У распараджэньне газеты «Наша Ніва» трапіў тэкст дакладной запіскі, у якой першы намесьнік кіраўніка адміністрацыі Лу-кі Аляксандр Радзькоў (гл. фота) патрабуе ад кіраўнікоў абласных адміністрацый не дапускаць… “прымусовую беларусізацыю” (гл. http://nn.by/?c=ar&i=69975). Дакумент датаваны 2 сакавіка г.г. Яго копія (з падкрэсьліваньнем найбольш істотнага) выстаўлена ніжэй.

Мы — не мазахісты. Таму нам вельмі цяжка каментаваць любыя сатанінскія дзеяньні цяперцаў, якія працягваюцца вось ужо амаль 18 гадоў і скіраваны супраць нашага народа.

Але і маўчаць немагчыма.

Усе, хто жыве ў Беларусі й мае ў душы хаця б зародак прыстойнасьці, ведае, што на фоне маштабнага этнацыду (!) беларуска-літвінскага народа і па Канстытуцыі РБ дзяржаўнага статусу беларускай мовы падобны зьмест цыркуляра, спушчанага ўніз па “вертыкалі” — гэта і крывадушша, і блюзьнерства, і па-сатанінску вычварны зьдзек. Але гэта… і ўсім відавочнае злачынства.

Бо этнацыд — гэта страшнае злачынства ня толькі супраць адпаведнага народа, а і супраць чалавецтва!!!  

…  

А цяпер паспрабуем унесьці трохі аптымізму.

У Беларускай дактрыне даўно запісана:

- “Дасягненьне суверэнітэта і дэмакратыі ў Беларусі зьяўляецца немагчымым без першачарговага спыненьня этнацыду беларусаў і яго зваротнага разьвіцьця. Спачатку сьмерць этнацыда, забесьпячэньне ўсіх асьпектаў нацыянальнага адраджэньня, а толькі затым чарговыя крокі па дэмакратызацыі” (Д пр-п 3); “у Беларусі рух за беларускую мову аб’ектыўна ёсьць рухам за дэмакратызацыю беларускага грамадства” (Д пр-п 3а);

- “У будучай беларускай дзяржаве наша беларуская мова будзе адзінай дзяржаўна-афіцыйнай мовай. На беларускай мове будуць працаваць усе школы, ВНУ, Акадэмія Навук, усе тэатры й кінатэатры, уся рэклама, усе вулічныя абвесткі, усе СМІ (дзяржаўныя і прыватныя), якія будуць знаходзіцца на тэрыторыі Беларусі й узначальвацца яе грамадзянамі. Беларуская мова будзе мовай працы прамысловых і сельскагаспадарчых прадпрыемстваў усіх формаў уласнасьці, мовай гандлёвых і фінанасавых аперацый і г.д…” (Д пр-п 11); “у будучай Беларусі, як толькі ўлада пяройдзе ў рукі нармальнага дэмакратычнага кіраўніцтва, абавязкова і тэрмінова будзе адноўлены статус беларускай мовы як адзінай дзяржаўнай” (Д пр-п 55);

- “Пасьля прыходу да ўлады сапраўдных беларускіх дэмакратычных сіл усе вінаватыя ў сёньняшнім ЭТНАЦЫДЗЕ беларускага народу будуць прыцягнутыя да крымінальнай адказнасьці” (Д пр-п 46);

- “На сёньня мясцовая кампрадорская бюракратыя – цяперцы – канчаткова пераўтварылася ў злачыннага дэструктыўна-паразітнага монстра, абсалютна ізаляванага ад аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу, прызначанага для выкарыстаньня, эксплуатацыі беларусаў ды Беларусі, і падпарадкаванага ўладзе Лукашэнкі ды яго гаспадароў з колаў расейскай імперыякратыі” (Д пр-п 49).

- “У будучай беларускай дзяржаве пакараньне сьмерцю будзе мець месца. Яно будзе выкарыстоўвацца да асабліва небясьпечных дзяржаўных злачынцаў” (Д пр-п 120).

(канец цытаваньня некаторых прынцыпаў Беларускай дактрыны)

Таму давайце лепш уявім сабе тое, што абавязкова зьдзейсьніцца пасьля таго, як да ўлады ў Беларусі прыйдуць прыстойныя людзі:

- судовая заля;

- спроба падсудных апраўдацца — маўляў, “мы ня ведалі, што гэта злачынства”;

- вядомае тлумачыньне суддзі на тэму, што няведаньне не зьмяншае віны;

- ідзе зачытваньне прысуда: “… за зьдзяйсьненьне найстрашнага злачынства супраць беларускага народу і ўсяго чалавецтва — ЭТНАЦЫДА — зьдзяйсьнянага ў 1994 -201* гг. у асабліва цынічных, зьневажальных, блюзьнерскіх формах … прысудзіць грамадзянаў …, …, Аляксандра Радзькова, …, … да … … …. Судовае рашэньне лічыць уступіўшым у сілу … Абскарджаньню не падлягае…”;

- і пасьля гэтага мы бачым, як група “таварышаў” (сярод іх Радзькоў) з надзетымі кайданкамі накіроўваецца на выкананьне прысуду.

Пакуль жа радзьковы ўдзельнічаюць у балі сатаны  і небясьпекі для сябе за свае злачынствы не адчуваюць… Але адплата (рус. «возмездие») прыйдзе абавязкова. І ў такой жа ступені абавязкова адбудзецца тое, што мы прадказваем.

Мы ў апошніх падзеях вакол спадара Міхалка бачым шэраг асьпектаў – сярод іх грамадскі, юрыдычны, стратэгічны. Давайце пра іх падрабязьней і пагаворым.

Рэдакцыя.

Грамадскі асьпект

З апісаньнем музычнай творчасьці панк-рок гурту “Ляпіс Трубяцкі” на чале са спадаром Міхалком можна пазнаёміцца, напрыклад тут: http://ru.wikipedia.org. Для нас жа найбольш цікавым зьяўляеца не музычна-творчы, а грамадскі бок іх дзейнасьці. І вось тут у апошнія гады можна заўважыць не дэградацыю, як гэта часта бывае ў шматлікіх аналагаў, а імклівае падвышэньне ўзроўню грамадзянскай пазіцыі й грамадскай значнасьці.

Сяргей Міхалок зьяўляецца чалавекам з анархічным сьветаглядам (пра гэта ён сам адкрыта гаворыць), здольным на эпатажныя ўчынкі.  Яшчэ летась, прыязджаючы ў Гародню, гурт афішаваў сябе (у літаральным сэнсе) як людзей з наколкамі й рагамі (гл. апошнюю легальную афішу ляпісаў у Беларусі). Вось, прыкладна такое ўражаньне пры самым першым знаёмстве і ўзьнікала ад гэтай групы і яе кіраўніка.

Аднак некалькі гадоў таму хлопцы пачалі сьпяваць некаторыя песьні… па-беларуску (у наш час гэта ўжо вялікі ўчынак!).  А ўвесну г.г. гурт быў уключаны ў негалосны сьпіс музыкаў, якім забаронена выступаць у Беларусі (апошняе – яшчэ адзін аб’ектыўны доказ прызнаньня цяперцамі вялікага грамадскага значэньня творчасьці ляпісаў; калі б яны працягвалі папулярызаваць толькі анахізм ці сатанізм, цяперскія ўлады іх бы не краналі).

Мы ня ведаем, чым абумоўлена прагрэсіўная сьветаглядная і грамадская эвалюцыя спадара Міхалка і яго сяброў. Можа, гэта яны самі разьвіваюцца, бачачы падзеі ў Беларусі й ня толькі. Магчыма, пэўны ўплыў на яго аказаў шаноўны Лявон Вольскі (гл. фота ў пачатку матэрыяла), напрыклад, у час працы над альбомам “Крамбамбуля” (дарэчы, спадар Вольскі не адмаўляе, што сябруе зь Міхалком). А хутчэй усё тут разам, у т.л. і тое, пра што мы ня ведам. Важным застаецца факт: на сёньня Сяргей Міхалок вырас да ўзроўня, калі ён можа ўзьнімаць народ. І той ідзе за ім…

Звычайна прычыны такога грамадскага феномену ў тым, што людзі вераць у шчырасьць чалавека, лідара, і ў тым, што настрой у людзей (часта неўсьвядомлены) прыходзіць у рэзананс з тым, пра што і як гэты лідар гаворыць, да чаго заклікае. Паколькі мы ў грамадскай дзейнасьці ня першы год, мы таксама верым, што “дэвіз «Ня быць скотам»” ужо сапраўды “стаў інтэрнацыянальным”, што праблемы, падобныя да беларускіх, “ёсьць у людзей і ў іншых краінах” і што да спадара Міхалка і яго сяброў сапраўды “далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні” ў пераносным, вядома, сэнсе (гл. 1-ю частку матэрыяла). Вельмі верагодна, што гэта ўсё ня проста кідкія заявы, не пустое бахвальства…

І вось тут мы і раілі б спадару Сяргею паглядзець на сітуацыю ня столькі з пазіцыі дасягненьня-посьпеху, колькі з пазіцыі адказнасьці… Напрыклад, так: як найлепш для людзей распарадзіцца іх даверам, як іх не падвесьці, а накіраваці туды, куды сапраўды весьці варта.

Акрамя таго, падымаць масы на змаганьне за свабоду, справядлівасьць, прагрэсіўнае грамадскае разьвіцьцё здольны далёка ня кожны. Спадару Сяргею гэта ўдаецца. Але, калі на чалавека добра рэагуюць іншыя – гэта яшчэ не азначае, што такія паводзіны людзей зьяўляецца прыватнай уласнасьцю правадыра. У гэтым ёсьць нешта большае. Звычайна, у такой сітуацыі варта падумаць над тым, што завецца місіяй…

Карацей, зь людзьмі, якія табе паверылі, жартаваць нельга. Такі давер – рэч вельмі тонкая, адказная і надзвычай каштоўная… Гэта як у “Маленькім прынцы”: “Мы адказныя за тых, каго прывучылі”…

Юрыдычны асьпект:

Лявон вольскі (гл. фота) – наш знакаміты музыка і мастак — у сваім інтэрвю на радыё “Свабода” (гл. відэа тут: http://www.svaboda.org/content/article/24390703.html) на пытаньне, як ён ставіцца да заяваў спадара Міхалка ў адрас Лу-кі, адказаў: “Любы незалежны музыка ў Беларусі са здаровым розумам падпішацца пад кожным словам Сяргея Міхалка. Проста яны баяцца гэта казаць”.

Усё так. Толькі вось пракуратура РБ узбудзілася не на жарт… А гэта азначае, што спадару Міхалку па вяртаньні ў Беларусь сапраўды пагражае падпіска пра нявыезд, сьледства, суд, вязьніца. Класічна аналагічнай сітуацыяй зьяўляецца сьледства, суд і па 2 гады турмы Паўлу Мажэйку і Міколу Маркевічу (тады, у канцы 1990-х, журналісту і рэдактару гродзенскай газеты “Пагоня” адпаведна) за тое, што ў адным з матэрыялаў газеты яны назвалі Лу-ку забойцам (мелася на ўвазе яго датычнасьць да “зьнікненьня” Захаранкі, Ганчара, Красоўскага, Завадскага)…

На гэтым прыкладзе мы заклікаем спадара Міхалка да асьцярожнасьці й поўнай усьвядомленасьці сваіх далейшых дзеяньняў.

Калі спадар Сяргей па нейкай прычыне вырашыць вярнуцца ў Беларусь і ўступіць “у дэбаты” з пракурорска-судовай сістэмай дыктатарскага беларусафобскага рэжыму (а магчымасьць такога мы дапускаем), тады мы раілі б зьвярнуць увагу на некальмі момантаў.

Момант першы зьвязаны з пытаньнем, зразумелым усім прыстойным людзям і ва ўсіх краінах, якія можна назваць больш-менш цывілізаванымі: а што, чалавек ня мае права мець сваё меркаваньне што да грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне і ў дачыненьні да асобных яе кіраўнікоў? А што, ён ня можа выказваць свайго меркаваньня, калі ў яго запытаюцца?! (зьвернем увагу — Сяргей Міхалок па ўласнай ініцыятыве нікому не навязваўся: яго запыталі – ён адказаў!)

Адказ відавочны: мае і можа! Больш за тое, гэта ня проста яго маральнае права як свабоднага грамадзяніна, гэта — яго юрыдычна абумоўленыя правы, якія бароніць і Канстытуцыя РБ, і шматлікія міжнародныя дакументы, падпісаныя кіраўнікамі Беларусі. Больш за тое, у асобных выпадках (пагроза незалежнасьці краіны з-за кіраўніцтва краіны, іншыя факты злачынства, зьдзейсьненыя людзьмі ва ўладзе), кожны грамадзянін Беларусі абавязаны крытыкаваць улады, патрабаваць іх замены!

Лічыць інакш – г.зн. па сутнасьці казаць, што ў нас зноў зьявілася раса недатыкальных паноў і раса рабоў. Прычым, што б ні зрабілі “паны”, крытыка ў іх адрас зьяўляецца “недапушчальнай і амаральнай”.

Таму казаць, што грамадзянін Беларусі ня мае права крытыкаваць прадстаўнікоў улады, пракуратура ня зможа. За гэта ў суд не пацягне. Інакш будзе прызнаньне перад усім сьветам, што мы ўжо жывем па Оруэлу… А гэта – татальная і канчатковая страта іміджу, самадыскрэдытацыя. Улады на такое пайсьці ня могуць. Пакуль. Таму сьледчыя пракуратуры будуць чапляцца да дробязяў, нюансаў – таго, што мы апісваем, як другі асьпект.

Момант другі: а няўжо характарыстыкі, якія даваў спадар Міхалок уладам у Беларусі й Лукашэнку ў прыватнасьці зьяўляюцца непраўдзівымі (зьвяртаем увагу: толькі ў гэтым выпадку іх можна лічыць абразьлівымі!).

Вось сьпіс гэтых характарыстык (абмяжуемся толькі тымі, якія пракуратура можна зьвязаць з Лу-кам):

- агідны палітычны дзеяч (1-я),

- падрыўнік (2-я),

- чалавек, які прывёў краіну да мяжы (3-я),

- галоўнае яго пачварнае злачынства, што ён правёў рубікон паміж беларусамі (4-я),

- ён хлус; напрыклад, увесь час хлусіць, што ў Беларусі дзякуючы яму [мір] (5-я),

- злодзей (6-я),

- невук (7-я),

- ён не прэзідэнт (8-я),

- чалавек, які ненавідзіць свой народ (9-я),

- такія злачынцы, як Лукашэнка, не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў (10-я),

- любы чалавек, які ўмее чытаць і лічыць, кіраваў бы Беларусьсю лепш, чым Лукашэнка (11-я),

- распрадае краіну (12-я),

- псіхічна неўраўнаважаны чалавек (13-я),

- зьдзекуецца над сваім народам (14-я),

- дзякуючы Лу-ку ў Беларусі дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі; у прыватнасьці, сабраў вакол сябе чорныя брыгады, праплочвае ўсіх мянтоў; паставіў на чале Беларусі ворагаў беларускага народу тых, хто як паліцаі пад час вайны (15-я),

- тым часам годныя людзі “выціраюцца” з краіны; выдаляе лепшых прадстаўнікоў літаратуры, мастацтва, рамёстваў; правакуе буйную хвалю эміграцыі, асабліва моладзевай (16-я),

- зьдзяйсьняе генацыд беларускага народу (17-я).

Такім чынам, у нас атрымалася 17 характарыстык Лу-кі, з-за якіх найверагодней пракуратура РБ можа прычапіцца да спадара Міхалка, паспрабаваць узбудзіць супраць яго крымінальную справу.

Таму раім спадару Сяргею, калі ён вырашыць вярнуцца ў Беларусь, падрыхтаваць добрую аргументацыю па кожным пункце.

На наш погляд, на тыя характарыстыкі, якія ня выдзелены тоўстым шрыфтам (1, 3, 4, 7, 11, 12, 13, 16-я), адносна лёгка знайсьці добрыя абгрунтаваньні альбо прызнаць іх асабістым меркаваньнем спадара Міхалка. Што да іншых характарыстых, дык над іх абгрунтаваньнем трэба добра падумаць (напрыклад, Лу-ка таму “падрыўнік”, што падрывае адзінства беларускага народу, правакуе раздрай паміж грамадзянамі, частка якіх вымушана станавіцца на бок абаронцаў беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, а частка – на бок уладаў; ён “не прэзідэнт” таму, што многія апазіцыйныя дзеячы – Бяляцкі, Мілінкевіч, Мацкевіч, іншыя – заяўляюць, што Лу-ка не набраў 19.12.2011 г. 50% галасоў і для таго, каб яму быць прзідэнтам, павінен быць 2-і тур; бяз гэтага Лу-ка ня толькі не прэзідэнт, а і ўзурпатар – г.зн. злодзей асабліва буйнога маштабу; і г.д.).

Акрамя таго, кіраўнік рэдакцыі нашага сайта, Алесь Астроўскі, выказаў гатовасьць выступіць у судзе, калі такі адбудзецца, у якасьці сьведкі-эксперта ў падтрымку Сяргея Міхалка, калі такое спатрэбіцца. Ён мае 25-гадовы досьвед грамадска-палітычнай і больш за 12 гадоў ідэалагічнай дзейнасьці, сьпецыялізуецца на пытаньнях генацыду-этнацыду – формах злачынства супраць чалавечнасьці, якіх не павінна быць, і сапраўдных інтарэсаў беларускага народу, адстойваньне якіх кіраўнікі Беларусі мусяць лічыць сваім галоўным прафесійным абавязкам. Тое, што спадар Астроўскі робіць гэта ня толькі на словах, бачна нават з фота…

Момант трэці. Паколькі абсалютная большасьць злачынстваў рэжыму Лу-кі ў дачыненьні да беларускага народу зьяўляецца ня толькі надзвычай маштабнымі, але і відавочнымі, у працэсе магчымага рассьледаваньня і ў ходзе будучага суду варта актыўна ўзьнімаць пытаньне пра тое, ці ня ёсьць наўпроставым абавязкам Генеральнай пракуратуры ўзбуджаць рассьледаваньне і спыняць злачынствы, пра якія казаў спадар Міхалок. Так, няўжо пракуратура лічыць, што Лу-ка знаходзіцца ва ўладзе законна? Што за яго сапраўды прагаласавала 80% грамадзян Беларусі? Няўжо ў нас няма этнацыду (наўмыснага вынішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыянальных сімвалаў) і генацыду (праз стварэньне ўмоў для выміраньня беларускага народу, імкненьня да замены яго ксенаэтнічным насельніцтвам, стварэньня сітуацыі, калі лепшыя прадстаўнікі беларускага народу, асабліва маладыя, ня маючы магчымасьці да самарэалізацыі ў Беларусі, вымушаны назаўсёды пакідаць Бацькаўшчыну)? Няўжо пракуратура ня бачыць, як Лу-ка распрадае нашу ўласнасьць і ставіць пад пагрозу незалежнасьць Беларусі?

Хай пракуроры – калі яны такія прынцыповыя, каб чапляцца да Міхалка – альбо адмяжуюцца ад гэтых злачынстваў, узбудзіўшы адпаведныя справы, альбо прымуць адказнасьць за іх у тым ліку і на сябе (“А суддзі хто?!”). Пройдзе час, і яшчэ невядома, чым (якімі параграфамі крымінальнага Кодэксу для іх саміх) абярнецца іх пракурорскае імкненьне бараніць відавочны сатанізм…

Стратэгічны асьпект

Спадару Міхалку, калі ён ужо вырашыў прыняць удзел у гамадска-палітычнай дзейнасьці (што, вядома, выдатна — ня можна не вітаць!), варта ведаць, што яму хутка простага змаганьня супраць дыктатуры, імперыялізму будзе недастаткова. Хутка спатрэбіцца стваральная прапанова – г.зн. веданьне, што адказваць на пытаньне (у т.л. пастаўленае самому сабе): а што вы будзе рабіць, Сяргей, за што змагацца, калі дыктатуры будуць разбураны?

Нават, калі яго пра гэта ніхто ня будзе пытацца, усё роўна спадару Міхалку трэба сачыць, каб яго з анархістаў не перацягнулі ў… цяперашнія ліберасты, якія — скажам гэта наўпрост — бароняць інтарэсы глабалісцкай сіянакратыі.

Паколькі мы ведаем асноўныя глабальныя ідэалагічныя плыні, мы, з нагоды, папярэджваем, што сучасныя ліберасты – гэта па сутнасьці тое самае, што былыя бальшавікі (упершыню пра гэта казаў акадэмік-невяртанец А.Федасееў – гл. http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/ ). А гэта значыць, што цяперашнія ліберасты, якія сёньня заігрываюць з такімі людзьмі, як Міхалок, заўтра зробяць зь імі тое ж, што ў свой час з анархістамі зрабілі бальшавікі…

У якасьці ілюстрацыі да ўзьнятай ідэалагічнай праблемы прапануем спадару Міхалку адказаць на пытаньне: у чым розьніца паміж дзьвюмя сітуацыямі, калі на вуліцах Менска апрычнікі дыктатарскага рэжыму Лу-кі зьбіваюць беларускіх патрыётаў, і калі на вуліцах Варшавы апрычнікі польскіх ліберастаў зьбіваюць патрыётаў Польскіх (гл. фота, а таксама адпаведныя матэрыялы на сайце)? І ці ёсьць гэтая розьніца ўвогуле?

Праграма вырашэньня праблем людскай цывілізацыі ў кірунку гуманістычнага прагрэсу ёсьць толькі ў сапраўдных (г.зн. нацыянальных) дэмакратаў, і яны сцьвяржаюць, што людская цывілізацыя мае сьветлую будучыню толькі як гарманічная сістэма свабодных раўнапраўных народаў, але не як касмапалітычна-хаатычны біямаса-сьметнік! Гэтая пазіцыя цалкам пярэчыць інтарэсам й ідэалогіі ня толькі розных тэрытарыяльных імперастаў, а і глабалісцкіх ліберастаў…

Такім чынам, стратэгічная праблема, якая паўстане перад спадаром Сяргеем, такая: стаць нацыянальным дэмакратам і сапраўдным гуманістам ці прымкнуць да ліберастаў. Яму вырашаць. І лепш, каб ён пачаў разьбірацца неадкладна…

-

І апошняе. Спадзяемся, што хто-небудзь з атачэньня спадара Міхалка паведаміць яму пра гэты матэрыял, і ён зь ім азнаёміцца. Было б увогуле цудоўна, калі пасьля гэта спадар Сяргей яшчэ і пакінуў невялічкі каментар. Хаця б такі: маўляў, так, прачытаў… Гэта нам патрэбна, каб ведаць, ці была атрымана наша інфармацыя.

У сярэдзіне кастрычніка значную частку беларускага грамадства абляцела вестка: лідара гурту “Ляпіс Трубяцкі” Сяргея Міхалка выклікаюць у пракуратуру. Пра гэта адным зь першых паведаміў сайт “Беларускі партызан” (http://www.belaruspartisan.org/bp-forte/?page=100&backPage=13&news=106318&newsPage=0; цяпер ён у Беларусі блакаваны). Прычынай стала тое, што Сяргей Міхалок даў інтэрвію, у якім нібыта абразіў Лу-ку. Мы прапануем нашым чытачам зьвярнуць увагу на гэтую, здавалася б, прыватную падзею з нашага сёньняшняга жыцьця, бо яна ўлучыла ў сябе шэраг істотных момантаў сёньняшняй беларускай гісторыі. А наш аналіз, як часта мы робім, пачынаем з самаго факта.

Рэдакцыя.

1.

“ДА ГЭТАЙ УЛАДЫ Ў МЯНЕ ВЫКЛЮЧНА ЎЛЬТЫМАТЫЎНЫЯ ПРЭТЭНЗІІ”

Так спадар Сяргей сапраўды заявіў у сваім знакамітым інтэрвю пасьля аднаго з канцэртаў у Санкт-Пецярбурзе (праглядзець яго можна тут: http://www.youtube.com/watch?v=glDa64BRaAQ&feature=related). Для тых, хто жадае мець тэкставую версію інтэрвю — напрыклад, каб паўважлівей пазнаёміцца са стаўленьнем знакамітага музыкі-шоўмэна да дыктатара-беларусафоба — мы зрабілі набор тэкста, які падаем ніжэй.

«… Я не факусуюся выключна на гэтай персоне. Мне проста вельмі не падабаецца, што нашу краіну асацыююць выключна з гэтым агідным палітычным дзеячам і падрыўніком (!). Гэта чалавек, які прывёў краіну да мяжы. Самае галоўнае яго пачварнае злачынства – што ён правёў рубікон паміж беларусамі. Гэта не атрымлівалася зрабіць нікому. Ёсьць людзі, якія адзін аднаго цяпер ужо ненавідзяць. Гэта адбылося дзякуючы Лукашэнку. Ён увесь час кажа на словах, што ёсьць нейкая інтэграцыя, салідарнасьць грамадства, што ён захаваў краіну. Ён увесь час апелюе да незалежнасьці. Вакол сябе спрабуе сфакусаваць астравок бясьпекі. Увесь час хлусіць, што ўвесь сьвет знаходзіцца ў агні і пажары, і што толькі ў Беларусі дзякуючы яму [мір]. Ну, карацей, гэта хлус, злодзей і невук.

Ніякі ён не прэзідэнт. Гэта чалавек, які ненавідзіць свой народ. Ён у лепшым выпадку заслугоўвае справядлівага суду.

Я просты чалавек, я не палітык. І ў мяне заўсёды будзе прэтэнзія і да іншай улады. Я чалавек з анархічным сьветаглядам. Я яшчэ раз кужу: я не факусуюся выключна на Лукашэнку. У мяне проста няма выбару. Таму, што такія злачынцы, як Лукашэнка, яны не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў. Яны не пакідаюць разумных, вясёлых, радасных людзей. Людзей, якія хочуць жыць радасным жыцьцём, мець нейкія персьпектывы. І я не хачу займацца нейкім палітычным супрацьстаяньнем. Яшчэ раз кажу. Я – паэт, мастак. Я – артыст, клоўн. Мне падабаецца жыць поўным жыцьцём. У маёй краіне менавіта дзякуючы гэтаму чалавеку я не магу дыхаць на поўныя грудзі. Таму ў некаторыя моманты я факусуюся менавіта на гэтай барацьбе.

Я веру, што наша краіна на самай справе вартая зусім іншага лёсу і зусім іншай гісторыі.

Мне здаецца, што нашай краінай любы чалавек, які ўмее чытаць і ўмее лічыць да 10, кіраваў бы лепш, чым гэты Лукашэнка – і ў эканамічным, і ў палітычным, і ў іншых планах.

Мне сорамна, што нашы галоўныя палітыкі ўвесь час стаяць на каленях і крывадушна з працягнутай рукоў. Распрадалі ўсю краіну. Увесь час чакаюць нейкіх траншаў, грантаў. Увесь час чакаюць нейкіх падачак. І ў нас імідж нашай краіны такі, што гэта краіна такіх аграрных, такіх вельмі згодных, безыніцыятыўных людзей. Што мы ўвесь час гэткія папрашайкі. Усе гэтыя клаўнады ў Камедзі-клаб, усіх гэтых перадачах вульгарных – яны пачынаюць асацыяваць беларусаў менавіта з гэтай асобай. Разумееце, сьціраецца эпас, сьціраюцца артэфакты нацыянальнай ідэнтыфікацыі цэлага народу, выдаляецца гераізм. Выдаляюцца лепшыя прадстаўнікі літаратуры, мастацтва, рамёствы.

Беларусы – гэта вялікая нацыя. Так, мы маленькі народ. У нас няма якіх-небудзь імперскіх амбіцый, але мы ганарымся сваёй гісторыяй.

Я прыехаў туды ў 18 гадоў. І я закахаўся ў гэтую краіну. Там жывуць мае родныя, блізкія. І я хачу, каб наша краіна ўлілася ў агульны карагод свабодных еўрапейскіх дзяржаў. Мы самі хочам абіраць свой лёс. Мы не хочам увесь час залежаць ад гэтых траншаў. А цяпер мы, нібы сабака на сене – увесь час залежым ад таго, што прыйдзе ў галаву псіхічна неўраўнаважанага чалавека, які гвалціць і зьдзекуецца над сваім народам.

Увогуле, усё гэта хлусьня. Гэта міф пра пятую калону, пра фонд Сораса, пра нейкіх праплочаных людзей. Гэта – простыя людзі, якія хочуць жыць, разьвівацца. Каб чалавек зь ведамі, з адукацыяй, выхаваны мог дамагчыся ў жыцьці многага дзякуючы свайму пошуку і працы. У нас дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі. Г.зн. людзі, якія ўмеюць хлусіць, якія жывуць у фантасмагарычнай Беларусі. Разумееце, пра што ідзе гаворка?

Гэта — генацыд беларускага народу! З боку чэрні й чарнасоценцаў.

Лукашэнка вакол сябе сабраў вось гэтыя ўсе чорныя брыгады. Ён праплочвае ўсіх гэтых мянтоў. Вось гэтыя людзі якраз-такі — без рэжыма ім хана. Таму яны, як пацукі, бьюцца і ўгрызаюцца. Г.зн., як толькі яны бачаць людзей, якія зь імі ня згодныя, яны адразу на іх кідаюцца. Я яшчэ раз кажу, што супраць Лукашэнкі ня нейкая палітычная групоўка.

Паразмаўляйце з простымі людзьмі, что адбываецца ў нашай краіне. Проста ідэалагічны корпус – вось гэтая містыфікацыя, вось гэты мас-медыйнай тэрор (дзякуючы, дарэчы, вялікаму брату, вялікай сястры), які мусіруецца ў людзях – і стварыў уражаньне, што ў нас такая вельмі спакойная, такая прыгожая, добрая краіна.  Усе такія зачараваныя і тупаваценькія хахмачы, як гэтыя каманды КВЗ. Мы ўсе такія хіхіхаем нечага, усе скачам.… Гэта ўсё ня так.

У нас ёсьць контаркультура, у нас ёсьць свабоднае мастацтва, у нас вельмі шмат таленавітых людзей – лекараў, навукоўцаў…

[Але] прыедзьце ў Менск, зайдзіце ў любое напаўбагемнае кафэ і вазьміце там які-небудзь часопіс “50 красівейшых людзей Менска”. Там будуць нейкія бл*дзі, дырэктары нейкіх фітнэс-цэнтраў, папсовыя сьпевакі нейкія – г.зн. шушара нейкая, усе гэтыя папугаі ва ўсіх гэтых дыскваердах і ўсіх гэтых гамасецкіх брэндах… Там ня будзе ніводнага нармальнага, годнага чалавека. Таму што такіх людзей выціраюць з гэтай краіны.

Таму я падкрэсьліваю слова “генацыд”.  Таму што буйная хваля эміграцыі, моладзь бяжыць адтуль. Прычым моладзь самая лепшая. Моладзь, якая ведае мовы. Праграмісты там, будучыя музыкі, настаўнікі. Яны ня бачаць персьпектываў, яны ня хочуць пераўтварацца ў гэтых сістэмных робатаў.

Таму проста мне здаецца, што гэта абавязак кожнага чалавека, які думае сваёй галавой і ў якога ўсьць сваё ўласнае меркаваньне, угледзець у гэтым небясьпеку. І ня толькі для свойго ўласна жыцьця, але і для жыцьця сваіх дзяцей, унукаў…

Я хачу, каб мае ўнукі свабодна хадзілі па родным горадзе. Каб яны адчувалі сувязь са сваімі продкамі, каб не баяліся размаўляць на роднай мове, каб яны чыталі Янку Купалу, Якуба Коласа, а не чыталі гэтую гісторыю, напісаную гэтымі ж*палізамі…

Я ня думаю пра тое, чым скончыцца бой. Я ведаю, што проста трэба біцца. Гэта трэба мне самому. Мне ня важны вынік – выйграю я ці прайграю. Я сабе не задаю ніякіх пытаньняў. У мяне няма іншага выйсьця. Я адчуваю радасьць жыцьця ад гэтага. Калі ня будзе ніякай барацьбы, я буду сьпяваць пра лісьцікі, яблынькі, агуркі, ветрык. Буду сьпяваць нейкія эфемерныя песьні зь метафізічнымі словамі… Ня ведаю,чым я буду займацца.

Я яшчэ раз кажу: мне ня важны вынік. Я ня бачу іншага для сябе выйсьця. Я хачу быць чалавекам.

Так, я – беларус. Я з горада-героя Менска. Гурт “Ляпіс Трубяцкі”.

Мы па-ранейшаму лічым, што горад Менск – гэта наш горад. Мы не зьбіраемся здавацца з-за нейкіх акупантаў. Мы ня лічым гэтых людзей беларусамі. Гэта – ворагі ўласнага народу, яны як паліцаі пад час вайны.

Сапраўдныя беларусы ня любяць Лукашэнку. І гэта ня нейкая “5-я калона”. Таму што я не бяру ніякіх грантаў, я не знаходжуся ў складзе нейкай партыі. Калі падзе рэжым, гэта ня значыць, што я нацэльваюся на пасаду нейкага міністра.

У мяне будуць прэтэнзіі да новай улады. Увогуле да любой улады ў мяне ёсьць прэтэнзіі. А да гэтай улады ў мяне выключна ўльтыматыўныя прапановы: альбо яны, альбо я.

Таму ў мяне няма іншага выбару. Яшчэ раз [пра гэта] кажу.

Я не зьбіраюся на гэтай барацьбе нажыць нейкія капіталы. У мяне не застаецца выйсьця – я змагаюся за сваю свабодную жыцьцёвую прастору. Гэта маё крэда: ня быць скотам!”

(канец цытаваньня інтэрвю спадара Міхалка).

-

2.

Каб лепш прааналізаваць сітуацыю, варта больш пазнаёміцца і з самім спадаром Сяргеем, і з апошнімі прыкладамі яго творчасьці.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=MzXQUMXgBbc (глядзі відэа) – спадар Міхалок у прынятым цяпер у шоў-бізьнесе стылі, на наш погляд, удала “сьцябаецца”, адказваючы на пытаньні журналістаў нейкіх музычных выданьняў.

Вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24372776.html (таксама глядзі далучаны фільм) — ён апавядае пра ўмовы свайго побыту ў Маскве.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=ejmPzQU8B2Q – можна паглядзець кліп, дзе выконваецца песьня “Зорачкі”. Фільм засьведчыў, як пачыналася нацыянальнае абуджэньне “Ляпісаў”.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=UIwA_QeTD9U&feature=g-vrec – кліп зь песьняй “Грай”. Бачны выразны рост грамадскага самаўсьведамленьня мастака. Менавіта гэтая песьня справакавала выступ Пазьняка (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24367199.html) з маральнай падтрымкай нацыянальнага сьвядомаснага ўзьлёту ў, здавалася б, бесперсьпектыўным у гэтым сэнсе да таго гурце.

А вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24384213.html – кліп зь яго апошняй песьняй-заклікам на верш Янкі Купалы “Хто ты гэткі” (гэта тут заклік: ня быць скотам). Нам здаецца, што ўжо тут “Ляпісы” канчаткова раскрыліся, як сапраўдныя годныя беларусы-літвіны. Ня ведаем, што будзе далей, але пакуль — выдатна!

Вось некаторыя водгукі на апошні кліп:

Natalka, mensk: “Выдатна, што гучаць словы Янкі Купалы і гучаць цвёрда і пераканаўча! Яны вельмі патрэбныя беларусам сёння. Ты малойца, Сяргей! “

Беларус: “Малайцы!!! Жыве Беларусь!!!”

1: “Кліп шыкоўны!”

Галіна, Менск: “Крута!!! Дзякуй шчырае Сярожу Міхалку і «Ляпісам» за кліп, за пазіцыю, за свядомасць, як ні пафасна гэта гучыць! За глыток чыстага паветра сярод смуроду…”

Віленчук: “Міхалок — Ляпісы — Моц!!! Крута, супер!!!”

-

З аднаго з лістападаўскіх паведамленьняў радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24398742.html) дадаткова можна даведацца, што пракуратура, якая вядзе праверку ў дачыненьні да спадара Міхалка з кастрычніка г.г., прызначыла лінгвістычную эксьпертызу выказваньняў лідэра гурту «Ляпіс Трубяцкі» ў дачыненьні да “кіраўніка Беларусі”. Крымінальная справа на музыку пакуль не заведзена і сьледчых дзеяньняў зь Сяргеем Міхалком ў іншых краінах пакуль не праводзілася.

Яшчэ 17 кастрычніка адзін з начальнікаў Генпракуратуры Павал Радзівонаў заявіў: «Так званыя сьмелыя і бяскрыўдныя выказваньні саліста «Ляпіса Трубяцкога», відавочна, знаходзяцца па-за рамкамі ня толькі нормаў этыкі і маралі, але і права … Міхалок лічыць сябе чалавекам культурным і сучасным. Значыць, яго творчая дзейнасьць павінна будавацца на прынцыпах павагі асобы. Выраз грамадзянскай пазыцыі павінен будавацца на тых жа прынцыпах — без абразаў і зьнявагаў каго б там ні было«. Паводле яго, у любым цывілізаваным грамадстве абраная музыкам форма выказваньня «зьяўляецца недапушчальнай і ставіць [Міхалка] ў разрад банальных хуліганаў».

З гэтага ж паведамленьня “Свабоды” можна даведацца, што гурт «Ляпіс Трубяцкі» ўключаны ў сакрэтны чорны сьпіс музычных калектываў і дзеячаў мастацтва, дзейнасьць якіх на тэрыторыі Беларусі негалосна забароненая. На працягу году канцэрты гурту ў Беларусі неаднаразова адмяняліся, у той час як за межамі Беларусі выступы карыстаюцца вялікім посьпехам.

-

Зусім нядаўна два беларускія музычныя сайты (http://generation.by/news4947.html ; http://music.fromby.net/article/2847/) паведамілі, што на працягу апошніх месяцаў Сяргей Міхалок знаходзіцца пад пільнай увагай медыя і праваахоўных органаў. У сярэдзіне кастрычніка на адрас Сяргея Міхалка прыйшла позва з патрабаваньнем зьявіцца ў пракуратуру Цэнтральнага раёна Менска. Многія зьвязалі гэты выклік са сьмелымі выказваньнямі музыкі супраць дзеючай улады. Сяргей Міхалок, нягледзячы на перасьлед беларускай пракуратуры, не зьбіраецца адмаўляцца ад сваіх поглядаў. Больш за тое, з нагоды перамогі песьні «Ня быць скотам» на «Тузіне Гітоў» Сяргей Міхалок вырашыў перапыніць маўчаньне, якое ён узяў на параду юрыста ў час пракурорскай праверкі, каб перадаць сваім прыхільнікам палымянае прывітаньне. У сваім звароце да прыхільнікаў лідэр гурта «Ляпіс Трубяцкі» піша:

Палымяна вітаю ўсіх!

Можна канстатаваць, што «Грай-тур» адбываецца пры падвышанай увазе міжнароднай грамадскасьці, што наведвае нашы канцэрты. Нашаму наступальнаму мабільнаму атраду скараюцца новыя вяршыні, да нас далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні. Ворагі, што пакаяліся, праходзяць абрад ачышчэньня і пераходзяць на наш бок.

Канцэрты ва Ўкраіне і Расеі прайшлі з аншлагам, што пацьвярджаюць фотаздымкі гледачоў, а таксама перапужаных і ашалелых жанчынаў-касірак. Вялізнае дзякуй беларусам, якія знаходзяць у сабе сілы і магчымасьць выязджаць ды падтрымліваюць нас улюлюканьнем, тэматычнымі крычалкамі, транспарантамі ды слушнымі сьцягамі.

Дэвіз «Ня быць скотам» пасьпеў ужо стаць інтэрнацыянальным, таму што падобныя праблемы ёсьць у людзей і ў іншых краінах. Няхай жа прыклад музычнага супраціву Беларусі будзе прыкладам для ўсіх разважлівых жыхароў планеты Зямля!

Прадбачу абвінавачваньні ў патаснасьці ды буфанаднасьці нашых дзеяньняў ды ўчынкаў, таму хачу яшчэ раз усім нагадаць, што галоўнае ў сучасным мастацтве — умець выклікаць агонь на сябе ды наступны за ім рэзананс контратакі.

Жыве Беларусь!

Сяргей Міхалок”

(канец цытаваньня двух апошніх сайтаў)

-

P.S.

Бліжэйшы канцэрт «Грай-туру»  Ляпісаў адбудзецца 9 сьнежня г.г. у Маскве (ў «Б2»). Заклікаем беларусаў Масквы наведаць яго. Да канцэрта застаецца двое сутак…

Прайшло 2,5 месяцы з часу гістарычных падзей Крывавай нядзелі, а цяперцы ўсё ніяк ня могуць супакоіцца. Во як перас*лі — карацей, перапужаліся… Вось толькі некалькі цытатаў з апазіцыйных СМІ, якія адлюстроўваюць грамадскую атмасьферу ў лукашэнкаўскай РБ пачатку 2011 году:

- “Мікіта Ліхавід закончыў азнаямленьне са справай. Лідэраў «Маладога фронту» Зьмітра Дашкевіча і Эдуарда Лобава перавезьлі на Валадарку”;

- “Намесьніца кіраўніка «Маладога фронту» Наста Палажанка кажа, што хутка будзе прызначаны суд над Дашкевічам і Лобавым … Маладафронтаўцаў затрымалі 17 сьнежня, за два дні да прэзідэнцкіх выбараў, і абвінавацілі ў беспадстаўным зьбіцьці з хуліганскімі памкненьнямі двух выпадковых мінакоў — кулакамі й металічным цьвікадзёрам…”;

- “Зноў Дашкевіча дапытвалі з контравыведкі. На гэты раз падпалкоўнік. Адно гэта даказвае, што затрымалі яго не за хуліганства, а за… палітыку”;

- “Яшчэ да трох вязьняў «амерыканкі», якіх абвінавачваюць паводле справы 19 сьнежня, не выклікалі адвакатаў для правядзеньня ў іх прысутнасьці допытаў. Гэта Мікола Статкевіч, Сяргей Марцалеў і Аляксандр Класкоўскі. Пры гэтым … размовы са сьледчымі ў іх могуць адбывацца”.

Гэта цытаты толькі з аднаго матэрыяла Алега Грузьдзіловіча, разьмешчанага на сайце радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2327451.html). Падобнае цытаваньне можна працягваць і працягваць. Але ўсё гэта, як кажуць, яшчэ кветачкі.

Між тым, дасьпелі ўжо і першыя ягадкі…

Нясмачныя “ягадкі”.

17.02.2011 г. у Фрунзэнскім раённым судзе Менску закончыўся адкрыты працэс над Васілём Парфянковым, якога абвінавацілі ва ўдзеле ў масавых забурэньнях на плошчы Незалежнасьці 19 сьнежня 2010 году (гл. фота ўнізе пад лічбай 1; пад ім таксама разьмешчана фота Васіля, зробленае на месцы спаленага намёту Абаронцаў курапат 19 красавіка 2002 году; дадамо, Парфянкоў — сябра БПС, але ў час выбараў запісаўся ў “актывісты кампаніі «Гавары праўду»”; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2311977.html).

Першы вырак па падзеях Крывавай нядзелі аказаўся такі: Парфянкову “далі” 4 гады (!); таксама ён павінен кампенсаваць матэрыяльныя страты ў памеры 14 мільёнаў 700 тысяч рублёў. Некаторыя аглядальнікі лічаць, што калі б ён на судзе заявіў, што, пачуўшы лозунг Саньнікава “Час мяняць лысую гуму”, зразумеў яго як заклік да ўварваньня ў Дом ураду, ён атрымаў бы значна мякчэйшы прысуд. Але Васіль гэтага не сказаў…

Адвакат заявіў, што аспрэчыць прысуд і што для гэтага ёсьць шмат падставаў — суд не знайшоў доказаў таго, што Парфянкоў аказваў збройнае супраціўленьне міліцыі. Таксама судзьдзя залічыла нязьнятую судзімасьць і не знайшла зьмякчальных абставінаў.

Маці Васіля, Валянціна, сказала, што яе сына зрабілі ахвярным казлом, падставілі…

Нягледзячы на вялікае асуджэньне, у т.л. міжнароднае, дзеяньняў улад у справе Парфянкова, 02.03.2011 г. у тым жа судзе Фрунзенскага раёну Менска былі агучаны тры чарговыя жорсткія выракі па крымінальнай справе супраць удзельнікаў пратэстаў 19 сьнежня 2010 году, якія пратэставалі супраць фальсіфікацыі выбараў (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2325332.html; http://nn.by/?c=ar&i=51157).

Аляксандр Атрошчанкаў атрымаў 4 гады пазбаўленьня волі (№2 на фота ўверсе; ён быў прэсавым сакратаром Саньнікава), Зьміцер Новік – 3,5 (№ 3), а Аляксандр Малчанаў – 3 гады (№4; гэта менавіта ён сарваў цяперскі сьцяг з будынка КДБ і ўсталяваў беларускі бел-чырвона-белы сьцяг на яго месцы).

Малчанаў прызнаў сваю віну цалкам, Новік — часткова, Атрошчанкаў не прызнаў сваёй віны. Адвакаты заявілі, што яны абскардзяць рашэньне суду, бо лічаць вырак несправядлівым.

Намесьнік старшыні Беларускага Хельсінскага камітэту, юрыст Гары Паганяйла таксама перакананы, што справа гэта надуманая, палітычна матываваная, бо ніякіх масавых беспарадкаў на плошчы не было — ні гвалту над асобай, ні падпалаў, ні пагромаў, ні ўзброенага супраціву прадстаўнікам ўлады, а разьбітыя шыбы аб’ектыўна цягнуць толькі на дробнае хуліганства. «Калі справа палітычна матываваная, галоўная мэта – абавязкова пакараць, тым самым напалохаць грамадства, уцягнуць яго ў стан страху перад гэтай хворай уладай. Залежныя ад выканаўчай улады і зьдзяйсьняюць так званае “правасуддзе” — пракуроры патрабуюць неадэкватна жорсткія захады, а суддзі іх агалошваюць у прысудах” – заявіў дасьведчаны юрыст.

Праваабаронца Валянцін Стэфановіч лічыць такія выракі тэндэнцыяй: «Адбываецца проста расправа над гэтымі людзьмі. Ніякіх доказаў масавых забурэньняў у судзе так прад’яўлена і не было – ніякіх доказаў узброенага супраціву, падпалаў і ўсяго таго, што сьледства там ім панапісвала. Нават Маўчанаву, які прызнаў, што ён штосьці дзесьці разьбіў і зьняў сьцяг – пакараньне несувымернае, і ўвогуле ня тая кваліфікацыя. А ў шэрагу выпадкаў там увогуле доказаў віны няма. Гэта проста паказальная расправа».

Меркаваньне былога супрацоўніка КДБ, падпалкоўніка ў адстаўцы Валера Косткі: «З майго пункту гледжаньня, тое, што адбылося 19 сьнежня, увогуле ня цягне на масавыя забурэньні. Таму спроба пакараць людзей вельмі жорстка – гэта нейкая злоба, нейкая неадэкватнасьць юрыдычная. Ну, якую небясьпеку для грамадства ўяўляюць гэтыя хлопцы? Тым больш — прэс-сакратар, журналіст… Гэта ўжо нейкія палітычныя матывы, каб у грамадзтве пасеяць страх. Гэта не паддаецца нармальнай логіцы».

Былы палітвязень Цімафей Дранчук з нагоды апошняга суду: «Пракурор выдатна ведае пра артыкулы Крымінальнага кодэксу, якія прадугледжваюць адказнасьць за тое, што ён сьвядома патрабуе пасадзіць за злачынства, якое [чалавек] не зьдзяйсьняў. Такога злачынства, як масавыя забурэньні, Атрошчанкаў не зьдзяйсьняў дакладна. На даны момант тая крымінальная справа, якая заведзена па факце масавых забурэньняў, наагул не завершаная … Таму, які б прысуд абвінавачаным ня быў вынесены сёньня, які б тэрмін ня быў, я ўпэўнены, што пракурор калі-небудзь будзе несьці за гэта крымінальную адказнасьць«. На наш погляд, гэта — вельмі слушная думка…

Паколькі ўсіх чатырох хлапцоў пакаралі за “Масавыя забурэньні” (артыкул 293 КК РБ), нагадаем яго зьмест:

“1. Арганізацыя масавых забурэньняў, якія суправаджаюцца гвалтам над асобай, пагромамі, падпаламі, зьнішчэньнем маёмасьці, збройным супрацівам прадстаўнікам улады, — караецца пазбаўленьнем волі на тэрмін ад 5 да 15 гадоў.

2. Удзел у масавых забурэньнях, які выявіўся ў непасрэдным зьдзяйсьненьні дзеяньняў, названых у частцы першай данага артыкула, — караецца пазбаўленьнем волі на тэрмін ад 3 да 8 гадоў”.

(канец цытаваньня артыкула КК)

Паводле праваабарончага цэнтру “Вясна”, абвінавачаньні па крымінальнай справе па гэтым артыкуле на сёньня выстаўленыя 42 грамадзянам. Зь іх 32 чалавекі ўтрымліваюцца пад вартай, 2 – пад хатнім арыштам, і яшчэ 8 знаходзяцца пад падпіскай аб нявыезьдзе.

Чаму ж усе “забылі” пра зьмест падзей?

Вышэй мы падалі чарговыя факты, якія сьведчаць пра стаўленьне лукашэнкаўскіх уладаў да нашых людзей. Па сутнасьці, ні за што — каму 3 гады вязьніцы, каму 3,5, а каму і ўсе 4 гады. І гэта толькі для шэрагоўцаў…

Такое абыякавае стаўленьне да лёсаў беларусаў, якое нагадвае хутчэй ігрывае жангляваньне імі, чым тое, што павінен уяўляць зь сябе незалежны, справядлівы суд, паказвае, што цяперцы цалкам страцілі сувязь з рэчаіснасьцю. Яны ўжо дайшлі да таго, што абсалютна выключаюць, што такімі сваімі дзеяньнямі легітымуюць будучыя аналагічныя паводзіны сёньняшніх апазіцыянераў у адносінах да іх саміх. І адплата можа прыйсьці нечакана хутка. Вось такую стадыю адлучанасьці ад беларускага народу, такую дэградацыю мы назіраем сёньня ў цяперцаў …

Але ў якасьці галоўнай зьявы, на якую мы хацелі б зьвярнуць адмысловую ўвагу, прапануем іншую.

У працэсе сачэньня за падзеямі, якія адбываюцца ў нашай Беларусі ўсьлед за Крывавай нядзеляй, у нас, сябраў рэдакцыі, зарадзілася і нарастае пачуцьцё, быццам мы назіраем яшчэ і за нейкай своеасаблівай палітычнай карыдай. На ёй лукашэнкаўска-цяперскія ўлады акрамя няправедных суддзяў выконваюць яшчэ і ролю тарыядора з чырвонай анучай у руках, прызначанай прыцягваць усю ўвагу быка. Пры гэтым у якасьці такой анучы выступаюць розныя падзеі, ініцыюемыя цяперцамі (у т.л. і тыя, якія апісаны вышэй), а роля быка адводзіцца… беларускаму народу. Па разьліках цяперцаў апошні павінен зачаравана сачыць за падзеямі-анучай, ня заўважаючы і ня думаючы ні пра што іншае…

Задумы лукашэнкаўскіх “тарыядораў” зразумець можна. Рэакцыю “грамадства-быка” таксама лёгка прадказаць. Усё гэта дакладна ўкладаецца ў рамкі й магчымасьці сучаснай PR-аўшчыны…

Таму ў даным месцы гаворка не пра ўлады РБ і не пра наша грамадства, а пра тых, хто павінен дэшыфраваць мэты дыктатарскай улады, схаваныя ў яе дзеяньнях, і рэагаваць не камплементарна зь імі, а хутчэй супраць іх ці хаця б упоперак…

Няўжо не зразумела, што рассьледаваньні, суды і г.д. – гэта ў планах цяперцаў найперш PR-акцыі, прызначаныя адцягнуць увагу ад іншай, нашмат больш важнай праблемы? А менавіта пытаньня пра тое, хто зьяўляецца галоўным злачынцам у Беларусі ў сувязі з падзеямі Крывавай нядзелі?!

Калі б атрымалася задаць гэтае пытаньне ў спакойнай, калегіяльнай абстаноўцы прадстаўнікам “беларускай” апазіцыі, журналістам «незалежных» СМІ, прадстаўнікам Захаду – мы перакананыя, што ў 99% выпадкаў яны б сказалі, што гэта Лукашэнка – галоўны злачынца. Бо гэта ён, не набраўшы і 40% галасоў, узурпаваў уладу ў Беларусі й стаў класічным дыктатарам. Падобныя дзеяньні зьяўляюцца злачынствам найбуйным, гістарычнага маштабу (!), на фоне якога тое, за што хлопцам даюць 3-4 гады – непараўнальная дробязь. Дый тое, што ім даюць такія тэрміны – напэўна працягнулі б казаць ва ўмовах свабоднай дыскусіі апазіцыянеры, журналісты, заходнікі – сваёй неадэкватнасьцю прызначана схаваць факт непараўнальна большага злачынства з боку зусім іншых асоб. Усе гэтыя рассьледаваньні, суды – гэта такое своеасаблівае PR-аўскае ноў-хаў цяперцаў…

Калі так усё відавочна, тады паўстае чарговае пытаньне: чым патлумачыць практычна татальную змову маўчаньня “беларускіх” апазіцыянераў, журналістаў “незалежных” СМІ, “дэмакратаў” Захаду пра толькі што адзначанае? Гэта ж галоўнае ва ўсіх падзеях апошніх месяцаў! Чаму ўсе яны ў тым, што адбываецца пасьля Крывавай нядзелі, стратэгічна гуляюць па правілах рэжыму, дабраахвотна разам з грамадствам згаджаючыся выконваць ролю карыднага быка, які за анучай ўпарта не жадае бачыць тарыядора?

Версія адказу накшталт таго, што ўсе апазіцыянеры, журналісты, заходнікі зьяўляюцца інтэлектульна і прафесійна дэфектыўнымі — “ня каціць” (а калі нават і так, то ім пра тое, пра што кажам мы, адкрыта кажуць некаторыя беларусы; напрыклад, мы чыталі каментар з такім самым зьместам да аднаго з матэрыялаў радыё “Свабода”, які напісаў Siarhiej зь Менску — спадзяемся, гэта той жа Сяргей, які нярэдка піша каментары і на нашым сайце).

Адсюль застаецца адна версія: “беларускія” апазіцыянеры, “незалежныя” СМІ, “дэмакраты” Захаду цялкам сьвядома “гуляюць у быка” на сцэне лукашэнкаўскай карыды, старанна падыгрываючы “беларускаму” дыктатару.  Калісьці многія зь іх, і небеспадстаўна, упікалі Мілінкевіча за актыўнае «адбельваньне» рэжыму Лу-кі. Цяпер усе яны разам займаюцца пасіўнай версіяй таго самага…

Што зробіш. Такая, відаць, пастаўленая перад усімі імі задача з боку даўно ўжо знаёмага нам “Захаду” –  іх гаспадара і адначасна схаванага паплечніка… беларусафоба-этнацыдчыка Лу-кі й яго цяперцаў.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

Рэдакцыя.

1.

Аляксей Міхалевіч, які тыдзень таму быў адпушчаны са сьледчага ізалятара КДБ на падпіску пра нявыезд і неразгалошваньне таямніцы сьледзтва, адну з таямніцаў «амэрыканкі» вырашыў зрабіць вядомай грамадзтву: КДБ катуе вязьняў!

«На сёньняшні дзень сьледчы ізалятар КДБ Рэспублікі Беларусь ператварыўся ў канцэнтрацыйны лягер. Тое, што там адбываецца, цалкам падпадае пад міжнародную канвэнцыю ў пытаньнях катаваньняў» – заявіў ён.

Катаваньнямі Аляксей Міхалевіч назваў фізычныя і маральныя зьдзекі зь вязьняў — так званыя «расьцяжкі» і выкручваньні рук у кайданках, вывад голымі на холад, доўгае стаяньне ля сьцяны амаль у шпагаце, прымусовае знаходжаньне ў памяшканьні са сьвежапафарбаванай падлогай з пахам ацэтону, абразы, пагрозы, маральны ціск.

Адразу пасьля арышту ад Міхалевіча запатрабавалі, каб ён выступіў па БТ з напісаным у КДБ тэкстам з асуджэньнем іншых кандыдатаў на прэзыдэнта. Калі ён адмовіўся, то трапіў пад зьдзекі й катаваньні, сьледчыя дзеяньні зь ягоным удзелам праводзіліся без адвакатаў, з парушэньнем законаў.

«Па выніках гэтага ціску мне быў прапанаваны адзіны варыянт, пры якім я магу вызваліцца і выйсьці пад падпіску пра нявыезд. Гэтым варыянтам было падпісаньне дамовы пра супрацоўніцтва з КДБ, а менавіта, што я павінен быў стаць агентам КДБ. Не пад узьдзеяньнем катаваньняў, а для таго, каб заявіць пра ўсе тыя злачынствы, якія там творацца, я пайшоў на гэты крок. Я падпісаў дакумэнт аб тым, што станаўлюся таемным супрацоўнікам КДБ. Але я хачу сказаць, што я ніколі ня быў і ня буду агентам КДБ. Прашу ўспрымаць маю сёньняшнюю заяву як публічную адмову ад супрацоўніцтва. Прашу лічыць тую паперу несапраўднай і такой, якая ня мае ніякай сілы».

Міхалевіч зазначыў, што сьледчыя, якія вядуць яго справу, у катаваньнях удзелу не прымалі, але і ніяк не рэагавалі на ягоныя паведамленьні пра зьдзекі.

Ён зазначыў, што поштай падаў заяву пра катаваньні ў КДБ у Генэральную пракуратуру Беларусі й упаўнаважанаму ААН па катаваньнях.

КДБ хоча фізычна і маральна зламаць палітвязьняў — перакананы Міхалевіч — і таму КДБ адмыслова не дапускае да іх адвакатаў, каб схаваць гэтыя катаваньні.

«Я як грамадзянін павінен зрабіць усё магчымае, каб гэтыя катаваньні спыніліся і каб канцэнтрацыйны лягер у цэнтры Менску спыніў існаваньне».

Спадар Аляксей не выключае, што сёньняшняя заява будзе яму дорага каштаваць: «Ужо сёньня я магу апынуцца зноў у сьледчым ізалятары. Я ўпэўнены, што мой абавязак як грамадзяніна — распавесьці пра тыя ўсе злачынствы, якія робяцца ў сьледчым ізалятары. Таму я спакойна стаўлюся да таго, што магу зноў туды трапіць, і разумею, што ўмовы будуць нашмат горшыя, разумею, што мне будуць помсьціць».

Міхалевіч выказаў упэўненасьць, што іншым палітвязьням таксама прапаноўвалі падпісаць дамовы аб супрацоўніцтве з КДБ, і заклікаў іх распавесьці пра гэта і тым самым паламаць сцэнар уладаў. Ён заявіў, што застаецца законапаслухмяным і не зьбіраецца пакідаць Беларусь да канца сьледзтва. Ён ня лічыць сябе ні ў чым вінаватым.

Аляксей Міхалевіч распавёў, што ў камэры зь ім не было іншых палітвязьняў, але ён чуў, як катуюць у суседніх камэрах. Распавёў і пра сваё часовае знаходжаньне ў СІЗА на Валадарцы — у самай горшай камэры, дзе на 15 чалавек было 8 спальных месцаў і дзе таксама зьдзекаваліся зь вязьняў.

2.

Падаем тэкст заявы Аляксея Міхалевіча.

Нягледзячы на тое, што я, Алесь Міхалевіч, экс-кандыдат у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, зьвязаны падпіскай аб неразгалошваньні таямніцы сьледства, я лічу, што мушу распавесьці пра тое, што адбываецца з затрыманымі вязьняміі ў СІЗА КДБ; Галоўная «таямніца сьледства» — гэта метады, якія ўжываюцца для таго, каб змусіць людзей падпісаць вымаганыя ад іх паказаньні і дэкларацыі. Я лічу, што супрацьзаконныя дзеяньні, якія парушаюць ня толькі беларускае заканадаўства, але і міжнародныя дамовы, такія як Міжнародная канвенцыя супраць катаваньняў, нельга прыкрываць «таямніцай следства».

Як вам вядома, я быў адным зь сямі кандыдатаў, затрыманых сьпецслужбамі пасьля падзеяў 19 сьнежня, і адным з некалькіх дзясяткаў дэмакратычных актывістаў, якія патрапілі пад утрыманьне пад вартай у СІЗА КДБ.

Я адмовіўся зачытаць для ТБ заяву асуджэньня іншых кандыдатаў.

Выклікі да супрацоўнікаў КДБ пачаліся зь першых гадзін затрыманьня, вяліся без адваката, пратакола, з парушэньнем усіх працэсуальных нормаў. Прыблізна з 26 сьнежня, у адносінах да мяне пачалі прымяняцца дзеяньні, якія зьяўляюцца катаваньнем.

Пры выхадзе з СІЗА КДБ у мяне канфіскавалі дзёньнік, які я там вёў штодня, але тое, што адбылося, немагчыма сьцерці з памяці. Асобныя факты пералічаныя ў дакуманце ніжэй.

Па ўрыўках фразаў, пачутых з-за дзьвярэй, я зразумеў, што падобныя дзеяньні прарабляюць і зь іншымі актывістамі, якія адмаўляюцца даваць вымаганыя ад іх паказанні; Адвакатаў не дапускаюць толькі таму, каб зьняволеныя не маглі паведаміць пра факты катаваньняў. Я непакоюся пра лёс усіх вязняў, асабліва тых, якія ня мелі сустрэчаў з адвакатамі з канца мінулага году. Я разумеў, што тое, што з намі робяць, скіравана на ламаньне апазіцыйных лідараў. Для мяне выбар быў паміж двума варыянтамі: альбо застацца пад вартай да суду, альбо зрабіць выгляд, што я згодны выконваць патрабаваньні супрацоўнікаў КДБ.

Умовай майго вызвалення стала падпісанне дамовы аб супрацоўніцтве.

Я свядома пайшоў на гэты крок, і гэта было прадыктавана ня ціскам і катаваньнем, але жаданьнем данесьці інфармацыю пра тое, што адбываецца са зьняволенымі.

Я адкрыта заяўляю, што ніколі ня быў і ня буду агентам Камітэта дзяржаўнай бясьпекі!

Сваёй публічнай заявай я здымаю зь сябе абавязак, які быў пазначаны ў паперы.

Я разумею, што ўжо да канца гэтага дня я магу патрапіць назад у СІЗА, і што стаўленьне да мяне на гэты раз будзе непамерна больш жорсткім. Але я хачу зрабіць усё магчымае, каб выратаваць тых, хто яшчэ застаецца за кратамі, каб аблегчыць лёс гэтых людзей, каб спыніць катаваньні. Я хачу, каб у іх была магчымасьць выйсьці на свабоду не зламанымі, не стаўшы на шлях супрацоўніцтва, а перадусім проста жывымі.

У сваім выступе я адмыслова не раскрываю імёнаў супрацоўнікаў й іншых акалічнасьцяў сьледства; Але ўсе незаконныя дзеяньні ў адносінах да мяне, разам з указаньнем канкрэтных фактаў, я выклаў у заяве, якую накіроўваю ў Пракуратуру, а таксама ў форме, якая будзе накіравана сьпецдакладчыку ААН па праблеме катаваньняў.

Лічу, што пракуратура мусіць правесьці праверку і спыніць зьверствы.

Разам з тым, я зрабіў падрабязнае апісаньне ўсяго, што са мной адбывалася, і накіраваў на захаваньне ў надзейнае месца. Гэтыя сьведчаньні зьявяцца ў публічнай прасторы, у выпадку калі мяне зноў затрымаюць і зьмесцяць пад варту.

Я зраблю ўсё магчымае, каб зьнік канцлагер у цэнтры Мінску.

Спосабы здзекаў. «Амерыканка»

1. 10 студзеня «ахоўнікі ахоўнікаў» — людзі ў чорных масках без апазнавальных знакаў —  вывалаклі з камеры, сілай пачапілі кайданкі ззаду, паднялі іх так, каб апусьціць тварам да бетоннай падлогі. Спусьцілі па вінтавой лесьвіцы ў падвальнае памяшканьне. Сказалі, выварочваючы рукі за сьпіной максімальна высока ўверх, пакуль не пачалі хрусцець суставы, што я павінен выконваць усё, што ад мяне патрабуюць.

Трымалі рукі падвешанымі за кайданкі доўга і падымалі вышэй і вышэй, пакуль не сказаў, што буду выконваць усё. Супрацоўнікаў ізалятара пры гэтым не было нават на калідорах.

2. Сістэматычна — па 5–6 разоў на суткі — выводзілі «на обыск» — на асабісты дагляд. Падчас гэтага ставілі голымі «на расьцяжку», падсякаючы ногі амаль да поўнага шпагата. Калі падсякалі ногі, адчувалася, як ірвуцца зьвязкі. Ставілі голымі на адегласьці каля метра ад сьцяны, прымушаючы абаперці рукі на сьцяну, у памяшканьні, дзе тэмпература не перавышала 10 градусаў. Трымалі так па 40 хвілін, пакуль не ацякалі рукі. Некалькі разоў патрабавалі, каб рукі клаў на сьцяну далонямі навонкі і так стаяў.

3. Падчас так званага асабістага дагляду ўсіх выганялі ў халоднае памяшканьне распранутымі дагала і прымушалі выконваць рэзкія прысяданьні па некалькі дзясяткаў разоў. Вязьням са слабейшым здароўем падчас гэтага рабілася кепска, але людзей у масках гэта не спыняла.

4. На ноч не выключалі дзённае святло, патрабавалі класьціся тварам пад лямпу, забаранялі накрываць твар хусткай, «чтоб відеть ліцо». У выніку пачаў псавацца зрок. Загадвалі спаць, павярнуўшыся тварам да «вочка» ў дзьвярах, за гэтым сачылі бесперапынна — калі ты паварочваўся ў сьне, заходзілі і будзілі, прымушаючы легчы, як загадана. Фактычна гэта вылівалася ў катаваньне адсутнасьцю сну.

5. Фарбавалі падлогу ў камеры фарбай на ацэтоне, і патрабавалі знаходзіцца ў памяшканьні, якое фактычна не праветрывалася, да поўнага высыханьня фарбы. Такое ўздзеяньне доўжылася болей за сорак гадзінаў запар.

6. У саміх камерах тэмпература не перавышала 10 градусаў, ацяпленьня практычна не было. На сьцяне была чорная плесьня, якая разрасталася, калі зачынялі фортку.

Паведамілі, што мая камера павінна хадзіць да доктара толькі па чацьвяргах (замест прапісанай у правілах магчымасьці наведваць па запатрабаваньні). Падчас вымярэньня ціску доктар забараняў вязню глядзець на апарат, каб той, каму мераюць ціск, не бачыў паказаньні. Запісваў гісторыю хваробы ў журнал, зачыняючы яго паперкай. Выганялі на прагулку ў мароз усіх, нават тых, хто запісаўся да доктара, не кажучы пра тых, у каго не было цёплых рэчаў.

Не пускалі адваката, хаця вольныя памяшканьні заўсёды былі — мы бачылі пустыя кабінеты па дарозе на ўласныя допыты. (Ніхто з нас не атрымаў магчымасьці сустрэцца з адвакатам сам-насам. Гэта было зроблена адмыслова, каб пазбавіць магчымасьці распавесьці пра катаваньні).

3 камер забралі «Правілы ўнутранага распарадку», бо адміністрацыя парушала гэты дакумент у дзясятках пунктах. «Людзі ў масках» папярэдзілі, што ў выпадку скаргаў ізноў «падвесяць за кайданкі» У перыяд актыўнага ціску мяне выводзілі на так званы вобшук па 8 разоў за дзень.

Грамадзянін Афганістана, які сядзеў у адной камеры са мной і меў досьвед знаходжання ў палоне ў талібаў, сказаў, што там няма такой мадэрнізацыі (паказваючы на пасцель і нары), але абыходзяцца з людзьмі там нашмат лепш.

«Валадарка», куды мяне перавялі для таго, каб спужаць (так сказалі ахоўнікі ў масках у «амерыканцы»).

У пракуранай камеры на 8 спальных месцаў 15 чалавек. Спалі па чарзе. Калі змена спаць выпадала ўдзень, то даводзілася выбіраць паміж сном і прагулкай. Падчас вобшуку выводзілі на гадзіну ўсіх 15 чалавек у карцэр плошчай 5 квадратаў, дзе некаторыя гублялі прытомнасьць. 3 маім з’яўленьнем такія вобшукі пачалі праводзіць кожны дзень, каб настроіць камеру супраць мяне.

(канец заявы)

3.

Трэба адзначыць, што два іншых кандыдаты ў прэзідэнты, якія былі выпушчаны раней за Міхалевіча – Рымашэўскі й Кастусёў – заявілі, што супраць іх катаваньні не выкарыстоўваліся, і што яны ніякіх падпісак аб супрацоўцтве з КГБ не давалі (гл. http://nn.by/?c=ar&i=51054; http://www.svaboda.org/content/article/2323359.html)…

Цікава было б даведацца і меркаваньне на гэты конт такіх асоб, як Дзьмітрыеў і Кобец…

-

Але ў цэлым, што тут сказаць: Падзеі цікавыя. Рэдакцыя будзе сачыць за іх далейшым разьвіцьцём.

Сталыя чытачы нашага сайта ведаюць, што рэдакцыя даволі крытычна ставіцца да дзейнасьці Зянона Пазьняка, пачынаючы ад 1992 году. Навырабляў пан Зянон і ў час апошняй выбарчай кампаніі, пра што абавязкова будзе на сайце пазьней. Але бываюць выпадкі, калі Пазьняк робіць учынкі, якія мы ацэньваем станоўча, бо яны цалкам упісваюцца ў Беларускую дактрыну, якая фармуецца на нашым сайце. Да такіх выпадкаў належыць яго ўчорашні адкрыты зварот, тэкст якога мы паўтараем ніжэй (узята з http://www.narodnaja-partyja.org/00—Naviny-c_hyphenminus-Galownac_ja—fr—pg/00—Naviny-c_hyphenminus-Galownac_ja—bk—an—01/00—20110124—01; папраўлена ў адпаведнасьці з нармальнай беларускай лексікай).

Рэдакцыя.

Паважаныя спадары міністры.

Цяпер у Беларусі ўжо другі месяц працягваецца хваля рэпрэсіяў супраць насельніцтва, распачатая рэжымам Лукашэнкі ў дзень выбараў прэзідэнта 19-га сьнежня 2010 года.

План рэпрэсіяў рыхтаваўся задоўга да выбараў. Лукашэнка заручыўся ў гэтым падтрымкай пэўных колаў Расеі і адначасна вёў перамовы пра “прагрэс” дэмакратыі зь міністрамі замежных справаў Еўразьвязу, пагаджаючыся на дэмакратызацыю некаторых бакоў выбарчага працэсу. Кандыдатам ад апазіцыі прадставілі радыё і тэлеэфір, але адначасна, за пяць дзён да выбараў, пачаўся жорсткі і рэпрэсіўны загон выбаршчыкаў на так званае “папярэдняе галасаваньне”. Выбарчыя камісіі былі складзеныя выключна з прадстаўнікоў рэжыму, і ў дзень галасаваньня адбыліся масавыя фальсіфікацыі выбараў. У рэальнасьці Лукашэнка не набраў патрэбную колькасьць галасоў і не перамог на выбарах.

15-га сьнежня 2010 г. у Лукашэнкі адбылася зачыненая нарада аб выбарах, на якой прысутнічалі: кіраўнік выбарчага штабу Лукашэнкі генерал Шэйман, міністар абароны генерал Жадобін, старшыня КГБ генерал Зайцаў, начальнік аховы Лукашэнкі генерал Вцюрын, міністар МУС генерал Куляшоў, сын Лукашэнкі Віктар, кіраўнік Рады бясьпекі генерал Мальцаў. Фактычна, засядаў штаб правакацыі і сілавой расправы з народам. Абмяркоўваўся план дзеяньняў сілавых структураў на плошчы ў дзень выбараў 19-га сьнежня і далейшыя дзеяньні па разгортваньні рэпрэсіяў. Павінны былі быць створаныя групы КГБ, кожная зь 5-7 функцыянераў, якія мусілі б праводзіць арышты, допыты, ператрусы, запалохваньні, ужываньне сілы пасьля 19-га сьнежня.

Рэпрэсіі 19-га сьнежня пачаліся яшчэ ў час галасаваньня. Баевікі рэжымнага сьпецаддзелу “Алмаз” па загаду Лукашэнкі напалі на кандыдата ў прэзідэнты паэта Ўладзімера Някляева. Някляеў быў зьбіты да страты прытомнасьці, а потым гвалтоўна выкрадзены сьпецслужбамі з рэанімацыйнай палаты шпіталю і кінуты ў засьценкі КГБ. Усе гэтыя дзеяньні цалкам не стасаваліся з Законам, мелі прыкметы пакушэньня на забойства, тэрарызму і захопу закладніка.

У гэты ж дзень галасаваньня рэжым Лукашэнкі задзейнічаў рэпрэсіўныя аддзелы міліцыі, войска і КГБ супраць мірнай дэманстрацыі насельніцтва, папярэдне арганізаваўшы правакацыйнае пабіцьцё шыбаў у Доме ўраду завербаванымі крымінальнікамі і агентурай КГБ.

Карныя і вайсковыя аддзелы міліцыі жорстка пабілі і скалечылі сотні мірных людзей, якія не выяўлялі ніякай агрэсіі і не аказвалі супраціўленьня нападнікам. У засьценкі кінулі каля 700 чалавек, у тым ліку кандыдатаў у прэзідэнты. Да ўсіх зьняволеных да гэтага часу не дапускаюць адвакатаў і сваякоў.

Хваля рэпрэсіяў, арыштаў, ператрусаў, допытаў і хапаньня людзей па ўсёй Беларусі разьлічана рэжымам на доўгі час і ставіць на мэце ліквідаваць нацыянальныя сілы грамадзянскай супольнасьці. Пастаўлена задача зьнізіць сацыяльную актыўнасьць і разьвіцьцё інтэлектуальных нацыянальна сьвядомых групаў насельніцтва Беларусі, штурхнуць гэтых людзей у стан сацыяльнай дэградацыі, прымусіць займацца выключна выжываньнем і клопатамі аб фізічным існаваньні.

Ва ўсіх людзей, у якіх робяць ператрусы, незаконна канфіскуюць прадметы інтэлектуальнай і інфармацыйнай маёмасьці, кампутары, друкаркі, сканеры, тэлефоны, кінакамеры, фотаапараты, кнігі, рукапісы, фатаграфіі, носьбіты інфармацыі (флэшкі, дыскі CD-DVD, цьвёрдыя дыскі ды інш). Рэквізіцыі і ператрусы робяць па некалькі разоў у адной асобы; кожнага могуць схапіць на вуліцы, адвесьці на допыт у КГБ альбо кінуць за краты, потым пазбавіць працы альбо магчымасьці вучыцца.

Зьмест і методыка гэтай хвалі перасьледу людзей у Беларусі вынікае з сутнасьці палітыкі антыбеларускага рэжыму Лукашэнкі, накіраванай на павольнае этнічнае вынішчэньне беларускай нацыі шляхам стварэньня ўмоваў для сацыяльнай дэградацыі і выміраньня пэўных групаў насельніцтва, ліквідацыі асобаў метадам рэпрэсіяў і тэрору.

Антыдэмакратычная антыбеларуская палітыка, якую праводзіць рэжым Лукашэнкі, пачалася з 1994 года, адразу пасьля прыходу яго да ўлады пры садзеяньні савецкага КГБ. За гэты час былі спаленыя беларускія падручнікі для школ, практычна ліквідаваная нацыянальная беларуская школа і адукацыя. Беларусы цяпер адлучаныя ад атрыманьня адукацыі на роднай мове на ўзроўні школы і ўнівэрсітэту. Вернута камуністычная палітыка русіфікацыі. Пратэсты супраць такой палітыкі разглядаюцца рэжымам як антыдзяржаўная дзейнасьць. Поўнасьцю ліквідаванае нацыянальнае беларускае тэлебачаньне і радыё, разбураныя беларускія нацыянальныя грамадскія і ўрадавыя інстытуты, творчыя саюзы, беларускія выдавецтвы, беларускі друк, паралізаваная беларуская грамадская дзейнасьць, фундаментальная і гуманітарная навука. Адбылося рэзкае зьніжэньне якасьці адукацыі і адукацыйнага ўзроўню насельніцтва.

Практычна ліквідаваная ўнутраная і зьнешняя дапамога пацярпеламу ад радыяцыі насельніцтву Чарнобыльскай зоны, спынены ільготы і выплаты людзям за страту здароўя, занячышчаныя землі ўведзены рэжымам у сельскагаспадарчае выкарыстаньне, забруджаная радыёнуклідамі прадукцыя ідзе на ўнутраны рынак, а чыстая прадукцыя — на экспарт у Расею. Беларускую моладзь пасьля вучобы разьмяркоўваюць на працу ў радыяцыйныя зоны Чарнобыльскай катастрофы.

У выніку — рэзка пагоршылася здароўе нацыі (асабліва дзяцей), беларусы сталі выміраць. За часы рэжыму Лукашэнкі насельніцтва Беларусі зьменшылася больш чым на паўмільёна чалавек (5%) [толькі па афіцыйных зьвестках і толькі за апошнія 10 гадоў - на 550.000 чалавек. – Рэд.].

Працяг савецкай русіфікацыі, вынарадавеньне і выключэньне з сацыяльнага і грамадскага жыцьця інтэлігентных і актыўных групаў насельніцтва Беларусі ёсьць цалкам усьвядомленая дзейнасьць Лукашэнкі. Яе асэнсаванасьці ён не хавае. Напрыклад, на так званым перадвыбарчым “усебеларускім сходзе” ў 2006 годзе ён сказаў, што сэнс гэтай ягонай русіфікацыйнай палітыкі ў Беларусі — зрабіць так, “каб нічога ўжо нельга было вярнуць назад”.

У рэчышчы такой вынішчальнай задачы старшыня КГБ генерал Жадобін тры гады таму склаў сьпіс з 1767 актыўных беларусаў і інтэлектуалаў, якія ў выпадку пэўных абставінаў мусяць быць рэпрэсаваныя ў першую чаргу. Пра сьпіс генерал аб’явіў публічна.

Пачатак цяперашняй хвалі рэпрэсіяў прадугледжвае ператрусы, допыты, арышты і пакараньні ня менш 50 тысячаў людзей, што былі на плошчы 19-га сьнежня ў Менску. Адначасна робяць таксама рэпрэсіі і па “жадобінскім сьпісе” — хапаюць актаўных асобаў, беларускіх інтэлектуалістаў, якія непасрэдна ня маюць датычнасьці да Плошчы, да выбараў і грамадскіх пратэстаў.

Дзеяньні антыдэмакратычнага, антыбеларускага рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі, апісаныя мной у гэтым лісьце, падпадаюць пад ацэнку і юрысдыкцыю артыкула №127 (Генацыд) Крымінальнага Кодэксу Рэспублікі Беларусь, а таксама адпавядаюць міжнародным азначэньням генацыду ў дачыненьні да палітыкі і дзейнасьці Аляксандра Лукашэнкі.

Улічваючы аўтарытарны і абсалютны характар улады Лукашэнкі, у Беларусі практычна немагчыма ўзбудзіць супраць яго справу па артыкуле 127 (Генацыд), паколькі прызначэньне і дымісія Генэральнага пракурора, усіх кіраўнікоў юстыцыі і судоў — залежаць ад самога Лукашэнкі.

Фармальна ня можа ўзбудзіць справу і Міжнародны Крымінальны Суд (МКС) у Гаазе, паколькі Рэспубліка Беларусь не падпісала Рымскі Статут і дзяржавай-удзельнікам МКС не зьяўляецца. Вядома, аднак, што хоць МКС не ўваходзіць у афіцыйныя структуры Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў, але, тым ня менш, па прадстаўленьні Рады Бясьпекі ААН можна ўзбуджаць справы і супраць асобаў тых краін, што не зьяўляюцца дзяржавамі-удзельніцамі МКС. Прэцэдэнт такі ўжо быў. Механізм існуе.

У сувязі з гэтым, паважаныя спадары міністры, прашу разглядзець на паседжаньні Рады Еўрапейскага Зьвязу 31 студзеня гэтага году магчымасьць прыняцьця рашэньня аб звароце ў Раду Бясьпекі ААН на прадмет прадстаўленьня ў Міжнародны Крымінальны Суд прапановы (рэзалюцыі) аб узбуджэньні справы супраць грамадзяніна Рэспублікі Беларусь Лукашэнкі Аляксандра Рыгоравіча па абвінавачваньні — “генацыд”, стварэньне ўмоў для дэградацыі і выміраньня групаў насельніцтва беларусаў і асобных грамадзян.

Зьвяртаю ўвагу, што ў сітуацыі, якая існуе, рэальнай магчымасьцю ліквідаваць антынародны рэжым у Беларусі ёсьць арышт узурпатара. У выпадку ўзбуджэньня справы Міжнародным Крымінальным Судом, дні рэжыму будуць палічаныя. Беларусы самы арыштуюць яго і прывязуць у Гаагу.

Гэтая мая просьба і прапанова аб узбуджэньні справы адлюстроўвае пазіцыю ўсіх сумленных грамадзянаў Беларусі, якіх нішчыць і зьневажае рэжым Лукашэнкі.

Гэтая людзі падтрымліваюць рэзалюцыю Еўрапарламенту ад 20 студзеня бягучага года адносна сітуацыі ў Беларусі, але зьвяртаюць увагу на некалькі момантаў, якія я прасіў бы удакладніць.

Лукашэнка ня меў права балатавацца трэці і чацьверты разы на прэзідэнта Беларусі (рэферэндум 2004 года пра трэці тэрмін Лукашэнкі быў незаконны, сфальшаваны і не прызнаны Міжнароднай супольнасьцю). Таму заклік Еўрапарламенту да новых выбараў у Беларусі мусіў бы быць удакладнены тым, што Лукашэнка не валодае больш законным правам балатавацца на выбарах, выбары мусяць быць без Лукашэнкі.

Лукашэнка ня ёсьць легітымным і законна абраным прэзідэнтам. Гэта захопнік прэзідэнцкай пасады. Ён сфальшаваў выбары, узурпаваў уладу і ваюе зь беларускім народам. Наша просьба і прапанова — не называць яго афіцыйна прэзідэнтам Беларусі.

Рэжым Лукашэнкі праводзіць антыдэмакратычную, тыпова акупацыйную антыбеларускую палітыку паўзучага генацыду, сьвядома накіраваную супраць культурнага існаваньня беларускай нацыі.

Зважаючы на гэта, мы прасілі б не карыстацца тэрмінамі “беларускі рэжым”, “беларуская палітыка”, “беларуская ўлада”, “беларускі лідар” у дачыненьні да Лукашэнкі, тэрмінам “санкцыі супраць Беларусі” і т.п., бо гэта зьневажае пачуцьці дэмакратычных беларусаў і вольных людзей. Гэты рэжым, палітыка, улада і “лідар” — антыбеларускія, гэбоўскія, антынародныя. Вольныя беларусы не называюць гэты чужы рэжым “беларускім”.

Мы спадзяемся на дзейныя рашэньні Рады Еўрапейскага Зьвязу ў пытаньні дачыненьняў з антыбеларускім рэжымам і з грамадзянскай супольнасьцю Беларусі.

-

21 студзеня 2011 г.

Зянон Пазьняк - старшыня парламенцкай Апазіцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га скліканьня, старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі.

Карэспандэнт расейскай «Новай газеты», вярнуўшыся зь Менску, упершыню апавёў пра падзеі на плошчы Незалежнасьці ў «дзень перамогі» Лукашэнкі і пра норавы, якія пануюць у лукашэнкаўскіх вязьніцах (падаецца паводле http://www.novayagazeta.ru/data/2011/002/06.html).

Рэдакцыя.

Чорнае начное неба над плошчай, чорныя шэрагі чорных фігур у чорных бліскучых шлемах, чорныя глянцавыя дубінкі, якімі загоншчыкі б’юць па шчытах — гоняць нас у чорныя вантробы аўтазакаў. Выключаю камеру, хаваю ў бот флэш-карту, іду за астатнімі да закратаваных дзьвярэй фургона. Перад тым, як загнаць палоннага дубінкамі ў аўтазак, байцы спецназу — трое-чацьвёра на аднаго – незалежна ад полу і ўзросту ахьвяры з заўзятасьцю футбаліста-пачаткоўца б’юць начышчанымі да бляску «берцамі» па нагах, імкнучыся патрапіць па костцы. Яны б радыя ўдарыць вышэй, але замінаюць шчыты ў руках.

Фургон спыняецца. Сусед выглядае ў люк вентыляцыі: «Акрэсьціна, 36, новы корпус! Гэта лепш, чым стары! У новым — цёпла». Усе пачынаюць тэлефанаваць і адсылаць SMS, паведамляючы пра сваё месцазнаходжаньне.

Мы ў аўтазаку. Гадзіну? Дзьве? Тры? Хтосьці складае сьпіс затрыманых, паколькі родных пра тое, што здарылася, апавяшчаць ня стануць, а карыстацца мабільнікамі ў СІЗА забароняць. Больш за тое, сам факт арышту і ўтрыманьня дэманстрантаў у СІЗА будзе аспрэчвацца супрацоўнікамі МУС да таго часу, пакуль улады ня вырашаць, што зь імі рабіць. У гэтых умовах любы чалавек можа ў нейкі момант проста зьнікнуць.

Сядзім і стаім па чарзе. Дзелімся ежай і пітвом. Перакідваемся жартамі, пералічваемся: 67 душ. Душна…

«Па пяць чалавек на выхад!» Пражэктар ў вочы, стаптаны сьнег, жалезная брама, «калючка» на чорных платах, чорныя фігуры — папярэдні ператрус. Для паўнаты вобразу не хапае толькі сабак.

Чорныя цені, прыступкі, чорная дзьверы, ляск завалы, нежывое, як патухлыя вочы, сьвятло турэмнага калідора: «Рукі за сьпіну! Тварам да сьцяны! Маўчаць! Не азірацца!»

Дазволена сесьці на каменную падлогу. Хтосьці спаўзае па сьцяне і засынае. Але ў тую ж секунду: «Устаць! Тварам да сьцяны! Рукі за сьпіну!»

Персона ў цывільным: скураная чорная куртка з дарагім футравым каўняром, злы дзіцячы тварык, манера гаворкі й замашкі дваравой шпаны… У СІЗА — як дома. Міліцыя ў яго прысутнасьці бянтэжыцца. Вялікая шышка? Задае анкетныя пытаньні. Журналісцкія «корачкі» і грамадзянства РФ яго ні кроплі не бянтэжаць: «А не х ..!!!»

За парогам СІЗА чалавек сьледам за пазбаўленьнем грамадзянскіх правоў пазбаўляецца і права быць чалавекам. Нават наведваньне сарціра — з ласкі «наглядчыка». Але «наглядчык» мае ласку ў залежнасьці ад яго, «наглядчыка», настрою. Вокнаў няма — час сутак вызначаецца ступеньню ажыўленьня ў калідоры. Пераводзяць на трэці паверх: дагляд, вопіс асабістых рэчаў, складаньне пратаколаў, відэа- і фотаздымка анфас, профіль і са сьпіны, дактыласкапія, выманьне шнуркоў і рамянёў. Да вечара ты падрыхтаваны для адпраўкі ў суд.

Чорнае нутро аўтазака. Сінія квадраты сутоньняў у закратаваных вокнах. «Выключыць, мля, тэлефон! Каму сказаў?!»

Палац правасудзьдзя: дзьверы, прыступкі, калідоры, дзьверы, прыступкі, бетонны «стакан». Камера для падсудных. Глухія жалезныя дзьверы. Нас дзевяць чалавек. Зьмяшчаемся толькі стоячы. Бугрыстыя сьцены запэцканыя крэйдай. Цяжкое паветра, цьмяная лямпа закрытая пэрфараваным лістом бляхі. Сусед па камеры распавядае: «Мы былі з бацькам на плошчы. Сабраліся дадому, пайшлі да метро. Нас там, ля ўваходу, і ўзялі… павалілі на сьнег… білі… Затым аўтазак… СІЗА… З інстытута мяне цяпер дакладна выключаць… а я ж спецыяльна па бацькавым профілі вучыцца пайшоў — у яго бізнэс свой. Бацька спадзяваўся, што я дапамагаць яму буду. Як вы думаеце, ці могуць яны цяпер забраць у яго бізнэс? Могуць… А калі ўсё і забяруць — я ні пра што не шкадую! Мы правільна зрабілі. Я рады, што мы з бацькам разам выйшлі на плошчу. Гэта правільна было… Правільна…»

Выклікаюць па адным. Адгукацца даводзіцца штурхалём ў дзьверы, інакш ня чуюць.

Судзьдзя, сумуючы, глядзіць міма — яна ўжо зачытала абвінавачаньне: «удзельнічаў», «выкрыкваў», «не падпарадкоўваўся». Сакратар з пакрыўджаным выглядам склала ручкі й нічога ня піша. Ім ня важна, што ты кажаш, яны прафесіяналы, іх не цікавіць самадзейнасьць.

Справа адпраўленая на дапрацоўку. Сьвеціць ад 10 да 15 сутак. На судзейскім бланку пішу: «Абвяшчаю галадоўку! Копію пратакола атрымаў». Заўтра я даведваюся з «дапрацаванага» пратакола, што менавіта я крычаў на плошчы «Далоў!».

Пажылая спадарожніца ў аўтазаку — па дарозе з суду ў СІЗА: «Выпусьціце мяне неадкладна! Мне ўжо прысудзілі штраф! Вы ня маеце права мяне даўжэй трымаць пад замком!» «Бабка! Говори по-человечески! Я не понімаю, что ты там говоришь!» — «Не! Гэта ты кажы, як сьлед! Я па-твойму не разумею! Выпусьці! Гэта я табе кажу! Паразіт гэткі!»

У адсек, разьлічаны на адзінаццаць чалавек, пад жарцікі нас запіхваюць дваццаць шэсьць. На тых, хто ўнізе, ляжаць і сядзяць па двое, па трое. Кісларод праз хвіліну-другую канчаецца. Мы задыхаемся. У некага пачынаецца прыступ клаўстрафобіі.

Колькі гэта доўжылася: дзесяць хвілін, дваццаць, паўгадзіны? Ня ведаю, што іх прымусіла адчыніць дзьверы і выпусьціць нас на паветра — што заўгодна, але толькі ня нашы крыкі.

Вада скончылася. З чыстай міласэрнасьці нам дазваляюць есьці сьнег. Калі няма пластыкавай бутэлькі, піць давядзецца не часьцей, чым наведваць прыбіральню — два-тры разы за суткі. Выгадней абвясьціць галадоўку. Адзіная складанасьць — растлумачыць людзям у пагонах, якія сьмяюцца ў адказ, што ты сур’ёзна. Камічнасьць сітуацыі ў тым, што ніхто нікога карміць і не зьбіраецца. Мы яшчэ не на балансе — «пасадачных» месцаў няма.

У рэдзенькай пляме сьвятла ля зачыненых дзьвярэй СІЗА два куртатыя шэрагі палонных пахістваюцца ад наскокаў ветру. Здаецца, гэта арыштанткі, дакладна  не разглядзець — цёмна і завея. Побач прасторны аўтобус сьпецназу — мяккае сьвятло салёна выпраменьвае цяпло і ўтульнасьць. Пасярод гэтай раскошы, разваліўшыся ў мяккім крэсьле, з апетытам перакусвае баец. Мы тоўпімся каля дзьвярэй аўтазака, наш канваір, радавы МУС Рэспублікі Беларусь, з ціхай зайздрасьцю і некаторай асьцярогай пазірае ў бок спецназаўскага Эдэма і бурчыць у тэлефон: «Не. Нічога разаграваць ня трэба. Сёньня ўжо не прыйду. <…> Ды ўсё з ворагамі народу мучымся, з-за іх другія суткі ні пажраць, ні паспаць … »

Пад раніцу «засяляюць» у СІЗА. Спальных месцаў і коўдраў менш, чым пастаяльцаў. Разьмяшчаемся хто як: на лавах, на сталах, па чацьвёра на здвоеныя ложкі. Але ні гэта, ні назойлівае сьвятло не перашкодзяць доўгачаканаму сну…

Доўга спаць не давядзецца: некалькі разоў за ноч пад бразгат клямкі й засавак нас будуць падымаць на ногі то для перапісу, то для пераклічкі. Твары турэмшчыкаў сур’ёзныя і поўныя ўсьведамленьня ўсёй важнасьці гэтых дзеяньняў.

А шостай раніцы — гімн Беларусі (ён жа — гімн БССР). Спаць больш не дадуць. З крана — хлараваная вада, з рэпрадуктара — пераможная прамова Лукашэнкі. Калі заканчваецца перадавіца аб дасягненьнях рэспублікі, са скрыгатам і вухканьнем расчыняюцца дзьверы: «Устаць! На выхад па адным!»

Наступны дзень падобны да папярэдняга: «Тварам да сьцяны!», «З рэчамі на выхад!» Дарога ў суд. Другое слуханьне заканчваецца гэтак сама, як першае: «Справа вяртаецца ў Савецкае УУС на дапрацоўку». З той толькі розьніцай, што цяпер я адзін. Усіх маіх сукамернікаў «засудзілі» зь першай спробы — ад 6 да 15 сутак арышту.

Дзень завяршаецца ў УУС. Людзі ў цывільным. Допыт. Назад у СІЗА. Ноч у адзіночнай камеры. Раніцай — зноў “Палац правасуддзя”. Там замест трэцяга слуханьня мне раптам вяртаюць асабістыя рэчы і пашпарт, завозяць на чыгуначны вакзал і паведамляюць, што я вольны …

Свабода. Вакзал. Фотакамера і флэшка з рэпартажам пры мне.

Здавалася б, кропка! Але я стаўлю ў гэтай гісторыі коску, таму што сьвечкі — дзясяткі, сотні запаленых сьвечак — каля жалезнай брамы СІЗА дораць надзею, што хутка нашы таварышы — беларусы і рускія — выйдуць на волю, і я буду здымаць гэты выхад.

Мне якраз не хапае фінальнага фатаздымка…

Аляксандр Астаф’еў

Аўтар папярэдняга артыкула, Сяргей Абламейка, спаслаўся на артыкул Міхаіла Падаляка, які, як высьветлілася, адразу пасьля падзей Крывавай нядзелі абнародаваў свае эмацыйныя перажываньні й разуменьні. Па некаторых зьвестках, спадар Падаляк – агент уплыву расейскай імперыякратыі (гл. http://news.21.by/society/2010/08/31/143620.html). Можа, гэта і так, а можа, і не (глядзіце іншыя матэрыялы гэтага аўтара, у т.л. на нашым сайце, і самі рабіце свае выстовы). Тым ня менш, яго ацэнкі тых падзей, якія ўжо сталі гісторыяй Вялікай Літвы-Беларусі, таксама ўяўляюць для нас цікавасьць. Таму і падаем іх ніжэй.

Рэдакцыя.

Беларусь — мая нянавісьць да баязьлівых нягоднікаў, якія нападаюць з-за сьпіны і носяць клеўрэтныя адзеньні безыменных апрычнікаў. Беларусь — мая любоў да тых, хто ламае ў сабе свой самы жудасны страх і ўсё роўна стаіць на шляху адмарозкаў з афіцыйным дабраславеньнем ад Лукашэнкі.

Дзьве краіны? Не. Краіна адна і, магчыма, на сёньня яна адна з самых моцных па чалавечым духу і патэнцыяле. Гэта ж так цяжка. Калі ніхто не дапамагае, ніхто не падтрымлівае, усе зачыняюць вочы на бязьмежныя сьпектаклі й працягваюць цалаваць істоту ў царскай перуцы дзеля нафтапрамысловых дывідэндаў, стаяць і не сыходзіць. Гэта ж так цяжка быць сапраўднай нацыяй, калі ўсе астатнія загразлі ў прагматычных разьліках.

Толькі прашу вас — «ніколі НЕ апраўдвайся за тое, што вы адстойваеце свабоду». Ніколі й не перад кім.

Час для апісаньня наступных сцэнарных распрацовак надыдзе крыху пазьней. І для поўнай версіі «Апошняй ночы Лукашэнкі» таксама. А пакуль трохі эмоцый і справядлівых ацэнак. Яшчэ раз падкрэсьлю самае важнае і тое, што трэба надзейна ўпакаваць у сябе пад сэрцам і заўсёды насіць з сабой. Таму што гэта і ёсьць сапраўдная Беларусь.

Па-першае, ніякіх выбараў не было. Дэкарацыя была. Пацёмкінская вёска была. Імітацыя была. Але выбараў не было. І няма ніякіх 79 зь невялікім адсоткаў у чалавека, які дзіка ненавідзіць ўласны народ. Ніхто яму не прайграў.

Па-другое, мелі месца прамыя загады на зьбіцьцё. Зьбіцьцё да крыві. Зьбіцьцё да сьмерці. А гэта ўжо тая самая мяжа, пасьля якой Лукашэнка сапраўды ня зможа сысьці працэдурна, перамоўна, кампрамісна, праз выбары. На ім кроў. Рака крыві. Некаторыя даныя (пакуль не да канца правераныя) кажуць, што вынікам начнога пабоішча, санкцыянаванага цалкам канкрэтнымі службовымі асобамі, стала, у тым ліку, і тры сьмяротных выпадкі. Пакуль ня буду рабіць страшных высноў, што менавіта гэта азначае. Але проста папрашу ўсіх тых, хто, так ці інакш, быў зьвязаны з падзеямі на плошчах Менска, зацікавіцца лёсам зьніклых сваякоў. Шукаць іх усюды і крычаць з усіх сіл, калі сьлядоў ня будзе.

Па-трэцяе, паказальная жорсткасьць сілавікоў на вуліцах начнога Менска — гэта яшчэ і наступства страшнага хваляваньня «элегантных пераможцаў». Нават неяк недарэчна пытацца: хіба ж упэўнены ў сабе на 80% чэмпіён будзе біць з азвярэньнем бяззбройных маніфестантаў тысячамі жалезных дубінак? Такі чэмпіён асабіста возьме пад ручкі ўсіх апазіцыянераў і назіральнікаў, падвядзе іх да празрыстых урнаў, і ўласнаручна будзе перакладаць бюлетэні са сваім прозьвішчам у адзін гіганцкі стос «за». У адваротным выпадку, няма ў «чэмпіёна» ўпэўненасьці, але ёсьць толькі чужы кулак для кровапусканьняў. Лукашэнка на дзённай трыумф-канферэнцыі ўжо пасьля масавага кровапраліцьця на плошчах і вуліцах беларускай сталіцы ў ноч з 19 на 20 сьнежня сам даў адпаведныя паказаньні. Ён наўпрост так і заявіў: «я прасіў гэтых вайскоўцаў, якія дзейнічалі на плошчы, не паддавацца на правакацыі. Але калі будуць пляваць у пысу — дзейнічаць найжорстка!» Г.зн. зыходна была «царская» ўстаноўка на забойства. Пакуль гэта ўсяго толькі маляўнічая дэталь, але і краевугольны элемент канкрэтнай крымінальнай справы, калі пачнуцца рассьледаваньні фактаў жорсткага зьбіцьця і забойстваў (калі такія, сапраўды, маюць месца). І ўсе цяперашнія заўзятыя выканаўцы, пачынаючы з нейкага грамадзяніна Куляшова, адназначна дадуць паказаньні супраць Лукашэнкі.

Па-чацвёртае, цудоўныя начныя і ранішнія арышты як бы вяртаюць час на дзесяцігоддзі назад. Начныя варанкі па спалоханым і сонным горадзе. Шкадую толькі аб тым, што ў гэты момант ніхто не патэлефанаваў якой-небудзь пані Грыбаўскайтэ ў Вільнюс альбо пану Сікорскаму ў Варшаву і не ўключыў на гучную сувязь мабільны тэлефон, каб яны пачулі крыкі й енкі сем’яў, трэск узламаных дзьвярэй, роў і мат брыгад захопу іх «ветлівага сябра Л.».

Па-пятае, запомніце, калі ласка, гэта неверагоднае па сваім цынізьме і забойчае па людскіх наступствах сутачнае маўчаньне еўрапейскіх медыя. Іх мяцеліца замятала. Гэта куды важней таго, што сьнег у нейкай там Беларусі багата паліваюць людскай крывёй. Што такое кроў беларуса ў параўнаньні з жо*ай якога-небудзь нямецкага бюргера? Не ведаю, але мне асабіста цяпер здаецца, што адзін сапраўдны беларус сотні бюргераў варты. Ці нават больш…

Практычна ніхто не крычыць, што ў цэнтры Еўропы ў ноч на 20 сьнежня зьніклі ня проста людзі, а дзеючыя на той момант кандыдаты ў прэзідэнты — Някляеў і Статкевіч. Падумаеш, якая дробязь — зьнік кандыдат; зьбіты кандыдат; арыштаваны кандыдат. Ці ж такое не здараецца паўсядзённа ў самой Еўропе? Хіба ж гэта не праява сапраўднай еўрапейскай дэмакратыі, пра якую палюбоўна дамаўляліся згадваемыя вышэй еўра/асобы (і дзесяткі іншых) з Лукашэнкам? А Лукашэнка яшчэ і дабіў іх канкрэтна і жорстка — чаго, маўляў, лезеце са сваімі лычамі ў наш калашный рад? Плаціце і валіце. Цытата Л.: «часам асобныя у місіях замежных забываюць, што яны прыехалі назіраць за выбарамі, а не ацэньваць, не выказваць меркаваньне. Моўчкі назіраць». А ўсе гэтыя Гры… і Сік… выцерліся і зноў думу думаюць, як бы ўсіх перахітрыць і замірыцца з Лукашэнкам сабе на дурную карысьць. А можа, добра было б цяпер правесьці чарговы круглы стол на тэму «паглыбленьня кантактаў з рэзка лібералізаваным афіцыйным Менскам»? Ці прапанаваць пашыраную праграму «Усходняга партнёрства» адмыслова, індывідуальна для Лукашэнкі?

Не-а, хлопцы цяпер сытна ядуць у сябе ў абедных залах, смакуюць рэшткі божале нуво і разважаюць пра тое, як бы гэта іх не спыталі «а што там адбываецца ў далёкай афрыканскай Беларусі?» Еўропе палітычнай цяпер вельмі важна, каб іхні еўрапейскі абывацель не даведаўся пра тое, што «новы сябар Лукашэнка» ў ноч пасьля выбараў арганізуе на вуліцах масавыя пабоішчы, рэжа людзей пачкамі, страляе ў бяззбройных, а пасьля патрабуе дзесяцігадовых турэмных тэрмінаў для асабістай гвардыяй замардаваных і абяскроўленыя апанентаў. Ах, салодкая ты наша Еўропушка, працягвай спаць.

Шостае. Відавочна, што адразу пасьля закрыцьця ўчасткаў крывадушныя маскі былі ськінутыя (незразумела, а навошта ён наогул іх нацягваў?). Ніхто ўжо не спрабаваў маскіраваць злосьць і нянавісць. Пакавалі і жорстка білі ўсіх, хто хоць неяк быў датычны да альтэрнатывы. Скрайняя, крывавая нецярпімасьць да найменшага іншадумства з боку грамадзяніна Лукашэнкі, выяўленая ў жорсткіх эксцэсаў — гэта і ёсьць адзінае наўпростае наступства гнюснай «рэал-палітык». Вышэйзгаданы грамадзянін паверыў, што сьветам кіруюць не проста грошы, але грошы брудныя. І пайшоў танцаваць на целах ўласных суграмадзян. Патлумачыць прасьцей? Ну, вось вам арыфметыка для першага класа цынікаў. «Калі б ён нікога не ўдарыў у ноч пасьля выбараў, яму б адвалілі тры млрд. еўра. А так выдадуць ўсяго нейкіх 2,9 млрд. тых жа еўра». Сотню мільённую возьмуць у якасьці штрафу за кроў. За людскую кроў, якую ён нахабна выплюнуў у твар усёй гэтай крывадушнай Еўропе.

Сёмае. Аб Расеі. А ці трэба казаць? Расія засталася Расеяй — цынічнай, спакойнай і абыякавай. Вашы ўнутраныя справы. Пакуль ня ўмешваемся. Пакуль маўчым. У іх там паралельна выхоўвалі уласных «патрыётаў», якія вырашылі ў сваю чаргу зачысьціць расейскія гарады ад чужынцаў. Не да Беларусі. Зрэшты, Расея напэўна атрымае сваю выгаду (пра расейскі сцэнар пасьлявыбарчай «разводкі» Лукашэнкі, пра які ён яшчэ нават не здагадваецца — у наступны раз).

Нарэшце, апошняе. На прэс-канферэнцыі «трыюмфу волі» і сярод фізіяномій дзіўных слухачоў, якія дурнавата ўсьміхаліся, Лукашэнка нечакана напалохаў усіх нейкім хуткім кампраматным укідам. Што за ўкід? Няўжо нешта сапраўды скандальнае? Не. Нехта Ісраэль Шамір, давераная асоба (цікавы тытул) вядомага Ассанжа (Wikileaks) прыехаў у Менск, сустрэўся з Макеем (кіраўніком прэзідэнцкай адміністрацыі) і перадаў яму стосы легендарных ужо «аналітычных справаздач» амерыканскіх дыпламатаў. На гэты раз справаздачы тычыліся канфідэнцыйных гутарак паслоў ЗША і беларускіх апазіцыянераў. Макей адразу ж кінуўся да Лукашэнкі — чыталі ды весяліліся хлопцы не на жарт. Пустэча, але ім было добра. Даведаліся «праўду». То бок афіцыйнаму Менску далі права публікаваць дакладна такія ж дакументы з дыпламатычнай перапіскі (толькі па Беларусі), якія ўжо былі апублікаваныя ў іншых краінах. Які там “рэальны кампрамат”? Зноў жа паўтару — пустэча.

А цяпер толькі аб тым, што сапраўды выклікае захапленьне. І пляваць мне на ўсіх астатніх — кажу пра сябе і пра свае адчуваньні. Потым будуць канструкцыі, тэорыі й распрацоўкі. А пакуль — пра эмацыйнае ўзрушэньне.

Паводзіны беларусаў. Простых, безыменных беларусаў. Іх вочы. Іх жаданьні. Іх барацьба. Мяне, зразумела, не цікавяць у гэтым месцы праграмы, жаданьні й пасьлявыбарчыя надзеі лідараў (кандыдатаў). З матывацыяй кожнага зь іх мы пазьней дэталёва разьбярэмся. Але ў які раз паўтару (і зраблю гэта яшчэ дзесяць, сто, тысячу разоў), мяне асабіста ўзрушылі паводзіны простых беларусаў — яны ж усе да адзінага ведалі, што ідуць на вайну супраць гідкай і бязьлітаснай машыны. Ідуць бяз зброі. Цалкам. І без усялякіх камянёў ў кішэнях. Яны ведалі, што ім будуць супрацьстаяць тысячы ўпакаваных у поўную экіпіроўку нелюдзяў, якія накіраваны на забойствы менавіта бяззбройных (ад роўных ім яны ўцякаюць зь дзьвюх ног). І загад біць будзе. І пьянеючыя на вачах ад паху чужой крыві орды ў начным камуфляжы будуць. Але, ведаючы ўсё гэта, беларусы ня проста пайшлі на вуліцы, яны на іх засталіся да канца. Засталіся, нават калі ўжо было зразумела, чым гэта скончыцца. Так дастаў Лукашэнка й яго арда, што людзі засталіся. І яны біліся. Як умелі. Ці як не ўмелі. Біліся за сябе. За сваіх блізкіх. За сваіх сяброў. За зусім незнаёмых ім людзей. Біліся ў меншасці, голымі рукамі супраць ламавых чалавекападобных істот з дубцамі. Біліся пад выбухі шумавых гранатаў ды іншых сьпецсродкаў. І, шчыра кажучы, гэта і ёсьць па-сапраўднаму вялікае зьдзяйсьненьне. Біцца ў меншасьці і не ўцякаць. Біцца таму, што гатовы плаціць цану. Біцца, таму што ў душы ёсьць вялікая каштоўнасьць. Біцца, таму што не было загаду біцца, але трэба гэта рабіць.

Цяпер — постфактум — усялякія чмо-ананімы лезуць са сваімі «эксьпертнымі» каментарамі ва ўсе шчыліны: «можна/нельга». Называюць людзей, якія стаялі на вуліцах, быдлам на закол. Але быдла — гэта менавіта яны, ананімусы, якія сядзяць боячыся і сьмярдзяць у душных памяшканьнях, якія вечна зайздросьцяць вольным людзям і вечна “стукаюць” на гэтых людзей. Чорт зь імі, з гэтым племем троляў — ня ім судзіць сапраўдных беларусаў. Яны стаяць па калена ва ўласным лайне вакол Галгофы, на якой была прадпрынятая спроба разарваць вялікае беларускае сэрца. І я дакладна ведаю, што нічога ў іх (і тых, хто рваў, і тых, хто ўнізе іспражняўся ад страху) нічога не атрымалася. Ня трэба слухаць баязьлівых балбатуноў. Проста ігнаруйце. Бессэнсоўна нават глядзець на тых, хто да гэтага часу ссы*ць сабе ў калашыну пры адным толькі згадваньні слова-дзейства «быць свабодным!»

Беларусы ёсьць. І будуць. І ёсьць у іх час, каб узяць поўную цану з кампашкі грамадзяніна Л…

Скажу проста: усё было не дарэмна! Зусім не дарэмна…

Паважанае спадарства!

Сёньня ноччу, 19-20.12.2010 г., дыктатар Лукашэнка зьдзейсьніў сваё чарговае крывавае злачынства. Супраць бяззбройнага беларускага народу былі кінутыя магутныя сілы: міліцыя, АМАП, КДБ, войска. Гэта кваліфікуецца як гвалтоўны захоп улады, бо вынікі выбараў былі сфальсіфікаваныя. Гвалт над народам завяршыўся крывавай бойняй, зьдзейсьненай дзякуючы правакацыі з боку рэжыму. Сіла і жорсткасьць, зь якой зьбівалі людзей, несуразмерныя зь мірным характарам дэманстрацыі пратэсту. Адзінае, чаго патрабавалі людзі – гэта каб Лукашэнка пакінуў пасаду прэзідэнта, на якую ён згубіў юрыдычнае і маральнае права. Беларускі народ усьведамляе сваё жабрацкае становішча і ня хоча болей жыць у сталым страху, жадае пераменаў. Беларусы маюць права на ўласны выбар разьвіцьця, і на плошчы яны гэта даказалі.

Затрыманыя і зьбітыя сотні людзей, а таксама большасьць кандыдатаў на пасаду прэзідэнта: Уладзімір Някляеў, Рыгор Кастусёў, Віталь Рымашэўскі, Андрэй Саннікаў, Мікола Статкевіч, Аляксей Міхалевіч.  Пры гэтым спадара Ўладзіміра Някляева зьбілі да непрытомнасьці й, нягледзячы на яго цяжкі стан, проста вывалаклі з рэанімацыі й вывезлі у невядомым кірунку. Яго лёс дагэтуль невядомы. Такія вось неадэкватныя паводзіны грамадзяніна Лукашэнкі, на загад якога было зьдзейсьнена гэтае злачынства, што яскрава сьведчыць аб псіхічным стане данага індывіда.

ЗБН і БМДР занепакоеныя лёсам усіх затрыманых, у тым ліку і  кандыдатаў на пасаду прэзідэнта. Сёньня іх жыцьцё, свабода і здароў’е залежаць ад той падтрымкі, якую мы зьдзейсьнім. Істотным на сеньняшні дзень зьўляецца недапушчэньне суду над імі. Згодна артыкулу 293, ч.1,2 КК, які ім інкрымуецца, іх могуць пазбавіць свабоды на працяглы тэрмін.

Істотным цяпер зьяўляецца таксама пытаньне: чаму Лукашэнка павёў сябе менавіта такім чынам? На наш погляд, гэта стала магчымым з-за двухсэнсоўнай  зьнешняй палітыкі як з Захаду, так і з Усходу. Міжнародная палітычная дзейнасьць з боку Захаду ў дачыненьні да дыктатуры Лукашэнкі цалкам правалілася. А вось і цынічная пазіцыя прэзідэнта Расеі, сп. Мядзьведзева, якую мы не забудзем:  «Я маю надзею, што ў выніку гэтых выбараў Беларусь будзе сучаснай дзяржавай, працягне разьвіцьцё па шляху стварэньня сучаснай дзяржавы, заснаванай на дэмакратыі і сяброўстве са сваімі суседзямі» (http://www.svaboda.org/content/article/2253743.html).

Менавіта такія паводзіны “Расеі” і “Захаду” і разьвязваюць рукі рэжыму, каб ён зьдзяйсьняў этнацыд і гэнацыд беларускай нацыі.

Таму нас ня можа ўвесьці ў зман “заклапочанасьць” з боку пэўных палітычных дзеячоў ЗША і ЭЗ лесам нашых суайчыньнікаў. Лукашэнка цудоўна ведае, што, як бы ён сябе ні паводзіў у дачыненьні да беларускага народу, міжнародная супольнасьць яму даруе. Больш за тое, праз пэўны час яму зноў дадуць мільярдныя пазыкі. Зноў пачнуць езьдзіць міністры ўсялякіх рангаў, сядуць за адзіны стол і пачнуць абмяркоўваць: адныя — як таньней набыць, іншыя — як даражэй прадаць тое, што ім не належыць, а зьяўляецца ўласнасьцю беларускага народу.

Міжнародны капітал таму і міжнародны, што ён ня мае нацыянальнасьці, палітычных поглядаў, маральных прынцыпаў, гуманнасьці. Ён імкнецца, не зважаючы на межы й інтарэсы народаў, туды, дзе ёсьць магчымасьць яго прыўмножыць.

Зьвяртаемся да міжнароднай грамадскасьці з просьбай прымусіць свае ўрады давесьці ня толькі словамі сваю прыхільнасьць дэмакратычным прынцыпам. Мы чакаем не дэкларацый, а канкрэтных захадаў супраць злачыннага рэжыму ў нашай Беларусі. І найперш дапамажыце вызваліць усіх затрыманых і спыніць судовы перасьлед над імі. Мы аддаем сабе справаздачу ў тым, што горш, чым ёсьць, беларускаму народу ня стане ад жорсткіх санкцый у дачыненьні да дыктатуры.

Зьвяртаемся да беларускага грамадства.

Суайчыньнікі, падайце свой голас салідарнасьці з тымі, хто ўчора ахвяраў сваім здароўем, а можа, і жыцьцямі, дзеля вашай будучыні. Пашана ім!

Таксама папярэджваем, што небясьпека згубы нашай ідэнтычнасьці, незалежнасьці і суверэнітэту ўсё яшчэ застаецца. У такой сітуацыі трэба разьлічваць найперш на сябе, на ўласны народ. Адступаць нам няма куды, а наперадзе ў нас Вялікая Будучыня нашай беларуска-літвінскай нацыі!

Ад імя Беларускага Міжнароднага Дэмакратычнага Руху

Яўген Мурашка.

Ад імя Зьвязу Беларусаў Нямеччыны

Галіна Арцёменка

20.12.2010 г., Нямеччына.

Асноўная частка матэрыяла, які мы падаем ніжэй, першапачаткова з’явілася тут: http://www.svaboda.org/content/article/2155364.html.  Мы паўторна выстаўляем яе на нашым сайце, каб папоўніць прыклады ўладнага варварства (зьлева на фота — Памятны камень, усталяваны на месцы Аршанскай бітвы).

Рэдакцыя.

Традыцыя праводзіць бардаўскі фэст у гонар гістарычнай бітвы пад Воршай, якая адбылася 8 верасьня 1514 году (гл. унізе фота карціны “Бітва пад Воршай”), была запачаткаваная ў 1992 годзе.

Імпрэза праходзіла на тым самым Крапівенскім полі, дзе войска ВКЛ перамагло войска Маскоўскага Княства. У асобныя гады колькасьць слухачоў складала некалькі соцень чалавек.

Сёлетні фэст, які на гэты раз было вырашана праводзіць у нядзелю 11 верасьня, міліцыянты практычна сарвалі. Яны перакрылі пад’езды да Крапівенскага поля, не дазваляючы праехаць да вёскі Гацькаўшчына, дзе звычайна адбывалася імпрэза. А затым пачалі затрымліваць усіх, хто ішоў пешкі ў кірунку да альтэрнатыўнага месца, абранага непадалёк.

Сталы наведнік штогадовых фэстаў, мастак Алесь Пушкін на месца сустрэчы ня трапіў — яго двойчы забіралі ў пастарунак. Першы раз гэта адбылося на аршанскім вакзале. Пушкін расказаў, што на ягоных вачох больш за дзясятак людзей, якія прыехалі на фэст зь Менску, міліцыянты пад прымусам садзілі ў цягнік і адпраўлялі дадому. У яго самога праверылі дакументы і адпусьцілі, таму ён вырашыў адправіцца на імпрэзу зноў. Але быў затрыманы яшчэ раз і выйшаў з пастарунку толькі каля 12-й гадзіны ночы.

Патэнцыйны кандыдат на прэзідэнцкую пасаду ад Партыі БНФ Рыгор Кастусёў мусіў правесьці каля дзьвюх гадзін у Дубровенскім РАУС. Па дарозе на фэст яго машыну некалькі разоў спынялі супрацоўнікі ДАІ, аглядалі салон, правяралі нумары, і пасьля трэцяй такой праверкі міліцыянты забралі ў Кастусёва дакументы і загадалі ехаць у пастарунак. Падставаў затрыманьня міліцыянты не паведамілі, але загадалі даць тлумачэньні, куды і адкуль палітык ехаў. Спадар Кастусёў адмовіўся даваць любыя тлумачэньні, пакуль невядомыя прычыны затрыманьня. Тады ў пастарунак выклікалі супрацоўніка ДАІ, які вынес Рыгору Кастусёву пісьмовае папярэджаньне за парушэньне правілаў дарожнага руху – за фіранкі на вокнах, хаця ў часе руху яны былі рассунутыя. Спадар Кастусёў напісаў скаргу на дзеяньні міліцыянтаў, якія відавочна зацягвалі час, каб проста не пусьціць палітыка на фэст: заканадаўства дазваляе складаць пратаколы на парушальнікаў дарожнага руху на месцы затрыманьня, а не трымаць людзей у пастарунку гадзінамі і без усякіх тлумачэньняў.

У Аршанскім РАУС мусілі правесьці некалькі гадзінаў шасьцёра аршанцаў, якія ішлі на фэст пехам. Сярод затрыманых быў вядомы бард Андрэй Мельнікаў. Ва ўсіх затрыманых міліцыянты праверылі дакумэнты, перапісалі асабістыя дадзеныя і адпусьцілі, калі ўжо зусім зьвечарэла. Дабірацца за 17 кіламетраў ад Воршы і шукаць у цемры тых, каму пашчасьціла прарвацца скрозь міліцэйскія кардоны, яны ўжо ня сталі. Толькі ўраньні Андрэй Мельнікаў выправіўся на альтэрнатыўнае месца, якое абралі аматары бардаўскай песьні для таго, каб сабрацца разам. Яго сустрэлі з дзясятак чалавек, для якіх ён і зладзіў невялічкі канцэрт.

Як апавёў яшчэ адзін сталы наведнік і па сутнасьці заснавальнік фэсту “Аршанская бітва” Юры Копцік, уначы каля сяброўскага вогнішча сабраліся ўсяго каля 15-ці чалавек. А першай ночы іх адшукалі міліцыянты на чале з начальнікам Аршанскага райаддзелу міліцыі спадаром Міхайлавым. Ва ўсіх прысутных праверылі дакументы і перапісалі адрасы, аднак затрымліваць ня сталі – хутчэй за ўсё таму, што не змаглі б падагнаць да гэтага месца службовыя машыны. Яшчэ адну групу моладзі – зь сямі чалавек – міліцыянты адшукаць не здолелі.

Нагадаем, што міліцэйскія “разгоны” ўдзельнікаў фэсту пачаліся з 2007-га году. Да таго часу беларускія барды і слухачы зьбіраліся ў першыя выходныя верасьня без асаблівых перашкодаў – адно што ў асобныя гады міліцыянты ўсю ноч дзяжурылі наводдаль.

P.S.

Вось так сёньня выглядае Крапівенскае поле — поле знакамітай бітвы. Так цяперцы спрабуюць змагацца з нашай славутай гісторыя.

Памятны крыж Героям Аршанскай Перамогі, ікона Аршанскай Маці Божай і знакаміты беларускі бард Андрэй Мельнікаў.