З адыходам у мінулае яшчэ аднаго году пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны 1939-45 гг. улады Расеі й залежнай ад іх Беларусі ўсё грамчэй адзначаюць чарговую гадавіну пераможнага заканчэньня “Великой отечественной войны 1941-45 гг.”. Усё сьведчыць пра тое, што гэтыя адзначэньні будуць працягвацца і пасьля сьмерці апошняга ветэрана той вайны. Мы ўжо ня раз пратэставалі супраць блюзьнерскага выкарастаньня палітычнымі прайдзісьветамі вялікай трагедыі, якая адбылася ў тыя гады ў дачыненьні найперш да беларускага, украінскага, расейскага народаў — не для ветэранаў і тым больш не для блізкіх славянскіх народаў прызначаецца гэтае адзначэньне… Як прыстойныя людзі, мы мусім пратэставаць. З нагоды выстаўляем артыкул, прысьвечаны азначанай тэме, невядомага нам В. Росава (узяты адсюль: http://my.mail.ru/community/stalin_criminal/43AF130DAA1BA384.html). Адразу папярэджваем: аўтар ня ёсьць пасьлядоўны беларускі ці рускі дэмакрат. Па кантэксьце бачна, што ён расейскі нацыяналіст, патрыёт, праваслаўны й, такім чынам — імперыяліст (таму пасьля выстаўленьня яго артыкула мы тое-сёе вымушаны будзем дадаткова абмеркаваць). Аднак многія думкі нават такога чалавека што да цяперашняга адзначэньня “9-маеў” нельга не прызнаць слушнымі…

Рэдакцыя.       

«Мы ня выйдзем з гэтай праклятай смуты,
пакуль не аддзелім сумленна і шчыра праўду ад хлусьні
і не пачнем стойка і мужна вымаўляць праўду »
І.А. Ільлін.

«Адным з найбольш стойкіх міфаў савецкай прапаганды, што перайшлі з камуністычнай эпохі ў наш час, зьяўляецца міф аб «вялікай айчыннай» вайне. Гэты міф аднолькава падзяляецца афіцыйнай уладай і апазіцыяй, камуністамі й «патрыётамі», атэістамі й вернікамі ўсіх афіцыйных канфесій. Калі ў чым і дасягнута ў цяперашняй РФ «згода і прымірэньне», дык гэта ў пытаньні пра стаўленьне да савецка-нямецкай вайны, якая адзінадушна шануецца як «айчынная», «вялікая» і «сьвятая».

Зьмест міфа аб «айчыннай» вайне сьцісла такі. У чэрвені 1941 г. краіна, якая жыла мірным жыцьцём, падверглася нічым не справакаванаму нападу з боку падступнага і жорсткага ворага, які імкнуўся ператварыць краіну ў калонію, а яе насельніцтва — у рабоў. Але савецкі (рускі) народ і яго войска, паказаўшы ўзоры нябачанага гераізму, адстаялі свабоду і незалежнасьць сваёй радзімы, разграміўшы гітлераўскую Нямеччыну і вызваліўшы Еўропу і сьвет ад «карычневай чумы».

Хто ж быў сапраўдным здраднікам?

Маецца мноства разнавіднасьцяў гэтага міфа, але ў любым зь іх СССР выдаецца за гістарычную Расею, Чырвоная армія — за Рускую, а бальшавіцка-сталінскі ўрад — за ўрад нацыянальны, рускі. Адпаведна і перамога ў гэтай вайне падаецца як найвялікшая перамога рускага народу за ўсю яго гісторыю, як апафеоз вайсковай славы Расеі.

Некаторыя «праваслаўныя» ідэолагі (з Маскоўскай Патрыярхіі) ідуць яшчэ далей і імкнуцца падаць гэтую вайну ня проста як трыюмф «рускай» зброі, а як пераможную вайну за Праваслаўную Русь, як «сьвятую» вайну за ідэалы рускай праваслаўнай цывілізацыі, якая прывяла да ўваскрашэньня Сьвятой Русі (аднаўленьне «патрыяршаства», адкрыцьцё цэркваў і г.д.). Сталін ўяўляецца імі ўжо не найвялікшым у гісторыі ганіцелем царквы, а новым Канстанцінам Вялікім, богадараваным правадыром, які быццам бы аднавіў гістарычную пераемнасьць з праваслаўнай самадзяржаўнай Расеяй і адрадзіў расейскую дзяржаву ў яе ранейшай (або нават небывалай) велічы.

Некаторыя публіцысты з гэтага лагера адкрылі й «духоўны» сэнс савецка-нямецкай вайны: аказваецца, «патрыятычны подзьвіг» рускага народу адкупіў грэх яго ўдзелу ў антыхрыстовай рэвалюцыі.

Міф пра «вялікую айчынную» вайну настолькі трывала ўкараніўся ў масавай сьвядомасьці, што ўжо не падвяргаецца ні найменшаму сумневу. Ён проста недатыкальны для крытыкі. Любыя спробы аспрэчваць яго ўспрымаюцца як нечуванае блюзьнерства. Даходзіць да таго, што называцца рускім патрыётам можна толькі пры ўмове згоды з гэтым міфам ў той ці іншай форме.

Між тым, наўрад ці ёсьць нешта больш несумяшчальнае з рускім патрыятызмам, чым гэты ілжывы міф, узгадаваны камуністычнай прапагандай і падхоплены цяперашнімі патрыётамі, не выключаючы і праваслаўных. Прызнаць гэты міф за праўду можна, толькі зусім забыўшыся, чым СССР адрозьніваўся ад Расеі, а савецкі патрыятызм — ад патрыятызму сапраўднага, гэта значыць, рускага. Такая «непамятлівасьць» стала звыклай для большасьці сучасьнікаў, якія, пачуўшы аб «вялікай айчыннай» вайне, ніколі не задаюць сабе пытаньне: а якія ўмовы неабходныя для таго, каб вайну можна было назваць Айчыннай?

Для таго, каб вайна была Айчыннай, яшчэ недастаткова, каб яна вялася на рускай тэрыторыі й арміяй, якая складаецца з этнічна рускіх людзей. Ня робіць вайну Айчыннай і самаахьвяраваньне салдат, якія змагаюцца і паміраюць на фронце. Гэта трэба падкрэсьліць, бо абаронцы міфа аб «вялікай айчыннай» вайне пастаянна спасылаюцца на воінскія подзьвігі, зьдзейсьненыя савецкімі («рускімі») салдатамі ў гэтай вайне, на «масавы гераізм» як доказ яе айчыннага характару.

Зусім ня кожны подзьвіг заслугоўвае шанаваньня і павагі. Варта ўзгадаць, што на савецка-нямецкай вайне, як і на кожнай вайне, подзьвігі зьдзяйсьняліся па абодва бакі фронту. Нямецкія салдаты паказалі ў баях ня менш доблесьці й мужнасьці, чым салдаты савецкія. Напрыклад, пры абароне г. Холма, у баях за Царыцын (Сталінград), пры штурме Севастопаля або пры абароне Берліна. 16-гадовыя нямецкія школьнікі, узброеныя толькі «фаустпатронамі» і аўтаматамі, зьнішчыўшы ў вулічных баях у Берліне да 1000 савецкіх танкаў Т-34 й ІС-2, паказалі выбітную доблесьць. Гэтыя фольксштурмаўцы — сапраўдныя героі, яны заслужылі свае жалезныя крыжы і маюць поўнае права сказаць, што абаранялі сваю Бацькаўшчыну і пралівалі за яе сваю кроў.

Айчынная вайна магчымая толькі пры наяўнасьці ў краіне нацыянальнай улады і нацыянальнай Арміі. Што ж за ўрад кіраваў і наогул якая ўлада ўсталявалася на тэрыторыі былой Расейскай імперыі да чэрвеня 1941 г, калі ўсчалася савецка-нямецкая вайна?

Кіраваў краінай урад камуністаў-багаборцаў на чале з крымінальнікам Сталіным. Гэты ўрад на працягу чвэрці стагоддзя пасьлядоўна праводзіў палітыку зьнішчэньня гістарычнай Расеі й рускага народу. Ва ўладзе былі людзі, якія ўсё сваё жыцьцё мелі нянавісьць да “праклятай Расеі”, “турмы народаў”, якія марылі аб ператварэньні яе ў «асяродак сусьветнай рэвалюцыі», у агні якой гэтая «царская» Расея павінна была згарэць. Гэтыя людзі прыступілі з 1917 г. да адкрытага ўвасабленьня ў жыцьцё сваіх злачынных планаў.

Краінай кіравала партыя здраднікаў Расеі — тая партыя, якая сваю «дзяржаўную» дзейнасьць пачала са шпіянажу і прапаганды паразы, тэрору, з забойства рускіх афіцэраў, з братаньня на фронце з ворагам, з дэзертырства, са здрады Радзімы. Вышэйшай кропкай гэтай здары стала заключэньне Брэсцкага міру, які аддаваў ворагу 20 губерняў, усе франтавыя запасы, захопленых ваеннапалонных і г. д.

З самага пачатку бальшавікі паказалі сябе як антыруская ўлада, для якой не існуе паняцьцяў Радзіма, Айчына, гонар і абавязак; у якой сьвятыні рускага народу выклікаюць нянавісьць; якая слова “Расея” замяніла словам інтэрнацыянал, а рускі нацыянальны сцяг — чырвоным сьцягам; якая і па сваім нацыянальным складзе была, відавочна, нярускай: у ёй пераважалі чужынцы.

За 24 гады свайго валадарства бальшавіцкая («савецкая») ўлада дамаглася велізарных посьпехаў у справе зьнішчэньня гістарычнай Расеі. Былі пасьлядоўна вынішчаны ўсе саслоўі: дваранства, купецтва, сялянства, духавенства, адукаваны пласт (у тым ліку пагалоўна рускае афіцэрства) — і разбураныя ўсе дзяржаўныя інстытуты ранейшай Расеі: армія, паліцыя, суд, мясцовае самакіраваньне, дабрачынныя ўстановы і г.д.

Праводзілася сістэматычнае зьнішчэнне рускай культуры — падрываліся цэрквы, рабаваліся музеі, іх экспанаты па дэмпінгавых цэнах прадаваліся за мяжу. Быў заменены каляндар, народ пазбавілі рускіх сьвятаў. Пераназываліся гарады і вуліцы, вытручваліся рускія сямейныя і бытавыя традыцыі, ліквідаваліся рускія навука і школа.

Была выкрэсьлена і аплявана ўся руская гісторыя. Замест зьнішчанага рускага стваралася чырвона-касмапалітычнае і савецкае, пачынаючы ад Чырвонай арміі й чырвонай прафесуры, і заканчваючы савецкай арфаграфіяй і савецкім спортам.

Наша зямная Айчына — Расея — была фактычна зьнішчана.

Яе тэрорам ператварылі ў Саўдэпію, якая была поўным адмаўленьнем Расеі — анты-Расеяй. Рускі чалавек ня мае права забываць, што пасьлядоўнае адмаўленьне рускай дзяржаўнасьці — гэта тое, на чым стаяў і чым падкрэсьлена хваліўся савецкі рэжым.

Называцца нацыянальнай уладай такі рэжым ня мае ніякага права. Ён павінен быць вызначаны як антынацыянальная акупацыйная ўлада, зрынаньне якой кожны сумленны патрыёт можа толькі вітаць.

Яшчэ больш выразна выглядае справа з наяўнасьцю ў краіне нацыянальнай арміі, бо антынацыянальная і антынародная сутнасьць Чырвонай (Савецкай) арміі ясная кожнаму, хто больш-менш блізка з гэтай арміяй сутыкнуўся.

Кожны рускі, які захаваў нацыянальную памяць, пагодзіцца, што Чырвоная Армія (РККА) ніколі не зьяўлялася ні прадаўжальнікам традыцый, ні прававым пераемнікам Рускай Імператарскай Арміі (такой была і застаецца да сёньняшняга дня армія Белая).

Чырвоная армія была створана бальшавікамі замест зьнішчанай імі Рускай Арміі. Прычым стваральнікі, кіраўнікі й касьцяк асабістага складу гэтай арміі былі альбо іншародцамі, альбо адкрытымі здраднікамі Радзімы, здраднікамі прысязе і дэзертырамі з Арміі Рускай.

Гэтая армія ў Грамадзянскую вайну зьняславіла сябе марадзёрствам, забойствамі рускіх афіцэраў і нечуваным гвалтам над рускім народам. Пры сваім стварэньні яна папаўнялася розным збродам — ​​вясковымі люмпенамі, чырвонагвардзейцамі, матрасьнёй, крымінальнымі элементамі, мадзьярамі, латышамі й іншымі «інтэрнацыяналістамі». Каля адной траціны яе асабовага складу складалі кітайцы, якія праславіліся сваёй зьвярынай жорсткасьцю і бесчалавечнымі, лютымі катаваньнямі ў дачыненьні да палонных белагвардзейцаў і грамадзянскага насельніцтва Сібіры і Далёкага Усходу.

У «камскладзе» Чырвонай арміі члены бальшавіцкай партыі складалі: у 1920 -10,5%, у 1925 — 40,8%, у 1930 — 52%, а з канца 1930-х гадоў камуністамі або камсамольцамі былі занятыя ўсе камандныя пасады. Гэтая армія была насычана даносчыкамі НКУС і палітрукамі, яе лёсамі вяршылі камісары. Яна ўяўляла сабой не нацыянальную Армію, а партыйнае войска ВКП (б) — КПСС. Лозунг гэтай арміі быў не «За Веру, Цара і Айчыну!», а «Даеш Інтэрнацыянал!»

Гэтая армія першапачаткова стваралася не для абароны, а для прыгнёту нашай Айчыны і ператварэньня яе ў «плацдарм сусьветнай рэвалюцыі», зь якога яна павінна была весьці наступальную вайну за распаўсюд багаборчага камунізму па ўсім сьвеце.

У ходзе Грамадзянскай вайны РККА акупавала і заваявала Расею, падавіла супраціў рускага народу бальшавікам і ў далейшым заўсёды прыходзіла на дапамогу катам і карнікам з ЧК-ОГПУ-НКВД-МГБ-КГБ-ФСБ, калі народны супраціў прымаў асабліва шырокі размах, і сіламі адных чэкістаў справіцца зь ім было немагчыма.

Таму для Расеі й рускіх Чырвоная армія заўсёды была войскам прыгнятальнікаў, і яна ня мае ніякага дачыненьня да Арміі Рускай. Рэшткі Рускай арміі генерала Врангеля эвакуяваліся ў лістападзе 1920 г. з Крыму, і з тых часоў на тэрыторыі былой Расійскай імперыі ніякіх рускіх войскаў больш не было.

У прыватнасьці, у Крыму наогул засталося мала рускіх — пераможцы забілі кожнага другога з пакінутых мірных жыхароў. Сьмерць большасьці была жудасная — людзей бітком набівалі ў старыя баржы, прывязвалі за ногі да таплякоў і тапілі ў моры.

Да чэрвеня 1941 г. рускі народ, пазбаўлены сваіх нацыянальных улады і арміі, знаходзіўся пад чырвонай акупацыяй і ня мог весьці ніякай Айчыннай вайны да таго часу, пакуль не вызваліўся б ад гэтай жахліва-жорсткай улады савецкіх акупантаў і не аднавіў бы сваю рускую нацыянальную Уладу і рускую нацыянальную Армію.

Напад Нямеччыны на СССР усе сапраўды рускія людзі ўспрынялі не як пачатак «вялікай айчыннай» вайны, а як магчымасьць (і прытым апошнюю) вызваліць сваю Радзіму ад акупантаў-бальшавікоў і аднавіць гістарычную Расею. Менавіта таму насельніцтва СССР сустракала немцаў кветкамі, бачачы ў іх вызваліцеляў ад чырвонага прыгнёту. Менавіта таму столькі надзей зьвязвалася з Крыжовым Паходам Германскага вермахту.

У адразу ж узьніклым Рускім Вызвольным Руху многія ўбачылі нашу нацыянальную армію са старымі рускімі званьнямі, зваротам «спадар», а не «таварыш», з трохкаляровым нацыянальным сьцягам замест чырвоных анучаў і з праваслаўным сьвятарствам замест палітрукоў.

І менавіта таму ўся руская нацыянальная і вайсковая эміграцыя, патрыятызм якой па-за ўсялякім сумневам, якая сваю любоў да Расеі й вернасьць Расеі даказала справай падчас Першай Сусьветнай і Грамадзянскай войнаў, апынулася з пачаткам Савецка-нямецкай вайны на баку Нямеччыны і прыняла ўдзел ва ўзброенай барацьбе супраць СССР за вызваленьне сваёй Радзімы — Расеі.

Таму людзей, што апяваюць «вялікую айчынную» вайну, мы нават ня можам лічыць па-сапраўднаму рускімі людзьмі, бо яны ня толькі не адчуваюць, але і проста не разумеюць глыбіню рускай трагедыі ў Другой сусьветнай вайне.

Мы — рускія — ад гэтай перамогі не атрымалі нічога: ні свабоды духу, ні свабоды перамяшчэньня, ні роспуску канцлагераў і калгасаў, ні магчымасьці сумленна працаваць, адкрыта маліцца і выхоўваць сваіх дзяцей людзьмі рускага духу і рускай культуры.

Каб зразумець, ці была вайна «айчыннай», неабходна таксама паглядзець на яе мэты, яе ход і на яе вынікі.

Сваю мэту — сусьветнае панаваньне — камуністы адкрыта абвясьцілі ў праграме сваёй партыі яшчэ задоўга да прыходу Гітлера да ўлады ў Нямеччыне. Дасягнуць «Сусьветнай рэвалюцыі» меркавалася спачатку ў ходзе Першай Сусьветнай вайны, арганізаванай банкірамі-багачамі, а потым, калі стала ясна, што яна не ўдалася, савецкаму кіраўніцтву прыйшла д’ябальская ідэя арганізаваць Другую Сусьветную вайну.

Сталінскі СССР рыхтаваўся да вайны за перадзел Еўропы сістэматычна і мэтанакіравана з пачатку 1930-х гадоў. У краіне ўсё было падпарадкавана падрыхтоўцы да будучай вайны, уся прапаганда заклікала да гэтай вайны, і прытым не да «айчыннай» вайны, а да захопніцкай, наступальнай, «вызвольнай» вайны.

Калектывізацыя, індустрыялізацыя, пяцігодкі, сямідзёнкі, дзевяцідзёнкі, масавы тэрор, чыстка ў арміі й г.д., усё гэта ў канчатковым выніку мела адну мэту — падрыхтаваць, пачаць і выйграць Сусьветную вайну за перамогу камунізму ва ўсім сьвеце.

Таму проста сьмяхотна гучаць галашэньні чырвоных «патрыётаў» аб тым, што «мы жылі мірным жыцьцём, а фашысты на нас напалі». Мірнага жыцьця Расея ня ведала з 1914 года, а з 1917 г. у краіне ішла вайна бальшавікоў супраць рускага народу, які стаў першай ахьвярай камуністычнай агрэсіі.

Усе рускія людзі ў апошняе пяцігоддзе перад вайной настолькі нацярпеліся ад бальшавіцкай улады, што літаральна малілі аб тым, як бы хто-небудзь хутчэй на Сталіна напаў, скончыў зь ім самім, партыяй, якую ён узначальваў, і іх валадарствам над Расеяй.

Менавіта СССР разьвязаў Другую Сусьветную вайну ў верасьні 1939 г., напаўшы на Польшчу, акупаваўшы краіны Балтыі, адкрыўшы ваенныя дзеяньні супраць маленькай Фінляндыі й Румыніі. (Гл. кнігі Суворава-Рэзуна «Ледакол», «Дзень М», «Апошняя Рэспубліка», «Цень перамогі»; колькі б ні пракліналі Суворава саўкі, абвергнуць яго высновы яны ня могуць).

Ахьвярамі савецкай агрэсіі ў 1939-40 гг. сталі астатнія еўрапейскія дзяржавы, што межавалі з СССР. Пры гэтым тры зь іх (Літва, Латвія, Эстонія) цалкам пазбавіліся незалежнасьці, а два (Фінляндыя і Румынія) — страцілі значную частку сваёй тэрыторыі.

Зь сярэдзіны 1940 г. у краіне вялася інтэнсіўная падрыхтоўка да вайны зь Нямеччынай. І калі б Гітлер не напаў на Сталіна ў чэрвені 1941-га, то сам бы стаў ахьвярай яго агрэсіі не пазьней сярэдзіны ліпеня таго ж года. Гэты факт прызнаецца ўсімі сумленнымі й сур’ёзнымі дасьледчыкамі, якія не прытрымліваюцца «прынцыпу партыйнасьці» ў гісторыі. Напад Гітлера быў папераджальным ударам супраць гатовага да нападу СССР. Усё гэта разам не пакідае ніякага месца для міфа аб «вялікай айчыннай» вайне і паказвае, што гаворка можа ісьці толькі аб проціборстве тыранічнаму бальшавіцкаму рэжыму, які падчас вайны аддаў падначалены яму руская й іншыя пераможаныя народы на нябачаныя пакуты.

Найбольш разумныя міфатворцы «вялікай айчыннай» вайны гатовыя, аднак, прызнаць, што Савецка-германская вайна пачалася ня як «айчынная», а як вайна дзьвюх таталітарных дзяржаў за еўрапейскае панаваньне. Але, кажуць яны нам, вайна пайшла не па сталінскім сцэнары. Яна з наступальнай ператварылася ў абарончую. Вораг быў жорсткі, рускі народ ўсьвядоміў небясьпеку, якая пагражае яму, і, адклаўшы рахункі са сталінскай уладай, устаў на абарону свайго ачага, сваіх жонак і дзяцей. І з гэтага моманту вайна пайшла быццам бы не за Сталіна, а за Радзіму — стала «айчыннай».

Так кажуць савецкія «патрыёты». На гэта мы ім адкажам, што тады вайна Нямеччыны і яе еўрапейскіх саюзьнікаў тым больш зьяўляецца Айчыннай, і прытым Вялікай. Бо, хоць і пачалася з вымушанага нападу, але потым, калі вораг падышоў да межаў Нямеччыны, калі жорсткімі бамбаваньнямі нямецкія гарады былі ператвораныя ў друзы, калі немцам стала пагражаць небясьпека трапіць у сталінскі ГУЛАГ, а іх жанчынам быць згвалтаванымі савецкімі салдатамі-«вызваліцелямі», гэтая вайна прыняла сьвяты характар ​​барацьбы за свой ачаг і за сваіх блізкіх — стала Айчыннай.

Міфатворцы «вялікай айчыннай» ня маюць мужнасьці паглядзець гістарычнай праўдзе ў вочы і ўспомніць пра тое, што «айчыннай» гэтая вайна была абвешчаная зьверху, загадным парадкам. Так вырашыў Сталін, і так з усіх сіл дзяўблі прапагандысты і палітрукі ва ўсіх газетах і на ўсіх сходах, заганяючы ў галовы людзей гэтую новую хлусьню.

Ужо самі інтэнсіўнасьць і мэтанакіраванасьць, зь якімі вялася прапаганда, той размах, які яна прыняла, і тыя каласальныя сродкі, якія былі на яе затрачаны, абвяргаюць хлусьню аб «айчынным» характары вайны. Бо ў сапраўды Айчыннай вайне агітаваць і ўгаворваць людзей абараняць сваю Радзіму ня трэба, гэта для іх у такой жа ступені натуральна, як жыць і дыхаць. Дастаткова яшчэ раз успомніць гісторыю Айчыннай вайны 1812 г., каб апошнія сумневы на гэты конт адпалі.

Паварот у сталінскай прапагандзе менавіта таму і адбыўся, што з усёй відавочнасьцю выявілася нежаданьне рускага народу змагацца за чырвоную «айчыну», што «Айчыннай» гэтая вайна ня будзе ніколі, пакуль існуе сталінская ўлада. Адзінае, што заставалася Сталіну, так гэта пусціць у ход выпрабаваныя бальшавіцкія сродкі - Тэрор і Прапаганду. І сілай, хлусьнёй і падманам прымусіць людзей змагацца і перамагаць. Улетку 1941-га года пасьля страшных паражэньняў Чырвонай арміі паўстала пагроза самому існаваньню камуністычнага рэжыму, і стала ясна, што для выратаваньня гэтага рэжыму патрэбныя надзвычайныя меры.

Сталін на гэтыя меры пайшоў, і ўключыў патрыятызм ў арсенал сродкаў камуністычнай прапаганды.

Гэта быў характэрны сталінскі ход — паставіць сабе на службу тое, што патэнцыйна ўяўляе для цябе сьмяротную небясьпеку (пасьля ён дакладна так вырашыў і праблему з царквой).

Зь бязьмежнай цынічнасьцю і крывадушшам камуністычная прапаганда стала эксплуатаваць патрыятычныя пачуцьці й намаўляць «братам і сёстрам», што вайна вядзецца не дзеля захаваньня ўлады Сталіна, а дзеля абароны шматкроць праклятых гэтай жа прапагандай нацыянальных сьвятынь.

Нараўне з такімі чыста вонкавымі прыёмамі, як увядзеньне пагонаў, перайменаваньне Чырвонай арміі ў Савецкую, замена гімна, перабудова інстытута камісараў і стварэньне ілжэ-царквы «патрыярха» Сергія, гэта дала свой плён.

Можна яшчэ зразумець людзей таго пакаленьня, якія паддаліся гэтаму страшнейшаму падману. Але як можна сёньня ня бачыць глыбокую хлусьню гэтых заклікаў і паўтараць байкі аб «вялікай айчыннай» вайне? — незразумела. Бо прапаганда клікала змагацца не за Расею і нават ня проста за Радзіму, а «За нашу савецкую Радзіму!» або «За Радзіму, за Сталіна!», чым і станавілася бессэнсоўнай уся барацьба. Бо паняцьці «Радзіма» і «Сталін» узаемна несумяшчальныя. Нельга было абараніць сваю Радзіму, не зрынуўшы пры гэтым Сталіна, бо ён і ёсьць галоўны гвалтаўнік, кат і забойца нашай Радзімы-Расеі.

Яшчэ ясьней безгрунтоўнасьць міфа аб «вялікай айчыннай» можна ўбачыць, калі ўспомніць сякія-такія факты з гісторыі гэтай вайны, а таксама яе вынікі. Фактаў гэтых, якія аспрэчваюць савецкі міф, больш чым дастаткова. Але мы ўспомнім толькі некаторыя.

Ці магчымыя ў Айчыннай вайне такія загады, як падпісаны Сталіным, Молатавым, Жукавым й іншымі ваеннымі злачынцамі загад № 270 ад 16 жніўня 1941 г., які патрабаваў сям’і чырвонаармейцаў, што здаліся ў палон, пазбаўляць дзяржаўнай дапамогі — картак (што ў тых умовах азначала немінучую галодную сьмерць), а сям’і камандзіраў, якія здаліся ў палон — арыштоўваць? Відавочна, не.

Немагчымы ў Айчыннай вайне і загад, аддадзены Сталіным у чэрвені 1941-га года, у якім загадвалася зьнішчаць пры адступленьні ўсе без выключэньня населеныя пункты, каб праціўнік ня мог іх выкарыстоўваць. Гэты загад пакідаў насельніцтва рускіх вёсак замярзаць на дарогах. І такі загад можна аддаць, толькі адыходзячы з акупаванай тэрыторыі. Гітлер, калі вайна ішла на тэрыторыі Нямеччыны, не адважыўся зьнішчаць пры адступленьні нямецкія вёскі, разумеючы, што гаворка ідзе аб сваёй зямлі і аб сваім народзе.

Ці магчыма, каб у Айчыннай вайне тыя, хто трапіў у палон, лічыліся «здраднікамі радзімы» і сьвядома пакідаліся паміраць ад голаду ў лагерах ваеннапалонных (дзе галадалі толькі рускія, а астатнія атрымлівалі дапамогу праз Чырвоны Крыж), а па вызваленьні з палону траплялі не на волю, а зноў у канцлагер? Не, такое ў Айчыннай вайне немагчыма. Як і наогул немагчыма весьці Айчынную вайну, маючы ў тыле ў канцэнтрацыйных лагерах і турмах мільёны і мільёны сваіх суайчыннікаў.

Ці сумяшчальныя з Айчыннай вайной такія рэчы, як заградатрады і штрафныя батальёны, дэпартацыі цэлых народаў у адплату за «супрацоўніцтва з ворагам» і наогул само гэтае супрацоўніцтва, якое было настолькі масавым, што колькасьць падраздзяленьняў нямецкай дапаможнай паліцыі пераўзыходзіла колькасьць партызанскіх атрадаў, зь якімі гэтыя падраздзяленьні змагаліся? Не, гэтыя рэчы немагчымыя ня толькі ў «Айчыннай вайне», але наогул у любой вайне, якая вядзецца нацыянальнай арміяй за нацыянальныя інтарэсы сваёй Радзімы!

Што ж гэта за «айчынная вайна», калі чалавек атрымлівае магчымасьць адкрыта вызнаваць сваю айчынную веру, веру сваіх бацькоў — праваслаўнае хрысьціянства — толькі пасьля прыходу акупацыйных войскаў? Бо гэта надзвычайны факт, што толькі з прыходам немцаў сталі паўсюдна адкрывацца царквы, і людзі атрымалі магчымасьць маліцца Богу, не баючыся патрапіць у НКУС.

Калі мы зьвернемся да сапраўднай Айчыннай вайны 1812 г. і ўспомнім, што тады нічога падобнага не было і быць не магло, то хлусьня міфа аб «вялікай айчыннай» вайне стане цалкам відавочнай.

Калі гэтая вайна была «айчыннай», то чаму ж наша казацтва, якое заўсёды было апорай і абаронцам Айчыны, у гэтую вайну сустракала немцаў хлебам-сольлю, а потым плячо ў плячо зь імі змагалася супраць Чырвонай арміі, увайшоўшы ў склад Вермахту ў выглядзе цэлага кавалерыйскага корпуса (15-ы Казацкі, генерала фон Панвіца) і шэраг іншых асобных падраздзяленьняў? Ці не таму, што параўнаньне савецкай акупацыі зь нямецкай было не на карысьць першай?

Савецкія акупанты падчас Грамадзянскай вайны бязьлітасна нішчылі казакаў, а ў калектывізацыю вымарывалі голадам цэлыя казачыя станіцы, якія не выканалі «плана хлебазагатовак». Акупанты ж нямецкія, заняўшы казачыя тэрыторыі, распусьцілі калгасы, дазволілі казакам выбіраць сваіх атаманаў і дазволілі насіць зброю.

Калі акупанты савецкія ў Кафедральным саборы г. Растова-на-Доне зладзілі зьвярынец, а ў Вазьнясенскім вайсковым саборы Навачаркаску — чырвонаармейскія стайні (пры гэтым прах атамана Платава, героя 1812 г., й іншых атаманаў быў імі выкінуты з храма на сьметніцу), то на адкрыцьцё немцамі таго ж Кафедральнага сабора прыйшоў увесь праваслаўны Растоў.

Людзі на свае вочы бачылі, што савецкі рэжым горш усялякай акупацыі, і ў пачатку 1943 года ўсе казацкае насельніцтва Паўночнага Каўказа зьнялося са сваіх месцаў і рушыла ўслед за адступаючымі нямецкімі войскамі! Руская і сусьветная гісторыя ня ведаюць другога такога прыкладу, калі насельніцтва краіны сыходзіла з акупантамі, не жадаючы трапляць у рукі сваіх «вызваліцеляў».

Калі мы шчыра асэнсуем гэты факт, то ад міфа аб «вялікай айчыннай» вайне не застанецца і сьледу.

Але, вядома, самы страшны ўдар па гэтаму міфу наносіць Рускі Вызвольны Рух Другой Сусьветнай вайны, агульна званы ў савецкіх патрыётаў «уласаўскім». Ужо сам той факт, што ў складзе германскага Вермахту (і ў розных дапаможных частках) служыла ў розны час (толькі па афіцыйных дадзеных) больш за 2.500.000 (!) Рускіх і былых савецкіх грамадзян, павінен спыняць ўсе размовы пра «вялікую айчынную» вайну. Бо сапраўды: дзе, калі, падчас якой Айчыннай вайны людзі ў такой колькасьці добраахвотна пераходзяць на бок праціўніка і ваююць у яго шэрагах?

Савпатрыёты не знаходзяць нічога больш разумнага, як абвясьціць гэтых людзей прыроджанымі здраднікамі, шкурнікамі й баязьліўцамі. Гэта адкрытая хлусьня, але нават калі б яна і была праўдай, то застаецца цалкам незразумелым, чаму ж раней за ўсю сваю гісторыю Расія ня ведала такой масавай і маштабнай «здрады». Колькі войнаў правяла Расея, і ніколі не было столькі здраднікаў, перабежчыкаў і «скурнікаў», а вось варта было толькі пачацца «айчыннай» вайне і прытым ня простай, а «вялікай», як сотні тысяч людзей са зброяй у руках перайшлі на бок ворага…

У падраздзяленьні РОНА, Казачыя Часткі, РОА ды іншыя людзі запісваліся нават у 1945 годзе, калі крах гітлераўскай Германіі стаў відавочны, а перамога Сталіна няўхільнай.

Многія чырвоныя «патрыёты» разумеюць сьмяхотнасьць сваіх тлумачэньняў узьнікненьня Рускага Вызвольнага Руху, але зьвяртаюцца да такога шулерскага прыёму. «Што ж гэта вы, асуджаючы паражэнства Леніна, не асуджаеце здраду ўласаўцаў?» — пытаюцца яны. «Як жа можна было выступаць супраць свайго ўраду падчас вайны з вонкавым ворагам?»

Ужо сама пастаноўка пытаньня цалкам выкрывае такіх «патрыётаў», якія лічаць акупацыйны савецкі ўрад «сваім».

Наўпросты ж адказ на іх падступнае пытаньне такі. У 1917 годзе да ўлады прыйшлі бальшавікі, якія разбурылі рускую дзяржаву і зьнішчылі гістарычную Расею. З пункту гледжаньня рускага патрыятызму гэтыя людзі — злачынцы, нават калі б яны дзейнічалі й без дапамогі вонкавага ворага. Зрынуць жа антырускую ўладу гэтых людзей — хоць бы і пры дапамозе яе зьнешніх ворагаў — з пункту гледжаньня патрыятызму ня толькі не злачынна, але і ўхвальна. Менавіта таму паразьнікі-ленінцы — здраднікі, а байцы РОА — не.

За дзесяцігоддзі савецкага праўленьня вырасьлі мільёны людзей, якія называюць сябе рускімі патрыётамі, але ў рэчаіснасьці аб сапраўдным рускім патрыятызьме ня маюць ніякага паняцьця. Стаўленьне да савецка-германскай вайны — надзейны спосаб распазнаньня такіх псеўдапатрыётаў. Але сапраўднай «лакмусавай паперкай» ілжэ-патрыятызму зьяўляецца іх стаўленьне да Рускага Вызвольнага Руху, які ваяваў супраць бальшавізму ў 1940-я гг. Як чырванее лакмусавая паперка ў кіслаце, так і кожны, хто лічыць іх здраднікамі, выяўляе тым самым сваю «чырвань» і поўную адсутнасьць рускага патрыятызму.

Здрада зьдзейсьнілася пазней, у 1945 г., калі генерал Уласаў і частка яго фармаваньняў, ратуючы сваю скуру, перайшлі на бок бальшавікоў. Асноўная ж частка падраздзяленьняў Рускага Супраціву і казацтва сумленна выканалі свой вайсковы абавязак перад Расеяй. Многія змагаліся з чырвонай чумой і пасьля 9-га траўня 1945 г. і загінулі са зброяй у руках. Іншыя трапілі ў палон ці былі выдадзены СССР саюзьнікамі. Большасьць зь іх былі па-зьверску закатаваныя НКУС, расстраляныя або загінулі ў сталінскім ГУЛАГу. Трапіўшае ж у лапы камуністаў рускае вайсковае і казцкае духавенства ЧК-ты ў 1945 г. укрыжоўвалі на крыжах. Так загінулі: а. Майсей і а. Феадор пад Рыгай, а. Герман ў Польшчы, а. Алексій Брэслаў, а. Віктар, а. Ірынарх і а. Павал ва Ўсх. Прусіі, а таксама невядомыя па імені 4 казацкія сьвятары ў Аўстрыі. Вечная ім памяць.

Калі ж мы цяпер зьвернемся да вынікаў «айчыннай» вайны, то ўбачым наступнае. На ўсіх назад адваяваных Чырвонай арміяй тэрыторыях зачыняліся адкрытыя пры немцах Храмы, аднаўляліся ранейшыя савецкія парадкі, калгаснае рабства, улада абкамаў, НКУС і пачынаўся поўнамаштабны тэрор супраць «памагатых» нямецкіх акупантаў і наогул праціўнікаў сталінскага рэжыму. Жорсткасьць чэкістаў ясна паказала, што адбылося не «вызваленьне», а аднаўленьне савецкага акупацыйнага рэжыму. І што яшчэ дзіўна на першы погляд, савецкі агітпрап бесьперапынна вяшчаў аб жудасных зьверствах немцаў у адносінах да грамадзянскага насельніцтва акупаваных тэрыторый, але як толькі іх «вызваліла» чырвоная армія, насельніцтва з пацярпелага раптам апынулася страціўшым давер. Яшчэ доўга пасьля вайны у савецкіх анкетах было пытантне: ці выязджаў сам грамадзянін СССР або яго сваякі за мяжу, і ці не знаходзіўся ён у акупацыі (знаходжаньне пад акупацыяй прыраўноўвалася да знаходжаньня за мяжой).

Зь лета 1944 г, калі савецкія войскі выйшлі да межаў 1939 г., вайна з боку СССР набыла адкрыта захопніцкіх характар. Менавіта з гэтага моманту ўсім у сьвеце стала канчаткова ясна, што Чырвоная армія вядзе барацьбу не за Расею і не за нацыянальныя інтарэсы рускага народу, а толькі за геапалітычныя інтарэсы партыі бальшавікоў і за распаўсюд савецкай сістэмы па ўсім Зямным шары.

Паўсюль, куды ступала нага савецкага салдата, ўсталёўваўся самы чорны рэжым акупацыі, праводзілася «саветызацыя» — пачыналіся арышты і забойствы сьвятароў, «капіталістаў», «фашыстаў» і нацыянальна-думаючай інтэлігенцыі. Мірнае насельніцтва падвяргалася самаму адкрытаму і бязьлітаснаму рабунку, які дасягнуў свайго апагею ва Ўсходняй Прусіі, якая ўжо цалкам афіцыйна была аддадзена марадзёрам на паток і рабаваньне. Пры гэтым усё нарабаванае дабро было прыраўнанае да «трафеяў» (г.зн. ваеннай маёмасьці, ўзятай у баях) — так і гаварылася без усялякага сораму: «трафейны» гадзіньнік, «трафейны» акардэон, «трафейная» жаночая бялізна.

Гвалт над насельніцтвам захопленых тэрыторый быў масавым і паўсюдным. Згвалтаваньне немкі злачынствам не лічылася ў прынцыпе. Нават у «дружалюбнай» Сербіі, па дадзеных сербскіх уладаў, лік толькі зарэгістраваных зьдзекаў над жанчынамі, учыненых п’янымі савецкімі салдатамі-«вызваліцелямі», перавысіў 100 тыс. выпадкаў.

І гэта мы назавем Айчыннай вайной?

Успомнім і пра лёс бязрукіх і бязногіх інвалідаў гэтай «вялікай айчыннай» вайны. Гэтых людзей, якіх розныя жукавы калісьці пасылалі «разьмініраваць» мінныя палі суперніка нагамі, і якія ўласна і забясьпечылі перамогу Сталіну, зьмяшчалі пасьля вайны ў сьпецыяльныя лагеры на павольнае паміраньне, каб яны не прасілі міласьціну ў прыгарадных цягніках і не псавалі сваім непрыстойным выглядам вуліцы савецкіх гарадоў. Інвалід, абаронца Айчыны, які трапіў за гэтую «перамогу» ў канцлагер — што мацней можа абвергнуць хлусьню міфа аб «вялікай айчыннай» вайне?

Вынікам «вялікай Перамогі» стала заняволеньне ўсёй Усходняй Еўропы і распаўсюджаньне тэрарыстычнай сталінскай сістэмы ад Берліна да Пекіна.

Гэтая перамога зрабіла гібель Расеі незваротнай, пахавала ўсе надзеі на адраджэньне Рускай Арміі й Рускай дзяржаўнасьці. Пераможныя салюты над Масквой былі пахавальным звонам для гістарычнай Расеі, бо апошняя магчымасць аднаўленьня нацыянальнай улады была выпушчаная.

Рускі народ ад гэтай перамогі наогул не атрымаў нічога. Усе прынесеныя ім страшныя ахьвяры апынуліся марнымі. Ён зноў апынуўся са сваімі калгасамі і лагерамі пад уладай савецкіх акупантаў, якія не замарудзілі пачаць падрыхтоўку да чарговай «айчыннай» вайны.

На гэты раз з Амерыкай.

Напярэдадні самаабраньня Пуціна на чарговы прэзідэнцкі тэрмін праўду пачынаюць казаць ня толькі расейцы, а і прадстаўнікі заходніх аналітычных цэнтраў. Натуральна, ня ўсе і ня ўсю, але тым ня менш… Падаем рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”, які вядомы таксама як “Каралеўскі інстытут міжнародных зносін”. Аўтары даклада — Філіп Хэнсан, Джэймс Ніксі, Лілія Шаўцова, Эндры Вуд – падаюць у ім сваё бачаньне сёньняшняга стану і будучыні Расеі. Поўны англамоўны тэкст даклада знаходзіцца тут:  www.chathamhouse.org/russia2012, яго расейскамоўнае рэзюмэ ўзята і перакладзена адсюль: http://www.chathamhouse.org/sites/default/files/public/Research/Russia%20and%20Eurasia/r0212_putin_russian_es.pdf

Рэдакцыя.

“Прапанаваны чытачу даклад зьяўляецца папярэджаньнем аб магчымых сцэнарах разьвіцьця Расеі й іх наступствах.

Па меры завяршэньня ў Расеі выбарчага цыклу 2011-12 гг. узмацняецца пагроза нестабільнасьці. Ключавой задачай Уладзіміра Пуціна і яго каманды зьяўляецца захаваньне сістэмы персаналісцкай ўлады, якую яны стваралі ў апошнія 12 гадоў. Інструменты персаналісцкай ўлады, у першую чаргу сілавікі [названа частка расейскай імперыякратыі, якая цяпер мае найбольшую датычнасьць да ўлады ў Расеі. – Рэд.], карумпаваныя і ненадзейныя [а гэта - універсальныя рысы любой бюракратыі. – Рэд.]. Але яны ўсё яшчэ зацікаўлены ў захаваньні сістэмы, якая адлюстроўвае іх [суб’ектыўныя. – Рэд.] інтарэсы.

Здольнасьць дзяржаўных структур справіцца з новымі сацыяльна-эканамічнымі выклікамі, якія згаданыя ў дадзеным дакладзе, выклікае ўсё больш сумневаў. Рэальныя перамены, якія азначаюць празрыстасьць ўладных дачыненьняў і дэцэнтралізацыю ўлады, могуць выклікаць толькі іх дысфункцыянальнасьць. Але без рэальных пераменаў Расея ня зможа эфектыўна разьвівацца, а сістэма персаналісцкай ўлады аказваецца ўразьлівай для любога кшталту шокаў.

Выбары і ўнутраная палітыка

Фальсіфікацыя вынікаў выбараў у Думу 4 сьнежня 2011 года, якая толькі пацьвердзіла, што Пуцін і яго каманда маюць намер заставацца ва ўладзе бясконца, абурыла многіх расейцаў і ў першую чаргу адукаваны гарадскі электарат. Адбылося паглыбленьне прорвы паміж кіруючай групай і значнай часткай грамадства. Пракрамлёўскую партыю «Адзіная Расея» падтрымалі толькі каля 35% выбаршчыкаў, а 39% апытаных расейцаў заяўляюць, што Расея рухаецца «у няправільным кірунку». Вяртаньне Пуціна ў Крэмль у такім кантэксьце пазбаўляе яго права прэтэндаваць на ролю агульнанацыянальнага лідара, «які стаіць над грамадствам”, і яшчэ больш аслабляе яго легітымнасьць.

Нягледзячы на ​​сталыя абяцаньні Уладзіміра Пуціна палепшыць сацыяльна-эканамічную сітуацыю, кіруючая групоўка так і не запрапанавала Расеі дакладнае стратэгічнае бачаньне і праграму на бліжэйшыя 5-6 гадоў. Тым часам тыя, хто патрабуе пераменаў, ня маюць легальных сродкаў іх ажыцьцявіць альбо ўдзельнічаць у іх. Страціла легітымнасьць у выніку несумленных выбараў Дума і персьпектыва дыскрэдытацыі прэзідэнцтва толькі пагоршыла праблему атрафіраваных альбо разбураных інстытутаў [расейскай імперыі], якія павінны быць сродкам пераменаў…

Выбары 2011/12 сталі пачаткам канца пуцінскага рэжыму. Наступная хваля пратэсту ў прамысловых цэнтрах савецкай эпохі, якая мае сацыяльна-эканамічны характар, непазьбежная. Расейцы пачынаюць адчуваць сябе ў ролі грамадзян, а не ў ролі падданых. Праўда, яшчэ трэба кансалідавацца антысістэмнай апазіцыі, якая запрапануе грамадству новыя і зразумелыя правілы гульні. Пакуль жа мы бачым няздольнасьць апазіцыі перайсьці ад дэманстрацыі пратэсту да эфектыўнай арганізацыі й адначасова няздольнасьць дзеючай улады рэфармаваць сістэму зьверху. Наступствы гэтай сітуацыі спараджаюць рызыкі для будучыні Расейскай дзяржаўнасьці й нават для ўсёй постсавецкай прасторы.

Эканоміка

Эканоміка Расеі мае патрэбу ў сістэмных рэформах. Але малаверагодна, што ўлады пойдуць на нешта большае, чым нязначная карэкцыя. Справа ў тым, што зьліцьцё ўлады і ўласнасьці настолькі глыбокае, што эканамічная рэформа немагчымая без палітычных пераменаў. Пакуль нельга казаць аб заняпадзе эканомікі. Але яе персьпектывы не натхняюць перш за ўсё таму, што яна няздольная эфектыўна супрацьстаяць эканамічным крызісам і залежыць ад няўстойлівай цаны на нафту. Неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы на Захадзе ня толькі не даюць Расеі магчымасьць дагнаць ліберальныя дэмакратыі [усё часьцей мы сустракаем прызнаньне, што ў “ліберальных дэмакратый” “неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы”. - Рэд.], але і пагаршаюць яе ўласныя праблемы. Больш за тое, наўрад ці магчыма дастатковае міжнароднае крэдытаваньне Расейскіх банкаў і кампаній [апошняе - мяккая форма ціску на “Расею”, каб тая разьвівалася ў кірунку “лібералізму”. - Рэд.].

Зьніжэньне колькасьці насельніцтва працаздольнага ўзросту можа апынуцца адной з самых сур’ёзных прычын для засмучэньня: Расея да 2030 года, хутчэй за ўсё, страціць 11 мільёнаў са сваіх 102, 2 мільёнаў працаўнікоў. Краіна прыцягвае абмежаваную колькасьць высокакваліфікаваных кадраў з-за мяжы і ня можа кампенсаваць недахоп кваліфікаваных кадраў. Тут дапамагла б мадэрнізацыя ў шырокім сэнсе — паляпшэньне бізнэс-асяроддзя, вяршэнства закона і інстытуцыйныя рэформы. Але амаль няма прыкметаў таго, што расейскі чынавенскі клас, які вядомы сваімі драпежніцкімі інстынктамі [цяпер у такой форме ўзгадваецца частка расейскай імперыякратыі. - Рэд.], гатовы да такой мадэрнізацыі. А празьмерныя дзяржаўныя выдаткі не даюць магчымасьці фармаваць доўгатэрміновую палітыку, заснаваную на нацыянальных інтарэсах [вось бы пачуць з вуснаў заходніх лібералаў іх версію таго, што гэта такое. - Рэд.].

Зьнешняя палітыка

Выклікае сумневы здольнасьць Расеі выступаць у сур’ёзнай вагавай катэгорыі на міжнародным узроўні. Памяншэньне міжнароднай актыўнасьці Расеі адчуваецца на заходнім, паўднёвым і ўсходнім кірунках [няўжо і на заходнім - у дачыненьні да Беларусі? - Рэд.]. Амерыка і Еўропа расчараваныя тым, што пасьля падзеньня камунізму Расея так і ня стала больш адказным міжнародным гульцом [усе зьмены на постсавецкай прасторы былі аддадзены на водкуп глабалісцкай сіянакратыі, якая праводзіла маштабную “ліберальную” палітыку ў сваіх паразітычных інтарэсах, а цяпер Амерыка і Еўропа, бачыце вы, расчараваныя вынікамі; між тым, колькі іх папярждвалі; цяпер шукайце скрайняга - сьцяг вам у рукі… - Рэд.]. «Перазагрузка» стасункаў з ЗША апынулася пазбаўленай канкрэтнага зьместу, а адносіны зь Еўропай пакідаюць жадаць лепшага (хоць адзначым і заўважнае выключэньне — дачыненьні Расеі зь Нямеччынай).

Адсутнасьць узаемнай павагі й даверу характарызуе адносіны Расеі зь яе ўсходнімі суседзямі. Так, Кітай значна вышэй цэніць свае стасункі з Афрыкай і нават Лацінскай Амерыкай. На паўднёвых межах Расеі новыя незалежныя дзяржавы — пераемнікі савецкіх рэспублік, хай і ў рознай ступені, але спрабуюць вызваліцца з-пад уплыву Масквы, у лепшым выпадку выбіраючы шматвектарную зьнешнюю палітыку, а ў горшым выпадку і зусім ігнаруючы Расею. Арктычная Поўнач — персьпектыўны кірунак для ажыцьцяўленьня міжнароднага ўплыву Расеі, хоць яе рэакцыя на ўзмацненьне глабалізацыі гэтага рэгіёну застаецца вельмі нявызначанай. Жаданьне Расеі быць значным гульцом на міжнароднай арэне рэзка кантрастуе з тым, як на Расею глядзяць іншыя міжнародныя акторы ​​- нярэдка як на краіну-спойлера з эгаістычнымі інтарэсамі.

Будучыня

Любое бачаньне будучыні ня можа прэтэндаваць на ісьціну. Тым ня менш, аўтары даклада лічаць, што існуе рэальная пагроза таго, што ў бліжэйшыя 6 гадоў Расея можа апынуцца перад тварам сур’ёзных пагроз. Калі кіруючая эліта ня зможа прыстасавацца да зьменлівых рэалій і ў краіне ня будуць створаны незалежныя інстытуты, якія б змаглі артыкуляваць інтарэсы грамадства, ня выключана, што гэтая сітуацыя прывядзе да некантралюемай хады падзей. Такі сцэнар цалкам можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці [вы бачыце, цяпер заходнікі ўсё часьцей самі прызнаюцца, што іх палітыка “лібералізацыі” ў дачыненьні да Расеі й яе сусядзеў, якую рэальна зьдзяйсьняла агентура сіянакратыі (замест дапамогі ў пабудове нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў), цяпер “у выніку некантралюемага разьвіцьця падзей, можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці”; пасьля таго, як адбудуцца шматлікія трагедыі й пачнецца пошук вінаватых, ня будзем забываць, што мы 15 гадоў менавіта пра такі вынік такой палітыкі з боку “Захаду” папярэджвалі ўсіх, да каго маглі дайсьці… - Рэд.].

Еўрапейскія і амерыканскія лідары павінны стала ўдакладняць сваё разуменьне траекторыі Расеі [г.зн. перайсьці на сталае сачэньне за разьвіцьцём падзей, на якія “Захад” ужо не ўплывае… - Рэд.]. Яны павінны пераадолець ілюзію, што для нармальных стасункаў з Расеяй досыць усталяваць добрыя асабістыя адносіны з Расейскім лідарам [аўтары дакладу падказваюць, на якіх прымітыўных ўяўленьнях будавалася палітыка “Захаду” ў дачыненьні да “Расеі”. - Рэд.].

Адносіны Захаду з Расеяй павінны грунтавацца на наступных прынцыпах:

• Заходняя супольнасьць ня можа падтрымліваць сьцьвярджэньні, паводле якіх Расея валодае ўласным унікальным наборам каштоўнасьцяў [вы бачыце, заходнікі й на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Такія сьцьвярджэньні зьяўляюцца непераканаўчым апраўданьнем для Расейскай эліты [імперыякратыя - не эліта] дзейнічаць па сваім меркаваньні. Заходнія лідары могуць значна лепш дапамагчы Расеі, няхай і насуперак чаканьням яе лідараў, засяродзіўшы ўвагу на задачы інтэграцыі Расеі ў ліберальную сусьветную сістэму ў адпаведнасьці з агульнапрынятымі міжнароднымі прынцыпамі [вы бачыце, закон: колькі ваўка ні кармі, а ён у лес глядзіць, - гэта ня толькі ваўчыны закон. - Рэд.].
• Захад не павінен падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў стаўленьні да былых савецкіх рэспублік, што прымушае іх жыць у падвешаным стане [вы бачыце, аказваецца заходнікі раней яшчэ і на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Выкарыстаньне аргументу, што, зьяўляючыся «Вялікай Дзяржавай» [вялікай у чым? у магчымасьці беспакарана захопліваць, падпарадкоўваць, рабаваць і забіваць іншых? ну і крытэр вялікасьці быў у цывілізаваных заходнікаў… - Рэд.], Расея мае больш высокі статус, чым іншыя еўрапейскія дзяржавы — азначае пагадзіцца з ушчэмленым статусам гэтых «іншых» дзяржаў. Такая пазіцыя перашкаджае інтэграцыі Расеі ў ліберальную міжнародную супольнасьць нацый [а цяпер ёй туды і задарма ня трэба… - Рэд.].
• Неабходна пераканаць Расею трымаць сваё слова. Краіна падпісала ўвесь набор міжнародных канвенцый, якія рэгулююць правы чалавека й іншыя міжнародныя нормы паводзін. Але яе паслужны сьпіс у іх рэалізацыі зьяўляецца супярэчлівым і міжнародная супольнасьць відавочна позьніцца са сваімі патрабаваньнямі тлумачэньняў з гэтай нагоды [яшчэ б; не была б тое “міжнародная супольнасьць”. - Рэд.]. Уступленьне Расеі ў Сусьветную Гандлёвую Арганізацыю (СГА) будзе важным выпрабаваньнем Масквы на здольнасьць выконваць міжнародныя нормы [заходнікі думаюць, што знаходжаньне “Расеі” ў СГА стрымае расейскія імперскія інстынкты? але і наіўныя… - Рэд.]”.

(канец цытаваньня рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”).

-

Ад рэдакцыі:

Мы пазнаёміліся з чарговым самавыкрыцьцёвым дакументам, які паказвае, што такое «Захад»  (а там нават не здагадваюцца, што ён мае ў якасьці галоўнай уласьцівасьць самавыкрыцьця). Усё істотнае на наш погляд выдзелена і пракаментавана. Добра, што ў дакуменце ёсьць парада заходнім палітыкам “не падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў дачыненьні да былых савецкіх рэспублік”.

Што ж, хаця б і за гэта, як кажуць, дзякуй.

Калісьці і мы пра вас так напішам, памочнічкі вы нашы…

У расейскай імперыі напярэдадні пуцінскіх выбараў працягвае нарастаць напружаньне. Рознага роду расейскія імперасты ў паніцы-гістэрыцы. У гэты час яны многае кажуць пра сябе такога, што ў іншы час не сказалі б нізавошта. Ловячы момант, мы вырашылі падаць ніжэй артыкул вядомага расейскага імперца, шавініста й камунякі (зь якім мы салідарныя толькі ў стаўленьні да ліберастызму), каб зафіксаваць стан сьвядомасьці расейскіх шавіністаў-імперыялістаў і некаторыя іншыя моманты як гістарычныя факты. Важнае на наш погляд мы, як заўсёды, выдзелілі, а найважнае пракаментавалі пасьля артыкула. На фота аўтар – Калашнікаў. Яго сапраўднае прозьвішча Ўладзімір Кучарэнка (падаецца паводле http://m-kalashnikov.livejournal.com/1151060.html).

Рэдакцыя.

1.

«Машына ліберальнага дзяржаўнага перавароту ў РФ, здаецца, запушчана. Што нас чакае пасьля 5-га сакавіка? Падрыхтоўка да інданэзійска-лівійскага сцэнара ідзе практычна ў адкрытую. Можаце забыцца пра выбары. Мой прагноз: узяты выразны курс на дзяржаўны пераварот. Пуцін ужо ня проста абкладзены, як мядзьведзь у бярлозе — рыхтуецца аперацыя па «адсячэньні галавы», прычым шанцы ВВП (Вл.Вл.Пу) уседзець і ацалець памяншаюцца з кожным днём. За яго ўзяліся сур’ёзна.

Ствараецца якасна новая сітуацыя. Лічу сваім абавязкам падзяліцца сваімі ведамі і высновамі.

ПА  ЗЬВЕСТКАХ МАЁЙ АСАБІСТАЙ ВЫВЕДКІ

Сьведчаць мае сябры: унутр РФ пачалося масіраванае ўвядзеньне сродкаў з-за мяжы. Робяць гэта амерыканцы, прычым не асабліва хаваючыся. Для ўвядзеньня сродкаў выкарыстоўваюцца тыя ж напаўкрымінальныя «шлюзы», якія працуюць звычайна на ценявое вывядзеньне грошай з РФ — толькі цяпер у зваротным кірунку. З выкарыстаньнем фірмаў-аднадзёнак і афшораў. Прычым, кампанія ўвядзеньня замежных грошай разлічана на тры месяцы. Прычым, «уліваньне» ідзе праз дзясяткі «гарлавін».

Падрабязнасьцяў раскрываць ня буду, але хуткасьць і аб’ёмы ўвядзеньня бабак такія, што гаворка ідзе аб некалькіх сотнях мільёнаў даляраў. Чаго зь лішкам хопіць на арганізацыйныя мерапрыемствы, на подкуп камандзіраў вайсковых частак і нават на фарміраваньне атрадаў баевікоў. Спрэс прадажная сістэма дзяржкіраваньня РФ [самі прызнаюцца. – Рэд.] ня ў сілах перашкодзіць гэтаму ўвядзеньню. Дый ня выключана, што ФСБ ўжо настолькі раскладзена, што ў ёй настолькі моцныя тыя, хто гуляе за ліберальны клан, што контрвыведка РФ гэтаму працэсу проста не перашкаджае. Ну, а тыя, хто ўводзіць у РФ сродкі, кажуць нахабна і адкрыта: гэта на «антивыборы». Яны ўпэўненыя, што сілавыя структуры Расфедэрацыі ня змогуць ці не пасьпеюць ім процідзейнічаць.

За гэтую інфармацыю магу ручацца. Цяпер мне зразумела, чаму Кургінян загаварыў пра паўтара мільярды даляраў, прызначаных амерыканцамі, а Міхаіл Лявонцьеў ў часопісе «Аднак» — пра тое, што ў ліберальных «апазіцыянераў» пайшлі ўкладаньні з катарскіх грошай. Аднак пакуль іх папярэджаньні былі шчодра палітыя брудам як «прапуцінскія страшылкі». Але мне цяпер ясна: яны кажуць праўду. І Сяргей Кургінян зусім не выпадкова абмовіўся аб тым, што ліберальны клан можа пайсьці й на ўзброеныя дзеяньні.

Мне ўсё роўна, што скажуць з гэтай нагоды іншыя. Мне важна, што цяпер я САМ гэта ведаю.

АДКРЫТЫЯ КРЫНІЦЫ

Нават адкрытыя крыніцы сёньня выяўляюць сьхему ліберальнага клану [унутры Расеі. – Рэд.], які пайшоў ва-банк і пачаў сумесную з Захадам аперацыю, скіраваную на зьвяржэньне «сілавікоў» і асабіста Пуціна. Улада ў РФ вось-вось будзе абвешчаная незаконнай на працягу апошніх 18-і гадоў.

Такім чынам, рэжымная, ліберальная, «мэйнстрымная» газета «Маскоўскі камсамолец» публікуе артыкул, які аб’яўляе незаконнай (нелегітымнай) усялякую ўладу, якая існуе ў РФ з кастрычніка 1993 г. Гэта значыць, тады адбыўся дзяржаўны пераварот (Ельцын адмяніў канстытуцыю і расстраляў Вярхоўны савет), пасьля якога 5 сьнежня 1993 прайшлі выбары, на якіх электарат галасаваў адначасова:

а) за новую канстытуцыю (прынятую меншасьцю насельніцтва РФ);

б) за кандыдатаў у дэпутаты Федэральнага сходу (Дзярждума), які — Федсход — на момант выбараў 1993/12/05 г. не прадугледжваўся канстытуцыяй, адмененай Ельцыным і значыўся толькі ў новай канстытуцыі. Якую электарат павінен быў ухваліць або не ўхваліць адначасна з выбарамі ў Федэральнае сход, які ствараўся па яшчэ не прынятай канстытуцыі!

Такім чынам, (калі ісьці па той жа логіцы) ўлада ў РФ з восені-зімы 1993 года — абсалютна незаконная, ўзурпатарская. За канстытуцыю прагаласавала менш за чвэрць грамадзян выбарчага ўзросту. Такім чынам, праўленьне Ельцына — нелегітымнае. Незаконныя прэзідэнцкія выбары 1996 года. Натуральна, незаконная перадача ўлады ад Ельцына Пуціну, а таксама — усё пасьля-ельцынскае праўленьне з прэзвыбарамі 2000, 2004, 2008 і 2012 гг. Адсюль жа выцякае поўная незаконнасьць (юрыдычная мізэрнасьць) прыватызацыі 1990-х (ваўчары, залогавыя аўкцыёны), роўна як і пуцінская «нацыяналізацыя». Адсюль — усяго міліметр да абвяшчэньня цяперашняй дзяржаўнасьці РФ злачыннай, крымінальнай, карупцыйнай і г.д. [яна такая не з-за фармальных прыкмет, а з-за сваёй імперскай сутнасьці! – Рэд.]

Ці выпадкова ліберальны клан выстаўляе такую ​​«інфармацыйную бомбу» на старонках масавай, мэйнстрымнай газеты? Для нас відавочна адно: рыхтуецца поўная дэлегітымізацыі ўлады ў РФ. Прычым, рукамі тых, хто калісьці стаяў на баку Ельцына (досыць успомніць пазіцыю «МК» падчас падзей восені 1993-га і яе заўзяты праельцынізм на выбарах 1996-га). Гэта робіць ліберальная газета, а ня «Заўтра» і не камуністы!

Для мяне гэта гаворыць толькі аб адным: РФ павінна быць дэманізаваная ў вачах ня толькі свайго народу, але і ўсяго сьвету. РФ павінна быць выстаўлена нейкім аналагам Лівійскай джамахірыі, дзяржавай злачынцаў. Што гэта? Ня што іншае, як інфармацыйная падрыхтоўка ліберальнага перавароту ў РФ пасьля праславутых сакавіцкіх выбараў. А можа – і як падрыхтоўка да грамадзянскай вайны і расчляненьня Расейскай Федэрацыі. Прычым, ніякая перамога Пуціна на выбарах (хоць бы ў першым туры) ўжо нічога ня зьменіць. Нават калі за Пуціна прагаласуе і 80% выбаршчыкаў, яго гэта ўжо ня выратуе.

14 лютага на паседжаньні «Рускага клуба» сустаршыня руху «Народны сабор» Уладзімір Хамякоў паведаміў, што ёсьць зьвесткі: ЗША ўгаворваюць Маскву пагадзіцца на вывад сваіх войскаў з Афганістана праз тэрыторыю РФ (з выкарыстаньнем паветранага і чыгуначнага транспарту). Калі гэта так, і калі Масква пагодзіцца, то вывад можна прымеркаваць да патрэбных падзей. Тады амерыканскія войскі, якія расьцягнуцца па дарозе, згуляюць ролю, аналагічную ролі войскаў Чэхаславацкага корпуса ў 1918 г. З выступу якога і пачалася Грамадзянская вайна тых часоў.

Але нават калі Масква і не пагодзіцца на такі вывад, й іншых чыньнікаў ўжо з галавой хопіць для таго, каб правесьці ў РФ ліберальны дзяржпераварот з наступным хаосам на адной сёмай часткі сушы.

Я ў сваіх кнігах даўно пісаў, што РФ — праект недаўгавечны, створаны для дзяльбы «элітай» мярзотнікаў савецкай уласнасьці. Дзяльба скончана, краіна разрабавана і стала Выміраюча-бесьперсьпектыўнай. Утрыманьне яе стала нерэнтабельным і цяжкім для «эліты». І вось, падобна, РФ рыхтуюць да канчатковай ліквідацыі. З прычыны вычарпанасьці бела-сіне-чырвонага праекта.

Максім Калашнікаў даўно (у кнігах сваіх) казаў, што ЗША прытармазілі распад краіны пасьля сьнежня 1991 года. Ім ТАДЫ быў нявыгадны развал РФ ўсьлед за СССР, ім быў без патрэбы хаос на нашай прасторы. А вось зараз гэты хаос ім стаў патрэбны. З гэтага часу яны здымаюць нагу з тармазоў: распад СССР павінен пайсьці далей — да распаду і Расфедэрацыі.

У лютым Сяргей Перасьлегін са сваім “Рэактарам ведаў” праводзіў гульню «Памяці Кадафі». Ён тады сказаў, што на Лівіі Амерыка (краіна з фазавай перавагай над праціўнікам) адпрацавала новы механізм вайны супраць непрыяцеля (Лівіі), які стаяў на больш нізкай фазе разьвіцьця. Мэта: паказаць, што краіну можна зьнішчыць, не нарываючыся на небясьпеку партызанскай вайны супраць амерыканцаў. Больш за тое, партызаншчына і мяцеж сталі зброяй зьнішчэньня праціўніка Захаду — Лівіі. Але, як лічыць С.Перасьлегін, патрэбен яшчэ адзін пасьпяховы досьвед: зьнішчэньне краіны, якая адстае ад ЗША ў фазе разьвіцьця, пры гэтым жа, аднак, валодае ядзернай зброяй. Трэба паказаць, што Амерыка ў сілах зьнішчыць суперніка такога тыпу, зусім не рызыкуючы тым, што па ёй нанясуць ядзерны ўдар. Ён тады зьвярнуў увагу на Паўночную Карэю ці Іран як на магчымыя цэлі. Думаю, што ён памыліўся.

Наступнай мішэньню для новай стратэгіі павінна стаць РФ.

МАГЧЫМЫ ЛІВІЙСКА-ІНДАНЕЗІЙСКІ ВАРЫЯНТ

Як можа выглядаць аперацыя па канчатковым рашэньні рускага пытаньня?

4-га сакавіка праходзяць так званыя выбары прэзідэнта. Аб’ектыўна Пуцін набірае больш за ўсіх галасоў. Магчыма, ён перамагае ў першым туры. Магчыма, даводзіцца абвясьціць другі тур. Але гэта ўжо ня важна. Лібералам выбары не патрэбныя. Дый Пуціна ніякія выбары — хай нават самыя празрыстыя і сумленныя — ужо не ўратуюць.

На вуліцы пасьля 5 сакавіка 2012 года выходзяць натоўпы пратэстоўцаў. Паўмільёна — толькі ў сталіцы. Усё роўна, што пратэстуючыя — зусім не прыхільнікі лібералаў і зусім не жадаюць ні крыві, ні распаду. Што падняліся яны на пратэст не за лібералаў, а супраць пачварнай, зладзеяватай і недарэчнай ўлады Пуціна. Бо галоўнае — яны выйшлі, паралізуючы паліцэйскія сілы. Як пры зьвяржэньні Сухарта ў Інданэзіі пачатку 1998 года. Ні адна паліцыя ў сьвеце ня ў сілах разагнаць мітынг колькасьцю звыш ста тысяч душ. Таму ліберальныя переваротчыкі робяць усё, каб забясьпечыць масавы выхад людзей на плошчы і вуліцы. Пляваць на тое, што асноўная маса пратэстуючых гэтых лібералаў ненавідзіць і пагарджае, выступаючы пад чырвонымі сьцягамі й нацыяналістычнымі «імперкамі» [нацыяналізм й імперыялізм – альтэрнатывы. – Рэд.]. Галоўнае — натоўп выйшаў і яго дзеяньні ідуць у рэчышчы плану больш арганізаванага суб’екта дзеяньня. Бо ў натоўпу няма і блізка той арганізацыі й тых рэсурсаў, што ёсьць у ліберальнага клану.

Вялізныя масы пратэстоўцаў выклікаюць:

а) пераход на бок ліберальнага клану структур МУС, іх адыход ад Пуціна.

б) адмову арміі падпарадкоўвацца загадам Пуціна, пераход яе да пазіцыі чаканьня і неўмяшаньня — хто возьме верх? (Армія паводзіла сябе так падчас пераваротаў 1991 і 1993 гг.). Да таго ж, у цяперашніх генералаў — рахункі за мяжой. Рызыкаваць імі яны не стануць.

в) пераход на бок ліберальнага клану верхавіны ФСБ.

г) бязьдзейнасьць і чакальную пазіцыю губернатараў.

д) масавыя ўцёкі паплечнікаў Пуціна ў табар перамагаючага боку, здача нова-старога прэзідэнта бліжэйшым асяроддзем.

е) пераход на бок моцнага тэлебачаньня і радыё РФ.

Усё гэта пойдзе на фоне наймацнейшай дэманізацыі пуцінскага рэжыму ў глабальных СМІ й інфасетках. Яму ўзгадваюць і гексаген, і «Курск», і асабістую бізнэс-імперыю [а таксама генацыд чачэнцаў пасьля 1999 году, напад на Грузію з анэксіяй часткі тэрыторыі ў 2008 г., забойства Літвіненкі радыёактыўным палоніем аж у Лондане ў 2006 г., а, магчыма, яшчэ і падзеі 10/04/2010 пад Смаленскам! – Рэд.].

У самы-самы кароткі час Пуцін пераканаецца, што ён — у пустаце. Што войска ён даўно пасьпеў азлобіць ідыёцкімі сярдзюка-рэформамі й справамі Буданава-Аракчэева-Ульмана [пералічаны вядомыя забойцы чачэнцаў. – Рэд.] за доўгія гады свайго кіраваньня. Што ФСБ — здрадзіла. Што МУС раскладзена і шэраговыя паліцыянты-міліцыянты даўно незадаволеныя рэжымам. Што сам дзяржаўны апарат РФ — гэта гнілое балота, гатовае стаць на бок моцнага. І што гэты апарат сваім ідыятызмам і неэфектыўнасьцю азлобіў дзясяткі мільёнаў грамадзян, раскраў усё, што можна, і пры гэтым любымі сваімі дзеяньнямі толькі пагаршае становішча Пуціна. І што наогул РФ нагадвае шкляную бутэльку з нітрагліцэрынам. Стукні малатком — і выбухне…

Радасныя натоўпы народу ні чорта спачатку ня сьцямяць (ім ужо намовілі, што Пуцін — галоўны корань зла), а калі сьцямяць — апынецца ўжо позна. Нездарма ў ЗША ў рамках Шостага тэхнаўклада разьвіваюцца тэхналогіі зборкі й зьнішчэньня сацыяльных суб’ектаў. А натоўп — заўсёды дурны і заўсёды вядзецца больш складанымі [суб’ектнымі. – Рэд.] структурамі.

Калі ж «крытычнай масы» натоўпаў ня будзе хапаць, у ход пойдуць ўзброеныя выступленьні ўсяго некалькіх сотняў (можа, крыху больш, чым за тысячу) баевікоў. Яны таксама — расходны матэрыял. Набраць іх і падрыхтаваць па паскоранай праграме — справа не такая ўжо цяжкая. Прыклад Лівіі — таму парукай. А набіраць можна сярод не надта разумных нацдэмаў, ўльтранацыяналістаў, вулічных лібералаў. Сёе-тое ва Украіне можна навербавать.

Успыхваюць першыя баі. Увесь сьвет лямантуе: «У РФ — грамадзянская вайна!». Умомант утворыцца антыпуцінскі часовы ўрад, які папpocіць НАТА неадкладна ўзяць пад кантроль ядзерна-ракетныя арсеналы Расфедэрацыі. Калі ў гэты момант праз нашу тэрыторыю будуць рухацца войскі ЗША, выводзімыя з Афганістана, то ім і рухацца далёка ня прыйдзецца. Ну, а далей — па накатанай. РФ — у раздраі. Часовы ўрад лібералаў, які прыйшоў да ўлады, ня маючы ні адзінага шанцу прыйсьці да ўлады на сумленных выбарах, запускае праграму альбо канфедэралізацыі РФ (мяккі распад краіны), альбо «Белавежы-2» — распад жорсткі. Больш падрабязна — http://m-kalashnikov.livejournal.com/1148494.html

Далей — канец казкі. Прычым, ва ўсіх сэнсах. Перш за ўсё — канец рускаму народу. На руінах РФ хуткасьць яго выміраньня павялічыцца ўдвая. Ня кажучы ўжо пра тое, што цалкам можа пачацца вайна паміж новастворанымі «дзяржавамі» за радовішчы сыравіны і «трубы».

ЗЬНЕШНІЯ БЕНЕФІЦЫЯРЫ і «ДРУГОЕ 11 ВЕРАСЬНЯ»

Хто можа быць зацікаўлены ў такой хадзе падзей? Захад. Бо яму самому вельмі дрэнна.

Еўразьвяз — на мяжы небясьпечнай агоніі. Еўрапейцам для выхаду з крызісу прыйдзецца пайсьці на неверагодна балючыя, шокавыя рэформы. Каб даць рады з жахлівымі дзярждаўгамі, трэба рэзаць выдаткі бюджэтаў, зьніжаць сацыяльныя выдаткі, фактычна дэмантаваць ранейшую пенсійную сістэму. Тое ж самае прыйдзецца рабіць і Злучаным Штатам. Інакш Захад сутыкнецца з пагрозай бунтаў і нават грамадзянскай вайны ў сябе дома.

Рэальная персьпектыва Злучаных Штатаў такая: альбо — развал і хаос з-за сацыяльна-эканамічнага краху, альбо — жорсткая дыктатура з шокавымі рэформамі.

Як варыянт: гонка дэвальвацыяў даляру і еўра з дапамогай запушчаных на поўную моц друкаваных станкоў, абясцэньваньне дзярждаўгоў (зь непазьбежным узлётам коштаў на нафту, намінаваных у грашзнаках Захаду, якія абясцэньваюцца), рэзкае зьніжэньне ўзроўню жыцьця грамадзян Захаду і скідваньне заходнімі дзяржавамі сацыяльнага цяжару. Пабочная мэта — зрабіць так, каб у Кітая рэзка павысіліся ўнутраныя выдаткі вытворчасьці й пачаліся эканамічныя калізіі з-за рэзкага падзеньня экспартных даходаў. Што, у выпадку посьпеху, справакуе сацыяльна-палітычны крызіс і ў КНР.

Для таго, каб запусціць гэты працэс, трэба адцягнуць увагу сваіх народаў (электарату) чымсьці страшным. Жудасным. Гэта — адначасны пачатак зацяжной вайны зь Іранам; рэвалюцыя, хаос і распад у РФ — плюс крывава-ваенная каша па дузе “Лівія-Егіпет-Сірыя-Ізраіль-Палестына-Ірак-Іран-Афпак”. Увесь сьвет — акрамя ЗША і, можа быць, Еўропы — павінен быць укінуты ў глабальную мецежа-вайну. Памятаеце, як амерыканцы спрытна адцягнулі ўвагу ўсяго сьвету ад свайго вострага крызісу ў 2001 г.? Мегатэрактам 11 верасьня? Ну вось, яны відавочна рыхтуюць нешта нашмат больш грандыёзнае «адцягвальнае шоў», чым праславутае 9/11.

У Захаду проста няма іншага выйсьця.

АСУДЖАНЫ

Пуцін у гэтай сітуацыі асуджаны. Выбары ён ужо прайграў — справа ня ў ліку пададзеных за яго галасоў, а ў агульным становішчы. Лавіну пратэстаў ён наўрад ці спыніць. Паспрабуе вывесьці «паклонныя мітынгі» у сваю абарону — толькі пагоршыць вулічны хаос і параліч МУС, арміі й ФСБ. Праплачаныя і прымусова мабілізаваныя ўдзельнікі «паклонных» разбягуцца, добраахвотныя ўдзельнікі — могуць уступіць у жорсткія бойкі з антыпуцінскімі пратэстоўцамі. Што, у цэлым, аўтарам ліберальнага перавароту і трэба. Карціна распачатай грамадзянскай вайны і хаосу атрымаецца нават больш яркай. Больш пераканаўчай для ўсяго сьвету. Куды там рэпартажы Сі-Эн-Эн ў кастрычніку-93!

Распачаць пэўныя дзеяньні ў эканоміцы? Але за некалькі тыдняў не нагнаць таго, што не рабілася 12 гадоў. Словам жа Пуціна даўно ніхто ня верыць.

Спыніць магчымыя дзеяньні ўзброеных баевікоў? Або тую ж куплю лібераламі начальства вайсковых частак? Таксама ня здолее, як ня здолеў спыніць гэтага Садам Хусэйн у 2003-м. У тых, хто вырашыць выйсьці на вуліцы супраць аранжавых добраахвотна, не апынецца зброі. Нават яе ліхаманкавая раздача відавочна спозніцца. Да таго ж, праціўнік у гэтым выпадку атрымлівае перавагу ў арганізацыі й сувязі.

Увесьці ў Маскву кадыраўскія часткі МУС Чачні? Гэта маментальна ў некалькі разоў павялічыць колькасьць тых, хто гатовы будзе ўзяць зброю ў рукі супраць Пуціна. На бок яго праціўнікаў пачнуць пераходзіць ня толькі ветэраны Чачэнскай кампаніі, але цэлыя воінскія часткі. Тым больш, што ліберальны клан маментальна пачне лютую прапаганду «рускай нацыянальна-вызвольнай барацьбы».

Пуціну няма чым процідзейнічаць масіраванай прапагандысцкай атацы знутры і з-за мяжы. І ўжо тым больш ён не рашыцца на пагрозу нанясеньня ядзернага ўдару па ЗША.

У Пуціна, баюся, у гэтым выпадку наогул няма выйгрышнай стратэгіі, пры якой ён утрымліваецца ва ўладзе. Яму не ацалець.

ПАВАРОЧВАЮЧЫ ШАХМАТНУЮ ДОШКУ

Зробім па прыкладу легендарнага рускага гросмайстра Алёхіна — і павернем шахматную дошку, спрабуючы згуляць за Пуціна.

Як ён можа пазьбегнуць паразы? Па-першае, яму неабходна ўжо зараз зьняць з пасады міністра абароны Сердзюкова і аддаць яго пад сьледства, зрабіўшы шэфам МА генерала Івашова. Яго намесьнікамі — палкоўнікаў Квачкова (якога трэба з выбачэньнямі выпусьціць з турмы) і Папоўскіх. Кінуцца ў ногі дэсантнікам, просячы прабачэньня за зьдзекі над імі.

Адначасна патрэбен неадкладны прэвентыўны арышт ключавых фігур ліберальнага клану. І не мітынговых блазнаў тыпу Нямцова ці Рыжкова — а лібералаў ва ўладзе і буйным бізнесе. (Пуціну яны выдатна вядомыя). Прычым, кідаць за краты трэба па абвінавачваньнях у карупцыі, разам зь іншымі карупцыянерамі. Арышты павінны быць масавымі й сінхроннымі, без клопату аб юрыдычным баку справы (потым юрысты падпрацуюць — балазе, і выдумляць ня прыйдзецца). Усё гэта суправаджаецца гучнымі канфіскацыямі ўласнасьці. Галоўнае — абезгаловіць пятую калону і выйграць у вачах мільёнаў рускіх. Спалоханыя ліберальныя журналісты адразу ж заткнуцца…

Пуцін аб’яўляе аб заснаваньні Нацыянальнага бюро па барацьбе з карупцыяй. На манер аналагічнай структуры сінгапурскага дыктатара Лі Куан Ю.

Пуцін аб’яўляе аб дэнансацыі пагадненьняў аб далучэнні РФ да Сусьветнай Гандлёвай Арганізацыі.

Пуцін абвяшчае рускі народ дзяржаваўтвараючым.

Далей ВВП павінен пачаць фарміраваньне Рускай нацыянальнай гвардыі, даўшы ёй зброю. Пры гэтым усяляк хаваючы тое, што гэта робіцца зь яго дапамогай. Бо ўсё, што сёньня зыходзіць ад улады і ўспрымаецца за «запуцінства», асуджана на правал і масавую пагарду. Нацгвардыю могуць скласьці вялікадзяржаўныя нацыянал-патрыёты і сталіністы [у гэтым нам становіцца абсалютна бачным нутро аўтара! – Рэд.]. Натуральна, іх рух атрымлівае сакрэтнае фінансаваньне і падтрымку ад улады, поўную свабоду рэгістрацыі й легалізацыі.

Далей: Пуцін абяцае склікаць ці то Народны сабор, ці то Канстытуцыйную нараду, які (якая) вызначыць шляхі выхаду РФ са сьмяротнага крызісу і задасьць будучы дзяржаўны лад, вызначыўшы дату новых сумленных выбараў. Пуцін павінен даць клятву ў тым, што сыдзе ад улады, аддаліўшыся на ганаровую пенсію — бо любая яго спроба захаваць уладу асуджаная на правал і паразу.

Пуцін прыводзіць у баявую гатоўнасьць Ракетныя Войскі Стратэгічнага Прызначэньня (псіхалагічны ціск на Захад), па магчымасьці прыкрываючы дыслакацыю ракет сухапутнымі войскамі й СПА.

Пуцін зьвяртаецца да Беларусі з просьбай аб магчымай дапамозе ў адбіцьці вонкава-ўнутранай пагрозы — як да краіны-частцы Саюзнай дзяржавы.

Думаю, што толькі такія крокі маглі б выратаваць Пуціна сёньня. Але верагоднасьць такой хады падзей неверагодна малая. Дастаткова абмежаваны абывацель на троне [гаворка пра Пуціна. – Рэд.] па чыста псіхалагічным прычынах не рашыцца на падобныя меры.

Таму будзем зыходзіць з горшага варыянту. ВВП усё прахроп — і ў ход пайшоў план ліберальнага дзяржаўнага перавароту. Мы сутыкнуліся з інферна.

Што рабіць нам — тым, хто любіць Расею? Тым, каму глыбока агідныя схапіўшыеся сёньня тлустыя каты і рудыя дэманы?

Кепска тое, што часу ў нас практычна не засталося.

РЫХТУЮЧЫСЯ ДА ГОРШАГА

Вось тут скажу кансьпектыўна. Патрэбны ня проста антыаранжавы пакт, а негалосны саюз нацыянал-патрыятычных сіл ўсіх колераў. Так, каб пасьля пачатку падзей і зьдзейсьненага зьвяржэньня Пуціна сфармаваць альтэрнатыўны Камітэт нацыянальнага выратавання (КНВ). Варта паразмаўляць аб гэтым зь некаторымі багатымі людзьмі. Бо неабходна і матэрыяльная падтрымка такога саюзу.

Натуральна, трэба і нейкія сілы хуткага рэагаваньня сьпешна стварыць, прычым не з пустымі рукамі. Тым больш, што падзеньне хаця б адносна легітымнай улады цалкам разьвязвае нам рукі. Ужо хтосьці гвалтоўным спосабам зьмяніў канстытуцыйны лад, і мы — вольныя ад нейкіх там умоўнасьцяў.

Госпадзі, як цяпер патрэбны палкоўнік Уладзімір Квачкоў на волі! Яго вельмі не хапае [Квачкоў быў арыштаваны пасьля падзей, пра якія мы інфармавалі нашых чытачоў 2 і 1,5 гады таму тут: http://nashaziamlia.org/2010/03/11/3142/; http://nashaziamlia.org/2010/10/31/3640/   … … …    http://nashaziamlia.org/2010/11/07/3686/].

Падобны КНВ пасьля пачатку хаосу, беспарадкаў і падзеньня Пуціна мог бы паспрабаваць зьвярнуцца да Аляксандра Лукашэнкі — з просьбай кінуць войскі паскораным маршам на Маскву на дапамогу нам. (Варыянт — аэрамабільныя сілы РБ). Бо цяперашняй Беларусі — ня жыць пасьля перамогі ліберальнай сволачы. Хаця надзея на гэта слабая: мая апошняя спроба (сьнежань 2010 г.) данесьці да Менска неабходнасьць стварэньня плана актыўных дзеяньняў напярэдадні палітычнага крызісу ў РФ, не ўвянчалася посьпехам.

Маючы аб’яднаную сілу, мы можам прыйсьці да брамы воінскіх частак, паспрабаваўшы сагітаваць іх — «Далучайцеся да нас! Дайце нам зброю!»

Разумею, наколькі мала надзеі на гэты шлях. Але трэба паспрабаваць.

Асабліва зьвяртаюся да камандзіраў частак Узброеных сіл (улучаючых у сябе “ВВ” і памежвойскі). Асабліва — да камандзіраў брыгад у Цёплым стане і ў Софрына. Ад вашай мужнасьці й волі, ад рускага патрыятызму вас асабіста — залежыць лёс Айчыны. Калі сапраўды здарыцца пераварот і ўладу захопіць ліберальны клан, менавіта ваша гатоўнасьць дапамагчы нацыянал-патрыётам можа выратаваць становішча. Памятайце: у такія моманты адкрываецца шлях у выратавальнікі айчыны і Напалеоны.

Зьвяртаюся і да багатых рускіх. Будзьце гатовыя дапамагчы магчымаму патэнцыйнаму КНВ. Бо ва ўладаў — бюджэт і «труба», у рудых дэманаў — падтрымка ад сыравінных алігархаў і ад Захаду. А ў нас — нічога, акрамя гатоўнасьці за Радзіму біцца. Але біцца голымі рукамі — загадзя прайграць.

Ну, вось і ўсё, што Максім Калашнікаў лічыць неабходным сказаць цяпер. Так, Пуцін практычна прайграў. За яго ўзяліся сур’ёзна. Ніякія выбары і «паклоны» — калі Захад сапраўды рыхтуе пераварот — Пуціна не выратуюць. Шэраг ўскосных прыкмет кажа мне, што падрыхтоўка да дзяржаўнага ліберальнага перавароту ў РФ пачатая.

Кожны, хто мае розум — ды пачуе.

Але мы не за ВВП б’емся, а за Радзіму.

Быў бы рады памыліцца ў сваіх выкладках”.

(канец цытаваньня артыкула)

2.

Ад рэдакцыі:

Па-першае, зьвярніце ўвагу — цяпер найбольш апакаліптычна енчаць расейскія імперцы-шавіністы старай салдафонскай закваскі. Хто яны такія, лёгка пазнаць па тым, як яны самі сябе называюць і каго лічаць сваім ворагам.

На прыкладзе аўтара артыкула бачна, што яны называюць сябе “нацыянал-патрыётамі”, а таксама тымі, хто “катэгарычна супраць распаду СССР”, “за аб’яднаньне Расеі, Беларусі й Казахстана ў адзіную краіну”. Блізкімі да сябе яны лічыць “чырвоных” і старых манархічных імперцаў. Ворагамі расейскія імперцы-шавіністы называюць “лібералаў”, “ліберальны клан”, ЗША, амерыканцаў, а блізкімі да апошніх — іх палітычнай прыладай — “ня надта разумных нацдэмаў, ўльтранацыяналістаў, вулічных лібералаў”.

Вось, менавіта гэтыя людзі — расейскія імперцы-шавіністы — цяпер ў шоку, паніцы, гістэрыцы, напружана-трывожным чаканьні наканаванага, непазьбежнага…

Другое.  Аднак гэтыя людзі гатовыя супраціўляцца. У адрозьненьне ад нядаўняга аўтара Валерыя Розанава, які даваў рэкамендацыі, як перажыць смуту, Калашнікаў прапануе актыўна шукаць зброю і збройную сілу, каб страляць і адстрэльвацца… Значыць, ёсьць рэальныя ўмовы для чарговага ўнутрырасейскага крывавага канфлікту…

Трэцяе — самае непрыемнае. Расейскія “нацыянал-патрыёты” праз Лу-ку імкнуцца ўцягнуць беларускі народ у свае крывавыя разборкі са сваімі й заходнімі “лібераламі”! Не разьлічвалі б на гэта, калі б не адчувалі такой магчымасьці ў прынцыпе. Значыць, адчуваюць. Значыць, Лу-ка даваў і працягвае даваць нагоду (больш за тое, Лу-ка даўно марыць пра крамлёўскі трон, пра што мы неаднаразова пісалі). Вось ён – адзін з найгалоўных негатыўных вынікаў лукашысцкай палітыкі гэтак званай “интеграции с Россией”. Гэта — самае страшнае.

На жаль, пра магчымасьць уцягваньня Беларусі ў крывавыя разборкі ў расейскай імперыі ў фазе яе распаду, а таксама пра негатыўныя наступствы гэтага ня толькі для Беларусі, але і для Захаду, некаторыя сябры рэдакцыі папярэджвалі ўсіх, каго маглі, уключаючы заходнікаў, яшчэ зь сярэдзіны 1990-х. Звычайная рэакцыя нагадвала “голас крычашчага ў пустыні”. Хай цяпер за гэта плацяць і заходнікі, і тыя лохі, якія былі за “интеграцию” ці “ня супраць яе”.

А нармальных беларусаў яшчэ раз заклікаем: ні ў якім разе не ўцягвайцеся ва ўнутрырасейскія разборкі ні на якім баку, папярэджвайце пра гэта іншых беларусаў! Тлумачце сітуацыю, кажыце, што нашага беларуска-літвінскага інтарэса там няма!!!       

І нарэшце чацьвёртае – апошняе: не спадзявайцеся на хуткі развал Расеі. На вялікі жаль, гэтая крывавая імперыя патрэбная цэленькай і для расейскай імперыякратыі, і для заходняй ліберастыі – і тым, і тым для агрэсіўных соцыяпаразітных мэт. Яны спрачаюцца паміж сабой не па пытаньні, ці захаваецца «Великая Россия», ці распадзецца, а па пытаньні: каму яна будзе належыць! Калі ж распад расейскай імперыі ўсё ж адбудзецца – гэта будзе насуперак жаданьню абедзьвюх названых соцыяпаразітных сіл.

Пра будучыя перамены ў Расеі сярод іншага сьведчаць і перамены ў паводзінах, меркаваньнях людзей. Напрыклад, некаторыя рэакцыянеры могуць пачаць казаць ня толькі прапагандысцкія, але і сэнсоўныя рэчы. Наперадзе невядома што, а жыць хочацца ўсім. Матэрыял, які падаецца ніжэй, належыць вядомай расейскай каментатаршы, якая з выглядам усязнайкі не вылазіць з расейска-габрэйскага тэлеканала RTVi  (яе фота й імя вы бачыце зьлева). Тэкст яе выступу мы падаем ніжэй ня толькі для таго, каб пацьвердзіць толькі што агучаную тэзу. Асноўная прычына ў тым, што многія актывісты беларускай апазіцыі (асабліва тыя, хто сябруе з расейскімі, польскімі ці сіянісцкімі імперыялістамі) сьвядома ці па інэрцыі па-ранейшаму працягваюць абвінавачваць уласны народ у пасіўнасьці, у тым, што “ён гатовы цярпець дыктатару”, што “здае мову” і г.д. Мы ўжо шмат гадоў імкнемся апаніраваць усім такім разумнікам, нядаўна пра тое ж пісаў у сваім артыкуле Сяргей Высоцкі, але па-ранейшаму хор тых, каму беларускі народ нечым не дагадзіў, ня слабне. “А можа, калі людзям тое ж скажуць агенты ліберастыі, да іх хутчэй дойдзе”, — падумалі мы і вырашылі выставіць матэрыял (узята адсюль http://blog.ariru.info/story/1238/?1238).

Рэдакцыя.

1.

«Андрэй Канчалоўскі напярэдадні выбараў апублікаваў вялікі пост на старую тэму — пра тое, што Расія яшчэ не гатовая да дэмакратыі з-за цёмнага нацыянальнага характару сваёй народнай масы. «Расейскае грамадства не гатова да сур’ёзнага дэмакратычнага пераўтварэньня, яно не гатова да дэмакратыі».

Ну, і далей — Салаўёў, Струвэ, Ключэўскі, Пляханаў. І пра тое, што «імкненьне індывіда да развіцьця ўласнай «прыдатнасьці, прадуктыўнасьці» — рыса заходняга грамадства, заснаванага на індывідуалізьме». А ў сьвядомасьці рускага чалавека, які выйшаў зь сялянскай абшчыны, «індывід  душыцца бязьлітасна — адсюль безадказнасьць й імкненьне да «паразітызму».

Я па натуры песіміст. Але не дэматыватар. Дэматыватарам я працаваць не люблю.

І вось кожны раз, калі я чую глыбокадумную фразу аб тым, што рускія з усіх народаў сьвету абраныя быць асабліва ўбогімі й непрыдатнымі да дэмакратыі, са спасылкай на часы князя Ігара, у мяне ўзьнікае пытаньне: а што ж нам, убогім, рабіць? Як да яе, дэмакратыі-та, падрыхтавацца?

І я ўспамінаю свой дыялог з грузінскім апазіцыянерам Дата Усапашвілі. Неяк ён лаяў пры мне Саакашвілі, а я не вытрымала і спытала: “Ну, няўжо няма нічога добрага, што Саакашвілі зрабіў? Напрыклад, паліцыя не бярэ хабару”. На што Дата горача ўсклікнуў: «Гэта не заслуга Саакашвілі. Гэта заслуга ўсяго грузінскага народу». А чаго ж тады грузінскі народ раней не зьмяніўся? Пры Шэварнадзэ?

Я зусім не зьбіраюся адмаўляць, што нацыянальны характар ​​існуе. І што нацыянальны характар ​​ангельца, які засноўваў Плімут ды Шанхай і тут жа засноўваў гарадское самакіраваньне, карэнным чынам адрозьніваецца, скажам, ад характару кітайца, які аб гарадскім самакіраваньні не падазраваў у прынцыпе. Для якога з часоў Яня і Шуня горадам кіраваў чыноўнік.

Але вось пытаньне — ад чаго залежыць нацыянальны характар?

Ён што, у ДНК закладзены?

Вось былі свабодалюбныя грэкі. А потым сталі рабалепныя візантыйцы. Што, за 1000 гадоў ДНК змянілася? Так я вам скажу, што ў нас сапраўды зафіксавана не тое што стагоддзе, а дзень і гадзіна зьмены ДНК — дзякуючы Плутарху. Які апісаў, як Дземетры Паліаркет заваяваў свабодныя Афіны і як свабодныя Афіны тут жа прапанавалі кожнае дзеяньне гаранта Паліаркета прыраўноўваць да боскага. Вось такія эпігенетычныя зьмены, разумееш: учора, да заваёвы, ён быў свабодалюбны грэк, а заўтра ён ужо ў мясцовай «Адзінай Эладзе». Пытаньне: гэта нацыянальны характар ​​памяняўся або форма праўленьня?

Вось былі баязьлівыя габрэі. Ужо як усялякія там Вальтэр Скоты і Шэксьпіры пагарджалі насельнікамі гета за баязьлівасьць. А потым гэтыя габрэі пераехалі ў Ізраіль і пачалося: 1948 год, Шасьцідзённая вайна, вайна Суднага дня. І некалькі мільёнаў габрэяў адбівалі атакі шасьці арабскіх дзяржаў і ста пяцідзесяці мільёнаў арабаў. У габрэяў што, генетыка зьмянілася? Ад пераезду. Тады растлумачце мне, у чым розьніца паміж генетыкай габрэяў і арабаў — двух блізкароднасных семіцкіх народаў? Ці зьмянілася не генетыка, а грамадскія ўмовы? Цяжка даваць адпор іспанскаму ідальга, калі за твой адпор спаляць усё гета.

Яшчэ адзін прыклад: у XVII стагоддзі ў Еўропе была нацыя, знакамітая сваім п’янствам, лянотай і неабавязковасьцю. Гэтая нацыя называлася… немцы. Потым, у XVIII стагоддзі, Фрыдрых Вялікі зладзіў з часткі немцаў дзяржаву Прусію і ўкараніў у ёй найжорсткую бюракратыю. У XVIII стагоддзі надзвычай рэдка казалі “нямецкі парадак” — хутчэй «прускі парадак». А потым канцлер Бісмарк аб’яднаў Нямеччыну, і замест «прускага парадку» стаў «нямецкі». Пачытайце «Песню пра Нібелунгаў» або «Сімпліцісімус» Грымельсгаўзэна – калектыўны партрэт бошаў часоў Трыццацігадовай вайны – і паспрабуйце там хоць адзін раз знайсьці слова «орднунг». Што ж, у прусакоў зьмяніўся нацыянальны характар? У дзень ўсшэсьця на пасад Фрыдрыха Вялікага, так?

Вось Паўночная Карэя і Паўднёвая Карэя. У іх розны нацыянальны характар? Гэта значыць, калі Паўночная Карэя хоча добра жыць, то ім проста трэба працаваць, як у Паўднёвай, і ўсё ў іх будзе добра?

Вось Кітай часоў Мао, калі 60 млн. кітайцаў памерла ад голаду, і вось Кітай цяперашні, у якім за 20 гадоў з галечы падняліся 400.000.000 чалавек. У іх зьмяніўся нацыянальны характар, ці ня праўда? Як памёр Мао, так і зьмяніўся.

Вось Пекін, дзе яшчэ 10 гадоў таму ўсе тратуары былі запляваныя, а вось Сінгапур, дзе на ходніках ні аднаго пляўка. І там, і там кітайцы. Гэта нацыянальны характар? Проста ў сінгапурскіх кітайцаў, калі да ўлады прыйшоў Лі Куан Ю, зьмянілася тут жа тая частка ДНК, якая адказвае за пляўкі на падлогу. І гэта зьмяненьне ДНК цудоўным чынам супала з тым, што за кожны плявок сталі штрафаваць на 200 даляраў.

Нацыянальны характар ​​бясспрэчна ёсьць. Ён ёсьць нават у малпаў. Этолагі высьветлілі, што розныя статкі шымпанзэ паводзяць сябе па-рознаму. І паводзіны іх, груба кажучы, залежаць ад паводзінаў лідара. Калі лідар злы, то і статак злы. А паводзіны самога лідара, у першую чаргу, залежаць ад паводзін яго папярэдніка. Калі папярэднік быў сволаччу, то і новы лідар часьцей за ўсё — сволач.

Я магу пагадзіцца з Андрэем Канчалоўскім толькі ў адным. Я таксама думаю, што Расея не гатовая да дэмакратыі. Таму што я лічу, што ні адна краіна ў сьвеце не гатовая да дэмакратыі, калі пад ёй разумець ўсеагульнае выбарчае права [у сапраўднай (зьмястоўнай) дэмакратыі ёсьць два галоўныя крытэры: ўладу ў дзяржаве маюць лепшыя прадстаўнікі нацыі – сапраўдная нацыянальная эліта (першы); якія ў сваім кіраваньні зыходзяць найперш з аб’ектыўных інтарэсаў уласнага этнаса (другі); усе іншыя крытэры – у т.л. і “ўсеагульнае выбарчае права”, як мінімум, фармальныя і таму ўводзяць убок ад зьместу паняцьця “дэмакратыя”. – Рэд.]. Больш за тое, я лічу — і гэта прадмет асаблівага і вельмі сур’ёзнага поста — што мы жывем у эпоху, калі ідэя universal suffrage і «народнай волі» пачынае выяўляць сваю поўную гістарычную безгрунтоўнасьць.

Пытаньне ў іншым: як жа нам — бедным, нячэсаным, феадальным — зьмяніцца?

І адказ цалкам відавочны. Ёсьць розныя спосабы зьмены нацыянальнага характару. Але ва ўсе стагоддзі, пачынаючы з часоў шымпанзэ, адным з самых дзейсных спосабаў зьмены характару народа было зьмяненьне характару ўлады. І сістэмы кіраваньня.

Я магу прывесьці адзін маленькі прыклад. Мне было 5 гадоў, калі бацькі павезьлі нас разам з Антонам Носікам, зь якім мы знаёмыя роўна 40 гадоў, на адпачынак у адну бухту ў Крыме. І там была нейкая мясцовая крыніца, якая была ўся завалена шклом ад бітых бутэлек. А побач ляжала яшчэ парачка бутэлек некранутых. І тут жа мы, дзеці, убачыўшы гэтае бітае шкло, з захапленьнем схапілі цэлыя бутэлькі й пачалі іх біць. «Што вы робіце?» — закрычалі бацькі. І наступную гадзіну мы, дзеці, з тым жа захапленьнем выграбалі шкло і бітыя бутэлькі з крыніцы.

Я, вядома, разумею, што матывацыя дарослага чалавека складаней, чым матывацыя дзяцей. Але кожны раз, калі я прыязджаю ў Грузію і бачу грузінскіх паліцыянтаў, я ўспамінаю гэтую крыніцу і гэтыя бутэлькі. Таму што грузінскі паліцэйскі не бярэ хабару з-за высокай зарплаты, з-за страху перад пакараньнем, з-за немінучай у выпадку звальненьня страты сацыяльных бенефітаў. І кіраўнік грузінскага МУС Вано Мерабішвілі не выпадкова сядзіць у будынку патрульнай, а не крымінальнай паліцыі, таму што ва ўсім сьвеце патрульныя — гэта самая вялікая праблема. Але яшчэ цяперашні грузінскі паліцэйскі “ташчыцца” ад таго, што ён не бярэ хабару. Ён ад гэтага ловіць кайф. У яго драйв.

Вось 6 гадоў таму ён (дакладней той, хто цяпер выгнаны з паліцыі) уганяў машыны, гандляваў наркотыкамі ды краў людзей. І ён ад гэтага таксама “ташчыўся” — ён кайфаваў, што ён такі круты, што ўсе ліжуць яму падноскі і што ён можа зайсьці да любога абутніка ў квартале і папрасіць бясплатна паправіць яму боты. А зараз у яго кайф таму, што ён ня можа зайсьці й папрасіць бясплатна. У яго зьмяніўся нацыянальны характар.

Дык вось з гэтага вынікаюць дзьве рэчы. Першая: усялякія размовы аб тым, што мяняць, маўляў, трэба ня ўладу, а трэба пачынаць зь сябе, расьці духоўна, развівацца й інш. — гэта ўсё фарысейства.

Мяняць трэба менавіта ўладу! Статак паводзіць сябе так, як паводзіць сябе важак, і стаяць на фоне кааператыва «Возера» і распавядаць, што, вось, маўляў, у фальсіфікацыях вінаватая тая забітая ды злосная цётка з участковай камісіі, якая падкідвае бюлетэні — гэта амаральна і бессэнсоўна. Рыба гніе з галавы, а Расея — з Пуціна.

Другое. Мы дайшлі да той стадыі, калі рэформа без рэвалюцыі немагчымая. Але і рэвалюцыя без рэформы — бессэнсоўная. А рэформа, калі не абясцэньваць гэтае слова, Рэформа зь вялікай літары — гэта менавіта калі дзяржаўны дзеяч (не прэзідэнт, не палітык, а Дзяржаўны Дзеяч) мяняе характар ​​нацыі».

(канец цытаваньня артыкула)

2.

Ад рэдакцыі:

Латыніна — далёка не ісьціна ў апошняй інстанцыі. Гэта – ліберастычны прапагандыст, у якога, як і любога іншага прапагандыста, дасьведчаныя людзі знаходзяць шмат інсінуацый, перадзёргіваньняў, а то і адкрытай хлусьні (гл., напрыклад, тут: http://nstarikov.ru/blog/5508). Некаторыя нават падаюць у суд (гл., напырклад, тут: http://bellenta-spb.livejournal.com/92801.html). Пры гэтым яе дзейнасьць актыўна падтрымліваецца ліберальнымі заходнімі сіламі (гл. фота, на якім бачна Латыніна ў час уручэньня ў Дзярждэпе ЗША прэміі й званьня “Абаронца свабоды”; тут заўважым: пра тое, што такое свабода і несвабода, чыя свабода, для чаго свабода, як свабода суадносіцца зь іншымі індывідуальнымі, грамадскімі й гуманістычнымі каштоўнасьцямі — усе гэтыя й іншыя пытаньні можа вырашыць толькі сапраўдны дэмакрат, гуманіст, чалавек з самым высокім узроўнем сьветагляда; ліберасты прысабечылі сьцяг “свабоды” і выкарыстоўваюць яго для злачынных мэт). 

Дык вось, яшчэ раз зьвяртаем увагу ўсіх, хто лічыць, што ў нас у Вялікалітве-Беларусі “вельмі слабы, пасіўны, баязьлівы, ні на што ня здатны народ”. Нават такая “ўзорная лібералка”, як Латыніна, кажа вам: Народ ні ў чым не вінаваты, ва ўсім вінаватыя ўлады! Іх трэба замяніць на істотна лепшых!!!

Са свайго боку нагадваем, што амаль 6 гадоў таму мы сфармулявалі Д пр-п 6 Беларускай дактрыны, у якім зафіксавалі: “Народ любой краіны ніколі не бывае вінаваты ў тых падзеях, якія зь ім адбываюцца. Таму казаць, што звычайныя людзі ў нечым вінаватыя што да той ці іншай хады грамадска-палітычных падзей, што яны нешта не зрабілі ці не робяць тое, што быццам бы павінны — няверна”.

Усяго лепшага, сябры.

Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

10 лістапада г.г. у Маскве ў будынку кнігарні «Бiблiо-глобус» адбылася прэзентацыя кнігі «Улада ў тратылавым эквіваленце. Хроніка цара Барыса» (М., Алгарытм, 2010), якую напісаў былы Першы віцэ-прэм’ер, міністар друку і інфармацыі Расеі М.Палтаранін. Як высьветлілася, кніга ўтрымлівае шэраг палажэньняў, якія апісваюць цяперашні стан расейскай імперыякратыі й якія шмат у чым супадаюць з тым, што мы ўжо даўно самастойна вывелі. Гэта і прыемна, і важна, калі твае знаходкі пазьней пацьвярджаюць вялікія аўтарытэты і адначасна непасрэдныя сьведкі-ўдзельнікі гістарычных падзей. Падаецца паводле http://3rm.info/main/6377-byvshij-ministr-pravitelstva-rf-obvinyaet-lichno.html.

Рэдакцыя.

Як адзначалася на прэзентацыі, Палтаранін — даўні і блізкі паплечнік Ельцына, адзін з найбольш інфармаваных людзей краіны - “стаў першым зь дзеячаў высокага палітычнага рангу, хто сказаў праўду аб становішчы ў Расеі й праўдзівым абліччы яе цяперашняй улады”.

Калі Ельцын быў пераведзены ў Маскву, ён пачаў сьмелую барацьбу зь яе мафіяй і партыйнай бюракратыяй, якая адарвалася ад народу. Аднак затым ён перарадзіўся і лёг пад навасьпечаных расейскіх алігархаў, якія скалацілі велізарныя капіталы на раскраданьні агульнанароднай уласнасьці.

У якасьці прыкладу Палтаранін спаслаўся на Абрамовіча. У гэтага алігарха ва ўласнасьці знаходзяцца шматлікія прадпрыемствы, рудні і шахты, уключаючы самую прыбытковую зь іх у Міжрэчанску. Ёсьць нават цэлы порт Знаходка. Але шматлікія кампаніі алігарха, якія валодаюць усім гэтым, плацяць падаткі са сваіх даходаў па месцы сваёй рэгістрацыі ў Люксембургу. Пуцін, добра ведаючы пра гэта, робіць выгляд, што ўсё ў парадку. Ня дзіўна, што сапраўды так робяць й іншыя расейскія алігархі, якім глыбока напляваць і на свой народ, і на сваю краіну. Яны, як і вышэйшыя ўрадавыя чыноўнікі, даўным-даўно падрыхтавалі сабе «пасадкавыя пляцоўкі» на Захадзе, калі Расея будзе цалкам разбураная і ў ёй стане небяспечна знаходзіцца.

Пуцін зь Мядзведзевым сталі яшчэ большымі, чым Ельцын, прыслужнікамі як расейскай, так і ўсепланетнай алігархіі, якая за імі стаіць. «Разам зь Ельцыным яны стварылі такія парадкі, такога страшнага монстра, зь якім ужо нічога ня могуць зрабіць нават тыя, хто шчыра спрабуе нешта змяніць ў лепшы бок».

Адказваючы на пытаньне аб матывах дзеяньняў кіруючага ў Расеі тандэму, Палтаранін сказаў:

«І прэзідэнт, і прэм’ер трымаюць свае грошы ў заходніх банках … Калі яны прыязджаюць на «васьмёркі» ці «дваццаткі», ім наўпрост і бесцырымонна пагражаюць стратай іх грошай, калі ня стануць рабіць тое, што выгадна Захаду. Пачнуць упарціцца, у Расеі ўсе даведаюцца аб іх банкаўскіх рахунках. А калі і на гэта людзі закрыюць вочы, то тады ім будзе перакрыты выезд за мяжу, увесь сьвет даведаецца аб злоўжываньнях і злачынствах расейскіх кіраўнікоў, іх прыцягнуць да міжнароднага суду — карацей, зробяць тое, што зьдзейсьнілі з Садамам Хусэйнам у Іраку. І расейскія лідэры паддаюцца на гэты ціск…».

У якасьці навочнага прыкладу Палтаранін спаслаўся на праводзімае па загадзе расейскага кіраўніцтва зьнішчэньне асновы абароннага патэнцыялу краіны — ракетных комплексаў «Скальпель» і «Сатана», якіх няма і яшчэ доўга ня будзе ў ЗША: «Амерыканцы баяліся іх, як агню, і дамагліся свайго. Элементарны шантаж, але ён дзейнічае», — адзначыў Палтаранін.

Ён закрануў таксама і тэму прагучалага ў кнізе намёку на арганізацыю У.Пуціным забойства генерала Л.Рохліна, які рыхтаваў зрынаньне ельцынскага рэжыму і здолеў аб’яднаць у гэтых мэтах многіх афіцэраў і генералаў, у тым ліку тых, якія займалі адказныя пасады ў тагачасных сілавых структурах. «Я не магу сказаць прама, што Пуцін арганізаваў забойства Рохліна, — сказаў Палтаранін, — адразу пададуць у суд і запатрабуюць доказаў. А наўпроставых доказаў, як вы разумееце, у мяне няма. Аднак уся сукупнасьць пэўна ўстаноўленых падзей і фактаў вакол гэтага забойства паказвае, што гэта зусім не мая «здагадка» або вольнае «меркаваньне». Рашэньне аб забойстве, я ведаю дакладна, прымалі на дачы ў сваім вузкім коле чатыры чалавекі — Ельцын, Валошын, Юмашаў і Дзячэнка. Хацелі спачатку даручыць Савасьцьянаву — кіраўніку маскоўскага ФСБ, але затым спыніліся на чэкісьце «з халоднымі рыбінымі вачыма», які здольны на ўсё … І наўрад ці выпадкова, што фактычна адразу ж пасьля забойства Рохліна, тагачаснага кіраўніка ФСБ Кавалёва ноччу паднялі з ложка і ў сьпешным парадку, усяго на працягу 20 хвілін, прымусілі ў адпаведнасьці з Указам Прэзідэнта перадаць свае паўнамоцтвы зноў прызначанаму У.Пуціну … І гэта тычылася наймагутнай сьпецслужбы ў сьвеце! За якія заслугі? І ці выпадкова ўсё гэта?»

Закранаючы рэакцыю на выхад сваёй кнігі з боку ўладаў і афіцыйных сродкаў масавай інфармацыі, Палтаранін ахарактарызаваў яе як “глухое маўчаньне”, што асабіста для яго стала нечаканасьцю. Ён разьлічваў на плынь абвінавачваньняў у «паклёпе» і «экстрэмізме». Абралі, аднак, тактыку «забойства маўчаньнем», што цалкам зразумела. Запярэчыць няма чаго — супраць фактаў не папрэш, а паднімаць шум, прыцягваць залішнюю ўвагу, яшчэ горш — кінуцца кнігу купляць і задаваць непрыемныя для ўладаў пытаньні, на якія яны ня могуць адказаць. Замаўчаць выхад кнігі, аднак, наўрад ці атрымаецца.

Выступаючы на прэзентацыі, Палтаранін падкрэсліў, што напісаў кнігу для таго, каб людзі, нарэшце, задумаліся пра тое, што адбываецца ў Расеі, пра яе будучыню, пра тое, «што мы пакідаем сваім дзецям і ўнукам». Па яго словах, «цяперашняя ўсеагульная абыякавасьць губіць краіну, калі людзі не праявяць актыўнасьці й пратэсту, нам канец».

“70% (!) расейскай эканомікі ўжо знаходзіцца ў руках замежнікаў, з краіны высмоктваецца і перапампоўваецца за мяжу ўсё каштоўнае і карыснае. Калі так пойдзе, у Расеі застануцца толькі іржавыя трубы, адкіды шкодных вытворчасьцяў, беднасьць, галеча і невыносныя ўмовы жыцьця для большасьці людзей, якіх нахабна падманулі ды абрабавалі і якія даўно ўжо працуюць на чужога дзядзьку”.

(Канец цытаваньня матэрыяла з сайта)

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, спадар Палтаранін сфармуляваў і выклаў шэраг палажэньняў, якія характарызуюць актуальны стан расейскай імперыякратыі й якія цалкам адпавядаюць таму, што было адзначана намі раней:

- расейскія алігархі зьяўляюцца адной з ключавых частак расейскай імперыякратыі, яны ў значнай ступені кантралявалі палітыку РФ у часы Ельцына, працягваюць кантраляваць яе і сёньня (пры Пуціне-Мядзьведзеве);

- расейскія алігархі ўтварылі свае капіталы злачынным шляхам;

- расейскія алігархі ў сваю чаргу знаходзяцца пад кантролем глабальнай фінансавай алігархіі; пад кантролем-шантажом апошняй знаходзяцца Пуцін і Мядзьведзеў;

- больш за 2/3 расейскай эканомікі ўжо захоплена чужой (глабальнай) фіналігархіяй; гэта прывядзе да галечы і невыносных умоў жыцьця для большасьці людзей;

- як Ельцын, так і Пуцін – гэта людзі, здольныя дзеля сваіх палітычных мэт на забойствы сваіх апанентаў, калі іх не атрымліваецца зьнейтралізаваць праз “забойства замоўчваньнем”.

Каштоўныя думкі вельмі аўтарытэтнага сьведкі. Ці ня праўда?

У тым ліку ня толькі для расейцаў. Для нас яны каштоўныя ня менш…

У сеціве працягваецца абмеркаваньне мітынгу вайскоўцаў й іх адмовы праводзіць паўстаньне ў Маскве, верагодна, з-за подкупу і запужваньня. Сайт рускіх шавіністаў Арі.ру правёў абмеркаваньне падзеі, (http://ariru.info/newsline/71/), скіраванае на тое, каб высьвятліць глыбінныя прычыны, з-за якіх расейская армія аказалася няздольнай пастаяць за сябе і чаму яе не падтрымлівае народ. Адзін жыхар Пермі пад нікам “халяўшчык” зрабіў падборку найбольш цікавых выказваньняў грамадзян Расеі пра сваю армію і вайскоўцаў, пра свой народ і ўладу, узятых з вышэй адзначанай крыніцы (гл. http://community.livejournal.com/nationalliberal/643503.html#cutid1). Блогер піша: “такое знарок не прыдумаеш і не падстроіш. «Рускія афіцэры» ва ўсёй прыгажосьці. Я заўсёды ведаў, што яны — сьмецьце, але тут яны самі пацвярджаюць”.

38:36
Офицер1 (амаль плаксіва):
Людзі цяпер у такой сітуацыі, калі вы ня ведаеце, кіраўніцтва міністэрства абароны спрабуе цяпер унесьці зьмены ў федэральны закон аб статусе [ваеннаслужачага], якія датычацца забесьпячэньня жыльлём ваеннаслужачых, якія падлягаюць звальненьню па аргштатных мерапрыемствах, па хваробе. Калі раней было так, што ваеннаслужачага нельга было безь яго згоды звольніць без жыльля з вайсковай службы, то цяпер яны хочуць спачатку звольніць, а потым калі-небудзь забясьпечыць яго жыльлём. Хіба гэта правільна? Прапануецца застацца ў закрытых гарнізонах, у гарадах, дзе-небудзь у тайзе, дзе і працу не знайсьці. Дзеці нармальна ня могуць усімі выгодамі скарыстацца. У 2007 годзе спрабавалі такія ж зьмены ўнесьці, але не былі прынятыя нават да разгляду даныя папраўкі. Я ня ведаю, што будзе ў гэтым годзе, таму што ўсё мяняецца. Цяпер недзе каля 120 тысяч звальняемых вайскоўцаў, якіх трэба забясьпечыць жыльлём. Я яшчэ служу, але на будучыню, калі пытаньне паўстане, калі я пачну звальняцца, са мной проста так жа па-быдлячы зробяць і ўсё. Усё-ткі ў нейкай ступені гэта і ад міністра абароны таксама залежыць. Калі б ён быў настойлівы і сказаў: навошта нам людзей такім чынам абражаць, якія ў 90-х гадах, калі быў поўны развал, служылі, і ім грошы не плацілі, а цяпер мы іх папросту выкідаем за тое, што яны засталіся ў войску, падтрымалі нашу краіну.

48:35
Пётар з Масквы:
Вось нядаўна тэлефанаваў вам вайсковец, які вельмі перажываў за сваю будучыню — кватэра, пенсіі і таму падобнае. Мне вось цікава, вайскоцы гэта ж частка рускага народу. І вось што яны зрабілі для цывільных рускіх, якія працуюць на зямлі, зарабляюць грошы? Што для звычайных рускіх яны зрабілі, каб патрабаваць для сябе нейкіх прэферэнцый?

Атрымліваецца так: людзі са зброяй, а значыць, людзі ва ўладзе — бо зброя гэта ўлада, як ні круці — па сутнасьці падтрымліваюць сваёй службай злодзеяў і чорных чараўнікоў, якія заселі за крамлёўскай сьцяной. І вось мне цікава, як яны могуць гэта патрабаваць?

49:44
Вядучы:
Так, шматлікія вайскоўцы не разумеюць сваё месца ў грамадстве. Чаму грамадства павінна іх падтрымаць? На самой справе атрымліваецца, што яны працуюць на гэты рэжым. І чаму грамадства павінна іх падтрымліваць? Хоць зь людскага пункту гледжаньня зразумела, што ў людзей ёсьць праблемы, але яны таксама павінны разумець.

54:26
Офицер1:
Хачу адказаць на каментар таго чалавека, які спытаў, што войска зрабіла для цывільнай супольнасьці. Ну, проста такія пытанні задаваць, па-першае, глупства. Па-другое, гэта абразьліва для войска. Хацелася б у яго спытаць, ён наогул служыў сам у гэтай арміі, ці ён ва ўзросце ад 18-ці да 27-мі гадоў прабегаў, каб адмазацца ад войска?

Вядучы:
Вы афіцэр або служылі шэрагоўцам?

Офицер1:
Я афіцэр, дзеючы афіцэр.

Вядучы:
Вы ведаеце, вось хлопцы 18-гадовыя катэгарычна ня хочуць служыць у арміі. Прыходзяць у войска, над імі зьдзекуюцца, ня кормяць. У імя чаго яны павінны там служыць?

Офицер1:
А здзекуецца хто над імі? У большасьці выпадкаў зьдзекуюцца сапраўды такія ж, як яны, пацаны (слова для абазначэньня рускай моладзі — ад слова «поц» на ідыш).

Вядучы:
Значыць, нейкая гнілата ёсьць у гэтай арміі. Я не хачу вас асабіста пакрыўдзіць і афіцэраў. Але нейкая гнілата. Вось, вы ведаеце, у свеце прынцып такі: калі армія гнілая, згніла — яе цалкам расфарміроўваюць і ствараюць новую армію.

Офицер1:
У нас ужо былі спробы разагнаць войска і сфармаваць новую кантрактную армію…

Вядучы:
Кантрактная — гэта ня новая армія.

Добра, ваша пазіцыя якая? Вы ў двух словах можаце сказаць? Гэта значыць, трэба падняць заробкі і выдаць кватэры вайскоўцам? Што, вы лічыце, трэба зрабіць? Выгнаць Сердзюкова?

Офицер1:
Ну, для пачатку так. Трэба прызначыць міністрам абароны вайсковага чалавека, які разумее ўсё, што павінна быць у арміі. Тыя зьмены, якія зладзіў міністр абароны, можа, ён і не па сваёй ініцыятыве зрабіў, але ён павінен быў кансультавацца з вайсковымі начальнікамі, і ў выпадку чаго вышэйшаму свайму начальству ён павінен быў дакладваць, што гэта і гэта ня пойдзе. Гэта і гэта трэба зрабіць па-іншаму, а не рэзаць усё пад корань.

1:02:29
Аляксей з Масквы:
Хацеў бы сказаць пару слоў пра армію ў цэлым. Вялікае дзякуй тым афіцэрам, якія патэлефанавалі ў перадачу і паказалі сваю пазіцыю, каб ні ў каго не было ніякіх сумневаў. Гэта людзі, якія ня проста ня робяць нічога карыснага для народу, але яны нават не разумеюць, што яны павінны рабіць нешта карыснае. У іх нават пытаньня гэтага не паўстае. Любы афіцэр, якога пытаюцца «а што войска зрабіла для народа», проста губляецца. Гэтым пытаньнем яны ніколі не задаваліся і не разумеюць, што нават тыя грошы, якія яны атрымліваюць, хай яны рэальна невялікія, але яны і гэтых грошай не адпрацоўваюць на сёньняшні дзень. Нават гэтыя грошы яны атрымліваюць дарэмна. Тыя падаткі, якія цяпер накіроўваюцца на войска, яны прападаюць марна.

Другі момант, які прадэманстравалі тэлефанаваўшыя афіцэры, пра што я і так даўно ведаў, што ў прынцыпе яны пойдуць за любым, хто ім дасьць кватэры. Вось даў кватэры і ўсё, больш нічога ня трэба. Ніякай палітыкі, эзатэрыкі, нацыянальных пытаньняў. Дасьць Рамзан Кадыраў кватэры — усё, гэтыя людзі будуць выконваць яго загады. У іх псіхалогія “гасударавых” людзей. Павінен быць гасудар, які дае ім кармленьне, і хто будзе [гэтым] гасударом, які дае кармленьне — яны пойдуць за любым.

1:10:55
Пётр з Масквы:
Вось, афіцэр крытыкаваў маю пазіцыю і казаў, што такія словы можа казаць чалавек, якому 18-20 гадоў, які бегае ад войска, які не служыў. Я магу сказаць, што я служыў і мой прызыў быў 91-га года. І я сам бачыў, што ва ўзброеных сілах ужо тады адбывалася. На мой погляд, напрыклад, дзедаўшчына — гэта слабасьць менавіта камандуючага складу, менавіта камандзіраў. Гэты афіцэр кажа, што дзедаўшчына — тут справа ў шэрагоўцах, вось такія [маўляў] у нас шэрагоўцы. Гэта вельмі мне нагадвае вось гэтых «эфектыўных мэнеджэраў» з тэлевізара, якія кажуць што вось у нас нічога не атрымліваецца, таму што ў нас народ такі.

1:16:56
Офицер2:
Пачнем з таго, што войска гэта наогул не паліцэйская структура, яно не павінна сачыць, што ў дзяржаве робіцца. Яно прызначана зусім для іншага.

Вядучы:
Вы лічыце, што войску павінна быць усё роўна, што за ўлада ў краіне, хто там кіруе? Залатая арда ці яшчэ хто.

Офицер2:
У прынцыпе так [?! – Рэд.]. Армія павінна абараняць межы дзяржавы.

Вядучы:
Тады навошта зьвяртацца да народу? А народу ня трэба гэтая дзяржава, дзеяньні гэтай дзяржавы супярэчыць яго інтарэсам. Войска, атрымліваецца, абараняе вось гэтую сістэму, рэжым.

Офицер2:
Калі ты ня хочаш абараняць, сыходзь з войска.

Вядучы:
Зразумеў, добра. Я зачытаю некалькі меркаваньняў з чата.

Вось Алекс піша: пры Сердзюкову паменшылі вайсковае рабства на год. Бачыце, калі падыходзіць з пункту гледжаньня грамадзянскага насельніцтва, калі той жа Сердзюкоў спытае грамадзян: вы ведаеце, я паменшыў вайсковае рабства на год, — мне здаецца, насельніцтва гэтага Сердзюкова добра прыме.

(канец цытаваньня матэрыяла)

Ад рэдакцыі:

Мы лічым, што даны матэрыял – добрая ілюстрацыя да ўсьведамленьня таго, чаму 7 лістапада не адбылася падтрымкі вайскоўцаў з боку расейскага грамадства, і найперш масквічоў. Вайсковыя людзі крыўдзяцца на народ, але самі арыентуюцца не на яго інтарэсы, а на начальства, на імперыякратыю — разьлічваюць на іх падачкі. І пры гэтым нават не заўважаюць абсурднасьць, сьмешнасьць, парадаксальнасьць сваёй крыўды…

Выправіць гэтую сітуацыю ў Расеі наўрад ці хутка атрымаецца, а таму мы, як прагназавалі раней, так прагназуем і цяпер: фінансавая галіна расейскай імперыякратыі пераможа галіну тэрытарыяльную.

Акрамя таго, працягваем рабіць высновы для сябе. І галоўная зь іх зноў гучыць знаёма: толькі аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу – наш надзейны арыентыр!..

Розныя падзеі, якія адбыліся вакол мітынга 7 лістапада на Паклоннай гары ў Маскве, зьяўляюцца істотнымі крыніцамі інфармацыі пра стан расейскай “патрыятычна-імперскай” апазіцыі. Апошняе ёсьць адной са стратэгічным тэм, па якой мы імкнемся зьбіраць інфармацыю. Таму мы падаем ніжэй напісаны Алегам Дзьмітрыевым артыкул, які па гэтай праблеме (і ў сувязі з узгаданай падзеяй) падаўся нам дастаткова зьмястоўным (артыкул узяты адсюль: ананімайзер + http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/10/76402.shtml)

Рэдакцыя.

КАМУ ПАДПАРАДКОЎВАЮЦЦА 9.900 ДЭСАНТНІКАЎ?

У сетцы працягвае шырока абмяркоўвацца тэма пра неадбылы вайсковы пераварот 7-га лістапада ў Маскве. Каментатары выказваюць розныя меркаваньні, агульная сутнасьць якіх зводзіцца да думкі аб тым, што расейскія (савецкія) генералы ні на што сур’ёзнае ня здольныя.

Пры гэтым удзельнікі абмеркаваньняў выпускаюць з ўвагі адразу некалькі фактаў, улічваючы якія, становіцца відавочна, што яшчэ напярэдадні неадбылай падзеі стала вядома, што ніякага перавароту 7-га лістапада ня будзе.

Для таго, каб было зразумела, менавіта пра што ідзе гаворка, трэба нагадаць невялікую перадгісторыю пытаньня — вярнуцца на год назад. У пачатку лістапада 2009 расейскія СМІ паведамілі, што кіраўнік «Рускага нацыянальнага адзінства» (РНЕ) Аляксандр Баркашоў, лідэр «Саюзу афіцэраў» Станіслаў Церахаў і старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» Ўладзіслаў Ачалаў стварылі арганізацыю пад назвай «Саюз абаронцаў Расеі».

Праз месяц пасьля апублікаваньня гэтай інфармацыі пэўныя крыніцы перадалі, што з 5 па 7 сьнежня 2009 года ў Маскоўскай вобласьці прайшла закрытая нарада былых і дзеючых расейскіх афіцэраў з групы «Саюз абаронцаў Расеі» па пытаньні аб перахопе ўлады ў чэкістаў пры распадзе Расеі, які, на іх думку, можа адбыцца ўжо ў 2010 годзе ў сувязі з паглыбленьнем эканамічнага і палітычнага крызісу расейскай улады.

Адзначым, што на працягу года падобных нарад ды іншых паведамленьняў аб дзейнасьці данай арганізацыі — заяў лідараў, загадаў і г.д. — было дастаткова. У той ці іншай ступені паступаючая інфармацыя асьвятлялася на старонках незалежных рэсурсах, якія ўважліва адсочваюць падзеі ў Расеі [нашы сталыя чытачы могуць пацьвердзіць, што да такіх рэсурсаў належыць і наш сайт, а сярод беларускамоўных крыніц інфармацыі ў гэтым пытаньні ён увогуле стаіць на першым месцы. – Рэд.].

Калі падагуліць, то ўсе закрытыя нарады, роўна як й іншыя «санкцыянаваныя зьлівы» з боку гэтай арганізацыі, зводзіліся да таго, што расейскія вайскоўцы, падкрэсьліваю, сумесна з рускімі нацыяналістамі [трэба адзначаць, што тут зноў няверна выкарыстаны тэрмін “рускія нацыяналісты”; гаворка тут і далей, вядома ж, будзе пра маскоўска-расейскіх шавіністаў – маскалёў. – Рэд.] фармуюць своеасаблівы аналаг ГКЧП — Дзяржаўнага камітэту па надзвычайным становішчы ў РФ – на выпадак прагназаванага ў бліжэйшай персьпектыве распаду гэтай краіны.

Менавіта з боку рускіх нацыяналістаў напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту 7-га лістапада 2010 года і паступіла досыць абмежаваная інфармацыя аб тым, што ніякага перавароту ў гэты дзень ня будзе.

Знаходзячыся ў перадрэвалюцыйнай эйфарыі, многія назіральнікі, мабыць, не надалі належнага значэньня таму, што яшчэ 5-га лістапада Цэнтральная рада РНЕ распаўсюдзіла прэс-рэліз, дзе гаварылася, што рускія нацыяналісты «па ідэалагічных меркаваньнях» ня будуць прымаць удзел у дэманстрацыі 7-га лістапада, бо гэты дзень выпадае на камуністычнае сьвята т.зв. «Вялікай кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі».

Зразумела, што «ідэалагічныя меркаваньні», зьвязаныя зь нібыта «недапушчальнасьцю» для рускіх нацыяналістаў мітынгаваць ў гэты дзень, зьяўляюцца проста фармальнасьцю (зачэпкай), рэальныя ж прычыны крыюцца нашмат глыбей, бо ўсе выдатна разумеюць, што гаворка ішла не пра мітынг, а пра вайсковы пераварот.

Для таго, каб аргументавана растлумачыць [сапраўдныя] прычыны, трэба нагадаць кароткую храналогію, якая папярэднічала шырока анансаванаму, але неадбыламу перавароту. Адразу абмовімся, што ў даным аглядзе мы ня будзем нагадваць пра замах на Шаманава, а таксама пра забойствы іншых генералаў, роўна як і цытаваць загады падпалкоўніка Церахава, а спынімся на дзіўных паводзінах генерала Ачалава, якія і [даюць] галоўную разгадку да ўсяго.

Такім чынам, 18 [кастрычніка] 2010 г старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерал Ачалаў публікуе на YouTube відэазварот, пасьля якога ў сетцы пачынае актыўна раскручвацца тэма пра «змову вайскоўцаў».

Праз тыдзень РНЕ заяўляе аб сваёй салідарнасьці з патрабаваньнямі «Саюзу дэсантнікаў». Тут адразу варта адзначыць, што даная рэакцыя рускіх нацыяналістаў была цалкам прадказальнай, бо Баркашоў і Ачалаў, аб чым мы пісалі вышэй, зьяўляюцца членамі адной арганізацыі — «Саюз абаронцаў Расеі» і больш за тое — яе кіраўнікамі. Таму першапачатковая падтрымка з боку РНЕ ня стала чымсьці дзіўным, а была вельмі нават прагназуемай.

Далей генерал Ачалаў працягвае раскручваць тэму, робячы ў СМІ ваяўнічыя заявы. «У панядзелак, 25 кастрычніка, Саюз дэсантнікаў Расеі падаў заяўку ў мэрыю Масквы на правядзеньне мітынга колькасьцю 10 тыс. чалавек на Паклоннай гары ў першай палове лістапада. Былы камандуючы ПДВ СССР таксама паведаміў, што мітынгам справа не абмяжуецца», — гаворыцца ў паведамленьні партала GZT.RU.

Праз усяго тыдзень генерала Ачалава як быццам падмянілі. 2 лістапада 2010 г. міжрэгіянальны каардынацыйны цэнтр «Забыты полк» са спасылкай на «Камсамольскую праўду» (КП), а ўслед за гэтым і многія іншыя рэсурсы, апублікавалі інтэрвю «галоўнага путчысты» Ачалава, у якім таварыш генерал не міргнуўшы вокам так прама і заявіў, што «ніякага перавароту ня будзе», а ўсё гэта не шмат не мала — «прыклад укінутай правакацыі ў ходзе псіхалагічнай вайны».

Праўда, вайны каго супраць каго, ён так і не патлумачыў, але раз ужо гаворка зайшла пра «ўкіды», то варта адзначыць, што на сайце газеты «Камсамольская праўда» (КП) данага знакамітага інтэрвю мы так і не знайшлі, а ўсе спасылкі вядуць толькі на «Дзёньнікі на КП», дзе любы прапаршчык ФСБ можа цалкам свабодна зарэгістраваць сабе блог. Гэта значыць, «Дзёньнікі на КП» і газета «Комсомольская правда» — гэта не адно і тое ж. Тым ня менш, даны «ўкід» таварышам Ачалавым ніяк абвергнуты ня быў, што пацьвярджае сапраўднасьць інтэрвю.

Паўторымся, што 2 лістапада 2010 года быў афіцыйна зафіксаваны факт адмовы старшыні «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерала Ачалава ўдзельнічаць у вайсковым перавароце. Менавіта таму рускія нацыяналісты і былі вымушаныя ў сьпешным парадку адмежавацца ад баязьлівага генерала, якога раней горача падтрымлівалі.

Ужо пасьля неадбылага перавароту, мабыць, на радасьцях выдыхнуўшы, самі чэкісты прывялі дадатковыя падрабязнасьці, без якіх агульная карціна была б няпоўнай. Далей публікуем прамую цытату з сайта інфармацыйнага агенцтва ФСБ-РПЦ пад характэрным назовам «Руская народная лінія», якая ставіць усё на свае месцы:

«Зразумела, што напружаньне рассмакталася не само сабой. Па ўсёй бачнасьці, Уладзіміру Пуціну ўдалося дамовіцца з дэсантнікамі. Пра гэта сьведчыць цэлы шэраг падзей і сустрэч, якія адбыліся напярэдадні меркаванага мітынгу.

У выніку 6 лістапада намесьнік камандуючага ВДВ генерал-маёр Аляксандр Ленц у прамым эфіры радыё «Эха Масквы» заявіў, што ніякай рэарганізацыі й скарачэньня ВДВ не мяркуецца, як мінімум, да 2016 года, што дэсант як быў, так і застаецца адным з найважнейшых відаў Узброеных сіл Расеі. Мабыць, гэта і было галоўнай умовай кампрамісу, якога дамагаўся найперш генералітэт.

ВДВ застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы, а рэформа Сердзюкова іх закране мінімальна. Характэрна, што адным з пасярэднікаў у перамовах паміж супраціўнымі бакамі, мяркуючы па ўсім, выступіў Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі ды ўсяе Русі Кірыл, які 5 лістапада наведаў у шпіталі імя Бурдэнкі вельмі папулярнага ў войску і грамадстве камандуючага ВДВ генерала Уладзіміра Шаманава, які патрапіў у аўтамабільную катастрофу. Як паведамляецца, Патрыярх ўручыў Шаманаву абраз і пагутарыў зь ім», — перадала чэкісцкае інфармацыйнае агенцтва «Руская народная лінія”.

Калі называць рэчы сваімі імёнамі, то атрымліваецца, што напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту асабіста Пуцін, пры пасярэдніцтве Кірыла Гундзяева, правёў цэлы шэраг сустрэч зь генералітэтам ПДВ, дзе бакі прыйшлі да нейкага кампрамісу. Дакладная сума «кампрамісу» чэкістамі паліткарэктна не называецца, толькі гаворыцца, што ручныя генералы «застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы».

Але гэта што тычыцца генералаў, а што ж звычайныя дэсантнікі? А вось гэта, бадай, самае цікавае пытаньне ва ўсёй гісторыі, якое пакуль так і засталося без адказу, і таму вельмі палохае чэкістаў і іх крамлёўскіх марыянетак. Куды падзеліся 10.000 дэсантнікаў, пра якіх у самым пачатку заяўляў генерал Ачалаў?

Прычым, заяўляў [ён гэта] яшчэ да сваёй здрады, а значыць, 10.000 дэсантнікаў рэальна існуюць, але ні Ачалаву, ні іншым савецкім афіцэрам (Церахаву, Квачкову ды іншым) яны не падпарадкоўваюцца, бо не адгукнуліся на іх заклік (загад) прыйсьці на дэманстрацыю 7-га лістапада. На шматлікіх фотаздымках розных інфармацыйных агенцтваў выразна бачна, што сярод агульнай колькасьці мітынгоўцаў дэсантнікаў было менш за сотню – г.зн. астатнія 9.900 так і не прыйшлі.

Цяпер вернемся ў самы пачатак і яшчэ раз паўторымся: двое з трох кіраўнікоў вайскова-палітычнай кааліцыі «Саюз абаронцаў Расеі» (Ачалаў і Церахаў) заклікалі дэсантнікаў прыйсьці на мірную дэманстрацыю, пры гэтым адзін зь іх (Ачалаў) пайшоў на кампраміс з Пуціным і адмовіўся ад ідэі вайсковага перавароту, заявіўшы, што перавароту ня будзе, а іншы (Церахаў) да яго далучыўся.

Але быў яшчэ і трэці кіраўнік названай кааліцыі (Баркашоў), які наадварот — на кампраміс ісьці адмовіўся, а ўзначальваемая ім арганізацыя (РНЕ) нават выпусьціла афіцыйны прэс-рэліз з заклікам да рускіх афіцэраў і народу не ўдзельнічаць у балагане.

Па выніках усяго таго, што адбылося, нескладана здагадацца, у чыім менавіта распараджэньні на самай справе знаходзяцца ўжо неаднаразова згаданыя вышэй 10.000 дэсантнікаў, ды і не толькі дэсантнікаў.

Калі раней некаторыя дэмакратычна настроеныя каментатары, напрыклад, на партале Інгрыі-Інфо, казалі пра тое, што камандаваньне расейскай арміі рыхтуе пераварот з заменай чэкісцкай хунты на вайскова-камуністычную, гэта значыць ўспрымалі «Саюз абаронцаў Расеі» як нейкую «чырвона-карычневую» кааліцыю, то цяпер усім становіцца відавочна, што савецкія генералы зьяўляліся ў даным «Саюзе» ня больш чым шырмай, і «чырвоных» адценьняў там становіцца ўсё менш.

А гэта значыць, што для чэкістаў і сапраўды наступаюць апошнія часы.

Алег Дзьмітрыеў, для Каўказ-Цэнтру

7 лістапада ў Маскве адбыўся мітынг дэсантнікаў. Яго вынікі ацаніць адназначна сёньня немагчыма. Галоўнае: арганізатарам не ўдалося сабраць заяўленую колькасьць дэсантнікаў, з-за чаго падзея сенсацыяй ня стала… Адной з прычын такога зыходу на даным этапе вайны паміж вайсковым і алігархічным кланамі расейскай імперыякратыі стала тое, што напярэдадні Ачалаў усё ж адмовіўся вылучаць палітычныя патрабаваньні – зьняцьце з пасады Сердзюкова, пакінуўшы толькі эканамічныя. З заклікам не ўступаць у канфлікт з міністрам абароны выступіла таксама былое і актуальнае кіраўніцтва ПДВ.

Такія заявы на канферэнцыі Саюзу дэсантнікаў Расеі зрабілі вельмі аўтарытэтныя ў вайсковых колах асобы — былы галоўнакамандуючы ПДВ Георгі Шпак, былы першы намесьнік міністра абароны Аляксандр Калмакоў, прэзідэнт арганізацыі «ВДВ Баявое брацтва» Аляксандр Макееў, начальнік штаба ВДВ Мікалай Ігнатаў. Да прадстаўнікоў ВДВ са шпіталя зьвярнуўся камандуючы ПДВ Уладзімір Шаманаў — яго ліст быў зачытаны з трыбуны канферэнцыі. У ім Шаманаў заявіў, што супраць міністра абароны Анатоля Сердзюкова разгорнута «беспрэцэдэнтная прапагандысцкая кампанія» і з абурэньнем прызнаў, што «нашы паважаныя і заслужаныя таварышы» былі ўцягнутыя ў «палітызаваную і непрыгожую гульню».

1.

Інфармацыя па колькасьці мітынгоўцаў зьяўляецца супярэчлівай. Некаторыя блогеры лічаць, што Ачалаў змог вывесьці толькі 1.000 дзесантнікаў, іншыя – што мітынгоўцаў пад канец мерапрыемства сабралося да 4.000 чалавек.

Па гэтым пытаньні вы можаце скласьці ўласнае ўяўленьне (гл. фота, якія ўзяты адсюль:  http://mylove.ru/Konto/diary/view/?id=147786).

На наш погляд, пару тысяч чалавек на мітынгу, верагодна, былі.

Сярод дадатковых дэталяў варта адзначыць, што:

- была забясьпечаная моцная міліцэйская ахова мерапрыемства – у прыватнасьці, усе ўдзельнікі мітынга праходзілі праз рамкі металашукальнікаў;

- было шмат прадстаўнікоў ветэранскіх, грамадскіх ды іншых арганізацый;

- сярод удзельнікаў быў заўважаны, а пазьней і выступаў, Уладзімір Квачкоў (гл. фота ў пачатку матэрыяла);

- вось так выглядала “трыбуна” і галоўны лозунг мітынга на ёй;

- так выглядалі некаторыя мітынгоўцы й іх уласныя лозунгі;

- над мітынгам увесь час кружыў верталёт…

У канцы мітынг усё ж прыняў зварот да прэзідэнта з патрабаваньнем адстаўкі міністра абароны Сердзюкова.

Ацэнкі гэтай падзеі цяпер даюцца самыя розныя – ад “ганебны правал” да “вялікі посьпех”. Відаць, усё залежыць ад таго, на што разьлічваў чалавек — на вайсковы пераварот ці на чарговы этап па арганізацыі вайсковай апазіцыі.

2.

У сувязі з падзеяй палітолаг, палітычны ўцякач ва Ўкраіну, прафесар Пётр Хамякоў сярод іншага піша (http://folksland.net/m/articles/view/—2010-11-06):

«Выступленьне арміі (дакладней, часткі арміі) ёсьць найбольш выніковым у крызісных умовах пры наяўнасьці дэзарганізацыі сістэмы жыцьцезабеспячэньня і масавых выступаў. … Армія павінна быць падрыхтаваная да такога развіцьця падзей з пункту гледжаньня прапагандысцкага і псіхічнага.

Выступ вайскоўцаў будзе вельмі верагодным пры ўзьнікненьні крызісу і масавых выступаў, альбо забурэньняў. Што пры існуючых тэндэнцыях абавязкова паўстане, магчыма, ужо і гэтай вясной. Таму ў роўнай ступені неабгрунтавана казаць і пра «неадбылы пераварот 7 лістапада» і аб тым, што гэта была нічога ня вартая «палітычная клаўнада».

Гэта — пачатак канцу рэжыму. Наколькі расьцягнуты будзе гэты канец, залежыць ад многіх акалічнасьцяў. У якіх трэба ўлічваць літаральна ўсё — і эканоміку, і ўнутрыэлітную, і міжнародную абстаноўку».

Дадатак ад 08.11.2010 г.:

Яшчэ пра мітынг можна п аглядзець тут:

http://bolshoy63.livejournal.com/21947.html

тут:

http://blogs.yandex.ru/cachedcopy.xml?f=deea2a6ef9200c796599d6695c549346&i=929&m=http%3A%2F%2Fblogs.mail.ru%2Fmail%2Fvechn.strannik%2F2EF9B4A2CB76997F.html&q=K3icY2RgBEIQYAJjNyDJBuY7MjAxwiU5IJJsD74%2FeP3uEUgEJN4455Y7SD1EFKQtBKIBpo6REcYEanbjABvF%2BACIGZ%2BCiM8g4jdI7A2IeAG0g%2FEryKLFLG5ujkAXcOoa6hmAAQPCLZwQtzDnFheLKwU6%2BlZ5ZJfnmhkUOqUZm%2BVX%2BVZEWJYzQMCOA8t%2BswJpCRzKlCQgTkYCWOwFA2YGFnDYAPluAKsfPC8%3D

і тут:

http://ari.ru/news/3596/