o&feature=related ; “Дэвід Дзюк: Як сіяністы падзяляюць і ўладараць” — http://www.youtube.com/watch?v=ZmM-9IfaXJc&feature=related), у якіх сярод іншага ярая сіяністка Барбара Лернер-Сьпектар, якая жыве ў Швецыі, адкрыта хваліцца ў адным інтэрвю:

“Я думаю, што рэзкае ўзмацненьне антысемітызму ў Еўропе сёньня абумоўлена тым, што Еўропа яшчэ не навучылася быць мультыкультурнай. Я думаю, што гэта трансфармацыя можа нам дорага каштаваць, але яна абавязана адбыцца. Еўропа спыніць  быць тым маналітным грамадствам, якім яна была на працягу стагоддзяў. І габрэі [не габрэі, а сіяністы. - Рэд.] - рухаючая сіла гэтых перамен. Еўропу чакаюць буйныя перамены. Яе пераключаць у мультыкультурны рэжым, а габрэяў будуць ненавідзець за іх вядучую ролю ў гэтым працэсе”. 

Вось дык прызнаньні!…

Такім чынам, атрымліваецца, што адны агенты сіянакратыі (такія, як Барбара Лернер-Сьпектар) спрыяюць “мультыкультуралізму, ісламізацыі й талерантнасьці” ў Еўропе, а іншыя (такія, як Андэрс Берынг Брэйвік) — пад нацыяналістычнымі лозунгамі змагаюцца супраць яе.

Ня першы раз сіянакратыя заўважана ў такіх разводках (адзін зь іншых гістарычных прыкладаў гл. тут:  http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/). Таму час адлюстраваць гэтую зьяву вобразна.

Напрыклад так, як пададзена ніжэй.

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь — Наша Зямля!”

17 красавіка 2012 г. нарвежскі тэрарыст Андрэас Берынг Брэйвік, які ў леташніх вядомых падзеях забіў па афіцыйных зьвестках 77 чалавек (8+69), выступіў у судзе з прамовай. У ёй ён патлумачыў прычыны зьдзейсьненых ім тэрарыстычных актаў (http://www.smp.no/nyheter/terrorsaken/article451361.ece). Гэты выступ празь дзень быў перакладзены з нарвежскай мовы на расейскую (http://www.ej.by/news/blogs/2012/04/20/rossiyskie_blogery_opublikovali_opravdatel_noe_zayavlenie_breyvika.html). Нам, натуральна, было цікава даведацца, якімі матывамі кіраваўся Брэйвік, зьдзяйсьняючы свае тэракты. Мы пазнаёміліся з тэкстам яго выступу, зрабілі пераклад на нашу мову, выставілі ніжэй і, як звычайна, выкажам свае меркаваньні. Між іншым, зноў зьвяртаем увагу: ні воднае СМІ ў беларускай і беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы на такі элементарны ўчынак у чарговы раз (і які ўжо) аказалася ня здольнае…

Рэдакцыя.

«Я стаю тут як прадстаўнік нарвежскага, еўрапейскага, антыкамуністычнага і антыісламскага апазіцыйнага руху — Нарвежска-Еўрапейскі Рух Супраціву. А таксама як прадстаўнік Тампліераў.

Я прамаўляю ад імя шматлікіх нарвежцаў, скандынаваў, еўрапейцаў, якія ня хочуць быць пазбаўленыя іх правоў карэннага этнасу, ня хочуць быць пазбаўленыя культурных і тэрытарыяльных правоў.

Нарвежскія СМІ, пракуратура сьцьвярджалі й працягваюць сьцьвярджаць, што прычыны, па якіх я правёў сваю акцыю самаабароны 22/7, крыюцца ў маёй асобе. Неаднаразова пісалася, што мае дзеяньні былі абсалютнай выпадковасьцю, што я нікчэмны і зласьлівы няўдачнік, які ня мае ніякіх мэтаў, ніякай годнасьці й якому зусім нельга давяраць… Таксама неаднаразова гаварылася, што я хлус, што я амаральны тып, вар’ят, што мяне трэба ізаляваць, як, зрэшты, й іншых нацыяналістаў і кансерватараў ў Нарвегіі. Яны спрабавалі сказаць, што я страціў працу, што ў мяне комплексы, што я наогул ні зь кім не кантактаваў, што я жорсткі і вар’яцкі чалавек, які гэтым учынкам меў намер прыцягнуць увагу да сваёй персоны. СМІ і пракуратура сьцьвярджалі, што я хворы на нарцысізм, што я антысацыяльны псіхапат, што пакутую ад розных фобій, якія і прывялі мяне да такога кроку. Больш за тое, дайшло да таго, што пра мяне напісалі, што паміж мною і маёй маці была кровазьмяшальная сувязь, што я нікчэмны забойца дзяцей, хаця мною ня быў застрэлены ні водны чалавек маладзешы за 14 гадоў. Сьцьвярджалі таксама, тыя ж самыя СМІ, што я гомасексуаліст, педафіл, баязьлівец, некрафіл, расіст і соцыяпат. Фашыст, нацыст, сіяніст і анархіст адначасна. Дайшло нават да таго, што СМІ сьцьвярджалі, што мой IQ ніжэй за 80 пунктаў.

Я, прызнаюся, ня зьдзіўлены гэтымі характарыстыкамі. Але большасьць людзей, я спадзяюся, выдатна разумеюць, што гэта ілжывая прапаганда, якая мяжуе з камедыяй або нават з абсурдам. Але важна іншае: ці ўсе разумеюць прычыну, з-за якой журналісты, пракуроры, культурная эліта, рэдактары газет і часопісаў працягваюць мяне высьмейваць, зьдзекавацца і хлусіць пра мяне. Адказ просты. Я змог рэалізаваць выдатны план баявой аперацыі, першы з часоў Другой Сусьветнай вайны. Яны ўсе мяне высьмейваюць таму, што баяцца. Празь іх кажа страх, таму што ваяўнічыя нацыяналісты могуць нанесьці непапраўную шкоду іх уласнай ідэалогіі «культурнага марксізма» і мультыкультуралізма. І яны зробяць усё, што ад іх залежыць, каб не дапусціць гэтага.

Яны дэманізуюць мяне і маіх рэвалюцыйна настроеных братоў і сясьцёр, мы ўсе — іх горшы ў сьвеце кашмар. Але я вельмі спадзяюся, што нацыяналісты і «культурныя кансерватары» не дадуць сябе падмануць і не паддадуцца на кручок гэтай ілжывай прапаганды.

Я буду працягваць распавядаць і пачну, мабыць, з таго, што адбылося пасьля Другой Сусьветнай Вайны ў Еўропе, дзе Нарвегія і Заходняя Еўропа ня мелі дэмакратыі як такой. Я нават не бяруся параўноўваць сітуацыю з дэмакратыяй у Еўропе пасьля Другой Сусьветнай Вайны з міжваенным перыядам. Свабода выказваньня думкі ў Нарвегіі, ды і ў Еўропе — гэта паняцьце без рэальнага зьместу. Нарвегія і Еўропа амаль цалкам здушаныя, і ў нашых краінах пануе сапраўдная дыктатура.

Але што адбылося ў міжваенны перыяд, паміж Першай і Другой Сусьветнымі войнамі? Гітлер прыйшоў да ўлады. Была дэмакратыя ў Еўропе і нацыянал-сацыялісты прыйшлі да ўлады, гэта і ёсьць прычына таго, што «культурныя марксісты» і лібералы не хацелі ўводзіць у еўрапейскіх краінах сапраўдную дэмакратыю і свабоду слова.

«Культурныя марксісты» і лібералы пастараліся адцерці нацыяналістаў і кансерватараў ад улады, таму што яны адчуваюць страх — баяцца, што да ўлады можа прыйсьці новы Гітлер і пачне Трэцюю Сусьветную вайну.

Тое, што сёньня вы называеце дэмакратыяй — гэта ня што іншае, як ліберальная і культурна-марксісцкая дыктатура.

«Культурны марксізм», які пераважае ў Нарвегіі й наогул у Еўропе, падняўся на небывалую вышыню менавіта пасьля Другой Сусьветнай вайны, прысвоіўшы сабе ролю пераможцы і накіроўваючай сілы чалавечага прагрэсу ў цэлым. Новай ідэалогіяй «культурнага марксізму» стаў мультыкультуралізм — па сутнасьці, забарона на любую крытыку ў адрас тых, хто вызнае дадзеныя ідэалагічныя ўстаноўкі. Пачатак быў пакладзены пасьля 1945 года, і вельмі ярка ўсе гэтыя прынцыпы выявіліся падчас камуністычных бунтаў у 1968 годзе, пра што падрабязней я скажу крыху пазьней.

Нацыяналізм і «культурны кансерватызм» абрынуліся пасьля Другой сусьветнай вайны. На жаль, у Еўропе не было свайго Макарці, які мог бы спыніць пранікненьне марксістаў у СМІ і ў адукацыйныя ўстановы. Чым марксісты і карысталіся, як толькі маглі. Яны праніклі таксама ў шэрагі сацыл-дэмакратычнага руху з тым, каб падпарадкаваць яго сабе. Але самым эфектыўным спосабам прыходу да ўлады ў Еўропе быў усё ж такі шлях праз адукацыйныя ўстановы: школы, інстытуты, універсітэты… І гэта адбылося ня толькі ў Нарвегіі, але і па ўсёй Еўропе. Так званая рэвалюцыя 1968 году адбылася менавіта таму, што яшчэ былі ў Еўропе сілы антыкамуністычнага характару, якія перашкаджалі пранікненьню марксістаў у адукацыйныя ўстановы. Тыя, хто, як Макарці, спрабавалі запабягаць гэтаму працэсу. Але праблема ў тым, што Макарці быў сам па сабе занадта памяркоўным. У пэўны момант ён прапаноўваў дэпартаваць усіх марксістаў ў Савецкі Саюз, але, на жаль, гэтага не зрабіў.

Установы адукацыі й культуры былі лёгкай мішэньню для марксісцкай інфільтрацыі ў нас у Еўропе. І паступова ў Еўропе ўсталяваўся новы баланс сіл, які й прывёў нас усіх да сёньняшніх вынікаў… Але праблема ў тым, што гэтыя ж самыя марксісты зараз спрабуюць на ўсю моц кантраляваць і эканоміку.

Дэканструкцыя старой, традыцыйнай сістэмы, мабыць, ключавы момант. Марксісцкая рэформа культуры, фемінізм, зьнішчэньне царквы, сексуальная рэвалюцыя - вось некалькі прычын, якія таксама ляжаць у аснове рэвалюцыі «68». У выніку ўсяго гэтага ўлада ў Еўропе паступова перайшла да левых, адбылося падзеньне і перагляд маральных нормаў і каштоўнасьцяў, быў зададзены цалкам іншы вектар сацыяльна-палітычнага разьвіцьця краін Еўропы.

У выніку ў Нарвегіі была ўсталяваная сапраўдная сацыялістычная сістэма, у якой права на ўсё маюць толькі ахвяры — ахвяры гвалту, ахвяры ўлады. І чым большай ахвярай вы зьяўляецеся, тым больш можаце атрымаць ад той жа дзяржавы.

У такой сітуацыі нацыяналісты і «культурныя кансерватары» апынуліся па-за справамі, зусім не маглі даць гэтаму рады. Кансерватыўны крытык сказаў наступнае ў 1968 годзе: “Марксісты больш клапоцяцца аб культуры, а вось лібералы больш думаюць пра эканоміку”. І ён мае рацыю…

Але гэта прывяло, я паўтаруся, да дыктатуры марксістаў над сучасным грамадствам.

Аднак жа, мы маем права задаць два вельмі важныя пытаньні палітыкам, журналістам, навукоўцам і грамадскім дзеячам.

Першае пытаньне: Ці лічыце вы дэмакратычным, што нарвежскі народ ніколі ня меў магчымасьці правесьці рэферэндум аб ператварэньні краіны ў поліэтнічную і полікультурную дзяржаву? Хіба недэмакратычна зьвяртацца да ўласных грамадзянам за парадай?

Другое пытаньне: Ці дэмакратычна ніколі не пытацца ў грамадзян ўласнай краіны, ці гатовыя яны вітаць у сябе дома афрыканскіх і азіяцкіх бежанцаў — больш за тое, ператвараць карэнных грамадзян у меншасьць у сваёй уласнай краіне?

Але і гэта не зьяўляецца найбольшай праблемай …

Апытаньні, праведзеныя Frank Aarebrot, паказваюць, што ў нашай краіне 60 — 70% галасоў атрымлівае кіруючая партыя. Ці ня дзіўна гэта? Ці ня дзіўна тое, што толькі 1 са 100 журналістаў выступае супраць левых? Адказ, як ня дзіўна, вельмі просты: амаль усе выкладчыкі на факультэце журналістыкі ва ўніверсітэце Осла вызнаюць марксісцкія погляды. Цікава, што ж яны могуць намовіць студэнтам? Адказ, як мне здаецца, відавочны.

Па маім меркаваньні, ва ўсіх еўрапейскіх СМІ павінна быць пэўная квота, каб у прэсе захоўваўся баланс паміж левымі і правымі сіламі.

Давайце паглядзім на нашых суседзяў: Вялікабрытанія. Апытаньні ў гэтай краіне паказалі, што 69% грамадзян бачаць праблему ў эміграцыі альбо ж знаходзяць яе вельмі вялікай праблемай (крыніца пададзена). Іншае дасьледаваньне паказвае, што 70% брытанцаў незадаволеныя палітыкай мультыкультуралізму і ісламізацыі краіны. Апошняе з дасьледаваньняў паказвае, што 3 з 5 брытанцаў знаходзяць, што жыцьцё ва ўласнай краіне стала няшчасным менавіта ў выніку мультыкультуралізму (крыніца The Times за люты 2010 года)…

(Суддзя перапывае падсуднага, але праз некаторы час Брэйвік працягвае).

… Усё гэта толькі частка прыкладаў, якія паказваюць, як мусульмане, левыя лібералы і марксісты кантралююць працэсы мультыкультуралізму, называючы нязгодных з гэтымі працэсамі расістамі ці яшчэ горш фашыстамі, фанатыкамі й ісламафобамі. 70% брытанцаў лічаць, што іх краіна стала няшчаснай у выніку мультыкультуралізму, але колькі людзей лічаць гэтак жа ў Нямеччыне, Францыі, Швецыі ці ў нас у Нарвегіі?

Нават, калі 30% простых еўрапейцаў выступаюць супраць палітыкі «мульты-культы», у нармальнай дэмакратычнай дзяржаве мусяць быць СМІ, якія адлюстроўвалі б пункт гледжаньня і гэтых самых 30% насельніцтва. Але ў нас у Еўропе ўсе 100% СМІ — прыхільнікі мультыкультуралізму!  Гэта нармальна?

Няма ніякіх падставаў сьцьвярджаць, што ў нас дэмакратыя, таму што ўсе нашы дзяржаўныя інстытуты, школы, універсітэты працятыя, прасякнутыя мультыкультуралізмам і «культурным марксізмам». Усё больш і больш кансерватараў і нацыяналістаў усьведамляюць, што дэмакратычная барацьба ня мае больш сэнсу, яе немагчыма выйграць, калі няма рэальнай свабоды слова. І ўсьведамленьне гэтага прыйдзе ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі. Тады, магчыма, адбудзецца сусьветная рэвалюцыя.

Тое, што адбываецца цяпер у Еўропе — гэта сапраўдная тыранія. Гэта несправядлівасьць, якая прывяла да таго, што я і мае таварышы страцілі веру ў дэмакратыю і вырашылі стаць «ваяўнічымі нацыяналістамі».

Людзі, якія называюць мяне жорсткім і злым, абсалютна не разумеюць розьніцы паміж злом і жорсткасьцю. Жорсткасьць — гэта не абавязкова зло. Каб гаварыць аб зле, вы, як мінімум, павінны ведаць нешта аб намерах чалавека і яго матывах. Гэткае ж невуцтва казаць аб жорсткасьці, як і вінаваціць у жорсткасьці амерыканскіх вайскоўцаў за тое, што падчас Другой Сусьветнай вайны яны скінулі атамныя бомбы на галовы 300.000 японцаў. Яны гэта зрабілі не таму, што былі злосныя або жорсткія, не таму, што не былі моцныя ці ў іх былі комплексы, а таму, што ў іх быў выбар: ахвяраваць трыма сотнямі тысяч жыцьцяў грамадзянскага насельніцтва альбо пахаваць пасьля, можа быць, мільёны салдат і грамадзянскіх асоб. Метады, якія выкарысталі амерыканцы, можна назваць жорсткімі, але гэта было зусім не зло.

Тут тая ж самая сітуацыя. Калі б мы з дапамогай дэмакратычных інстытутутаў змаглі спыніць ісламізацыю, іміграцыйную палітыку, дэмантаж нашых культурных каштоўнасьцяў, каланізацыю нашай краіны, дапамагчы зьнішчыць мультыкультурную ідэалогію, то адстрэл 70-ці чалавек не адбыўся б. А так гэтым учынкам я зрабіў свой унёсак у барацьбу. Бо калі не спыніць гэтыя працэсы цяпер, то мы можам страціць нашую краіну, мы апынемся на парозе грамадзянскай вайны, якой ніколі ня ведала Нарвегія, і тады мы страцім сотні тысяч мірных грамадзян, а ня толькі 70 чалавек…

Я абсалютна ўпэўнены, гэтак жа, як й іншыя «ваяўнічыя нацыяналісты», што калі мы здолеем спыніць мультыкультурны эксьперымент над Еўропай, то мы выратуем сотні тысяч жыцьцяў грамадзян еўрапейскіх краін, а можа быць, і мільёны жыцьцяў. У нас ня так шмат часу, каб сядзець і проста чакаць, калі ж сітуацыя зьменіцца, мы ня можам чакаць 20, 30, 40 гадоў. Мы ня можам чакаць, пакуль этнічныя нарвежцы апынуцца ў меншасьці. І таму нельга мяне, нас, вінаваціць у жорсткасьці й зьле. Калі ёсьць зло, то гэта сацыял-дэмакраты, якія штодня, штогадзіны займаюцца сістэматычнай дэканструкцыя еўрапейскай культуры і еўрапейскага этнасу.

Сацыял-дэмакраты [няўжо яны?! - Рэд.] вырашылі цалкам зьмяніць нашу краіну і Заходнюю Еўропу, зрабіць іх шматнацыянальнымі й мультыкультурнымі грамадствамі, нават не пытаючыся ў сваіх народаў праз рэферэндумы. А гэтая палітыка прывядзе да вялікіх узрушэньняў, і наступствы могуць быць вельмі крывавыя. Адзінае, што павінна зьдзіўляць Нарвегію і Еўропу, дык гэта тое, чаму падзея, падобная 22/7, не адбылася нашмат раней.

Паступова Наравегія і Заходняя Еўропа «балканізуюцца», і ў нас, тут, будуць падобныя падзеі, як на Балканах.

І спытай вы мяне, зрабіў бы я свой учынак зноў, мой адказ адназначны: так, зрабіў! Таму што злачынства, якое зьдзяйсьняюць сацыял-дэмакраты супраць свайго народу і супраць сваёй культуры, куды страшнейшае, чым маё…

І калі мой учынак называюць варварствам, то невялікае варварства неабходна, каб спыніць варварства куды большае па сваіх маштабах.

«Культурныя марксісты» сацыял-дэмакраты пасьля Другой Сусьветнай Вайны сотні разоў мелі магчымасьць зьмяняць палітыку, вектары разьвіцьця дзяржавы, але яны гэтага не рабілі. Яны аддалі перавагу тау, каб праз сістэму адукацыі й СМІ «размягчаць мазгі» ўласным грамадзянам, пераконваць нас у тым, што мультыкультуралізм, страта ўласнай ідэнтычнасьці — гэта нармальна. Таму вельмі шмат прадпрыемстваў і бізнэс-структур ўносяць зараз свае ахвяраваньні, якія ідуць на выхаваньне будучых палітычных актывістаў, якія і далей будуць праводзіць палітыку мультыкультуралізма.

Такія ж сабраліся і на востраве Утэйя. Людзі, якія сабраліся там, больш нагадвалі ўдзельнікаў руху «Гітлерюгенд». Там перад імі 20 ліпеня выступаў некалькі гадзін запар адзін з самых адыёзных камуністаў краіны (Нарвегіі)

(Тут прапушчана частка, у якой Андрэас Брейвік кажа аб канкрэтных людзях)

Перш, чым працягнуць, я хачу ўспомніць словы Джона Сцюарта Міля: «Чалавек можа зрабіць зло іншым ня толькі сваімі дзеяньнямі, але і праз сваё нежаданьне дзейнічаць. І ў абодвух выпадках ён нясе адказнасьць за шкоду, ім нанесеную».

Усе палітычныя актывісты, якія выступаюць ад імя «культурнага марксізму» і зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізму, павінны ў будучыні панесьці адказнасьць за свае дзеяньні, але мы гэты кошт плацім ужо цяпер. І тое, што мяне называюць тэрарыстам, забойцам, злыднем, ня дзіўна, я пісаў пра гэта, што такія паводзіны з боку правадыроў мультыкульты чакаліся, яшчэ да пачатку аперацыі. І мяне чакае турма, магчыма, на ўсё маё жыцьцё. Але гэта зусім мяне не палохае, таму што мы ўсе жывем у турме. Я нарадзіўся ў турме — у турме, дзе няма ніякай магчымасьці праявіць сябе палітычна, дзе няма свабоды слова, у турме, дзе я вымушаны быў глядзець, як мае ўласныя народ, этнас і культура паступова зьнікаюць, іх разьбіраюць па кавалачках. І робяць усё гэта марксісты і левыя лібералы.

У гэтай турме, калі вы адважваецеся крытыкаваць наяўную сістэму, то вас публічна зьневажаюць, высьмейваюць, дегуманізуюць, навешваюць цэтлікі… Гэтая турма завецца Нарвегія.

І якое мае значэньне, зачынены я ў адзіночнай камеры ці ж знаходжуся на «свабодзе»? Я ўсё роўна знаходжуся ў турме …

Давайце зазірнем у апошні даклад Статыстычнага Упраўленьня Нарвегіі і мы ўбачым там, што імігранты стануць большасьцю ў маёй краіне ў 2040 годзе. Але на самой справе дадзеныя, паданыя ў гэтым дакладзе, няслушныя, можна сказаць ілжывыя. Яны ўводзяць нас у зман. У гэтым дакладзе практычна няма інфармацыі пра ўзаемаадносіны паміж нарвежцамі [й імігрантамі]. Акрамя ўсяго іншага, пры падрыхтоўцы даклада наўмысна выключылі з абсьледуемых груп ўсіх азіятаў, афрыканцаў і грамадзян іншых краін Паўднёвай Еўропы. Акрамя таго, складальнікі гэтага дакладу наўмысна выпусьцілі з віду трэцяе пакаленьне імігрантаў, нелегальных імігрантаў, дзяцей з сем’яў, дзе адзін з бацькоў — выхадзец з Азіі і Афрыкі або Блізкага Ўсходу. Гэтая справаздача была замоўленая мультыкультуралістамі і мэта даклада — схаваць той факт, што карэнныя нарвежцы будуць меншасьцю ў Осла ўжо праз 5 гадоў.

Гэта адбудзецца!

Бо гэтая ж статыстыка паказвае, што 47% нованароджаных у Осла не зьяўляюцца этнічнымі нарвежцамі. Іншае дасьледаваньне паказвае, што карэнныя нарвежцы ў некаторых школах ужо складаюць меншасьць сярод першакласьнікаў.

Шмат хто хоча падаць, што ўльтранацыяналісты, такія як я, хочуць стварыць тэрарыстычны рэжым.

Гэта хлусьня!

Я падтрымліваю  японскую і паўднёвакарэйскую культурныя мадэлі. Ня больш і ня менш. І што, Японія і Паўднёвая Карэя ўяўляюць сабой страшныя тэрарыстычныя рэжымы?

Не, гэта ня так!  Гэтыя монакультурныя і высокатэхналагічныя дзяржавы даказалі, што могуць быць вельмі паспяховымі і без масавай іміграцыі і тым больш без размываньня нацыянальнай культуры і традыцый. Мадэль гэтых дзьвюх дзяржаў на дадзены момант самая дасканалая сістэма з усіх палітычных мадэляў.

У нас у Еўропе ўсё наадварот, мы пазбавілі нашых грамадзян працоўных месцаў, пераносячы іх у Азію, нашы марксісты і левыя засяродзілі ўсю палітыку на сацыяльным забеспячэньні грамадзян…

(Суддзя прыспешвае Брейвіка, каб ён заканчваў хутчэй. Брейвік кажа, што зачытаў толькі 6 старонак з 13. Суддзі гэта не падабаецца. Брейвік настойвае на тым, што яму неабходна зачытаць усё да канца, так як гэта зьяўляецца асновай, базісам яго абароны .)

… Лідэр нарвежскіх кансерватараў у 1970-80-х гадах мінулага стагоддзя Б’ерн Бенкаў казаў: «Этнічна аднастайнае грамадства — гарманічнае грамадства». А калі грамадства культурна і этнічна расколатае, то ўзнікае адсутнасьць даверу паміж грамадзянамі. Гэтага ніколі не пераадолець. Гэта ня толькі ўплывае на ўзаемадзеяньне паміж рознымі групамі, але ў канчатковым выніку прыводзіць да канфрантацыі. І гэта адбываецца на нашых вачах.

Прыкладам можа служыць іслам, які домінуе і ў Нарвегіі, і ў Еўропе. Еўрапейскія левыя палітыкі, навукоўцы, журналісты ўжо заяўляюць, што пераважная большасць мусульман — мірныя грамадзяне і даўно адмовіліся ад гвалту. Але гэта проста хлусня і прапаганда! Каран і Хадысы патрабуюць ад кожнага мусульманіна, каб ён ішоў па шляху джыхаду. 25% мусульманаў, якія жывуць у Брытаніі, апраўдвалі тэракты ў Лондане 7/07 тым, што войскі НАТА знаходзяцца ў Афганістане [што яны там робяць? хто іх туды паслаў? - Рэд.]. І вядома ж 40% мусульман, якія жывуць у Англіі, апраўдваюць тэракты ў Нью-Ёрку, калі загінулі 3.000 чалавек! Гэта паказвае іншае даследаваньне, праведзенае яшчэ ў 2006 годзе.

Хлусня ў тым, што мусульмане адмовіліся ад гвалту. Але наша Партыя Працы [кіруючая партыя ў Нарвегіі], журналісты, навукоўцы, палітыкі, палітычныя каментатары ведаюць пра гэта, але зусім не надаюць значэньня гэтым фактам, альбо наогул лічаць іх ілжывымі. Такім чынам мы навочна бачым, як нашы нарвежскія і еўрапейскія левыя супрацоўнічаюць зь ісламістамі дзеля працягу полікультурнага эксперыменту. Я магу тут прывесьці некалькі прыкладаў, але іх яшчэ больш можна знайсьці ў розных дасьледаваньнях…

Слабыя і разрозьненыя этнічныя групы прыводзяць да слабай культуры. Этнічная група зьяўляецца асновай любой культуры, а тое, што адбываецца ў нас, інакш, чым размыцьцё гэтай самай этнічнай групы, назваць нельга. Гэта ясна відаць на прыкладзе Осла й іншых еўрапейскіх гарадоў, дзе іслам пачынае дамінаваць ўсё больш і больш. Мусульманскія анклавы растуць у Еўропе хутка, як ракавая пухліна, пакуль у адзін цудоўны дзень іслам ня стане дамінуючай сілай.

Няўжо гэта так цяжка зразумець?!

Самы галоўны набытак нашага народа: свабода і незалежнасць — заўсёды і наўпрост быў зьвязаны з цэласнасьцю нашай, нарвежскай этнічнай групы. Гэтая цэласнасьць ляжыць у сэрцы нашай культуры. І ў той жа час, як аказваецца, гэтая этнічная цэласнасць самае далікатнае.

І за апошнія 60 гадоў левыя і марксісты разабралі па цаглінках тое, што стваралася на працягу сотняў гадоў, што беражліва ахоўвалася і песцілася: культура, ідэнтычнасьць, наша рэлігія, свабода і незалежнасьць — усё гэта за апошнія 6 дзесяцігоддзяў было зьнішчана …

(Суддзя зноў перапыняе падсуднага [хоць ён кажа найважныя рэчы], патрабуе ад яго сьцісласьці. На гэта Брейвик пярэчыць, што ня можа абараняць сябе, калі не патлумачыць прычын, якія прывялі яго да таго, што ён зрабіў 22/7. Адвакат падсуднага настойвае, што Брейвик павінен дачытаць сваю прамову да канца…)

… Дзякуй, Ваш Гонар, я працягну…

Цяпер у нас у Нарвегіі ўзнікае дэмаграфічная праблема, калі большасьць тых, хто нарадзіўся ў Нарвегіі — гэта мусульмане. У канчатковым выніку нас напаткае тая ж доля, што і хрысьціянаў у Ліване. Ліван калісьці быў хрысціянскай краінай. У 1911 годзе хрысьціянаў у Ліване было 80% насельніцтва. З тых часоў прайшло стагоддзе і дэмаграфічная сітуацыя зьмянілася. Цяпер Ліван пераўтвораны ў мусульманскую дзяржаву з хрысьціянскай меншасьцю… Хрысьціне — пераследуемая меншасьць у Ліване, якая стала падвяргаецца нападкам і агрэсіі з боку мусульман. Там яны складаюць цяпер ня больш за 25% ад насельніцтва краіны.

І вось мы падыходзім да яшчэ адной важнай праблемы — гэта ісламізацыя Еўропы. Чым больш мусульман у краінах Еўропы, тым большым становіцца сьпіс іх патрабаваньняў да карэнных жыхароў і ўладаў краін. Гэта і халяльная ежа ў крамах, і асобныя могілкі, і асобныя басейны, і каб банкі дзейнічалі па ісламскіх традыцыях, увядзеньне шарыяцкіх судоў у краінах Еўропы, асобных школ, вывучэньне арабскага, асобныя дзіцячыя садкі. Але ўсё гэта фінансуецца ня толькі за кошт ісламскіх краін, такіх, як Саудаўская Аравія, але Нарвегія таксама плаціць за «ісламскія прыемнасьці».

Савудаўская Аравія з 2007 года выдаткавала 600 мільярдаў даляраў на ісламізацыю Еўропы, Канады, Аўстраліі й Амерыкі. Гэта будаўніцтва 1500 мячэцяў, 200 ісламскіх коледжаў, 210 ісламскіх культурных цэнтраў…

Журналісты і каментатары сцьвярджаюць, што я дазволіў муле выступіць на баку абароны, каб ён пацьвердзіў, што ідзе вайна паміж ісламам і еўрапейскай цывілізацыяй. Вядома ж усе каментатары ў адзін голас сцьвярджаюць, што гэта — трызненьне сівой кабылы. Аднак большасць мусульман лічаць так жа! Большасьць мусульман па ўсёй Еўропе. У мяне ёсьць мноства пацьверджаньняў гэтаму з адкрытых крыніц.

Так, па выніках дасьледаваньня, праведзенага ў Нямеччыне, 56% мусульман гэтай краіны лічаць, што ідзе вайна паміж ісламам і Еўропай. Так, што трызьню ня я, а як раз палітычныя каментатары…

Лідар егіпецкіх «Братоў — Мусульман» ужо заявіў, што ў Егіпце будзе пабудавана дзяржава менавіта на прынцыпах шарыяту, і што не існуе ліберальных або сьвецкіх мусульман. Ёсць толькі іслам.

І вось нашы еўрапейскія мультыкультуралісты адкрылі дзьверы нашых краін пасьлядоўнікам ісламу. Больш за 30 мільёнаў мусульман жыве цяпер ў Еўропе, 150 тысяч зь іх толькі ў Нарвегіі. З 1960 года, калі першыя мусульманскія імігранты трапілі ў краіну, і па гэты дзень імі былі згвалтаваныя 90.000 нарвежскіх жанчын. Многія былі падвергнутыя групавому згвалтаваньню. Некаторыя скончылі жыцьцё самагубствам… Больш за 300.000 хлопчыкаў і дзяўчынак, мужчын і жанчын падвяргаліся гвалту з боку мусульман за гэты час. Пачынаючы з 1960 года сотні нарвежцаў былі забітыя мусульманамі. Усё гэта зьяўляецца злачынствамі супраць нарвежскага народа. Вялікая доля адказнасьці ляжыць на Нарвежскай Рабочай Партыі — Партыі Улады.

Акрамя гэтага мы бачым, што нарвежцы, карэнныя жыхары гэтай краіны, бягуць з раёнаў дзе пасяляюцца мусульмане. Гэтыя раёны перастаюць быць бяспечнымі для пражываньня.

І прычына ўсяго гэтага ў тым, што наша кіруючая партыя адчыняе мусульманам ўсе шляхі ў нашу краіну.

Трызненьнем, вядома ж, зьяўляюцца заявы шматлікіх нарвежскіх палітыкаў аб тым, што мусульмане хочуць інтэгравацца, стаць паўнапраўнымі членамі нашага грамадства. Наадварот! Мусульмане пагарджаюць нашым грамадствам, нашай культурай, нашымі звычаямі й нашай мовай. Большасьць зь іх хочуць ўласнай аўтаноміі ў Еўропе — шарыят і самакіраваньне. Гэта тычыцца многіх гарадоў у Нарвегіі й у Еўропе, у прыватнасьці Лондана і Парыжа, Берліна і Марсэля…

Калі паглядзець на сітуацыю ў сьвеце ў цэлым, то дзе мусульмане становяцца большасьцю, там яны пачынаюць патрабаваць сваёй культурнай і рэлігійнай аўтаноміі. Гэта адбылося ў Індыі, Ліване, адбываецца ў Ізраілі, на Філіпінах, поўдні Тайланда, у заходнім Кітаі [уйгуры - карэнны этнас, тэрыторыя якога была захоплена кітайскімі імперыялістамі. - Рэд.]. Няма ніводнай краіны ў сьвеце, дзе б мусульмане жылі ў міры з прымаючым іх народам. І чым тады нашая вайна, вайна карэнных народаў Паўночнай Еўропы супраць мусульман, адрозьніваецца ад вайны, якая вядзецца ў Тыбеце супраць Кітая або карэннымі жыхарамі Балівіі, якія змагаюцца за незалежнасць?

Мы тут жывем ад пачатку сьвету і гэта менавіта наша краіна!

У 2009 годзе ў Балівіі парламент прыняў закон, па якім карэннае насельніцтва краіны мае права на самакіраваньне. Але чаму тут, у Еўропе, карэнныя народы, хто хоча жыць у рамках сваёй уласнай культуры, свайго ўласнага этнасу, называюць нацыстамі й расістамі? Чаму? Чым мы адрозьніваемся ад карэннага народа Балівіі або тыбетцаў. Чаму яны — героі, а мы — нацысты і расісты?! Нашы продкі жылі ў гэтай краіне 12 тысяч гадоў. І мы, як карэннае насельніцтва, маем права не прымаць каланізацыю нашай краіны і пакідаем за сабой права змагацца супраць каланізатараў.

Я ведаю, што інфармацыю, якую я кажу, цяжка ўспрымаць, таму што да гэтага пастаянна казалася зусім адваротнае, супрацьлеглае. Цяжка ісьці супраць цячэньня, калі ўсе 100% медыйных кампаній займаюцца мультыкультурнай прапагандай! Але неўзабаве, большасьць нарвежцаў, еўрапейцаў будуць разумець: тое, што я кажу цяпер — праўда.

І я задаю пытаньне: як гэта можа быць недэмакратычна пачаць ўзброеную барацьбу супраць тых, хто зьнішчае твой уласны народ, зьнішчае культуру, якая складвалася стагоддзямі, этнас, зьнішчае традыцыі? Усе гэтыя прафесара, навукоўцы, журналісты, палітыкі, якія прапаведуюць мультыкультуралізм. Чаму сродкі, з дапамогай якіх я спрабую абараніць ўласную ідэнтычнасць і ўласныя каштоўнасьці, прызнаныя недэмакратычнымі?

Томас Хіланд Эрыксан, прафесар Універсітэта Осла — адзін з ідэолагаў мультыкультуралізма неяк сказаў: “У нас у Нарвегіі большасьць белых і мы іх разьбяром з такой дбайнасьцю, што яны ніколі ня будуць зноў большасьцю” [дарэчы, гэта тыповая расісцка-нацысцкая заява. - Рэд.].

Што ён па сутнасьці сказаў? Што галоўная задача ў тым, каб разабраць па костачках нарвежскі этнас, што будзе зроблена яго дэканструкцыя так старанна і грунтоўна, каб ён зноў ніколі ня стаў большасьцю.

Гэта як раз тыя планы, якія мультыкультуралісты хочуць рэалізаваць. І вядома ж яны спадзяюцца, што ня будзе ніякага супраціву гэтаму працэсу зьнішчэньня нарвежскага этнасу. Але тут яны глыбока памыляюцца… Грамадзянская вайна супраць мультыкультуралізма толькі пачынаецца. І па нашых гарадах ужо цякуць рэкі крыві. Варта нам ўспомніць Парыж і Мадрыд, Лондан і Тулузу, Льеж і Орхус…

Але самае непрыемнае тое, што еўрапейскія мультыкультуралісты настолькі пыхлівыя, што наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог з намі, з ваяўнічымі нацыяналістамі, хоць гэта магло б прадухіліць шматлікія сутыкненьні.

Хай будзе вам вядома, што мы хацелі мірнага вырашэньня пытаньняў. Мы хацелі мірных перамоваў на працягу ўсяго часу з заканчэньня Другой сусветнай вайны. Але левыя, марксісты не жадаюць размаўляць з намі, ім не патрэбны дыялог. Яны аддаюць перавагу цэнзуры, насьмешкам і перасьледу іншадумцаў. Але тым самым яны спараджаюць яшчэ большую радыкалізацыю з нашага боку.

Наш урад ня гледзячы на ​​тое, што выдатна бачыць, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць нашу краіну імігрантамі з Азіі й Афрыкі, адмаўляецца прытрымлівацца этнічнага, нацыянальнага пратэкцыянізма.

Больш за тое, наш урад дзейнічае так, як быццам на 100% упэўнены, што ня будзе ніякай грамадзянскай вайны паміж нацыяналістамі й інтэрнацыяналістамі ў Еўропе [апошнія, гэта ня інтэр-нацыяналісты, а хаатызатары-касмапалітызатары. - Рэд.]. Мы — ваяўнічыя нацыяналісты — першыя кроплі, якія прынёс вам вецер пераменаў. За намі прыйдзе сапраўдны шторм. Грамадзянская вайна ня стане для вас нечаканасьцю. Паступова будзе адбывацца палярызацыя ў грамадстве і эскалацыя напружаньня. Вы ўбачыце, што ўсё часьцей і часьцей будуць сутыкацца паміж сабой правыя патрыёты і пасьлядоўнікі ісламу. Мультыкультурныя рэжымы проста вымушаныя будуць змагацца супраць нас.

На вялікі жаль тады рэкі крыві будуць цячы па гарадах Еўропы.

Мае браты і сёстры нацыяналісты ўэшце перамогуць. І гэта прывядзе да падзеньня рэжымаў у дзяржавах Еўропы.

Як я магу быць упэўненым, што гэта адбудзецца? Прычына ў тым, што мультыкультуралізм зьяўляецца самаразбуральнай ідэалогіяй. Як толькі карэнныя еўрапейцы робяцца меншасьцю ў сваёй уласнай краіне, то ўлада аўтаматычна слабне, бо ня можа больш эканамічна падтрымліваць сацыяльную палітыку, праводзімую гэтай жа уладай. І ў канчатковым выніку Еўропу паглыне наймацнейшы эканамічны крызіс. Цяперашні крызіс у Еўропе будзе нагадваць вам пікнік на сьвежым паветры…

Мы хочам, каб еўрапейскія ліберальна-марксісцкія эліты перасталі за наш кошт праводзіць тую палітыку, якая разбурае Еўропу і нашу краіну. Нам не патрэбныя шэнгенскія правілы ці квоты на прыём уцекачоў з краін Афрыкі й Азіі. Мы ня хочам, каб наша краіна выкарыстоўвалася як звалка сьмецьця, зь якой лібераламарксісты атрымліваюць свае казачныя прыбыткі. Мы хочам заставацца нарвежцамі — нацыяй нарвежцаў, хрысьціянскай нацыяй. Мы хочам заставацца членамі сям’і Паўночных народаў, членамі вялікай еўрапейскай сям’і. А цяпер мы знаходзімся ў сітуацыі, калі мы гэта губляем. Мы губляем нашы гарады, нашу краіну, мы губляем тое, што было нам дорага на працягу 12.000 гадоў нашай гісторыі

На працягу 5-10 гадоў мы — нарвежцы — станем меншасьцю ў нашай уласнай сталіцы і ў многіх іншых гарадах. Палітычныя эліты нашай краіны настолькі знахабіліся і настолькі паводзяць сябе пыхліва, што чакаюць ад нас, што мы з распасьцёртымі рукамі будзем вітаць сваё ўласнае нацыянальнае зьнішчэньне. А тыя, хто адмаўляецца прымаць правілы гульні, навязаныя левымі,  [будуць і далей клейміцца] як фашысты і экстрэмісты.

Але гэта канчатковае вар’яцтва. Гэтыя палітыкі, а ня я, павінны праходзіць псіхіятрычную экспертызу. І гэта тычыцца ня толькі палітыкаў, правадыроў мультыкультуралізму ў Нарвегіі, але і ўсіх еўрапейскіх палітыкаў - усіх тых, хто падтрымлівае мультыкультуралізм. Сапраўдным злом зьяўляецца імкненьне затапіць нашы краіны азіяцкімі і афрыканскімі эмігрантамі, зьнішчыць хрысціянства і падмяніць яго ісламам. Гэта — сапраўднае зло, а не барацьба супраць яго!

Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека і міжнароднае права дазваляюць этнічным карэнным народам, якім пагражае сістэматычнае зьнішчэньне, дэканструкцыя ўласнай рэлігіі, традыцый і культуры, абараняцца нават узброеным чынам. І тыя нарвежцы, у каго ёсьць маральная адказнасьць перад уласным народам, хто мае пачуццё абавязку, ня будуць сядзець і глядзець, як усё, што ім дорага апаганьваецца і зьнішчаецца. Мы будзем змагацца!

Мы будзем змагацца супраць мультыкультуралізма і нашай кіруючай партыі ў Нарвегіі, супраць усіх заганных палітычных актывістаў, якія зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізма ў Еўропе.

Напад, які я зьдзейсьніў 22/7 зьяўляецца толькі прэвентыўным ударам для абароны карэнных народаў Нарвегіі, для абароны нашай культуры.

І я не прызнаю сваю віну!

Мой учынак быў зьдзейсьнены па неабходнасьці, ад імя майго народа, маёй культуры, маёй рэлігіі, майго горада, маёй краіны.

Таму я патрабую, каб мяне апраўдалі па ўсіх пунктах абвінавачаньня!”

Думаем, многія атрымаюць каштоўныя веды. Адрас сайта: http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/387764,antoni-macierewicz-z-pis-w-krosnie-o-katastrofie-smolenskiej-jako-wypowiedzeniu-wojny-polsce.html

Рэдакцыя.

10 красавіка г.г. споўнілася два гады пасьля вядомых падзей пад старажытным беларускім Смаленскам. Мы ў рэдакцыі чакалі, што ў сувязі з гадавінай гэтай трагедыі павінна адбыцца нешта істотнае, нейкі прарыў у справе. І дачакаліся. Учора, 16 красавіка, выступаючы па польскім тэлеканале TVP, Яраслаў Качыньскі, брат-блізьнюк забітага прэзідэнта Польшчы, нарэшце адкрыта сказаў тое, што, на добрую справу, мусіў быў сказаць яшчэ два гады таму. Мы вырашылі пепапыніць усе іншыя справы, каб падрыхтаваць і падаць гэтую навіну (падаецца паводле http://tvp.info/informacje/polska/jedyna-teoria-jest-teoria-wybuchu-i-zamachu/7075360; па гэтым жа адрасе можна паглядзець усё інтэрвю).

Рэдакцыя.

Адказваючы на ​​пытаньне аб забойстве свайго брата-прэзідэнта, Яраслаў Качыньскі сярод іншага сказаў:

- “Тут мы маем справу зь вялікім недаглядам з боку ўраду, бязьдзейнасьцю, якая пачалася адразу пасьля аварыі. Гэта ёсьць вялікай таямніцай Дональда Туска і іншых людзей з улады. Чаму яны так зрабілі, якія былі прычыны для гэтага? Я глыбока перакананы, што ён [Туск] зрабіў усё, каб гэты выпадак ня быў канчаткова растлумачаны. Маем тут дачыненьне з кааперацыяй ва ўтойваньні справы, каб сьледства ня йшло, як яно павінна ісьці. Усё сур’ёзныя рашэньні ў гэтым пытаньні адбываліся ў такім кірунку незалежна ад самых розных дэкларацый”.

Яраслаў Качыньскі заявіў, што ўрад [Польшчы] даў сябе ўцягнуць у нейкую гульню з Уладзімірам Пуціным супраць прэзідэнта [Польшчы]. І дадаў, што тая «гульня скончылася катастрофай, а пазьней было вельмі цяжка выйсьці зь сітуацыі».

Паводле слоў старшыні ПіСу, каб праясьніць справу крушэньня пад Смаленскам, у Польшчы мусіць зьмяніцца ўлада, а новая павінна прыняць «вельмі рашучыя дзеяньні».

“Расейцы найвыразьней тут чагосьці баяцца, бо сьледства адхіляецца ад самай элементарнай руціны, якая павінна быць у такога роду справах. Тут няма гаворкі пра нейкія надзвычайныя меры, такія, як катастрофа над Англіяй, дзе самалёт сабралі з дробных кавалачкаў. Гаворка пра дзеяньні, якія мусілі быць зроблены, як у Расеі, так і Польшчы, але якія зроблены не былі (добры прыклад тут — праблема ўскрыцьцяў). Тым, хто кіруе сёньня ў Расеі й у Польшчы, залежыць, каб праўда ня выйшла на сьвятло”.

Старшыня ПіСу адзначыў, што ў польскі палітычны лексікон вярнулася слова: здрада. На яго думку, яно адлюстроўвае тое, што адбываецца вакол справы пад Смаленскам. — “А гэтая рэч сапраўды такая, што гэтае слова само напрошваецца. Таму што гэта нешта зусім дзіўнае, калі дзяржава, зь якой загінулі 96 чалавек, сярод якіх прэзідэнт і кіраўнікі яго штабу, рэагавала так, як рэагуе цяперашні ўрад. Які пагаджаецца на дасьледаваньне, якое праводзіцца аднабакова іншым бокам — тым бокам, які зацікаўлены, каб не паказваць праўду”.

На думку Яраслава Качыньскага, адзінай праўдзівай гіпотэзай, якая здольна патлумачыць абставіны трагедыі пад Смаленскам, зьяўляецца замах. — “Сам палёт, вядзеньне Расеяй таго самалёту, прычыны катастрофы і, нарэшце, тое, што здарылася пасьля аварыі, паказвае, што адзінай тэорыяй, якая ўсё гэта тлумачыць, ёсьць тэорыя выбуху. Тэорыя замаху. Незалежна ад таго, хто будзе адказваць за гэта. Не існуе ніякай іншай канцэпцыі, якая ўсе гэтыя дзеяньні — пачынаючы ад таго, што адбывалася за некалькі тыдняў да адлёту і прывяло да катастрофы, уключаючы блакаваньне сьледства, то заціране сьлядоў, — тлумачыла б. Толькі й выключна замах”.

Качыньскі катэгарычна выключыў, што прычынай крушэньня самалёта магло быць сутыкненьне зь бярозай. Ён адзначыў, што самалёты, якія сутыкаліся 11 верасьня 2001 года з будынкамі  СГЦ, «лёгка разразалі сталёвыя бэлькі апорных канструкцый будынкаў». Ён нагадаў таксама справу аб зрываньні ліны эскалатара ў Альпах амерыканскім зьнішчальнікам, чаго пілоты зьнішчальніка нават не заўважылі.

Старшыня ПіСу рэзка негатыўна паставіўся да дзейнасьці польскіх сьледчых. — “Ня веру абсалютна ў сьледства польскай пракуратуры. Калі ёсьць толькі адна гіпотэза, якая тлумачыць усё, то звычайна яна разглядаецца юрыстамі як доказ. Не існуе іншай гіпотэзы, якая патлумачыла б усе гэтыя акалічнасьці ад пачатку да канца. Замах ёсьць адзінай такой гіпотэзай. Але, калі пракуратура не бярэ пад увагу гэтую гіпотэзу, то я б не назваў яе пракуратурай. Гэта хутчэй выканаўцы са сьферы прапаганды”…

Кожны раз у пачатку красавіка мы імкнемся зрабіць справаздачу перад нашымі чытачамі за чарговы год працы рэдакцыі. Летась гэта не атрымалася па суб’ектыўна-аб’ектыўных прычынах, таму сёньня мы даем справаздачу за два апошнія гады. Асноўныя вынікі ў колькасным выглядзе пададзены ў табліцы зьлева. Зробім толькі ўдакладненьне. Справа ў тым, што паўтара гады таму адбылася рэканструкцыя сайта (найперш з мэтай пазбаўленьня ад спаму і для атрыманьня магчымасьці для больш аб’ектыўнай ацэнкі вынікаў нашай працы). Таму цяпер трохі інакш выглядае і выніковая табліца. І хаця гэта фармальны бок справы, усё роўна прыемна, што за апошнія 2 гады магчымасьці нашага сайта, як вы бачыце, вырасьлі яшчэ прыблізна ў 2 разы.

1. Кірункі дзейнасьці.

Калі казаць пра зьмястоўнае напаўненьне сайта, дык так атрымалася, што адной з асноўных тэмаў, у “туман вакол якой мы пільна ўглядаліся” ў прайшоўшыя гады, была авіякатастрофа пад старажытным беларускім Смаленскам, у выніку якой загінула амаль сотня прадстаўнікоў польскай патрыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім. У свой час мы моцна рызыкавалі, усебакова аналізуючы падзею. Цяпер з кожным месяцам становіцца ўсё больш відавочна, што гэта было не дарэмна. Калісьці з усёй Беларусі толькі мы адныя і будзем мець права пытацца ў іншых медыйных прадстаўнікоў: а чаму вы — такія магутныя і “праўдзівыя” СМІ — калі трэба было, не дасьледвалі пытаньне, а адразу прынялі афіцыйную расейска-польскую версію й ігнаравалі праўду?..

Але самае галоўнае ў іншым – мы зноў выратавалі годнасьць беларуска-літвінскай нацыі, бо працягвалі шукаць і казаць праўду, калі гэта было ня толькі нявыгадна, але і небясьпечна…

Дадатковымі буйнымі тэмамі за прайшоўшыя 2 гады былі наступныя:

-  яшчэ летам 2010 г. мы ня толькі прадказалі, што “Расея” і “Захад” надалей пакінуць нам Лукашэнку, але і адказалі на пытаньне: чаму яны так зробяць;

- восеньню 2010 г. мы папярэдзілі пра абвастрэньне вайны паміж вайсковым і алігархічным кланамі расейскай імперыякратыі;

- тады ж зьвярнулі ўвагу нашых чытачоў на тое, што на радыё “Свабода” блакуецца абмен думкамі, пошук ісьціны;

- мы працягвалі адкрываць праўду што да 600 гадоў беларуска-польскіх стасункаў;

- аналізавалі шызафрэнічны стан, у якім знаходзіцца расейская імперыякратыя і яе Расея;

- аналізавалі сітуацыю ў Беларусі перад і пасьля прэзідэнцкіх “выбараў” 2010 г.;

- выставілі вялікае інтэрвю са знакамітым беларусам — Алесем Белакозам (над гэтым інтэрвю рэдакцыя зь перапынкамі працавала больш за год);

- на сайце ў гэты перыяд быў разьмешчаны вялікі матэрыял Алеся Астроўскага “Навуковыя веды – аснова рэалістычнага сьветагляду”;

- мы падтрымалі, чым маглі, Сяргея Міхалка;

- папярэдзілі (праз артыкул Сяргея Высоцкага) аб зараджэньні ў Еўропе ліберальнага фашызму;

- патлумачылі прынцыповыя асьпекты “гомасексуальнага пытаньня” – далі магчымасьць культурным людзям правільна арыентавацца ў гэтым шумным і брудным пытаньні, накідваемым нам сіянакратыяй;

- прааналізавалі “падтрымку” “Захадам” нацыянальна-дэмакратычнай Грузіі на фоне расейскай імперскай агрэсіі;

- далей удасканальвалі Сьветаглядную і Беларускую дактрыны.

Калі ж адысьці ад асобных тэм і паспрабаваць разгледзець галоўную тэматычную плынь, дык можна ўбачыць, што ў апошнія 2 гады мы найбольш і, дарэчы, са ўсё большым ськепсісам прыглядаліся да г.зв. “цывілізаванага Захаду”. У сяброў рэдакцыі нарастае пачуцьцё, што адтуль ня толькі ня варта чакаць дапамогі для нашага змаганьня з расейскай імперыякратыяй, а хутчэй можа прыйсьці чарговая бяда. У сувязі з гэтым мы і надалей плануем па меры магчымасьцяў аналізаваць “Захад” (хаця пра “Расею” мы таксама не зьбіраемся забываць).

2. Ворагі ацэньваюць нас.

Своеасаблівым і дастаткова аб’ектыўным паказьнікам нашых дасягненьняў зьяўляецца тое, як нас ацэньваюць ня толькі сябры, а і ворагі нашага народу.

Тут, з нагоды, варта зьвярнуць увагу на, здавалася б, дзіўны, а на справе заканамерны фенамен. Мы – сябры рэдакцыі – у сваёй аснове звычайныя сумленныя людзі. Жывем са сваёй працы. Ніякія злачынствы нікому не рабілі, нікога не выкарыстоўвалі, захопліваць чужое ніколі нават і ня думалі. У грамадскіх дачыненьнях, якія мы аналізуем, мы шчыра шукаем праўду, імкнемся да справядлівасьці, гуманізму, прагрэсу — па сутнасьці, да Бога. І, зьвярніце ўвагу, знаходзяцца людзі, якім менавіта ўсё гэта не падабаецца. У гэтых людзей іншыя інтарэсы, супрацьлеглыя планы. Ім трэба, каб мы і наш народ сталі для іх прыслугай, рабамі. Толькі такі варыянт хады падзей іх задаволіў бы. А мы ўсяго толькі са сваёй Праўдай і Справядлівасьцю, з Аб’ектыўнымі Інтарэсамі Беларуска-Літвінскага Народу стаім у іх на шляху…

У выніку ня мы знайшлі ворагаў — яны знайшлі нас. І гэта характарызуе… нас. І ўжо не ў тэорыі, а на нашым канкрэтным прыкладзе ілюструе, што нашы ідэалагічныя прынцыпы, датычныя сацыяльных паразітаў, верныя (гэтая ж сітуацыя заклікае кожнага беларуса-літвіна быць псіхічна падрыхтаваным, што, калі ён пачне адстойваць абсалютна справядлівыя і легітымныя аб’ектыўная інтарэсы свайго народа на яго ўласнай зямлі, у яго раней ці пазьней зьявяцца ворагі).  

Атрымліваецца, як у вядомай прытчы: “Адзін мудрэц сказаў: скажы мне, хто твае сябры, і я скажу, хто ты. Іншы мудрэц паправіў: Не кажы мне, хто твае сябры. Скажы мне, хто твае ворагі. І я скажу, хто ты!”

Вось сайт яўных беларусафобаў — агентаў сіянакратыі: http://lurkmore.to/%D0%91%D1%83%D0%BB%D1%8C%D0%B1%D0%BE%D1%81%D1%80%D0%B0%D1%87

Зьлева вы бачыце яго фрагмент, дзе знаходзіцца рэйтынг інфармацыйных рэсурсаў, як сіяністы пішуць, “бульбасрачоў” (мы толькі праставілі лічбы ў гэтым рэйтынгу). Наш сайт пад назвай “Уютненький выпас змагаров” знаходзіцца на другой пазіцыі. Першую, як вы бачыце, займае сайт КХП, а пад намі ідуць сайты Маладога Фронта, Моладзі БНФ і самаго БНФ. 

На жаль (для нас), наш рэйтынг сярод сіяністаў панізіўся – раней мы займалі першы радок. Але, як для рэсурса, які, у адрозьненьне ад усіх іншых, фінансуецца з уласных грошай сябраў рэдакцыі, гэта ўсё роўна вельмі добры вынік. Акрамя таго, цяпер сіяністы нас называюць больш паважна (раней было нешта накшталт “Уютненький блевотник змагаров”). Гэта — якое-ніякое прызнаньне…

Зьвярніце ўвагу таксама на першае месца Галіны Арцёменкі сярод усіх, хто ўнесены ў сьпіс сіяністаў з-за свайго “Жывога часопіса” (ЖЧ). Мы ганарымся тым, што гэты чалавек – фактычна пазаштатны сябра нашай рэдакцыі – зьяўляецца пераможцам у сваёй катэгорыі (віншуем вас, спадарыня Галіна!).

І тут зноў зьвяртаем увагу: у ЖЧ Галіны Арцёменкі разьбіраюцца ўсяго толькі пытаньні этнагенэзу беларусаў-літвінаў, па крупіцах зьбіраюцца факты па гісторыі й культуры нашага народу за перыяд у некалькі тысячагоддзяў. І менавіта гэты пошук, які ўсё больш набывае характар навуковага дасьледваньня, выклікае такія страх і нянавісьць у гэтай соцыя-паразітнай публікі. Чаму? Нават і ня ведаем. Ці з-за таго, што спадарыня Галіна знаходзіць усё новую і новую надзвычай цікавую Праўду, ці з-за таго, што мінулае нашага народу, этнагенетычныя карані беларусаў-літвінаў аказваюцца такімі грандыёзнымі па сваім маштабе, такімі велічнымі па сваім значэньні для нашага народу і ўсёй людскай цывілізацыі, што аж дух перахоплівае?

Спадзяемся, што спадарыня Галіна і надалей ня спыніць сваю працу ў абраным кірунку і ня будзе адуважвацца на высьвятленьне пытаньня, чаму сіяністы даюць ёй такую высокую адзнаку…

Працягваючы аналізаваць тэму ворагаў беларуска-літвінскага народу, якія праз сваю агрэсію паказваюць нам на сапраўды істотнае грамадскае значэньне нашай дзейнасьці, зьвяртаем увагу, што ў падсправаздачны перыяд на нашым сайце  павялічылася колькасьць розных троляў-правакатараў.

Мы рэгулярна папярэджвалі гэтую публіку, каб яны не сваволілі. Аднойчы нават ІР-адрас падалі. Публіка не супакойвалася. У сувязі з гэтым мы вымушаны былі правесьці рассьледваньне. Ніжэй пададзена значная частка каментароў, якія, на наш погляд, утрымліваюць абразы, пагрозы, фамільярнасьць, нахабства, ёрнічаньне (дэструктыўную іронію), правакацыі, адуважваньні, нападкі на асобу аўтараў артыкулаў і сябраў рэдакцыі ці ў якім-небудзь іншым сэнсе зьяўляюцца контарпрадуктыўнымі. Таксама ў сьпіс з 234 прыкладаў уключаны каментары, сэнс якіх падазроны ці незразумелы. Прыклады ідуць у пасьлядоўнасьці ад нядаўніх да ўсё больш даўніх. Геаграфічная лакалізацыя каментатара рабілася з дапамогай http://whatismyipaddress.com/ip-lookup:

Цікавая інфармацыя. Ці ня праўда? Вялікі матэрыял для роздуму і ўдакладненьня нашых уяўленьняў пра тое, каму мы не падабаемся і чаму, а таксама пра тое, якімі метадамі ідзе змаганьне супраць нас.

На жаль, у нас цяпер няма магчымасьці зрабіць уласны аналіз атрыманай інфармацыі. Але мы яго абавязкова паспрабуем зрабіць у хуткім часе. Цяпер жа такая магчымасьць ёсьць у любога жадаючага (заўвага: ІР-адрасы пададзены часткова, але ў такім выглядзе, каб была магчымасьць параўноўваць ІР-адрасы з аднаго горада).

2. Трохі прыемнага з нагоды гадавіны нашай працы.

Кожны раз з нагоды чарговай гадавіны працы рэдакцыі мы імкнемся падараваць нашым чытачам якую-небудзь яркую, павучальную рэч. Сёньня на ролю такога падарунка абраныя Беларуска-Літвінскія ШАХМАТЫ. Гэтыя шахматы былі прыдуманы Алесем Астроўскім яшчэ ў канцы 1990-х, але пачалі разьвівацца толькі, калі іх патэнцыял пачаў рэалізоўваць Мікалай Тамашэвіч зь Менска. Цяпер у Беларусі каля 10 чалавек, якія тым ці іншым чынам працуюць над разьвіцьцём гэтых шахмат (як фізічага аб’екта і як віртуальнай гульні).

З нагоды гадавіны сайта інфармуем нашых чытачоў, што фізічны варыянт шахмат набліжаецца да стадыі, калі ён ужо хутка можа зьявіцца ў нашых крамах. На фота ў пачатку артыкула і ў самым канцы вы бачыце прыцыповы выгляд шахмат (дарэчы, набор фігурак гістарычна адпавядае падзеям, якія мелі месца на нашай зямлі ў XV-XVI стагоддзях).

Тыя, хто не жадае чакаць, могуць пачаць гуляць у Беларуска-літвінскія шахматы, выкарыстоўваючы адну з электронных версій. Для гэтага трэба прайсьці па шляху, які пачынаецца з адпаведнай банернай кнопкі (гл. кнопкі зьлева на сайце).

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Вялікалітва-Беларусь — наша зямля!

Маем абавязак паінфармаваць нашых чытачоў аб выніках сустрэчы прыхільнікаў стварэньня Беларускага Дэмакратычнага Руху. Акрамя таго, за апошнія дні адбылося некалькі важных падзей, якія варта абмеркаваць.

1.

24 сакавіка 2012 года ў Менску па закліку сябраў рэдакцыі сабралася, на жаль, толькі некалькі чалавек. Іх фота вы бачыце ніжэй. Гэта — два студэнты-гісторыкі (на фота абодва зьлева), пісьменьнік Кастусь Травень (на фота ён крайні справа), адзін з самых галоўных актывістаў па стварэньні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) айцец Леанід Акаловіч і кіраўнік нашай рэдакцыі Алесь Астроўскі (у цэнтры).

Пасьля знаёмства (большасьць прысутных убачылі адзін аднаго ўпершыню) была абмеркавана сітуацыя ў Беларусі (каб скарэктаваць і ўдакладніць уласнае разуменьне) і задачы, якія стаяць перад арганізатарамі Беларускага Дэмакратычнага Руху. Было адзначана, што гэтыя задачы па-ранейшаму адпавядаюць этапу Веды.

Надвор’е ў Менску ў час сустрэчы было цудоўным. На гэты раз сабрацца людзям каля помніка Купалу ніхто не перашкаджаў. Адзіным недахопам падзеі было тое, што прыйшло мала людзей. Аб’ектыўна, але факт – наш рух пакуль застаецца ў зародкавым стане (праўда, перад сустрэчай Астроўскаму патэлефанавалі два чалавекі й паведамілі, што ня змогуць прыйсьці; некаторых у гэты дзень не было ў Беларусі; некаторых рэдакцыя папрасіла не прыходзіць; а некаторыя напэўна спужаліся магчымых рэпрэсіяў — мы пра гэта шчыра папярэджвалі, робячы абвестку).

Што ж, кожны сам абірае свой шлях…

У арганізацыі сваёй дзейнасьці рэдакцыя ня лічыць магчымым выкарыстоўваць PR-аўскія тэхналогіі маніпуляваньня людзьмі, іх наўпроставы ці ўскосны падман. Калі мы лепш за іншых разьбіраемся ў тым, што такое персьпектыўны, верны шлях грамадска-палітычнага разьвіцьця, мы лічым сябе абавязанымі публічна папярэджваць людей, да якіх мы можам дагрукацца, выкарыстоўваючы  рацыянальную аргументацыю  — г.зн., што мы заўсёды зьвярталіся і будзем зьвяртацца толькі да розуму людзей, а таксама да больш высокіх псіхічных рыс — сумленьня, пачуцьцяў нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, шчырага патрыятызму… Гэта мы будзем рабіць і далей, нягледзячы ні на што…

2.

На наступны дзень, 25 сакавіка, у Менску лепшая частка (бо нацыянальна-дэмакратычная) “беларускай дэмакратычнай аб’яднанай” апазіцыі ўзначаліла адзначэньне чарговай гадавіны першага аднаўленьня дзяржаўнасьці Вялікай Літвы-Беларусі, якое адбылося ў 1918 годзе (гл., напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/24526474.html).

Каля Акадэміі Навук сабралася, па розных зьвестках, 2,5 — 3,5 тысячы чалавек, якія прайшлі шэсьцем пад беларускімі нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Бангалор, дзе адбыўся мітынг.

Адносна невялікая колькасьць удзельнікаў мерапрыемства, напэўна, тлумачыцца вельмі кепскім надвор’ем, якое было ў Менску ў гэты дзень. Напэўна, ма́е значэньне і тое, што ўсё большая колькасьць людзей, якія шчыра жадалі б жыць у цывілізаванай, свабодна-самастойнай, нацыянальна-дэмакратычнай Беларусі, адчуваюць бессэнсоўнасьць далейшай падтрымкі тых кіраўнікоў апазіцыі, якія правалілі ўсе шанцы, страцілі столькі гадоў, але… па-ранейшаму як ні ў чым ні бывала “плаваюць” на паверхні грамадска-палітычнага жыцьця ў Беларусі. Становіцца ўсё больш відавочным, што гэта іх такое “плаваньне” якраз і заключае ў сабе стратэгічны дэструктыўны сэнс – не дапусьціць магчымасьці арганізоўваць апазіцыйную дзейнасьць у Беларусі іншым больш здольным і непрадажным людзям…

Таму далей мы скранцэнтруем увагу на тым, што і чаму мы лічым сэнсоўным у грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі ў наш час (хаця гэтае пытаньне мы ўзьнімаем дастаткова рэгулярна, перыядычна зьяўляюцца новыя факты, грані, аргументы, якія варта абмеркаваць).

Але найперш, для разьмінкі, давайце зьвернем увагу на факт, які, здаецца, мае малае дачыненьне да справы. Факт такі: калі калона “нацыяналістаў” набліжалася да Бангалора, да яе далучылася група пад “весялковымі сьцягамі” (гл. фота).

Гэта – вядомыя людзі. Іх грамадская пазіцыя, а таксама сэнс іх дзейнасьці падрабязна прааналізаваныя на сайце (чытаць адсюль http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2012/01/08/4696/). Тое, што гэтыя людзі нічым ня могуць дапамагчы ў пераўтварэньні цяперска-лукашысцкай Беларусі ў дэмакратычную дзяржаву, відавочна і цалкам даказана намі. Але ж ніхто не запрапанаваў ім у калону не станавіцца, ці хаця б згарнуць “весялковыя” сьцягі, каб не дыскрэдытаваць тых, хто сабраўся, перад беларускім народам (а тое, што цяперскія ўлады абавязкова выкарыстаюць гэты факт, можаце не сумнявацца…).

Асаблівую пікантнасьць сітуацыі дадае вось што. 17 сакавіка — гэта быў дзень, калі ў Беларусі стала вядома пра забойства Кавалёва і Канавалава, а таксама пра тое, што Каваленку пачынаюць прымусова “лекаваць”. Дык вось, гомасексуалісты зладзілі свой 10-хвілінны “пікет” у Менску менавіта тады (як на справе выглядаў іх г.зв. “пікет”, гл. фота ніжэй). Якая ж тэма была ў “пікета”? А тэмай было змаганьне супраць… “ксенафобіі й расізму ў Беларусі” (?!). Ня верыце таму, што прачыталі? Тады пачытайце тут: http://www.svaboda.org/content/article/24518975.html. 

Хто не схапіў сутнасьць падзеі, тлумачым: у Беларусі, у якой цяпер назіраецца небясьпека страты дзяржаўнасьці, этнацыд і генацыд беларускага народу, на кожным кроку адбываецца дыскрымінацыя беларусаў-літвінаў на іх уласнай зямлі (менавіта па нацыянальнай прыкмеце), актыўнешым чынам ідзе захоп уласнасьці беларускага народу, зьнішчаецца наша прырода, пагражае кітайская ці чорт ведае якая яшчэ каланізацыя нашай зямлі, і г.д., і да т.п. – дык вось на гэтым фоне вылазіць нейкая група і пачынае агітаваць супраць… “ксенафобіі й расізму”!.. Г.зн., робіць тое, што ўсяму вышэй адзначанаму сатанізму якраз спрыяе! Сэнс акцыі зразумелы: Беларусы не павінны рыпацца, яны мусяць баяцца, што іх абзавуць “ксенафобамі й расістамі!”

(нагадаем, каланізацыя Беларусі абсалютна чужароднымі ксенаэтнасамі – відавочны, дадатковы і ня менш страшны механізм генацыду карэннага народу, чым фізічнае ці інфармацыйнае ўзьдзеяньне з тымі ж мэтамі; падумайце над тым, што адбылося зь сербамі на тэрыторыі Косава, калі туды перасяліліся албанцы; што адбылося з уйгурамі, маньчжурамі, тыбетцамі, манголамі, народам хой, калі на іх этнічныя тэрыторыі перасяліліся кітайцы…)

Усьвядомілі ўзровень цынізму?! Бачыце, што робіцца?!…

Тое, што ў гомасэксуалістаў ёсьць псіхічныя адхіленьні, вядома даўно. Але, каб іх псіхіка мела аж настолькі дэструктыўную, блюзьнерскую накіраванасьць, цяжка было нават уявіць. Цяпер будзем ведаць і гэта. А таксама тое, што гаспадарам “блакітных” менавіта такая агентура, здольная на самыя паскудныя, цынічныя рэчы, якраз і патрэбная… 

І вось тут раптам усё тая ж група змагароў з “ксенафобіяй і расізмам у Беларусі” прыходзіць на мітынг нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі з нагоды найвялікшага нацыянальнага сьвята беларускага народу, а ёй арганізатары нават ня здольны нічога сказаць…

Ну, што, адчулі нюансік?! А, між тым, гэты нюансік яскрава дэманструе яшчэ адну праблему — узровень тых, хто кіруе нават нацыянальна-дэмакратычнай часткай “беларускай дэмакратычнай апазіцыі”. Калі так сябе паводзяць Колас й Івашкевіч, што ж тады чакаць ад лябедзек, саньнікавых ды іншых халезіных з бандарэнкамі…

Разьлічваеце на іх? І далей зьбіраецеся хадзіць за імі? Гэта вашае права. Наша задача вас папярэдзіць.

З нагоды “цудаў”, якія мы бачым у грамадска-палітычным жыцьці, маем права выказаць адзін прагноз і адну гіпотэзу.

Прагноз. Адсутнасьць прынцыповасьці ў кіраўнікоў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” азначае, што кіраўнікі геяў хутка будуць імкнуцца ўвайсьці ў склад “аб’яднанцаў”, каб праводзіць там тую палітыку, якую ім заказалі іх гаспадары (відаць, адных ліберастаў сярод аб’яднанцаў ім недастаткова). Далей “палітыка” геяў будзе такой: актыўнае змаганьне супраць “расавай нецярпімасьці, а таксама супраць ксена-  ды гомафобіі ў шэрагах аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі й ва ўсёй Беларусі ў цэлым”; пра генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю беларусаў і г.д., як і цяпер, будзе поўны маўчок!

Гіпотэза. Севярынец і Дашкевіч, якія супраціўляліся пранікненьню “блакітных” у шэрагі “аб’яднанцаў” (асабліва Дашкевіч), відаць, не дарма цяпер знаходзяцца за кратамі. За што іх пасадзілі на такія вялікія тэрміны? Яны не былі (проста не маглі быць) “арганізатарамі забурэньняў 19.12.2010”, бо не былі… кандыдатамі ў прэзідэнты (!; Дашкевіч дык увогуле быў арыштаваны яшчэ да 19.12-га). Зьвярніце ўвагу, Севярынец і Дашкевіч не кандыдаты, не арганізатары — і ў турме, а, напрыклад, такія людзі, як Раманчук, Рымашэўскі, Міхалевіч (ня кажучы ўжо пра такіх асобаў, як Фядута, Дзьмітрыеў, Халезін), якія і кандыдаты, і арганізатары – на свабодзе… Нейкі парадокс. Нешта тут ня тое.

А калі паглядзець на задачу далейшага “перафарматаваньня” кіраўнічых колаў “аб’яднанцаў”, атрымліваецца не прадокс, а менавіта тое, што трэба. Толькі ня тое, што трэба нашаму народу, а тое, што трэба цяперска-лукашысцкім уладам і сіянакратыі, якая ёсьць закулісным гаспадаром як апазіцыйных “аб’яднанцаў”, так і апасяродкавана праз “Расею”… тых жа цяперска-лукашысцкіх уладаў.  

Вось, аказваецца, якія могуць быць сапраўдныя прычыны таго, што Севярынец і Дашкевіч сёньня пакутуюць у вязьніцы… 

Час пакажа, наколькі мы былі праніклівымі. А пакуль сваю задачу мы выканалі: нашых чытачоў папярэдзілі…

3.

Хаця наша дзейнасьць зьяўляецца практычна толькі ідэалагічнай (збор 24 сакавіка гэта пацьвердзіў), затое мы ў гэтай сьферы імкнемся дзейнічаць максімальна канкрэтна, адназначна.

Таму мы, у адрозьненьне ад “аб’яднанацаў”, не зьбіраемся дараваць “блакітным” і факт суперцынічнага, блюзьнерскага пікету, й іх імкненьне змагацца зь “ксенафобіяй і расізмам” у шэрагах “аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі” й ва ўсёй Беларусі. А таму мы зьвяртаем увагу на наступны двуадзіны факт:

- блакітныя нахабна ўзурпавалі адну з найпрыгожых натуральных зьяў — вясёлку — ў якасьці ўласнага сімвала. На гэта яны ня мелі ніякага права, бо вясёлка – зьява для ўсяго чалавецтва і можа сімвалізаваць толькі станоўчыя, прагрэсіўныя рэчы;

- тое, што вясёлка аб’ектыўна сімвалізуе прыгажосьць у разнастайнасьці, гомасексуалісты ня проста зганьбілі, але і вычварна перакруцілі; сімвал разнастайнасьці й прыгажосьці выкарыстоўваецца імі для таго, каб іх… зьнішчаць. Справа ў тым, што разнастайнасьць народаў, а празь яе і прыгажосьць чалавецтва – гэта ўласьцівасьці Чалавецтва (!), а не асобнага грамадства ці нейкай вузкай групы. Вобразна кажучы, “вясёлкавасьць” чалавецтва будзе толькі тады, калі кожны народ будзе мець пэўны колер (гл. малюнак, стан А). Калі ж кожнае грамадства будзе складзены з рознакаляровых “плямак”, дык і яны, і ўсё чалавецтва будуць выглядаць аднолькавай нецікавай бруднай масай (гл. малюнак, стан Б; прычым, у кожным грамадстве пачнецца культурна-этнічная грамадзянская вайна…). Зьлейце розныя фарбы ў адну ёмкасьць, перамяшайце, і вы ў гэтым пераканецеся. Такая вось падступная і адначасна абсалютна злачынная метода. Прычым, практычна адкрытая, з выклікам…

Гэтаму трэба супраціўляцца. Таму, з нагоды апошніх цынічна-дэструктыўных дзеяньняў гомасексуалістаў, якім кіруюць пэўныя гаспадары, аб’яўляем, што зь сёньняшнага дня пачынаецца змаганьне супраць выкарастаньня імі вясёлкі, сукупнасьці весялковых, а таксама любых іншых колераў (блакітнага, ружовага), у якасьці гомасексуальных сімвалаў.

Сімвалам гэтага змаганьня аб’яўляецца новы весялковы сьцяг (узор выстаўлены ў пачатку данага матэрыяла), на якім бачна ўзыходзячае Сонца і вясёлка, якія разам пераўтвараюць цемру ў сьвятло. Гэты сьцяг – гэта пратэст супраць узурпацыі вясёлкі гомасексуалістамі, супраць іх дэструктыўнага ўзьдзеяньня на грамадства, а таксама заклік да захаваньня разнастайнасьці, каляровасьці, прыгажосьці жыцьця і чалавецтва.   

І хай будзе так!

4.

З-за ідэалагічнай недасканаласьці, як кажуць, “имеют” сёньняшнюю апазіцыю ня толькі гомасексуалісты, а і беларусафобскія ўлады.

Ніжэй разьмешчаны фота, зь якіх бачна, як цяперска-лукашысцкія ўлады рэкламуюць, што яны… любяць Беларусь (фота зроблена ў Гародні).

Да маштаба цынізму цяперцаў мы ўжо прывыклі. Гаворка не пра гэта, а пра тое, што лозунг – “Я люблю Беларусь!” – яшчэ ў канцы 1990-х запрапанаваў Павал Севярынец. Ён лічыў яго сваім вялікім асабістым унёскам у PRаньне Беларусі й яе незалежнасьці. З падачы Севярныца гэты лозунг доўга выкарыстоўваў Малады Фронт. Аднак некалькі гадоў як “Я люблю (мы любім) Беларусь!” быў перахоплены беларусафобскімі ўладамі й, як бачым, пасьпяхова (натуральна, пасьпяхова для іх) выкарыстоўваецца дасёньня. Прыкрыўшыся ім, этнацыда-генацыдчыкі працягваюць спакойна рабіць сваю чорну справу.

Варта нагадаць, што пра небясьпеку менавіта такога варыянту разьвіцьця падзей і Севярынца, і маладафронтаўцаў папярэджвалі многія. Аднак, ці то з-за асаблівасьцяў характара Паўла, ці то з-за асаблівасьцяў грамадска-палітычнага сьветагляда, ён не прыслухаўся.  

(Дарэчы, пачытайце кнігу Севярынца “Нацыянальная ідэя”, якая разьмешчана на сайце; зьвярніце ўвагу, што, паводле Севярынца, на тэрыторыі Беларусі жыў і жыве такі цудоўны-расцудоўны, выбітна таленавіты габрэйскі народ, а беларусаў… чамусьці практычна няма; пачынаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2007/07/29/809/)

Цяпер вынікі бачыце?!…

У чым справа? А справа ў тым, што пра сваю любоў да Беларусі (у такім жа ключы) могуць сказаць ня толькі цяперцы-лукашысты. Тое ж могуць сказаць (і кажуць) геі, палякі, маскалі, габрэі… Калі мы будзем маўчаць і нічога не рабіць, альбо рабіць тое, што не дае станоўчых вынікаў, хутка так будуць казаць яшчэ і 1,5 мільёна кітайцаў ды столькі ж неграў з арабімі. Яны таксама будуць распавядаць, стоячы на нашай зямлі, як яны любяць Беларусь (вядома, няшчасным неграм і арабам занадта горача ў іхніх краінах, а бедным 1,5 мільярдам кітайцаў занадта цесна на іх і захопленых імі амаль 10 мільёнах квадратных кіламетрах… Аабавязкова трэба даць ім яшчэ і нашу зямлю, прычым усю. А самім сысьці ў… нябыт).

Скажыце, ці не здаецца вам, што з усёй гэтай “любоўю” нешта ня тое?!… Не пра тое гаворка. Кудысьці ўбок адышлі галоўныя прабламы ў Беларусі, зьнікла ГАЛОЎНАЕ….

А галоўнае ў тым, што не Беларусь — найважнейшае, а найважнейшы непасрэдна сам беларуска-літвінскі народ, яго правы й інтарэсы! Беларусь — свабодная, дэмакратычная, цывілізаваная, квітнеючая – гэта ўмова (хай сабе найважнейшая, але толькі ўмова) для забесьпячэньня больш істотнага і важкага – магчымасьці беларуска-літвінскаму народу (найперш яму) зьдзейсьніць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны патэнцыял!

У гэтым сутнасьць пытаньня, зьмест сёньняшніх праблем агульналюдскай цывілізацыі на тым кавалку зямлі, які завецца Беларусьсю! У гэтым сутнасьць сапраўды дэмакратычнага, найбольш канструктыўнага, цывілізаванага дый проста прыстойнага думаньня. І калі менавіта гэтая сутнасьць адлюстравана ў слоганах — напрыклад, “Беларускі народ – гаспадар Беларусі!”; “Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі!”; “У Беларусі найперш беларускі народ!”, “На берарускай зямлі інтарэсы беларускага народу вышэй за іншае!” — імі ніякія сацыяльныя паразіты скарыстацца ня змогуць.

Праўда, так могуць думаць толькі сапраўдныя дэмакраты-гуманісты. Напрыклад, такія, як мы.

Карацей, Беларусь – наша зямля! І кропка… Кропка, зь якой усё пачынаецца і якой усё заканчваецца…

5.

У цэлым, калі ў чарговы раз прааналізаваць стратэгічныя прычыны бесперапынных паразаў “беларускіх аб’яднаных дэмакратычных сіл”, дык, закранаючы толькі ідэалагічную сьферу, даводзіцца зноў казаць пра, як мінімум,  недасканаласьць іх стратэгічных каштоўнасьцяў і мэт. Гэта, у сваю чаргу, і дазваляе ворагам беларускай дэмакратыі ўлазіць у розныя ідэалагічныя шчыліны, рабіць тактычныя падмены (што прадэманстравана вышэй), абяскроўліваць апазіцыю, падрываць знутры, рабіць яе барацьбу бессэнсоўнай. Усё гэта ў выніку працуе на карысьць беларусафобаў-цяперцаў, якія працягваюць уладарыць на нашай зямлі год за годам (успомніце, як Лу-ка заяўляў, што пра такую апазіцыю, якая супрацьстаіць яму ў Беларусі, можна толькі марыць…).

У час сустрэчы 24.03 каля помніка Купалу ў Менску, пад час абмеркаваньня галоўных рысаў грамадска-палітычнай сітуацыі, было закранута блізкае пытаньне: што зьяўляецца галоўнай каштоўнасьцю палітычнай дзейнасьці — справядлівасьць ці сіла? Адным з удзельнікаў сустрэчы было выказана меркаваньне, што справядлівасьць – прыкмета слабасьці, да яе апелююць толькі тыя, хто ня мае сілы (людскіх і фінансавых рэсурсаў, рэальнай улады). А вось сіла – гэта, маўляў, адзіная сапраўдная палітычная каштоўнасьць. На яе трэба арыентавацца, толькі яе імкнуцца накопліваць.

Абмеркаваўшы ў рэдакцыі даную тэзу, мы вырашылі выказаць нашу пазіцыю на старонках сайта. 

Мы – сябры рэдакцыі – нічога супраць сілы ня маем. Але лічым, што ў справядлівасьці, як адной з палітычных каштоўнасьцяў, ёсьць ня меншае значэньне. Сіла і справядлівасьць знаходзяцца ў сістэмінай сувязі – бязь іх зьдзяйсьненьне ўладных паўнамоцтваў альбо ня будзе практычна магчымым, альбо ня будзе мець сэнсу.  

Калі зь сілай усё больш-менш зразумела (яна зьбясьпечвае рэальныя магчымасьці для зьдзяйсьненьня палітыкі – успомніце сталінскае “колькі ў яго дывізій?”), дык са справядлівасьцю ня так усё відавочна. Справа ў тым, што справядлівасьць (гістарычная, нацыянальная, сацыяльная) – гэта больш высокая ў параўнаньні зь сілай палітычная катэгорыя. Яна надае сэнс палітычнай дзейнасьці. Так, пазбаўленая справядлівасьці, рэальная палітыка сапраўды магчымая, але яна будзе… бессэнсоўнай. У такой жа ступені бессэнсоўнай, аб’ектыўна аб’ектнай, у якой такімі зьяўляюцца, напрыклад, броўнаўскі рух, марскія хвалі, вецер, агонь і г.д. І наадварот, чым на больш высокія мэты арыентуецца палітыка, чым больш высокімі крытэрамі кіруецца, тым у большай ступені мае сэнс, зьяўляецца суб’ектнай…

Гэта заканамерная сітуацыя. Звычайна, у складаных высокаразьвітых сістэмах самая высокая іх частка зьяўляецца адначасна і самай новай і… кіруючай.

Возьмем, напрыклад, арганізацыю-функцыю цэнтральнай нярвовай сістэмы чалавека. Філагенетычна (гістарычна) самым новым тут зьяўляецца кара галаўнога мозга. І, о дзіва, гэтая частка нашага цела аказваецца галоўным кіруючым цэнтрам ва ўсім арганізьме чалавека. Настолькі галоўным, што страціўшы функцыю кары, чалавек спыняе быць чалавекам… (што не характэрна ні для якога іншага людскага органа ці яго часткі).

Яшчэ прыклад зь біялагічнага. Нядаўна мы аналізавалі, як у ходзе філагенэзу чалавека разьвівалася адзнака “пол” (гл. вось тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/26/4638/). Спачатку ў нашых найдалёкіх продкаў зьявіўся полавы працэс, потым полавае размнажэньне, потым раздзельнаполавасьць, полавы дзімарфізм, і, нарэшце, у самым канцы — храмасомна-генетычныя механізмы перадвызначэньне адзнакі “пол” па жаночым ці мужчынскім тыпе. Калі ж прааналізаваць, як цяпер разьвіваецца гэтая адзнака ў чалавека ў ходзе антагенэзу (індывідуальнага разьвіцьця асобіны), можна ўбачыць, што яна разьвіваецца пад кіраўніцтвам філагенетычна самага новага і высокага яе элемента – сьпецыфічных для кожнага пола генаў і храмасом.

А вось прыклады з рацыянальна-грамадскай сьферы. Правілы дарожнага руху (у т.л. самыя новыя іх параграфы) кіруюць рухам аўтатранспарту. Правілы шахмат і футболу кіруюць гэтымі гульнямі…

Аналагічная сітуацыі назіраецца і ў ходзе гуманістычнага прагрэсу. Тое, што тут новае (а паняцьці й крытэры справядлівасьці, прагрэсіўнасьці, сэнсоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці несумніўна новыя ў гісторыі глабальнай палітыкі), зьяўляецца і найбольш каштоўным, персьпектыўным, бо накіраваным  на прагрэс.

“Выйграе той, хто будзе арыентавацца на іх (падпарадкоўвацца ім, пагодзіцца быць кіруемым імі)” – так, калі жадаеце, гучыць адзін з законаў гуманістычнага прагрэсу.   

Таму зьмест нашай дзейнасьці заўсёды з’арыентаваны на яе прагрэсіўны сэнс.

Давайце тое ж пакажам графічна.

Вось тут мы — http://nashaziamlia.org/2008/01/09/1135/#more-1135  — мы выставілі табліцу-сьхему, якую трохі ўдасканалілі й падаем ніжэй.

З гэтай табліцы-сьхемы бачна, што грамадска-палітычнае жыцьцё ў Беларусі знаходзіцца на ўзроўні 2 (у часы Савецкага Саюзу яно і ўвогуле было на ўзроўні 1). Г.зн., што і ўлады, і афіцыйная апазіцыя нешта робяць у грамадска-палітычнай сьферы, але іх дзейнасьць зьяўляецца рэактыўнай (у выглядзе рэакцыт на падзеі, справакаваны іншымі), чым нагадвае броўнаўскі рух. СМІ ў Беларусі (дарэчы, як афіцыйныя, так і апазіцыйныя) у “аналізе” палітычных падзей таксама не ўзьнімаюцца вышэй за 2-і ўзровень адказаў на пытаньні нашай рэчаіснасьці, застаюцца ў рамках пытаньняў: што? дзе? калі? максімум, як? Пытаньні ідэалагічнага, а тым больш сьветагляднага ўзроўня ўзьнімаць баяцца ўсе (мы — выключэньне).

Калі зь цяперска-лукашысцкімі ўладамі ўсё зразумела – гэта сілы соцыя-паразітныя, зацікаўленыя ў кансервацыі сёньняшняга стану, а то і ў яго дэградацыі (таму ім непатрэбная ніякая ідэалогія; калі ж яны спрабуюць яе сфармуляваць, як ужо было, вылазіць соцыя-паразітны зьмест) – то з афіцыйнай апазіцыяй, здаецца, усё павінна выглядаць інакш. На справе і апазіцыя баіцца выходзіць хаця б на 3-і ўзровень змаганьня (а тым больш на 4-ы ўзровень, на якім суадносяцца мэты руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу). Настолькі баіцца, што ахвяруе выніковасьцю сваёй дзейнасьці… Адсюль мы і маем таптаньне на месцы ў беларускай палітыцы (так можам датаптацца на страты дзяржавы і сьмерці…).

Нам могуць запярэчыць, што ў афіцыйнай апазіцыі існуе адзіная ўзгодненая мэта – гэта адхіленьне Лу-кі ад улады. Але, па-першае, гэта не ідэалагічная, а палітычная, тактычная мэта, а, па-другое, мэта дэструктыўная. А што “аб’яднаная дэмакратычная” апазіцыя будзе рабіць пасьля?! Якія потым будуць грамадска-палітычныя пераўтварэньні?! Гэта вы ў сфармуляваным выглядзе дзе-небудзь бачылі, чулі? Не.  

Вось, менавіта…

І прычына гэтага відавочная (пра яе мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/ ; гл. сьхему з таго артыкула і тлумачэньні да яе на пададзеным адрасе): у кожнай апазіцыйнай сілы (а, галоўнае, у адпаведных заходніх гаспадароў кожнай з гэтых сіл) ёсьць свае мэты “на пасьля” ў Беларусі, якія, натуральна, хаваюцца (бо зьяўляюцца злачыннымі адносна інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!). Таму адзінай канструктыўнай мэты, праграмы “аб’яднаныя дэмакратычныя сілы” сфармуляваць аб’ектыўна ня ў стане (вось такія яны і аб’яднаныя, і дэмакратычныя…; сітуацыя Б на сьхеме). Найперш па гэтай прычыне  дзейнасьць цяперашняй афіцыйнай апазіцыі зьяўляецца безвыніковай. Па сутнасьці “аб’яднанцы” проста гуляюць (больш-менш усьвядомлена) сумесна зь цяперцамі ў адной і той жа гульні пад назвай “беларуская палітыка”.

Між тым, фармуляваньне адзінай канструктыўнай мэты на перыяд пасьля зрынаньня беларусафобскага рэжыму (фармуляваньне гэтай мэты мы завем Праграмным вобразам Будучай Беларускай Дзяржавы і патрабуем даўно; яна абсалютна неабходная хаця б на першыя 10-15 гадоў; на жаль, нас “ня чуюць”…) магчымае толькі на грунце яе адэкватнага суаднясеньня з аб’ектыўна прагрэсіўнымі задачамі, якія стаяць ня толькі перад нейкімі асобнымі сацыяльнымі групамі, але перад усім нашым народам, іншымі народамі на Зямлі, перад чалавецтвам у цэлым (на сьхеме сітуацыя А).

Вось і атрымліваецца, што вырашэньне пытаньня сэнсу грамадска-палітычнай дзейнасьці зьяўляецца абсалютна неабходным для яе ж эфектыўнасьці-пераможнасьці…

Наўрад ці варта даводзіць відавочнае, што прагрэсіўны сэнс палітычнага змаганьня ў Беларусі зьвязаны са зьмястоўнай дэмакратыяй, якая ў сваю чаргу ня можа ня быць з’арыентаванай на аб’ектыўныя каштоўнасьці беларускага народу, дасягненьня значна большага ўзроўню гістарычнай, нацыянальнай, сацыяльнай справядлівасьці й да т.п. рэчамі.  Таму адразу робім заключную выснову:

- справядлівасьць і сіла ў палітыцы жорстка зьвязаныя;

- прычым, справядлівасьць мусіць кіраваць сілай; інакш палітычная дзейнасьць ня будзе сэнсоўнай, дый нават выніковай…

Мы – сябры рэдакцыі “Беларусь-нашазямля” і арганізатары Беларускага Дэмакратычнага Руху – гэта ўлічваем, а таму будзем і надалей сачыць за тым, каб наша дзейнасьць заставалася з’арыентаванай на гістарычную, нацыянальную і сацыяльную справядлівасьць, на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, на зьмястоўную дэмакратыю, сістэмны гуманізм, сапраўдны прагрэс і падобныя вышэйшыя каштоўнасьці людскай цываілізацыі.

Хто жадае гэтага ж, далучайцеся.

6.

І апошняе.

Нас усё больш абурае накідваемая з Захаду класіфікацыя палітычных сіл, у адпаведнасьці зь якой апошнія дзеляцца найперш на “лібералаў і кансерватараў”. Гэта яўнае, наўмыснае скажэньне сутнасьці пытаньняў, якія стаяць перад чалаветцвам, што нічога, акрамя раздражненьня, выклікаць ня можа. Таму гэтай “класіфікацыяй” нельга карыстацца нават на словах, ня тое што рабіць уласны палітычны выбар на карысьць аднаго з двух.  

Нашыя веды ў гэтым пытаньні дазваляюць даць адэкватны адказ заходнім блытанікам-махлярам, а таксама запрапанаваць усім іншым адэкватную альтэрнатыву. Выкарыстаем для гэтага сімвал нашай ідэалогіі, які быў запрапанаваны і абгрунтаваны ў перадпапярэднім матэрыяле.

Тыя палітычныя сілы, якія заходнія ідэолагі называюць “лібераламі й кансерватарамі”, сімвалічна могуць быць пазначаны чорнымі лініямі, якія ідуць уверх, затым усё больш адхіляюцца ўбок (улева і ўправа адпаведна), а затым паварочваюцца ўніз, у кірунку дэградацыі. З пазіцыі ж выкладзенай вышэй тэорыі, на тую ці іншую грамадска-палітычную сілу трэба глядзець з пазіцыі 4-га ўзроўня пытаньня (ці 4-га ўзроўня існаваньня аб’екта ў рэчаіснасьці) – менавіта, як суадносяцца мэты грамадскай сілы, кірунак яе руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу.

У адпаведнасьці з гэтым атрымліваецца, што ацэнка па гарызанталі, якая ніякім чынам ня можа быць адлюстраваная на гэтай шкале, зьяўляецца, як мінімум, другаснай. Першаснай, галоўнай, зьўляецца ацэнка па вертыкалі, па шкале, дзе паказьнікі павялічваюцца зьнізу ўверх. У адпаведнасьці з гэтым падыходам, палітычныя сілы спачатку трэба класіфікаваць інакш – на тых, чыя дзейнасьць скіраваная на павелічэньне праяў гуманістычнага прагрэсу ў нашым грамадскім жыцьці (гэта будуць прагрэсоўцы – іх дзейнасьць будзе весьці да павелічэньня значэньняў на шкале прагрэсу, сімвалічна пазначанай чырвонай лініяй), і тых, чыя дзейнасьць будзе весьці да дэградацыі асобных грамадстваў і ўсёй людскай цывілізацыі ў цэлым (дэградоўцы). “Лібералы” і “кансерватары” могуць быць на пэўным этапе “частковымі прагрэсоўцамі”, але потым і тыя, і тыя могуць стаць дэградоўцамі (сёньня такімі ў найбольшай ступені зьяўляюцца “лібералы”, якія пад уплывам глабальнай сіянакратыі здэградавалі да таталітарных ліберастаў; на іх фоне “кансерватары” выглядаюць больш прагрэсіўнымі).

Натуральна, запрапанаваныя погляды і назвы будуць упоперак арганізму розных дэгенератаў. Яны іх будуць замоўчваць. Адсюль наша задача супрацьлеглая – усяляк, дзе можна, азначаныя погляды і паняцьці прапагандаваць…

-

P.S.

Калісьці, праз гады, нехта будзе казаць, што сярод беларусаў усё ж былі адэкватныя людзі, якія многае прадбачылі й заклікалі рабіць тое, што сапраўды варта было рабіць. Але палітычныя дзеячы ў шэрагах афіцыйнай апазіцыі (прозьвішчы і фота гэтых людзей рэгулярна ўзгадвае, напрыклад, тая ж “Свабода”; нас яна не ўзгадвае…) – хто з-за сваёй тупасьці, хто з-за прадажнасьці, хто з-за таго, што ня змог перамагчы свае дзікунскія амбіцыі, а нехта з-за таго, што на справе быў агентам іншых, варожых беларускаму народу сіл – не рэагавалі…

Для нас і гэтага будзе дастаткова. Хоць так мы абаронім гонар і годнасьць беларускага народу!…  

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля! 

З нагоды абвесткі аб чарговым зборы прыхільнікаў стварэньня Беларускага дэмакратычнага руху (БДР); з нагоды таго, што з самага пачатку рэдакцыя сайта nashaziamlia.org узяла на сябе абавязкі па фармаваньні й абгрунтаваньні ўяўленьняў пра будучую Беларускую Дзяржаву як нашу мэту і мару, а таксама ўяўленьняў пра ідэальна ўладкаваную агульналюдскую цывілізацыю, да якой варта імкнуцца ўсім прыстойным людзям (арыентуючыся на яе, як на ідэальную мэту); з нагоды таго, што рэдакцыя плануе і далей адказваць у ствараемым Руху за ідэалагічны кірунак дзейнасьці, а таксама, каб пазьбегчы непаразуменьняў і паспрыяць большаму канструктывізму сустрэчы  (натуральна, калі цяперцы ці іншыя соцыядэструктыўныя сілы ўвогуле дадуць сабрацца і паразмаўляць – ад іх жа можна чакаць усяго) — мы вырашылі каротка распавесьці пра нашы ідэалагічныя дасягненьні на цяперашні час.

1.

Трохі з найноўшай гісторыі.

Тое, што ідэалагічная дзейнасьць зьяўляецца адным з ключавых відаў грамадска-палітычнай дзейнасьці, неабходных для забесьпячэньня сьветлай будучыні нашага беларуска-літвінскага народу, сябры рэдакцыі ўсьвядомілі яшчэ ў канцы 1990-х. Тое, што нам — беларусам-літвінам — трэба самаарганізоўвацца, каб вырашыць праблемы ўласнага дзяржаўнага будаўніцтва (што без перадавой ідэалогіі немагчыма), нам стала відавочна тады ж.

Вынікам такога разуменьня стала ініцыятыва і наступны актыўны ўдзел у правядзеньні вясной 1999 года ў Гродна навукова-практычнай канферэнцыі па тэме “Беларуская нацыянальная ідэя” (70 аўтараў; большасьць матэрыялаў выстаўлена на сайце – гл. рубрыку: 2.1. Канф. “Бел.Нац.Ідэя”). Удзельнікі канферэнцыі, усебакова разгледзеўшы праблему (дарэчы, упершыню ў гісторыі настолькі ўсебакова), адзінадушна пагадзіліся з думкай, што беларускі народ мае поўнае права на ўласную дзяржаву і мусіць яе мець! Прычым, гэтая дзяржава павінна быць такой, каб даць магчымасьць беларуска-літвінскаму народу максімальна поўна выканаць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны цывілізацыйны патэнцыял (дарэчы, у стварэньні такой дзяржавы і  заключаецца сутнасьць Беларускай нацыянальнай ідэі).

Пасьля гэтага натуральна паўстала пытаньне: якой мусіць быць дзяржава беларуска-літвінскага народу, каб адпавядаць вышэй азначанай задачы?! (прычым, стала выразна бачна, што ўсе іншыя ідэалагічныя задачы на фоне азначанай зьяўляюцца альбо менш істотнымі, альбо нелегітымнымі). Патрабавалася правядзеньне чарговых канферэнцый, каб зрабіць больш выразным, абгрунтаваным праграмны вобраз Будучай Беларускай Дзяржавы (як мэты грамадска-палітычнай дзейнасьці перадавой часткі беларуска-літвінскага народу).

На жаль, непасрэдны зварот сябраў рэдакцыі (пачынаючы з 2000-га году) да шматлікіх  грамадска-палітычных дзеячаў у Беларусі  ня даў вынікаў (хаця індывідуальныя размовы адбыліся зь дзясяткамі чалавек!). Канферэнцыю (а лепш серыю канферэнцый), якая б акрэсьліла на будучыню вобраз беларускай дзяржавы, арыентаваны на стратэгічныя і адначасна абсалютна законныя, аб’ектыўныя (!) інтарэсы беларускага народу, так і не атрымалася правесьці.

Прычыны гэтага спачатку не былі бачныя, але пачалі заўважацца пазьней. Пачынаючы зь першых гадоў ХХІ стагоддзя станавілася ўсё больш відавочным, што нежаданьне “беларускай дэмакратычнай апазіцыі” фармаваць абавязваючыя яе і, здавалася б, абсалютна неабходныя ёй самой ідэалагічныя арыентыры (для ўласнай палітычнай дзейнасьці), зьяўляецца ня столькі праявай недальнабачнасьці ці тупасьці “апазіцыянераў”, колькі праявай іх нежаданьня служыць інтарэсам беларускага народу (натуральна, нежаданьня глыбока схаванага), прыкметай іх залежнасьці ад розных іншых сіл, які б хацелі самі захапіць нашы нацыянальныя каштоўнасьці (пра гэта не прынята казаць, але названыя нежаданьне і залежнасьць – гэта па сутнасьці здрада, найцяжкае злачынства перад беларуска-літвінскім народам!). Паралельна з гэтым нарастала і супрацьлеглае –  усьведамленьне стратэгічнага значэньня перадавой ідэалогіі для ўсіх тых, хто шчыра жадае мець пазітыўныя вынікі ад сваёй грамадска-палітычнай актыўнасьці.

У гэтых абставінах з 2005-06 гг. азначаную вышэй ідэалагічную функцыю узяў на сябе сайт “Беларусь – наша зямля!” (гл. http://nashaziamlia.org/about/; http://nashaziamlia.org/2006/04/03/11/). Ён стаў выконваць ролю нібы трыбуны “для серыі канферэнцый”. На сёньня наша рэдакцыя зьяўляецца галоўнай кропкай ідэалагічнага кірунку разьвіцьця Беларускай Нацыянальнай Ідэі (хто пакажа адваротнае, будзем толькі радыя, бо гатовыя далучыцца да любога, хто будзе лепшым у даным відзе грамадска-палітычнай дзейнасьці…). 

Дарэчы, прынцып, што чым у больш складаных умовах апынуўся народ, тым большае значэньне для яго выжываньня і вяртаньня ў паўнавартасны стан мае перадавая ідэалогія, быў выведзены даўно і названы “прынцыпам лесу” (гл. http://nashaziamlia.org/2006/04/10/27/).

2.

Наш цяперашні недасканалы сьвет (і чаму ён такі).

Пасьля 1994 году наша жыцьцё (як індывідуальнае, так і грамадскае, агульнацывілізацыйнае), калі ацэньваць яго па гуманістычных крытэрах (г.зн. такіх, пры якіх улічваецца ступень уладкаваньня ўзаемаадносін паміж людзьмі, народамі, а таксама паміж людзьмі й прыродай), з кожным годам становіцца ўсё горшым. У ім усё менш назіраюцца прыстойнасьць, праўдзівасьць, шчырасьць, добразычлівасьць, радасьць, любоў, павага, справядлівасьць, сэнс дый у цэлым паўнавартасьць. Таксама наша жыцьцё становіцца ўсё менш экалагічным (зьвярніце ўвагу, пералічаныя каштоўнасьці за грошы ня купіш — грошы тут маюць амаль нулявы кошт!).

Пры гэтым тэхналагічны прагрэс працягваецца, і вялікімі тэмпамі (распрацоўваюцца і ўкараняюцца ўсё новыя і новыя тэхналогіі), а гуманістычны прагрэс, калі й адбываецца, то нашмат марудней. У выніку павялічваецца разрыў паміж тэхналагічным і гуманістычным прагрэсамі. Чалавецтва аб’ектыўна становіцца ўсё больш глабалізаваным (дарэчы, аб’ектыўную глабалізацыю ня варта блытаць з касмапалітызацыяй – хаатычным перамешваньнем людзей і народаў) і тэхнічна, энэргетычна ўзброеным (за кошт лепшых сродкаў сувязі, даступнасьці СМІ, лепшых транспартных сродкаў, большай энэрганасычанасьці), але адначасна ў міжлюдскіх стасунках усё больш некультурным, дэпрэсіўным, нярвовым, застрэсаваным, амаральным, грубым, фармальным, халодным, пустым, здэградаваным.

Усё гэта ня жартачкі. Бо азначаны разрыў, калі ён будзе працягваць нарастаць, абавязкова прывядзе альбо да самазьнішчэньня чалавецтва, альбо да яго дэградацыі ў практычна жывёльны стан.

Па азначанай прычыне сёньня ратаваць трэба ня толькі наш беларуска-літвінскі народ, а і чачэнцаў, украінцаў, летувісаў, латышоў, эстонцаў, палякаў, немцаў, венграў, чэхаў, славакаў, французаў, галандцаў, шведаў, фінаў, сербаў, грузін, іранцаў, расейцаў, татараў, курдаў, індзейцаў, нават кітайцаў і арабскія народы… – усё чалавецтва. Неабходнасьць гэтага становіцца бачнай усё большай колькасьці людзей, але, на жаль, яшчэ ня большай частцы чалавецтва.

Атрымліваецца, што многія праблемы асобных народаў і асобных людзей – гэта ў значнай ступені прыватныя праявы тых праблем, зь якімі сутыкаецца сёньня ўся людская цывілізацыя.

Але гэтае ўсьведамленьне ёсьць толькі адзін бок справы. Ня менш важным зьўляецца дакладнае ўсьведамленьня прычын такога стану рэчаў. Наш аналіз прывёў нас да высноў, што ўсе сёньняшнія грамадскія і цывілізацыйныя гуманістычныя праблемы сваімі карэньнямі пачынаюцца з асаблівасьцяў псіхікі сярэднестатыстычнага чалавека, дакладней, абумоўлены яе недасканаласьцю, недастатковай высокаўзроўневасьцю (гл.   http://nashaziamlia.org/2011/12/31/4671/). Абсалютная большасьць людзей не ўяўляе, як павінна выглядаць аптымальна ўладкаванае грамадства, усё чалавецтва; недаацэньваюць як неабходнасьць Прагрэсу таго і другога, так і кепска ўяўляюць, што такое верны (прагрэсіўны) кірунак грамадска-цывілізацыйнага разьвіцьця; недаацэньваюць значэньня ва ўладкаваньні грамадскіх дачыненьняў такіх рэчаў, як справядлівасьць, праўда, прыстойнасьць; ня здольныя адэкватна ацэньваць людзей (у т.л. у час выбарчых кампаній); недаацэньваюць значэньне сацыяльных паразітаў, механізмы і маштаб іх дэструктыўнага ўплыву на лёсы народаў, жыцьцё кожнага асобнага чалавека.

Натуральна, усім пералічаным актыўна карыстаюцца ўзгаданыя сацыяльныя паразіты самых розных масьцяў. Іх паразітычнае, дэструктыўнае ўзьдзеяньне і вядзе да дэградацыі грамадскага жыцьця.

(асобна хочам падкрэсьліць: падобныя, здавалася б, выключна тэарэтычныя высновы зьяўляюцца ня столькі вынікам кабінетных развагаў, колькі вынікам актыўнага практычнага ўдзелу ў грамадска-палітычным жыцьці Беларусі на працягу 10-20 гадоў (у розных сяброў рэдакцыі па-рознаму) і крытычнага аналізу шматлікіх падзей, іх вынікаў)

3.

Пачатак выйсьця — адэкватныя ўяўленьні пра Сьвет.

З вышэй адзначанага становіцца бачным, што стратэгія выйсьця са складанай сітуацыі заключаецца ў зьбіраньні й распаўсюдзе неабходных ведаў пра аб’ектыўна прагрэсіўны (дарэчы, адзіна верны) кірунак гуманістычнага разьвіцьця грамадства і чалавецтва (першае), а таксама ведаў пра спосабы абароны народаў ад уплыву соцыяпаразітных сіл (другое).

Дык што рэдакцыяй дасягнута на гэтым шляху?

Па-першае, усе беларусы-літвіны мусяць цьвёрда ведаць, што мы аб’ектыўна маем надзвычай вялікія каштоўнасьці — цудоўную гісторыю, культуру, мову, сімвалы. Маем зямлю, якая дасталася нам ад продкаў (тут жылі сотні пакаленьняў нашых продкаў, якія, як і мы, былі абсалютнымі аўтахтонамі й таму мы на нашай зямлі адзіныя легітымныя гаспадары). Гэта — нашы базавыя каштоўнасьць, найцьвёрдая апора пад нагамі.

Але, па-другое, варта ведаць, што з гэтага месца ў будучыню можна рухацца ў розных кірунках. Можна дэградаваць (шлях вядзе ўніз); можна закансервавацца, стоячы на месцы; можна адысьці ўбок, у якую-небудзь сьпецыялізацыю; а можна прагрэсіўна разьвіцца, узьняцца на больш высокі ўзровень грамадскай арганізацыі (шлях вядзе ўверх). Пры гэтым, натуральна, геаграфічна мы будзем заставацца на месцы — названыя кірункі “руху” становяцца бачнымі толькі на фоне ўяўляемай шкалы, якая вымярае ступень гуманістычнага прагрэсу. 

Трэцяе. Паколькі a priori мы за прагрэс, паўстае пытаньне: як знайсьці сапраўды прагрэсіўны кірунак для нашай дзейнасьці? як зрабіць так, каб грамадскія зьмены, за якія мы будзем змагацца, сапраўды адбываліся ўверх?

Пытаньне не такое простае, як можа падасца на першы погляд… І ключавое значэньне ў адэкватным адказе на яго набывае уяўленьне пра наш Сьвет, як пра… складаную шматузроўневую сістэму.

Уявіце, ёсьць чалавек і нейкая абмежаваная сацыяльная група, да якой ён належыць, і якую лічыць “сваёй”. Але ёсьць народ-этнас, да якога ён таксама аб’ектыўны належыць. А адпаведны народ, у сваю чаргу, зьяўляецца часткай людскай цывілізацыя. Якая, у сваю чаргу, зьяўляецца часткай практычна бясконцага Сьвету.

Калі ўявілі, ідзем далей.

У кожнага зь пералічаных аб’ектаў (чалавек – этнас – людская цывілізацыя – Сьвет) ёсьць свае законы прагрэсіўнага разьвіцьця (Гэтая законы ёсьць, ня могуць ня быць! Пытаньне ня ў тым, ці ёсьць яны, а ў тым, ці ведаем мы іх?). І ўсе яны – гэтыя законы – сістэмна зьвязаныя. Прычым, так, што законы існаваньня і разьвіцьця аб’ектаў большага маштабу натуральна зьяўляюцца кіруючымі для законаў існаваньня і разьвіцьця аб’ектаў меншага маштабу, якія зьяўляюцца адначасна і аб’ектыўна часткамі, элементамі большых аб’ектаў. Так, законы разьвіцьця Сьвету кіруюць умовамі існаваньня людскай цывілізацыі, а не наадварот. Законы разьвіцьця народу кіруюць умовамі жыцьця асобных людзей (гл. сьхему).

Калі мы гаворым пра азначаную вышэй іерархію законаў Сьвету, варта ўлічваць некалькі наступных умоў, якія маюць прынцыповае значэньне для нашага жыцьця:

- законы разьвіцьця Сьвету зьяўляюцца аб’ектыўна кіруючымі. Гэта значыць, што іх немагчыма адмяніць, праігнараваць, замяніць. Чалавеку можа падавацца, што ён адвольна кіруе сваім жыцьцём. Больш за тое, кожны чалавек можа нават выпендрыцца – заявіўшы, “што хачу, тое і варачу”, пачаць рабіць розную адсябеціну. Але тады такая ненакіраваная дзейнасьць, як правіла, будзе насіць дэструктыўны характар, яна будзе спрыяць не прагрэсіўнаму разьвіцьцю грамадства, а яго дэградацыі. Пры гэтым чалавек можа не ўсьведамляць, што ён ня толькі стаў “слугой д’ябла”, але і што шкодзіць сам сабе (не абавязкова непасрэдна; магчыма, шкода вернецца яго дзецям ці ўнукам – разбураючы грамадства, чалавек пагаршае ўмовы жыцьця сваіх нашчадкаў, ім прыйдзецца потым усё расхлёбваць…). Калі ж мы шчыра хочам служыць Дабру, мы мусім у сваёй дзейнасьці арыентавацца на аб’ектыўна існуючыя законы разьвіцьця Сьвету, цывілізацыі, народу;

- паколькі кіраваньне ў Сьвеце ідзе ад самых высокіх законаў уніз, то законы прагрэсіўнага разьвіцьця ўсяго Сьвету – гэта і ёсьць самыя высокія (Боскія) законы;  

- прагрэсіўныя законы Сьвету аб’ектыўна знаходзяцца па-над кожным з нас (у адрозьненьне ад сатанінскіх законаў дэградацыі), ствараючы пасьлядоўны ланцужок, які пачынаецца ад законаў прагрэсіўнага разьвіцьця нашага народу, праходзіць праз законы разьвіцьця людскай цывілізацыі й заканчваецца законамі прагрэсіўнага разьвіцьця Сьвету. Такім чынам ствараецца вось (для арыентацыі), якая ідзе ад чалавека ўверх;

- паколькі практычныя магчымасьці абсалютнай большасьці людзей ня могуць распаўсюджвацца на ўсю людскую цывілізацыю (а тым больш на ўвесь Сьвет!), паколькі стан, у якім цяпер знаходзіцца наш беларускі народ, зьяўляецца вельмі кепскім, літаральна крытычным, служэньне Дабру з боку беларусаў-літвінаў ня можа выяўляць сябе сёньня інакш, як у практычным змаганьні за значна больш сьветлую будучыню ўласнага народу (хай сабе ў самых розных формах, галоўнае, каб яно было выніковым). У сьвятле ўсяго адзначанага заявы накшталт: “я – касмапаліт, і таму…”, “я малюся за Беларусь і гэтага дастаткова” – зьяўляюцца блюзьнерскімі адгаворкамі, як мінімум, духоўна слабых людзей…

Беларусы-літвіны, ратаваньне нашага народу — гэта і наш абавязак перад уласным народам, і наша задача перад усёй людскай цывілізацыяй, і наш абавязак перад Сьветам-Богам!

4.

Некалькі стратэгічных ідэй нашай ідэалогіі.

4.1.

На вышэйшым філасофскім узроўні мы прагрэсіўным лічым той сьветагляд, які быў названы навукова-рэалістычным (пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2011/06/03/4301/).  Гэтак званыя “ідэалізм” і “матэрыялізм” мы лічым шкоднымі сьветагляднымі адхіленьнямі. Першы – па прычыне патрабаваньня прыняць у сваё ўяўленьне ідэі існаваньня нематэрыяльнай звышістоты, якая існуе за межамі Сьвету, стварае апошні, дае яму законы й кіруе ім. Такі сьветагляд зьяўляецца асновай для фармаваньня самых розных непраўдзівых (міфічных) уяўленьняў аб Сьвеце, аб магчымасьці дапамогі з боку ўзгаданай звышістоты, чым адуважваецца (нейтралізуецца) значная частка людзей, якія ў іншым выпадку маглі б рэальна змагацца за Дабро. Матэрыялізм мы не прымаем па прычыне ігнараваньня яго адэптамі вышэйшых духоўных каштоўнасьцяў (а тым больш іх вядучага, кіруючага значэньня для лёсу людскай цывілізацыі), а таксама з-за памылковага ўяўленьня, што чалавек можа прыдумваць законы і накідваць іх Сьвету.

Тым, хто думае, што ўключэньне вышэйшага сьветагляднага ўзроўню ў нашу ідэалогію зьяўляецца непатрэбным, нагадваем: па сутнасьці за адхіленьні “ўлева-ўправа” (у ідэалізм і ў матэрыялізм) ад навукова-рэалістычнага сьветагляду чалавецтва ўжо заплаціла мільёнамі й мільёнамі жыцьцяў!

У адпаведнасьці з прынятым намі навукова-рэалістычным сьветаглядам тое, што людзі завуць Богам – існуе. Але гэта ня нешта аддзеленае ад Сьвету — тое, што знаходзіцца па-над Ім. Бог — гэта ўласьцівасьць Сьвету, гэта сістэма аб’ектыўных заканамернасьцяў, за кошт якіх існуе і прагрэсіўна разьвіваецца Сьвет (і, адпаведна, усе праявы разбурэньня і дэградацыі, якія вядуць у кірунку няпраўды, несправядлівасьці, хаасу, бескультур’я, амаральнасьці, абыдленьня і г.д., мы маем права называць праявамі сатанізму). Адкрываць і ведаць боскія законы Сьвету (а не прыдумляць іх), падпарадкоўвацца ім у сваёй практычнай жыцьцядзейнасьці – гэта і азначае маліцца Богу, служыць Дабру, падпарадкоўвацца боскай уладзе, дый проста канструктыўна, культурна, сэнсоўна жыць!

Праілюструем на прыкладзе значэньне і ў нашы дні асаблівасьцяў людскага масавага сьветагляду на філасофскім узроўні (зьвярніце ўвагу, неяк вызначацца што да пытаньняў вышэйшага сьветагляднага ўзроўню мусяць нават самыя звычайныя людзі). Вось тут: — http://radosvet.net/13929-v-rossii-obnaruzheny-mehanizmy-vozrastom-400-mln-let.html — разьмешчаны артыкул пад назвай “У Расеі выяўлены механізмы ўзростам 400 мільёнаў гадоў?”. Падаем яго скарочаны тэкст:

“На Камчатцы супрацоўнікамі ўніверсітэта археалогіі з Санкт-Пецярбурга выяўлены дзіўныя скамянеласьці. Сапраўднасьць знаходкі была сертыфікавана. Па словах археолага Юрыя Голубева, адкрыцьцё зьдзівіла нават вучоных, яно здольна зьмяніць ход гісторыі (або перадгісторыі). Гэта ня першы выпадак, калі ў гэтым рэгіёне знаходзяць старажытныя артэфакты. Знаходка выглядае як інкруставаны ў скале механізм (што цалкам вытлумачальна, бо на паўвостраве знаходзяцца шматлікія вулканы), які выраблены зь металічных дэталяў. Механізм нагадвае нешта накшталт гадзіньніка або кампутара (гл. фота). Самае дзіўнае ў тым, што ўсе часткі былі датаваныя ў 400 мільёнаў гадоў! Юры Голубеў патлумачыў: «Турысты, якія першыя знайшлі гэтае месца, знайшлі гэтыя рэшткі ў горных пародах. Мы адправіліся ў паказанае месца, і спачатку не разумелі, што мы бачым. Былі — сотні зубчастых цыліндраў, якія здаваліся часткай машыны. Яны былі ў выдатным стане — нібы яны былі хутка замарожаны. Неабходны быў кантроль вобласьці, таму што хутка цікаўныя сталі зьяўляцца ў вялікай колькасьці».  Цяжка паверыць, што 400 мільёнаў гадоў таму мог існаваць на Зямлі нават чалавек, ня тое што машыны і механізмы. Але выснова выразна паказвае на існаваньне разумных істот, здольных на такія тэхналогіі«.

(канец цытаты).

Тут вырта зьвярнуць увагу ня столькі на тое, як вырабляюцца журналісцкія “качкі”, колькі на тое, як на іх рэагуюць людзі. Бо рэагуюць яны ў першую чаргу зыходзячы з таго, які ў іх на дадзены момант сьветагляд.

Дык вось, праглядзеўшы каментары да азначанага матэрыялу, можна заўважыць, што да 20% чытачоў увогуле не ўспрынялі ідэю, што 400 мільёнаў гадоў таму на Зямлі маглі быць нейкія жывыя істоты, тым больш разумныя. Бо ў гэтых людзей рэлігійны сьветагляд, заснаваны, напрыклад, на Бібліі. А ў адпаведнасьці з гэтай кнігай (у якой “напісана абсалютная праўда”) чалавек, Зямля, Сусьвет былі створаны Богам прыкладна 6 тысяч гадоў таму. А 400 мільнаў гадоў таму “не магло быць ня тое што разумных істот, а і Зямлі”. 50-60% чытачоў успрынялі гэтую ж інфармацыю ў адпаведнасьці з нэаміфічным сьветаглядам, які фаміруецца сёньняшнімі СМІ (на справе, СМДІ; “Д” — гэта дэзынфармацыя). Яны прынялі, як факт, журналісцкую качку, што “400 мільёнаў гадоў таму Зямлю наведвалі іншапланетныя разумныя істоты, якія пакінулі нейкія свае металічныя механізмы”. І гэты “факт” некрытычна засунулі сабе ў галаву (тое, што знойдзеная “прылада” ня цягне нават на гадзіньнік – зашмат “шэсьцяронак”, няма спружынаў, корпуса, восяў – у гэтай групы людзей ніякіх падазрэньняў ня выклікала; пра “механічны кампутар іншапланецян” мы нават ня кажам).

І толькі каля 20% чытачоў выказалі меркаваньне, што знойдзенае — гэта вельмі старажытныя скамянеласьці нейкіх жывых істот.  Больш прасунутыя (маючыя Веды) вылучылі гіпотэзу, што гэта парэшткі марскіх ліле́й – марскіх жывёл, якія вядомыя з ардавіцкага перыяду палеазойскай эры (г.зн. сапраўды жывуць на Зямлі больш за 400 млн. гадоў).

Працытуем фрагмент адпаведнага артыкула (http://www.ammonit.ru/fossil/44.htm):   

“Марскія лілеі або крынаідэі (Crinoidea) – марскія дновыя жывёлы з пераважна сядзячым ладам жыцьця. Менавіта жывёлы, якія належаць да тыпа ігласкурых (Echinodermata), а зусім не расьліны, як можа здацца з назвы. Існуюць з ардовіка па цяперашні час. Цела складаецца са сьцябла, кубачкі й брахіялей — рук. Усе гэтыя часткі, пры жыцьці жывёлы злучаныя цягліцамі, у выкапнёвым стане часта развальваюцца. У марскіх лілей, як і ўсіх ігласкурых, назіраецца пяціпрамянёвая сіметрыя. Гэта добра бачна па канале ў цэнтры сьцябла, хоць, часьцей за ўсё, канал проста круглы. Часам само сьцябло мае пяцікутную форму, тады членікі сьцябла лілеі падобныя на маленькія зорачкі. Марскія лілеі — фільтратары па тыпе харчаваньня. Цяпер гэта глыбінныя жывёлы (раней, калі быў меншы ціск драпежнікаў, яны насялялі й плыткаводдзі). Максімальны росквіт марскіх лілей быў у канцы палеазою. Скамянеласьці марскіх лілей часта сустракаюцца ў вапняках каменнавугальнага перыяду. Часьцей за ўсё сустракаюцца членікі сьцябла рознай формы і кавалачкі сьцеблаў, дыяметрам ад некалькіх міліметраў да 2 сантыметраў. Даўжыня сьцябла — да 1 метра ў сучасных формаў і да 20 метраў у выкапнёвых. Членікі й слупкі вельмі трывалыя — іх шмат сустракаецца ня толькі ў вапняку, але і ў мармуры” (канец цытаваньня артыкула).

А цяпер паглядзіце на розныя скамянелыя часткі сьцеблаў марскіх лілей (фота ўзяты адсюль: http://www.ammonit.ru/foto/8418.htm ; http://macroclub.ru/gallery/showphoto.php/photo/76777 ; http://www.survivalistboards.com/showthread.php?p=3905879) і параўнайце з папярэднім фота. Ну, што, усё ясна? Зьвярніце таксама ўвагу на тое, што на папярэднім фота сапраўды бачныя ня толькі “металічныя шэсьцяронкі” (цікава, які метал можа захоўвацца 400 млн. гадоў? Відаць, толькі золата?), а й іх “стопкі” (пазначаны жоўтымі стрэлкамі).  

А цяпер уявіце, што ў грамадства ўкінута не пытаньне пра “штучна створаны металічны механізм, якому больш за 400-мільёнаў гадоў”, а нейкае іншае, нашмат больш істотнае і актуальнае грамадазнаўчае пытаньне. Раскіданасьць меркаваньняў у людзей будзе яшчэ большай. А гэта і азначае, што значэньне адэкватнасьці (адносна рэчаіснасьці) канкрэтнага зьместу вышэйшага сьветаглянага ўзроўню ў людзей зьяўляецца вельмі важкім для лёсу нашай цывілізацыі, нашага народу і кожнага з нас. Бо ў такіх абставінах, якія ёсьць сёньня, частка людзей ня ўдзельнічае ў практычнай канструктыўнай дзенасьці толькі з-за неадэкватнасьці свайго сьветагляду (а не, напрыклад, з-за страху).

На гэтым фоне паўтараем: у межах ідэалогіі, пакліканай ідэалагічна забясьпечыць Беларускі дэмакратычны рух, на вышэйшым філасофскім узроўні наш сьветагляд зьяўляецца навукова-рэалістычным.

Адзінства думак, слоў і дзеяньняў (“рабі тое, што кажаш; кажы тое, што думаеш”, характэрнае для арыйскіх народаў) – гэта, як сьцьвярджаюць некаторыя, і ёсьць сапраўдная Троіца. Цудоўна! Тады застаецца толькі думаць адэкватна рэчаіснасьці. А для гэтага трэба ведаць Праўду.

Веды, ВЕДЫ!, САПРАЎДНЫЯ ВЕДЫ!!! – вось што зьяўляецца сёньня галоўным, набывае стратэгічнае, найпрынцыповае значэньне.  

4.2.

На больш нізкім узроўні — узроўні людскай цывілізацыі — мы прагрэсіўным лічым сьветагляд, які названы сістэмным гуманізмам. Яго цэнтральнае палажэньне можна сфармуляваць так: прагрэсіўнай формай людскай цывілізацыі зьяўляецца ўладкаваная сістэма зь некалькіх сотняў нацыяў-дзяржаў дастаткова блізкага (сярэднага) памеру (занадта вялікіх не павінна быць).

Справа ў тым, што разнастайнасьць кампанентаў любой сістэму – гэта адзіная надзейная аснова (грунт) для яе прагрэсіўнага разьвіцьця.

У чалавека адно сэрца, адна печань, але дзьве ныркі, два лёгкіх. Калі здараецца што-небуць непапраўнае зь першымі двума органамі, чалавек гіне. Калі што-небудзь здараецца з адным з двух іншых органаў – не. Прысутнасьць дадатковага органа забясьпечвае стабільнасьць, большую надзейнасьць, устойлівасьць для існаваньня ўсяго арганізма. Дык вось, у такой жа ступені дастаткова вялікая разнастайнасьць элементам любой сістэмы неабходна для яе самаразьвіцьця, як парнасьць органаў забясьпечвае большую жыцьцяздольнасьць арганізма.

Мільёны розных відаў жывых арганізмаў на Зямлі, вялікая разнастайнасьць парод жывёл і гатункаў расьлін, якія вывеў чалавек – усё гэта вялікія каштоўнасьці ня толькі таму, што багацьці самі па сабе, а і таму, што гэта аснова, грунт для далейшага прагрэсу адпаведных сьфер жыцьця на Зямлі.

Тое ж датычыць і людскай цывілізацыі. Разнастайнасьць народаў – наша галоўнае агульнацывілізацыйнае багацьце. Захоўваць яго (разам з разнастайнасьцю і прыгажосьцю ўсёй прыроды), разьвіваць, аптымальна сістэмна ўладкоўваць, выкарыстоўваючы культурна-гістарычныя дасягненьні кожнага народа – вось адзіна прагрэсіўны кірунак разьвіцьця людскай цывілізацыі.

Такое разуменьне стану і будучыні людскай цывілізацыі й жыцьця на Зямлі мы і завем сістэмным гуманізмам.

(тыя, хто рэгулярна сочыць за працай сайта, напэўна могуць пацьвердзіць, што наш клопат пра свабоду і самастойнасьць іншых народаў зьяўляецца не паказным, а рэальным – мы па меры сіл імкнемся рэгулярна выстаўляць матэрыялы, скіраваныя на абарону  аб’ектыўных інтарэсаў іншых народаў; Троіца, аднак; усе бы так!)

На фоне сістэмна-гуманістычнага сьветагляду абсалютна шкоднымі лічацца (і будуць лічыцца) тыя падыходы да будучыні людскай цывілізацыі, якія вядуць да зьнікненьня (выміраньня) відаў жывых арганізмаў, зьбядненьня прыроды ў цэлым, да культурнага зьбядненьня людскай цывілізацыі (уключаючы зьнікненьне народаў). Прычыны гэтых дэградатыўных праяў — драпежніцкія памкненьні пэўных груп людзей, якія маюць прымітыўную некрафільную псіхіку, зацыклены толькі на грошах ды ўладзе. “Тэорыі” накшталт “перавагаў больш моцных дзяржаў і нацый” (зь іх дапамогай абгрунтоўваецца тэрытарыяльны імперыялізм) ці “паступовага сьціраньня міждзяржаўных межаў і культурных адрозьненьняў” (зь іх дапамогай абгрунтоўваецца імперыялізм фінансавы) ствараюцца для абслугоўваньня адпаведных соцыя-паразітных сіл, якія дзейнічаюць на цывілізацыйным узроўні.

У такой ступені, у якой падобныя сілы разбураюць прыроду, яе чысьціню і прыгажосьць, культурнае багацьце і гармонію людскай цывілізацыі, заснаваную на яе культурнай разнастайнасьці, каляровасьці — у такой ступені мы гэтыя сілы будзем лічыць злачыннымі, варожымі (па-першае, яны нас – гуманістаў-канструктывістаў — лічаць такімі, бо мы стаім на шляху да іх злачынных мэт; па-другое, не аб’яўляючы ворага, немагчыма зь ім змагацца, тым больш перамагчы).

Калі хто лічыць падобныя заявы занадта схаластычнымі, можа паспрабаваць самастойна ўявіць, што чакае чалавецтва (а разам зь ім і кожнага асобнага сярэднестатыстычнага чалавека), калі гісторыя людскай цывілізацыі ў выніку ці то гвалтоўнага захопу большымі дзяржавамі меншых дзяржаў, ці то шляхам паступовага псеўда-ліберальнага “выціраньня” межаў паміж нацыямі-дзяржавамі  ўрэшце дойдзе да свайго канчатковага фіналу – г.зн. каляровае чалавецтва, складзенае з разнастайных народаў, ператворыцца ў адну глабальную дзяржаву з адзіным “урадам” і раўнамерна шэрым насельніцтвам (паглядзіце на агульны колер сьмецьця на атручанай, «касмапалітызаванай» гарадской звалцы)…

Уявілі? Жах адчулі?! (у каго гэта не атрымалася, заяўляем з поўнай адказнасьцю: прыроду і абсалютную большасьць людзей ва ўмовах адзінай глабальнай дзяржавы, якая, калі ўтворыцца, абавязкова будзе жорстка таталітарнай, жахліва нялюдскай (!), чакае рабства, фізічныя і маральныя пакуты, кроў, сьмерць…). Думаем, ужо цяпер зразумела, чаму з пазіцыі сістэмнага гуманізму ўсе іншыя ідэалогіі, пакліканыя апраўдваць тэрытарыяльны імперыялізм ці “лібералізм”, мы лічым варожымі?  

У табліцы, якая пададзена ніжэй, адзначанае паказана ў выглядзе суаднясеньня  інтарэсаў усёй людскай цывілізацыі зь інтарэсамі асобных дзяржаўных бюракратый ці іншых сацыяльных груп (сьхематычна пазначана, што будзе, калі нешта зь пералічанага лічыць першасным, вышэйшым, а іншае — другасным, вытворным; што будзе, калі нешта лічыць істотным, карысным, а нешта – кепскім, асуджаемым). З табліцы бачна, што толькі калі людская цывілізацыя арганізавана так, што ў ёй паўсюдна бароняцца, пазітыўна прапагандуюцца інтарэсы і ўсёй людскай цывілізацыі, і кожнай нацыі (прычым, першае зьяўляецца вядучым – тым, што стварае ўмовы існаваньня другога), толькі тады можа быць сітуацыя мірнага гуманістычнага прагрэсіўнага разьвіцьця.

Зьвярніце таксама ўвагу на тое, што кіраўнічым арыентырам для сістэмнага гуманізму зьяўляецца ня толькі ідэя дэмакратыі (гэтая ідэя гуманізм падсілкоўвае нібы зьнізу), а і той сьветагляд, які мы назвалі навукова-рэалістычным (і апісалі раней). Сістэмны гуманізм – неад’емная частка апошняга.  

4.3. 

На грамадскім узроўні намі прызнаецца прагрэсіўным сьветагляд, якія названы зьмястоўна-дэмакратычным. Гэта такі сьветагляд, які зьвяртае ўвагу на тое, чым ёсьць дэмакратыя на самай справе, канцэнтруе ўвагу найперш на зьмесьце гэтага паняцьця і не дазваляе адуважыцца, адхіліцца ад гэтага зьместу.

Ужо толькі з аналізу слова дэма-кратыя – дэмас-кратар, дэмас-крэатар (народ — творца, уладар) – вынікае ключавое, зыходнае значэньне для дэмакратыі таго, што мы лічым народам.

Народ – гэта ня проста грамадства ці насельніцтва. Народ — гэта група людзей, якія найперш зьвязаны паміж сабой адзінствам свайго паходжаньня, зьвязаны крэўнасьцю, генетычна. Таксама народ характарызуецца адзінствам гісторыі, культуры, мовы, сімвалаў. Таму паняцьце народ у нас практычна сінанімічнае паняцьцю этнас (а выразы накшталт “шматнацыянальны беларускі народ” мы лічым наўмыснай хлусьнёй лукашысцкай і ліберастычнай прапаганды — тут яны сыходзяцца).

(дарэчы, з нагоды закранутага асьпекта мы так вырашаем, напрыклад, праблему, чым ёсьць беларуская мова; беларуская мова – гэта мова беларускага народу – адзінага легітымнага гаспадара беларускай дзяржавы!; таму яна будзе адзінай дзяржаўнай, што б там ні было!; дадаткова яна яшчэ можа быць і “матчынай”, і “цудоўнай”, і “найбольш распрацаванай, мілагучнай», а таксама «самай старажытнай з усіх славянскіх моў”, і якой яшчэ заўгодна, але найперш — яна “мова беларускага народу – адзінага легітымнага гаспадара беларускай дзяржавы”).    

Наступнымі вынікамі паняцьця “дэмакратыя” зьяўляюцца такія:

- бясьпека, свабода, самастойнасьць адпаведнага карэннага народу, які жыве на сваёй этнічнай тэрыторыі й зьяўляецца гаспадаром на ўласнай зямлі;

- арганізацыя дзяржаўнай улады на такіх прынцыпах, якія б дазволілі гэтаму народу максімальна поўна раскрыць свой гістарычна-цывілізацыйны патэнцыял (апошняе – вышэйшая каштоўнасьць зьмястоўнай дэмакратыі);

- дзяржаўныя ўлады пры гэтым (без дзяржавы сёньня аніяк) павінны быць арганізатарамі выкананьня гэтай ідэі. У сваёй практычнай дзейнасьці яны павінны арыентавацца на аб’ектыўныя інтарэсы адпаведнага народу, якія ўключаюць яго тэрытарыяльныя, дэмаграфічныя, эканамічныя, культурныя, палітычныя, сьветаглядныя інтарэсы;

- натуральна, што выканаць падобныя патрабаваньні могуць толькі лепшыя прадстаўнікі адпаведнай нацыі. Менавіта іх знаходжаньне ва ўладзе (а не любых асоб) таксама зьяўляецца неад’емнай прыкметай (крытэрам) зьмястоўнай дэмакратыі.

Некаторыя могуць адразу запытацца (лапшы ж на вушы ў нас накідана шмат!): а як быць з “правамі чалавека”? як быць з правамі меншасьцяў (нацыянальных, рэлігійных, сексуальных)?

Ніжэй знаходзіцца табліца. На ёй, аналагічна табліцы, пададзенай вышэй, пазначаны розныя сітуацыі, зьвязаныя з суаднясеньнем аб’ектыўных інтарэсаў карэннага народа ў яго ўласнай дзяржаве й інтарэсам (“правамі”), напрыклад, ксенаэтнічных (чужародных) меншасьцяў.

З дадзенай табліцы вынікае, што інтарэсы ксенаэтнічных меншасьцяў у дэмакратычнай дзяржаве прысутнічаюць (ўлічваюцца), але так, каб яны не пачалі дамінаваць над інтарэсамі карэннага народк, што назіраецца пры класічным тэрытарыяльным імперыялізьме ці сучасным ліберастызьме. Усё мусіць быць так, як пазначана словам “дэмакратыя”, і толькі так. Толькі такая сітуацыя — калі ўсё спачатку разглядаецца праз прызму аб’ектыўных інтарэсаў карэннага этнаса, і калі высьветліцца, што яму нічога не пагражае, тады пачынаюць разглядацца і ўлічвацца інтарэсы іншых этнасаў (ці іншых сацыяльных груп) – толькі такая сітуацыя зьяўляецца дэмакратыяй.

На сьхематычным малюнку, разьмешчаным ніжэй, паказаны дадатковыя нюансы. Вы бачыце грамадства ў дзяржаве, якое паказана ў выглядзе піраміды, напоўненай кропачкамі. Кропачкі – гэта асобныя людзі (прычым, асобныя прадстаўнікі карэннага этнаса пазначаны сіняватымі кропачкамі, а прадстаўнікі ксенаэтнасаў — карычневатымі). На пірамідзе, якая сімвалізуе грамадства, таксама пазначаны яго найбольш істотны арганізацыйна-інфармацыйны ўзровень.  

Паколькі прадстаўнікі ксенаэтнасаў аб’ектыўна ня могуць ня думаць пра свой народ (прычым, гэтае іх такое стаўленьне ня ёсьць здрадай карэннаму этнасу, а зразумелай, натуральнай зьявай), яны ня могуць займаць вышэйшых пасад у палітычным кіраваньні дзяржавай, а таксама пасад, якія зьвязаны з ключавымі эканамічна-фінансавымі, абарончымі функцыямі, распаўсюдам ведаў й інфармацыі. Азначанае ёсьць адной з праяў нацыянальнай справядлівасьці. Адхіленьне ад гэтай сітуацыі ў адзін з двух бакоў, якія, дарэчы, пазначаныя на ніжняй частцы малюнка, ёсьць праявай грамадскай анамаліі.

У адным з такіх хворых станаў мы — беларусы-літвіны — і жывем сёньня.

Аналагічная сітуацыя і з “правамі чалавека” (гл. ніжэй табліцу) — аб’ектыўныя інтарэсы карэннага народу ўсталёўваюць рамкі, у межах якіх толькі й могуць зьдзясьняцца індывідуальныя правы й інтарэсы любой адзінкавай асобы (а інтарэсы карэннага народа зьяўляюцца вядучымі, вышэйшымі, дамінуючымі).  

На сьхематычным малюнку, разьмешчаным ніжэй, вы зноў бачыце дадатковыя нюансы. Грамадства ў дзяржаве паказана ў выглядзе піраміды, напоўненай кропачкамі. Кропачкі – гэта зноў асобныя людзі — прадстаўнікі карэннага этнасу. На пірамідзе грамадства таксама пазначаны некалькі яго найбольш істотных арганізацыйных узроўняў — узровень кіраваньня, узровень навучаньня й інфармаваньня, узровень асацыяльнасьці (месца для злачынцаў), узровень усёй іншай стваральнай жыцьцядзейнасьці. Са сьхемы бачна (верхняя частка), што ў сапраўды дэмакратычнай дзяржаве, дзе дзейнічае прынцып сацыяльнай справядлівасьці, кіраўнічы ўзровень займаюць толькі найбольш высокаўзроўневыя асобы (найбольш маральныя, дасьведчаныя, разумныя; на сьхеме такія асобы пазначаны як чырвоныя і бэзавыя кропачкі); узровень інфармаваньня і навучаньня — аналагічныя ім: найбольш разумныя, найбольш накіраваныя на пошук Ведаў і распаўсюд Праўды (сінія кропачкі).

Сапраўдная зьмястоўная дэмакратыі – гэта ў тым ліку такая грамадска-палітычная сітуацыя ў дзяржаве, пры якой працуюць сацыяльныя ліфты, якія ўзьнімаюць найлепшых прадстаўнікоў нацыі ўверх да кіраўнічых рычагоў улады, а таксама працуюць механізмы абароны ад захопу кіраўнічых пасад у розных грамадска значных сьферах абмежаванымі эгаістычнымі асобамі…

На гэтай жа сьхеме (ніжняя палова) пазначана тая сітуацыя, якая існуе ў Беларусі сёньня – найлепшыя людзі знаходзецца дзе заўгодна, але толькі не каля рычагоў дзяржаўнага кіраваньня. Замест іх там поўна шэрасьцяў і злачынцаў (зьвярніце таксама ўвагу, што цяперашнія “кіраўнікі” імкнуцца аддзяліць сябе ад грамадства). Натуральна, гэта не дэмакратыя. Гэта — беларусафобская дыктатура.

Такім чынам, зьмястоўная дэмакратыя не бывае без нацыянальнай і сацыяльная справядлівасьці.

І гэта надзвычай істотна…

4.4.

Абагульваючы асноўныя прынцыпы, выкладзеныя ў гэтым раздзеле, дадаткова хочам зьвярнуць увагу яшчэ на адну акалічнасьць. На сьветаглядным узроўні навуковы рэалізм атачаюць адхіленьні – ідэалізм і матэрыялізм. Сістэмны гуманізм на ўзроўні людскай цывілізацыі па баках атачаюць свае адхіленьні – ідэалогіі, пакліканыя “абгрунтоўваць” тэрытарыяльны і фінансавы імперыялізмы. На нацыянальна-дзяржаўным узроўні зьмястоўную дэмакратую атачаюць адхіленьні – дыктатура (з аднаго боку) і “лібералізм” ды анархія (з другога; гл. сьхему). 

Атрымліваецца, што запрапанаваны вышэй ланцужок ідэй паўсюль займае месца “залатой сярэдзіны” ва ўсёй разнастайнасьці ідэй, прапануючых той ці іншы шлях грамадскага разьвіцьця. Азначаны факт мы вырашылі замацаваць сімвалічна. Шлях, які вядзе па ланцужку “залатых сярэдзін” – гэта і ёсьць прагрэсіўны шлях разьвіцьця народаў, людскай цывілізацыі, Сьвету. Адхіленьні ад яго, нават тыя, якія спачатку ідуць ў тым ліку і ўверх, паступова ўсё больш адхіляюцца, пакуль не пачынаюць весьці ў кірунку дэградацыі (уніз). Гэтая сітуацыя паказана на ўстаўцы да малюнку.

Калі прыгледзецца да самых розных прыродных аб’ектаў, якія існуюць на Зямлі, можна знайсьці такія, якія сваёй будовай і характарам росту адлюстроўваюць аналагічную “мудрасьць”, назапашаную за мільёны гадоў. Паглядзіце на маладую і старую сосны (гл. напрыклад, фота ніжэй). Ува многіх выпадках выразна бачна, што толькі тая маладая галінка, якая расла строга ўверх, ператварылася ў фрагмент ствала. Усе іншыя часткі (і нярэдка шматлікія), якія пачыналі расьці амаль уверх, але трохі адхіляліся, раней ці пазьней не змаглі расьці далей, засыхалі й адвальваліся… Паколькі сасна ў найбольш выразным выглядзе дэманструе нам прынцыповае значэньне строгай ідэалагічнай арыентацыі на “залатую сярэдзіну”, мы і назвалі дадзены ідэалагічны прынцып “мадэльлю роста сасны”.        

У больш фармалізаваным, сімвалічным выглядзе гэты ж прынцып адлюстраваны на малюнку ў пачатку артыкула.

Хай гэты сімвал увесь час нагадвае нам пра ідэальны ідэалагічны ланцужок – ад зьмястоўнай дэмакратыі праз сістэмны гуманізм да навуковага рэалізму – які й прапануецца ў якасьці адной з цэнтральных частак ідэалогіі, якая будзе забясьпечваць далей Беларускі Дэмакратычны Рух.

5.

Пра канкрэтны выраз беларускай нацыянальнай ідэі.

Яго асновы пададзеныя тут — пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2009/08/27/2661/.  

Гл. таксама прынцыпы Сьветагляднай і Беларускай дактрын (кнопкі на старонцы сайта ўверсе зьлева).

6.

Але наша ідэалогія была б выразна дэфектнай, калі б мы не разьвівалі й уяўленьні пра сацыяльных паразітаў – асноўных ворагаў і беларускага народа, і ўсіх іншых народаў на Зямлі. Таму на гэтую праблему мы зьвяртаем вялікую ўвагу…

Сьхему, якую вы бачыце ніжэй, мы неаднаразова апісвалі й выстаўлялі на нашым сайце.

І кожны чарговы год прыносіць нам усё больш доказаў нашай праваты.

А ўсіх іншых “справядліўцаў” і “храбрацоў” хай судзіць гісторыя…

7.

Крокі на нашым шляху.

Пераможны шлях, які прапануе рэдакцыя, публічна абвешчаны ў 2003 годзе, сфармуляваны на год раней.

Ён не зьяўляецца сакрэтам і гучыць так: Веды, Кадры, Арганізацыя, Прыхільнасьць (масаў), Улада, Зьдзяйсьненьне.

Нагадаем, “Веды” — гэта 4 галоўныя кірункі ведаў, якія павінны быць сабраныя, сістэматызаваныя і аформленыя для навучаньня :

- беларускія мова і культура (гэтыя веды яшчэ трэба зьбіраць);

- гісторыя беларускага народу (тут, у дадатак да вядомых гісторыкаў, нечакана вялікі ўнёсак зроблены Галінай Арцёменкай);

- праграмны вобраз Будучай Беларускай Дзяржавы (гэтыя веды ў асноўным зьбірае наша рэдакцыя);

- тактыка выніковага палітычнага змаганьня (гэтыя веды таксама яшчэ трэба зьбіраць).

Без канчатковага выкананьня ўсяго аб’ёма працы, неабходнага на этапе “Веды”, няма сэнсу прыступаць да этапа “Кадры”, а тым больш іншых этапаў…

8.

Людзі патрэбныя Беларусі.

Большасьць людзей ня здольныя эмпаціраваць неабходнасьць прагрэсіўнага разьвіцьця той часткі сьвету, на якую можа распаўсюджвацца іх рэальная (фізічная) ўлада. Большасьць беларусаў сёньня ставяць задачу ўласнага выжываньня ў якасьці асноўнай жыцьцёвай мэты.

Натуральна, на такіх людзей мы і не разьлічваем.

Толькі тыя беларусы-літвіны, якія на ніжэй пададзенай сьхеме пазначаны лічбамі 1 і 2 (гл. таксама http://nashaziamlia.org/2011/12/31/4671/), могуць быць карыснымі сёньня ў змаганьні за будучыню ўласнага народу. Іх мы і запрашае ў ствараемы Рух.

9.

Што практычнага даюць ідэалагічныя веды аб правільным кірунку грамадскага руху

Адказ:

- дакладнае веданьне мэты ўласнай грамадска-палітычнай дзейнасьці;

- у сувязі з разьмяшчэньнем мэты (ў сваёй сьвядомасьці й у прынцыпах арганізацыі Руху) на ўзровень самай вялікай каштоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці, істотна абмяжоўваецца магчымасьць падману паплечнікаў несумленнымі кіраўнікамі;

- больш дакладна адсякаюцца людзі зь іншымі мэтамі;

- ведаем групы пытаньняў, якія трэба задаваць, каб высьветліць сапраўдныя мэты людзей;

- у час практычнай палітычнай дзейнасьці зьяўляюцца апоры, каб не дазволіць сабе быць адуважаным (будзе забраны час) ці дэзарыентаваным (быць накіраваным на іншыя мэты);

- надзейныя аргументы ў публічных спрэчках.

Прыклад, што да апошняга. Задаюцца пытаньні:

“Як вы ставіцеся да санкцый ЕЗ супраць рэжыму Лу-кі? Да ўдзелу ў чарговых выбарах у Палатку? Да адмены чэмпіяната сьвету па хакеі ў Беларусі? Да адмены сьмяротнага пакараньня? Да таго, што нядаўна геі правялі 5-хвілінны пікет супраць “ксенафобіі й расізма ў Беларусі”?

Адказ:

“Я адкажу (мы адкажам) на ўсе гэтыя пытаньні пасьля таго як:

- зьнікне небясьпека страты беларускай дзяржаўнасьці;

- спыніцца генацыд і этнацыд беларуска-літвінскага народу;  

- абсалютная большасьць уласнасьці на тэрыторыі Беларусі будзе знаходзіцца ў руках прадстаўнікоў беларускага народу;

- этнічныя беларускія землі, якія былі захоплены польскімі й расейскімі імперыялістамі, вернуцца ў склад беларускай дзяржавы;

- і найгалоўнае — пасьля таго, як палітычная ўлада будзе ў руках прадстаўнікоў сапраўднай беларускай нацыянальнай эліты!

Яшчэ пытаньні ёсьць?”…

10.

Пра спробы дыскрэдытаваць нашу дзейнасьць.

Гэтыя спробы даволі актыўныя і чытачы сайта іх могуць бачыць. Яны азначаюць, што нас ацанілі. На жаль, у тым ліку і ворагі…

Што ж, у такой рэчаіснасьці сёньня вымушаны жыць увесь наш беларуска-літвінскі народ, а разам зь ім і мы…

—

Усяго лепшага, сябры.

Віншуем вас з 25 Сакавіка.

Жыве Вялікалітва-Беларусь — Наша зямля!

3.

Пазьняк часта гаворыць, што беларускае грамадства (варыянт — народ) павінна нешта там зразумець у грамадска-палітычнай сітуацыі ў Беларусі й вакол яе. У сувязі з гэтым Пазьняку самы час нарэшце самому вызначыцца: што такое беларускі народ, які ён, на што здольны ў тых ці іншых грамадска-палітычных абставінах, што ад яго можна чакаць, у чым на яго варта спадзявацца? Так, адказваючы на пытаньне Навумчыка ў пададзеным вышэй інтэрвю, чым патлумачыць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося абыякавым да судовага працэсу над Каваленкам, да ягонага лёсу, Пазьняк заявіў: “Беларускае грамадства зьмянілася ў думках [у лепшы бок. – Рэд.]. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап ужо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму”. Той жа сэнс — грамадства ўсё больш пачынае “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, у т.л. пагрозу расейскага імперыялізму — быў і ў інтэрвю “Белсату” ў студзені 2011 г. (гл. http://www.youtube.com/watch?v=fL9ZA3jX-Gk; http://www.youtube.com/watch?v=IXSYx6umGPo&feature=related)

-

Між тым, раней з беларускім народам, калі слухаць Пазьняка, адбываліся дзіўныя рэчы. Так, да 1994 года ён у нас ужо быў “надзвычай разумны”, настолькі разумны, што “яму толькі варта даць магчымасьць дэмакратычнага выбару і ён абавязкова абярэ таго, каго трэба”. Пасьля 1994 года гэтае меркаваньне Пазьняка рэзка памянялася (і лёгка здагадацца, чаму). Народ у нас стаў “савецкім”, непаінфармаваным, мала на што самастойна здатным. Гэтае меркаваньне часам прасьлізвала і ў адносна нядаўніх інтэрвю (у 2010 г. “грамадства было яшчэ нясьпелым” — гл. http://www.youtube.com/watch?v=v2DrinnjQK0&feature=related; такі ж кантэкст — “мы маем папуляцыю савецкіх людзей, якую можа вынішчыць толькі нацыянальная палітыка” — гучыць у заключнай частцы вось гэтага інтэрвю: http://www.youtube.com/watch?v=tTy2zO_MI_o&feature=related , якое даецца ў жніўні-верасьні 2011 г.).

Такім чынам, калі верыць Пазьняку, беларускае грамадства, якое ў пачатку 1994 г. было “надзвычай разумным”, а ўжо ў канцы года стала “неразумным”, затым за 17 гадоў пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, але праз паўгады зноў здэградавала ў “папуляцыю савецкіх людзей”. Прайшло паўгады і яно зноў “зьмянілася ў думках”, “прайшло першы этап”, пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”? 

Так і карціць спытацца: дык усё ж, Зянон Станіслававіч, наш народ “разумны” ці “не”, “дасьведчаны” ці “не”?! Вызначыцеся нарэшце, што ён такое, і што зь ім адбываецца!

Між тым, на нашым сайце ўжо даўно многае сфармулявана пра нашу (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) найгалоўную каштоўнасьць — наш беларуска-літвінскі народ: і каго лічыць беларусам, і хто такія беларусы-літвіны, і як наш народ структураваны, і за што адказвае, на што здатны кожны яго псіха-сацыяльны пласт.

Ідзем далей.

Зноў цытуем Пазьняка: “У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі не дай Бог так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса”.

Тут адразу паўстае чарговае пытаньне: а што, забойства Ганчара, Захаранкі, іншых вядомых асоб, верагодная невыпадковасьць сьмерці Карпенкі (ёсьць яшчэ некалькі выпадкаў, пра якія беларускай грамадскасьці шырока не вядома…) могуць быць пакінуты без адказу? Там чырвоная рыса, што, не пяройдзена?

І тут жа ў сувязі з гэтым паўстае наступнае пытаньне: А што рабіць з тым фактам, што Віктар Ганчар так і ня “выскачыў, як чорт з табакеркі”, як прарочыў Пазьняк і ў 2001-м, і ў 2006-м гадах? Што рабіць з пазьнякоўскім цынізмам аж такога ўзроўню?!..

Дарэчы, яшчэ пытаньне ў гэтым жа ключы. А як быць з абсалютна празрыстым намёкам Пазьняка, што Васіль Якавенка — агент сьпецслужбаў? Абпляваў гэтага беларускага пісьменьніка, які змагаецца за Беларусь, як можа (гл. яго сайт: http://www.nation-sos.org/), і хоць бы што…

І на гэтае пытаньне няма адказу. А, між тым, мы ўжо яго задавалі (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/06/25/2349/). 

Яшчэ праблема. Мы, як ідэолагі, катэгарычна не прымаем выразы накшталт: “Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы”, “гэта — тупая палітыка”, “Расея асуджае санкцыі”, “Маскве гэта выгадна”, “Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю»”.

Справа ў тым, што ўсё, што робіцца ў грамадскай сьферы, робіцца канкрэтнымі людзьмі й іх супольнасьцямі. Гэтыя канкрэтныя групы людзей маюць канкрэтныя назвы (напрыклад, мясцовая бюракратыя ў Беларусі – цяперцы, іх правадыр і адначасна шыльда, якой цяперцы прыкрываюцца – Лу-ка; расейская імперская бюракратыя – суб’ект расейскага імперыялізму (скарочана, расейская імперыякратыя); кітайская імперыякратыя – суб’ект кітайскага імперыялізму, сіянакратыя – суб’ект глабальнага сіянізму, глабалісцкага ліберастызму, глабальнай хаатызацыі-каспамалітызацыі; польскія імперыялісты й г.д.). Толькі яны – гэтыя групы — у грамадска-палітычнай сьферы на дзяржаўным ці агульнацывілізацыйным узроўні могуць “мець палітыку й ідэалогію”, “асуджаць”, “разьлічваць выгаду”, “патрабаваць”, “змагацца”, “праяўляць агрэсію”, “бараніцца ў адказ” і г.д. “Захад”, “Масква”, “Расея”, “Беларусь”, “палітыка”, “лібералізм” і г.д. нічога падобнага рабіць ня могуць, бо, яшчэ раз падкрэсьлім, няма ніякіх самастойных “палітык”, “лібералізмаў”, “расей”, “москваў”, “захадаў” і г.д., ня зьвязаных зь нейкімі канкрэтнымі людзьмі! Усё наадварот: розныя “палітыкі”, “ідэалогіі” й г.д. – гэта праявы актыўнай дзейнасьці (функцыянаваньня) канкрэтных груп людзей! Таму пададзеныя вышэй выразы, узятыя ў якасьці прыкладу толькі з пададзенага інтэрвю Пазьняка, не ідэалагічныя. Гэта – прапагандысцкія штампы, прызначаныя зашумляць рэчаіснасьць.

Ідэалогія – гэта навука. Дакладней сказаць так: у такой ступені, у якой ідэалогія – навука, у ёй усе аб’екты трэба называць сваімі канкрэтнымі імёнамі. Адэкватна. Іначай – гэта не ідэалогія, а слоўна-міфалагічная мешаніна, якая ня толькі нічога не дае для разуменьня рэчаіснасьці, а і перашкаджае яе зразумець…

Вось вобразны прыклад. Уявіце сабе, што вы прыйшлі да лекара. Ён запытаўся ў вас: на што скардзіцеся? Вы адказалі, што ў вас баліць галава, ліхаманіць, ломіць косткі, млявасьць і г.д. І вось вы бачыце, што лекар піша “дыягназ”: “у хворага галаўны боль, ліхарадка, праявы інтаксікацыі…”. Вы заўважылі недэкватнасьць? Нешта ня тое. Праўда? А справа ў тым, што вы разьлічвалі, што прыйшлі да лекара-прафесіянала даведацца этыялагічную прычыну вашага кепскага самапачуцьця, даведацца, што з вамі такое – што ў вашым арганізьме зламалася, ці які паразіт у ім пасяліўся. А замест гэтага пачулі паўтарэньне вашых скаргаў, толькі ў больш мудрагелістым варыянце. Вось, калі б пасьля вашых скаргаў лекар запісаў: “грып” – гэта быў бы сапраўдны дыягназ, які называе прычыну вашага анамальнага стану. А так, вы прыйшлі за зьместам, а вам падалі форму, ды яшчэ скажоную. Карацей… фуфло.

Так і ў выпадку з Пазьняком, калі мы глядзім на яго дзейнасьць у якасьці ідэолага.

А, між тым, у беларускай ідэалогіі ня будзе ніякага разьвіцьцёвага зруху, калі мы будзем працягваць пералічваць нашыя, як нацыі, праблемы ў дадзены гістарычны перыяд, але пры гэтым ня толькі ня будзем называць суб’ектаў, якія выклікаюць гэтыя праблемы (а ўсе гэтыя праблемы зводзяцца да пытаньня аб прычынах безвыніковасьці “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” на працягу вось ужо хутка 20 гадоў!), але яшчэ ў дадатак, нібы гэтага было замала, будзем выкарыстоўваць самыя розныя эўфемізмы для таго, каб нават сімптомы нашай беларускай хваробы дакладна не называць!..

У адрозьненьне ад Пазьняка, мы, наадварот, імкнемся ўсё рабіць у ідэалагічным сэнсе, як трэба — г.зн. тэрміналагічна адэкватна. Так, напрыклад, вычляняючы з нашай беларускай і агульнацывілізацыйнай рэчаіснасьці сацыяльных паразітаў – этыялагічных суб’ектаў нашых, беларускіх, і агульнацывілізацыйных грамадскіх хвароб – мы імкнемся памеціць іх найбольш дакладнымі шыльдачкамі й паставіць на палічку. Для тых, хто нядаўні чытач сайта, падаем скарочаны агляд нашай калекцыі (натуральна, ідэалагічнай, а не фізічнай) апісаных і пранумараваных намі на сёньня сацыяльных паразітаў:

- расейская імперыякратыя – суб’ект таго, што завецца “Вялікай Расеяй” – вораг беларускай дэмакратыі № 1, а таксама вораг дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі Еўразіі (Д пр-п 15, 15а);

- глабалісцкая сіянакратыя – суб’ект глабалісцкага ліберастызму-касмапалітызму, унутры якога знаходзіцца сіянізм — вораг беларускай дэмакратыі № 2, а таксама дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі ўсёй Зямлі (Д пр-п 39);

- цяперцы (таму, што жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”) — безнацыянальная бюракратыя ў Беларусі ў асноўным зь мясцовых — вораг беларускай дэмакратыі № 3 (Д пр-п 49);

- польскія імперыялісты — вораг беларускай дэмакратыі № 4, а таксама вораг (з-за сваёй імперскай палітыкі) летувіскага, чэскага, славацкага, украінскага, нямецкага, кашубскага (гл. тут: http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%88%D1%83%D0%B1%D1%8B) й іншых захопленых імі народаў ці іх тэрыторый (Д пр-п 112б).

У сёньняшняй людскай цывілізацыі ёсьць яшчэ сацыяльныя паразіты, але для нашага беларуска-літвінскага народу гэтыя – галоўныя. Пры гэтым дадаткова лепш улічваць іншае, што ўсе пералічаныя паразітычныя групы разам утвараюць цэласную соцыя-паразітную сістэму, якая душыць наш народ і шматлікія іншыя народы (гл. малюнак). Змагаюцца яны і паміж сабой, але толькі за тое, хто зь іх будзе галоўным карыстальнікам стваральнай працы аўтахтонных народаў. Калі ж паўстае пытаньне пра свабоднае, дэмакратычнае разьвіцьцё нашага ці любога іншага народу, тады яны пачынаюць дзейнічаюць супраць — сумесна і сістэмна…

Мы, хто працуе ў рэдакцыі сайта, лічым усё толькі што адзначанае настолькі відавочным, што нас зьдзіўляе іншае: чаму дасёньня яшчэ многія іншыя, хто зьвязаны з грамадска-палітычнай дзейнасьцю, гэтага ня бачаць? Асабліва тыя, хто заяўляе пра сябе (сваёй паставай, рыторыкай) як пра ідэолага.

Так, калі Пазьняк сапраўды адным зь першых у час “Перабудовы” пачаў актыўна зьвяртаць увагу беларусаў на расейскіх імперыялістаў й іх дзе проста паганы, а дзе крывава-генацыдны расейскі імперыялізм, дык нават сёньня, у 2010-я, ён нідзе не прызнае існаваньня такога звышістотнага соцыяпаразітнага суб’екта, як сіянакратыя і зьвязаных зь ёй сіяністаў. Між тым, ня бачыць гэтага монстра і яго антыдэмакратычнай і антыгуманістычнай дзейнасьці можа толькі альбо цалкам ідэалагічна сьляпы чалавек, альбо той, хто залежны ад сіянакратыі – фактычна яе агент (пасіўны ці актыўны).

Вось толькі некалькі фактаў, якія датычаць толькі беларускай рэчаіснасьці (абмяжуемся  самымі сьвежымі):

1. Хто жадае доказна пераканацца ў тым, што сіяністы ў Беларусі актыўна падтрымліваюць беларусафобскую, этнацыдную палітыку Лу-кі, а таксама як яны гэта робяць, прапануем пазнаёміцца з матэрыяламі хаця б па наступных адрасах:

- http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  — тут пра “бульбасрачоў”, зьнявага нашых сімвалаў, гісторыі, культуры;

- http://nn.by/?c=ar&i=59597 — тут данос у ЗША (!) на патэнцыйна дэмакратычную беларускую апазіцыю;  а таксама пра тое, што сіяністам “іншая ўлада ў Беларусі не патрэбная” (гл. фота аўтара — Галоўнага рабіна Юдэйскага рэлігійнага аб’яднання ў РБ Аўрама Бененсона);

- http://www.zerkalov.org/node/2486 — тут пра тое, наколькі ўсё тыя ж сіяністы задаволены Лу-кам і яго рэжымам;

- http://www.youtube.com/watch?v=ZuPGhLYJ5Y0&feature=related — тут можна паглядзець, як ужо расейскі сіяніст Васерман (гл. фота), які ў Расеі чамусьці (вядома чаму) рэгулярна трапляе ў журы самых розных КВНаў, конкурсаў расейскіх прыгажунь ды іншых конкурсаў, таксама старанна апраўдвае і хваліць Лу-ку, а апазіцыю спрабуе дыскрэдытаваць, абзываючы балбатунамі.

А калі хто жаде пазнаёміцца з пытаньнем, як сіяністы ставяцца да такой каштоўнасьці беларуска-літвінскага народу, як наша мова, раім праглядзець тут: http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  «языковедческую лекцию» ўсё таго ж тыповага “Анатоле”, у якой ён дэманструе “вялікія лінгвістычныя веды, датычныя паходжаньня й значэньня беларускай мовы” (іконка знаходзіцца на сайце справа ўнізе — трэба націснуць наўпрост на рожу).

2. Калі хто думае, што гэта толькі “беларускія і расейскія” сіяністы такое сабе дазваляюць, можа палюбавацца на заявы аж цэлага Міжнароднага дырэктара Бюро па правах чалавека і захаваньні законнасьці ў краінах былога СССР Аб’яднаньня камітэтаў у абарону габрэяў у былым СССР тав. Стонава, які, прыязджаў ў Беларусь у жніўні 2009 г. (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/). Ён тады вельмі шмат нагаварыў і пра тое, што такое “правы чалавека” на самай справе (іначай, каго сіяністы лічаць людзьмі, а каго не), і як гэтыя “правы чалавека” суадносяцца з правамі народаў на іх уласнай зямлі (напрыклад, канкрэтна з правамі нашага беларуска-літвінскага народу). 

3. Каму і гэтага мала, просім пазнаёміцца зь плеядай галоўных (і знакамітых) ідэолагаў лукашызму, а таксама падумаць, на якія грошы яны праводзяць сваю беларусафобскую дзейнасьць (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/16/1830/).

4. У гэтым жа ключы варта паглядзець і на афіцыйную “беларускую апазіцыю”, якая знаходзіцца як унутры Беларусі, так і за яе межамі (некаторыя матэрыялы, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/08/1771/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/).

5. А пра радыё “Свабода” пісаць трэба? Думаем, што ня варта…

 6. А што, думаеце, Пазьняку невядома, хто кантралюе беларускі інтэлектуальна-творчы асяродак?

Дарэчы, Алесь Белы (яшчэ раз заклікаем ня блытаць гэтага чалавека з буйным беларускім мастацтвазнаўцам Анатолем Белым, на жаль, ужо нябожчыкам) у свой час абазваў цэлы шэраг выбітных беларускіх дзеячаў мінуўшчыны і дня сёньняшняга “беларутэнскімі нацыстамі, фашыстоўскімі калабарантамі й іх пераемнікамі” (http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/). Тады ад яго аджагнуліся многія (гл. напр. http://www.manarchija.org/zajava). Але, на жаль, ня ўсе апазіцыянеры (і гэта асобны істотны паказьнік). Пакінуўшы гняздо “Нашай Нівы”, дзе Алесь Белы выгадаваўся (!), ён мяняе нармальную мову на расейшчыну і пачынае працаваць у “Советской Белоруссии” (!) пад крылышкам Паўла Якубовіча (http://nn.by/index.php?c=ar&i=23156&p=1&c2=calmonprev&combo_calmonth=2&combo_calyear=2012). Апошняе, дарэчы, ня дзіўна. Дзіўна іншае — празь нейкі час “Алесь” зноў вяртаецца ў “беларускае апазіцыйнае асяроддзе” (!), дзе, па нашых зьвестках, ужо на больш значнай грамадскай пазіцыі цяпер кантралюе працу і “Нашай Нівы”, і “Архэ”, і “Народнай волі” перад “заходнімі грантадаўцамі”… (во цуды лёсу!; во зьнявага “беларускага інтэлектуальнага асяродка” — пасьля гэтага ў апошняга ўвогуле ніякага аўтарытэта не павінна заставацца; і чаму ўсе гэта церпяць, чаму менавіта “Алесю” такое “дазваляецца”?!; цікавыя пытаньні, ці ня так?)

7. У Беларусі па-ранейшаму працягвае адзначацца ў якасьці дзяржаўнага сьвята (як адмысловы непрацоўны дзень) сьвята сіяністаў усяго сьвету – Пурым (http://webplus.info/index.php?page=5&holiday=23). Гэта робіцца пад выглядам адзначэньня сьвята 8 Сакавіка (хто жадае пазнаёміцца з дэталямі гэтага пытаньня, запрашаем сюды: http://nashaziamlia.org/2011/03/07/4173/). Тым больш, што ў гэтым годзе гэтае сьвята дакладна прыпадае якраз на 8 сакавіка.

8. У гэтым годзе працоўны дзень 9 сакавіка (пятніца) быў афіцыйна (!) перанесены не на суботу, як звычайна такое рабілася, а на… нядзелю, 11 сакавіка. У якасьці выхаднога дня субота раптам аказалася для ўлад больш важнай, чым нядзеля.

Уся хрысьціянская бюракратыя (і РПЦшная, і каталіцкая) у шоку (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24501568.html). Ня можа патлумачыць, што здарылася. Ужо хутка гатаваньне “вушэй Амана” на 8 сакавіка стане афіцыйна абавязковым (на слова “абавязаны” на ілюстрацыі, прысьвечанай Пурыму і разьмешчанай у пачатку данай часткі гэтага матэрыяла, зьвярнулі ўвагу?), і перанос працоўных дзён на нядзелю стане рэгулярным. Хутка ва ўмовах выбару: больш важна адзначаць шабат ці Ўваскрэшаньне Хрыста — перавага будзе за шабатам, а некаторыя і далей нічога ня будуць разумець, што ў нас на самай справе адбываецца, дзякуючы такім выбітным “беларускім ідэолагам”…

9. А вы думаеце, што Лу-ка проста так хваліў новага пасла Ізраіля ў Беларусі у час яго інаўгурацыі? (http://haifainfo.ru/?p=15240)  А, можа, вы думаеце, што і “абраньне” Лу-кі ў 1994 г. прэзідэнтам Беларусі — гэта вынік выключна дзейнасьці расейскіх сьпецслужбаў? Калі вы сапраўды так думаце, то вымушаны вас паінфармаваць, што хутчэй за ўсё вы памыляецца. Накопліваецца ўсё больш фактаў, што і г.зв. “першае дэмакратычнае абраньне” Лу-кі прэзідэнтам у 1994 годзе (у час, калі ўсё ў палітыцы Расеі кантралявалася клінтанамі-олбрайтамі) было ў т.л. і патаемнай ліберастычна-сіянісцкай акцыяй — акцыяй супраць Пагоні, нашага сьцяга, нашай мовы, нашай дзяржаўнасьці.

Вось што становіцца бачна пры элементарным сачэньні за сітуацыяй і аналізе фактаў. А замест гэтага і аналагічнага ў Пазьняка “ліберальнае думаньне”, “тупая заходняя палітыка”…

Такім чынам тое, што Пазьняк па нейкай невядомай нам прычыне зьяўляецца ідэалагічна сьляпым у дачыненьні да сіянакратыі – гэта факт (заўвага: хто жадае шырэй і глыбей пазнаёміцца зь небясьпекай сіянізму, можа пачытаць на нашым сайце матэрыялы пад рубрыкай “Сіянізм і антысіянізм”).

Аднак, аказваецца, такім жа ён зьяўляецца і ў дачыненьні да сучасных польскіх імперыялістаў й іх агентуры ў Беларусі (дарэчы, апошнія шчыльна зьвязаны з заходнімі ліберальна-сіянісцікімі коламі). Гэтыя ўвогуле, не хаваючыся, праводзяць у Беларусі ўсе апошнія гады сваю абсалютна абуральную імперскую палітыку (асабліва на захадзе нашай краіны)! На нашым сайце знаходзяцца дзясяткі матэрыялаў, прысьвечаных актуальным праявам польскага імперыялізму ў дачыненьні да нашага беларуска-літвінскага народу. Усё факты, факты, факты. Тут табе і “Карта паляка”, і “Крэсы Всходне”, і “ўсе каталікі — палякі”, і польскія школы ды шыкоўныя польскія выданьні на Гарадзеншчыне, і татальны этнацыд беларусаў-літвінаў Беласточчыны і г.д., і да т.п. (гл. рубрыку “Польскае пытанье”). І адбываецца ўсё гэта адкрыта, шумна, скандальна — усе апошнія гады…

Але Пазьняк усяго гэтага ва ўпор таксама ня бачыць. І па гэтай зьяве-праблеме – таксама ніколі ані воднага слова… 

Так і хочацца запрапанаваць: вызначыцеся нарэшце, тав. Пазьняк, ёсьць польскі імперыялізм “на Беларусі”, ці яго, як і сіянізму, таксама няма?!

А вызначацца тут трэба. Як мінімум, па дзьвюх прычынах.

Па-першае, пазіцыя замоўчваньня пэўных грамадска-палітычных праблем, рабленьня выгляду, што іх не існуе, не да твару ня толькі “нацыянальнаму прароку”, як некаторыя беларусы ўсё яшчэ ўспрымаюць Пазьняка, ці “нацыянальнаму лідару, адказнаму за лёс беларускага народу”, як ён сам сябе ў свой час назваў, а і проста звычайнаму прафесійнаму ідэолагу. Калі няма адказаў, вызначэньняў, адэкватных тлумачэньняў, яснай пазіцыі (дый хаця б элементарнага называньня рэчаў сваімі імёнаім), то й ідэолага, прабачце… няма. а ёсьць проста чалавек, які залежны ад сіянізму і польскага імперыялізму…

Па-другое, людзі, узгадаваныя на ідэалогіі Пазьняка, якія пасуцца на розных форумах, выдаючы свае каментары, актыўна множаць скажоныя ўяўленьні. Гэтым яны ня толькі выклікаюць непатрэбныя непаразуменьні ў беларускім патрыятычным асяродку, але і з пачуцьцём людзей, валодаючых ісьцінай (а як жа ж, сам Пазьняк ім так сказаў!), накідваюцца на ўсіх, хто імкнецца зьвярнуць ўвагу беларусаў на істотныя грамадскія зьявы і факты. Вынікам становяцца свары, расколы, а пазьней апатыя сярод нармальных беларусаў – г.зн. якраз тое, што і трэба нашым ворагам.

Абавязковым наступствам гэтай сітуацыі становіцца пытаньне: чаму ж Пазьняк ня стрымлівае сваіх КХПоўскіх ланцуговых дзінга?

Праілюструем праблему прыкладамі.

Вось, напрыклад, тут — http://www.svaboda.org/content/article/1794084.html , а гэта жнівень 2009 г. — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі пад выстаўленым матэрыялам. Прывядзем частку каментароў (выбачаемся за вялікі аб’ём цытаваньня, але мы не хацелі, каб нехта западозрыў нас у скажэньнях шляхам скарачэньняў):

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 12:15

Дзіўныя «ўласьцівасьці зроку» ў пана Стонава. Разумееце, сп-р, у нас у Беларусі прамаскоўская беларусафобская дыктатура — вось ужо 15 гадоў, у т.л. і дзякуючы “дапамозе” Захада. Пры гэтым у нас у Беларусі назіраецца ЭТНАЦЫД і ГЕНАЦЫД беларускага народа, пагроза страты беларускай дзяржаўнасьці, дыскрымінацыя беларусаў ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця, захоп уласнасьці беларускага народа самымі рознымі элементамі, якія ня маюць да нашага народа ніякага дачыненьня і г.д., і да т.п. На гэтым фоне (!) ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці… У сіяністаў — габрэйскіх шавіністаў — натуральна, усё наадварот. Таму вы — сіяніст, пан Стонаў! А гэта ганебна!!!

Імя:: Зьміцер

07.08.2009 12:18

Усе краіны бароняць сваіх грамадзян, толькі ў Беларусі вынішчаюцца статусныя жыхары краіны!
Акупацыйны рэжым праводзіць этнацыд жыхароў Беларусі!

Імя:: Аксана Горад:: Гародня

07.08.2009 14:31

Беларусы, вы што, не разумееце: «правы чалавека» па Стонаву — гэта правы толькі габрэяў! Мы, беларусы, для яго — не чалавекі.

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 17:59

Як кранальна, з адной пазіцыі выступаюць і беларусафоб Дзімыч, і «нацыяналіст» А. Астроўскі. Праўду сказаў некалі спадар В. Зайка — «Узаемная павага беларусаў і гэбраяў, асьвечаная стагоддзьдзямі, ушанаваная нашымі продкамі, ёсьць і павінна заставацца прыкметай сапраўднага сьведамага беларуса. Гісторыя паказвае, што антысэміт ня можа быць сапраўдным беларускім нацыяналістам. Антысеміт, якім-бы зацятым беларусам ён сябе не называў, непазьбежна перакінецца ў стан, варожы беларускаму нацыянальнаму руху, варожы агульнай Бацькаўшчыне беларусаў і беларускіх гэбраяў — вольнай незалежнай Беларусі.»
http://www.bielarus.org/open.php?n=537&a=8
Як кажуць няма чаго дадаць.
Паважаны З.С.Пазьняк выдаў добрую кнігу — «Размовы з Шукелойцем», дзе сярод іншага была размова і пра ўзаемаадносіны беларусаў і жыдоў. Вяду да таго, што беларускі рух мае аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё. А станавіцца на пазіцыю расейскіх шавіністаў не проста памылкова, а не даравальна.
ЗЫ.Гісторыя, гэта праўда. Таму, напрыклад кніга В. Хурсіка, пра Дражна, пра зьнішчэньне беларусаў атрадам Лапідуса ці з другога боку зьнішчэньне габрэяў Міра беларусамі — праўда. Трэба ведаць адмоўнае, але варта ведаць, што добрага непараўнальна больш паміж беларусамі і жыдамі. Вось праўду і трэба казаць, бо яна дазваляе жыць з расплюшчынымі вачыма і вучыць людзей рознага паходжаньня ўзаемнай павазе. Стаяць адной нагой на пазіцыях беларускага нацыяналізму, а другой нагой на пазіцыі расейскага імперыялізму не атрымаецца. Раскарачыўшыся доўга не выстаяць…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 19:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. У сувязі з гэтым я ня згодны, што мы «маем аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё». Раю ўспомніць народную мудрасьць пра «з агню ды ў полымя…»

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 20:20

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа…
———————
Ну вось, а я разьлічваў, што сп. доктар зразумее да чаго ногі і антысэмітызм… Не атрымалася.
Я не нразываю сябе беларускім дэмакратам, звычайна «сябры» мяне называюць беларускім нацыкам і фашыстам…
Народная мудрасьць гэта добра, але ёсьць яшчэ мудрыя меркаванні і высновы людзей, да якіх не толькі я, стаўлюся зь вялікай павагай — К.Каліноўскі, В.Быкаў, З.Пазьняк… Мудрыя ў іх думкі — для сапраўдных беларускіх дэмакратаў…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 10:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 12:03

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. …
————————
Але, як кажуць наўздагон, хацеў бы дадаць Вам, як пасьлядоўнаму беларускаму дэмакрату. Вінаваціць беларускіх палякаў у тым, што яны маюць польскія школы на Беларусі, а ў Польшчы адбылася асыміляцыя амаль 500 000 беларусаў…
Нават ня ведаю, чаго тутака болей — наіўнасьці ці неразуменьня?
Беларускія палякі (дарэчы, як і іншыя некарэнныя народы Беларусі — татары, габрэі, расейцы…) найперш беларускія грамадзяне. Адзяляць іх па нацыянальнай прыкмеце, гэта не асаблівасьць беларускай дэмакратыі, гэта мае іншую назву.
Прамая віна, за асыміляцыю беларусаў Польшчы, ляжыць на расейскіх марыянэткавых уладах тагачаснай БССР і прасавецкай, камуністычнай уладзе тагачаснай Польшчы (пра віну улады беларусафобаў, сучаснай Беларусі, у гэтай справе вядома таксама добра)… Спадзяюся, што як паслядоўны беларускі дэмакрат, Вы зразумееце і падтрымаеце мяне.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 18:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 10:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.
———————
Я ўжо спасылаўся на кнігу З.Пазьняка. Пачытайце К.Каліноўскага і В.Быкава. Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…
Скажу шчыра, я не ўяўляю што нехта зь пералічаных мною вядомых беларусаў, сказаў бы на адрас беларускіх палякаў тое, што Вы дазволілі сабе, у прыватнасьці ў размове са сп. І.Банцарам.
Тое, што беларускія палякі дамагліся адкрыцьця польскіх школ… гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё.
Я не ўяўляю, каб нехта з гэтых паважаных беларусаў сказаў беларускім габрэям тое, што сказалі Вы, а менавіта — «На гэтым фоне (!) /маецца на ўвазе генацыд беларусаў/ ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці…».
Ня ведаю, можа я ўжо зусім здурнеў на старасьці год, але сярод зьнішчаных беларускіх грамадзянаў доля габрэяў была не маленькай. З 800 000 беларускіх габрэяў дамоў жывымі вярнулася прыкладна 70 тыс. Дадзеныя перапісаў па нацыянальнаму складу дазваляюць Вам праверыць гэтыя лічбы. Гэта была трагедыя не толькі габрэяў, але і беларусаў, і палякаў. Усяго беларускага народа.
Можна толькі вітаць, што на нашай зямлі (у гарадах, мястэчках, вёсках) адзначаюцца месцы генацыду — ставяцца памятныя знакі, помнікі. І нам беларусам, гэта не абыякава, мы павінны браць прыклад у гэтай справе — нягледзячы на ўладу беларусафобаў, апісваць месцы генацыду беларускага народа — дабівацца ўстаноўкі там помнікаў, памятных знакаў /як гэта зроблена ў Курапатах і г.д./ Хіба праблема генацыду беларусаў залежыць ад уціску палякаў ці габрэяў (забароны польскіх школ ці помнікаў забітым габрэям)?

У нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм. І вораг гэты не толькі для беларусаў. Ні адзін акупант не зьнішчыў столькі беларусаў колькі гэта здолелі зрабіць расейскія імпэрцы. І па сёняшні дзень адбываецца жудасная русіфікацыя беларусаў, адбываецца гвалтоўная зьмена беларускага менталітэта… У нас адбываецца не паланізацыя, не гебраізацыя беларусаў, а русіфікацыя (!!!).
Вось так спадар Астроўскі.
ЗЫ. Адносна сіянізму нічога не скажу, ня ведаю. Я не адмысловец па гэтаму пытаньню, у Расеі знаўцаў сіянізму і «ополячіванія» значна болей. Цікаўныя могуць там атрымаць кансультацыі.

Імя:: Абураны Анатоль Горад:: Ворша

08.08.2009 20:14

Вообще-то я всегда считал,что правозащитники защищают всех преследуемых независимо от их национальности и этнического происхождения.Оказывается это не так! Ну ладно, господин Леанід Стонаў живет далеко и, видимо, не знает, что самыми угнетаемыми и бесправными на Беларуси являются как раз беларускоязычные беларусы и настоящие правозащитники должны в первую очередь о них беспокоиться! Но вот товарищ Бенедзікт явно в курсе событий, но все-равно доказывает справедливость этнического подхода в правозащитной деятельности. «Спасибо», просвятили. А тоя я, дурак, не знал, что о беларусах должны беспокоится этнические беларусы-правозащитники, а о чеченцах этнические чеченцы-правозащитники, ну и так далее.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 23:59

Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. І гэтая чарга да беларусаў, як правіла, так і не даходзіць…
Таму паўтараю для вас персанальна: казаць пра неабходнасьць вырашэньня праблем у беларускай дзяржаве прадстаўнікоў іншых народаў, якія маюць свае дзяржавы, на фоне поўнага ігнараваньня тых ГІГАНЦКІХ праблем, якія ва ўласнай дзяржаве маюць беларусы (падкрэсьлю, не па сваёй віне!) – гэта тыповае блюзьнэрства. Гэта зьдзек над здаровым сэнсам і элементарнай прыстойнасьцю. А калі гэты зьдзек адбываецца яшчэ і пад рыторыку “абароны правоў чалавека” – гэта блюзьнэрства ў квадраце.
Але менавіта гэта, на жаль, мы назіраем і сёньня, калі сьвет напічканы масай “праваабарончых арганізацый”. Усё пададзенае настолькі відавочна, што становіцца тэстам на выяўленьне прыстойнасьці чалавека — любога, незалежна ад нацыянальнасьці.
З гэтых пазіцый становіцца відавочным, што да прыстойных людзей не належыць ня толькі сп-р Стонаў, а і вы…

Імя:: Бенедзікт

09.08.2009 19:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 23:59
Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. …
———————
1. Адказы запаздваюць. Таму мой адказ зьявіўся са спазьненьнем.
2. Размова вялася па пытаньнях закранутых Вамі(!). З Вашымі (!) выняткамі…
Спадар доктар.
Інтарэсы беларускага народа ўключаюць у сябе шмат канкрэтных праблем. Канкрэтна па Вашых (!) камэнтах я і адказваў. Канкрэтна адказваў, а не «растекался мыслию по древу» падобна Вам.
Ваша непрыстойнае выкручваньне ў адказ на мае канкрэтныя пасты сьведчыць пра адно — словаблудства і дэмагогія — адзіная Ваша пазіцыя, замест сапраўднага змаганьня за існаваньне беларускага народа, менталітэт беларусаў. На падставе дэмагогіі, прылічваць сябе да змагароў, супраць генацыда беларусаў — ёсьць па меншай меры сьведчаньнем кашы ў галаве і прафанацыі гэтай справы.
Я не ведаю сп. Стонава, дарэчы як і Вас, але чытаў ягоныя словы і Вашы…
Не буду казаць пра сваю прыстойнасьць ці непрыстойнасьць — збоку лепш відаць. Ацэнка маёй пэрсоны людьмі, якіх я паважаю — шмат значыць для мяне. Але хвала Пану Богу, што да гэтых людзей не належыце Вы.
Зы. Праблема «правоў чалавека» не мая прыдумка. Існаваць ізалявана ў сьвеце ніхто не ў стане. Ды і не пра «праблему правоў чалавека» была размова.
Во, яшчэ. Карыстаючыся тым, што я старэйшы за Вас, скажу, што тычыцца маёй прыналежнасьці да беларускага народа — гэта маё права, права маіх слаўных продкаў вызначаць дадзеную прыналежнасьць, а не выпадковага, не вельмі разумнага чалавека.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

09.08.2009 20:25

Сп-р пад нікам Бенедзікт: «Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…»
—
Сп-р пад нікам Бенедзікт, вы памыляецеся, і моцна (калі не банальна правакуеце), у т.л. і ў тым, што датычыць адносін паміж беларусамі і палякамі.
1) Палякаў у Польшчы амаль 40 мільёнаў / Беларусаў у Беларусі, можа, 8 і набярэцца (наступства наўмыснага генацыду).
2) У палякаў ёсьць сапраўдная дэмакратычная польская дзяржава, якая ўпарта бароніць інтарэсы польскага народу / На чале беларускай дзяржавы РБ стаіць зацята беларусафобскае кіраўніцтва, якое зьдзяйсьняе палітыку ЭТНАЦЫДУ, ГЕНАЦЫДУ беларусаў і шмат чаго злачыннага яшчэ.
3) Палякі ў апошнія дзесяцігоддзі, літаральна на нашых вачах, зьдзейсьнілі 90%-ы ЭТНАЦЫД БЕЛАРУСАЎ на Беласточчыне (нагадваю, гэта беларуская этнічная тэрыторыя). У выніку з паўмільёна беларусаў, якія жылі там 60 гадоў таму, па даных апошняга перапісу беларусаў засталося ўсяго толькі каля 48 тыс. чалавек (гэта вялікае злачынства!) / Як вядома, беларусы этнацыд палякаў на іх этнічнай тэрыторыі ня робяць і рабіць не зьбіраюцца.
4) Палякі маюць польскія школы ня толькі ў Польшчы, ня толькі на Беласточчыне, а і на тэрыторыі РБ / Беларусы беларускіх школ нават у сваёй дзяржаве практычна ня маюць.
5) Палякі ўвялі «Карту паляка», з дапамогай якой яны, выкарыстоўваючы сёньняшнія эканамічныя ўмовы ў РБ, спакусілі і працягваюць спакушаць тысячы БЕЛАРУСАЎ перапісвацца на палякаў, каб набыць пэўныя перавагі / Аналагічнай «Карты беларуса» ў беларусаў няма і ва ўмовах этнацыднай дзяржавы не прадбачыцца.
6) Польшча знаходзіцца ў ЕЗ і пад парасонам НАТО / Беларусь працягвае знаходзіцца пад моцным імперскім ціскам Масквы, ва ўмовах сталай пагрозы яе незалежнасьці.
7) Каталіцкі касьцёл на Гарадзеншчыне (нагадаю, дзяржаўная тэрыторыя РБ) працягвае праводзіць актыўную палітыку апалячваньня. Выраз, «вы каталікі — значыць палякі» — застаецца штодзённай мантрай каталіцкіх ксяндзоў на Гарадзеншчыне / На этнічнай польскай тэрыторыі ў Польшчы Беларускай праваслаўная царквы, якая б займалася абеларусьваньнем палякаў, як вядома, няма. Беларускай праваслаўнай царквы практычна няма і ў РБ. Тыя ахвярныя сьвятары, якія ёсьць, знагодзяцца пад сталым моцным ціскам.
8)Беларускія «палякі» — гэта ў абсалютнай большасьці (!) калісьці апалячаныя беларусы-літвіны. Некаторыя зь іх і сёньня выкарыстоўваюцца ў якасьці 5-й польска-імперскай калоны / Нічога падобнага беларусы на этнічнай тэрыторыі Польшчы не рабілі, ня робяць і не зьбіраюцца рабіць. Абеларусеных палякаў там увогуле няма…
9) Ад прадстаўнікоў польскага грамадства (у т.л. і ад польскіх палітыкаў) і сёньня мы рэгулярна чуем выраз «Крэсы всходне». Гэты выраз усьведамляецца палякамі так, што, напрыклад, Заходняя Беларусь — гэта польская тэрыторыя, якая калісьці павінна быць далучана да Польшчы / Беларускаму грамадству яшчэ доўга трэба будзе засвойваць выраз «Крэсы заходнія», разумеючы яго як этнічныя беларускія тэрыторыі (напрыклад, Беласточчына), якія пакуль знаходзяцца ў складзе польскай імперыі, але абавязкова раней ці пазьней зноў увойдуць у склад беларускай дзяржавы.
—
Зьвярніце ўвагу, мы яшчэ гістарычных пытаньняў не краналі…
А цяпер, сп-р пад нікам Бенедзікт, вы па-ранейшаму лічыце, што «у нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм», і што польскі прыклад — «гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё» (вашыя словы).
Калі так, дык у чым справа? Якія прэтэнзіі да мяне?
Ці вы, наадварот, і далей лічыце, што ў сёньняшніх умовах мы, беларусы, найперш павінны думаць і клапаціцца пра меншасьці?
Вызначыцеся нарэшце…

Імя:: Zad Горад:: Minsk

09.08.2009 21:25

Хачу яшчэ раз вярнуцца да настойлівай прысутнасці яўрэяў на Беларусі. У Асіповіцкім раёне ў мінулым месяцы быў адкрыты помнік расстраляным яўрэям. Ён адкрыты дзякуючы яўрэйскім арганізацыям. У раёне ёсць спаленая вёска. На месцы спаленых родзічаў людзі самі паставілі сціплыя крыжы. Ніякіх іншых ушанаванняў пра спаленых ад дзяржавы няма. І вы будзеце казаць, што яўрэяў нехта крыўдзіць? Не трэба заплюшчваць вочы на тое, што яўрэйскі бізнес, як расейскі гатовы пад любой зачэпкай лезьці да нас. Гояў ні адзін яўрэй не паважае.
Пры Машэраве такога бардака не было…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

10.08.2009 00:01

Спроба сп-ра Бенедыкта перавесьці абмеркаваньне праблем беларускага народу ў Беларусі ў плоскасьць “габрэйскага” ці “польскага” пытаньняў – гэта спроба адвесьці чытачоў ад сутнаснай ацэнкі пазіцыі Стонава і да яго падобных. Ацэньваць сітуацыю трэба з маральнага пункту гледжаньня — на справе стонавы дзейнічаюць, як марадзёры, якія напінаюцца ўрваць кавалак у разбураным вайной горадзе. І гэта людзі, у якіх хапае цынічнасьці і нахабства, каб называць сябе “міжнароднымі праваабаронцамі”.

(канец цытаваньня каментароў)

-

І яшчэ адзін прыклад. Вось тут —  www.svaboda.org/content/article/1877906.html — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі вакол “Беларускага эўрапейскага форуму”, які праходзіў у лістападазе 2009 г. у Менску.

(цытата)

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

14.11.2009 22:56

Севярынец усё пужаў нейкім сваім Богам.
Нарэшце эканаміст Чалы назваў Яго імя — МВФ!
І ўсё з гэтым БНБ і яго «еўрапейскім выбарам» стала зразумелым…

Імя:: Димыч

15.11.2009 11:04

Спадар Островский! С вашим «движением» тоже все стало совершенно понятно: пещерный национализм, русофобия. Так что вы и близко не соберете столько сподвижников, сколько «сектант» Северинец. На всю Республику у нас не так уж много и националистов.:))

Імя:: Бенедзікт

15.11.2009 14:18

Няма ў доктара Астроўскага ні нацыяналізму ні русафобіі…
У яго суцэльная «барба» з польскім пранікненьнем, японскім мілітарызмам, брытанскім міпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

15.11.2009 23:39

С-р пад нікам «Бенядзікт».
1) Ці не забыліся вы пра прадмет абмеркаваньня і пра тое, што мяне на форуме Мілінкевіча не было?
2) Вы, такім чынам, любіце сіяністаў і польскіх імперыялістаў?
3) Перачытайце яшчэ раз палажэньні Беларускай дактрыны (nashaziamlia.org), каб зноў калі-небудзь не выглядаць недарэчна…

Імя:: Бенедзікт

16.11.2009 16:36

Спадар доктар,
я бачу рэальнныя, а не надуманыя і высмактаныя з пальца (як робіце вы) пагрозы для Беларусі. Казаць пра пагрозу польскага імпэрыялізму Беларусі, пры адсутнасьці гэтага накірунка ў дзейнасьці польскай дзяржавы — проста глупства. Але варта адзначыць, што ў дзейнасьці «добразычлівай» расейскай дыяспары на Беларусі, таксама сустракаецца тэза пра пагрозу Беларусі, з боку Польшчы…
Пра пагрозу з боку сіянізма, вы таксама хутчэй знойдзеце падтрымку, сярод расейскіх юдазаклапочаных. Ды і ўвогуле, прабачце мяне, але чытаць вашае трызьненьне (па спасылцы) двойчы — вялікі іспыт для адукаванага і разумнага чалавека. Хопіць і аднаго разу.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

16.11.2009 21:50

Добра, сп-р пад нікам Бенядзік — шанавальнік сіяністаў і польскіх імперыялістаў. Я захаваю ваш «нетрызьнёвы» адказ у сваім архіве.
Дай Бог, каб вам з-за яго не давялося канчаткова страціць права саманазывацца «адукаваным і разумным чалавекам»…

(канец цытаваньня каментароў)

Такім чынам, думаем, мы дастаткова выразна азначылі праблему: прадстаўнікі партыі Пазьняка, якія актыўна пасуцца на розных форумах (яскравы прадстаўнік — сп. Бенедзікт; дарэчы, нас — беларускіх зьмястоўных дэмакратаў — ужо пару гадоў на радыё “Свабода” не пускаюць!; ардынарна, без усялякіх тлумачэньняў проста не выстаўляюць нашы каментары і ўсё тут — рабі, што хочаш; такія вось “лібералы”!) множаць ілюзіі ды глупства (нярэдка спасылаючыся пры гэтым на Пазьняка), што праблемы для беларускага народа зьвязаны толькі й выключна з расейскім імперыялізмам.

Гэта ня проста няверна, а і надзвычай небясьпечна. Бо стварае ў галовах людзей абсалютна скажоныя ўяўленьні — тое, што і становіцца потым прычынай бяды.

Атрымліваецца, Пазьняк гэтаму спрыяе…

А, можа, ацэньваць Пазьняка як ідэолага ўвогуле памылкова? Ідэолаг ён ніякі таму, што ўвогуле не ідэолаг, а… палітык. І ацэньваць яго словы, дзеяньні трэба як палітыка?

Добра, давайце паглядзім на Пазьняка і з гэтых пазіцый.