Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

У сярэдзіне кастрычніка значную частку беларускага грамадства абляцела вестка: лідара гурту “Ляпіс Трубяцкі” Сяргея Міхалка выклікаюць у пракуратуру. Пра гэта адным зь першых паведаміў сайт “Беларускі партызан” (http://www.belaruspartisan.org/bp-forte/?page=100&backPage=13&news=106318&newsPage=0; цяпер ён у Беларусі блакаваны). Прычынай стала тое, што Сяргей Міхалок даў інтэрвію, у якім нібыта абразіў Лу-ку. Мы прапануем нашым чытачам зьвярнуць увагу на гэтую, здавалася б, прыватную падзею з нашага сёньняшняга жыцьця, бо яна ўлучыла ў сябе шэраг істотных момантаў сёньняшняй беларускай гісторыі. А наш аналіз, як часта мы робім, пачынаем з самаго факта.

Рэдакцыя.

1.

“ДА ГЭТАЙ УЛАДЫ Ў МЯНЕ ВЫКЛЮЧНА ЎЛЬТЫМАТЫЎНЫЯ ПРЭТЭНЗІІ”

Так спадар Сяргей сапраўды заявіў у сваім знакамітым інтэрвю пасьля аднаго з канцэртаў у Санкт-Пецярбурзе (праглядзець яго можна тут: http://www.youtube.com/watch?v=glDa64BRaAQ&feature=related). Для тых, хто жадае мець тэкставую версію інтэрвю — напрыклад, каб паўважлівей пазнаёміцца са стаўленьнем знакамітага музыкі-шоўмэна да дыктатара-беларусафоба — мы зрабілі набор тэкста, які падаем ніжэй.

«… Я не факусуюся выключна на гэтай персоне. Мне проста вельмі не падабаецца, што нашу краіну асацыююць выключна з гэтым агідным палітычным дзеячам і падрыўніком (!). Гэта чалавек, які прывёў краіну да мяжы. Самае галоўнае яго пачварнае злачынства – што ён правёў рубікон паміж беларусамі. Гэта не атрымлівалася зрабіць нікому. Ёсьць людзі, якія адзін аднаго цяпер ужо ненавідзяць. Гэта адбылося дзякуючы Лукашэнку. Ён увесь час кажа на словах, што ёсьць нейкая інтэграцыя, салідарнасьць грамадства, што ён захаваў краіну. Ён увесь час апелюе да незалежнасьці. Вакол сябе спрабуе сфакусаваць астравок бясьпекі. Увесь час хлусіць, што ўвесь сьвет знаходзіцца ў агні і пажары, і што толькі ў Беларусі дзякуючы яму [мір]. Ну, карацей, гэта хлус, злодзей і невук.

Ніякі ён не прэзідэнт. Гэта чалавек, які ненавідзіць свой народ. Ён у лепшым выпадку заслугоўвае справядлівага суду.

Я просты чалавек, я не палітык. І ў мяне заўсёды будзе прэтэнзія і да іншай улады. Я чалавек з анархічным сьветаглядам. Я яшчэ раз кужу: я не факусуюся выключна на Лукашэнку. У мяне проста няма выбару. Таму, што такія злачынцы, як Лукашэнка, яны не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў. Яны не пакідаюць разумных, вясёлых, радасных людзей. Людзей, якія хочуць жыць радасным жыцьцём, мець нейкія персьпектывы. І я не хачу займацца нейкім палітычным супрацьстаяньнем. Яшчэ раз кажу. Я – паэт, мастак. Я – артыст, клоўн. Мне падабаецца жыць поўным жыцьцём. У маёй краіне менавіта дзякуючы гэтаму чалавеку я не магу дыхаць на поўныя грудзі. Таму ў некаторыя моманты я факусуюся менавіта на гэтай барацьбе.

Я веру, што наша краіна на самай справе вартая зусім іншага лёсу і зусім іншай гісторыі.

Мне здаецца, што нашай краінай любы чалавек, які ўмее чытаць і ўмее лічыць да 10, кіраваў бы лепш, чым гэты Лукашэнка – і ў эканамічным, і ў палітычным, і ў іншых планах.

Мне сорамна, што нашы галоўныя палітыкі ўвесь час стаяць на каленях і крывадушна з працягнутай рукоў. Распрадалі ўсю краіну. Увесь час чакаюць нейкіх траншаў, грантаў. Увесь час чакаюць нейкіх падачак. І ў нас імідж нашай краіны такі, што гэта краіна такіх аграрных, такіх вельмі згодных, безыніцыятыўных людзей. Што мы ўвесь час гэткія папрашайкі. Усе гэтыя клаўнады ў Камедзі-клаб, усіх гэтых перадачах вульгарных – яны пачынаюць асацыяваць беларусаў менавіта з гэтай асобай. Разумееце, сьціраецца эпас, сьціраюцца артэфакты нацыянальнай ідэнтыфікацыі цэлага народу, выдаляецца гераізм. Выдаляюцца лепшыя прадстаўнікі літаратуры, мастацтва, рамёствы.

Беларусы – гэта вялікая нацыя. Так, мы маленькі народ. У нас няма якіх-небудзь імперскіх амбіцый, але мы ганарымся сваёй гісторыяй.

Я прыехаў туды ў 18 гадоў. І я закахаўся ў гэтую краіну. Там жывуць мае родныя, блізкія. І я хачу, каб наша краіна ўлілася ў агульны карагод свабодных еўрапейскіх дзяржаў. Мы самі хочам абіраць свой лёс. Мы не хочам увесь час залежаць ад гэтых траншаў. А цяпер мы, нібы сабака на сене – увесь час залежым ад таго, што прыйдзе ў галаву псіхічна неўраўнаважанага чалавека, які гвалціць і зьдзекуецца над сваім народам.

Увогуле, усё гэта хлусьня. Гэта міф пра пятую калону, пра фонд Сораса, пра нейкіх праплочаных людзей. Гэта – простыя людзі, якія хочуць жыць, разьвівацца. Каб чалавек зь ведамі, з адукацыяй, выхаваны мог дамагчыся ў жыцьці многага дзякуючы свайму пошуку і працы. У нас дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі. Г.зн. людзі, якія ўмеюць хлусіць, якія жывуць у фантасмагарычнай Беларусі. Разумееце, пра што ідзе гаворка?

Гэта — генацыд беларускага народу! З боку чэрні й чарнасоценцаў.

Лукашэнка вакол сябе сабраў вось гэтыя ўсе чорныя брыгады. Ён праплочвае ўсіх гэтых мянтоў. Вось гэтыя людзі якраз-такі — без рэжыма ім хана. Таму яны, як пацукі, бьюцца і ўгрызаюцца. Г.зн., як толькі яны бачаць людзей, якія зь імі ня згодныя, яны адразу на іх кідаюцца. Я яшчэ раз кажу, што супраць Лукашэнкі ня нейкая палітычная групоўка.

Паразмаўляйце з простымі людзьмі, что адбываецца ў нашай краіне. Проста ідэалагічны корпус – вось гэтая містыфікацыя, вось гэты мас-медыйнай тэрор (дзякуючы, дарэчы, вялікаму брату, вялікай сястры), які мусіруецца ў людзях – і стварыў уражаньне, што ў нас такая вельмі спакойная, такая прыгожая, добрая краіна.  Усе такія зачараваныя і тупаваценькія хахмачы, як гэтыя каманды КВЗ. Мы ўсе такія хіхіхаем нечага, усе скачам.… Гэта ўсё ня так.

У нас ёсьць контаркультура, у нас ёсьць свабоднае мастацтва, у нас вельмі шмат таленавітых людзей – лекараў, навукоўцаў…

[Але] прыедзьце ў Менск, зайдзіце ў любое напаўбагемнае кафэ і вазьміце там які-небудзь часопіс “50 красівейшых людзей Менска”. Там будуць нейкія бл*дзі, дырэктары нейкіх фітнэс-цэнтраў, папсовыя сьпевакі нейкія – г.зн. шушара нейкая, усе гэтыя папугаі ва ўсіх гэтых дыскваердах і ўсіх гэтых гамасецкіх брэндах… Там ня будзе ніводнага нармальнага, годнага чалавека. Таму што такіх людзей выціраюць з гэтай краіны.

Таму я падкрэсьліваю слова “генацыд”.  Таму што буйная хваля эміграцыі, моладзь бяжыць адтуль. Прычым моладзь самая лепшая. Моладзь, якая ведае мовы. Праграмісты там, будучыя музыкі, настаўнікі. Яны ня бачаць персьпектываў, яны ня хочуць пераўтварацца ў гэтых сістэмных робатаў.

Таму проста мне здаецца, што гэта абавязак кожнага чалавека, які думае сваёй галавой і ў якога ўсьць сваё ўласнае меркаваньне, угледзець у гэтым небясьпеку. І ня толькі для свойго ўласна жыцьця, але і для жыцьця сваіх дзяцей, унукаў…

Я хачу, каб мае ўнукі свабодна хадзілі па родным горадзе. Каб яны адчувалі сувязь са сваімі продкамі, каб не баяліся размаўляць на роднай мове, каб яны чыталі Янку Купалу, Якуба Коласа, а не чыталі гэтую гісторыю, напісаную гэтымі ж*палізамі…

Я ня думаю пра тое, чым скончыцца бой. Я ведаю, што проста трэба біцца. Гэта трэба мне самому. Мне ня важны вынік – выйграю я ці прайграю. Я сабе не задаю ніякіх пытаньняў. У мяне няма іншага выйсьця. Я адчуваю радасьць жыцьця ад гэтага. Калі ня будзе ніякай барацьбы, я буду сьпяваць пра лісьцікі, яблынькі, агуркі, ветрык. Буду сьпяваць нейкія эфемерныя песьні зь метафізічнымі словамі… Ня ведаю,чым я буду займацца.

Я яшчэ раз кажу: мне ня важны вынік. Я ня бачу іншага для сябе выйсьця. Я хачу быць чалавекам.

Так, я – беларус. Я з горада-героя Менска. Гурт “Ляпіс Трубяцкі”.

Мы па-ранейшаму лічым, што горад Менск – гэта наш горад. Мы не зьбіраемся здавацца з-за нейкіх акупантаў. Мы ня лічым гэтых людзей беларусамі. Гэта – ворагі ўласнага народу, яны як паліцаі пад час вайны.

Сапраўдныя беларусы ня любяць Лукашэнку. І гэта ня нейкая “5-я калона”. Таму што я не бяру ніякіх грантаў, я не знаходжуся ў складзе нейкай партыі. Калі падзе рэжым, гэта ня значыць, што я нацэльваюся на пасаду нейкага міністра.

У мяне будуць прэтэнзіі да новай улады. Увогуле да любой улады ў мяне ёсьць прэтэнзіі. А да гэтай улады ў мяне выключна ўльтыматыўныя прапановы: альбо яны, альбо я.

Таму ў мяне няма іншага выбару. Яшчэ раз [пра гэта] кажу.

Я не зьбіраюся на гэтай барацьбе нажыць нейкія капіталы. У мяне не застаецца выйсьця – я змагаюся за сваю свабодную жыцьцёвую прастору. Гэта маё крэда: ня быць скотам!”

(канец цытаваньня інтэрвю спадара Міхалка).

-

2.

Каб лепш прааналізаваць сітуацыю, варта больш пазнаёміцца і з самім спадаром Сяргеем, і з апошнімі прыкладамі яго творчасьці.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=MzXQUMXgBbc (глядзі відэа) – спадар Міхалок у прынятым цяпер у шоў-бізьнесе стылі, на наш погляд, удала “сьцябаецца”, адказваючы на пытаньні журналістаў нейкіх музычных выданьняў.

Вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24372776.html (таксама глядзі далучаны фільм) — ён апавядае пра ўмовы свайго побыту ў Маскве.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=ejmPzQU8B2Q – можна паглядзець кліп, дзе выконваецца песьня “Зорачкі”. Фільм засьведчыў, як пачыналася нацыянальнае абуджэньне “Ляпісаў”.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=UIwA_QeTD9U&feature=g-vrec – кліп зь песьняй “Грай”. Бачны выразны рост грамадскага самаўсьведамленьня мастака. Менавіта гэтая песьня справакавала выступ Пазьняка (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24367199.html) з маральнай падтрымкай нацыянальнага сьвядомаснага ўзьлёту ў, здавалася б, бесперсьпектыўным у гэтым сэнсе да таго гурце.

А вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24384213.html – кліп зь яго апошняй песьняй-заклікам на верш Янкі Купалы “Хто ты гэткі” (гэта тут заклік: ня быць скотам). Нам здаецца, што ўжо тут “Ляпісы” канчаткова раскрыліся, як сапраўдныя годныя беларусы-літвіны. Ня ведаем, што будзе далей, але пакуль — выдатна!

Вось некаторыя водгукі на апошні кліп:

Natalka, mensk: “Выдатна, што гучаць словы Янкі Купалы і гучаць цвёрда і пераканаўча! Яны вельмі патрэбныя беларусам сёння. Ты малойца, Сяргей! “

Беларус: “Малайцы!!! Жыве Беларусь!!!”

1: “Кліп шыкоўны!”

Галіна, Менск: “Крута!!! Дзякуй шчырае Сярожу Міхалку і «Ляпісам» за кліп, за пазіцыю, за свядомасць, як ні пафасна гэта гучыць! За глыток чыстага паветра сярод смуроду…”

Віленчук: “Міхалок — Ляпісы — Моц!!! Крута, супер!!!”

-

З аднаго з лістападаўскіх паведамленьняў радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24398742.html) дадаткова можна даведацца, што пракуратура, якая вядзе праверку ў дачыненьні да спадара Міхалка з кастрычніка г.г., прызначыла лінгвістычную эксьпертызу выказваньняў лідэра гурту «Ляпіс Трубяцкі» ў дачыненьні да “кіраўніка Беларусі”. Крымінальная справа на музыку пакуль не заведзена і сьледчых дзеяньняў зь Сяргеем Міхалком ў іншых краінах пакуль не праводзілася.

Яшчэ 17 кастрычніка адзін з начальнікаў Генпракуратуры Павал Радзівонаў заявіў: «Так званыя сьмелыя і бяскрыўдныя выказваньні саліста «Ляпіса Трубяцкога», відавочна, знаходзяцца па-за рамкамі ня толькі нормаў этыкі і маралі, але і права … Міхалок лічыць сябе чалавекам культурным і сучасным. Значыць, яго творчая дзейнасьць павінна будавацца на прынцыпах павагі асобы. Выраз грамадзянскай пазыцыі павінен будавацца на тых жа прынцыпах — без абразаў і зьнявагаў каго б там ні было«. Паводле яго, у любым цывілізаваным грамадстве абраная музыкам форма выказваньня «зьяўляецца недапушчальнай і ставіць [Міхалка] ў разрад банальных хуліганаў».

З гэтага ж паведамленьня “Свабоды” можна даведацца, што гурт «Ляпіс Трубяцкі» ўключаны ў сакрэтны чорны сьпіс музычных калектываў і дзеячаў мастацтва, дзейнасьць якіх на тэрыторыі Беларусі негалосна забароненая. На працягу году канцэрты гурту ў Беларусі неаднаразова адмяняліся, у той час як за межамі Беларусі выступы карыстаюцца вялікім посьпехам.

-

Зусім нядаўна два беларускія музычныя сайты (http://generation.by/news4947.html ; http://music.fromby.net/article/2847/) паведамілі, што на працягу апошніх месяцаў Сяргей Міхалок знаходзіцца пад пільнай увагай медыя і праваахоўных органаў. У сярэдзіне кастрычніка на адрас Сяргея Міхалка прыйшла позва з патрабаваньнем зьявіцца ў пракуратуру Цэнтральнага раёна Менска. Многія зьвязалі гэты выклік са сьмелымі выказваньнямі музыкі супраць дзеючай улады. Сяргей Міхалок, нягледзячы на перасьлед беларускай пракуратуры, не зьбіраецца адмаўляцца ад сваіх поглядаў. Больш за тое, з нагоды перамогі песьні «Ня быць скотам» на «Тузіне Гітоў» Сяргей Міхалок вырашыў перапыніць маўчаньне, якое ён узяў на параду юрыста ў час пракурорскай праверкі, каб перадаць сваім прыхільнікам палымянае прывітаньне. У сваім звароце да прыхільнікаў лідэр гурта «Ляпіс Трубяцкі» піша:

Палымяна вітаю ўсіх!

Можна канстатаваць, што «Грай-тур» адбываецца пры падвышанай увазе міжнароднай грамадскасьці, што наведвае нашы канцэрты. Нашаму наступальнаму мабільнаму атраду скараюцца новыя вяршыні, да нас далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні. Ворагі, што пакаяліся, праходзяць абрад ачышчэньня і пераходзяць на наш бок.

Канцэрты ва Ўкраіне і Расеі прайшлі з аншлагам, што пацьвярджаюць фотаздымкі гледачоў, а таксама перапужаных і ашалелых жанчынаў-касірак. Вялізнае дзякуй беларусам, якія знаходзяць у сабе сілы і магчымасьць выязджаць ды падтрымліваюць нас улюлюканьнем, тэматычнымі крычалкамі, транспарантамі ды слушнымі сьцягамі.

Дэвіз «Ня быць скотам» пасьпеў ужо стаць інтэрнацыянальным, таму што падобныя праблемы ёсьць у людзей і ў іншых краінах. Няхай жа прыклад музычнага супраціву Беларусі будзе прыкладам для ўсіх разважлівых жыхароў планеты Зямля!

Прадбачу абвінавачваньні ў патаснасьці ды буфанаднасьці нашых дзеяньняў ды ўчынкаў, таму хачу яшчэ раз усім нагадаць, што галоўнае ў сучасным мастацтве — умець выклікаць агонь на сябе ды наступны за ім рэзананс контратакі.

Жыве Беларусь!

Сяргей Міхалок”

(канец цытаваньня двух апошніх сайтаў)

-

P.S.

Бліжэйшы канцэрт «Грай-туру»  Ляпісаў адбудзецца 9 сьнежня г.г. у Маскве (ў «Б2»). Заклікаем беларусаў Масквы наведаць яго. Да канцэрта застаецца двое сутак…

Сёньня некаторыя апазіцыйныя СМІ (гл., напрыклад,  http://www.svaboda.org/content/article/24392593.html; http://www.svaboda.org/content/article/24392133.html) паведамілі, што старшыня Хельсінскай каміі ЗША, кангрэсмэн Крыстафер Сміт, запрапанаваў ініцыяваць абвінавачаньне супраць Лукашэнкі ў Гаазе.

У Хельсінскую камісію ЗША ўваходзяць па 9 прадстаўнікоў з Сенату і Палаты прадстаўнікоў Кангрэсу і 3 прадстаўнікі ўраду ЗША. Камісія створана ў 1976 годзе і бярэ сваю назву ад г.зв. Хельсінскага заключнага акту, які падпісалі ЗША, Канада і еўрапейскія дзяржавы ў Хельсінкі ў 1975 годзе пад час канферэнцыі аб бясьпецы і супрацоўніцтве ў Еўропе.

15 лістапада асноўнай тэмай слуханьняў было тое, як уплывае перасьлед апазіцыі ў Беларусі пасьля прэз ідэнцкіх выбараў у сьнежні 2010 году на жыцьцё ахвяраў перасьледу і беларускага грамадства ў цэлым. Старшыня Хельсінскай камісіі кангрэсмэн Крыстафер Сміт заявіў на слуханьнях у справе Беларусі, што хацеў бы ўбачыць Лукашэнку на лаве падсудных. Ён сказаў, што будзе зьвяртацца да прэзідэнта Барака Абамы з заклікам працаваць над тым, каб супраць Аляксандра Лукашэнкі былі выстаўлены абвінавачаньні ў Міжнародным крымінальным судзе ў Гаазе. Спадар Сьміт назваў таксама кагэбістаў РБ «вычварэнцамі».

У інтэрвю радыё “Свабода” палітык так патлумачыў сваю ініцыятыву: «Я шмат гадоў меў дачыненьне да судовага працэсу ў справе Сьера-Леонэ, і я зрабіў выснову з гэтага працэсу, з суду ў справе аб падзеях у Руандзе, і, вядома ж, зь югаслаўскага суду, які прыцягнуў да адказнасьці Мілошавіча, Младзіча і Караджыча, што гэтыя галаварэзы баяцца магчымасьці быць прыцягнутымі да адказнасьці. Гэтага баяўся нават такі сумнавядомы чалавек як Чарлз Тэйлар (колішні кіраўнік Лібэрыі), пры якім дзецям адразалі рукі ды ногі і людзей напампоўвалі наркотыкамі, каб яны рабілі зьверствы. І я лічу, што Лукашэнка таксама будзе баяцца, калі мы зробім сапраўды сур’ёзныя намаганьні прыцягнуць яго да адказнасьці ў Міжнародным крымінальным судзе».

Крыстафер Сьміт усьведамляе складанасьці, якія ёсьць на гэтым шляху, але бачыць, як можна дасягнуць мэты. «Беларусь не зьяўляецца чальцом Міжнароднага крымінальнага суду, як, дарэчы, і Злучаныя Штаты. Але мы ўсё роўна можам гэта зрабіць, бо гэта раней атрымалася з Башырам у Судане. Гэта запатрабуе шмат працы і мы павінны пачаць гэтую працу цяпер. Праз Раду бясьпекі ААН можна пачаць працэдуру, якая прыцягне Лукашэнку да крымінальнай адказнасьці. Я ўпэўнены, што Кітай і Расея будуць пярэчыць, але за гэта варта змагацца, таму што гэты чалавек штодзень робіць злачынствы супраць уласнага народу», — заявіў ён.

На слуханьнях акрамя чальцоў Камісіі яшчэ выступалі Роджэр Патоцкі з Нацыянальнага фонду падтрымкі дэмакратыі і Сузэн Корк зь няўрадавай амерыканскай арганізацыі «Freedom House». Роджэр Патоцкі сярод іншага перадаў старшыні камісіі мультымедыйны дыск «Галасы салідарнасьці», у якім былыя прэзідэнты, вядомыя дысідэнты, філосафы, парламентары, міністры, пісьменьнікі, правабаронцы чыталі імёны людзей, якія пацярпелі ў Беларусі пасьля 19 сьнежня 2010 году.

І апошняе. На слуханьнях выступаў таксама Аляксей Міхалевіч. Сярод іншага ён заявіў: «Беларусь – гэта такая зараза нашага рэгіёну, якая распаўсюджваецца».

З нагоды гэтага інцыдэнту мы дапускаем, што ён меў на ўвазе не Беларусь, а беларусафобскі цяперска-лукашысцкі праімперскі рэжым, які апанаваў Беларусь. І ўсё ж мы адначасна мусім заявіць, што перанос адказнасьці з хворай галавы (рэжым), на здаровую (Беларусь) зьяўляецца інфармацыйна-прапагандысцкім злачынствам, асабліва цынічным з улікам канкрэтных гістарычных абставін, у якіх у цяперашні час і не па сваёй віне апынуўся беларуска-літвінскі народ!

-

P.S.

Улічваючы высокую адзнаку (часта вельмі эмацыйную), якую ініцыятыве Хельсінскай камісіі ЗША далі многія чытачы пададзеных вышэй сайтаў, мы адпаведным чынам (кампялюючы з каментароў) і азаглавілі матэрыял.

Працягваючы крытычна аналізаваць бездапаможную дзейнасьць цяперашняй “аб’яднанай беларускай дэмапазіцыі”, як і “дапамогу” беларускаму народу з боку “Захаду”, мы вырашылі падаць на нашым сайце артыкул сябры КХП, які піша ў сеціве пад нікам “Янка Базыль” (матэрыял узяты адсюль: http://www.bielarus.net/archives/2011/11/02/2499, нязначна адрэдагаваны). Многія ацэнкі, якія даюцца ім, супадаюць з нашымі, рэдакцыйнымі. Але ёсьць адрозьненьні. Варта перыядычна зьвяраць нашы аналітычныя гадзіньнікі, каб мы – прыхільнікі сапраўднай беларускай дэмакратыі – маглі бачыць асаблівасьці нашага разуменьня сітуацыі ў Беларусі й вакол яе і спрыяць праз гэта як разьвіцьцю адзін аднаго, так і выніковасьці змаганьня за нашу агульную справу.

Рэдакцыя.

1.

31 кастрычніка Радыё Свабода зрабіла кароткі сюжэт пра канферэнцыю, якая адбылася ў Вашынгтоне [гл. http://www.svaboda.org/content/article/24377227.html]. Канферэнцыю арганізаваў Фонд Карнэгі. Удзельнічалі амерыканскія палітыкі і палітолагі. Як кажа радыё “Свабода”, яны спрабавалі вызначыць “Куды ідзе Беларусь? Ці Беларусь прысуджаная на збліжэньне з Масквой?” і г.д. Былі цікавыя выступы амерыканскіх інтэлектуалаў. Ад беларускага боку выступіў нейкі Аляксей Пікулік зь “Беларускага інстытута стратэгічных дасьледваньняў” (ёсьць такое юрыдычнае цела, якое зарэгістравана ў Вільні й існуе на еўрагранты).

Сп. Пікулік заявіў сярод іншага, што дачыненьні Менска з Масквой сузіраюцца праз прызму трох мітаў, якія “ня маюць шмат супольнага з рэальнасьцю”. Радыё “Свабода” дала цытату з гэтага выступу: “Першы міт – гэта тое, што Расея марыць аб палітычным паглынаньні Беларусі і адабраньні суверэнітэту ад беднага [так у Пікуліка. – Рэд.] беларускага народу. Другі міт – гэта тое, што Расея хоча прыватызаваць усю беларускую эканоміку за цану аднаго даляра [так у Пікуліка. – Рэд.]. Трэці міт – гэта тое, што Расея нічога так не баіцца, як магчымасьці Беларусі пачаць дыялог з Захадам”.

Што ж, сфармулявана “глыбакадумна”. Адным махам “стратэг” Пікулік “разьвенчывае” ўсе пагрозы, пра якія на працягу двух апошніх дзесяцігоддзяў кажуць народу і ўсяму сьвету беларускія патрыёты (і якія ў Беларусі цяпер ужо бачаць нават сьляпыя). Пагрозаў, маўляў, няма, — гукае спадар Пікулік. Яны – міт (прыгожая выдумка і ілюзія). Неадпаведнасьць сваіх стратэгічных разважаньняў штодзённай практыцы жыцьця ў Беларусі спадару Пікуліку не замінае. Не, ён не нахвальваў у Вашынгтоне Расею – дабрадзея ўсіх народаў, паняволеных незалежнасьцю і суверэнітэтам. Ён не заклікаў усіх дабраахвотна далучацца да Масквы. Гэта цяпер ня модна. Але беларусы добра памятаюць час, калі на Захадзе многія хорам заклікалі Беларусь увайсьці ў склад Расеі, бо “Расея – маўляў – больш дэмакратычная”.

Хто ж гэта за такі зарэгістраваны ў Вільні “стратэг”, які так аўтарытэтна выступае ў Вашынгтоне разам з прафэсурай і чыноўнікамі з Дзярждэпартаманту? Нешта ў Беларусі мы ня надта чулі пра гэтага мысьляра. Удалося высьветліць, што сп. Пікулік – малады чалавек (няма і 30-ці гадоў), пачынаючы стратэг (толькі сёлета абараніў дыплом па паліталогіі ў Фларэнцыі). Ён паходзіць з дынастыі “адказных партыйных і савецкіх работнікаў” — ягоны дзед быў членам ЦК КПБ і начальнікам абласнога ўзроўню. Вядома таксама, што сп. Пікулік пасьпеў публічна засьведчыць сваё зьняважлівае стаўленьне да беларускай мовы і культуры. Хаця гэтым нікога ў нас ня зьдзівіш, бо пад лукашызмам беларусафобства зьяўляецца гарантыяй пасьпяховай кар’еры ў акупаванай Беларусі.

“Стратэг” быў выяўлены яшчэ на некалькіх канферэнцыях у еўрапейскіх сталіцах, дзе абмяркоўваліся лёсы нашай краіны. Напрыклад, у Рызе, на тамашняй штогадовай міжнароднай канферэнцыі, якая адбылася 16-17 верасьня 2011 г.

Цікава напісаў пра гэтую канферэнцыю сайт “Хартыі-97”. Цытуем паведамленьне (гл.: charter97.org/ru/news/2011/9/23/42907/): “Беларусь на конференции представляли экс-министр внешнеэкономических связей Михаил Маринич и аналитик Белорусского института стратегических исследований Алексей Пикулик. Белорусским делегатом Форума молодых профессионалов дипломатии во время Рижской конференции был председатель зарегистрированной в Чехии молодёжной организации сторонников Консервативно-Христианской партии БНФ «Маладое Адраджэньне» Роман Ковальчук”.

Кампанія з РБ была “вельмі прадстаўнічая”. Пра дзейнасьць М.Марыніча ўжо пісалі беларускія выданьні. Напрыклад, “Беларускія Ведамасьці” за студзень-люты 2007 г. падалі артыкул пад тытулам “У Вене аб’явіўся апазыцыянер Беларусі і прыхільнік Масквы”. У гэтым артыкуле было працытавана паведамленьне з аўстрыйскай газеты “Der Standard”. Вось як выказваўся на канферэнцыі ў Вене ўжо “апазыцыянэр” Марыніч: “Антырускія атакі не прынясуць карысьці, бо насельніцтва Беларусі масава настроена па-прарасейску. Таму ў апазыцыі ёсьць адзіны шанец, калі яна выступае за супрацоўніцтва з Расеяй. Беларусь мае вялікі патэнцыял гатовых да рэформаў палітыкаў, якія ня будуць праводзіць антырасейскую палітыку. Пры гэтай умове і Масква таксама, нягледзячы на свой аўтарытарны курс, будзе падтрымліваць дэмакратычную зьмену ў суседзяў”.

Даведаўшыся пра гэтую дзейнасьць сп. Марыніча, патрыёты-фронтаўцы кваліфікавалі яе як нацыянальна-дзяржаўную здраду з боку гэтай асобы.

Яшчэ адзін з тройкі “прадстаўнікоў беларускай дэмакратыі” у Рызе – сп. Раман Кавальчук. Гэтага вельмі маладога чалавека ў Народным Фронце спачувальна называлі “Гора-горкае”. Неадэкватнасьць паводзінаў, сумбурнасьць заяваў, адсутнасьць комплексаў – вось што характарызуе гэтую асобу. У 2000 годзе яго настойліва папрасілі напісаць заяву на выйсьце з Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. Ён заяву напісаў, яму падзяквалі і разьвіталіся. Але “не тут-та была”. Рома не выдаліўся з палітычнага жыцьця, а пачаў рабіць “еўрапейскую кар’еру”. Раптам ён стаўся пазаштатным сувязным немца Ганса-Георга Віка, тадышняга старшыні Менскай групы АБСЕ (Нагадаем, што сп. Вік некалькі разоў публічна заявіў, і гэта было адлюстравана ў СМІ, што “галоўнай мэтай ягонай дзейнасьці зьяўляецца далучэньне Беларусі ў склад Расеі. І гэта ён робіць з санкцыі КГБ РБ”). Ганс Вік двойчы (!) прысылаў спадара Кавальчука ў паліткамітэт Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і той паведамляў нам: “Ганс Вік прасіў перадаць: калі ваша партыя не далучыцца да агульнай апазіцыі, то вам будзе наладжана міжнародная інфармацыйная ізаляцыя”.

Вік свае абяцаньні выканаў. На працягу дзесяцігоддзя ў інфармацыйнай прасторы гучалі “кааліцыі” з вячоркаў-мілінкевічаў і іншых, а інфармацыя пра дзейнасьць фронтаўцаў пад кіраўніцтвам Зянона Пазьняка замоўчвалася.

Сп. Кавальчук тымчасам зьехаў у эміграцыю на Захад і на наша зьдзіўленьне абвясьціў сябе там “асабістым прадстаўніком Зянона Пазьняка і КХП-БНФ”. З падачы Ганса Віка гэтую кур’ёзную асобу прымалі на канферэнцыях і ў амбасадах, давалі грантаўскія грошы. Кавальчук рэгулярна ня мог адчытацца па выдатках, яго шукалі крэдыторы, але потым ён… зноў усплываў пад тытулам “прадстаўніка КХП-БНФ”. Яго некалькі разоў прасілі спыніць гэтую дыскрэдытацыю і прафанацыю. Але, калі няма комплексаў, а ёсьць Ганс Вік, спыніцца немагчыма [тут варта дадаць, што яшчэ Вік прыдумаў “стратэгію для Беларусі”; гл. тут: http://www.svaboda.org/content/article/24363716.html. - Рэд.].

Мяркуем, што “старастам” гэтай публікі зьяўляецца сп. Марыніч зь ягоным статусам “экс-міністра”. І, як бачым, сп. Пікулік аказаўся ўжо годным выязджаць у Вашынгтон самастойна і прадстаўляць там “беларускую дэмакратыю”.

Можна было б пасьмяяцца над гэтым трыё балалаечнікаў, якія не вылазяць з замежных гастроляў і ўсё баламуцяць. Можа, іх людзі сур’ёзна і не ўспрымаюць, але балалаечнікі запаўняюць сабой палітычнае паветра і здольныя зьбіваць з панталыку замежных слухачоў сваёй дэмагогіяй.

Тэма сур’ёзная. Расейская імперыя ў стане глыбокага сацыяльна-эканамічнага правалу. Мільёнам людзей у РФ пагражае голад — у шэрагу рэгіёнаў Расеі ўвосень (і гэта пасьля збору ўраджаю!) былі адчынены склады недатыкальных запасаў харчаваньня, якія існуюць на выпадак вайны. У такой сітуацыі імперыя набліжаецца да прэзідэнцкіх выбараў (сакавік 2012 года). Пуцін марыць вярнуцца на крамлёўскі сталец, але ня можа нічога прапанаваць расейскаму электарату. Людзі ўжо ня вераць у абяцанкі. Адзіным канкрэтным козырам была б наша Беларусь, якую перад выбарамі здолеў бы далучыць да імперыі кандыдат-прэзідэнт. Улічваючы містычны імперыялізм расейскага грамадзтва (яны гатовыя нават галадаваць, каб толькі быў іхны “трэці Рым” і ўсе іх баяліся), такая “перамога” была б успрынята на “ўра”.

У беларусаў, вядома, захопнікі пытацца ня будуць. З дапамогай антыбеларускага акупацыйнага рэжыму Масква ўжо грунтоўна падарвала эканоміку нашай краіны і вядзе Беларусь да фінансавага банкруцтва. Вось тут яны зьбіраюцца “працягнуць нам брацкую руку” у выглядзе ўвядзеньня расейскага рубля ў Беларусі (што азначала б магутны ўдар па беларускай дзяржаўнасьці і суверэнітэту), а потым пакіраваць падзеямі так, каб увесьці расейскія войскі і “ратаваць беларусаў ад Лукашэнкі”.

Пра гэта, дарэчы, прагаварыўся вядомы беларускі палітык і русафіл Станіслаў Шушкевіч. Ён сказаў 20 сьнежня 2010 г., што “трэба было б увесьці расейскія войскі ў Беларусь, каб абараніць дэмакратыю і народ ад Лукашэнкі” [гл. http://www.svaboda.org/content/article/2256316.html. – Рэд.].

Як вядома, такія планы самымі агрэсарамі не афішуюцца. Ні Гітлер, ні Сталін не рабілі публічных заяваў на тэму блізкай агрэсіі ў 1939-41 гадах. Наадварот, яны рассылалі паўсюль сваіх прапагандыстаў, якія ўсюды казалі пра “міру мір”.

Для прыкрыцьця планаў захопу расейскім імперыялізмам нашай Бацькаўшчыны сёньняшняя Масква пасылае ў сьвет розных “прадстаўнікоў беларускай дэмакратыі” кшталту “маладога стратэга” сп. Пікуліка. Дарожку ім на Захадзе расчышчае сваімі ўплывамі Ганс Вік. “Прадстаўнікам” не прывыкаць, яны ўжо выконвалі такія антыбеларускія заданьні і зарэкамендавалі сябе. Пра закулісьсе сваіх антыдзяржаўных дзеяньняў яны будуць распавядаць на судовым працэсе ў вызваленай ад дыктатуры Беларусі…

Трыньканьне на тэму “мірных і гуманітарных намераў Масквы ў Беларусі” напаўняе душу трывогай. Так рабілі напярэдадні агрэсіі ўсе агрэсары. Нельга давярацца гэтаму шумавіньню. Трэба рыхтавацца да салідарнай абароны Бацькаўшчыны ад лютага ворага.

Янка Базыль, 2/11/2011 г.

2.

Ад рэдакцыі:

Факты, якія пададзены ў артыкуле сп. Базыля, выклікаюць у нас — сябраў рэдакцыі – абсалютна сугучныя з аўтарскімі абурэньне і пратэст. Мы таксама не падтрымліваем пазіцыі й дзейнасьці ў Беларусі ды за яе межамі ўсіх гэтых прарасейскі настроеных шушкевічаў, марынічаў, пікулікаў.

Але некалькі інакш выглядае справа, калі гаворка пачынае ісьці пра кантэкст артыкула. Што да апошняга, дык у артыкуле на другім плане праводзіцца думка, што нібы гэта прарасейскі Вік па ўласнай ініцыятыве падсоўвае вышэй названых асоб даверлівым заходнім грантадаўцам і чыноўнікам, якія, маўляў, і аказваюцца ў ролі ахвяраў суперінтрыгана Віка…

Мы ведаем, адкуль у шэрагах КХП такая інтэрпрэтацыя ваколбеларускай палітыкі. Але пытаньне цяпер не пра гэта. Найбольш прынцыповае пытаньне гучыць так: ці гэта КХПоўцы ўсё яшчэ застаюцца такімі наіўнымі, скідаючы ўсю віну за шматгадовую абсалютна правальную дзейнасьць “беларускай аб’яднанай апазіцыі” толькі на Віка і такіх, як ён, ці гэта яны разьлічваюць, што мы застаемся ўсё такімі ж наіўнымі, якімі былі яшчэ, напрыклад, у сярэдзіне 1990-х?!

Ведаеце, складаецца такое ўражаньне, нібы нехта забараняе прыстойным і патэнцыйна разумным хлопцам у шэрагах КХП ведаць і пісаць акрамя як пра такіх ворагаў беларускай дэмакратыі, як расейскія імперыялісты і Ганс Вік, яшчэ і пра польскіх імперыялістаў, заходніх ліберастызатараў, глабальную сіянакратыю, заходнюю фінансавую алігархію?… Між тым, без уліку апошніх соцыяпаразітных сіл палітычны сьветагляд беларуса ня можа быць ні поўным, ні сістэмным. А гэта значыць, што на грунце такога (дэфектнага) палітычнага сьветагляду немагчыма выпрацаваць адэкватную стратэгію, немагчыма даць правільных ацэнак (так, у нас атрымліваецца, што, напрыклад, ня Вік кіруе сіянакратыяй і ліберастыяй, а наадварот – ён усяго толькі выканаўца. І не падманутымі зьяўляюцца заходнія спонсары ды чынушы, а тымі, хто дакладна выконвае загад сваіх начальнікаў прымаць, выслухоўваць і аказваць падтрымку “грошамі заходніх падаткаплатнікаў” толькі такім, як Пікулік, Марыніч, Кавальчук; і не прымаць “нацыяналістаў” з КХП і АК БДР; і г.д…).

Навошта ж трымацца памылковай канцэпцыі й тым больш яе распаўсюджваць? Дый ня так шмат у Беларусі прыстойных, разумных і ўпартых беларусаў, каб ім яшчэ займацца распаўсюдам памылковых паліталагічных уяўленьняў!.. Тым больш, што гэта ня проста бессэнсоўна, а… шкодна!

Усё адзначанае вымушае ў заключэньні паставіць пытаньне аб прычыне адзначанай розніцы ў палітычных сьветаглядах дзьвюх груп беларускіх патрыётаў — сяброў АК БДР і КХП. А, можа, яна і не такая загадкавая – гэтая прычына? Можа, яна заключаецца ў тым, што першыя ў сваёй дзейнасьці зыходзяць з такога ідэалагічнага прынцыпу, як аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, а другія – зьяўляюцца прадстаўнікамі палітычнай партыі, заснаванай на ідэі служэньня правадыру?…

Патрэба сапраўднай альтэрнатывы

Калі чалавек прафесійна займаецца нейкай справай, прысвячае ёй ільвіную долю часу, то, натуральна, лепш яе робіць, чым іншыя. Бачыць напрацаваным вокам тыя дэталі, якія нябачныя для большасці абываталяў. Гэта ж датычыць і палітыкі. Менавіта таму так скептычна і жорстка ацэньваюць сённяшняе становішча беларускага народу і апазіцыйныя перспектывы інтэлектуалы-патрыёты. Усе прыёмы марыянетак ва ўладзе і ў апазіцыі ўжо даўно раскрытыя і меркаванні недасведчаных міжволі выклікаюць іранічную ўсмешку…

Вось у чым цалкам аднолькавыя рэжым і афіцыйная апазіцыя – дык гэта ў стаўленні да апанентаў. І ў адных, і ў другіх цалкам бальшавіцкая метода. За псеўдаліберальнай рыторыкай фактычна схаваны таталітарны падыход – фільтр ад дэмакратыі і сапраўдных дэмакратаў. Ці многа Вам даводзілася чытаць на старонках беларускай апазіцыйнай прэсы лідэраў Аўтакефаліі, дысідэнта М.Кукабаку, прафесара-інтэлектуала А.Астроўскага, лідэраў эміграцыі, такіх як Я.Мурашка і Г.Арцёменка, артыкулы аўтара гэтай публікацыі і маіх паплечнікаў з АК БПС?! Затое інфармацыйную прастору цяпер зноў запоўнілі “сходаўцы” ці “схаднякі”. Гаворка ідзе пра чарговы, мо ўжо 289-ы, сход-кангрэс-з’езд, з чарговым піярам – пра чарговае кітайскае аб’яднанне, але з тым жа складам арганізатараў і, што найважней, з тым жа вынікам. Івашкевіч, Шушкевіч, Садоўскі – усё тыя ж, усё тое ж.

Іншы прыём адціскання дэмакратыі ў бок афіцапазіцыяй – гэта культ ахвяраў рэжыму. Людзей, якія сядзяць ні за што, несумніўна, шкада, і ўсе нармальныя людзі ў краіне патрабуюць іхнага хутчэйшага вызвалення. Што, дарэчы, важней для мяне, чым фармальны клопат пра зняволеных з боку Еўразвязу. Пакутуе ў няволі былы кандыдат у прэзідэнты, пішуцца лісты салідарных з вязнем, даюцца каментары праваабаронцаў, чутны праклёны сваякоў, прарываюцца лісты з вязніцы…

Так, шаноўныя, мы таксама іх шкадуем, але… не кананізуем. Для нас, як і для большасці беларусаў, гэтыя людзі – ахвяры прамаскоўскага рэжыму, але… не лідары! Аднак такое наша стаўленне выклікае шалёную крыўду ў некаторых палітолагаў з апазіцыі. Вось у № 39 газеты “Свободные новості” С.Законнікаў, П.Быкоўскі, А.Класкоўскі абвінавачваюць беларусаў у “рабскай цярплівасці”, у “негатоўнасці плаціць за перамены”, у нежаданні бунтаваць. Назіраецца літаральна гістэрыка ў прапагандыстаў апазіцыі – ну не хочуць беларусы ісці за іхнымі правадырамі! Аднак такія заўвагі гэта тое ж, што прапанаваць чалавеку выбар – павесіцца ці ўтапіцца. З якой гэта такой балды людзі павінны падтрымоўваць саннікавых, івашкевічаў, някляевых?!

У адрозненне ад Далі Грыбаўскайтэ, лічу, што далёка не ўсе беларускія апазіцыянеры – крамлёўскія крэатуры і карупцыянеры. Аднак брак прафесіяналізму навідавоку. Магчыма, не хацелі яны гэтай бойні 19.12.2010, не думалі штурмаваць дзверы Дому ўраду, не хацелі спрыяць разрыву дыялогу з Захадам і скатванню краіны ў абдымкі Масквы. Магчыма, не пралічылі сітуацыю, паскупіліся на ахову, не разглядзелі экспансіянісцкі псіхоз Расеі… Але ўсё разам гэта называецца непрафесійнасцю, бракам ведаў і палітычнай абмежаванасцю. А ні здраднікам, ні амататам не варта лезці ў палітыку. Давяраць ім лёс дзяржавы і народу няма аніякага жадання!

Беларусы прагнуць перамен, але з новымі фігурамі на цвёрдай дэмакратычнай – а г. зн. нацыянальнай – платформе, хочуць не “раскручаных”, а сваіх палітыкаў!

Чаму так шмат увагі да і так дабітай апазіцыі? Адкажу: бо становішча скрайне кепскае. Этнацыд з боку рэжыму, які шчыруе, з будаўніцтвам эксперыментальнай расейскай АЭС у Астраўцы ператвараецца ў класічны генацыд. Беларусь, прыспешаная крызісам рэжыму, змрочна валіцца ў пашчу імперскага драпежніка. Сваю непрафесійнасць, свае недаравальныя памылкі рэжым пакрывае, гандлюючы суверэнітэтам, чарговым спаўзаннем у Азію (“АЭП”, “Еўразійскі саюз”).

Беларускай дзяржаве сёння, як паветра, патрабуецца воля і чын нацыі, цвёрды голас з’яднанай нацыянальнай эліты. А замест гэтага на паверхні грамадска-палітычнага жыцця па-ранейшаму плаваюць усё тыя ж прайдзісветы, заплямленыя карупцыяй і падлючасцю да патрыётаў. Яны прысабечылі сабе права казаць ад імя апазіцыі, і надалей спансіруюцца заходнімі структурамі. У падобнай сітуацыі ад іх шкода такая ж, як і ад улады. Як тое бервяно на дарозе, якое заходнімі сродкамі толькі ўмацоўваецца, гніе, але не дае шляху людзям. У іх рахункі ў Польшчы, Летуве, Швейцарыі, у іх імітацыйная прэса, у іх заступнікі ў Еўразвязе, а за намі толькі праўда! Як дакрычацца да беларусаў з-за спінаў гэтых манапалістаў-марыянетак?!

У такія моманты, як цяпер, выбар вельмі суворы. На кон пастаўленая незалежнасць беларускага народу! Хто не з намі – той супраць нас!

Я заўжды смяюся ў вочы нашым апазіцыянерам, якія вечна трызняць: “народ у нас не такі”. На сябе паглядзіце, панове. І яшчэ адкажыце: як пачуць народу голас праўды за трайным бетонным плотам – СМІ рэжыму, расейскіх СМІ ды СМІ афіцыйнай апазіцыі?

Законы палітыкі такія ж, як законы фізікі. Не будзе новай магутнай сілы, пакуль месца стала абгаджваецца лузерамі. Цяпер трэба не аб’ядноўвацца з імі, а ачышчацца ад іх.

Буйнейшая параза Беларусі

Беларуская дзяржава пацярпела грандыёзнае геапалітычнае фіяска, патрапіўшы ў Мытнёвы Саюз. Гэта адна з найвялікшых асабістых паразаў Лукашэнкі. Яна лагічна выцякала пасля ідыятызму 19 снежня і вар’яцкай бойні. Чарговы раз заўважаю, што ніхто, апроч Крамля (!), не набыў ніякіх дывідэнтаў пасля выбараў.  Аднак цалкам відавочна, хто найбольш прайграў. Лукашэнку натуральна развялі, як хлопчыка. Без усялякіх сімпатый-антыпатый: калі кіраўнік дзяржавы ды яшчэ з такім досведам так памыляецца – гэта недаравальна, і найверагодней скончыцца фатальна для “правадыра”.

Абяцаныя дывідэнты для беларускай эканомікі, прарыў у галіне энэргетыкі не спраўдзіліся. Замест гэтага нас напаткалі такі крызіс і такая дэвальвацыя, якіх Беларусь не бачыла з пасляваенных часоў. Нават у першыя гады незалежнасці становішча было куды лепшае і меліся відавочныя перспектывы для рэформаў і прарыву ў еўрапейскую і сусветную эканоміку. Абранне шляху на субсідыі з боку Масквы наўзамен за палітычны гандаль суверэнітэтам абярнуліся крахам лукашэнкаўскай мадэлі. Што б ні вярзеў “правадыр”, але адсутнасць мяса ў крамах – гэта прысуд!

Каротка ўзгадваючы вераніцу падзей, можна нагадаць, што ў Лукашэнкі быў зусім іншы шанец – не пайсці ў поўнае каланіяльнае падпарадкаванне Маскве, а перакінуцца пад шумок на Захад. Умоўна кажучы, можна было, як Украіна, праспяваць Расеі: “Russia, good bye!”, – ды памахаць на развітанне ручкай. Але чарговы раз у вырашальны момант Лукашэнка спужаўся. Можна толькі здагадвацца, да якой жа меры яны трымаюць яго за машну?!

Абяцаных 3-х мільярдаў крэдыту так і не далі, а пад “крывавых хлопчыкаў” 19 снежня падвялі. Пасля падпісання мытнёвага саюзу поле для манеўру і ўвогуле звузілася да мінімуму. Цяпер Аляксандру Рыгоравічу нават міліцыю на мяжы з Расеяй цяжка паставіць…

Становішча нават горшае за часы саўкова-гэбісцкага рэваншу пачатку прэзідэнцтва Лукашэнкі. Навідавоку ўмацаваная і сістэмная імперская лінія Крамля, як у палітычнай, так і эканамічнай сферах. Ускладняюць становішча глабальны эканамічны крызіс, слабасць Захаду, саступкі Маскве з боку ЗША і Еўразвязу.

Лукашэнка даскакаўся, але гаворка не аб ім, а аб лёсе нашага 10-мільённага народу. Вялікая адказнасць кладзецца не толькі на прышыбленае і запужанае чынавенства, якое яўна не ў стане адстаяць незалежнасць краіны ды інтарэсы народу, але і на апазіцыйныя сілы. Аднак і тут бачым брак годнасці і патрыятызму, брак нацыянальнай эліты. Акром агентуры і абсалютна выпадковых людзей хапае разнастайных кар’ерыстаў ды звычайных махляроў. На жаль, апошняя інфармацыя пра сотні апазіцыянераў з рахункамі ў заходніх банках нікім нават не абвяргаецца! Пад раздачу патрапіў бедачына Бяляцкі. Хоць ясна, як Божы дзень, што ў спісе, выдадзеным Польшчай і Летувай, ён – далёка не самы заможны…

Страчаныя шанцы старой апазіцыі

Прыгадваецца, як прадстаўнікі папярэдняга кіраўніцтва БНФ і некаторыя праваабаронцы “Вясны” казалі, што не будуць падтрымоўваць БПС, бо гэта, маўляў, “радыкальныя нацыяналісты”, ледзве не “тэрарысты”. Вось такі штамп на канкурэнта, каб ніколі не падняўся. Але ўсё ж “Вясна” аплачвала штрафы. Дзякуй і за гэта!

А вось “Хартыя” наўпрост плявузгала ў бок патрыётаў і калола нацыянальна-дэмакратычныя структуры правакатыўнымі прыёмамі – у свой час раскалола тады яшчэ адзіны “Малады Фронт”. Потым за проста так змыла ў каналізацыю і свайго “Зубра”, і свой “Джынс”, як, дарэчы, і “Край”. Для апазіцыйных карупцыянераў-хартыстаў грошы ніколі не пахлі. Цяпер іх бос адмывае цяжкія грахі сваёй структуры ў чысцілішчы рэжыму. Аднак усё гэта не пашкодзіла ўладам Літоўскай Рэспублікі адчыніць г.зв. “беларускі цэнтр” якраз для… “Хартыі”.

Сваім крывадушшам, брыдкім цынізмам, паказальнай здрадай ідэалам нацыянальнай салідарнасці, бесперапынным абплёўваннем канкурэнтаў з нацыянальна-дэмакратычнага лагеру апазіцыяй была згублена цэлая хваля маладых шчырых ды ідэйных людзей. Кажу гэта без ёрнічання, з сумам. Змарнавана столькі шанцаў, столькі сродкаў… Але тыя ж самыя марнатраўцы, як ні ў чым не бывала, і зараз патрабуюць заходняга фінансавання і… працягваюць яго атрымліваць!

Газета “Народная воля” нядаўна напісала, што “магчыма, Беларусі пагражае анэксія з боку Расеі”. Які прарыў! Можа, Сярэдзічу кветак прынесці?! Апамяталіся! А чым жа вы, шаноўныя, займаліся апошнія гады?! Вы што, гэтага не бачылі?! Калі так, то вам зусім грош цана як журналістам і аналітыкам. Аказваецца, трэба было былому вернаму марыянетцы Расеі В.Кебічу сказаць і так відавочнае, каб “НВ” заўважыла пагрозу. Ну і ну! Амаль усю вясну Садоўскі і іншыя вялікія “сябры Польшчы” на старонках “НВ” толькі і рабілі, што баранілі “карту паляка” (як кажа Астроўскі, “карту муда́ка”). Незалежнасць уласнай краіны іх не турбавала. А тут – бац, і пра небяспеку Айчыне ўспомнілі!..

Нядаўна праваліўся новы апазіцыйны курултай. Як мне сказаў адзін з арганізатараў “сходу”: “Пад Саннікава бабкі даюць, таму трэба яго цягнуць”. Вось на колькі ўсё банальна. Патрабуецца новая мулька чарговага аб’яднання для новага піяру і новай грашовай хвалі. На гэтым усё, кропка.

На апошніх прэзідэнцкіх выбарах быў відавочны закат папулярнасці Лукашэнкі (раней Пазняк і нават Мілінкевіч атрымоўвалі большую персанальную падтрымку электарату). Але не менш яскрава бачна, што цяперашнія лідэры апазіцыі нецікавыя людзям. Збольшага адбылося пратэстнае галасаванне. Аб гэтым, дарэчы, пісаў заўчасна сышоўшы ад нас Віталь Сілуцкі (адзіны незалежны палітолаг у кубле афіцыйнай апазіцыі).

Папулярнасць шчодра праплачаных з Захаду і Ўсходу партый і рухаў афіцыйнай апазіцыі вельмі нізкая. Да чаго дайшло! У нядаўніх акцыях “пляскаючых і топаючых” было некалькі выпадкаў адфутбольвання ўдзельнікамі прадстаўнікоў апазіцыі. Прычына іхнага заняпаду ў вачах людзей не толькі з-за дзеянняў улады. Праблема і глыбей, і сур’ёзней…

Даўно пара спыніць ківаць на “геній тырана”, маўляў, “які ён супермонстр”. Раней “злым геніем” прызначаўся Кебіч. Заўтра, калі Масква ўсё ж пойдзе па гэтым шляху, можа быць які Мясніковіч. Вось-вось паўторыцца трагедыя — ізноў усё можа вырашыцца за беларусаў і без беларусаў. А ў гэты час беларускі апазіцыйны рух здэмаралізаваны карупцыянерамі, прайдзісветамі, здраднікамі. Толькі з’яднаная і моцная нацыянальная эліта здатная мабілізаваць нацыю і не дапусціць чарговага падману ды далейшага абдурвання беларусаў.

Вядома, ніякіх саннікавых-някляевых Расея не падпусціць да ўлады на гарматны стрэл. Іхная роля ў іншым – заблытваць людзей, выцягваць на другасныя і фантазійныя сцежкі, пазначаныя шыльдачкамі “усталюем цудоўныя і сяброўскія стасункі з Расеяй”. Ды патрэбныя вы і ваша дружба Маскве да аднаго месца. Расейскае кіраўніцтва цвёрда патрабуе “Белкалій”, “Белтрансгаз”, “МТЗ”, “МАЗ”. Расеяйцы ўжо маюць вайсковы кантроль, настойваюць на ўвядзенні расейскага рубля! Патрабаванні ідуць наўпрост ва ўльтыматыўнай форме! А мясцовыя небаракі ўсё яшчэ не разумеюць, што адбываецца!

Брыдкая роля адведзена далей усім гэтым “ліберальным сябрам Расеі” – роля асістэнтаў анэксіі дзяржавы беларусаў-літвінаў. Магчыма, яны нават не разумеюць, што ўжо з’яўляюцца затраўшчыкамі для прыхаванага містэра “Х” – найхутчэй з абоймы Лукі – які будзе і далей, пасля сыходу цяперашняга «правадыра», спраўна служыць Крамлю.

Свежы вецер

Эканоміка беларуская ў глыбокім крызісе. Выйсце з яго будзе цяжкім і доўгім. Занадта запушчана хвароба, а рэформы ў такі час найбольш балючыя. Загнаны ў кут дыктатар-савок здае нацыянальную ўласнасць расейскаму ды азіяцкаму капіталу.

Адбываецца абуджэнне народу, абражанага падманам і глыбокім эканамічным правалам. Аднак у іншым напрамку, чым таго чакаюць “гіганты думкі” з афіцапазіцыі. Большасць людзей супраць здачы прадпрыемстваў расейскім алігархам (за што, дарэчы, ратуюць Лябедзька і Раманчук). Беларусы ўжо досыць разабраліся ў карысці ад “расейскага вектару”, пра што трызніць Някляеў. Людзі не апускаюцца да прымітыўнага жывёльнага рыкання на сацыяльныя нягоды, пра якія крычыць Івашкевіч. Войкаць і ствараць хаас у прыціснутай Бацькаўшчыне суайчыннікі не жадаюць. Нацыя інтуітыўна адчувае, што рэвалюцыя ў цяперашнім стане з наяўным наборам палітычных сіл пагражае стаць зломам, роўным паразе пасля вайсковых дзеянняў. Зрываць зацягнутыя да мяжы гайкі таталітарызму – справа непазбежная, але вельмі адказная і жахліва складаная. Даверыць яе прахадзімцам нацыя не можа!

Папулярнасць Лукашэнкі на мяжы 20%, а з іншага боку — 15% у апазіцыі. Гэта сведчанне глыбокага крызісу пануючых палітычных сіл, сведчанне таго, што беларусы не бачаць альтэрнатывы ў цяперашняй апазіцыі. Але нацыя шукае адказы і людзей, здатных абараніць дзяржаву і свае інтарэсы! Гэта азначае, што беларускія патрыёты маюць шанец, хаця яго ў нас намагаюцца вырваць апазіцыйныя агенты расейскіх імперастаў і заходніх ліберастаў.

26.12.2011 г.

Кіраўнік АК БПС          С. Высоцкі

У другім такім лісьце Каліноўскі пісаў (гл. be.wikipedia.org):  “… Браты мае, мужыкі родныя. З-пад шыбеніцы маскоўскай прыходзіць мне да вас пісаці, і, можа, раз астатні. Горка пакінуць зямельку родную і цябе, дарагі мой народзе. Грудзі застогнуць, забаліць сэрца, - но не жаль згінуць за тваю праўду… Няма ш, браткі, большага шчасця на гэтым свеце, як калі чалавек у галаве мае розум і науку… . Но як дзень з ноччу не ходзіць разам, так не ідзе разам наука праўдзіва з няволяй маскоўскай. Дапокуль яна ў нас будзе, у нас нічога не будзе, не будзе праўды, багацтва і ніякай наукі,- адно намі, як скацінай, варочаць будуць не для дабра, но на пагібель нашу… Бо я табе з-пад шыбеніцы кажу, Народзе, што тагды толькі зажывеш шчасліва, калі над табою маскаля ўжэ не будзе”.

Гэта тэкст і кантэкст вядомыя кожнаму сапраўднаму беларусу.

Выкарыстоўваючы гэта і з нагоды актуальнай палітычнай сітуацыі, беларускі палітолаг Уладзімір Падгол (гл. фота) запрапанаваў яшчэ адну цудоўную ідэю (гл. http://nn.by/?c=ar&i=51543), якую мы, сябры рэдакцыі, усёй душой падтрымліваем. Ён прапануе напісаць агульнанацыянальную дыктоўку па тэксьце вядомых лістоў Кастуся Каліноўскага з-пад шыбеніцы.

На думку Падгола, такім чынам можна выказаць салідарнасьць зь цяперашнімі вязьнямі прамаскоўскага беларусафобскага рэжыму.

«Адметнасьцю сёлетняй дыктоўкі павінна стаць салідарнасьць з палітзьняволенымі. На ўгодкі БНР агульнанацыянальная дыктоўка можа быць напісаная палітычнымі актывістамі, паплечнікамі зьняволеных, экс-кандыдатамі ў прэзідэнты, якія застаюцца на волі, па тэксьце, створаным на аснове «Лістоў з-пад шыбеніцы» Кастуся Каліноўскага», — лічыць сп. Падгол. Ён раіць таксама загадзя даслаць тэкст дыктоўкі вязьням, каб тыя па магчымасьці арганізавалі яе і за кратамі.

Чаму менавіта «Лісты»? Палітолаг кажа, што ён правёў паралель паміж Каліноўскім і аўтарам «Лістоў з лесу» Паўлам Севярынцам, які цяпер знаходзіцца ў засьценку КДБ, і высьветлілася, што сітуацыя з тых часоў не нашмат памянялася.

Разам з тым Уладзімір Падгол адзначае, што «было б цудоўна, каб усе экс-кандыдаты ў прэзідэнты ды лідары партый, якія знаходзяцца на волі, пісалі дыктоўку разам у адзін час і адным месцы — і тым самым зрабілі крок да яднаньня апазіцыі. Яднаньня вакол нацыянальных каштоўнасьцяў, дзе агульнанацыянальным лідарам ёсьць не нейкі ідал, а Мова» [!!! – Рэд.].

«Ёсьць ідэя напісаць эстафетную дыктоўку амбасадарам краін Еўразьвязу па тэкстах Каліноўскага «Лісты з-пад шыбеніцы», і даслаць копію дыктоўкі кожнаму палітвязьню ў турму КДБ ў знак салідарнасьці», — працягвае прапанаваць палітолаг.

Над зводным тэкстам для дыктоўкі цяпер працуе паэт Сяргей Законьнікаў.

У сувязі з гэтай прапановай дадаткова нагадваем, што агульнанацыянальная дыктоўка ўпершыню была праведзена ў Беларусі ў 2008 годзе. Яе ініцыятарам зьяўляўся Уладзімір Падгол.

Сёлета дыктоўка праводзіцца ў тры этапы: 21 лютага, 15 і 25 сакавіка.

-

Ад рэдакцыі.

Мы лічым даную прапанову істотнай яшчэ і таму, што яна дазваляе зрабіць важнае параўнаньне з іншымі лістамі, якія некаторыя сучасныя “рэвалюцыянеры” нядаўна пісалі зь вязьніцы ці пад яе пагрозай на адрас сучаснага аналага мураўёва-вешальніка.

Калі каму-небудзь цяжка здагадацца, пра каго гэта мы, даем падказку: прозьвішча двух зь іх пачынаецца на Р, а трэцяга – на М.

Прайшло 2,5 месяцы з часу гістарычных падзей Крывавай нядзелі, а цяперцы ўсё ніяк ня могуць супакоіцца. Во як перас*лі — карацей, перапужаліся… Вось толькі некалькі цытатаў з апазіцыйных СМІ, якія адлюстроўваюць грамадскую атмасьферу ў лукашэнкаўскай РБ пачатку 2011 году:

- “Мікіта Ліхавід закончыў азнаямленьне са справай. Лідэраў «Маладога фронту» Зьмітра Дашкевіча і Эдуарда Лобава перавезьлі на Валадарку”;

- “Намесьніца кіраўніка «Маладога фронту» Наста Палажанка кажа, што хутка будзе прызначаны суд над Дашкевічам і Лобавым … Маладафронтаўцаў затрымалі 17 сьнежня, за два дні да прэзідэнцкіх выбараў, і абвінавацілі ў беспадстаўным зьбіцьці з хуліганскімі памкненьнямі двух выпадковых мінакоў — кулакамі й металічным цьвікадзёрам…”;

- “Зноў Дашкевіча дапытвалі з контравыведкі. На гэты раз падпалкоўнік. Адно гэта даказвае, што затрымалі яго не за хуліганства, а за… палітыку”;

- “Яшчэ да трох вязьняў «амерыканкі», якіх абвінавачваюць паводле справы 19 сьнежня, не выклікалі адвакатаў для правядзеньня ў іх прысутнасьці допытаў. Гэта Мікола Статкевіч, Сяргей Марцалеў і Аляксандр Класкоўскі. Пры гэтым … размовы са сьледчымі ў іх могуць адбывацца”.

Гэта цытаты толькі з аднаго матэрыяла Алега Грузьдзіловіча, разьмешчанага на сайце радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2327451.html). Падобнае цытаваньне можна працягваць і працягваць. Але ўсё гэта, як кажуць, яшчэ кветачкі.

Між тым, дасьпелі ўжо і першыя ягадкі…

Нясмачныя “ягадкі”.

17.02.2011 г. у Фрунзэнскім раённым судзе Менску закончыўся адкрыты працэс над Васілём Парфянковым, якога абвінавацілі ва ўдзеле ў масавых забурэньнях на плошчы Незалежнасьці 19 сьнежня 2010 году (гл. фота ўнізе пад лічбай 1; пад ім таксама разьмешчана фота Васіля, зробленае на месцы спаленага намёту Абаронцаў курапат 19 красавіка 2002 году; дадамо, Парфянкоў — сябра БПС, але ў час выбараў запісаўся ў “актывісты кампаніі «Гавары праўду»”; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2311977.html).

Першы вырак па падзеях Крывавай нядзелі аказаўся такі: Парфянкову “далі” 4 гады (!); таксама ён павінен кампенсаваць матэрыяльныя страты ў памеры 14 мільёнаў 700 тысяч рублёў. Некаторыя аглядальнікі лічаць, што калі б ён на судзе заявіў, што, пачуўшы лозунг Саньнікава “Час мяняць лысую гуму”, зразумеў яго як заклік да ўварваньня ў Дом ураду, ён атрымаў бы значна мякчэйшы прысуд. Але Васіль гэтага не сказаў…

Адвакат заявіў, што аспрэчыць прысуд і што для гэтага ёсьць шмат падставаў — суд не знайшоў доказаў таго, што Парфянкоў аказваў збройнае супраціўленьне міліцыі. Таксама судзьдзя залічыла нязьнятую судзімасьць і не знайшла зьмякчальных абставінаў.

Маці Васіля, Валянціна, сказала, што яе сына зрабілі ахвярным казлом, падставілі…

Нягледзячы на вялікае асуджэньне, у т.л. міжнароднае, дзеяньняў улад у справе Парфянкова, 02.03.2011 г. у тым жа судзе Фрунзенскага раёну Менска былі агучаны тры чарговыя жорсткія выракі па крымінальнай справе супраць удзельнікаў пратэстаў 19 сьнежня 2010 году, якія пратэставалі супраць фальсіфікацыі выбараў (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2325332.html; http://nn.by/?c=ar&i=51157).

Аляксандр Атрошчанкаў атрымаў 4 гады пазбаўленьня волі (№2 на фота ўверсе; ён быў прэсавым сакратаром Саньнікава), Зьміцер Новік – 3,5 (№ 3), а Аляксандр Малчанаў – 3 гады (№4; гэта менавіта ён сарваў цяперскі сьцяг з будынка КДБ і ўсталяваў беларускі бел-чырвона-белы сьцяг на яго месцы).

Малчанаў прызнаў сваю віну цалкам, Новік — часткова, Атрошчанкаў не прызнаў сваёй віны. Адвакаты заявілі, што яны абскардзяць рашэньне суду, бо лічаць вырак несправядлівым.

Намесьнік старшыні Беларускага Хельсінскага камітэту, юрыст Гары Паганяйла таксама перакананы, што справа гэта надуманая, палітычна матываваная, бо ніякіх масавых беспарадкаў на плошчы не было — ні гвалту над асобай, ні падпалаў, ні пагромаў, ні ўзброенага супраціву прадстаўнікам ўлады, а разьбітыя шыбы аб’ектыўна цягнуць толькі на дробнае хуліганства. «Калі справа палітычна матываваная, галоўная мэта – абавязкова пакараць, тым самым напалохаць грамадства, уцягнуць яго ў стан страху перад гэтай хворай уладай. Залежныя ад выканаўчай улады і зьдзяйсьняюць так званае “правасуддзе” — пракуроры патрабуюць неадэкватна жорсткія захады, а суддзі іх агалошваюць у прысудах” – заявіў дасьведчаны юрыст.

Праваабаронца Валянцін Стэфановіч лічыць такія выракі тэндэнцыяй: «Адбываецца проста расправа над гэтымі людзьмі. Ніякіх доказаў масавых забурэньняў у судзе так прад’яўлена і не было – ніякіх доказаў узброенага супраціву, падпалаў і ўсяго таго, што сьледства там ім панапісвала. Нават Маўчанаву, які прызнаў, што ён штосьці дзесьці разьбіў і зьняў сьцяг – пакараньне несувымернае, і ўвогуле ня тая кваліфікацыя. А ў шэрагу выпадкаў там увогуле доказаў віны няма. Гэта проста паказальная расправа».

Меркаваньне былога супрацоўніка КДБ, падпалкоўніка ў адстаўцы Валера Косткі: «З майго пункту гледжаньня, тое, што адбылося 19 сьнежня, увогуле ня цягне на масавыя забурэньні. Таму спроба пакараць людзей вельмі жорстка – гэта нейкая злоба, нейкая неадэкватнасьць юрыдычная. Ну, якую небясьпеку для грамадства ўяўляюць гэтыя хлопцы? Тым больш — прэс-сакратар, журналіст… Гэта ўжо нейкія палітычныя матывы, каб у грамадзтве пасеяць страх. Гэта не паддаецца нармальнай логіцы».

Былы палітвязень Цімафей Дранчук з нагоды апошняга суду: «Пракурор выдатна ведае пра артыкулы Крымінальнага кодэксу, якія прадугледжваюць адказнасьць за тое, што ён сьвядома патрабуе пасадзіць за злачынства, якое [чалавек] не зьдзяйсьняў. Такога злачынства, як масавыя забурэньні, Атрошчанкаў не зьдзяйсьняў дакладна. На даны момант тая крымінальная справа, якая заведзена па факце масавых забурэньняў, наагул не завершаная … Таму, які б прысуд абвінавачаным ня быў вынесены сёньня, які б тэрмін ня быў, я ўпэўнены, што пракурор калі-небудзь будзе несьці за гэта крымінальную адказнасьць«. На наш погляд, гэта — вельмі слушная думка…

Паколькі ўсіх чатырох хлапцоў пакаралі за “Масавыя забурэньні” (артыкул 293 КК РБ), нагадаем яго зьмест:

“1. Арганізацыя масавых забурэньняў, якія суправаджаюцца гвалтам над асобай, пагромамі, падпаламі, зьнішчэньнем маёмасьці, збройным супрацівам прадстаўнікам улады, — караецца пазбаўленьнем волі на тэрмін ад 5 да 15 гадоў.

2. Удзел у масавых забурэньнях, які выявіўся ў непасрэдным зьдзяйсьненьні дзеяньняў, названых у частцы першай данага артыкула, — караецца пазбаўленьнем волі на тэрмін ад 3 да 8 гадоў”.

(канец цытаваньня артыкула КК)

Паводле праваабарончага цэнтру “Вясна”, абвінавачаньні па крымінальнай справе па гэтым артыкуле на сёньня выстаўленыя 42 грамадзянам. Зь іх 32 чалавекі ўтрымліваюцца пад вартай, 2 – пад хатнім арыштам, і яшчэ 8 знаходзяцца пад падпіскай аб нявыезьдзе.

Чаму ж усе “забылі” пра зьмест падзей?

Вышэй мы падалі чарговыя факты, якія сьведчаць пра стаўленьне лукашэнкаўскіх уладаў да нашых людзей. Па сутнасьці, ні за што — каму 3 гады вязьніцы, каму 3,5, а каму і ўсе 4 гады. І гэта толькі для шэрагоўцаў…

Такое абыякавае стаўленьне да лёсаў беларусаў, якое нагадвае хутчэй ігрывае жангляваньне імі, чым тое, што павінен уяўляць зь сябе незалежны, справядлівы суд, паказвае, што цяперцы цалкам страцілі сувязь з рэчаіснасьцю. Яны ўжо дайшлі да таго, што абсалютна выключаюць, што такімі сваімі дзеяньнямі легітымуюць будучыя аналагічныя паводзіны сёньняшніх апазіцыянераў у адносінах да іх саміх. І адплата можа прыйсьці нечакана хутка. Вось такую стадыю адлучанасьці ад беларускага народу, такую дэградацыю мы назіраем сёньня ў цяперцаў …

Але ў якасьці галоўнай зьявы, на якую мы хацелі б зьвярнуць адмысловую ўвагу, прапануем іншую.

У працэсе сачэньня за падзеямі, якія адбываюцца ў нашай Беларусі ўсьлед за Крывавай нядзеляй, у нас, сябраў рэдакцыі, зарадзілася і нарастае пачуцьцё, быццам мы назіраем яшчэ і за нейкай своеасаблівай палітычнай карыдай. На ёй лукашэнкаўска-цяперскія ўлады акрамя няправедных суддзяў выконваюць яшчэ і ролю тарыядора з чырвонай анучай у руках, прызначанай прыцягваць усю ўвагу быка. Пры гэтым у якасьці такой анучы выступаюць розныя падзеі, ініцыюемыя цяперцамі (у т.л. і тыя, якія апісаны вышэй), а роля быка адводзіцца… беларускаму народу. Па разьліках цяперцаў апошні павінен зачаравана сачыць за падзеямі-анучай, ня заўважаючы і ня думаючы ні пра што іншае…

Задумы лукашэнкаўскіх “тарыядораў” зразумець можна. Рэакцыю “грамадства-быка” таксама лёгка прадказаць. Усё гэта дакладна ўкладаецца ў рамкі й магчымасьці сучаснай PR-аўшчыны…

Таму ў даным месцы гаворка не пра ўлады РБ і не пра наша грамадства, а пра тых, хто павінен дэшыфраваць мэты дыктатарскай улады, схаваныя ў яе дзеяньнях, і рэагаваць не камплементарна зь імі, а хутчэй супраць іх ці хаця б упоперак…

Няўжо не зразумела, што рассьледаваньні, суды і г.д. – гэта ў планах цяперцаў найперш PR-акцыі, прызначаныя адцягнуць увагу ад іншай, нашмат больш важнай праблемы? А менавіта пытаньня пра тое, хто зьяўляецца галоўным злачынцам у Беларусі ў сувязі з падзеямі Крывавай нядзелі?!

Калі б атрымалася задаць гэтае пытаньне ў спакойнай, калегіяльнай абстаноўцы прадстаўнікам “беларускай” апазіцыі, журналістам «незалежных» СМІ, прадстаўнікам Захаду – мы перакананыя, што ў 99% выпадкаў яны б сказалі, што гэта Лукашэнка – галоўны злачынца. Бо гэта ён, не набраўшы і 40% галасоў, узурпаваў уладу ў Беларусі й стаў класічным дыктатарам. Падобныя дзеяньні зьяўляюцца злачынствам найбуйным, гістарычнага маштабу (!), на фоне якога тое, за што хлопцам даюць 3-4 гады – непараўнальная дробязь. Дый тое, што ім даюць такія тэрміны – напэўна працягнулі б казаць ва ўмовах свабоднай дыскусіі апазіцыянеры, журналісты, заходнікі – сваёй неадэкватнасьцю прызначана схаваць факт непараўнальна большага злачынства з боку зусім іншых асоб. Усе гэтыя рассьледаваньні, суды – гэта такое своеасаблівае PR-аўскае ноў-хаў цяперцаў…

Калі так усё відавочна, тады паўстае чарговае пытаньне: чым патлумачыць практычна татальную змову маўчаньня “беларускіх” апазіцыянераў, журналістаў “незалежных” СМІ, “дэмакратаў” Захаду пра толькі што адзначанае? Гэта ж галоўнае ва ўсіх падзеях апошніх месяцаў! Чаму ўсе яны ў тым, што адбываецца пасьля Крывавай нядзелі, стратэгічна гуляюць па правілах рэжыму, дабраахвотна разам з грамадствам згаджаючыся выконваць ролю карыднага быка, які за анучай ўпарта не жадае бачыць тарыядора?

Версія адказу накшталт таго, што ўсе апазіцыянеры, журналісты, заходнікі зьяўляюцца інтэлектульна і прафесійна дэфектыўнымі — “ня каціць” (а калі нават і так, то ім пра тое, пра што кажам мы, адкрыта кажуць некаторыя беларусы; напрыклад, мы чыталі каментар з такім самым зьместам да аднаго з матэрыялаў радыё “Свабода”, які напісаў Siarhiej зь Менску — спадзяемся, гэта той жа Сяргей, які нярэдка піша каментары і на нашым сайце).

Адсюль застаецца адна версія: “беларускія” апазіцыянеры, “незалежныя” СМІ, “дэмакраты” Захаду цялкам сьвядома “гуляюць у быка” на сцэне лукашэнкаўскай карыды, старанна падыгрываючы “беларускаму” дыктатару.  Калісьці многія зь іх, і небеспадстаўна, упікалі Мілінкевіча за актыўнае «адбельваньне» рэжыму Лу-кі. Цяпер усе яны разам займаюцца пасіўнай версіяй таго самага…

Што зробіш. Такая, відаць, пастаўленая перад усімі імі задача з боку даўно ўжо знаёмага нам “Захаду” –  іх гаспадара і адначасна схаванага паплечніка… беларусафоба-этнацыдчыка Лу-кі й яго цяперцаў.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

Мы ў рэдакцыі выдатна разумеем супярэчлівае стаўленьне, якое магло скласьціся ў шчырых беларускіх патрыётаў у сувязі зь нядаўняй прэзідэнцкай кампаніяй у адносінах да асобы Ўладзімера Някляева. З аднаго боку – гэта чалавек, які ўвайшоў у выбары зь незразумелымі палітычнымі мэтамі й зь невядома адкуль узятымі вялікімі грашыма (хто іх даваў і пад якія мэты?!); які ў палітыцы практычна аматар і, па ўсім відаць, думаў, што здольны ўзяць прэзідэнцкую ўладу так сабе — “зь лёту”, “з кандачка”; які акружыў сябе людзьмі з далёка ня лепшай рэпутацыяй у вачах сапраўдных беларускіх дэмакратаў (напрыклад, тыя ж Фядута, Дзьмітрыеў); і г.д. З другога боку, Някляеў – сучасны і добры беларускі паэт – яркая, валявая асоба, на якую аддаў астатак свайго аўтарытэту хаця б той жа Зянон Пазьняк (дый Генадзя Бураўкіна з гэтай нагоды варта ўзгадаць). Урэшце Някляеў – гэта кандыдат у прэзідэнты, які па розных даных набраў галасоў выбаршчыкаў больш за іншых апазіцыянераў і павінен быў супрацьстаяць Лукашэнцы ў другім туры выбараў, калі б той ужо канчаткова ня вырашыў перайсьці ў клуб злачынцаў гістарычнага маштабу – стаць дыктатарам-узурпатарам.

У сувязі з супярэчлівасьцю паміж пералічанымі фактамі, мы ня выпрацавалі свайго канчатковага стаўленьня да спадара Някляева. Тым больш па гэтым пытаньні ня маем права даваць парады іншым (вядома, мы маглі б даць шэраг рэкамендацый асабіста Някляеву, але наўрад ці такая нагода калі-небудзь надарыцца – цяперашнія “беларускія” “дэмакраты” маюць звычку слухаць толькі тых, хто іх фінансуе…).  Таму матэрыял, які выстаўляецца ніжэй і прысьвечаны асобе Някляева, мае іншае прызначэньне: мы прапануем сачыць за падзеямі вакол гэтага беларускага паэта для таго, каб і далей працягваць выяўляць у Беларусі рэальныя палітычныя сілы (найчасьцей не беларускія і не дэмакратычныя) і спосабы іх дзеяньня.

Калі хочаш змагацца за будучыню свайго народу, на жаль, сёньня бяз гэтага аніяк…

1.

На пачатак  давайце  зафіксуем на нашым сайце і прааналізуем артыкул Андрэя Дынько – рэдактара “Нашай Нівы”, які прысьвечаны Някляеўскай кампаніі “Гавары праўду”. Артыкул Дынько пад назвай “Ікорная апазіцыя, або Некалькі пытанняў Андрэю Дзмітрыеву” быў выстаўлены на сайце “НН” 26 лютага г.г. (гл. http://nn.by/?c=ar&i=51010).

Вось яго тэкст:

“Андрэй Дзьмітрыеў [кіраўнік штабу Някляева. – Рэд.] заявіў: «Лiчу ГП найлепшай кампаніяй з таго, што было ў Беларусі» (http://www.svaboda.org/content/article/2318644.html). І зьбірае журналістаў на бутэрброды зь ікрой (http://nn.by/?c=ar&i=51008) з нагоды гадавіны кампаніі.

Кампанія «Гавары праўду» пакінула больш пытаньняў, чым адказаў.

Не падымалася рука ставіць тыя пытаньні, пакуль людзі сядзелі ў турме. Аднак бутэрброды зь ікрой не пакідаюць выбару: раз гэтыя людзі маюць намер заставацца ў палітыцы, трэба задаць ім некаторыя пытаньні.

Наконт «Гавары праўду» хадзіла шмат чутак, але былі і факты.

Галоўны факт. Кампанія «Гавары праўду» мела вялікія грошы ў сваім распараджэньні — столькі беларуская апазіцыя ніколі ня мела. Паходжаньне гэтых грошай застаецца нявысьветленым.

Някляеў па-рознаму яго тлумачыў.

Зь некаторых апублікаваных матэрыялаў можна зрабіць выснову, што ня толькі Уладзімір Някляеў (што было заўважна і да выбараў), але, магчыма, і Андрэй Дзьмітрыеў і Аляксандр Фядута (што ўражвае) ня ведалі, ад каго яны былі атрымалі тыя першыя грошы [так не бывае… - Рэд.].

Калі гэта так, тады выходзіць, што іх выкарысталі ўцёмную. Тады выходзіць, што нехта даваў гэтыя грошы, скарыстаўся хцівасьцю адных і амбіцыяй другіх з пэўнай мэтай. І гэта мог быць хто заўгодна. Нават адна з беларускіх сьпецслужб. Праводзіў жа КГБ падобныя аперацыі ў 1940-х, у іншых умовах і зь іншымі мэтамі, але структурна тоесныя, супраць нацыянальнага падпольля. Яны добра апісаныя ў мемуарах генерала Судаплатава.

Паўтаруся, гэта толькі адна з гіпотэз, якая здольна лагічна паяднаць шэраг нелагічных, на першы погляд, фактаў.

Часам можна пачуць: якая розніца, чые то былі грошы. Няпраўда ваша. Чые грошы — таго і мэта [дакладна так!!! – Рэд.].

Нагадаю, што спачатку ўсе былі думалі, што гэта грошы з Расеі. І Някляеў на тое намякаў. Але развіцьцё падзей не дало ніякіх падстаў далей меркаваць, што тыя грошы былі з Расеі.

У апублікаваных «Советской Белоруссіей» матэрыялах нехта М1 (http://sb.by/post/111079/), якога назіральнікі ідэнтыфікавалі як аднаго з кіраўнікоў «Гавары праўду», сам гадае, адкуль былі тыя грошы і выказвае гіпотэзу, што яны нямецкія. Па-мойму, гэта трызненьне. Разумею, што грунтавацца на тых матэрыялах няможна, але яны вартыя ўдумлівага аналізу.

На ўсе непрыемныя пытаньні будзе лягчэй адказаць, калі выйдуць на свабоду Някляеў і Фядута, калі скончыцца — дай бог спынены будзе — гэты паказальны працэс. Але, можа быць, адказы прагучаць і толькі тады, калі адкрыюцца архівы сьпецслужбаў.

У кожным разе, з таго, што мы ведаем, мы ня ведаем галоўнага. Ці была кампанія «Гавары праўду» вынікам чыйгосьці натуральнага грамадзянскага памкненьня? Ці, наадварот, яна была чыёйсьці спробай палітычнага інжынерынгу з мэтай узмацніць ікраныя трэнды ў апазіцыі, атрымаць апазіцыйны механізм, ключы ад якога будуць у яго ў руках?

Хачу — дам на бутэры зь ікрой, хачу — пасаджу на галодны паёк. Ці, дакладней, атрымаю ідэальную змову. Якую можна павесіць на кожнага, хто не прызна́е выбараў. Або на ўсю апазіцыю.

Нагадаем, што, сыходзячы з фактаў, рашэньне пра кампанію «Гавары праўду» прымалася ў пачатку 2010-га, а можа быць, і ў канцы 2009 года, калі было няясна, што беларуская апазіцыя будзе рабіць на выбарах і што рыхтуюць Расея і ЗША [што рыхтавалі “Расея і ЗША” на прэзідэнцкія выбары ў Беларусі 2010-11 гг., няясна і сёньня. - Рэд.].

Застаюцца нявысьветленымі й многія важныя абставіны падзей 19-га і пасьля 19-га.

Ня высветліўшы іх, не адказаўшы на складаныя пытаньні, Андрэю Дзьмітрыеву і Сяргею Вазьняку ня варта працягваць рабіць выгляд, што «ўсё харашо, прекрасная маркіза».

Яшчэ не астылі тэлевізары, у якіх Андрэй Дзьмітрыеў дзякаваў міліцыі за яе дзеяньні 19 сьнежня (http://nn.by/?c=ar&i=47784). Яшчэ не стала ясна, чаму Дзьмітрыева выпусьцілі, а Фядуту і Някляева — не. Нарэшце, за месяц «найлепшая кампанія» ня зладзіла ніводнай (!) акцыі салідарнасьці пад вокнамі свайго зьняволенага кіраўніка.

У кожным разе, не відаць падставы для таго, каб есьці бутэрброды зь ікрой. Як не было іх відаць і год таму”.

(канец цытаваньня артыкула).

Зьяўленьне такога матэрыяла ў беларускай інфармацыйнай прасторы – справа неардынарная. Зь яго, адкідаючы нюансы, у вочы кідаецца галоўнае: паміж прадстаўнікамі апазіцыйных сіл, якія ў Беларусі ў час выбараў выступалі супраць дыктатуры Лу-кі, як здавалася, больш-менш адзіным фронтам, існуюць істотныя супярэчнасьці. Гэтыя супярэчнасьці настолькі вялікія, што адзін з бакоў дазволіў сабе спакусіцца на “сьвятое” – задаць пытаньне пра грошы на палітычную кампанію сяброў-апанентаў з апазіцыі й на крыніцу іх атрыманьня. Прычым, у даным канкрэтным выпадку гаворка ідзе пра супярэчнасьці, якія ў такой форме праяўляюць сябе паміж тымі, хто стаіць за спадаром Дынько, і тымі, хто стаіць за цяпер ужо кандыдатам у прэзідэнты №1 – спадаром Някляевым.

Мы ня ў курсе тонкасьцяў паддывановых інтрыг паміж гэтымі сіламі, а таму з нагоды таго, што агаворана ва ўступе да гэтага матэрыялу, заклікаем чытачоў сайта, калі яны ведаюць нешта больш істотнае для будучай беларускай дэмакратыі, чым тое, што ўжо адзначана, дапоўніць адзначанае ў сваіх каментарах.

Мы ж, у сваю чаргу, хочам зьвярнуць увагу на яшчэ адну карысьць, якая вынікае з паданага вышэй артыкула: гэтая карысьць заключаецца ў легітымацыі пастаноўкі ад імя апазіцыі пытаньня аб крыніцах фінансаваньня “беларускіх апазіцыянераў”.

Карыстаючыся сітуацыяй, мы адразу заяўляем, што хацелі б атрымаць адказ на пытаньне пра крыніцы і маштабы фінансаваньня ня толькі ад Някляева, а і ад, напрыклад, Раманчука, Саньнікава, Міхалевіча, некаторых іншых. Дый, дарэчы, і пра фінансаваньне самой “Нашай Нівы” нам таксама цікава ведаць (вось, напрыклад, радыё “Свабода” фінансуецца Кангрэсам ЗША; і адсюль адразу становіцца зразумелым, чаму ў гэтага рэсурса такая дваістая палітыка – адначасна пра- і антыбеларуская…).

2.

Прайшло ўсяго два дні, і другі апазіцыйны лагер адгукнуўся. 28 лютага г.г. радыё “Свабода” (пад аўтарствам Іны Студзінскай) падало матэрыял пад назвай “«Гавары праўду!» прызналася, адкуль грошы” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2323588.html).

Каб ня быць абвінавачанымі ў нейкіх скажэньнях, падаем яго тэкст:

“Актывісты «Гавары праўду!» падвялі вынікі працы, распавялі пра новую кампанію «Народная салідарнасьць» і прызналіся, адкуль атрымлівалі грошы на сваю дзейнасьць. Да таго ж, па традыцыі, журналістаў пачаставалі ікрой. Гэтым разам – баклажаннай. І толькі рэдактару «Нашай нівы» перадалі бляшанку сапраўднай чырвонай ласасёвай.

«Гавары праўду!» ладзіць фуршэт з ікрой, «Ікрамётная журналістыка», «Пір падчас чумы», «Ікорная апазыцыя» — артыкуламі з такімі назвамі некаторыя інтэрнэт-сайты і выданьні адзначылі першыя ўгодкі грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду».

У кампаніі шмат і прыхільнікаў, і нядобразычліўцаў. На думку палітолага Ўладзімера Мацкевіча, «Гавары праўду!» выклікала спадзяваньні на сябе падчас выбараў: новая сіла, новая персона Някляева, актыўная дзейнасьць. Але якой бы яна ні была пасьпяховай — выніку, посьпеху няма: «Трэба крытычна ставіцца да таго, што было, рэфлексіўна ацэньваць падыходы, метады і вынікі. З кампаніі “Гавары праўду” ніхто гэтага не зрабіў. Някляеў і Фядута ня могуць гэтага зрабіць, але ж ёсьць, напэўна, і іншыя. Альбо ўся кампанія “Гавары праўду” зводзіцца толькі да гэтых асобаў, якія зараз сядзяць? Таму трэба прызнаваць памылкі, калі нешта не адбываецца».

На прэсавай канфэрэнцыі лідэры кампаніі публічна прааналізавалі свае памылкі, слабыя месцы. У справаздачы кампаніі ёсьць адмысловы разьдзел «Работа над памылкамі», распавяла Сьвятлана Навумава. Да прыкладу, адной зь вялікіх памылак было тое, што да фактычнага пагрому 18 траўня кампанія не надавала ўвагі бясьпецы. Былі і недарэчнасьці: «Мы ня можам не ўзгадаць знакамітую гісторыю з коцікам. Гэта не была спланаваная “піяр-акцыя”, гэта сапраўды была такая выпадковая недарэчнасьць. У той момант Някляеў адказваў як палітык, і ён раптам адказаў як паэт. Калі казаць пра сур’ёзныя недахопы, у нас не атрымалася стварыць тое, пра што мы сапраўды марылі: нейкія рухомыя альянсы з рознымі грамадскімі арганізацыямі».

Сьвятлана Навумава распавяла і пра рэсурсы, заўважыўшы, што ўкладае ў гэтае слова значна большы сэнс, чым прынята думаць. «Рэсурсы — гэта ня толькі грошы, але і бязь іх немагчыма абысьціся. Рэсурсы — гэта людзі, інтэлект і яшчэ шмат іншага. Гэтая кампанія не была грантавай кампаніяй. Вы ня знойдзеце ніводнага фонду, які б фінансаваў кампанію “Гавары праўду”. Кампанія існавала на грошы ахвяравальнікаў. І сёньня назваць іх імёны я проста ня маю права, прынамсі бязь іх згоды. Але я ведаю, што прыйдзе час, і мы пра гэта скажам».

Лідэр кампаніі Ўладзімер Някляеў — пад хатнім арыштам, Аляксандар Фядута — у СІЗА КДБ. Пяцёра актывістаў — абвінавачаныя па крымінальнай справе, двое - падазраваныя, аднаго ўжо асудзілі на 4 гады, 9 актывістаў мусяць хавацца ў іншай краіне. Але «Гавары праўду» працягвае дзейнічаць.

Ад сёньня абвешчана новая кампанія «Народная салідарнасьць», распавёў Андрэй Дзьмітрыеў (гл. фота: Андрэй Дзьмітрыеў, Сьвятлана Навумава, Сяргей Вазьняк): «Сёньня ў 12 гарадах Беларусі актывісты падаюць заяўкі на пікеты салідарнасьці. Яшчэ ў 12 гарадах да 4 сакавіка таксама будуць пададзеныя заяўкі — на пікеты 19 сакавіка і 25 сакавіка. Мы хочам, каб па ўсёй краіне людзі выйшлі з плакатамі і напомнілі, што сёньня ў краіне існуе сапраўды вялікая праблема — гэта праблема палітычных зьняволеных».

Шмат распавядалася пра іншыя новыя праекты, пра давядзеньне да канца кампаніі па прысваеньні вуліцам у Менску і Горадні імя Васіля Быкава.

Была і абяцаная ікра. Гэтым разам —баклажанная, украінскай і кітайскай вытворчасьці. Сьвятлана Навумава патлумачыла: «Іншыя часы, іншая і ікра. Але паколькі ікра была паабяцаная, таму я хацела б перадаць аўтару “ікрамётнай нататкі” [гаворка пра артыкул Дынька – Рэд.] ад сябе асабіста (а не ад кампаніі “Гавары праўду”) бляшанку чырвонай ікры. Так што, калі хто можа перадаць, калі ласка» (апладысменты).

Паколькі прадстаўнікоў «Нашай нівы» на пачатку прэсавай канфэрэнцыі не было, ікру вырашылі паслаць поштаю. Ужо пры канцы імпрэзы ў залі зьявілася фотакарэспандэнтка «Нашай нівы», якую і папрасілі перадаць падарунак спадару Дынько (гл. фота: фотакарэспандэнтка Юлія Дарашкевіч з ікрой для «Нашай нівы»).

І ўсё ж, чаму кампанія «Гавары праўду» выклікала столькі крытыкі, чаму ў штыкі яе прынялі некаторыя дэмакратычныя рухі, апазіцыйныя сілы? Палітолаг Уладзімер Мацкевіч выказаў такое меркаваньне:  «Мы ўсе беларусы, і ў нас ёсьць пэўныя звычкі, ужо выпрацаваныя: калі мы, скажам так, ня вельмі падтрымліваем пасьпяховых, а хутчэй задзіраем іх і перапыняем. Я думаю, гэта не дае нам магчымасьці назапашваць сацыяльны капітал, культурны капітал. На жаль, гэта наша агульная хіба. Мы трохі, так бы мовіць, раўнуем».

(канец цытаваньня матэрыяла).

З гэта матэрыяла вынікае, што радыё “Свабода” працягвае рэкламаваць засьвечанага ў падтрымцы Лукашэнкі Мацкевіча. Але гэта не галоўнае. Галоўнае – тое – і гэта выразна вынікае з кантэкста ўсёй сітуацыі — што радыё “Свабода” і “Наша Ніва” прадстаўляюць нейкія розныя палітычныя сілы, якія ўзьдзейнічаюць на беларускае грамадства. Магчыма, на самым высокім узроўні ў гэтых сіл адзіны гаспадар. Можа быць і такое (!). Але прынамсі на нізавым узроўні яны выступаюць як канкурэнты (хаця, падкрэсьлім, ня выключана, што перад намі разыграна PR-акцыя, прызначаная для таго, каб мы так меркавалі…).

Яскравым доказам апошняга зьяўляюцца паводзіны Іны Студзінскай. Загаловак яе матэрыяла абяцае даць адказ на “сьвятое пытаньне”: адкуль грошы? Але ж адказу няма. Заявы Навумай, што кампанія існавала на грошы ахвяравальнікаў, імёны якіх яна не назаве – гэта якраз адсутнасьць адказу на пытаньне…

Што ж, праглынем сьліну і будзем сачыць за падзеямі далей…

3.

Між тым, пакуль някляеўскія “памочнічкі”, якімі ён сам акружыў сябе, інтрыгуюць, з самім кандыдатам у прэзідэнты адбываюцца сур’ёзныя падзеі. Вось якая інфармацыя пададзена ў артыкуле Алеся Дашчынскага “Някляеву выклікалі хуткую дапамогу” ад 02.03.2011 г. (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2325651.html).

“Экс-кандыдат у прэзідэнты Ўладзімер Някляеў, які знаходзіцца пад хатнім арыштам, не пайшоў сёньня на допыт у КДБ.

Адзін з ахоўнікаў КДБ, якія знаходзяцца ўвесь час у кватэры, адмовіўся пакідаць яе. Гэта абурыла Ўладзімера і Вольгу Някляевых, бо падчас мінулых допытаў, калі Някляева адвозілі да сьледчага, ахоўнікі пакідалі кватэру.

Гаспадары кватэры выказаліся катэгарычна супраць таго, каб у ёй заставаліся пабочныя асобы. Ахоўнікі адмовіліся дзяжурыць каля дзьвярэй на лесьвічнай пляцоўцы. У выніку Ўладзімер Някляеў адмовіўся ехаць на допыт. У яго падняўся ціск, і давялося выклікаць хуткую дапамогу.

«Ён вельмі разнэрваваўся, у яго падняўся высокі ціск, за 220, і давялося выклікаць хуткую», — распавяла праваабаронца Раіса Міхайлоўская”.

(канец цытаваньня артыкула).

Вось гэта ўжо сур’ёзна.

Ціск у 220 адзінак – гэта практычна гіпертанічны крыз, які можа закончыцца інфарктам ці інсультам…

Пакіданьне ГБ-шнікаў у кватэры без гаспадароў – гэта патэнцыйная магчымасьць для атручаньня (успомнім хаця б, што адбылося з Карпенкам, Літвіненкам…).

Таму абсалютна дакладна зрабілі Някляевы, калі катэгарычна запярэчылі магчымасьці ГБ-шнікам застацца ў кватэры бязь іх. Тут ўсё, пакуль, зроблена дакладна.

Але паглядзім на другі бок медаля: няўжо цяперцы вырашылі такім жа чынам, як з Карпенкам, пазбавіцца ад, на сёньня, беларускага апазіцыянера №1 – справакаваўшы ў яго праз псіхічнае ці хімічнае ўзьдзеяньне страту здароўя ці нават сьмерць?! А чаму не? Сьветагляд лукашыстаў гэта напэўна дазвалае. Акрамя таго, мы ж такое ўжо “праходзілі”…

У нас даўно сфармулявана, што для нас паняцьце “аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу” – асноўны крытэр для дыферэнцыяцыі прадстаўнікоў “беларускай апазіцыі” па прынцыпу “свой-чужы”. Між тым, для абедзьвюх узгаданых вышэй апазіцыйных груп гэтае паняцьце калі не табу, дык пусты гук. У сувязі з гэтым нам асабліва няма чаго ўмешвацца ў інтрыгі паміж імі, няма падстаў патрабаваць ад іх сканцэтравацца на дапамозе Някляеву, Статкевічу, іншым замест таго, каб інтрыгаваць…

І ўсё ж паэта шкада…

Сёньня апазіцыйныя і ня толькі СМІ падалі інфармацыю, якую можна лічыць працягам гісторыі, зьвязанай зь нядаўняй сенсацыйнай заявай Міхалевіча. Паколькі мы спрагназавалі гэта і паколькі абяцалі сачыць за разьвіцьцём падзей вакол данага чалавека, падаем асноўны зьмест новаадкрытых фактаў і на нашым сайце. Каб пазьней дадаткова не тлумачыць нашу пазіцыю ў сувязі зь імі, адразу скажам: новыя зьвесткі істотна прасунулі постаць Міхалевіча ў тое месца ў гісторыі Беларусі, у якім цяпер знаходзіцца вядомы многім пан Раманчук…

1.

Вось што сёньня, 04.03.2011 г., паведаміла радыё “Свабода” ў матэрыяле пад назвай “КДБ апублікаваў фрагмент ліста Міхалевіча да Лукашэнкі” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2328291.html)

“Цэнтар інфармацыі і грамадскіх сувязяў КДБ заяўляе, што заявы Алеся [на справе - Аляксея] Міхалевіча адносна канфідэнцыйных адносінаў з органамі дзяржаўнай бясьпекі і катаваньняў у СІЗА не адпавядаюць рэчаіснасьці, а інфармацыя, якая распаўсюджваецца ў сувязі з гэтым, паклёпніцкая.

Пра гэта гаворыцца ў інфармацыі, разьмешчанай на афіцыйным сайце КДБ Беларусі.

У паведамленьні сказана, што сьледствам рашэньне аб зьмене ў дачыненьні да Міхалевіча меры стрыманьня было прынятае «па ўзгадненьні з органамі пракуратуры на падставе вынікаў праведзеных сьледчых мерапрыемстваў, у адпаведнасьці з заяўленай ім пазыцыяй пра разуменьне ўсёй адказнасьці за зьдзейсьненыя супрацьпраўныя дзеяньні, а таксама з улікам уласнаручнага напісаньня прашэньня аб палёгцы».

Да заканчэньня сьледчых дзеяньняў Цэнтар інфармацыі і грамадскіх сувязяў прадстаўляе толькі некаторыя вытрымкі з гэтага прашэньня на імя кіраўніка краіны Аляксандра Лукашэнкі. Яго тэкст падаецца на сайце КДБ (гл. фрагмент расейскамоўнага, вернападданага ліста Міхалевіча Лукашэнку).

Пры такіх абставінах, паведамляе Цэнтар інфармацыі і грамадскіх сувязяў КДБ, «прымаючы пад увагу добра вядомыя характарыстыкі асобы Міхалевіча, органам дзяржаўнай бясьпекі не было неабходнасьці ўсталёўваць дадатковыя адносіны».

Ліст Міхалевіча да Лукашэнкі з сайта КДБ.

«Паважаны Аляксандар Рыгоравіч,

Я заўсёды ставіўся да Вас з павагай, і Вашы заслугі для незалежнасьці Беларусі бясспрэчныя і вельмі вялікія.

Падчас сваёй перадвыбарчай кампаніі я не сказаў нічога дрэннага ні на Ваш адрас, ні на адрас Вашых блізкіх і родных. Я як былы кандыдат шчыра шкадую, што адбыўся канфлікт і пацярпела шмат людзей.

Прашу Вас асабіста ўзяць пад свой кантроль пытаньне пра мой далейшы лёс.

З павагай,

А.А. Міхалевіч»

Паводле паведамленьня, «прычыны, зь якіх Міхалевіч пра гэта змоўчвае, а таксама факты яго дачыннасьці да парушэньня заканадаўства Рэспублікі Беларусь, у тым ліку да распаўсюджваньня паклёпніцкай інфармацыі, будуць устанаўлівацца ў працэсе правядзеньня далейшых сьледчых мерапрыемстваў».

2.

Пра тое, як Міхалевіч патлумачыў гэты факт, можна даведацца з матэрыяла Алеся Дашчынскага на радыё “Свабода”, азаглаўленага “Міхалевіч: ліст да Лукашэнкі напісаны пасьля катаваньняў” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2328447.html)

Алесь [Аляксей] Міхалевіч заявіў, што ліст да кіраўніка краіны Аляксандра Лукашэнкі, вытрымкі зь якога апублікаваныя на сайце КДБ, быў напісаны пасьля катаваньняў і зьдзекаў у СІЗА КДБ.

Алесь Міхалевіч распавёў, што гэты ліст зьявіўся 10 студзеня. А выпусьцілі Міхалевіча зь СІЗА КДБ пад падпіску аб нявыезьдзе 19 лютага. Паводле ягоных слоў, гэты ліст істотна не паўплываў на вызваленьне зь СІЗА, а наадварот, пачалася праца, каб схіліць палітыка да супрацоўніцтва з КДБ. Міхалевіч зьвяртае ўвагу, што на сайце КДБ, які падае вытрымкі зь ліста, «адмыслова і мэтанакіравана» выразана дата яго напісаньня.

[У лісьце] Міхалевіч піша, што заўсёды ставіўся да Лукашэнкі з павагай. І яго «заслугі для незалежнасьці Беларусі бясспрэчныя і вельмі вялікія». Ён таксама адзначае, што падчас сваёй перадвыбарчай кампаніі не сказаў нічога дрэннага ні на адрас Лукашэнкі, ні на адрас яго блізкіх і родных. Міхалевіч як былы кандыдат шчыра шкадуе, што адбыўся канфлікт і пацярпела шмат людзей. Ён просіць кіраўніка краіны асабіста ўзяць пад свой кантроль пытаньне пра яго далейшы лёс.

Гэта тое, што надрукавана на сайце КДБ. Ці было яшчэ што-небудзь у гэтым лісьце?

Міхалевіч адказвае: «Гэта асноўнае. Там таксама была фраза, што сваім вылучэньнем я ставіў на мэце данесьці інфармацыю пра тыя праблемы, якія ёсьць у грамадстве. Паказаць гэтыя праблемы з гледзішча простага чалавека, што гэтыя праблемы ад вас, Аляксандар Рыгоравіч, утойваюць ніжэйстаячыя кіраўнікі. То бок гэта быў ліст, у якім я тлумачыў, навошта я вылучаўся кандыдатам у прэзідэнты. На сайце КДБ апублікаваны пачатак і канец гэтага ліста».

Міхалевіч распавёў, што пісаў гэты ліст у перапоўненай камеры ў СІЗА на Валадарцы. Ён накіраваў яго адрасату 9 студзеня праз пошту з турмы на Валадарскага і потым накіраваў яго копію 10 студзеня, пасьля найбольш сур’ёзных катаваньняў, зь СІЗА КДБ.

На пытаньне, ці адмаўляецца Алесь Міхалевіч цяпер ад гэтага ліста, ён адказаў:

«Гэты ліст быў напісаны пасьля вельмі сур’ёзнага фізічнага і псіхічнага ўзьдзеяньня. Я думаю, што гэта бачна па почырку. Калі вы паглядзіце почырк гэтага ліста, то будзе зразумела, у якім стане ён пісаўся. Што тычыцца гэтага ліста, то я насамрэч пра гэта казаў падчас сваёй перадвыбарчай кампаніі, тут усё тое, пра што я казаў. Што, безумоўна, Аляксандар Лукашэнка для дзяржаўнасьці Беларусі зрабіў шмат, пра тое, што я насамрэч у сваёй перадвыбарчай праграме не сказаў нічога дрэннага ні на яго адрас, ні адрас яго блізкіх і родных. Сапраўды, што я лічу: тое, што адбылося на плошчы, а менавіта зьбіцьцё людзей — гэта вельмі дрэнна, і насамрэч шкадую, што гэта адбылося».

Міхалевіч кажа, што ня ўтойваў гэтага ліста — пра яго ведалі жонка і сябры. Але ён ня меў копіі гэтага ліста, каб зьмясьціць на сваім блогу. Ён кажа, што цалкам трымаецца таго, што распавёў на нядаўняй прэс-канфэрэнцыі й у заяве ў Генпракуратуру — пра ўжытыя да яго катаваньні.

Алеся Міхалевіча ўжо выклікалі на допыт у КДБ на 5 сакавіка а 10 гадзіне.

Ён сказаў, што ніколі не выстаўляў сябе героем.

«Я чалавек. Зразумела, што мая віна ў тым, што нам інкрымінуецца адпаведна з крымінальным артыкулам, вельмі маленькая, калі яна наогул ёсьць. То бок маёй віны ў гэтым наагул няма. Так, гэты ліст пісаўся пад узьдзеяньнем тых катаваньняў, якія нада мной адбываліся».

Навошта КДБ апублікаваў вытрымкі з гэтага ліста?

Міхалевіч: «Гэта робіцца для таго, каб дыскрэдытаваць мяне, магчыма, як палітыка. Для таго, каб паспрабаваць паказаць, што я слабы чалавек. Я яшчэ раз пацьвярджаю, што я адзін зь людзей, мяне можна фізічна зламаць, як, я думаю, можна фізічна зламаць практычна кожнага чалавека. Яны спрабуюць паказаць, што мяне вызвалілі пасьля таго, як я напісаў гэты ліст. Вельмі дзіўна, калі мера стрыманьня зьмяняецца на падставе ліста да прэзідэнта. Гэта вельмі дзіўна [дык што, ліст пісаўся не для таго, каб вызвалілі, а для таго, каб Лу-ка прыняў на працу ва ўладу?... – Рэд.]. Я ведаю, што пасьля гэтага ліста больш за месяц я яшчэ знаходзіўся ў сьледчым ізалятары і са мной праводзіліся аператыўныя мерапрыемствы».

-

Рэдакцыя працягвае сачыць за далейшым разьвіцьцём падзей…

Рэдакцыя.

1.

Аляксей Міхалевіч, які тыдзень таму быў адпушчаны са сьледчага ізалятара КДБ на падпіску пра нявыезд і неразгалошваньне таямніцы сьледзтва, адну з таямніцаў «амэрыканкі» вырашыў зрабіць вядомай грамадзтву: КДБ катуе вязьняў!

«На сёньняшні дзень сьледчы ізалятар КДБ Рэспублікі Беларусь ператварыўся ў канцэнтрацыйны лягер. Тое, што там адбываецца, цалкам падпадае пад міжнародную канвэнцыю ў пытаньнях катаваньняў» – заявіў ён.

Катаваньнямі Аляксей Міхалевіч назваў фізычныя і маральныя зьдзекі зь вязьняў — так званыя «расьцяжкі» і выкручваньні рук у кайданках, вывад голымі на холад, доўгае стаяньне ля сьцяны амаль у шпагаце, прымусовае знаходжаньне ў памяшканьні са сьвежапафарбаванай падлогай з пахам ацэтону, абразы, пагрозы, маральны ціск.

Адразу пасьля арышту ад Міхалевіча запатрабавалі, каб ён выступіў па БТ з напісаным у КДБ тэкстам з асуджэньнем іншых кандыдатаў на прэзыдэнта. Калі ён адмовіўся, то трапіў пад зьдзекі й катаваньні, сьледчыя дзеяньні зь ягоным удзелам праводзіліся без адвакатаў, з парушэньнем законаў.

«Па выніках гэтага ціску мне быў прапанаваны адзіны варыянт, пры якім я магу вызваліцца і выйсьці пад падпіску пра нявыезд. Гэтым варыянтам было падпісаньне дамовы пра супрацоўніцтва з КДБ, а менавіта, што я павінен быў стаць агентам КДБ. Не пад узьдзеяньнем катаваньняў, а для таго, каб заявіць пра ўсе тыя злачынствы, якія там творацца, я пайшоў на гэты крок. Я падпісаў дакумэнт аб тым, што станаўлюся таемным супрацоўнікам КДБ. Але я хачу сказаць, што я ніколі ня быў і ня буду агентам КДБ. Прашу ўспрымаць маю сёньняшнюю заяву як публічную адмову ад супрацоўніцтва. Прашу лічыць тую паперу несапраўднай і такой, якая ня мае ніякай сілы».

Міхалевіч зазначыў, што сьледчыя, якія вядуць яго справу, у катаваньнях удзелу не прымалі, але і ніяк не рэагавалі на ягоныя паведамленьні пра зьдзекі.

Ён зазначыў, што поштай падаў заяву пра катаваньні ў КДБ у Генэральную пракуратуру Беларусі й упаўнаважанаму ААН па катаваньнях.

КДБ хоча фізычна і маральна зламаць палітвязьняў — перакананы Міхалевіч — і таму КДБ адмыслова не дапускае да іх адвакатаў, каб схаваць гэтыя катаваньні.

«Я як грамадзянін павінен зрабіць усё магчымае, каб гэтыя катаваньні спыніліся і каб канцэнтрацыйны лягер у цэнтры Менску спыніў існаваньне».

Спадар Аляксей не выключае, што сёньняшняя заява будзе яму дорага каштаваць: «Ужо сёньня я магу апынуцца зноў у сьледчым ізалятары. Я ўпэўнены, што мой абавязак як грамадзяніна — распавесьці пра тыя ўсе злачынствы, якія робяцца ў сьледчым ізалятары. Таму я спакойна стаўлюся да таго, што магу зноў туды трапіць, і разумею, што ўмовы будуць нашмат горшыя, разумею, што мне будуць помсьціць».

Міхалевіч выказаў упэўненасьць, што іншым палітвязьням таксама прапаноўвалі падпісаць дамовы аб супрацоўніцтве з КДБ, і заклікаў іх распавесьці пра гэта і тым самым паламаць сцэнар уладаў. Ён заявіў, што застаецца законапаслухмяным і не зьбіраецца пакідаць Беларусь да канца сьледзтва. Ён ня лічыць сябе ні ў чым вінаватым.

Аляксей Міхалевіч распавёў, што ў камэры зь ім не было іншых палітвязьняў, але ён чуў, як катуюць у суседніх камэрах. Распавёў і пра сваё часовае знаходжаньне ў СІЗА на Валадарцы — у самай горшай камэры, дзе на 15 чалавек было 8 спальных месцаў і дзе таксама зьдзекаваліся зь вязьняў.

2.

Падаем тэкст заявы Аляксея Міхалевіча.

Нягледзячы на тое, што я, Алесь Міхалевіч, экс-кандыдат у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, зьвязаны падпіскай аб неразгалошваньні таямніцы сьледства, я лічу, што мушу распавесьці пра тое, што адбываецца з затрыманымі вязьняміі ў СІЗА КДБ; Галоўная «таямніца сьледства» — гэта метады, якія ўжываюцца для таго, каб змусіць людзей падпісаць вымаганыя ад іх паказаньні і дэкларацыі. Я лічу, што супрацьзаконныя дзеяньні, якія парушаюць ня толькі беларускае заканадаўства, але і міжнародныя дамовы, такія як Міжнародная канвенцыя супраць катаваньняў, нельга прыкрываць «таямніцай следства».

Як вам вядома, я быў адным зь сямі кандыдатаў, затрыманых сьпецслужбамі пасьля падзеяў 19 сьнежня, і адным з некалькіх дзясяткаў дэмакратычных актывістаў, якія патрапілі пад утрыманьне пад вартай у СІЗА КДБ.

Я адмовіўся зачытаць для ТБ заяву асуджэньня іншых кандыдатаў.

Выклікі да супрацоўнікаў КДБ пачаліся зь першых гадзін затрыманьня, вяліся без адваката, пратакола, з парушэньнем усіх працэсуальных нормаў. Прыблізна з 26 сьнежня, у адносінах да мяне пачалі прымяняцца дзеяньні, якія зьяўляюцца катаваньнем.

Пры выхадзе з СІЗА КДБ у мяне канфіскавалі дзёньнік, які я там вёў штодня, але тое, што адбылося, немагчыма сьцерці з памяці. Асобныя факты пералічаныя ў дакуманце ніжэй.

Па ўрыўках фразаў, пачутых з-за дзьвярэй, я зразумеў, што падобныя дзеяньні прарабляюць і зь іншымі актывістамі, якія адмаўляюцца даваць вымаганыя ад іх паказанні; Адвакатаў не дапускаюць толькі таму, каб зьняволеныя не маглі паведаміць пра факты катаваньняў. Я непакоюся пра лёс усіх вязняў, асабліва тых, якія ня мелі сустрэчаў з адвакатамі з канца мінулага году. Я разумеў, што тое, што з намі робяць, скіравана на ламаньне апазіцыйных лідараў. Для мяне выбар быў паміж двума варыянтамі: альбо застацца пад вартай да суду, альбо зрабіць выгляд, што я згодны выконваць патрабаваньні супрацоўнікаў КДБ.

Умовай майго вызвалення стала падпісанне дамовы аб супрацоўніцтве.

Я свядома пайшоў на гэты крок, і гэта было прадыктавана ня ціскам і катаваньнем, але жаданьнем данесьці інфармацыю пра тое, што адбываецца са зьняволенымі.

Я адкрыта заяўляю, што ніколі ня быў і ня буду агентам Камітэта дзяржаўнай бясьпекі!

Сваёй публічнай заявай я здымаю зь сябе абавязак, які быў пазначаны ў паперы.

Я разумею, што ўжо да канца гэтага дня я магу патрапіць назад у СІЗА, і што стаўленьне да мяне на гэты раз будзе непамерна больш жорсткім. Але я хачу зрабіць усё магчымае, каб выратаваць тых, хто яшчэ застаецца за кратамі, каб аблегчыць лёс гэтых людзей, каб спыніць катаваньні. Я хачу, каб у іх была магчымасьць выйсьці на свабоду не зламанымі, не стаўшы на шлях супрацоўніцтва, а перадусім проста жывымі.

У сваім выступе я адмыслова не раскрываю імёнаў супрацоўнікаў й іншых акалічнасьцяў сьледства; Але ўсе незаконныя дзеяньні ў адносінах да мяне, разам з указаньнем канкрэтных фактаў, я выклаў у заяве, якую накіроўваю ў Пракуратуру, а таксама ў форме, якая будзе накіравана сьпецдакладчыку ААН па праблеме катаваньняў.

Лічу, што пракуратура мусіць правесьці праверку і спыніць зьверствы.

Разам з тым, я зрабіў падрабязнае апісаньне ўсяго, што са мной адбывалася, і накіраваў на захаваньне ў надзейнае месца. Гэтыя сьведчаньні зьявяцца ў публічнай прасторы, у выпадку калі мяне зноў затрымаюць і зьмесцяць пад варту.

Я зраблю ўсё магчымае, каб зьнік канцлагер у цэнтры Мінску.

Спосабы здзекаў. «Амерыканка»

1. 10 студзеня «ахоўнікі ахоўнікаў» — людзі ў чорных масках без апазнавальных знакаў —  вывалаклі з камеры, сілай пачапілі кайданкі ззаду, паднялі іх так, каб апусьціць тварам да бетоннай падлогі. Спусьцілі па вінтавой лесьвіцы ў падвальнае памяшканьне. Сказалі, выварочваючы рукі за сьпіной максімальна высока ўверх, пакуль не пачалі хрусцець суставы, што я павінен выконваць усё, што ад мяне патрабуюць.

Трымалі рукі падвешанымі за кайданкі доўга і падымалі вышэй і вышэй, пакуль не сказаў, што буду выконваць усё. Супрацоўнікаў ізалятара пры гэтым не было нават на калідорах.

2. Сістэматычна — па 5–6 разоў на суткі — выводзілі «на обыск» — на асабісты дагляд. Падчас гэтага ставілі голымі «на расьцяжку», падсякаючы ногі амаль да поўнага шпагата. Калі падсякалі ногі, адчувалася, як ірвуцца зьвязкі. Ставілі голымі на адегласьці каля метра ад сьцяны, прымушаючы абаперці рукі на сьцяну, у памяшканьні, дзе тэмпература не перавышала 10 градусаў. Трымалі так па 40 хвілін, пакуль не ацякалі рукі. Некалькі разоў патрабавалі, каб рукі клаў на сьцяну далонямі навонкі і так стаяў.

3. Падчас так званага асабістага дагляду ўсіх выганялі ў халоднае памяшканьне распранутымі дагала і прымушалі выконваць рэзкія прысяданьні па некалькі дзясяткаў разоў. Вязьням са слабейшым здароўем падчас гэтага рабілася кепска, але людзей у масках гэта не спыняла.

4. На ноч не выключалі дзённае святло, патрабавалі класьціся тварам пад лямпу, забаранялі накрываць твар хусткай, «чтоб відеть ліцо». У выніку пачаў псавацца зрок. Загадвалі спаць, павярнуўшыся тварам да «вочка» ў дзьвярах, за гэтым сачылі бесперапынна — калі ты паварочваўся ў сьне, заходзілі і будзілі, прымушаючы легчы, як загадана. Фактычна гэта вылівалася ў катаваньне адсутнасьцю сну.

5. Фарбавалі падлогу ў камеры фарбай на ацэтоне, і патрабавалі знаходзіцца ў памяшканьні, якое фактычна не праветрывалася, да поўнага высыханьня фарбы. Такое ўздзеяньне доўжылася болей за сорак гадзінаў запар.

6. У саміх камерах тэмпература не перавышала 10 градусаў, ацяпленьня практычна не было. На сьцяне была чорная плесьня, якая разрасталася, калі зачынялі фортку.

Паведамілі, што мая камера павінна хадзіць да доктара толькі па чацьвяргах (замест прапісанай у правілах магчымасьці наведваць па запатрабаваньні). Падчас вымярэньня ціску доктар забараняў вязню глядзець на апарат, каб той, каму мераюць ціск, не бачыў паказаньні. Запісваў гісторыю хваробы ў журнал, зачыняючы яго паперкай. Выганялі на прагулку ў мароз усіх, нават тых, хто запісаўся да доктара, не кажучы пра тых, у каго не было цёплых рэчаў.

Не пускалі адваката, хаця вольныя памяшканьні заўсёды былі — мы бачылі пустыя кабінеты па дарозе на ўласныя допыты. (Ніхто з нас не атрымаў магчымасьці сустрэцца з адвакатам сам-насам. Гэта было зроблена адмыслова, каб пазбавіць магчымасьці распавесьці пра катаваньні).

3 камер забралі «Правілы ўнутранага распарадку», бо адміністрацыя парушала гэты дакумент у дзясятках пунктах. «Людзі ў масках» папярэдзілі, што ў выпадку скаргаў ізноў «падвесяць за кайданкі» У перыяд актыўнага ціску мяне выводзілі на так званы вобшук па 8 разоў за дзень.

Грамадзянін Афганістана, які сядзеў у адной камеры са мной і меў досьвед знаходжання ў палоне ў талібаў, сказаў, што там няма такой мадэрнізацыі (паказваючы на пасцель і нары), але абыходзяцца з людзьмі там нашмат лепш.

«Валадарка», куды мяне перавялі для таго, каб спужаць (так сказалі ахоўнікі ў масках у «амерыканцы»).

У пракуранай камеры на 8 спальных месцаў 15 чалавек. Спалі па чарзе. Калі змена спаць выпадала ўдзень, то даводзілася выбіраць паміж сном і прагулкай. Падчас вобшуку выводзілі на гадзіну ўсіх 15 чалавек у карцэр плошчай 5 квадратаў, дзе некаторыя гублялі прытомнасьць. 3 маім з’яўленьнем такія вобшукі пачалі праводзіць кожны дзень, каб настроіць камеру супраць мяне.

(канец заявы)

3.

Трэба адзначыць, што два іншых кандыдаты ў прэзідэнты, якія былі выпушчаны раней за Міхалевіча – Рымашэўскі й Кастусёў – заявілі, што супраць іх катаваньні не выкарыстоўваліся, і што яны ніякіх падпісак аб супрацоўцтве з КГБ не давалі (гл. http://nn.by/?c=ar&i=51054; http://www.svaboda.org/content/article/2323359.html)…

Цікава было б даведацца і меркаваньне на гэты конт такіх асоб, як Дзьмітрыеў і Кобец…

-

Але ў цэлым, што тут сказаць: Падзеі цікавыя. Рэдакцыя будзе сачыць за іх далейшым разьвіцьцём.