Маем абавязак паінфармаваць нашых чытачоў аб выніках сустрэчы прыхільнікаў стварэньня Беларускага Дэмакратычнага Руху. Акрамя таго, за апошнія дні адбылося некалькі важных падзей, якія варта абмеркаваць.

1.

24 сакавіка 2012 года ў Менску па закліку сябраў рэдакцыі сабралася, на жаль, толькі некалькі чалавек. Іх фота вы бачыце ніжэй. Гэта — два студэнты-гісторыкі (на фота абодва зьлева), пісьменьнік Кастусь Травень (на фота ён крайні справа), адзін з самых галоўных актывістаў па стварэньні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) айцец Леанід Акаловіч і кіраўнік нашай рэдакцыі Алесь Астроўскі (у цэнтры).

Пасьля знаёмства (большасьць прысутных убачылі адзін аднаго ўпершыню) была абмеркавана сітуацыя ў Беларусі (каб скарэктаваць і ўдакладніць уласнае разуменьне) і задачы, якія стаяць перад арганізатарамі Беларускага Дэмакратычнага Руху. Было адзначана, што гэтыя задачы па-ранейшаму адпавядаюць этапу Веды.

Надвор’е ў Менску ў час сустрэчы было цудоўным. На гэты раз сабрацца людзям каля помніка Купалу ніхто не перашкаджаў. Адзіным недахопам падзеі было тое, што прыйшло мала людзей. Аб’ектыўна, але факт – наш рух пакуль застаецца ў зародкавым стане (праўда, перад сустрэчай Астроўскаму патэлефанавалі два чалавекі й паведамілі, што ня змогуць прыйсьці; некаторых у гэты дзень не было ў Беларусі; некаторых рэдакцыя папрасіла не прыходзіць; а некаторыя напэўна спужаліся магчымых рэпрэсіяў — мы пра гэта шчыра папярэджвалі, робячы абвестку).

Што ж, кожны сам абірае свой шлях…

У арганізацыі сваёй дзейнасьці рэдакцыя ня лічыць магчымым выкарыстоўваць PR-аўскія тэхналогіі маніпуляваньня людзьмі, іх наўпроставы ці ўскосны падман. Калі мы лепш за іншых разьбіраемся ў тым, што такое персьпектыўны, верны шлях грамадска-палітычнага разьвіцьця, мы лічым сябе абавязанымі публічна папярэджваць людей, да якіх мы можам дагрукацца, выкарыстоўваючы  рацыянальную аргументацыю  — г.зн., што мы заўсёды зьвярталіся і будзем зьвяртацца толькі да розуму людзей, а таксама да больш высокіх псіхічных рыс — сумленьня, пачуцьцяў нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, шчырага патрыятызму… Гэта мы будзем рабіць і далей, нягледзячы ні на што…

2.

На наступны дзень, 25 сакавіка, у Менску лепшая частка (бо нацыянальна-дэмакратычная) “беларускай дэмакратычнай аб’яднанай” апазіцыі ўзначаліла адзначэньне чарговай гадавіны першага аднаўленьня дзяржаўнасьці Вялікай Літвы-Беларусі, якое адбылося ў 1918 годзе (гл., напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/24526474.html).

Каля Акадэміі Навук сабралася, па розных зьвестках, 2,5 — 3,5 тысячы чалавек, якія прайшлі шэсьцем пад беларускімі нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Бангалор, дзе адбыўся мітынг.

Адносна невялікая колькасьць удзельнікаў мерапрыемства, напэўна, тлумачыцца вельмі кепскім надвор’ем, якое было ў Менску ў гэты дзень. Напэўна, ма́е значэньне і тое, што ўсё большая колькасьць людзей, якія шчыра жадалі б жыць у цывілізаванай, свабодна-самастойнай, нацыянальна-дэмакратычнай Беларусі, адчуваюць бессэнсоўнасьць далейшай падтрымкі тых кіраўнікоў апазіцыі, якія правалілі ўсе шанцы, страцілі столькі гадоў, але… па-ранейшаму як ні ў чым ні бывала “плаваюць” на паверхні грамадска-палітычнага жыцьця ў Беларусі. Становіцца ўсё больш відавочным, што гэта іх такое “плаваньне” якраз і заключае ў сабе стратэгічны дэструктыўны сэнс – не дапусьціць магчымасьці арганізоўваць апазіцыйную дзейнасьць у Беларусі іншым больш здольным і непрадажным людзям…

Таму далей мы скранцэнтруем увагу на тым, што і чаму мы лічым сэнсоўным у грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі ў наш час (хаця гэтае пытаньне мы ўзьнімаем дастаткова рэгулярна, перыядычна зьяўляюцца новыя факты, грані, аргументы, якія варта абмеркаваць).

Але найперш, для разьмінкі, давайце зьвернем увагу на факт, які, здаецца, мае малае дачыненьне да справы. Факт такі: калі калона “нацыяналістаў” набліжалася да Бангалора, да яе далучылася група пад “весялковымі сьцягамі” (гл. фота).

Гэта – вядомыя людзі. Іх грамадская пазіцыя, а таксама сэнс іх дзейнасьці падрабязна прааналізаваныя на сайце (чытаць адсюль http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2012/01/08/4696/). Тое, што гэтыя людзі нічым ня могуць дапамагчы ў пераўтварэньні цяперска-лукашысцкай Беларусі ў дэмакратычную дзяржаву, відавочна і цалкам даказана намі. Але ж ніхто не запрапанаваў ім у калону не станавіцца, ці хаця б згарнуць “весялковыя” сьцягі, каб не дыскрэдытаваць тых, хто сабраўся, перад беларускім народам (а тое, што цяперскія ўлады абавязкова выкарыстаюць гэты факт, можаце не сумнявацца…).

Асаблівую пікантнасьць сітуацыі дадае вось што. 17 сакавіка — гэта быў дзень, калі ў Беларусі стала вядома пра забойства Кавалёва і Канавалава, а таксама пра тое, што Каваленку пачынаюць прымусова “лекаваць”. Дык вось, гомасексуалісты зладзілі свой 10-хвілінны “пікет” у Менску менавіта тады (як на справе выглядаў іх г.зв. “пікет”, гл. фота ніжэй). Якая ж тэма была ў “пікета”? А тэмай было змаганьне супраць… “ксенафобіі й расізму ў Беларусі” (?!). Ня верыце таму, што прачыталі? Тады пачытайце тут: http://www.svaboda.org/content/article/24518975.html. 

Хто не схапіў сутнасьць падзеі, тлумачым: у Беларусі, у якой цяпер назіраецца небясьпека страты дзяржаўнасьці, этнацыд і генацыд беларускага народу, на кожным кроку адбываецца дыскрымінацыя беларусаў-літвінаў на іх уласнай зямлі (менавіта па нацыянальнай прыкмеце), актыўнешым чынам ідзе захоп уласнасьці беларускага народу, зьнішчаецца наша прырода, пагражае кітайская ці чорт ведае якая яшчэ каланізацыя нашай зямлі, і г.д., і да т.п. – дык вось на гэтым фоне вылазіць нейкая група і пачынае агітаваць супраць… “ксенафобіі й расізму”!.. Г.зн., робіць тое, што ўсяму вышэй адзначанаму сатанізму якраз спрыяе! Сэнс акцыі зразумелы: Беларусы не павінны рыпацца, яны мусяць баяцца, што іх абзавуць “ксенафобамі й расістамі!”

(нагадаем, каланізацыя Беларусі абсалютна чужароднымі ксенаэтнасамі – відавочны, дадатковы і ня менш страшны механізм генацыду карэннага народу, чым фізічнае ці інфармацыйнае ўзьдзеяньне з тымі ж мэтамі; падумайце над тым, што адбылося зь сербамі на тэрыторыі Косава, калі туды перасяліліся албанцы; што адбылося з уйгурамі, маньчжурамі, тыбетцамі, манголамі, народам хой, калі на іх этнічныя тэрыторыі перасяліліся кітайцы…)

Усьвядомілі ўзровень цынізму?! Бачыце, што робіцца?!…

Тое, што ў гомасэксуалістаў ёсьць псіхічныя адхіленьні, вядома даўно. Але, каб іх псіхіка мела аж настолькі дэструктыўную, блюзьнерскую накіраванасьць, цяжка было нават уявіць. Цяпер будзем ведаць і гэта. А таксама тое, што гаспадарам “блакітных” менавіта такая агентура, здольная на самыя паскудныя, цынічныя рэчы, якраз і патрэбная… 

І вось тут раптам усё тая ж група змагароў з “ксенафобіяй і расізмам у Беларусі” прыходзіць на мітынг нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі з нагоды найвялікшага нацыянальнага сьвята беларускага народу, а ёй арганізатары нават ня здольны нічога сказаць…

Ну, што, адчулі нюансік?! А, між тым, гэты нюансік яскрава дэманструе яшчэ адну праблему — узровень тых, хто кіруе нават нацыянальна-дэмакратычнай часткай “беларускай дэмакратычнай апазіцыі”. Калі так сябе паводзяць Колас й Івашкевіч, што ж тады чакаць ад лябедзек, саньнікавых ды іншых халезіных з бандарэнкамі…

Разьлічваеце на іх? І далей зьбіраецеся хадзіць за імі? Гэта вашае права. Наша задача вас папярэдзіць.

З нагоды “цудаў”, якія мы бачым у грамадска-палітычным жыцьці, маем права выказаць адзін прагноз і адну гіпотэзу.

Прагноз. Адсутнасьць прынцыповасьці ў кіраўнікоў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” азначае, што кіраўнікі геяў хутка будуць імкнуцца ўвайсьці ў склад “аб’яднанцаў”, каб праводзіць там тую палітыку, якую ім заказалі іх гаспадары (відаць, адных ліберастаў сярод аб’яднанцаў ім недастаткова). Далей “палітыка” геяў будзе такой: актыўнае змаганьне супраць “расавай нецярпімасьці, а таксама супраць ксена-  ды гомафобіі ў шэрагах аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі й ва ўсёй Беларусі ў цэлым”; пра генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю беларусаў і г.д., як і цяпер, будзе поўны маўчок!

Гіпотэза. Севярынец і Дашкевіч, якія супраціўляліся пранікненьню “блакітных” у шэрагі “аб’яднанцаў” (асабліва Дашкевіч), відаць, не дарма цяпер знаходзяцца за кратамі. За што іх пасадзілі на такія вялікія тэрміны? Яны не былі (проста не маглі быць) “арганізатарамі забурэньняў 19.12.2010”, бо не былі… кандыдатамі ў прэзідэнты (!; Дашкевіч дык увогуле быў арыштаваны яшчэ да 19.12-га). Зьвярніце ўвагу, Севярынец і Дашкевіч не кандыдаты, не арганізатары — і ў турме, а, напрыклад, такія людзі, як Раманчук, Рымашэўскі, Міхалевіч (ня кажучы ўжо пра такіх асобаў, як Фядута, Дзьмітрыеў, Халезін), якія і кандыдаты, і арганізатары – на свабодзе… Нейкі парадокс. Нешта тут ня тое.

А калі паглядзець на задачу далейшага “перафарматаваньня” кіраўнічых колаў “аб’яднанцаў”, атрымліваецца не прадокс, а менавіта тое, што трэба. Толькі ня тое, што трэба нашаму народу, а тое, што трэба цяперска-лукашысцкім уладам і сіянакратыі, якая ёсьць закулісным гаспадаром як апазіцыйных “аб’яднанцаў”, так і апасяродкавана праз “Расею”… тых жа цяперска-лукашысцкіх уладаў.  

Вось, аказваецца, якія могуць быць сапраўдныя прычыны таго, што Севярынец і Дашкевіч сёньня пакутуюць у вязьніцы… 

Час пакажа, наколькі мы былі праніклівымі. А пакуль сваю задачу мы выканалі: нашых чытачоў папярэдзілі…

3.

Хаця наша дзейнасьць зьяўляецца практычна толькі ідэалагічнай (збор 24 сакавіка гэта пацьвердзіў), затое мы ў гэтай сьферы імкнемся дзейнічаць максімальна канкрэтна, адназначна.

Таму мы, у адрозьненьне ад “аб’яднанацаў”, не зьбіраемся дараваць “блакітным” і факт суперцынічнага, блюзьнерскага пікету, й іх імкненьне змагацца зь “ксенафобіяй і расізмам” у шэрагах “аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі” й ва ўсёй Беларусі. А таму мы зьвяртаем увагу на наступны двуадзіны факт:

- блакітныя нахабна ўзурпавалі адну з найпрыгожых натуральных зьяў — вясёлку — ў якасьці ўласнага сімвала. На гэта яны ня мелі ніякага права, бо вясёлка – зьява для ўсяго чалавецтва і можа сімвалізаваць толькі станоўчыя, прагрэсіўныя рэчы;

- тое, што вясёлка аб’ектыўна сімвалізуе прыгажосьць у разнастайнасьці, гомасексуалісты ня проста зганьбілі, але і вычварна перакруцілі; сімвал разнастайнасьці й прыгажосьці выкарыстоўваецца імі для таго, каб іх… зьнішчаць. Справа ў тым, што разнастайнасьць народаў, а празь яе і прыгажосьць чалавецтва – гэта ўласьцівасьці Чалавецтва (!), а не асобнага грамадства ці нейкай вузкай групы. Вобразна кажучы, “вясёлкавасьць” чалавецтва будзе толькі тады, калі кожны народ будзе мець пэўны колер (гл. малюнак, стан А). Калі ж кожнае грамадства будзе складзены з рознакаляровых “плямак”, дык і яны, і ўсё чалавецтва будуць выглядаць аднолькавай нецікавай бруднай масай (гл. малюнак, стан Б; прычым, у кожным грамадстве пачнецца культурна-этнічная грамадзянская вайна…). Зьлейце розныя фарбы ў адну ёмкасьць, перамяшайце, і вы ў гэтым пераканецеся. Такая вось падступная і адначасна абсалютна злачынная метода. Прычым, практычна адкрытая, з выклікам…

Гэтаму трэба супраціўляцца. Таму, з нагоды апошніх цынічна-дэструктыўных дзеяньняў гомасексуалістаў, якім кіруюць пэўныя гаспадары, аб’яўляем, што зь сёньняшнага дня пачынаецца змаганьне супраць выкарастаньня імі вясёлкі, сукупнасьці весялковых, а таксама любых іншых колераў (блакітнага, ружовага), у якасьці гомасексуальных сімвалаў.

Сімвалам гэтага змаганьня аб’яўляецца новы весялковы сьцяг (узор выстаўлены ў пачатку данага матэрыяла), на якім бачна ўзыходзячае Сонца і вясёлка, якія разам пераўтвараюць цемру ў сьвятло. Гэты сьцяг – гэта пратэст супраць узурпацыі вясёлкі гомасексуалістамі, супраць іх дэструктыўнага ўзьдзеяньня на грамадства, а таксама заклік да захаваньня разнастайнасьці, каляровасьці, прыгажосьці жыцьця і чалавецтва.   

І хай будзе так!

4.

З-за ідэалагічнай недасканаласьці, як кажуць, “имеют” сёньняшнюю апазіцыю ня толькі гомасексуалісты, а і беларусафобскія ўлады.

Ніжэй разьмешчаны фота, зь якіх бачна, як цяперска-лукашысцкія ўлады рэкламуюць, што яны… любяць Беларусь (фота зроблена ў Гародні).

Да маштаба цынізму цяперцаў мы ўжо прывыклі. Гаворка не пра гэта, а пра тое, што лозунг – “Я люблю Беларусь!” – яшчэ ў канцы 1990-х запрапанаваў Павал Севярынец. Ён лічыў яго сваім вялікім асабістым унёскам у PRаньне Беларусі й яе незалежнасьці. З падачы Севярныца гэты лозунг доўга выкарыстоўваў Малады Фронт. Аднак некалькі гадоў як “Я люблю (мы любім) Беларусь!” быў перахоплены беларусафобскімі ўладамі й, як бачым, пасьпяхова (натуральна, пасьпяхова для іх) выкарыстоўваецца дасёньня. Прыкрыўшыся ім, этнацыда-генацыдчыкі працягваюць спакойна рабіць сваю чорну справу.

Варта нагадаць, што пра небясьпеку менавіта такога варыянту разьвіцьця падзей і Севярынца, і маладафронтаўцаў папярэджвалі многія. Аднак, ці то з-за асаблівасьцяў характара Паўла, ці то з-за асаблівасьцяў грамадска-палітычнага сьветагляда, ён не прыслухаўся.  

(Дарэчы, пачытайце кнігу Севярынца “Нацыянальная ідэя”, якая разьмешчана на сайце; зьвярніце ўвагу, што, паводле Севярынца, на тэрыторыі Беларусі жыў і жыве такі цудоўны-расцудоўны, выбітна таленавіты габрэйскі народ, а беларусаў… чамусьці практычна няма; пачынаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2007/07/29/809/)

Цяпер вынікі бачыце?!…

У чым справа? А справа ў тым, што пра сваю любоў да Беларусі (у такім жа ключы) могуць сказаць ня толькі цяперцы-лукашысты. Тое ж могуць сказаць (і кажуць) геі, палякі, маскалі, габрэі… Калі мы будзем маўчаць і нічога не рабіць, альбо рабіць тое, што не дае станоўчых вынікаў, хутка так будуць казаць яшчэ і 1,5 мільёна кітайцаў ды столькі ж неграў з арабімі. Яны таксама будуць распавядаць, стоячы на нашай зямлі, як яны любяць Беларусь (вядома, няшчасным неграм і арабам занадта горача ў іхніх краінах, а бедным 1,5 мільярдам кітайцаў занадта цесна на іх і захопленых імі амаль 10 мільёнах квадратных кіламетрах… Аабавязкова трэба даць ім яшчэ і нашу зямлю, прычым усю. А самім сысьці ў… нябыт).

Скажыце, ці не здаецца вам, што з усёй гэтай “любоўю” нешта ня тое?!… Не пра тое гаворка. Кудысьці ўбок адышлі галоўныя прабламы ў Беларусі, зьнікла ГАЛОЎНАЕ….

А галоўнае ў тым, што не Беларусь — найважнейшае, а найважнейшы непасрэдна сам беларуска-літвінскі народ, яго правы й інтарэсы! Беларусь — свабодная, дэмакратычная, цывілізаваная, квітнеючая – гэта ўмова (хай сабе найважнейшая, але толькі ўмова) для забесьпячэньня больш істотнага і важкага – магчымасьці беларуска-літвінскаму народу (найперш яму) зьдзейсьніць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны патэнцыял!

У гэтым сутнасьць пытаньня, зьмест сёньняшніх праблем агульналюдскай цывілізацыі на тым кавалку зямлі, які завецца Беларусьсю! У гэтым сутнасьць сапраўды дэмакратычнага, найбольш канструктыўнага, цывілізаванага дый проста прыстойнага думаньня. І калі менавіта гэтая сутнасьць адлюстравана ў слоганах — напрыклад, “Беларускі народ – гаспадар Беларусі!”; “Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі!”; “У Беларусі найперш беларускі народ!”, “На берарускай зямлі інтарэсы беларускага народу вышэй за іншае!” — імі ніякія сацыяльныя паразіты скарыстацца ня змогуць.

Праўда, так могуць думаць толькі сапраўдныя дэмакраты-гуманісты. Напрыклад, такія, як мы.

Карацей, Беларусь – наша зямля! І кропка… Кропка, зь якой усё пачынаецца і якой усё заканчваецца…

5.

У цэлым, калі ў чарговы раз прааналізаваць стратэгічныя прычыны бесперапынных паразаў “беларускіх аб’яднаных дэмакратычных сіл”, дык, закранаючы толькі ідэалагічную сьферу, даводзіцца зноў казаць пра, як мінімум,  недасканаласьць іх стратэгічных каштоўнасьцяў і мэт. Гэта, у сваю чаргу, і дазваляе ворагам беларускай дэмакратыі ўлазіць у розныя ідэалагічныя шчыліны, рабіць тактычныя падмены (што прадэманстравана вышэй), абяскроўліваць апазіцыю, падрываць знутры, рабіць яе барацьбу бессэнсоўнай. Усё гэта ў выніку працуе на карысьць беларусафобаў-цяперцаў, якія працягваюць уладарыць на нашай зямлі год за годам (успомніце, як Лу-ка заяўляў, што пра такую апазіцыю, якая супрацьстаіць яму ў Беларусі, можна толькі марыць…).

У час сустрэчы 24.03 каля помніка Купалу ў Менску, пад час абмеркаваньня галоўных рысаў грамадска-палітычнай сітуацыі, было закранута блізкае пытаньне: што зьяўляецца галоўнай каштоўнасьцю палітычнай дзейнасьці — справядлівасьць ці сіла? Адным з удзельнікаў сустрэчы было выказана меркаваньне, што справядлівасьць – прыкмета слабасьці, да яе апелююць толькі тыя, хто ня мае сілы (людскіх і фінансавых рэсурсаў, рэальнай улады). А вось сіла – гэта, маўляў, адзіная сапраўдная палітычная каштоўнасьць. На яе трэба арыентавацца, толькі яе імкнуцца накопліваць.

Абмеркаваўшы ў рэдакцыі даную тэзу, мы вырашылі выказаць нашу пазіцыю на старонках сайта. 

Мы – сябры рэдакцыі – нічога супраць сілы ня маем. Але лічым, што ў справядлівасьці, як адной з палітычных каштоўнасьцяў, ёсьць ня меншае значэньне. Сіла і справядлівасьць знаходзяцца ў сістэмінай сувязі – бязь іх зьдзяйсьненьне ўладных паўнамоцтваў альбо ня будзе практычна магчымым, альбо ня будзе мець сэнсу.  

Калі зь сілай усё больш-менш зразумела (яна зьбясьпечвае рэальныя магчымасьці для зьдзяйсьненьня палітыкі – успомніце сталінскае “колькі ў яго дывізій?”), дык са справядлівасьцю ня так усё відавочна. Справа ў тым, што справядлівасьць (гістарычная, нацыянальная, сацыяльная) – гэта больш высокая ў параўнаньні зь сілай палітычная катэгорыя. Яна надае сэнс палітычнай дзейнасьці. Так, пазбаўленая справядлівасьці, рэальная палітыка сапраўды магчымая, але яна будзе… бессэнсоўнай. У такой жа ступені бессэнсоўнай, аб’ектыўна аб’ектнай, у якой такімі зьяўляюцца, напрыклад, броўнаўскі рух, марскія хвалі, вецер, агонь і г.д. І наадварот, чым на больш высокія мэты арыентуецца палітыка, чым больш высокімі крытэрамі кіруецца, тым у большай ступені мае сэнс, зьяўляецца суб’ектнай…

Гэта заканамерная сітуацыя. Звычайна, у складаных высокаразьвітых сістэмах самая высокая іх частка зьяўляецца адначасна і самай новай і… кіруючай.

Возьмем, напрыклад, арганізацыю-функцыю цэнтральнай нярвовай сістэмы чалавека. Філагенетычна (гістарычна) самым новым тут зьяўляецца кара галаўнога мозга. І, о дзіва, гэтая частка нашага цела аказваецца галоўным кіруючым цэнтрам ва ўсім арганізьме чалавека. Настолькі галоўным, што страціўшы функцыю кары, чалавек спыняе быць чалавекам… (што не характэрна ні для якога іншага людскага органа ці яго часткі).

Яшчэ прыклад зь біялагічнага. Нядаўна мы аналізавалі, як у ходзе філагенэзу чалавека разьвівалася адзнака “пол” (гл. вось тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/26/4638/). Спачатку ў нашых найдалёкіх продкаў зьявіўся полавы працэс, потым полавае размнажэньне, потым раздзельнаполавасьць, полавы дзімарфізм, і, нарэшце, у самым канцы — храмасомна-генетычныя механізмы перадвызначэньне адзнакі “пол” па жаночым ці мужчынскім тыпе. Калі ж прааналізаваць, як цяпер разьвіваецца гэтая адзнака ў чалавека ў ходзе антагенэзу (індывідуальнага разьвіцьця асобіны), можна ўбачыць, што яна разьвіваецца пад кіраўніцтвам філагенетычна самага новага і высокага яе элемента – сьпецыфічных для кожнага пола генаў і храмасом.

А вось прыклады з рацыянальна-грамадскай сьферы. Правілы дарожнага руху (у т.л. самыя новыя іх параграфы) кіруюць рухам аўтатранспарту. Правілы шахмат і футболу кіруюць гэтымі гульнямі…

Аналагічная сітуацыі назіраецца і ў ходзе гуманістычнага прагрэсу. Тое, што тут новае (а паняцьці й крытэры справядлівасьці, прагрэсіўнасьці, сэнсоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці несумніўна новыя ў гісторыі глабальнай палітыкі), зьяўляецца і найбольш каштоўным, персьпектыўным, бо накіраваным  на прагрэс.

“Выйграе той, хто будзе арыентавацца на іх (падпарадкоўвацца ім, пагодзіцца быць кіруемым імі)” – так, калі жадаеце, гучыць адзін з законаў гуманістычнага прагрэсу.   

Таму зьмест нашай дзейнасьці заўсёды з’арыентаваны на яе прагрэсіўны сэнс.

Давайце тое ж пакажам графічна.

Вось тут мы — http://nashaziamlia.org/2008/01/09/1135/#more-1135  — мы выставілі табліцу-сьхему, якую трохі ўдасканалілі й падаем ніжэй.

З гэтай табліцы-сьхемы бачна, што грамадска-палітычнае жыцьцё ў Беларусі знаходзіцца на ўзроўні 2 (у часы Савецкага Саюзу яно і ўвогуле было на ўзроўні 1). Г.зн., што і ўлады, і афіцыйная апазіцыя нешта робяць у грамадска-палітычнай сьферы, але іх дзейнасьць зьяўляецца рэактыўнай (у выглядзе рэакцыт на падзеі, справакаваны іншымі), чым нагадвае броўнаўскі рух. СМІ ў Беларусі (дарэчы, як афіцыйныя, так і апазіцыйныя) у “аналізе” палітычных падзей таксама не ўзьнімаюцца вышэй за 2-і ўзровень адказаў на пытаньні нашай рэчаіснасьці, застаюцца ў рамках пытаньняў: што? дзе? калі? максімум, як? Пытаньні ідэалагічнага, а тым больш сьветагляднага ўзроўня ўзьнімаць баяцца ўсе (мы — выключэньне).

Калі зь цяперска-лукашысцкімі ўладамі ўсё зразумела – гэта сілы соцыя-паразітныя, зацікаўленыя ў кансервацыі сёньняшняга стану, а то і ў яго дэградацыі (таму ім непатрэбная ніякая ідэалогія; калі ж яны спрабуюць яе сфармуляваць, як ужо было, вылазіць соцыя-паразітны зьмест) – то з афіцыйнай апазіцыяй, здаецца, усё павінна выглядаць інакш. На справе і апазіцыя баіцца выходзіць хаця б на 3-і ўзровень змаганьня (а тым больш на 4-ы ўзровень, на якім суадносяцца мэты руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу). Настолькі баіцца, што ахвяруе выніковасьцю сваёй дзейнасьці… Адсюль мы і маем таптаньне на месцы ў беларускай палітыцы (так можам датаптацца на страты дзяржавы і сьмерці…).

Нам могуць запярэчыць, што ў афіцыйнай апазіцыі існуе адзіная ўзгодненая мэта – гэта адхіленьне Лу-кі ад улады. Але, па-першае, гэта не ідэалагічная, а палітычная, тактычная мэта, а, па-другое, мэта дэструктыўная. А што “аб’яднаная дэмакратычная” апазіцыя будзе рабіць пасьля?! Якія потым будуць грамадска-палітычныя пераўтварэньні?! Гэта вы ў сфармуляваным выглядзе дзе-небудзь бачылі, чулі? Не.  

Вось, менавіта…

І прычына гэтага відавочная (пра яе мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/ ; гл. сьхему з таго артыкула і тлумачэньні да яе на пададзеным адрасе): у кожнай апазіцыйнай сілы (а, галоўнае, у адпаведных заходніх гаспадароў кожнай з гэтых сіл) ёсьць свае мэты “на пасьля” ў Беларусі, якія, натуральна, хаваюцца (бо зьяўляюцца злачыннымі адносна інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!). Таму адзінай канструктыўнай мэты, праграмы “аб’яднаныя дэмакратычныя сілы” сфармуляваць аб’ектыўна ня ў стане (вось такія яны і аб’яднаныя, і дэмакратычныя…; сітуацыя Б на сьхеме). Найперш па гэтай прычыне  дзейнасьць цяперашняй афіцыйнай апазіцыі зьяўляецца безвыніковай. Па сутнасьці “аб’яднанцы” проста гуляюць (больш-менш усьвядомлена) сумесна зь цяперцамі ў адной і той жа гульні пад назвай “беларуская палітыка”.

Між тым, фармуляваньне адзінай канструктыўнай мэты на перыяд пасьля зрынаньня беларусафобскага рэжыму (фармуляваньне гэтай мэты мы завем Праграмным вобразам Будучай Беларускай Дзяржавы і патрабуем даўно; яна абсалютна неабходная хаця б на першыя 10-15 гадоў; на жаль, нас “ня чуюць”…) магчымае толькі на грунце яе адэкватнага суаднясеньня з аб’ектыўна прагрэсіўнымі задачамі, якія стаяць ня толькі перад нейкімі асобнымі сацыяльнымі групамі, але перад усім нашым народам, іншымі народамі на Зямлі, перад чалавецтвам у цэлым (на сьхеме сітуацыя А).

Вось і атрымліваецца, што вырашэньне пытаньня сэнсу грамадска-палітычнай дзейнасьці зьяўляецца абсалютна неабходным для яе ж эфектыўнасьці-пераможнасьці…

Наўрад ці варта даводзіць відавочнае, што прагрэсіўны сэнс палітычнага змаганьня ў Беларусі зьвязаны са зьмястоўнай дэмакратыяй, якая ў сваю чаргу ня можа ня быць з’арыентаванай на аб’ектыўныя каштоўнасьці беларускага народу, дасягненьня значна большага ўзроўню гістарычнай, нацыянальнай, сацыяльнай справядлівасьці й да т.п. рэчамі.  Таму адразу робім заключную выснову:

- справядлівасьць і сіла ў палітыцы жорстка зьвязаныя;

- прычым, справядлівасьць мусіць кіраваць сілай; інакш палітычная дзейнасьць ня будзе сэнсоўнай, дый нават выніковай…

Мы – сябры рэдакцыі “Беларусь-нашазямля” і арганізатары Беларускага Дэмакратычнага Руху – гэта ўлічваем, а таму будзем і надалей сачыць за тым, каб наша дзейнасьць заставалася з’арыентаванай на гістарычную, нацыянальную і сацыяльную справядлівасьць, на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, на зьмястоўную дэмакратыю, сістэмны гуманізм, сапраўдны прагрэс і падобныя вышэйшыя каштоўнасьці людскай цываілізацыі.

Хто жадае гэтага ж, далучайцеся.

6.

І апошняе.

Нас усё больш абурае накідваемая з Захаду класіфікацыя палітычных сіл, у адпаведнасьці зь якой апошнія дзеляцца найперш на “лібералаў і кансерватараў”. Гэта яўнае, наўмыснае скажэньне сутнасьці пытаньняў, якія стаяць перад чалаветцвам, што нічога, акрамя раздражненьня, выклікаць ня можа. Таму гэтай “класіфікацыяй” нельга карыстацца нават на словах, ня тое што рабіць уласны палітычны выбар на карысьць аднаго з двух.  

Нашыя веды ў гэтым пытаньні дазваляюць даць адэкватны адказ заходнім блытанікам-махлярам, а таксама запрапанаваць усім іншым адэкватную альтэрнатыву. Выкарыстаем для гэтага сімвал нашай ідэалогіі, які быў запрапанаваны і абгрунтаваны ў перадпапярэднім матэрыяле.

Тыя палітычныя сілы, якія заходнія ідэолагі называюць “лібераламі й кансерватарамі”, сімвалічна могуць быць пазначаны чорнымі лініямі, якія ідуць уверх, затым усё больш адхіляюцца ўбок (улева і ўправа адпаведна), а затым паварочваюцца ўніз, у кірунку дэградацыі. З пазіцыі ж выкладзенай вышэй тэорыі, на тую ці іншую грамадска-палітычную сілу трэба глядзець з пазіцыі 4-га ўзроўня пытаньня (ці 4-га ўзроўня існаваньня аб’екта ў рэчаіснасьці) – менавіта, як суадносяцца мэты грамадскай сілы, кірунак яе руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу.

У адпаведнасьці з гэтым атрымліваецца, што ацэнка па гарызанталі, якая ніякім чынам ня можа быць адлюстраваная на гэтай шкале, зьяўляецца, як мінімум, другаснай. Першаснай, галоўнай, зьўляецца ацэнка па вертыкалі, па шкале, дзе паказьнікі павялічваюцца зьнізу ўверх. У адпаведнасьці з гэтым падыходам, палітычныя сілы спачатку трэба класіфікаваць інакш – на тых, чыя дзейнасьць скіраваная на павелічэньне праяў гуманістычнага прагрэсу ў нашым грамадскім жыцьці (гэта будуць прагрэсоўцы – іх дзейнасьць будзе весьці да павелічэньня значэньняў на шкале прагрэсу, сімвалічна пазначанай чырвонай лініяй), і тых, чыя дзейнасьць будзе весьці да дэградацыі асобных грамадстваў і ўсёй людскай цывілізацыі ў цэлым (дэградоўцы). “Лібералы” і “кансерватары” могуць быць на пэўным этапе “частковымі прагрэсоўцамі”, але потым і тыя, і тыя могуць стаць дэградоўцамі (сёньня такімі ў найбольшай ступені зьяўляюцца “лібералы”, якія пад уплывам глабальнай сіянакратыі здэградавалі да таталітарных ліберастаў; на іх фоне “кансерватары” выглядаюць больш прагрэсіўнымі).

Натуральна, запрапанаваныя погляды і назвы будуць упоперак арганізму розных дэгенератаў. Яны іх будуць замоўчваць. Адсюль наша задача супрацьлеглая – усяляк, дзе можна, азначаныя погляды і паняцьці прапагандаваць…

-

P.S.

Калісьці, праз гады, нехта будзе казаць, што сярод беларусаў усё ж былі адэкватныя людзі, якія многае прадбачылі й заклікалі рабіць тое, што сапраўды варта было рабіць. Але палітычныя дзеячы ў шэрагах афіцыйнай апазіцыі (прозьвішчы і фота гэтых людзей рэгулярна ўзгадвае, напрыклад, тая ж “Свабода”; нас яна не ўзгадвае…) – хто з-за сваёй тупасьці, хто з-за прадажнасьці, хто з-за таго, што ня змог перамагчы свае дзікунскія амбіцыі, а нехта з-за таго, што на справе быў агентам іншых, варожых беларускаму народу сіл – не рэагавалі…

Для нас і гэтага будзе дастаткова. Хоць так мы абаронім гонар і годнасьць беларускага народу!…  

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля! 

Сёньня, 12 сакавіка, зь Сяргеем Каваленкам, які галадае ўжо два месяцы, сустрэлася ў ізалятары на Валадарскага ягоная жонка Алена. Яна выйшла з пакоя для спатканьняў «Валадаркі» ў сьлязах. Алена Каваленка кажа, што Сяргей выглядае яшчэ больш слабым. І гэта ня дзіва, бо, паводле яе падлікаў, усяго муж галадае ўжо больш за 60 дзён.  Чарговая спроба ўгаварыць мужа скончыць галадоўку не ўдалася (падаецца паводле: http://www.svaboda.org/content/article/24513181.html).

1.
Алена Каваленка: «Не зьбіраецца кідаць галадоўку, хоць ужо выглядае проста жахліва. Вельмі балюча на яго глядзець, бо яму ўжо цяжка і рухацца, і словы вымаўляць. Нават кожны крок даецца яму зь цяжкасьцю. Сказаў, што важыць 51 кіляграм, учора яго ўзважвалі. Тэмпература цела 35,2 градусы, гэта вельмі нізкая тэмпература. Ціск 60 на 90. Нешта яны там круцяць наконт шпіталізацыі — дакладна яму так і не прапаноўвалі шпіталізацыі. Адзін лекар сказаў, што ў яго ўсё нармальна, а другі выбег за ім, як яго павезьлі, што трэба шпіталізацыя.

Мне балюча бачыць, як ён памірае, і сорамна за ўсіх нас, што мы нічога ня робім. Мне проста сорамна за нашу нацыю. А ягоныя патрабаваньні застаюцца тыя самыя — ён патрабуе вызваленьня, бо лічыць сябе невінаватым».

Найбольш Алену непакоіць тое, што ў мужа падае тэмпература цела — яшчэ ўчора было 35,7 градусаў, цяпер — 35,2 градусы. Турэмныя лекары кажуць, што сочаць за станам галадоўніка, але Алена адзначае, што яму так і ня робяць прамываньне страўніка, ня ставяць кропельніцы. «Магчыма, чакаюць, пакуль страціць прытомнасьць, тады пачнуць дзейнічаць», — мяркуе Алена Каваленка.

Паводле спадарыні Алены, яе муж пры ўсім тым цікавіцца навінамі ў сям’і і ў палітычным жыцьці краіны.

Намесьнік старшыні КХП Юрась Беленькі паведаміў, што падаваў у рэспубліканскую пракуратуру заяву з просьбай арганізаваць тэрміновую шпіталізацыю Сяргея Каваленкі:

«Яны ў курсе сітуацыі. Наша просьба простая: каб яго паклалі ў палату пад нагляд доктара. Бо, ня дай бог, здарыцца нейкі збой, то ці пасьпеюць зрабіць нейкія рэабілітацыйныя дзеяньні ў дачыненьні да Сяргея?»

Адказу ад пракуратуры Юрась Беленькі ня мае.

Таксама актывіст зьвяртаўся ў Беларускі Чырвоны крыж. «Мне адказалі, што прышлюць пісьмовы адказ», — кажа Юрась Беленькі.

Сяргей Каваленка асуджаны на 2 гады і месяц за парушэньне ўмоваў адбыцьця «хатняй хіміі», якую ён атрымаў за вывешваньне нацыянальнага бел-чырвона-белага сьцяга на навагодняй ёлцы ў Віцебску.

2.

Каментар Ананіма

12.03.2012

Сьпiс беларусаненавiсьнiкаў, датычных да перасьледу Беларуса Каваленкi.

Лукашэнка — самазванец, якi кiруе беларусафобскiм спектаклем.

Баранаў — сьледчы па ёлачнай справе. Шылi Каваленку «хулiганцтва».

Буруноў — судзьдзя па ёлачнай справе. Засудзiў Каваленку на 2 гады з адтэрмiноукай.

Васiльева — журналiстка газеты «Вiцебскi рабочы». Падрыхтавала абразлiвы пасквiль, у якiм Сяргей быў параўнаны з «жывёлай, якой месца ў Заапарку».

Волкаў — старшы сьледчы сьледчай групы Першамайскага аддзела Сьледчага камітэту Рэспублікі Беларусь. 22.12.2011 г. прыцягнуў Каваленку С.А. у якасьці абвінавачанага паводле артыкула 415 КК РБ за ўхіленьне ад адбыцьця пакараньня.

Жук — т.з. судзьдзя. Кiравала беларусафобскiм судзiлiшчам, засудзiла Каваленку на 2 гады турмы.

Iванова — суддзя па адмiнiстратыўнай справе. Засудзiла Каваленку, каб затым яго ўпяклi у турму па крымiнальным артыкуле за парушэньне парадку ўмоваў адбываньня пакараньня.

Іваноў — намеснік начальніка аховы правапрадку і прафілактыкі міліцыі грамадскай бясьпекі УУС Віцебскага аблвыканкама. Кiраваў выкiданьнем сваякоў Каваленкi й iншых беларусаў з будынку суда.

Iваноў А. — супрацоўнiк мiлiцыi.  Максiмаў — супрацоўнiк мiлiцыi. Палiтыка — супрацоўнiк мiлiцыi. Удзельнiчалi у затрыманьнi i зьбiцьцi Сяргея. Затым iлжэсьведчылi i хлусілi на судзе супраць беларуса.

Лутаў - пракурор, зачытаў сфабрыкаванае абвiнавачаньне.

Нiкалайкiн — старшыня Вiцебскага гарвыканкама. Менавiта зь яго падачы, пасьля адпаведнай нарады у гарвыканкаме для работнiкаў мясцовых СМI ў трох вiцебскiх газетах павыходзiлi брудныя пасквiлi на Каваленку.

Рудакоў — пракурор па ёлачнай справе, зачытваў абвiнавачаньне.

Тулiнава — рэдактар газеты «Вiцебскi рабочы».

Турлаева — сьледчая па ёлачнай справе.

Усе яны мусяць адказаць за зьдзейсьненае.

3.

Пазьняк часта гаворыць, што беларускае грамадства (варыянт — народ) павінна нешта там зразумець у грамадска-палітычнай сітуацыі ў Беларусі й вакол яе. У сувязі з гэтым Пазьняку самы час нарэшце самому вызначыцца: што такое беларускі народ, які ён, на што здольны ў тых ці іншых грамадска-палітычных абставінах, што ад яго можна чакаць, у чым на яго варта спадзявацца? Так, адказваючы на пытаньне Навумчыка ў пададзеным вышэй інтэрвю, чым патлумачыць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося абыякавым да судовага працэсу над Каваленкам, да ягонага лёсу, Пазьняк заявіў: “Беларускае грамадства зьмянілася ў думках [у лепшы бок. – Рэд.]. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап ужо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму”. Той жа сэнс — грамадства ўсё больш пачынае “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, у т.л. пагрозу расейскага імперыялізму — быў і ў інтэрвю “Белсату” ў студзені 2011 г. (гл. http://www.youtube.com/watch?v=fL9ZA3jX-Gk; http://www.youtube.com/watch?v=IXSYx6umGPo&feature=related)

-

Між тым, раней з беларускім народам, калі слухаць Пазьняка, адбываліся дзіўныя рэчы. Так, да 1994 года ён у нас ужо быў “надзвычай разумны”, настолькі разумны, што “яму толькі варта даць магчымасьць дэмакратычнага выбару і ён абавязкова абярэ таго, каго трэба”. Пасьля 1994 года гэтае меркаваньне Пазьняка рэзка памянялася (і лёгка здагадацца, чаму). Народ у нас стаў “савецкім”, непаінфармаваным, мала на што самастойна здатным. Гэтае меркаваньне часам прасьлізвала і ў адносна нядаўніх інтэрвю (у 2010 г. “грамадства было яшчэ нясьпелым” — гл. http://www.youtube.com/watch?v=v2DrinnjQK0&feature=related; такі ж кантэкст — “мы маем папуляцыю савецкіх людзей, якую можа вынішчыць толькі нацыянальная палітыка” — гучыць у заключнай частцы вось гэтага інтэрвю: http://www.youtube.com/watch?v=tTy2zO_MI_o&feature=related , якое даецца ў жніўні-верасьні 2011 г.).

Такім чынам, калі верыць Пазьняку, беларускае грамадства, якое ў пачатку 1994 г. было “надзвычай разумным”, а ўжо ў канцы года стала “неразумным”, затым за 17 гадоў пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, але праз паўгады зноў здэградавала ў “папуляцыю савецкіх людзей”. Прайшло паўгады і яно зноў “зьмянілася ў думках”, “прайшло першы этап”, пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”? 

Так і карціць спытацца: дык усё ж, Зянон Станіслававіч, наш народ “разумны” ці “не”, “дасьведчаны” ці “не”?! Вызначыцеся нарэшце, што ён такое, і што зь ім адбываецца!

Між тым, на нашым сайце ўжо даўно многае сфармулявана пра нашу (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) найгалоўную каштоўнасьць — наш беларуска-літвінскі народ: і каго лічыць беларусам, і хто такія беларусы-літвіны, і як наш народ структураваны, і за што адказвае, на што здатны кожны яго псіха-сацыяльны пласт.

Ідзем далей.

Зноў цытуем Пазьняка: “У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі не дай Бог так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса”.

Тут адразу паўстае чарговае пытаньне: а што, забойства Ганчара, Захаранкі, іншых вядомых асоб, верагодная невыпадковасьць сьмерці Карпенкі (ёсьць яшчэ некалькі выпадкаў, пра якія беларускай грамадскасьці шырока не вядома…) могуць быць пакінуты без адказу? Там чырвоная рыса, што, не пяройдзена?

І тут жа ў сувязі з гэтым паўстае наступнае пытаньне: А што рабіць з тым фактам, што Віктар Ганчар так і ня “выскачыў, як чорт з табакеркі”, як прарочыў Пазьняк і ў 2001-м, і ў 2006-м гадах? Што рабіць з пазьнякоўскім цынізмам аж такога ўзроўню?!..

Дарэчы, яшчэ пытаньне ў гэтым жа ключы. А як быць з абсалютна празрыстым намёкам Пазьняка, што Васіль Якавенка — агент сьпецслужбаў? Абпляваў гэтага беларускага пісьменьніка, які змагаецца за Беларусь, як можа (гл. яго сайт: http://www.nation-sos.org/), і хоць бы што…

І на гэтае пытаньне няма адказу. А, між тым, мы ўжо яго задавалі (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/06/25/2349/). 

Яшчэ праблема. Мы, як ідэолагі, катэгарычна не прымаем выразы накшталт: “Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы”, “гэта — тупая палітыка”, “Расея асуджае санкцыі”, “Маскве гэта выгадна”, “Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю»”.

Справа ў тым, што ўсё, што робіцца ў грамадскай сьферы, робіцца канкрэтнымі людзьмі й іх супольнасьцямі. Гэтыя канкрэтныя групы людзей маюць канкрэтныя назвы (напрыклад, мясцовая бюракратыя ў Беларусі – цяперцы, іх правадыр і адначасна шыльда, якой цяперцы прыкрываюцца – Лу-ка; расейская імперская бюракратыя – суб’ект расейскага імперыялізму (скарочана, расейская імперыякратыя); кітайская імперыякратыя – суб’ект кітайскага імперыялізму, сіянакратыя – суб’ект глабальнага сіянізму, глабалісцкага ліберастызму, глабальнай хаатызацыі-каспамалітызацыі; польскія імперыялісты й г.д.). Толькі яны – гэтыя групы — у грамадска-палітычнай сьферы на дзяржаўным ці агульнацывілізацыйным узроўні могуць “мець палітыку й ідэалогію”, “асуджаць”, “разьлічваць выгаду”, “патрабаваць”, “змагацца”, “праяўляць агрэсію”, “бараніцца ў адказ” і г.д. “Захад”, “Масква”, “Расея”, “Беларусь”, “палітыка”, “лібералізм” і г.д. нічога падобнага рабіць ня могуць, бо, яшчэ раз падкрэсьлім, няма ніякіх самастойных “палітык”, “лібералізмаў”, “расей”, “москваў”, “захадаў” і г.д., ня зьвязаных зь нейкімі канкрэтнымі людзьмі! Усё наадварот: розныя “палітыкі”, “ідэалогіі” й г.д. – гэта праявы актыўнай дзейнасьці (функцыянаваньня) канкрэтных груп людзей! Таму пададзеныя вышэй выразы, узятыя ў якасьці прыкладу толькі з пададзенага інтэрвю Пазьняка, не ідэалагічныя. Гэта – прапагандысцкія штампы, прызначаныя зашумляць рэчаіснасьць.

Ідэалогія – гэта навука. Дакладней сказаць так: у такой ступені, у якой ідэалогія – навука, у ёй усе аб’екты трэба называць сваімі канкрэтнымі імёнамі. Адэкватна. Іначай – гэта не ідэалогія, а слоўна-міфалагічная мешаніна, якая ня толькі нічога не дае для разуменьня рэчаіснасьці, а і перашкаджае яе зразумець…

Вось вобразны прыклад. Уявіце сабе, што вы прыйшлі да лекара. Ён запытаўся ў вас: на што скардзіцеся? Вы адказалі, што ў вас баліць галава, ліхаманіць, ломіць косткі, млявасьць і г.д. І вось вы бачыце, што лекар піша “дыягназ”: “у хворага галаўны боль, ліхарадка, праявы інтаксікацыі…”. Вы заўважылі недэкватнасьць? Нешта ня тое. Праўда? А справа ў тым, што вы разьлічвалі, што прыйшлі да лекара-прафесіянала даведацца этыялагічную прычыну вашага кепскага самапачуцьця, даведацца, што з вамі такое – што ў вашым арганізьме зламалася, ці які паразіт у ім пасяліўся. А замест гэтага пачулі паўтарэньне вашых скаргаў, толькі ў больш мудрагелістым варыянце. Вось, калі б пасьля вашых скаргаў лекар запісаў: “грып” – гэта быў бы сапраўдны дыягназ, які называе прычыну вашага анамальнага стану. А так, вы прыйшлі за зьместам, а вам падалі форму, ды яшчэ скажоную. Карацей… фуфло.

Так і ў выпадку з Пазьняком, калі мы глядзім на яго дзейнасьць у якасьці ідэолага.

А, між тым, у беларускай ідэалогіі ня будзе ніякага разьвіцьцёвага зруху, калі мы будзем працягваць пералічваць нашыя, як нацыі, праблемы ў дадзены гістарычны перыяд, але пры гэтым ня толькі ня будзем называць суб’ектаў, якія выклікаюць гэтыя праблемы (а ўсе гэтыя праблемы зводзяцца да пытаньня аб прычынах безвыніковасьці “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” на працягу вось ужо хутка 20 гадоў!), але яшчэ ў дадатак, нібы гэтага было замала, будзем выкарыстоўваць самыя розныя эўфемізмы для таго, каб нават сімптомы нашай беларускай хваробы дакладна не называць!..

У адрозьненьне ад Пазьняка, мы, наадварот, імкнемся ўсё рабіць у ідэалагічным сэнсе, як трэба — г.зн. тэрміналагічна адэкватна. Так, напрыклад, вычляняючы з нашай беларускай і агульнацывілізацыйнай рэчаіснасьці сацыяльных паразітаў – этыялагічных суб’ектаў нашых, беларускіх, і агульнацывілізацыйных грамадскіх хвароб – мы імкнемся памеціць іх найбольш дакладнымі шыльдачкамі й паставіць на палічку. Для тых, хто нядаўні чытач сайта, падаем скарочаны агляд нашай калекцыі (натуральна, ідэалагічнай, а не фізічнай) апісаных і пранумараваных намі на сёньня сацыяльных паразітаў:

- расейская імперыякратыя – суб’ект таго, што завецца “Вялікай Расеяй” – вораг беларускай дэмакратыі № 1, а таксама вораг дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі Еўразіі (Д пр-п 15, 15а);

- глабалісцкая сіянакратыя – суб’ект глабалісцкага ліберастызму-касмапалітызму, унутры якога знаходзіцца сіянізм — вораг беларускай дэмакратыі № 2, а таксама дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі ўсёй Зямлі (Д пр-п 39);

- цяперцы (таму, што жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”) — безнацыянальная бюракратыя ў Беларусі ў асноўным зь мясцовых — вораг беларускай дэмакратыі № 3 (Д пр-п 49);

- польскія імперыялісты — вораг беларускай дэмакратыі № 4, а таксама вораг (з-за сваёй імперскай палітыкі) летувіскага, чэскага, славацкага, украінскага, нямецкага, кашубскага (гл. тут: http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%88%D1%83%D0%B1%D1%8B) й іншых захопленых імі народаў ці іх тэрыторый (Д пр-п 112б).

У сёньняшняй людскай цывілізацыі ёсьць яшчэ сацыяльныя паразіты, але для нашага беларуска-літвінскага народу гэтыя – галоўныя. Пры гэтым дадаткова лепш улічваць іншае, што ўсе пералічаныя паразітычныя групы разам утвараюць цэласную соцыя-паразітную сістэму, якая душыць наш народ і шматлікія іншыя народы (гл. малюнак). Змагаюцца яны і паміж сабой, але толькі за тое, хто зь іх будзе галоўным карыстальнікам стваральнай працы аўтахтонных народаў. Калі ж паўстае пытаньне пра свабоднае, дэмакратычнае разьвіцьцё нашага ці любога іншага народу, тады яны пачынаюць дзейнічаюць супраць — сумесна і сістэмна…

Мы, хто працуе ў рэдакцыі сайта, лічым усё толькі што адзначанае настолькі відавочным, што нас зьдзіўляе іншае: чаму дасёньня яшчэ многія іншыя, хто зьвязаны з грамадска-палітычнай дзейнасьцю, гэтага ня бачаць? Асабліва тыя, хто заяўляе пра сябе (сваёй паставай, рыторыкай) як пра ідэолага.

Так, калі Пазьняк сапраўды адным зь першых у час “Перабудовы” пачаў актыўна зьвяртаць увагу беларусаў на расейскіх імперыялістаў й іх дзе проста паганы, а дзе крывава-генацыдны расейскі імперыялізм, дык нават сёньня, у 2010-я, ён нідзе не прызнае існаваньня такога звышістотнага соцыяпаразітнага суб’екта, як сіянакратыя і зьвязаных зь ёй сіяністаў. Між тым, ня бачыць гэтага монстра і яго антыдэмакратычнай і антыгуманістычнай дзейнасьці можа толькі альбо цалкам ідэалагічна сьляпы чалавек, альбо той, хто залежны ад сіянакратыі – фактычна яе агент (пасіўны ці актыўны).

Вось толькі некалькі фактаў, якія датычаць толькі беларускай рэчаіснасьці (абмяжуемся  самымі сьвежымі):

1. Хто жадае доказна пераканацца ў тым, што сіяністы ў Беларусі актыўна падтрымліваюць беларусафобскую, этнацыдную палітыку Лу-кі, а таксама як яны гэта робяць, прапануем пазнаёміцца з матэрыяламі хаця б па наступных адрасах:

- http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  — тут пра “бульбасрачоў”, зьнявага нашых сімвалаў, гісторыі, культуры;

- http://nn.by/?c=ar&i=59597 — тут данос у ЗША (!) на патэнцыйна дэмакратычную беларускую апазіцыю;  а таксама пра тое, што сіяністам “іншая ўлада ў Беларусі не патрэбная” (гл. фота аўтара — Галоўнага рабіна Юдэйскага рэлігійнага аб’яднання ў РБ Аўрама Бененсона);

- http://www.zerkalov.org/node/2486 — тут пра тое, наколькі ўсё тыя ж сіяністы задаволены Лу-кам і яго рэжымам;

- http://www.youtube.com/watch?v=ZuPGhLYJ5Y0&feature=related — тут можна паглядзець, як ужо расейскі сіяніст Васерман (гл. фота), які ў Расеі чамусьці (вядома чаму) рэгулярна трапляе ў журы самых розных КВНаў, конкурсаў расейскіх прыгажунь ды іншых конкурсаў, таксама старанна апраўдвае і хваліць Лу-ку, а апазіцыю спрабуе дыскрэдытаваць, абзываючы балбатунамі.

А калі хто жаде пазнаёміцца з пытаньнем, як сіяністы ставяцца да такой каштоўнасьці беларуска-літвінскага народу, як наша мова, раім праглядзець тут: http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  «языковедческую лекцию» ўсё таго ж тыповага “Анатоле”, у якой ён дэманструе “вялікія лінгвістычныя веды, датычныя паходжаньня й значэньня беларускай мовы” (іконка знаходзіцца на сайце справа ўнізе — трэба націснуць наўпрост на рожу).

2. Калі хто думае, што гэта толькі “беларускія і расейскія” сіяністы такое сабе дазваляюць, можа палюбавацца на заявы аж цэлага Міжнароднага дырэктара Бюро па правах чалавека і захаваньні законнасьці ў краінах былога СССР Аб’яднаньня камітэтаў у абарону габрэяў у былым СССР тав. Стонава, які, прыязджаў ў Беларусь у жніўні 2009 г. (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/). Ён тады вельмі шмат нагаварыў і пра тое, што такое “правы чалавека” на самай справе (іначай, каго сіяністы лічаць людзьмі, а каго не), і як гэтыя “правы чалавека” суадносяцца з правамі народаў на іх уласнай зямлі (напрыклад, канкрэтна з правамі нашага беларуска-літвінскага народу). 

3. Каму і гэтага мала, просім пазнаёміцца зь плеядай галоўных (і знакамітых) ідэолагаў лукашызму, а таксама падумаць, на якія грошы яны праводзяць сваю беларусафобскую дзейнасьць (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/16/1830/).

4. У гэтым жа ключы варта паглядзець і на афіцыйную “беларускую апазіцыю”, якая знаходзіцца як унутры Беларусі, так і за яе межамі (некаторыя матэрыялы, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/08/1771/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/).

5. А пра радыё “Свабода” пісаць трэба? Думаем, што ня варта…

 6. А што, думаеце, Пазьняку невядома, хто кантралюе беларускі інтэлектуальна-творчы асяродак?

Дарэчы, Алесь Белы (яшчэ раз заклікаем ня блытаць гэтага чалавека з буйным беларускім мастацтвазнаўцам Анатолем Белым, на жаль, ужо нябожчыкам) у свой час абазваў цэлы шэраг выбітных беларускіх дзеячаў мінуўшчыны і дня сёньняшняга “беларутэнскімі нацыстамі, фашыстоўскімі калабарантамі й іх пераемнікамі” (http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/). Тады ад яго аджагнуліся многія (гл. напр. http://www.manarchija.org/zajava). Але, на жаль, ня ўсе апазіцыянеры (і гэта асобны істотны паказьнік). Пакінуўшы гняздо “Нашай Нівы”, дзе Алесь Белы выгадаваўся (!), ён мяняе нармальную мову на расейшчыну і пачынае працаваць у “Советской Белоруссии” (!) пад крылышкам Паўла Якубовіча (http://nn.by/index.php?c=ar&i=23156&p=1&c2=calmonprev&combo_calmonth=2&combo_calyear=2012). Апошняе, дарэчы, ня дзіўна. Дзіўна іншае — празь нейкі час “Алесь” зноў вяртаецца ў “беларускае апазіцыйнае асяроддзе” (!), дзе, па нашых зьвестках, ужо на больш значнай грамадскай пазіцыі цяпер кантралюе працу і “Нашай Нівы”, і “Архэ”, і “Народнай волі” перад “заходнімі грантадаўцамі”… (во цуды лёсу!; во зьнявага “беларускага інтэлектуальнага асяродка” — пасьля гэтага ў апошняга ўвогуле ніякага аўтарытэта не павінна заставацца; і чаму ўсе гэта церпяць, чаму менавіта “Алесю” такое “дазваляецца”?!; цікавыя пытаньні, ці ня так?)

7. У Беларусі па-ранейшаму працягвае адзначацца ў якасьці дзяржаўнага сьвята (як адмысловы непрацоўны дзень) сьвята сіяністаў усяго сьвету – Пурым (http://webplus.info/index.php?page=5&holiday=23). Гэта робіцца пад выглядам адзначэньня сьвята 8 Сакавіка (хто жадае пазнаёміцца з дэталямі гэтага пытаньня, запрашаем сюды: http://nashaziamlia.org/2011/03/07/4173/). Тым больш, што ў гэтым годзе гэтае сьвята дакладна прыпадае якраз на 8 сакавіка.

8. У гэтым годзе працоўны дзень 9 сакавіка (пятніца) быў афіцыйна (!) перанесены не на суботу, як звычайна такое рабілася, а на… нядзелю, 11 сакавіка. У якасьці выхаднога дня субота раптам аказалася для ўлад больш важнай, чым нядзеля.

Уся хрысьціянская бюракратыя (і РПЦшная, і каталіцкая) у шоку (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24501568.html). Ня можа патлумачыць, што здарылася. Ужо хутка гатаваньне “вушэй Амана” на 8 сакавіка стане афіцыйна абавязковым (на слова “абавязаны” на ілюстрацыі, прысьвечанай Пурыму і разьмешчанай у пачатку данай часткі гэтага матэрыяла, зьвярнулі ўвагу?), і перанос працоўных дзён на нядзелю стане рэгулярным. Хутка ва ўмовах выбару: больш важна адзначаць шабат ці Ўваскрэшаньне Хрыста — перавага будзе за шабатам, а некаторыя і далей нічога ня будуць разумець, што ў нас на самай справе адбываецца, дзякуючы такім выбітным “беларускім ідэолагам”…

9. А вы думаеце, што Лу-ка проста так хваліў новага пасла Ізраіля ў Беларусі у час яго інаўгурацыі? (http://haifainfo.ru/?p=15240)  А, можа, вы думаеце, што і “абраньне” Лу-кі ў 1994 г. прэзідэнтам Беларусі — гэта вынік выключна дзейнасьці расейскіх сьпецслужбаў? Калі вы сапраўды так думаце, то вымушаны вас паінфармаваць, што хутчэй за ўсё вы памыляецца. Накопліваецца ўсё больш фактаў, што і г.зв. “першае дэмакратычнае абраньне” Лу-кі прэзідэнтам у 1994 годзе (у час, калі ўсё ў палітыцы Расеі кантралявалася клінтанамі-олбрайтамі) было ў т.л. і патаемнай ліберастычна-сіянісцкай акцыяй — акцыяй супраць Пагоні, нашага сьцяга, нашай мовы, нашай дзяржаўнасьці.

Вось што становіцца бачна пры элементарным сачэньні за сітуацыяй і аналізе фактаў. А замест гэтага і аналагічнага ў Пазьняка “ліберальнае думаньне”, “тупая заходняя палітыка”…

Такім чынам тое, што Пазьняк па нейкай невядомай нам прычыне зьяўляецца ідэалагічна сьляпым у дачыненьні да сіянакратыі – гэта факт (заўвага: хто жадае шырэй і глыбей пазнаёміцца зь небясьпекай сіянізму, можа пачытаць на нашым сайце матэрыялы пад рубрыкай “Сіянізм і антысіянізм”).

Аднак, аказваецца, такім жа ён зьяўляецца і ў дачыненьні да сучасных польскіх імперыялістаў й іх агентуры ў Беларусі (дарэчы, апошнія шчыльна зьвязаны з заходнімі ліберальна-сіянісцікімі коламі). Гэтыя ўвогуле, не хаваючыся, праводзяць у Беларусі ўсе апошнія гады сваю абсалютна абуральную імперскую палітыку (асабліва на захадзе нашай краіны)! На нашым сайце знаходзяцца дзясяткі матэрыялаў, прысьвечаных актуальным праявам польскага імперыялізму ў дачыненьні да нашага беларуска-літвінскага народу. Усё факты, факты, факты. Тут табе і “Карта паляка”, і “Крэсы Всходне”, і “ўсе каталікі — палякі”, і польскія школы ды шыкоўныя польскія выданьні на Гарадзеншчыне, і татальны этнацыд беларусаў-літвінаў Беласточчыны і г.д., і да т.п. (гл. рубрыку “Польскае пытанье”). І адбываецца ўсё гэта адкрыта, шумна, скандальна — усе апошнія гады…

Але Пазьняк усяго гэтага ва ўпор таксама ня бачыць. І па гэтай зьяве-праблеме – таксама ніколі ані воднага слова… 

Так і хочацца запрапанаваць: вызначыцеся нарэшце, тав. Пазьняк, ёсьць польскі імперыялізм “на Беларусі”, ці яго, як і сіянізму, таксама няма?!

А вызначацца тут трэба. Як мінімум, па дзьвюх прычынах.

Па-першае, пазіцыя замоўчваньня пэўных грамадска-палітычных праблем, рабленьня выгляду, што іх не існуе, не да твару ня толькі “нацыянальнаму прароку”, як некаторыя беларусы ўсё яшчэ ўспрымаюць Пазьняка, ці “нацыянальнаму лідару, адказнаму за лёс беларускага народу”, як ён сам сябе ў свой час назваў, а і проста звычайнаму прафесійнаму ідэолагу. Калі няма адказаў, вызначэньняў, адэкватных тлумачэньняў, яснай пазіцыі (дый хаця б элементарнага называньня рэчаў сваімі імёнаім), то й ідэолага, прабачце… няма. а ёсьць проста чалавек, які залежны ад сіянізму і польскага імперыялізму…

Па-другое, людзі, узгадаваныя на ідэалогіі Пазьняка, якія пасуцца на розных форумах, выдаючы свае каментары, актыўна множаць скажоныя ўяўленьні. Гэтым яны ня толькі выклікаюць непатрэбныя непаразуменьні ў беларускім патрыятычным асяродку, але і з пачуцьцём людзей, валодаючых ісьцінай (а як жа ж, сам Пазьняк ім так сказаў!), накідваюцца на ўсіх, хто імкнецца зьвярнуць ўвагу беларусаў на істотныя грамадскія зьявы і факты. Вынікам становяцца свары, расколы, а пазьней апатыя сярод нармальных беларусаў – г.зн. якраз тое, што і трэба нашым ворагам.

Абавязковым наступствам гэтай сітуацыі становіцца пытаньне: чаму ж Пазьняк ня стрымлівае сваіх КХПоўскіх ланцуговых дзінга?

Праілюструем праблему прыкладамі.

Вось, напрыклад, тут — http://www.svaboda.org/content/article/1794084.html , а гэта жнівень 2009 г. — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі пад выстаўленым матэрыялам. Прывядзем частку каментароў (выбачаемся за вялікі аб’ём цытаваньня, але мы не хацелі, каб нехта западозрыў нас у скажэньнях шляхам скарачэньняў):

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 12:15

Дзіўныя «ўласьцівасьці зроку» ў пана Стонава. Разумееце, сп-р, у нас у Беларусі прамаскоўская беларусафобская дыктатура — вось ужо 15 гадоў, у т.л. і дзякуючы “дапамозе” Захада. Пры гэтым у нас у Беларусі назіраецца ЭТНАЦЫД і ГЕНАЦЫД беларускага народа, пагроза страты беларускай дзяржаўнасьці, дыскрымінацыя беларусаў ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця, захоп уласнасьці беларускага народа самымі рознымі элементамі, якія ня маюць да нашага народа ніякага дачыненьня і г.д., і да т.п. На гэтым фоне (!) ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці… У сіяністаў — габрэйскіх шавіністаў — натуральна, усё наадварот. Таму вы — сіяніст, пан Стонаў! А гэта ганебна!!!

Імя:: Зьміцер

07.08.2009 12:18

Усе краіны бароняць сваіх грамадзян, толькі ў Беларусі вынішчаюцца статусныя жыхары краіны!
Акупацыйны рэжым праводзіць этнацыд жыхароў Беларусі!

Імя:: Аксана Горад:: Гародня

07.08.2009 14:31

Беларусы, вы што, не разумееце: «правы чалавека» па Стонаву — гэта правы толькі габрэяў! Мы, беларусы, для яго — не чалавекі.

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 17:59

Як кранальна, з адной пазіцыі выступаюць і беларусафоб Дзімыч, і «нацыяналіст» А. Астроўскі. Праўду сказаў некалі спадар В. Зайка — «Узаемная павага беларусаў і гэбраяў, асьвечаная стагоддзьдзямі, ушанаваная нашымі продкамі, ёсьць і павінна заставацца прыкметай сапраўднага сьведамага беларуса. Гісторыя паказвае, што антысэміт ня можа быць сапраўдным беларускім нацыяналістам. Антысеміт, якім-бы зацятым беларусам ён сябе не называў, непазьбежна перакінецца ў стан, варожы беларускаму нацыянальнаму руху, варожы агульнай Бацькаўшчыне беларусаў і беларускіх гэбраяў — вольнай незалежнай Беларусі.»
http://www.bielarus.org/open.php?n=537&a=8
Як кажуць няма чаго дадаць.
Паважаны З.С.Пазьняк выдаў добрую кнігу — «Размовы з Шукелойцем», дзе сярод іншага была размова і пра ўзаемаадносіны беларусаў і жыдоў. Вяду да таго, што беларускі рух мае аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё. А станавіцца на пазіцыю расейскіх шавіністаў не проста памылкова, а не даравальна.
ЗЫ.Гісторыя, гэта праўда. Таму, напрыклад кніга В. Хурсіка, пра Дражна, пра зьнішчэньне беларусаў атрадам Лапідуса ці з другога боку зьнішчэньне габрэяў Міра беларусамі — праўда. Трэба ведаць адмоўнае, але варта ведаць, што добрага непараўнальна больш паміж беларусамі і жыдамі. Вось праўду і трэба казаць, бо яна дазваляе жыць з расплюшчынымі вачыма і вучыць людзей рознага паходжаньня ўзаемнай павазе. Стаяць адной нагой на пазіцыях беларускага нацыяналізму, а другой нагой на пазіцыі расейскага імперыялізму не атрымаецца. Раскарачыўшыся доўга не выстаяць…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 19:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. У сувязі з гэтым я ня згодны, што мы «маем аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё». Раю ўспомніць народную мудрасьць пра «з агню ды ў полымя…»

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 20:20

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа…
———————
Ну вось, а я разьлічваў, што сп. доктар зразумее да чаго ногі і антысэмітызм… Не атрымалася.
Я не нразываю сябе беларускім дэмакратам, звычайна «сябры» мяне называюць беларускім нацыкам і фашыстам…
Народная мудрасьць гэта добра, але ёсьць яшчэ мудрыя меркаванні і высновы людзей, да якіх не толькі я, стаўлюся зь вялікай павагай — К.Каліноўскі, В.Быкаў, З.Пазьняк… Мудрыя ў іх думкі — для сапраўдных беларускіх дэмакратаў…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 10:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 12:03

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. …
————————
Але, як кажуць наўздагон, хацеў бы дадаць Вам, як пасьлядоўнаму беларускаму дэмакрату. Вінаваціць беларускіх палякаў у тым, што яны маюць польскія школы на Беларусі, а ў Польшчы адбылася асыміляцыя амаль 500 000 беларусаў…
Нават ня ведаю, чаго тутака болей — наіўнасьці ці неразуменьня?
Беларускія палякі (дарэчы, як і іншыя некарэнныя народы Беларусі — татары, габрэі, расейцы…) найперш беларускія грамадзяне. Адзяляць іх па нацыянальнай прыкмеце, гэта не асаблівасьць беларускай дэмакратыі, гэта мае іншую назву.
Прамая віна, за асыміляцыю беларусаў Польшчы, ляжыць на расейскіх марыянэткавых уладах тагачаснай БССР і прасавецкай, камуністычнай уладзе тагачаснай Польшчы (пра віну улады беларусафобаў, сучаснай Беларусі, у гэтай справе вядома таксама добра)… Спадзяюся, што як паслядоўны беларускі дэмакрат, Вы зразумееце і падтрымаеце мяне.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 18:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 10:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.
———————
Я ўжо спасылаўся на кнігу З.Пазьняка. Пачытайце К.Каліноўскага і В.Быкава. Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…
Скажу шчыра, я не ўяўляю што нехта зь пералічаных мною вядомых беларусаў, сказаў бы на адрас беларускіх палякаў тое, што Вы дазволілі сабе, у прыватнасьці ў размове са сп. І.Банцарам.
Тое, што беларускія палякі дамагліся адкрыцьця польскіх школ… гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё.
Я не ўяўляю, каб нехта з гэтых паважаных беларусаў сказаў беларускім габрэям тое, што сказалі Вы, а менавіта — «На гэтым фоне (!) /маецца на ўвазе генацыд беларусаў/ ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці…».
Ня ведаю, можа я ўжо зусім здурнеў на старасьці год, але сярод зьнішчаных беларускіх грамадзянаў доля габрэяў была не маленькай. З 800 000 беларускіх габрэяў дамоў жывымі вярнулася прыкладна 70 тыс. Дадзеныя перапісаў па нацыянальнаму складу дазваляюць Вам праверыць гэтыя лічбы. Гэта была трагедыя не толькі габрэяў, але і беларусаў, і палякаў. Усяго беларускага народа.
Можна толькі вітаць, што на нашай зямлі (у гарадах, мястэчках, вёсках) адзначаюцца месцы генацыду — ставяцца памятныя знакі, помнікі. І нам беларусам, гэта не абыякава, мы павінны браць прыклад у гэтай справе — нягледзячы на ўладу беларусафобаў, апісваць месцы генацыду беларускага народа — дабівацца ўстаноўкі там помнікаў, памятных знакаў /як гэта зроблена ў Курапатах і г.д./ Хіба праблема генацыду беларусаў залежыць ад уціску палякаў ці габрэяў (забароны польскіх школ ці помнікаў забітым габрэям)?

У нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм. І вораг гэты не толькі для беларусаў. Ні адзін акупант не зьнішчыў столькі беларусаў колькі гэта здолелі зрабіць расейскія імпэрцы. І па сёняшні дзень адбываецца жудасная русіфікацыя беларусаў, адбываецца гвалтоўная зьмена беларускага менталітэта… У нас адбываецца не паланізацыя, не гебраізацыя беларусаў, а русіфікацыя (!!!).
Вось так спадар Астроўскі.
ЗЫ. Адносна сіянізму нічога не скажу, ня ведаю. Я не адмысловец па гэтаму пытаньню, у Расеі знаўцаў сіянізму і «ополячіванія» значна болей. Цікаўныя могуць там атрымаць кансультацыі.

Імя:: Абураны Анатоль Горад:: Ворша

08.08.2009 20:14

Вообще-то я всегда считал,что правозащитники защищают всех преследуемых независимо от их национальности и этнического происхождения.Оказывается это не так! Ну ладно, господин Леанід Стонаў живет далеко и, видимо, не знает, что самыми угнетаемыми и бесправными на Беларуси являются как раз беларускоязычные беларусы и настоящие правозащитники должны в первую очередь о них беспокоиться! Но вот товарищ Бенедзікт явно в курсе событий, но все-равно доказывает справедливость этнического подхода в правозащитной деятельности. «Спасибо», просвятили. А тоя я, дурак, не знал, что о беларусах должны беспокоится этнические беларусы-правозащитники, а о чеченцах этнические чеченцы-правозащитники, ну и так далее.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 23:59

Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. І гэтая чарга да беларусаў, як правіла, так і не даходзіць…
Таму паўтараю для вас персанальна: казаць пра неабходнасьць вырашэньня праблем у беларускай дзяржаве прадстаўнікоў іншых народаў, якія маюць свае дзяржавы, на фоне поўнага ігнараваньня тых ГІГАНЦКІХ праблем, якія ва ўласнай дзяржаве маюць беларусы (падкрэсьлю, не па сваёй віне!) – гэта тыповае блюзьнэрства. Гэта зьдзек над здаровым сэнсам і элементарнай прыстойнасьцю. А калі гэты зьдзек адбываецца яшчэ і пад рыторыку “абароны правоў чалавека” – гэта блюзьнэрства ў квадраце.
Але менавіта гэта, на жаль, мы назіраем і сёньня, калі сьвет напічканы масай “праваабарончых арганізацый”. Усё пададзенае настолькі відавочна, што становіцца тэстам на выяўленьне прыстойнасьці чалавека — любога, незалежна ад нацыянальнасьці.
З гэтых пазіцый становіцца відавочным, што да прыстойных людзей не належыць ня толькі сп-р Стонаў, а і вы…

Імя:: Бенедзікт

09.08.2009 19:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 23:59
Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. …
———————
1. Адказы запаздваюць. Таму мой адказ зьявіўся са спазьненьнем.
2. Размова вялася па пытаньнях закранутых Вамі(!). З Вашымі (!) выняткамі…
Спадар доктар.
Інтарэсы беларускага народа ўключаюць у сябе шмат канкрэтных праблем. Канкрэтна па Вашых (!) камэнтах я і адказваў. Канкрэтна адказваў, а не «растекался мыслию по древу» падобна Вам.
Ваша непрыстойнае выкручваньне ў адказ на мае канкрэтныя пасты сьведчыць пра адно — словаблудства і дэмагогія — адзіная Ваша пазіцыя, замест сапраўднага змаганьня за існаваньне беларускага народа, менталітэт беларусаў. На падставе дэмагогіі, прылічваць сябе да змагароў, супраць генацыда беларусаў — ёсьць па меншай меры сьведчаньнем кашы ў галаве і прафанацыі гэтай справы.
Я не ведаю сп. Стонава, дарэчы як і Вас, але чытаў ягоныя словы і Вашы…
Не буду казаць пра сваю прыстойнасьць ці непрыстойнасьць — збоку лепш відаць. Ацэнка маёй пэрсоны людьмі, якіх я паважаю — шмат значыць для мяне. Але хвала Пану Богу, што да гэтых людзей не належыце Вы.
Зы. Праблема «правоў чалавека» не мая прыдумка. Існаваць ізалявана ў сьвеце ніхто не ў стане. Ды і не пра «праблему правоў чалавека» была размова.
Во, яшчэ. Карыстаючыся тым, што я старэйшы за Вас, скажу, што тычыцца маёй прыналежнасьці да беларускага народа — гэта маё права, права маіх слаўных продкаў вызначаць дадзеную прыналежнасьць, а не выпадковага, не вельмі разумнага чалавека.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

09.08.2009 20:25

Сп-р пад нікам Бенедзікт: «Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…»
—
Сп-р пад нікам Бенедзікт, вы памыляецеся, і моцна (калі не банальна правакуеце), у т.л. і ў тым, што датычыць адносін паміж беларусамі і палякамі.
1) Палякаў у Польшчы амаль 40 мільёнаў / Беларусаў у Беларусі, можа, 8 і набярэцца (наступства наўмыснага генацыду).
2) У палякаў ёсьць сапраўдная дэмакратычная польская дзяржава, якая ўпарта бароніць інтарэсы польскага народу / На чале беларускай дзяржавы РБ стаіць зацята беларусафобскае кіраўніцтва, якое зьдзяйсьняе палітыку ЭТНАЦЫДУ, ГЕНАЦЫДУ беларусаў і шмат чаго злачыннага яшчэ.
3) Палякі ў апошнія дзесяцігоддзі, літаральна на нашых вачах, зьдзейсьнілі 90%-ы ЭТНАЦЫД БЕЛАРУСАЎ на Беласточчыне (нагадваю, гэта беларуская этнічная тэрыторыя). У выніку з паўмільёна беларусаў, якія жылі там 60 гадоў таму, па даных апошняга перапісу беларусаў засталося ўсяго толькі каля 48 тыс. чалавек (гэта вялікае злачынства!) / Як вядома, беларусы этнацыд палякаў на іх этнічнай тэрыторыі ня робяць і рабіць не зьбіраюцца.
4) Палякі маюць польскія школы ня толькі ў Польшчы, ня толькі на Беласточчыне, а і на тэрыторыі РБ / Беларусы беларускіх школ нават у сваёй дзяржаве практычна ня маюць.
5) Палякі ўвялі «Карту паляка», з дапамогай якой яны, выкарыстоўваючы сёньняшнія эканамічныя ўмовы ў РБ, спакусілі і працягваюць спакушаць тысячы БЕЛАРУСАЎ перапісвацца на палякаў, каб набыць пэўныя перавагі / Аналагічнай «Карты беларуса» ў беларусаў няма і ва ўмовах этнацыднай дзяржавы не прадбачыцца.
6) Польшча знаходзіцца ў ЕЗ і пад парасонам НАТО / Беларусь працягвае знаходзіцца пад моцным імперскім ціскам Масквы, ва ўмовах сталай пагрозы яе незалежнасьці.
7) Каталіцкі касьцёл на Гарадзеншчыне (нагадаю, дзяржаўная тэрыторыя РБ) працягвае праводзіць актыўную палітыку апалячваньня. Выраз, «вы каталікі — значыць палякі» — застаецца штодзённай мантрай каталіцкіх ксяндзоў на Гарадзеншчыне / На этнічнай польскай тэрыторыі ў Польшчы Беларускай праваслаўная царквы, якая б займалася абеларусьваньнем палякаў, як вядома, няма. Беларускай праваслаўнай царквы практычна няма і ў РБ. Тыя ахвярныя сьвятары, якія ёсьць, знагодзяцца пад сталым моцным ціскам.
8)Беларускія «палякі» — гэта ў абсалютнай большасьці (!) калісьці апалячаныя беларусы-літвіны. Некаторыя зь іх і сёньня выкарыстоўваюцца ў якасьці 5-й польска-імперскай калоны / Нічога падобнага беларусы на этнічнай тэрыторыі Польшчы не рабілі, ня робяць і не зьбіраюцца рабіць. Абеларусеных палякаў там увогуле няма…
9) Ад прадстаўнікоў польскага грамадства (у т.л. і ад польскіх палітыкаў) і сёньня мы рэгулярна чуем выраз «Крэсы всходне». Гэты выраз усьведамляецца палякамі так, што, напрыклад, Заходняя Беларусь — гэта польская тэрыторыя, якая калісьці павінна быць далучана да Польшчы / Беларускаму грамадству яшчэ доўга трэба будзе засвойваць выраз «Крэсы заходнія», разумеючы яго як этнічныя беларускія тэрыторыі (напрыклад, Беласточчына), якія пакуль знаходзяцца ў складзе польскай імперыі, але абавязкова раней ці пазьней зноў увойдуць у склад беларускай дзяржавы.
—
Зьвярніце ўвагу, мы яшчэ гістарычных пытаньняў не краналі…
А цяпер, сп-р пад нікам Бенедзікт, вы па-ранейшаму лічыце, што «у нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм», і што польскі прыклад — «гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё» (вашыя словы).
Калі так, дык у чым справа? Якія прэтэнзіі да мяне?
Ці вы, наадварот, і далей лічыце, што ў сёньняшніх умовах мы, беларусы, найперш павінны думаць і клапаціцца пра меншасьці?
Вызначыцеся нарэшце…

Імя:: Zad Горад:: Minsk

09.08.2009 21:25

Хачу яшчэ раз вярнуцца да настойлівай прысутнасці яўрэяў на Беларусі. У Асіповіцкім раёне ў мінулым месяцы быў адкрыты помнік расстраляным яўрэям. Ён адкрыты дзякуючы яўрэйскім арганізацыям. У раёне ёсць спаленая вёска. На месцы спаленых родзічаў людзі самі паставілі сціплыя крыжы. Ніякіх іншых ушанаванняў пра спаленых ад дзяржавы няма. І вы будзеце казаць, што яўрэяў нехта крыўдзіць? Не трэба заплюшчваць вочы на тое, што яўрэйскі бізнес, як расейскі гатовы пад любой зачэпкай лезьці да нас. Гояў ні адзін яўрэй не паважае.
Пры Машэраве такога бардака не было…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

10.08.2009 00:01

Спроба сп-ра Бенедыкта перавесьці абмеркаваньне праблем беларускага народу ў Беларусі ў плоскасьць “габрэйскага” ці “польскага” пытаньняў – гэта спроба адвесьці чытачоў ад сутнаснай ацэнкі пазіцыі Стонава і да яго падобных. Ацэньваць сітуацыю трэба з маральнага пункту гледжаньня — на справе стонавы дзейнічаюць, як марадзёры, якія напінаюцца ўрваць кавалак у разбураным вайной горадзе. І гэта людзі, у якіх хапае цынічнасьці і нахабства, каб называць сябе “міжнароднымі праваабаронцамі”.

(канец цытаваньня каментароў)

-

І яшчэ адзін прыклад. Вось тут —  www.svaboda.org/content/article/1877906.html — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі вакол “Беларускага эўрапейскага форуму”, які праходзіў у лістападазе 2009 г. у Менску.

(цытата)

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

14.11.2009 22:56

Севярынец усё пужаў нейкім сваім Богам.
Нарэшце эканаміст Чалы назваў Яго імя — МВФ!
І ўсё з гэтым БНБ і яго «еўрапейскім выбарам» стала зразумелым…

Імя:: Димыч

15.11.2009 11:04

Спадар Островский! С вашим «движением» тоже все стало совершенно понятно: пещерный национализм, русофобия. Так что вы и близко не соберете столько сподвижников, сколько «сектант» Северинец. На всю Республику у нас не так уж много и националистов.:))

Імя:: Бенедзікт

15.11.2009 14:18

Няма ў доктара Астроўскага ні нацыяналізму ні русафобіі…
У яго суцэльная «барба» з польскім пранікненьнем, японскім мілітарызмам, брытанскім міпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

15.11.2009 23:39

С-р пад нікам «Бенядзікт».
1) Ці не забыліся вы пра прадмет абмеркаваньня і пра тое, што мяне на форуме Мілінкевіча не было?
2) Вы, такім чынам, любіце сіяністаў і польскіх імперыялістаў?
3) Перачытайце яшчэ раз палажэньні Беларускай дактрыны (nashaziamlia.org), каб зноў калі-небудзь не выглядаць недарэчна…

Імя:: Бенедзікт

16.11.2009 16:36

Спадар доктар,
я бачу рэальнныя, а не надуманыя і высмактаныя з пальца (як робіце вы) пагрозы для Беларусі. Казаць пра пагрозу польскага імпэрыялізму Беларусі, пры адсутнасьці гэтага накірунка ў дзейнасьці польскай дзяржавы — проста глупства. Але варта адзначыць, што ў дзейнасьці «добразычлівай» расейскай дыяспары на Беларусі, таксама сустракаецца тэза пра пагрозу Беларусі, з боку Польшчы…
Пра пагрозу з боку сіянізма, вы таксама хутчэй знойдзеце падтрымку, сярод расейскіх юдазаклапочаных. Ды і ўвогуле, прабачце мяне, але чытаць вашае трызьненьне (па спасылцы) двойчы — вялікі іспыт для адукаванага і разумнага чалавека. Хопіць і аднаго разу.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

16.11.2009 21:50

Добра, сп-р пад нікам Бенядзік — шанавальнік сіяністаў і польскіх імперыялістаў. Я захаваю ваш «нетрызьнёвы» адказ у сваім архіве.
Дай Бог, каб вам з-за яго не давялося канчаткова страціць права саманазывацца «адукаваным і разумным чалавекам»…

(канец цытаваньня каментароў)

Такім чынам, думаем, мы дастаткова выразна азначылі праблему: прадстаўнікі партыі Пазьняка, якія актыўна пасуцца на розных форумах (яскравы прадстаўнік — сп. Бенедзікт; дарэчы, нас — беларускіх зьмястоўных дэмакратаў — ужо пару гадоў на радыё “Свабода” не пускаюць!; ардынарна, без усялякіх тлумачэньняў проста не выстаўляюць нашы каментары і ўсё тут — рабі, што хочаш; такія вось “лібералы”!) множаць ілюзіі ды глупства (нярэдка спасылаючыся пры гэтым на Пазьняка), што праблемы для беларускага народа зьвязаны толькі й выключна з расейскім імперыялізмам.

Гэта ня проста няверна, а і надзвычай небясьпечна. Бо стварае ў галовах людзей абсалютна скажоныя ўяўленьні — тое, што і становіцца потым прычынай бяды.

Атрымліваецца, Пазьняк гэтаму спрыяе…

А, можа, ацэньваць Пазьняка як ідэолага ўвогуле памылкова? Ідэолаг ён ніякі таму, што ўвогуле не ідэолаг, а… палітык. І ацэньваць яго словы, дзеяньні трэба як палітыка?

Добра, давайце паглядзім на Пазьняка і з гэтых пазіцый.

Сталыя чытачы сайта напэўна ведаюць, што рэдакцыя даволі крытычна ставіцца да дзейнасьці Пазьняка. Як, напэўна, і пра тое, што, калі гэта трэба для справы, мы ігнаруем усялякія другасныя пытаньні. Выстаўленьне гэтага матэрыяла на сайце найперш выклікана нашым жаданьнем дапамагчы ратаваць жыцьцё і свабоду Сяргея Кавеленкі — хлопца, які, ахвяруючы сабой за нашу агульную беларускую справу, крок за крокам вырастае да ўзроўню нацыянальнага героя! З гэтай нагоды мы выстаўляем інтэрвю Пазьняка журналісту “Свабоды” Навумчыку (узята адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/24500576.html). Натуральна, у канцы прыйдзецца дадаткова паразважаць пра супадзеньні і адрозьненьні ў пазіцыі Пазьняка і нашай. Істотнае ў тэксьце, як гэта ў нас часта бывае, выдзелена.

Рэдакцыя.

1.

Спачатку Навумчык, відаць, запытаўся, як Пазьняк пракаментуе цяперашні канфлікт паміж афіцыйным Менскам і Еўразьвязам?

На гэта ён атрымаў наступны адказ:

Пазьняк: Самым галоўным пытаньнем зараз для Беларусі — для палітыкі, для ўсяго беларускага народа — ёсьць пытаньне жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі. Гэта ёсьць пытаньне нумар адзін. Чалавек, які за Беларусь, за сьцяг, за ідэю ахвяруецца сваім жыцьцём. Ён паведаміў, што ідзе да канца. І ён пойдзе да канца — мы яго ведаем, і жонка з гэтым  пагадзілася. 

І вось сёньня невядома, дзе ён. Зьнік. Яго недзе схавалі. Гавораць усялякую лухту, што яго адправілі ў Менск, у шпіталь і гэтак далей. Ён на апошняй стадыі вычарпаньня, і гэта ёсьць пытаньне нумар адзін.

Тое, што адбываецца канфлікт з пасламі, зь Еўразьвязам, дыпламатычная вайна — гэта ўсё выглядае ў параўнаньні з пытаньнем жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі мышынай валтузьнёй. Якая ўжо была не аднойчы і  якая доўжыцца ўжо 17 гадоў. Тым больш, што вядома, чым гэтая мышыная валтузьня скончыцца. А скончыцца яна поўнай перамогай Лукашэнкі і Масквы. Гэта прадумана вельмі рацыянальна, халаднакроўна, і ўся ініцыятыва ў руках Лукашэнкі і Масквы.  Прытым не таму, што яны такія разумныя, а таму, што Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы. Гэта — тупая палітыка. Яна ня мае ніякіх аргументаў, ніякіх рычагоў узьдзеяньня на Маскву і на Лукашэнку. Уся ініцыятыва зараз у руках Масквы і Лукашэнкі. Яны дыктуюць музыку, і яны пішуць сцэнар. І гэта небясьпечна ў першую чаргу для нашага беларускага руху. Таму што гэта сьведчыць, што будзе падтрымка з боку Масквы. Лукашэнка ўжо дамовіўся зь Мядзьведзевым, што Расея асуджае санкцыі, і атрымаў ад Масквы пэўныя гарантыі ў сваіх дзеяньнях. Маскве гэта выгадна, таму што яны робяць «выбары», і акрамя гэтага, прывязваюць Лукашэнку да сябе. І такім чынам могуць цалкам распараджацца яго палітыкай, якую ён ужо самастойна весьці ня можа. Для Лукашэнкі гэта выгадна як пэўная гарантыя працягнуць сваю ўладу з апорай на Маскву. Таксама — перавесьці стрэлкі з палітвязьняў, з Каваленкі зусім у іншую плоскасьць. Размова будзе ісьці аб іншым, а ў гэты час ён зможа зрабіць поўную зачыстку тэрыторыі перад «выбарамі» ў Беларусі.

Вось уся гнюснасьць гэтай прапісанай з Масквой палітыкі — яна зараз і пачалася. А скончыцца, паўтараю, поўнай перамогай маскоўска-лукашэнкаўскай палітыкі, і ў выніку, як і ў 1998 годзе, гэтыя паслы ціхенька вернуцца назад, з поўнай, як кажуць, паразай за часы «выбараў». Гэта вельмі, паўтараю, небясьпечная зьява для Беларусі. Вынік будзе такі, як я сказаў. Таму што гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі. У іх ліберальны склад думаньня. Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму! І просты рабочы, Сяргей Каваленка, гэта сказаў на ўсю Беларусь. За гэта трэба змагацца — за Беларусь, за сьцяг, за кансалідацыю ідэі, супраць гэтага рэжыму. Вось супраць чаго трэба змагацца, а не ісьці на «выбары». Трэба байкатаваць гэты рэжым татальна.

Трэба зьбіраць сілы на гэта змаганьне. А Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю». І вось такое мысьленьне прыводзіць да паразаў, адной за другой. Тое, што мы назіраем цяпер — гэта чарговая параза Захаду. Але, як кажуць, нам бы іхнія праблемы. Самае важнае — гэта высновы, якія павінны зрабіць мы. І таму паўтаруся: пытаньне жыцьця і сьмерці Каваленкі не павінна адысьці ў цень. Гэта ёсьць галоўнае пытаньне.

Калісьці вялікі мастак Рафаэль сказаў, што калі б гарэў дом, дзе гарэла б усё мастацтва, і гарэў бы кот — дык ён ратаваў бы ката. З пункту гледжаньня факталогіі — гэта сьмешна. А з пункту гледжаньня анталагічнага падыходу — гэта правільна. Таму што нішто, што зроблена рукамі чалавека, ня мае значэньня перад тым, што зроблена Госпадам Богам. І жыцьцё гэтага чалавека, яго ідэі, яго барацьба, якую ён узьняў на ўсю Беларусь — ніякага ня маюць параўнаньня з гэтай мышынай валтузьнёй, якую праводзяць Еўразьвяз і Масква на нашай тэрыторыі. Беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы гэтай палітыкі, а ставіць свае пытаньні выжываньня нацыі, культуры, дэмакратыі і кансалідавацца на гэтай глебе, абараняючы сваіх герояў. Абараняючы жыцьцё сваіх людзей, якія гатовыя аддаць яго за ўвесь народ. Вось сутнасьць таго, што адбываецца.

Навумчык:  Трэба прызнаць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося спакойным да судовага працэсу над Каваленкам і да ягонага лёсу (я не кажу зараз пра партыйных актывістаў, пра тых, хто быў на судзе і хто абмяркоўвае сітуацыю ў інтэрнэце). Чым Вы такую рэакцыю беларускага грамадства тлумачыце?

Пазьняк: Беларускае грамадства зьмянілася ў думках. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап яно ўжо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму. І нават той жа інтэрнэт, дзе вельмі сьпецыфічныя людзі зьбіраюцца, але ён 100-працэнтова паказаў, як успрынялі барацьбу Сяргея Каваленкі. Таму гэта пытаньне часу. І важна, каб наша грамадства, грамадская думка не пайшлі ў сьляпы завулак, у апендыкс, куды іх уцягвае еўрапейска-маскоўская палітыка. Яны зараз займаюцца маргінальным. Гэтыя паслы 10 гадоў таму выязджалі, прыязджалі назад — гэта ніяк не ўплывае на наш лёс. Нас будуць душыць яшчэ мацней. Яны будуць паміж сабой нейкія там праблемкі вырашаць тактычныя, а ў нас людзей будуць кідаць у турму і кідаць на сьмерць. У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка (гэта яго загад даць Каваленку два гады) гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі, не дай Бог, так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса, якой ён страшыў Захад (ён страшыў Захад, бо ў яго быў план зь Мядзведзевым, як гэта рабіць, яны ўжо пачалі гэта рабіць).

Навумчык: Я ўсё ж хачу вярнуцца да тэмы канфлікту з ЕЗ. На Ваш погляд, які аптымальны алгарытм паводзінаў у дачыненьні да Лукашэнкі, да афіцыйнага Менску мог бы быць з боку Брусэлю ці, шырэй, Захаду?

Пазьняк: З боку Брусэлю і з боку Захаду няма ніякага аптымальнага алгарытму. У іх проста няма дакладнай сістэмнай палітыкі адносна гэтага рэжыму. Яны яго называюць, як і іхняя апазіцыя, — «беларускім рэжымам». Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме, дарэчы, за, як кажуць, паслугу Лукашэнку — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд [!!! - Рэд.] беларуска народа. І трэба называць рэчы сваімі імёнамі. І калі называць рэчы сваімі імёнамі, як назваў Сяргей Каваленка, тады робіцца зразумелай сутнасьць барацьбы. Але Захад ніколі гэтага не назаве. Яму перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне. Бо тады трэба зусім іншую палітыку праводзіць, зусім іншыя сілы ўключаць, зусім іншую ідэалогію. І мець нейкую канцэпцыю адносна Беларусі. Таму яны будуць жаваць гэтую жвачку, наконт «дэмакратыі ў Беларусі», і называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім».

Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага, так ня можна ставіцца да народа. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера — а яны яго -  гэты рэжым — называюць «беларускім рэжымам». Што гэта за палітыка і што гэта за палітыкі? Яны што, сьляпыя? У якіх яны акулярах існуюць?

Таму ніякага эфектыўнага адказу з боку Брусэлю ня будзе. Ініцыятыва сёньня ў руках Масквы і Лукашэнкі, і гэтая ініцыятыва будзе ўвесь час. Я мог бы прапісаць, як усё будзе разьвівацца па гэтым сцэнары, але скончыцца, паўтараю, тым, што ціхенька гэтыя паслы вернуцца, зробяць выгляд, што нейкія зрабілі саступкі — пасьля таго, калі гэты рэжым зачысьціць усё ў Беларусі і сфальсіфікуе чарговыя выбары. Вось тады ўсё наладзіцца, пачнуць тады ізноў, выпусьцяць некаторых вязьняў. Гэта такая гнюсная гульня, у якую абодва бакі гуляюць [зьмест і форма гэта абзаца ўзяты ў загаловак. – Рэд.]. Таму паўтараю, што сіметрычнага адказу з Брусэлю ня будзе, бо яго не існуе.

Навумчык: Сёньня Ўладзімер Пуцін заявіў, што гэты канфлікт не перашкодзіць інтэграцыйным працэсам паміж Беларусьсю і Расеяй. Таксама, мы бачым у апошнія тыдні такія крокі з боку афіцыйнага Менску, якія можна ацаніць як яшчэ больш шчыльнае прывязваньне Беларусі да Масквы — ну хаця б фактычны пераход сістэмы супрацьпаветранай абароны пад кантроль расейскага генштабу. На Вашую думку, да якіх межаў у тым, што Вы называеце здачай суверэнітэту, можа пайсьці Лукашэнка? Ці ёсьць нейкая мяжа, перад якой ён можа спыніцца? Ці няма мяжы і ён ня спыніцца?  

Пазьняк: Для яго няма мяжы, калі справа будзе ісьці аб яго ўладзе і аб яго існаваньні. Што да фразы Пуціна, што гэта не перашкодзіць інтэграцыі, дык гэта — дыпламатычная фраза, якая паказвае, што — вось, Лукашэнка, мы павінны зараз шчыльней аб’яднацца, ня толькі войска, мы павінны і грошы мець агульныя, мы павінны і прадпрыемствы мець агульныя, і гэтак далей. Яны пра гэта і дамовіліся, магчыма, нават стварыўшы графік гэтай палітыкі. Таму гэтая фраза Пуціна вельмі празрыста паказвае, у чым сутнасьць дамовы Лукашэнкі і Масквы і ў чым сутнасьць гэтай палітыкі з амбасадарамі Еўразьвязу, якая толькі што пачалася.

Паўтараю, што ніякіх дамоў з рэжымам Лукашэнкі ня можа быць. Ніякага становішча, якое можна было б палепшыць, дэмакратызаваць — не існуе. Гэта антыбеларускі, антыдэмакратычны рэжым, які працуе ў інтарэсах сваёй улады, выкарыстоўваючы інтарэсы чужой дзяржавы. І чужая дзяржава зьяўляецца значна мацнейшай і ў палітычным, і ў эканамічным сэнсе, і ўрэшце скончыцца тым, што ён здасьць усё. І застанецца як пацук, загнаны ў кут.

Паўтараю, ён вельмі небясьпечны для існаваньня нашай нацыі. Вось пра гэта трэба думаць — як ліквідаваць гэты рэжым, як аб’яднаць нацыю на барацьбу з рэжымам, а не за «дэмакратыю ў рэжыме».

Ня будзе дэмакратыі ў рэжыме, у прынцыпе яна ня можа быць.

(канец цытаваньня інтэрвю)

2.

Ад рэдакцыі (Алесь Астроўскі,  Віталь Хромаў):

Спачатку пра самае галоўнае.

Сябры рэдакцыі далучаюцца да заяваў усіх тых, хто патрабуе неадкладнага спыненьня суду над Сяргеем Каваленкам і яго такога ж неадкладнага вызваленьня. Чалавека найвысокага маральнага гатунку, патрыёта, які ня проста думае пра свой беларуска-літвінскі народ, а і гатовы аддаць жыцьцё за яго, “судзіць” нейкая зграя цяперцаў-халуёў, гатовых лізаць хоць боты, хоць любое іншае пачварнаму дыктатару. З-за сваёй такой дзейнасьці гэтыя людзі і так ужо ўляпаліся ў гісторыю, але, калі са спадаром Сяргеем, барані Божа, здарыцца непапраўнае, папярэджваем: мы будзем на баку тых, хто ў лепшыя часы будзе выступаць за аналагічнае пакараньне гэтых “суддзяў”. Таму — спыніцеся, спадарове, і проста, знайшоўшы зацэпку, вызваліце мужнага беларускага хлопца, пакуль ня позна! 

(гл. фота; Сяргей Каваленка да арышту і цяпер; па некаторых зьвестках, ён за час галадоўкі пратэсту страціў каля 30 кг!; апошнія зьвесткі пра стан справаў вакол спадара Сяргея можна пачытаць тут: http://www.svaboda.org/content/article/24505125.html)

-

Цяпер пра іншае, дадатковае.

Пачнем з прыемнага.

Па-першае, вельмі прыемна, што і Пазьняк дадаткова зьвярнуў увагу на тое, што заходнікі разам са сваімі касмапалітызаванымі псеўдаапазіцыйнымі ліберастамі-аб’яднанцамі працягваюць называць лукашысцка-цяперскі рэжым «беларускім» (цытата: “Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд беларуска народа. Але яны будуць называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім». Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера, а яны гэты рэжым называюць «беларускім»”).

Сапраўды называць прамаскоўскі беларусафобскі этнацыдны дыктатарскі рэжым, накіраваны на этнацыд і генацыд беларускага народу, на захоп нашай уласнасьці, зьнішчэньне нашай дзяржаўнасьці “беларускім” (гл. Д пр-п 80) – гэта ня проста пэўны неахайны цынізм, гэта – блюзьнерства, якое набліжаецца да ўзроўню ідэалагічнага сатанізму!!! Пра гэтую зьяву мы таксама пісалі неаднаразова ў т.л. і шмат гадоў таму (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2008/03/07/1233/). Таму абурэньне Пазьняка ў гэтым пытаньні ня толькі падзяляем, але і ўсяляк падтрымліваем. І, як усе могуць пабачыць, ужо даўно.

Па-другое, натуральна, нам падабаецца, што і Пазьняк пачаў шырока выкарыстоўваць паняцьце “этнацыд” замест больш расплывістых і менш ёмкіх паняцьцў “асіміляцыя”, “дэнацыяналізацыя” і да таго падобных, якія ён упарта ўжываў раней. Мы за гэта таксама даўно і шмат змагаліся, пачынаючы зь пешых артыкулаў на нашым сайце (гл. артыкул у 8 частках, зь якога пачыналася праца сайта; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/).

Трэцяе, вельмі істотна, што Пазьняк даўно вядомы як зацяты крытык расейскага імперыялізму і яго агента — Лу-кі. Але на сёньня ўжо дадаткова ўсьведамляе негатыўнае значэньне і “Захаду” ў тых працэсах, якія адбываюцца ў Беларусі.

Натуральна, нам гэта падабаецца, бо мы даўно заклікаем усіх беларусаў-літвінаў да адэкватнага (навукова-рэалістычнага) бачаньня рэчаіснасьці, без чаго ніякія станоўчыя зьмены ні ў нашых сем’ях, ні ў нашага народу, ні ў нашай дзяржаве немагчымыя. Так, у інтэрвю Пазьняк заяўляе, што “Захад у сваёй палітыцы [што да Беларусі] абсалютна тупы”, што “гэтыя паслы, як і ў 1998 годзе, прайграўшы Лу-ку, ціхенька вернуцца назад”, што “заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі”, што тая палітыка, якую праводзіць Еўразьвяз на нашай зямлі, зьяўляецца “мышынай валтузьнёй”, што “ў Брусэля і Захаду няма дакладнай палітыкі адносна рэжыму Лу-кі”, што “трэба называць рэчы сваімі імёнамі, але Захад ніколі гэтага рабіць ня будзе”, і, нарэшце, ключавое — што “беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы заходняй палітыкі”.

Раней, і яшчэ адносна нядаўна, так ад Пазьняка даставалася толькі Гансу Віку. Калісьці толькі ён адзін быў ва ўсім вінаваты з усяго “Захаду”, а ўсе іншыя яго прадстаўнікі, атрымліваецца, былі добрыя. Дзякуй Богу, нарэшце дачакаліся…

Чацьвёрнае.  Больш за тое, у палітычным сьветаглядзе Пазьняка зьявіліся дадатковыя істотныя ноткі – намёкі, што лукашысцкі рэжым фактычна падтрымліваецца ня толькі “Масквой”, але і “Захадам”, што заходнікі ня проста тупыя, а ў т.л. і тыя, хто наўмысна (сьвядома, але, натуральна, патаемна) праводзіць палітыку, скіраваную на максімальна доўгае знаходжаньне прарасейскага этнацыднага рэжыму ў Беларусі:  “наша грамадства ўцягвае ў сьляпы завулак еўрапейска-маскоўская палітыка”; “заходнікі паміж сабой нейкія там праблемкі тактычныя будуць вырашаць, а нас будуць душыць яшчэ мацней”;  “абодва бакі [гаворка пра Захад і Лу-ку. – Рэд.] гуляюць у гнюсную гульню”.

Гэта таксама нам падабаецца, таму што гэта тое, пра што мы ўжо даўно ня проста кажам, але і вывелі ў якасьці шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. напрыклад Д пр-пы 67, 104, 108, 114, 115, якія сфармуляваны намі яшчэ шмат гадоў таму).

Больш за тое (і гэта пятае), цяпер Пазьняк дадаткова пачынае патроху лаяць увогуле “сьвятое” для “Захаду” — абсалютна дамінуючую там сёньня ідэалагічную плынь — “лібералізм” (цытаты: “у заходнікаў ліберальны склад думаньня”,  “ім перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне”).

А вось у сувязі з гэтым асабліва хочам падкрэсьліць (бо гэта ідэалагічна прынцыпова), што наша ацэнка цяперашняга стану заходняга “лібералізму” ўжо даўно ня толькі пададзена ў шматлікіх матэрыялах сайта, а і сфармулявана ў шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. Д пр-пы 104, 114, 116, 117, ). Больш за тое, мы ўсё часьцей у нашых матэрыялах прапануем лічыць сучасны заходні “лібералізм” альтэрнатывай, варожай сапраўднай дэмакратыі (у т.л. беларускай), пра якую мы марым. І, каб падкрэсьліць гэта, наўмысна называем сучасную здэградаваную стадыю гэтай ідэалагічнай плыні на Захадзе “ліберастызмам”. 

Мы даўно сфармулявалі і перыядычна падкрэсьліваем, што ліберастызм – тое, што ёсьць на Захадзе цяпер – адрозьніваецца нават ад сапраўднага лібералізму дзьвюма стратэгічнымі рысамі: па-першае, адсутнасьцю патрабаваньня свабоды для народаў (пры гэтым пра народы, этнасы, пра іх разнастайнасьць у межах людскай цывілізацыі, пра іх правы на ўласнай зямлі пры ліберастызьме ўвогуле нават узгадваць забаронена!; затое можна і нават пажадана прапагандаваць касмапалітычную хаатызацыю, эгаізм, абыдляльную амаральнасьць) і, па-другое, таталітарнай, літаральна фашыстоўскай формай прапагандысцка-палітычнага накіданьня нацыям усяго пералічанага  (гл., напрыклад, нашыя тлумачэньні ў дадатак да артыкула Барыса Стамахіна: http://nashaziamlia.org/2012/01/27/4808/).

Шостае. Натуральна, мы ня можам не падтрымаць наступны пасыл Пазьняка:  “Гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі … Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі [!!! – Рэд.]. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму”.

І гэта зноў тое, пра што мы даўно і шмат пішам. Толькі і тут мы прайшлі далей. Мы заяўляем, што амаль уся цяперашняя “аб’яднаная” “дэмакратычная” “апазіцыя” (зьвярнулі ўвагу на дзьвюкосьсі?) – гэта агентура заходняга ліберастызму, прызначаная для таго, каб у выпадку скіданьня цяперскай улады і пераходу яе да “апазіцыі” забясьпечыць прыхватызацыю нашых прадпрыемстваў, зямлі дый усёй дзяржавы цяпер ужо заходнімі фінансавымі імперыялістамі – ліберастызатарамі (гл. Д пр-п 128). Савецкі дыктатар Лу-ка, агент расейскага імперыялізму, пакуль ня даў зрабіць у Беларусі тое, што на Расеі, ва Ўкраіне, Польшчы зрабілі заходнія ліберастызатары рукамі розных чубайсаў-бальцаровічаў-гайдараў. Але гэта не азначае, што планы “Захаду” што да нашай дзяржавы ў сувязі з гэтым зьмяніліся. Можаце не сумнявацца, Заходнія ліберастызатары па-ранейшаму плануюць “дэмакратызаваць” Беларусь па гэтай жа сьхеме. Паняцьце “дэмакратызаваць” нас у перакладзе на нашу мову азначае ліберастызаваць нас.

Кажам адно, робім зусім іншае – класічны спосаб дзеяньня любых сацыяльных паразітаў!

Такім чынам, набліжэньне разуменьня Пазьняком таго, што адбываецца вакол Беларусі й у сьвеце ў цэлым, да нашага разуменьня відавочнае. Прагрэс у гэтым пытаньні ёсьць. Але да поўнага супадзеньня ідэалагічных пазіцый яшчэ далёка. Таму давайце зьвернем увагу на менш прыемнае – на тое, што ў нас з Пазьняком не супадае — і з чым мы ня згодныя.

У поўнай інфармацыйнай зацыкленасьці на лёсе церпячых Саньнікава і Бандарэнкі (праўда, за кратамі шмат іншых ня менш годных людзей) адсутнічае ўвага да падрыхтоўкі новай хвалі рэпрэсіяў супраць патрыятычных сіл. Напрыклад, сябраў незарэгістраванай Беларускай Партыі Свабоды пачалі выклікаць па справах мінулага стагоддзя – адносна сутычак беларускіх патрыётаў з баявікамі РНЕ. Нечаканы інтарэс да сябе з боку Крымінальнай міліцыі ГУУС адчуў і аўтар гэтых радкоў. Разам зь сябрамі выпрацавалі падыход, як на гэта рэагаваць, бо дапамогі ад апазіцыі й апазіцыйных СМІ чакаць ня варта – у беларускай апазіцыйнай прэсе ўсё больш выразнай становіцца тэндэнцыя татальнага замоўчваньня “няправільных апазіцыянераў”.

Факты і пазіцыі

Каб аб’ектыўна прааналізаваць прычыны чарговага, здавалася б нічым не справакаванага наезда ўладаў на нацыянальна-патрыятычныя сілы і поўнай бездапаможнасьці-паралізаванасьці апазіцыі, спачатку трэба сабраць факты.

Усё больш пацьвярджаецца інфармацыйны выцек са структураў улады, што Лукашэнка канчаткова зламаны Масквой. Таму цяпер ледзь не штодня падпісваюцца чарговыя мытнёвыя, вайсковыя ды іншыя каланіяльныя па сваёй сутнасьці пагадненьні з Расеяй. Яшчэ вядома, што была сьпецнарада сілавых структур і там на вышэйшым узроўні прынятае рашэньне “зачышчаць” палітычную прастору ад “нацыяналістаў”. Напэўна праявай гэтай тэндэнцыі зьяўляецца ня толькі “наезд” на сябраў БПС, а і нядаўні звыштэндэнцыйны, хамскі фільм пра БАЖ і асабіста Жану Літвіну. Верагодна, што і арышт з наступным асуджэньнем Бяляцкага зьяўляецца праявай гэтага палітычнага курсу.

Усё гэта яўна сьведчыць пра тое, што працэс анэксіі прысьпешваецца…

Падзеі 19.12.2010 у Менску, якія скончыліся масавым зьбіцьцём маніфестантаў і арыштамі, сталі пэўным водападзелам у найноўшай гісторыі краіны. Бадай галоўны негатыў той бойні – гэта раскол у грамадстве, які набыў вельмі выразны выгляд. Кроў беларусаў і арышт кандыдатаў сталі вялікім піярам для “ліберальных” сіл. У гэтым асяродку і сёньня акцыю 19/12 лічаць ледзь не гераічнай (істотна, што так інтэрпрэтуюць падзеі ня толькі празаходнія, а і некаторыя прарасейскія апазіцыянеры).

Аднак здольныя да самастойнай ацэнкі падзей нацыянальна-дэмакратычныя дзеячы канстатуюць, што адбыўся грандыёзны ўдар па Беларускай дзяржаўнасьці й народу. Для аўтара гэтых радкоў тая бойня – гэта таксама ня толькі ганьба на ўлады, але і праява бяздарнасьці апазіцыі, якая вольна ці нявольна паспрыяла анэксацыйным памкненьням Масквы. Сёньня Беларусь адкінутая назад у цемру тыраніі, у задушлівыя абдымукі Расеі, у “Еўразійскі саюз”, адарваная ад дыялогу з Захадам.       

Усе гэтыя “суперачольнікі й гіганты ліберальнай думкі”, якія заклікаюць пакараньне нябёсаў (найперш у выглядзе эканамічных санкцый) на Лукашэнку, а заадно і на ўсю Беларусь, яўна хітруюць… Ну, як гэта далейшы заняпад эканомікі зусім не адабьецца на простых грамадзянах? Ці будзе іншае выйсьце для прадпрыемстваў акрамя як зноў “паўзьці на каленях у Расею”? Мне гэта не зразумела ў прынцыпе: як можна заклікаць іншаземцаў накідаць эканамічныя санкцыі на ўласны народ?!

Таксама па-дзікунску выглядае прапанова не дапусьціць Чэмпіянат сьвету па хакеі ў Беларусі. Ведаю, што на гэты конт думаюць прадстаўнікі беларускіх спартовых клубаў, аматары хакею. Папярэджваю: Някляеву, Шушкевічу, Рымашэўскаму быць на беларускіх спартовых спаборніцтвах будзе дыскамфортна. Хіба не пазнаюць… Шчырае памкненьне пакараць рэжым, адабраўшы сьвята ў людзей – гэта ў лепшым выпадку дзіцячае лапатаньне палітычных няўдачнікаў.

Гэта ж да якой ступені людзі адчуваюць уласную палітычную слабасьць, як ня вераць у свае сілы?! Сам па сабе падобны заклік выдае менталітэт аўтсайдэра, лузера. Ізноў: “хай прыйдзе барын і нас рассудзіць”! Еўропа, Расея, ЗША, абы хто…

А самі, дык што?!

Крызіс жанру

Напярэдадні 19/12 і пасьля я разьмясьціў шэраг артыкулаў на гэтую тэму, правёў некалькі прэсавых канферэцый. Папярэджваў разам са сваімі паплечнікамі й улады, і апазіцыю, ацэньваючы маштаб стратаў, якія можа панесьці народ і дзяржава ў выпадку гвалтоўнага разьвіцьця падзей у той сітуацыі. У Беларусі мае публікацыі разьмясьціў толькі сайт “Наша зямля” і яшчэ пара патрыятычных сайтаў. А вось ва Ўкраіне і Летуве паказала тэлебачаньне, разьмясьцілі вядучыя газеты…

Сярод “беларускага” палітыкуму атрымаў масу папрокаў — стаўся “агентам Лукі”, “паклёпнікам на чэсных лідараў апазіцыі”, “вузкалобым нацыяналістам”. Цяпер гэтыя галасы гучаць усё цішэй і цішэй. Бярэ верх поўнае расчараваньне ў выніках уласнай дзейнасьці, бачныя разгубленасьць, апатыя і ўсё большая абыякавасьць людзей да “несапраўдных куміраў”.

На жаль, словамі “мы вас папярэджвалі”, падаецца, усяго ня выкажаш.

Як па мне, гераізм сапраўды прысутнічае ў некаторых прадстаўнікоў ліберальнай плыні. Бракуе іншага – сумленьня, прыстойнасьці, прафесіяналізму, уменьня крытычна, аб’ектыўна ацэньваць вынікі ўласнай дзейнасьці, а галоўнае — годнасьці ахвяраваць сваімі асабістымі інтарэсамі дзеля нашага агульнага, дзеля Бацькаўшчыны, для Нацыі! Затое амбіцыі аж зашкальваюць…

Вяртаючыся да тэмы санкцый, нагадаю: у гісторыі амаль няма прыкладаў, калі санкцыі вымушалі дыктатараў мяняць палітычны курс. Гэта такая прафануючая ілюзія для масавай грамадскай думкі… (Калі ўжо весьці гаворку пра санкцыі, дык пра тое, каб санкцыямі ўдарысь па Расеі, якая ўлазіць у справы Ўкраіны, народаў Прыбалтыкі, душыць Грузію, замардавала трэць чачэнцаў…)

Галоўнае пытаньне ня ў санкцыях.  Дзе адказы на такія пытаньні: Які механізм пераходу ўлады ад прарасейскіх каланіяльных структур да нацыянальна-дэмакратычнага ўраду?! Як апазіцыя — асабліва яе кіраўнікі — бачаць абарону ад умяшальніцтва Крамля?! Што трэба прадпрыняць, каб народны выбух, калі ён раптам адбудзецца, ня скончыўся поўнай анэксіяй нашай аслабленай лукшызмам дзяржавы?! 

Гэта ключавыя пытаньні. А вось і дадатковыя.

Ці вядзецца якая праца зь афіцыйнымі кіраўнікамі абласьцей, раёнаў, прадстаўнікамі сілавых структур? Там хапае прыхільнікаў незалежнасьці, а таксама цалкам адсутнічае жаданьне “адпачыць у Чачні ці Дагестане”. Трэба ж улічваць жалезны закон палітыкі: кардынальныя грамадскія зьмены магчымыя толькі са значнай падтрымкай чынавенства.

Ці вядуцца перамовы з заходнімі краінамі й з НАТА ў выпадку значных падзеяў у нас на прадмет цьвёрдай прад’явы Маскве патрабаваньня аб неўмяшальніцтве ў нашы ўнутраныя справы, аб гарантыях тэрытарыяльнай цэласнасьці?!

Калі задаю такія пытаньні лідарам афіцыйнай апазіцыі ці іхным памочнікам, гэта чамусьці выклікае ступар. Няўжо ўсе яны здольныя толькі на тое, каб клянчыць гранты для сябе і… санкцыі ў дачыненьні ўласнай краіны?!

Цяпер Крэмль актыўна праштурхоўвае новы ўльтранебясьпечны імперскі праект – г.зв. “Еўразійскі саюз”. Яго зьдзяйсьненьне – гэта поўная эканамічная і палітычная анэксія  нашай  дзяржавы.

Нядаўна пачуў размову ліберальна настроеных грамадзян у Мінску. Спрэчка ішла пра плюсы і мінусы ўвядзеньня расейскага рубля. Маўляў, гэта не так страшна. Абы была дэмакратычная воля народу, і тады можна будзе калі-небудзь вярнуцца да нацыянальнай валюты… Я ад такога маразму па-просту зьніякавеў. Для таго ж і плануецца ўвядзеньне расейскага рубля, каб больш ніколі не зьявілася і шанцу на вызваленьне і волю народа!

У садызьме да вязняў рэжым дэманструе псіхапатычныя рысы. Але ёсьць рэчы, горшыя за зьдзекі над арыштантамі. Забіваецца будучыня цэлага еўрапейскага народу — 10 мільёнаў беларусаў!..

Відавочна, што цяперашняя палітыка-эканамічная мадэль – гэта анахранізм. Што, зьберагаючы свае пасады, носьбіты ўлады цягнуць краіну ў пашчу небясьпечнай імперыі. Аднак пасьля падзей 19/12 частка віны за тое, што дзяржава ў такой залежнасці ад Расеі, ляжыць і на афіцыйнай апазіцыі. Лукашэнкаўскі перыяд – гэта такая гістарычная разьвілка: альбо да паўнавартаснай незалежнай дзяржавы і павяртаньня ў еўрапейскую цывілізацыю, альбо шлях у прыбітую губерню напаўазіяцкай імперыі КДБістаў, алігархаў, кілераў. Аднак у гэты гістарычны момант для многіх лідараў апазіцыі мэта № 1 заключаецца не ў нацыянальнам вызваленьні, а толькі ў адхіленьне Лукашэнкі — хоць бы з анэксіяй Беларусі. Пастава: “Я буду лепшы за Лукашэнку” — надта ўбогая, каб мабілізаваць грамадзян. Патрэбна вера народа, нацыянальны дух. Здольнасьць абудзіць усё гэта ў беларусаў маюць адзінкі. Але ж менавіта іх і не дапускаюць на беларускае палітычнае поле ня толькі ўлады, але і афіцыйная апазіцыя…

Сёньня аналітыкі апазіцыйных сіл сьпяваюць хвалу “расейскім дэмакратам”, якія паўсталі супраць сфальсіфікаваных выбараў. Дагэтуль захапляліся дэмакратамі Ўкраіны, Грузіі, Сербіі… Часам падаюцца слушныя меркаваньні, чаму ў суседзяў многае атрымлівалася, а ў беларускай афіцыйнай апазіцыі не атрымліваецца нічога. Аналіз робіцца, а высноваў няма!  І дэмакратыі ўнутры апазіцыі ня стала больш. Ня ўзьнікла пляцоўкі сапраўднага дэмакратычнага слова, няма палітычнай канкурэнцыі! Апазіцыйная верхавіна пачала нават адставаць  ад грамадства. Сёньня ў звычайнага сярэднестатыстычнага беларуса больш здаровага нацыяналізму, чым у ачольнікаў партыяў і рухаў!

Ну, і ці варта зьдзіўляцца пасьля гэтага, што аніякіх сапраўдных пераменаў у афіцыйнай апазіцыі не адбылося і не намячаецца?

Застой і блытаніна

А вось самы нядаўні прыклад таго, на якім узроўні ідзе палітычны дыспут. Адна вядомая журналістка абсыпала шчырага маладога змагара, такімі абаротамі, што “вушы вянуць”. Тут і “ўшлёпак”, і “га*но”, і “ср*ка”  (гаворка пра гісторыю вакол нападак Халіп, Хашчавацкага, Халезіна на Ліхавіда). Так уласная ліберальная недзеяздольнасьць ператвараецца ў гнеў на справядлівую крытыку, у бальшавіцка-камісарскую нецярпімасьць да любой іншай крытычнай думкі.  Ці ж гэта ня тое, свабоду ад чаго нам абяцаюць усе лібералы?

Якія новыя ідэі, новае разуменьне прадстаўленыя?! Няўжо тэма байкоту-небайкоту, заклікі выкарыстаць эканамічныя санкцыі да ўласнай краіны, спачуваньне арыштантам – гэта і ёсьць новы інтэлектуальны прарыў апазіцыйнага афіцыёзу? Не! Гэта – ідэалагічны застой, поўная зацыкленасьць думкі, паралюш волі, брак крэатыву, інтэлектуальнае жабрацтва… Узьнікаюць усё большыя сумневы, ці здатная сёньняшняя генерацыя афіцыйнай апазіцыі запрапанаваць новыя ідэі нацыянальнага выратаваньня і разбудовы ў наш час!

Некалькі слоў датычна чарговай апазіцыйнай ідэі «фікс« — байкоту выбараў. Каб браць удзел у выбарах альбо пасьлядоўна зьдзейсьніць кампанію байкоту патрабуюцца шалёныя сродкі, якіх няма. Беларускі бізнэс сёньня – гэта сумнае відовішча, і дапамагаць апазіцыйным сілам ня ў стане… Узяць сродкі можна толькі па грантавай сьхеме на Захадзе, альбо ў расейскіх алігархаў. Такім чынам, мы з сумам канстатуем, што рэжым разам з “Захадам” стварыў сістэму штучных, небеларускіх партый. Як палітык можа быць незалежным, нацыянальна-дэмакратычным, калі фінансуецца толькі вонкавымі структурамі?!

Генеральная апазіцыйная лінія цяпер запісвае ў агенты ўлады праціўнікаў байкоту. На апазіцыйных сайтах – “Беларускі партызан”, “Хартыя” і ня толькі там – ідзе высьвятленьне, хто зьяўляецца людзьмі рэжыму ў апазіцыі. Пры гэтым людзі, якіх выправілі за дзейнасьць на карысць Расеі (што яны і не абвяргаюць) за межы Беларусі, выкрываюць агентаў улады сярод беларускай апазіцыі. ФСБшнікам, кшталту Суздальцава, заўжды даецца плошча ў апазіцыйных СМІ! І яны “выкрываюць” беларускіх апазіцыянераў, якія хочуць разам з празаходнімі сіламі вакол Лу-кі адарваць Беларусь ад Расеі. Во паскуды – што вырабляюць…

Служыць дыскрэдытаванаму тырану – ня гонар, але служыць забойцам уласнага народу з расейскага ФСБ – гэта ўжо апошняя ступень падзеньня ў мярзоту. Гэта поўнае дно!

На гэтым фоне некаторыя прадстаўнікі апазіцыйнага палітбамонду яшчэ ў дадатак і бэсьцяць уласны народ – называюць яго “быдлам”, “пацукамі”, “сьмецьцем, якое не жадае ісці на ахвяры” . Сябе яны лічаць ледзь ня шляхтай. Аднак шляхта ніколі не апускалася да такога маральнага абыдленьня. У бясконцых войнах з маскавітамі, тэўтонамі, мангола-татарамі, яна зь мечам у руках, на полі бою даказвала свой статус, а ня ў зьдзеках над “сялянамі”, якіх у кожнага народу заўсёды было ня менш, чым у нас – беларусаў-літвінаў.

Першыя крокі да аздараўленьня

Калі б Міхалевіч, Рымашэўскі, Някляеў, Радзіна зьвярнуліся да Захаду з прапановай увесьці санкцыі супраць Расеі, якая ўтрымлівае тут лукашысцкі каланіяльны рэжым – гэта магло б стаць сапраўды грамадзянскім учынкам. Беларусы зьвярнулі б увагу на мужнасьць такіх палітыкаў. Але ніхто зь іх гэтага ня зробіць па прычыне адсутнасьці стратэгічнага патрыятычнага сьветагляду, а таксама з-за страху. Пры ўсёй жорсткасьці нашага рэжыму адпомста Масквы можа быць страшней. Напрыклад, кар’ера можа пайсьці па крывой уніз — людзі ад Расеі ёсць і ва ўладзе, і ў СМІ, і ў апазіцыі. У тым ліку адносна сьвежая інфармацыя аб удзеле ФСБ у зьнікненьні беларускіх палітыкаў гэта пацьвярджае.

Дык што ж рабіць?

1. Беларусы ўжо шмат гадоў чакаюць ад Захаду рэальных крокаў па зьбліжэньні. Таму пунктам №1 мусіць быць поўная адмена віз для беларусаў (за выключэньнем тых, хто заўважаны ў рэпрэсіях). Вось, каб у гэтым напрамку прадэманстравалі актыўнасьць ліберальныя апазіцыянеры – гэта было б адэкватна!

2. Неабходна вярнуцца да нацыянальнай ідэі, нацыянальных інтарэсаў. Не сьцягваць чужы кожух з чужога пляча, а думаць катэгорыямі й інтарэсамі свайго народу, ягонай незалежнасьці, традыцый.

3. Стварэньне ўмоў для сапраўднай дэмакратычнай канкурэнцыі і ў Беларусі, і ў суседніх краінах – адзіная ўмова станаўленьня новага.

4. Без шчырага дыялогу зь незарэгістраванымі, перасьледуемымі нацыянальнымі сіламі (а гаворка пра Беларускую Аўтакефальную Праваслаўную Царкву, рух “Новая Беларусь”, Беларускую Партыю Свабоды, “Самаабарону”, Беларускі дэмакратычны рух, іншыя) усе апазіцыйныя партыі й рухі, якія маюць стабільнае фінансаваньне з-за мяжы, выглядаюць штучна – усяго толькі марыянеткамі пэўных фінансавых колаў.

5. Насьпела ратацыя апазіцыйных кадраў. Патрабуюцца іншыя сілы, іншая ментальнасьць і разуменьне. Зашмальцаваная, шмат разоў пералатаная байка чарговага агульнага аб’яднаньня сёньня толькі шкодзіць. Яднаць патрыёта і здрадніка? Расейскага агента і змагара за незалежнасьць? Такая касмапалітычная “паліткарэктнасьць” сёньня, з улікам нашай грамадска-палітычнай сітуацыі, ужо горш за нацызм!

6. Ніхто і ніколі не заменіць ролю нацыянальнай эліты, дысідэнтаў, сьвятароў БАПЦ, пісьменьнікаў, якія адстойвалі нацыянальнае яшчэ ў часы прыснапамятнага СССР, а таксама нацыянальных навукоўцаў, прафесуры. Сюды ж варта дадаць ветэранаў антысавецкай барацьбы, герояў незалежніцкіх фармаваньняў. Між тым, такія людзі, як Алесь Белакоз, Леанід Акаловіч, Міхась Кукабака, Пётр Гушча, Івонка Сурвіла, Сьвятлана Новікава, Віктар Сіўчык і шмалікія іншыя ігнаруюцца палітбамондам. 

Слова нацыянальнай эліты мусіць мець вагу роўную закону. Калі палітык прадэманстраваў адступніцтва, выкрыты ў гандлі нацыянальнымі інтарэсамі, як ён можа далей быць у беларускай палітыцы, а тым больш на першых пазіцыях?! Нацыянальная эліта павінна накладаць вета на такога дзеяча!

7. Сёньня самая актуальная праблема – гэта абарона палітычнай і эканамічнай незалежнасьці. Не дапусьціць далейшага захопу расейцамі беларускіх стратэгічных аб’ектаў! Не дапусьціць узьнікненьня пагрозы “новага Чарнобылю” ў выглядзе Астравецкай АЭС!

Вось барацьба ў гэтым напрамку і можа стаць аб’ектыўным крытэрам, хто чаго варты ў Беларусі…

С. Высоцкі – кіраўнік АК БПС.  

Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

У сярэдзіне кастрычніка значную частку беларускага грамадства абляцела вестка: лідара гурту “Ляпіс Трубяцкі” Сяргея Міхалка выклікаюць у пракуратуру. Пра гэта адным зь першых паведаміў сайт “Беларускі партызан” (http://www.belaruspartisan.org/bp-forte/?page=100&backPage=13&news=106318&newsPage=0; цяпер ён у Беларусі блакаваны). Прычынай стала тое, што Сяргей Міхалок даў інтэрвію, у якім нібыта абразіў Лу-ку. Мы прапануем нашым чытачам зьвярнуць увагу на гэтую, здавалася б, прыватную падзею з нашага сёньняшняга жыцьця, бо яна ўлучыла ў сябе шэраг істотных момантаў сёньняшняй беларускай гісторыі. А наш аналіз, як часта мы робім, пачынаем з самаго факта.

Рэдакцыя.

1.

“ДА ГЭТАЙ УЛАДЫ Ў МЯНЕ ВЫКЛЮЧНА ЎЛЬТЫМАТЫЎНЫЯ ПРЭТЭНЗІІ”

Так спадар Сяргей сапраўды заявіў у сваім знакамітым інтэрвю пасьля аднаго з канцэртаў у Санкт-Пецярбурзе (праглядзець яго можна тут: http://www.youtube.com/watch?v=glDa64BRaAQ&feature=related). Для тых, хто жадае мець тэкставую версію інтэрвю — напрыклад, каб паўважлівей пазнаёміцца са стаўленьнем знакамітага музыкі-шоўмэна да дыктатара-беларусафоба — мы зрабілі набор тэкста, які падаем ніжэй.

«… Я не факусуюся выключна на гэтай персоне. Мне проста вельмі не падабаецца, што нашу краіну асацыююць выключна з гэтым агідным палітычным дзеячам і падрыўніком (!). Гэта чалавек, які прывёў краіну да мяжы. Самае галоўнае яго пачварнае злачынства – што ён правёў рубікон паміж беларусамі. Гэта не атрымлівалася зрабіць нікому. Ёсьць людзі, якія адзін аднаго цяпер ужо ненавідзяць. Гэта адбылося дзякуючы Лукашэнку. Ён увесь час кажа на словах, што ёсьць нейкая інтэграцыя, салідарнасьць грамадства, што ён захаваў краіну. Ён увесь час апелюе да незалежнасьці. Вакол сябе спрабуе сфакусаваць астравок бясьпекі. Увесь час хлусіць, што ўвесь сьвет знаходзіцца ў агні і пажары, і што толькі ў Беларусі дзякуючы яму [мір]. Ну, карацей, гэта хлус, злодзей і невук.

Ніякі ён не прэзідэнт. Гэта чалавек, які ненавідзіць свой народ. Ён у лепшым выпадку заслугоўвае справядлівага суду.

Я просты чалавек, я не палітык. І ў мяне заўсёды будзе прэтэнзія і да іншай улады. Я чалавек з анархічным сьветаглядам. Я яшчэ раз кужу: я не факусуюся выключна на Лукашэнку. У мяне проста няма выбару. Таму, што такія злачынцы, як Лукашэнка, яны не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў. Яны не пакідаюць разумных, вясёлых, радасных людзей. Людзей, якія хочуць жыць радасным жыцьцём, мець нейкія персьпектывы. І я не хачу займацца нейкім палітычным супрацьстаяньнем. Яшчэ раз кажу. Я – паэт, мастак. Я – артыст, клоўн. Мне падабаецца жыць поўным жыцьцём. У маёй краіне менавіта дзякуючы гэтаму чалавеку я не магу дыхаць на поўныя грудзі. Таму ў некаторыя моманты я факусуюся менавіта на гэтай барацьбе.

Я веру, што наша краіна на самай справе вартая зусім іншага лёсу і зусім іншай гісторыі.

Мне здаецца, што нашай краінай любы чалавек, які ўмее чытаць і ўмее лічыць да 10, кіраваў бы лепш, чым гэты Лукашэнка – і ў эканамічным, і ў палітычным, і ў іншых планах.

Мне сорамна, што нашы галоўныя палітыкі ўвесь час стаяць на каленях і крывадушна з працягнутай рукоў. Распрадалі ўсю краіну. Увесь час чакаюць нейкіх траншаў, грантаў. Увесь час чакаюць нейкіх падачак. І ў нас імідж нашай краіны такі, што гэта краіна такіх аграрных, такіх вельмі згодных, безыніцыятыўных людзей. Што мы ўвесь час гэткія папрашайкі. Усе гэтыя клаўнады ў Камедзі-клаб, усіх гэтых перадачах вульгарных – яны пачынаюць асацыяваць беларусаў менавіта з гэтай асобай. Разумееце, сьціраецца эпас, сьціраюцца артэфакты нацыянальнай ідэнтыфікацыі цэлага народу, выдаляецца гераізм. Выдаляюцца лепшыя прадстаўнікі літаратуры, мастацтва, рамёствы.

Беларусы – гэта вялікая нацыя. Так, мы маленькі народ. У нас няма якіх-небудзь імперскіх амбіцый, але мы ганарымся сваёй гісторыяй.

Я прыехаў туды ў 18 гадоў. І я закахаўся ў гэтую краіну. Там жывуць мае родныя, блізкія. І я хачу, каб наша краіна ўлілася ў агульны карагод свабодных еўрапейскіх дзяржаў. Мы самі хочам абіраць свой лёс. Мы не хочам увесь час залежаць ад гэтых траншаў. А цяпер мы, нібы сабака на сене – увесь час залежым ад таго, што прыйдзе ў галаву псіхічна неўраўнаважанага чалавека, які гвалціць і зьдзекуецца над сваім народам.

Увогуле, усё гэта хлусьня. Гэта міф пра пятую калону, пра фонд Сораса, пра нейкіх праплочаных людзей. Гэта – простыя людзі, якія хочуць жыць, разьвівацца. Каб чалавек зь ведамі, з адукацыяй, выхаваны мог дамагчыся ў жыцьці многага дзякуючы свайму пошуку і працы. У нас дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі. Г.зн. людзі, якія ўмеюць хлусіць, якія жывуць у фантасмагарычнай Беларусі. Разумееце, пра што ідзе гаворка?

Гэта — генацыд беларускага народу! З боку чэрні й чарнасоценцаў.

Лукашэнка вакол сябе сабраў вось гэтыя ўсе чорныя брыгады. Ён праплочвае ўсіх гэтых мянтоў. Вось гэтыя людзі якраз-такі — без рэжыма ім хана. Таму яны, як пацукі, бьюцца і ўгрызаюцца. Г.зн., як толькі яны бачаць людзей, якія зь імі ня згодныя, яны адразу на іх кідаюцца. Я яшчэ раз кажу, што супраць Лукашэнкі ня нейкая палітычная групоўка.

Паразмаўляйце з простымі людзьмі, что адбываецца ў нашай краіне. Проста ідэалагічны корпус – вось гэтая містыфікацыя, вось гэты мас-медыйнай тэрор (дзякуючы, дарэчы, вялікаму брату, вялікай сястры), які мусіруецца ў людзях – і стварыў уражаньне, што ў нас такая вельмі спакойная, такая прыгожая, добрая краіна.  Усе такія зачараваныя і тупаваценькія хахмачы, як гэтыя каманды КВЗ. Мы ўсе такія хіхіхаем нечага, усе скачам.… Гэта ўсё ня так.

У нас ёсьць контаркультура, у нас ёсьць свабоднае мастацтва, у нас вельмі шмат таленавітых людзей – лекараў, навукоўцаў…

[Але] прыедзьце ў Менск, зайдзіце ў любое напаўбагемнае кафэ і вазьміце там які-небудзь часопіс “50 красівейшых людзей Менска”. Там будуць нейкія бл*дзі, дырэктары нейкіх фітнэс-цэнтраў, папсовыя сьпевакі нейкія – г.зн. шушара нейкая, усе гэтыя папугаі ва ўсіх гэтых дыскваердах і ўсіх гэтых гамасецкіх брэндах… Там ня будзе ніводнага нармальнага, годнага чалавека. Таму што такіх людзей выціраюць з гэтай краіны.

Таму я падкрэсьліваю слова “генацыд”.  Таму што буйная хваля эміграцыі, моладзь бяжыць адтуль. Прычым моладзь самая лепшая. Моладзь, якая ведае мовы. Праграмісты там, будучыя музыкі, настаўнікі. Яны ня бачаць персьпектываў, яны ня хочуць пераўтварацца ў гэтых сістэмных робатаў.

Таму проста мне здаецца, што гэта абавязак кожнага чалавека, які думае сваёй галавой і ў якога ўсьць сваё ўласнае меркаваньне, угледзець у гэтым небясьпеку. І ня толькі для свойго ўласна жыцьця, але і для жыцьця сваіх дзяцей, унукаў…

Я хачу, каб мае ўнукі свабодна хадзілі па родным горадзе. Каб яны адчувалі сувязь са сваімі продкамі, каб не баяліся размаўляць на роднай мове, каб яны чыталі Янку Купалу, Якуба Коласа, а не чыталі гэтую гісторыю, напісаную гэтымі ж*палізамі…

Я ня думаю пра тое, чым скончыцца бой. Я ведаю, што проста трэба біцца. Гэта трэба мне самому. Мне ня важны вынік – выйграю я ці прайграю. Я сабе не задаю ніякіх пытаньняў. У мяне няма іншага выйсьця. Я адчуваю радасьць жыцьця ад гэтага. Калі ня будзе ніякай барацьбы, я буду сьпяваць пра лісьцікі, яблынькі, агуркі, ветрык. Буду сьпяваць нейкія эфемерныя песьні зь метафізічнымі словамі… Ня ведаю,чым я буду займацца.

Я яшчэ раз кажу: мне ня важны вынік. Я ня бачу іншага для сябе выйсьця. Я хачу быць чалавекам.

Так, я – беларус. Я з горада-героя Менска. Гурт “Ляпіс Трубяцкі”.

Мы па-ранейшаму лічым, што горад Менск – гэта наш горад. Мы не зьбіраемся здавацца з-за нейкіх акупантаў. Мы ня лічым гэтых людзей беларусамі. Гэта – ворагі ўласнага народу, яны як паліцаі пад час вайны.

Сапраўдныя беларусы ня любяць Лукашэнку. І гэта ня нейкая “5-я калона”. Таму што я не бяру ніякіх грантаў, я не знаходжуся ў складзе нейкай партыі. Калі падзе рэжым, гэта ня значыць, што я нацэльваюся на пасаду нейкага міністра.

У мяне будуць прэтэнзіі да новай улады. Увогуле да любой улады ў мяне ёсьць прэтэнзіі. А да гэтай улады ў мяне выключна ўльтыматыўныя прапановы: альбо яны, альбо я.

Таму ў мяне няма іншага выбару. Яшчэ раз [пра гэта] кажу.

Я не зьбіраюся на гэтай барацьбе нажыць нейкія капіталы. У мяне не застаецца выйсьця – я змагаюся за сваю свабодную жыцьцёвую прастору. Гэта маё крэда: ня быць скотам!”

(канец цытаваньня інтэрвю спадара Міхалка).

-

2.

Каб лепш прааналізаваць сітуацыю, варта больш пазнаёміцца і з самім спадаром Сяргеем, і з апошнімі прыкладамі яго творчасьці.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=MzXQUMXgBbc (глядзі відэа) – спадар Міхалок у прынятым цяпер у шоў-бізьнесе стылі, на наш погляд, удала “сьцябаецца”, адказваючы на пытаньні журналістаў нейкіх музычных выданьняў.

Вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24372776.html (таксама глядзі далучаны фільм) — ён апавядае пра ўмовы свайго побыту ў Маскве.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=ejmPzQU8B2Q – можна паглядзець кліп, дзе выконваецца песьня “Зорачкі”. Фільм засьведчыў, як пачыналася нацыянальнае абуджэньне “Ляпісаў”.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=UIwA_QeTD9U&feature=g-vrec – кліп зь песьняй “Грай”. Бачны выразны рост грамадскага самаўсьведамленьня мастака. Менавіта гэтая песьня справакавала выступ Пазьняка (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24367199.html) з маральнай падтрымкай нацыянальнага сьвядомаснага ўзьлёту ў, здавалася б, бесперсьпектыўным у гэтым сэнсе да таго гурце.

А вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24384213.html – кліп зь яго апошняй песьняй-заклікам на верш Янкі Купалы “Хто ты гэткі” (гэта тут заклік: ня быць скотам). Нам здаецца, што ўжо тут “Ляпісы” канчаткова раскрыліся, як сапраўдныя годныя беларусы-літвіны. Ня ведаем, што будзе далей, але пакуль — выдатна!

Вось некаторыя водгукі на апошні кліп:

Natalka, mensk: “Выдатна, што гучаць словы Янкі Купалы і гучаць цвёрда і пераканаўча! Яны вельмі патрэбныя беларусам сёння. Ты малойца, Сяргей! “

Беларус: “Малайцы!!! Жыве Беларусь!!!”

1: “Кліп шыкоўны!”

Галіна, Менск: “Крута!!! Дзякуй шчырае Сярожу Міхалку і «Ляпісам» за кліп, за пазіцыю, за свядомасць, як ні пафасна гэта гучыць! За глыток чыстага паветра сярод смуроду…”

Віленчук: “Міхалок — Ляпісы — Моц!!! Крута, супер!!!”

-

З аднаго з лістападаўскіх паведамленьняў радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24398742.html) дадаткова можна даведацца, што пракуратура, якая вядзе праверку ў дачыненьні да спадара Міхалка з кастрычніка г.г., прызначыла лінгвістычную эксьпертызу выказваньняў лідэра гурту «Ляпіс Трубяцкі» ў дачыненьні да “кіраўніка Беларусі”. Крымінальная справа на музыку пакуль не заведзена і сьледчых дзеяньняў зь Сяргеем Міхалком ў іншых краінах пакуль не праводзілася.

Яшчэ 17 кастрычніка адзін з начальнікаў Генпракуратуры Павал Радзівонаў заявіў: «Так званыя сьмелыя і бяскрыўдныя выказваньні саліста «Ляпіса Трубяцкога», відавочна, знаходзяцца па-за рамкамі ня толькі нормаў этыкі і маралі, але і права … Міхалок лічыць сябе чалавекам культурным і сучасным. Значыць, яго творчая дзейнасьць павінна будавацца на прынцыпах павагі асобы. Выраз грамадзянскай пазыцыі павінен будавацца на тых жа прынцыпах — без абразаў і зьнявагаў каго б там ні было«. Паводле яго, у любым цывілізаваным грамадстве абраная музыкам форма выказваньня «зьяўляецца недапушчальнай і ставіць [Міхалка] ў разрад банальных хуліганаў».

З гэтага ж паведамленьня “Свабоды” можна даведацца, што гурт «Ляпіс Трубяцкі» ўключаны ў сакрэтны чорны сьпіс музычных калектываў і дзеячаў мастацтва, дзейнасьць якіх на тэрыторыі Беларусі негалосна забароненая. На працягу году канцэрты гурту ў Беларусі неаднаразова адмяняліся, у той час як за межамі Беларусі выступы карыстаюцца вялікім посьпехам.

-

Зусім нядаўна два беларускія музычныя сайты (http://generation.by/news4947.html ; http://music.fromby.net/article/2847/) паведамілі, што на працягу апошніх месяцаў Сяргей Міхалок знаходзіцца пад пільнай увагай медыя і праваахоўных органаў. У сярэдзіне кастрычніка на адрас Сяргея Міхалка прыйшла позва з патрабаваньнем зьявіцца ў пракуратуру Цэнтральнага раёна Менска. Многія зьвязалі гэты выклік са сьмелымі выказваньнямі музыкі супраць дзеючай улады. Сяргей Міхалок, нягледзячы на перасьлед беларускай пракуратуры, не зьбіраецца адмаўляцца ад сваіх поглядаў. Больш за тое, з нагоды перамогі песьні «Ня быць скотам» на «Тузіне Гітоў» Сяргей Міхалок вырашыў перапыніць маўчаньне, якое ён узяў на параду юрыста ў час пракурорскай праверкі, каб перадаць сваім прыхільнікам палымянае прывітаньне. У сваім звароце да прыхільнікаў лідэр гурта «Ляпіс Трубяцкі» піша:

Палымяна вітаю ўсіх!

Можна канстатаваць, што «Грай-тур» адбываецца пры падвышанай увазе міжнароднай грамадскасьці, што наведвае нашы канцэрты. Нашаму наступальнаму мабільнаму атраду скараюцца новыя вяршыні, да нас далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні. Ворагі, што пакаяліся, праходзяць абрад ачышчэньня і пераходзяць на наш бок.

Канцэрты ва Ўкраіне і Расеі прайшлі з аншлагам, што пацьвярджаюць фотаздымкі гледачоў, а таксама перапужаных і ашалелых жанчынаў-касірак. Вялізнае дзякуй беларусам, якія знаходзяць у сабе сілы і магчымасьць выязджаць ды падтрымліваюць нас улюлюканьнем, тэматычнымі крычалкамі, транспарантамі ды слушнымі сьцягамі.

Дэвіз «Ня быць скотам» пасьпеў ужо стаць інтэрнацыянальным, таму што падобныя праблемы ёсьць у людзей і ў іншых краінах. Няхай жа прыклад музычнага супраціву Беларусі будзе прыкладам для ўсіх разважлівых жыхароў планеты Зямля!

Прадбачу абвінавачваньні ў патаснасьці ды буфанаднасьці нашых дзеяньняў ды ўчынкаў, таму хачу яшчэ раз усім нагадаць, што галоўнае ў сучасным мастацтве — умець выклікаць агонь на сябе ды наступны за ім рэзананс контратакі.

Жыве Беларусь!

Сяргей Міхалок”

(канец цытаваньня двух апошніх сайтаў)

-

P.S.

Бліжэйшы канцэрт «Грай-туру»  Ляпісаў адбудзецца 9 сьнежня г.г. у Маскве (ў «Б2»). Заклікаем беларусаў Масквы наведаць яго. Да канцэрта застаецца двое сутак…

Сёньня некаторыя апазіцыйныя СМІ (гл., напрыклад,  http://www.svaboda.org/content/article/24392593.html; http://www.svaboda.org/content/article/24392133.html) паведамілі, што старшыня Хельсінскай каміі ЗША, кангрэсмэн Крыстафер Сміт, запрапанаваў ініцыяваць абвінавачаньне супраць Лукашэнкі ў Гаазе.

У Хельсінскую камісію ЗША ўваходзяць па 9 прадстаўнікоў з Сенату і Палаты прадстаўнікоў Кангрэсу і 3 прадстаўнікі ўраду ЗША. Камісія створана ў 1976 годзе і бярэ сваю назву ад г.зв. Хельсінскага заключнага акту, які падпісалі ЗША, Канада і еўрапейскія дзяржавы ў Хельсінкі ў 1975 годзе пад час канферэнцыі аб бясьпецы і супрацоўніцтве ў Еўропе.

15 лістапада асноўнай тэмай слуханьняў было тое, як уплывае перасьлед апазіцыі ў Беларусі пасьля прэз ідэнцкіх выбараў у сьнежні 2010 году на жыцьцё ахвяраў перасьледу і беларускага грамадства ў цэлым. Старшыня Хельсінскай камісіі кангрэсмэн Крыстафер Сміт заявіў на слуханьнях у справе Беларусі, што хацеў бы ўбачыць Лукашэнку на лаве падсудных. Ён сказаў, што будзе зьвяртацца да прэзідэнта Барака Абамы з заклікам працаваць над тым, каб супраць Аляксандра Лукашэнкі былі выстаўлены абвінавачаньні ў Міжнародным крымінальным судзе ў Гаазе. Спадар Сьміт назваў таксама кагэбістаў РБ «вычварэнцамі».

У інтэрвю радыё “Свабода” палітык так патлумачыў сваю ініцыятыву: «Я шмат гадоў меў дачыненьне да судовага працэсу ў справе Сьера-Леонэ, і я зрабіў выснову з гэтага працэсу, з суду ў справе аб падзеях у Руандзе, і, вядома ж, зь югаслаўскага суду, які прыцягнуў да адказнасьці Мілошавіча, Младзіча і Караджыча, што гэтыя галаварэзы баяцца магчымасьці быць прыцягнутымі да адказнасьці. Гэтага баяўся нават такі сумнавядомы чалавек як Чарлз Тэйлар (колішні кіраўнік Лібэрыі), пры якім дзецям адразалі рукі ды ногі і людзей напампоўвалі наркотыкамі, каб яны рабілі зьверствы. І я лічу, што Лукашэнка таксама будзе баяцца, калі мы зробім сапраўды сур’ёзныя намаганьні прыцягнуць яго да адказнасьці ў Міжнародным крымінальным судзе».

Крыстафер Сьміт усьведамляе складанасьці, якія ёсьць на гэтым шляху, але бачыць, як можна дасягнуць мэты. «Беларусь не зьяўляецца чальцом Міжнароднага крымінальнага суду, як, дарэчы, і Злучаныя Штаты. Але мы ўсё роўна можам гэта зрабіць, бо гэта раней атрымалася з Башырам у Судане. Гэта запатрабуе шмат працы і мы павінны пачаць гэтую працу цяпер. Праз Раду бясьпекі ААН можна пачаць працэдуру, якая прыцягне Лукашэнку да крымінальнай адказнасьці. Я ўпэўнены, што Кітай і Расея будуць пярэчыць, але за гэта варта змагацца, таму што гэты чалавек штодзень робіць злачынствы супраць уласнага народу», — заявіў ён.

На слуханьнях акрамя чальцоў Камісіі яшчэ выступалі Роджэр Патоцкі з Нацыянальнага фонду падтрымкі дэмакратыі і Сузэн Корк зь няўрадавай амерыканскай арганізацыі «Freedom House». Роджэр Патоцкі сярод іншага перадаў старшыні камісіі мультымедыйны дыск «Галасы салідарнасьці», у якім былыя прэзідэнты, вядомыя дысідэнты, філосафы, парламентары, міністры, пісьменьнікі, правабаронцы чыталі імёны людзей, якія пацярпелі ў Беларусі пасьля 19 сьнежня 2010 году.

І апошняе. На слуханьнях выступаў таксама Аляксей Міхалевіч. Сярод іншага ён заявіў: «Беларусь – гэта такая зараза нашага рэгіёну, якая распаўсюджваецца».

З нагоды гэтага інцыдэнту мы дапускаем, што ён меў на ўвазе не Беларусь, а беларусафобскі цяперска-лукашысцкі праімперскі рэжым, які апанаваў Беларусь. І ўсё ж мы адначасна мусім заявіць, што перанос адказнасьці з хворай галавы (рэжым), на здаровую (Беларусь) зьяўляецца інфармацыйна-прапагандысцкім злачынствам, асабліва цынічным з улікам канкрэтных гістарычных абставін, у якіх у цяперашні час і не па сваёй віне апынуўся беларуска-літвінскі народ!

-

P.S.

Улічваючы высокую адзнаку (часта вельмі эмацыйную), якую ініцыятыве Хельсінскай камісіі ЗША далі многія чытачы пададзеных вышэй сайтаў, мы адпаведным чынам (кампялюючы з каментароў) і азаглавілі матэрыял.

Працягваючы крытычна аналізаваць бездапаможную дзейнасьць цяперашняй “аб’яднанай беларускай дэмапазіцыі”, як і “дапамогу” беларускаму народу з боку “Захаду”, мы вырашылі падаць на нашым сайце артыкул сябры КХП, які піша ў сеціве пад нікам “Янка Базыль” (матэрыял узяты адсюль: http://www.bielarus.net/archives/2011/11/02/2499, нязначна адрэдагаваны). Многія ацэнкі, якія даюцца ім, супадаюць з нашымі, рэдакцыйнымі. Але ёсьць адрозьненьні. Варта перыядычна зьвяраць нашы аналітычныя гадзіньнікі, каб мы – прыхільнікі сапраўднай беларускай дэмакратыі – маглі бачыць асаблівасьці нашага разуменьня сітуацыі ў Беларусі й вакол яе і спрыяць праз гэта як разьвіцьцю адзін аднаго, так і выніковасьці змаганьня за нашу агульную справу.

Рэдакцыя.

1.

31 кастрычніка Радыё Свабода зрабіла кароткі сюжэт пра канферэнцыю, якая адбылася ў Вашынгтоне [гл. http://www.svaboda.org/content/article/24377227.html]. Канферэнцыю арганізаваў Фонд Карнэгі. Удзельнічалі амерыканскія палітыкі і палітолагі. Як кажа радыё “Свабода”, яны спрабавалі вызначыць “Куды ідзе Беларусь? Ці Беларусь прысуджаная на збліжэньне з Масквой?” і г.д. Былі цікавыя выступы амерыканскіх інтэлектуалаў. Ад беларускага боку выступіў нейкі Аляксей Пікулік зь “Беларускага інстытута стратэгічных дасьледваньняў” (ёсьць такое юрыдычнае цела, якое зарэгістравана ў Вільні й існуе на еўрагранты).

Сп. Пікулік заявіў сярод іншага, што дачыненьні Менска з Масквой сузіраюцца праз прызму трох мітаў, якія “ня маюць шмат супольнага з рэальнасьцю”. Радыё “Свабода” дала цытату з гэтага выступу: “Першы міт – гэта тое, што Расея марыць аб палітычным паглынаньні Беларусі і адабраньні суверэнітэту ад беднага [так у Пікуліка. – Рэд.] беларускага народу. Другі міт – гэта тое, што Расея хоча прыватызаваць усю беларускую эканоміку за цану аднаго даляра [так у Пікуліка. – Рэд.]. Трэці міт – гэта тое, што Расея нічога так не баіцца, як магчымасьці Беларусі пачаць дыялог з Захадам”.

Што ж, сфармулявана “глыбакадумна”. Адным махам “стратэг” Пікулік “разьвенчывае” ўсе пагрозы, пра якія на працягу двух апошніх дзесяцігоддзяў кажуць народу і ўсяму сьвету беларускія патрыёты (і якія ў Беларусі цяпер ужо бачаць нават сьляпыя). Пагрозаў, маўляў, няма, — гукае спадар Пікулік. Яны – міт (прыгожая выдумка і ілюзія). Неадпаведнасьць сваіх стратэгічных разважаньняў штодзённай практыцы жыцьця ў Беларусі спадару Пікуліку не замінае. Не, ён не нахвальваў у Вашынгтоне Расею – дабрадзея ўсіх народаў, паняволеных незалежнасьцю і суверэнітэтам. Ён не заклікаў усіх дабраахвотна далучацца да Масквы. Гэта цяпер ня модна. Але беларусы добра памятаюць час, калі на Захадзе многія хорам заклікалі Беларусь увайсьці ў склад Расеі, бо “Расея – маўляў – больш дэмакратычная”.

Хто ж гэта за такі зарэгістраваны ў Вільні “стратэг”, які так аўтарытэтна выступае ў Вашынгтоне разам з прафэсурай і чыноўнікамі з Дзярждэпартаманту? Нешта ў Беларусі мы ня надта чулі пра гэтага мысьляра. Удалося высьветліць, што сп. Пікулік – малады чалавек (няма і 30-ці гадоў), пачынаючы стратэг (толькі сёлета абараніў дыплом па паліталогіі ў Фларэнцыі). Ён паходзіць з дынастыі “адказных партыйных і савецкіх работнікаў” — ягоны дзед быў членам ЦК КПБ і начальнікам абласнога ўзроўню. Вядома таксама, што сп. Пікулік пасьпеў публічна засьведчыць сваё зьняважлівае стаўленьне да беларускай мовы і культуры. Хаця гэтым нікога ў нас ня зьдзівіш, бо пад лукашызмам беларусафобства зьяўляецца гарантыяй пасьпяховай кар’еры ў акупаванай Беларусі.

“Стратэг” быў выяўлены яшчэ на некалькіх канферэнцыях у еўрапейскіх сталіцах, дзе абмяркоўваліся лёсы нашай краіны. Напрыклад, у Рызе, на тамашняй штогадовай міжнароднай канферэнцыі, якая адбылася 16-17 верасьня 2011 г.

Цікава напісаў пра гэтую канферэнцыю сайт “Хартыі-97”. Цытуем паведамленьне (гл.: charter97.org/ru/news/2011/9/23/42907/): “Беларусь на конференции представляли экс-министр внешнеэкономических связей Михаил Маринич и аналитик Белорусского института стратегических исследований Алексей Пикулик. Белорусским делегатом Форума молодых профессионалов дипломатии во время Рижской конференции был председатель зарегистрированной в Чехии молодёжной организации сторонников Консервативно-Христианской партии БНФ «Маладое Адраджэньне» Роман Ковальчук”.

Кампанія з РБ была “вельмі прадстаўнічая”. Пра дзейнасьць М.Марыніча ўжо пісалі беларускія выданьні. Напрыклад, “Беларускія Ведамасьці” за студзень-люты 2007 г. падалі артыкул пад тытулам “У Вене аб’явіўся апазыцыянер Беларусі і прыхільнік Масквы”. У гэтым артыкуле было працытавана паведамленьне з аўстрыйскай газеты “Der Standard”. Вось як выказваўся на канферэнцыі ў Вене ўжо “апазыцыянэр” Марыніч: “Антырускія атакі не прынясуць карысьці, бо насельніцтва Беларусі масава настроена па-прарасейску. Таму ў апазыцыі ёсьць адзіны шанец, калі яна выступае за супрацоўніцтва з Расеяй. Беларусь мае вялікі патэнцыял гатовых да рэформаў палітыкаў, якія ня будуць праводзіць антырасейскую палітыку. Пры гэтай умове і Масква таксама, нягледзячы на свой аўтарытарны курс, будзе падтрымліваць дэмакратычную зьмену ў суседзяў”.

Даведаўшыся пра гэтую дзейнасьць сп. Марыніча, патрыёты-фронтаўцы кваліфікавалі яе як нацыянальна-дзяржаўную здраду з боку гэтай асобы.

Яшчэ адзін з тройкі “прадстаўнікоў беларускай дэмакратыі” у Рызе – сп. Раман Кавальчук. Гэтага вельмі маладога чалавека ў Народным Фронце спачувальна называлі “Гора-горкае”. Неадэкватнасьць паводзінаў, сумбурнасьць заяваў, адсутнасьць комплексаў – вось што характарызуе гэтую асобу. У 2000 годзе яго настойліва папрасілі напісаць заяву на выйсьце з Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. Ён заяву напісаў, яму падзяквалі і разьвіталіся. Але “не тут-та была”. Рома не выдаліўся з палітычнага жыцьця, а пачаў рабіць “еўрапейскую кар’еру”. Раптам ён стаўся пазаштатным сувязным немца Ганса-Георга Віка, тадышняга старшыні Менскай групы АБСЕ (Нагадаем, што сп. Вік некалькі разоў публічна заявіў, і гэта было адлюстравана ў СМІ, што “галоўнай мэтай ягонай дзейнасьці зьяўляецца далучэньне Беларусі ў склад Расеі. І гэта ён робіць з санкцыі КГБ РБ”). Ганс Вік двойчы (!) прысылаў спадара Кавальчука ў паліткамітэт Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і той паведамляў нам: “Ганс Вік прасіў перадаць: калі ваша партыя не далучыцца да агульнай апазіцыі, то вам будзе наладжана міжнародная інфармацыйная ізаляцыя”.

Вік свае абяцаньні выканаў. На працягу дзесяцігоддзя ў інфармацыйнай прасторы гучалі “кааліцыі” з вячоркаў-мілінкевічаў і іншых, а інфармацыя пра дзейнасьць фронтаўцаў пад кіраўніцтвам Зянона Пазьняка замоўчвалася.

Сп. Кавальчук тымчасам зьехаў у эміграцыю на Захад і на наша зьдзіўленьне абвясьціў сябе там “асабістым прадстаўніком Зянона Пазьняка і КХП-БНФ”. З падачы Ганса Віка гэтую кур’ёзную асобу прымалі на канферэнцыях і ў амбасадах, давалі грантаўскія грошы. Кавальчук рэгулярна ня мог адчытацца па выдатках, яго шукалі крэдыторы, але потым ён… зноў усплываў пад тытулам “прадстаўніка КХП-БНФ”. Яго некалькі разоў прасілі спыніць гэтую дыскрэдытацыю і прафанацыю. Але, калі няма комплексаў, а ёсьць Ганс Вік, спыніцца немагчыма [тут варта дадаць, што яшчэ Вік прыдумаў “стратэгію для Беларусі”; гл. тут: http://www.svaboda.org/content/article/24363716.html. - Рэд.].

Мяркуем, што “старастам” гэтай публікі зьяўляецца сп. Марыніч зь ягоным статусам “экс-міністра”. І, як бачым, сп. Пікулік аказаўся ўжо годным выязджаць у Вашынгтон самастойна і прадстаўляць там “беларускую дэмакратыю”.

Можна было б пасьмяяцца над гэтым трыё балалаечнікаў, якія не вылазяць з замежных гастроляў і ўсё баламуцяць. Можа, іх людзі сур’ёзна і не ўспрымаюць, але балалаечнікі запаўняюць сабой палітычнае паветра і здольныя зьбіваць з панталыку замежных слухачоў сваёй дэмагогіяй.

Тэма сур’ёзная. Расейская імперыя ў стане глыбокага сацыяльна-эканамічнага правалу. Мільёнам людзей у РФ пагражае голад — у шэрагу рэгіёнаў Расеі ўвосень (і гэта пасьля збору ўраджаю!) былі адчынены склады недатыкальных запасаў харчаваньня, якія існуюць на выпадак вайны. У такой сітуацыі імперыя набліжаецца да прэзідэнцкіх выбараў (сакавік 2012 года). Пуцін марыць вярнуцца на крамлёўскі сталец, але ня можа нічога прапанаваць расейскаму электарату. Людзі ўжо ня вераць у абяцанкі. Адзіным канкрэтным козырам была б наша Беларусь, якую перад выбарамі здолеў бы далучыць да імперыі кандыдат-прэзідэнт. Улічваючы містычны імперыялізм расейскага грамадзтва (яны гатовыя нават галадаваць, каб толькі быў іхны “трэці Рым” і ўсе іх баяліся), такая “перамога” была б успрынята на “ўра”.

У беларусаў, вядома, захопнікі пытацца ня будуць. З дапамогай антыбеларускага акупацыйнага рэжыму Масква ўжо грунтоўна падарвала эканоміку нашай краіны і вядзе Беларусь да фінансавага банкруцтва. Вось тут яны зьбіраюцца “працягнуць нам брацкую руку” у выглядзе ўвядзеньня расейскага рубля ў Беларусі (што азначала б магутны ўдар па беларускай дзяржаўнасьці і суверэнітэту), а потым пакіраваць падзеямі так, каб увесьці расейскія войскі і “ратаваць беларусаў ад Лукашэнкі”.

Пра гэта, дарэчы, прагаварыўся вядомы беларускі палітык і русафіл Станіслаў Шушкевіч. Ён сказаў 20 сьнежня 2010 г., што “трэба было б увесьці расейскія войскі ў Беларусь, каб абараніць дэмакратыю і народ ад Лукашэнкі” [гл. http://www.svaboda.org/content/article/2256316.html. – Рэд.].

Як вядома, такія планы самымі агрэсарамі не афішуюцца. Ні Гітлер, ні Сталін не рабілі публічных заяваў на тэму блізкай агрэсіі ў 1939-41 гадах. Наадварот, яны рассылалі паўсюль сваіх прапагандыстаў, якія ўсюды казалі пра “міру мір”.

Для прыкрыцьця планаў захопу расейскім імперыялізмам нашай Бацькаўшчыны сёньняшняя Масква пасылае ў сьвет розных “прадстаўнікоў беларускай дэмакратыі” кшталту “маладога стратэга” сп. Пікуліка. Дарожку ім на Захадзе расчышчае сваімі ўплывамі Ганс Вік. “Прадстаўнікам” не прывыкаць, яны ўжо выконвалі такія антыбеларускія заданьні і зарэкамендавалі сябе. Пра закулісьсе сваіх антыдзяржаўных дзеяньняў яны будуць распавядаць на судовым працэсе ў вызваленай ад дыктатуры Беларусі…

Трыньканьне на тэму “мірных і гуманітарных намераў Масквы ў Беларусі” напаўняе душу трывогай. Так рабілі напярэдадні агрэсіі ўсе агрэсары. Нельга давярацца гэтаму шумавіньню. Трэба рыхтавацца да салідарнай абароны Бацькаўшчыны ад лютага ворага.

Янка Базыль, 2/11/2011 г.

2.

Ад рэдакцыі:

Факты, якія пададзены ў артыкуле сп. Базыля, выклікаюць у нас — сябраў рэдакцыі – абсалютна сугучныя з аўтарскімі абурэньне і пратэст. Мы таксама не падтрымліваем пазіцыі й дзейнасьці ў Беларусі ды за яе межамі ўсіх гэтых прарасейскі настроеных шушкевічаў, марынічаў, пікулікаў.

Але некалькі інакш выглядае справа, калі гаворка пачынае ісьці пра кантэкст артыкула. Што да апошняга, дык у артыкуле на другім плане праводзіцца думка, што нібы гэта прарасейскі Вік па ўласнай ініцыятыве падсоўвае вышэй названых асоб даверлівым заходнім грантадаўцам і чыноўнікам, якія, маўляў, і аказваюцца ў ролі ахвяраў суперінтрыгана Віка…

Мы ведаем, адкуль у шэрагах КХП такая інтэрпрэтацыя ваколбеларускай палітыкі. Але пытаньне цяпер не пра гэта. Найбольш прынцыповае пытаньне гучыць так: ці гэта КХПоўцы ўсё яшчэ застаюцца такімі наіўнымі, скідаючы ўсю віну за шматгадовую абсалютна правальную дзейнасьць “беларускай аб’яднанай апазіцыі” толькі на Віка і такіх, як ён, ці гэта яны разьлічваюць, што мы застаемся ўсё такімі ж наіўнымі, якімі былі яшчэ, напрыклад, у сярэдзіне 1990-х?!

Ведаеце, складаецца такое ўражаньне, нібы нехта забараняе прыстойным і патэнцыйна разумным хлопцам у шэрагах КХП ведаць і пісаць акрамя як пра такіх ворагаў беларускай дэмакратыі, як расейскія імперыялісты і Ганс Вік, яшчэ і пра польскіх імперыялістаў, заходніх ліберастызатараў, глабальную сіянакратыю, заходнюю фінансавую алігархію?… Між тым, без уліку апошніх соцыяпаразітных сіл палітычны сьветагляд беларуса ня можа быць ні поўным, ні сістэмным. А гэта значыць, што на грунце такога (дэфектнага) палітычнага сьветагляду немагчыма выпрацаваць адэкватную стратэгію, немагчыма даць правільных ацэнак (так, у нас атрымліваецца, што, напрыклад, ня Вік кіруе сіянакратыяй і ліберастыяй, а наадварот – ён усяго толькі выканаўца. І не падманутымі зьяўляюцца заходнія спонсары ды чынушы, а тымі, хто дакладна выконвае загад сваіх начальнікаў прымаць, выслухоўваць і аказваць падтрымку “грошамі заходніх падаткаплатнікаў” толькі такім, як Пікулік, Марыніч, Кавальчук; і не прымаць “нацыяналістаў” з КХП і АК БДР; і г.д…).

Навошта ж трымацца памылковай канцэпцыі й тым больш яе распаўсюджваць? Дый ня так шмат у Беларусі прыстойных, разумных і ўпартых беларусаў, каб ім яшчэ займацца распаўсюдам памылковых паліталагічных уяўленьняў!.. Тым больш, што гэта ня проста бессэнсоўна, а… шкодна!

Усё адзначанае вымушае ў заключэньні паставіць пытаньне аб прычыне адзначанай розніцы ў палітычных сьветаглядах дзьвюх груп беларускіх патрыётаў — сяброў АК БДР і КХП. А, можа, яна і не такая загадкавая – гэтая прычына? Можа, яна заключаецца ў тым, што першыя ў сваёй дзейнасьці зыходзяць з такога ідэалагічнага прынцыпу, як аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, а другія – зьяўляюцца прадстаўнікамі палітычнай партыі, заснаванай на ідэі служэньня правадыру?…

Патрэба сапраўднай альтэрнатывы

Калі чалавек прафесійна займаецца нейкай справай, прысвячае ёй ільвіную долю часу, то, натуральна, лепш яе робіць, чым іншыя. Бачыць напрацаваным вокам тыя дэталі, якія нябачныя для большасці абываталяў. Гэта ж датычыць і палітыкі. Менавіта таму так скептычна і жорстка ацэньваюць сённяшняе становішча беларускага народу і апазіцыйныя перспектывы інтэлектуалы-патрыёты. Усе прыёмы марыянетак ва ўладзе і ў апазіцыі ўжо даўно раскрытыя і меркаванні недасведчаных міжволі выклікаюць іранічную ўсмешку…

Вось у чым цалкам аднолькавыя рэжым і афіцыйная апазіцыя – дык гэта ў стаўленні да апанентаў. І ў адных, і ў другіх цалкам бальшавіцкая метода. За псеўдаліберальнай рыторыкай фактычна схаваны таталітарны падыход – фільтр ад дэмакратыі і сапраўдных дэмакратаў. Ці многа Вам даводзілася чытаць на старонках беларускай апазіцыйнай прэсы лідэраў Аўтакефаліі, дысідэнта М.Кукабаку, прафесара-інтэлектуала А.Астроўскага, лідэраў эміграцыі, такіх як Я.Мурашка і Г.Арцёменка, артыкулы аўтара гэтай публікацыі і маіх паплечнікаў з АК БПС?! Затое інфармацыйную прастору цяпер зноў запоўнілі “сходаўцы” ці “схаднякі”. Гаворка ідзе пра чарговы, мо ўжо 289-ы, сход-кангрэс-з’езд, з чарговым піярам – пра чарговае кітайскае аб’яднанне, але з тым жа складам арганізатараў і, што найважней, з тым жа вынікам. Івашкевіч, Шушкевіч, Садоўскі – усё тыя ж, усё тое ж.

Іншы прыём адціскання дэмакратыі ў бок афіцапазіцыяй – гэта культ ахвяраў рэжыму. Людзей, якія сядзяць ні за што, несумніўна, шкада, і ўсе нармальныя людзі ў краіне патрабуюць іхнага хутчэйшага вызвалення. Што, дарэчы, важней для мяне, чым фармальны клопат пра зняволеных з боку Еўразвязу. Пакутуе ў няволі былы кандыдат у прэзідэнты, пішуцца лісты салідарных з вязнем, даюцца каментары праваабаронцаў, чутны праклёны сваякоў, прарываюцца лісты з вязніцы…

Так, шаноўныя, мы таксама іх шкадуем, але… не кананізуем. Для нас, як і для большасці беларусаў, гэтыя людзі – ахвяры прамаскоўскага рэжыму, але… не лідары! Аднак такое наша стаўленне выклікае шалёную крыўду ў некаторых палітолагаў з апазіцыі. Вось у № 39 газеты “Свободные новості” С.Законнікаў, П.Быкоўскі, А.Класкоўскі абвінавачваюць беларусаў у “рабскай цярплівасці”, у “негатоўнасці плаціць за перамены”, у нежаданні бунтаваць. Назіраецца літаральна гістэрыка ў прапагандыстаў апазіцыі – ну не хочуць беларусы ісці за іхнымі правадырамі! Аднак такія заўвагі гэта тое ж, што прапанаваць чалавеку выбар – павесіцца ці ўтапіцца. З якой гэта такой балды людзі павінны падтрымоўваць саннікавых, івашкевічаў, някляевых?!

У адрозненне ад Далі Грыбаўскайтэ, лічу, што далёка не ўсе беларускія апазіцыянеры – крамлёўскія крэатуры і карупцыянеры. Аднак брак прафесіяналізму навідавоку. Магчыма, не хацелі яны гэтай бойні 19.12.2010, не думалі штурмаваць дзверы Дому ўраду, не хацелі спрыяць разрыву дыялогу з Захадам і скатванню краіны ў абдымкі Масквы. Магчыма, не пралічылі сітуацыю, паскупіліся на ахову, не разглядзелі экспансіянісцкі псіхоз Расеі… Але ўсё разам гэта называецца непрафесійнасцю, бракам ведаў і палітычнай абмежаванасцю. А ні здраднікам, ні амататам не варта лезці ў палітыку. Давяраць ім лёс дзяржавы і народу няма аніякага жадання!

Беларусы прагнуць перамен, але з новымі фігурамі на цвёрдай дэмакратычнай – а г. зн. нацыянальнай – платформе, хочуць не “раскручаных”, а сваіх палітыкаў!

Чаму так шмат увагі да і так дабітай апазіцыі? Адкажу: бо становішча скрайне кепскае. Этнацыд з боку рэжыму, які шчыруе, з будаўніцтвам эксперыментальнай расейскай АЭС у Астраўцы ператвараецца ў класічны генацыд. Беларусь, прыспешаная крызісам рэжыму, змрочна валіцца ў пашчу імперскага драпежніка. Сваю непрафесійнасць, свае недаравальныя памылкі рэжым пакрывае, гандлюючы суверэнітэтам, чарговым спаўзаннем у Азію (“АЭП”, “Еўразійскі саюз”).

Беларускай дзяржаве сёння, як паветра, патрабуецца воля і чын нацыі, цвёрды голас з’яднанай нацыянальнай эліты. А замест гэтага на паверхні грамадска-палітычнага жыцця па-ранейшаму плаваюць усё тыя ж прайдзісветы, заплямленыя карупцыяй і падлючасцю да патрыётаў. Яны прысабечылі сабе права казаць ад імя апазіцыі, і надалей спансіруюцца заходнімі структурамі. У падобнай сітуацыі ад іх шкода такая ж, як і ад улады. Як тое бервяно на дарозе, якое заходнімі сродкамі толькі ўмацоўваецца, гніе, але не дае шляху людзям. У іх рахункі ў Польшчы, Летуве, Швейцарыі, у іх імітацыйная прэса, у іх заступнікі ў Еўразвязе, а за намі толькі праўда! Як дакрычацца да беларусаў з-за спінаў гэтых манапалістаў-марыянетак?!

У такія моманты, як цяпер, выбар вельмі суворы. На кон пастаўленая незалежнасць беларускага народу! Хто не з намі – той супраць нас!

Я заўжды смяюся ў вочы нашым апазіцыянерам, якія вечна трызняць: “народ у нас не такі”. На сябе паглядзіце, панове. І яшчэ адкажыце: як пачуць народу голас праўды за трайным бетонным плотам – СМІ рэжыму, расейскіх СМІ ды СМІ афіцыйнай апазіцыі?

Законы палітыкі такія ж, як законы фізікі. Не будзе новай магутнай сілы, пакуль месца стала абгаджваецца лузерамі. Цяпер трэба не аб’ядноўвацца з імі, а ачышчацца ад іх.

Буйнейшая параза Беларусі

Беларуская дзяржава пацярпела грандыёзнае геапалітычнае фіяска, патрапіўшы ў Мытнёвы Саюз. Гэта адна з найвялікшых асабістых паразаў Лукашэнкі. Яна лагічна выцякала пасля ідыятызму 19 снежня і вар’яцкай бойні. Чарговы раз заўважаю, што ніхто, апроч Крамля (!), не набыў ніякіх дывідэнтаў пасля выбараў.  Аднак цалкам відавочна, хто найбольш прайграў. Лукашэнку натуральна развялі, як хлопчыка. Без усялякіх сімпатый-антыпатый: калі кіраўнік дзяржавы ды яшчэ з такім досведам так памыляецца – гэта недаравальна, і найверагодней скончыцца фатальна для “правадыра”.

Абяцаныя дывідэнты для беларускай эканомікі, прарыў у галіне энэргетыкі не спраўдзіліся. Замест гэтага нас напаткалі такі крызіс і такая дэвальвацыя, якіх Беларусь не бачыла з пасляваенных часоў. Нават у першыя гады незалежнасці становішча было куды лепшае і меліся відавочныя перспектывы для рэформаў і прарыву ў еўрапейскую і сусветную эканоміку. Абранне шляху на субсідыі з боку Масквы наўзамен за палітычны гандаль суверэнітэтам абярнуліся крахам лукашэнкаўскай мадэлі. Што б ні вярзеў “правадыр”, але адсутнасць мяса ў крамах – гэта прысуд!

Каротка ўзгадваючы вераніцу падзей, можна нагадаць, што ў Лукашэнкі быў зусім іншы шанец – не пайсці ў поўнае каланіяльнае падпарадкаванне Маскве, а перакінуцца пад шумок на Захад. Умоўна кажучы, можна было, як Украіна, праспяваць Расеі: “Russia, good bye!”, – ды памахаць на развітанне ручкай. Але чарговы раз у вырашальны момант Лукашэнка спужаўся. Можна толькі здагадвацца, да якой жа меры яны трымаюць яго за машну?!

Абяцаных 3-х мільярдаў крэдыту так і не далі, а пад “крывавых хлопчыкаў” 19 снежня падвялі. Пасля падпісання мытнёвага саюзу поле для манеўру і ўвогуле звузілася да мінімуму. Цяпер Аляксандру Рыгоравічу нават міліцыю на мяжы з Расеяй цяжка паставіць…

Становішча нават горшае за часы саўкова-гэбісцкага рэваншу пачатку прэзідэнцтва Лукашэнкі. Навідавоку ўмацаваная і сістэмная імперская лінія Крамля, як у палітычнай, так і эканамічнай сферах. Ускладняюць становішча глабальны эканамічны крызіс, слабасць Захаду, саступкі Маскве з боку ЗША і Еўразвязу.

Лукашэнка даскакаўся, але гаворка не аб ім, а аб лёсе нашага 10-мільённага народу. Вялікая адказнасць кладзецца не толькі на прышыбленае і запужанае чынавенства, якое яўна не ў стане адстаяць незалежнасць краіны ды інтарэсы народу, але і на апазіцыйныя сілы. Аднак і тут бачым брак годнасці і патрыятызму, брак нацыянальнай эліты. Акром агентуры і абсалютна выпадковых людзей хапае разнастайных кар’ерыстаў ды звычайных махляроў. На жаль, апошняя інфармацыя пра сотні апазіцыянераў з рахункамі ў заходніх банках нікім нават не абвяргаецца! Пад раздачу патрапіў бедачына Бяляцкі. Хоць ясна, як Божы дзень, што ў спісе, выдадзеным Польшчай і Летувай, ён – далёка не самы заможны…

Страчаныя шанцы старой апазіцыі

Прыгадваецца, як прадстаўнікі папярэдняга кіраўніцтва БНФ і некаторыя праваабаронцы “Вясны” казалі, што не будуць падтрымоўваць БПС, бо гэта, маўляў, “радыкальныя нацыяналісты”, ледзве не “тэрарысты”. Вось такі штамп на канкурэнта, каб ніколі не падняўся. Але ўсё ж “Вясна” аплачвала штрафы. Дзякуй і за гэта!

А вось “Хартыя” наўпрост плявузгала ў бок патрыётаў і калола нацыянальна-дэмакратычныя структуры правакатыўнымі прыёмамі – у свой час раскалола тады яшчэ адзіны “Малады Фронт”. Потым за проста так змыла ў каналізацыю і свайго “Зубра”, і свой “Джынс”, як, дарэчы, і “Край”. Для апазіцыйных карупцыянераў-хартыстаў грошы ніколі не пахлі. Цяпер іх бос адмывае цяжкія грахі сваёй структуры ў чысцілішчы рэжыму. Аднак усё гэта не пашкодзіла ўладам Літоўскай Рэспублікі адчыніць г.зв. “беларускі цэнтр” якраз для… “Хартыі”.

Сваім крывадушшам, брыдкім цынізмам, паказальнай здрадай ідэалам нацыянальнай салідарнасці, бесперапынным абплёўваннем канкурэнтаў з нацыянальна-дэмакратычнага лагеру апазіцыяй была згублена цэлая хваля маладых шчырых ды ідэйных людзей. Кажу гэта без ёрнічання, з сумам. Змарнавана столькі шанцаў, столькі сродкаў… Але тыя ж самыя марнатраўцы, як ні ў чым не бывала, і зараз патрабуюць заходняга фінансавання і… працягваюць яго атрымліваць!

Газета “Народная воля” нядаўна напісала, што “магчыма, Беларусі пагражае анэксія з боку Расеі”. Які прарыў! Можа, Сярэдзічу кветак прынесці?! Апамяталіся! А чым жа вы, шаноўныя, займаліся апошнія гады?! Вы што, гэтага не бачылі?! Калі так, то вам зусім грош цана як журналістам і аналітыкам. Аказваецца, трэба было былому вернаму марыянетцы Расеі В.Кебічу сказаць і так відавочнае, каб “НВ” заўважыла пагрозу. Ну і ну! Амаль усю вясну Садоўскі і іншыя вялікія “сябры Польшчы” на старонках “НВ” толькі і рабілі, што баранілі “карту паляка” (як кажа Астроўскі, “карту муда́ка”). Незалежнасць уласнай краіны іх не турбавала. А тут – бац, і пра небяспеку Айчыне ўспомнілі!..

Нядаўна праваліўся новы апазіцыйны курултай. Як мне сказаў адзін з арганізатараў “сходу”: “Пад Саннікава бабкі даюць, таму трэба яго цягнуць”. Вось на колькі ўсё банальна. Патрабуецца новая мулька чарговага аб’яднання для новага піяру і новай грашовай хвалі. На гэтым усё, кропка.

На апошніх прэзідэнцкіх выбарах быў відавочны закат папулярнасці Лукашэнкі (раней Пазняк і нават Мілінкевіч атрымоўвалі большую персанальную падтрымку электарату). Але не менш яскрава бачна, што цяперашнія лідэры апазіцыі нецікавыя людзям. Збольшага адбылося пратэстнае галасаванне. Аб гэтым, дарэчы, пісаў заўчасна сышоўшы ад нас Віталь Сілуцкі (адзіны незалежны палітолаг у кубле афіцыйнай апазіцыі).

Папулярнасць шчодра праплачаных з Захаду і Ўсходу партый і рухаў афіцыйнай апазіцыі вельмі нізкая. Да чаго дайшло! У нядаўніх акцыях “пляскаючых і топаючых” было некалькі выпадкаў адфутбольвання ўдзельнікамі прадстаўнікоў апазіцыі. Прычына іхнага заняпаду ў вачах людзей не толькі з-за дзеянняў улады. Праблема і глыбей, і сур’ёзней…

Даўно пара спыніць ківаць на “геній тырана”, маўляў, “які ён супермонстр”. Раней “злым геніем” прызначаўся Кебіч. Заўтра, калі Масква ўсё ж пойдзе па гэтым шляху, можа быць які Мясніковіч. Вось-вось паўторыцца трагедыя — ізноў усё можа вырашыцца за беларусаў і без беларусаў. А ў гэты час беларускі апазіцыйны рух здэмаралізаваны карупцыянерамі, прайдзісветамі, здраднікамі. Толькі з’яднаная і моцная нацыянальная эліта здатная мабілізаваць нацыю і не дапусціць чарговага падману ды далейшага абдурвання беларусаў.

Вядома, ніякіх саннікавых-някляевых Расея не падпусціць да ўлады на гарматны стрэл. Іхная роля ў іншым – заблытваць людзей, выцягваць на другасныя і фантазійныя сцежкі, пазначаныя шыльдачкамі “усталюем цудоўныя і сяброўскія стасункі з Расеяй”. Ды патрэбныя вы і ваша дружба Маскве да аднаго месца. Расейскае кіраўніцтва цвёрда патрабуе “Белкалій”, “Белтрансгаз”, “МТЗ”, “МАЗ”. Расеяйцы ўжо маюць вайсковы кантроль, настойваюць на ўвядзенні расейскага рубля! Патрабаванні ідуць наўпрост ва ўльтыматыўнай форме! А мясцовыя небаракі ўсё яшчэ не разумеюць, што адбываецца!

Брыдкая роля адведзена далей усім гэтым “ліберальным сябрам Расеі” – роля асістэнтаў анэксіі дзяржавы беларусаў-літвінаў. Магчыма, яны нават не разумеюць, што ўжо з’яўляюцца затраўшчыкамі для прыхаванага містэра “Х” – найхутчэй з абоймы Лукі – які будзе і далей, пасля сыходу цяперашняга «правадыра», спраўна служыць Крамлю.

Свежы вецер

Эканоміка беларуская ў глыбокім крызісе. Выйсце з яго будзе цяжкім і доўгім. Занадта запушчана хвароба, а рэформы ў такі час найбольш балючыя. Загнаны ў кут дыктатар-савок здае нацыянальную ўласнасць расейскаму ды азіяцкаму капіталу.

Адбываецца абуджэнне народу, абражанага падманам і глыбокім эканамічным правалам. Аднак у іншым напрамку, чым таго чакаюць “гіганты думкі” з афіцапазіцыі. Большасць людзей супраць здачы прадпрыемстваў расейскім алігархам (за што, дарэчы, ратуюць Лябедзька і Раманчук). Беларусы ўжо досыць разабраліся ў карысці ад “расейскага вектару”, пра што трызніць Някляеў. Людзі не апускаюцца да прымітыўнага жывёльнага рыкання на сацыяльныя нягоды, пра якія крычыць Івашкевіч. Войкаць і ствараць хаас у прыціснутай Бацькаўшчыне суайчыннікі не жадаюць. Нацыя інтуітыўна адчувае, што рэвалюцыя ў цяперашнім стане з наяўным наборам палітычных сіл пагражае стаць зломам, роўным паразе пасля вайсковых дзеянняў. Зрываць зацягнутыя да мяжы гайкі таталітарызму – справа непазбежная, але вельмі адказная і жахліва складаная. Даверыць яе прахадзімцам нацыя не можа!

Папулярнасць Лукашэнкі на мяжы 20%, а з іншага боку — 15% у апазіцыі. Гэта сведчанне глыбокага крызісу пануючых палітычных сіл, сведчанне таго, што беларусы не бачаць альтэрнатывы ў цяперашняй апазіцыі. Але нацыя шукае адказы і людзей, здатных абараніць дзяржаву і свае інтарэсы! Гэта азначае, што беларускія патрыёты маюць шанец, хаця яго ў нас намагаюцца вырваць апазіцыйныя агенты расейскіх імперастаў і заходніх ліберастаў.

26.12.2011 г.

Кіраўнік АК БПС          С. Высоцкі