Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

10 лістапада г.г. у Маскве ў будынку кнігарні «Бiблiо-глобус» адбылася прэзентацыя кнігі «Улада ў тратылавым эквіваленце. Хроніка цара Барыса» (М., Алгарытм, 2010), якую напісаў былы Першы віцэ-прэм’ер, міністар друку і інфармацыі Расеі М.Палтаранін. Як высьветлілася, кніга ўтрымлівае шэраг палажэньняў, якія апісваюць цяперашні стан расейскай імперыякратыі й якія шмат у чым супадаюць з тым, што мы ўжо даўно самастойна вывелі. Гэта і прыемна, і важна, калі твае знаходкі пазьней пацьвярджаюць вялікія аўтарытэты і адначасна непасрэдныя сьведкі-ўдзельнікі гістарычных падзей. Падаецца паводле http://3rm.info/main/6377-byvshij-ministr-pravitelstva-rf-obvinyaet-lichno.html.

Рэдакцыя.

Як адзначалася на прэзентацыі, Палтаранін — даўні і блізкі паплечнік Ельцына, адзін з найбольш інфармаваных людзей краіны - “стаў першым зь дзеячаў высокага палітычнага рангу, хто сказаў праўду аб становішчы ў Расеі й праўдзівым абліччы яе цяперашняй улады”.

Калі Ельцын быў пераведзены ў Маскву, ён пачаў сьмелую барацьбу зь яе мафіяй і партыйнай бюракратыяй, якая адарвалася ад народу. Аднак затым ён перарадзіўся і лёг пад навасьпечаных расейскіх алігархаў, якія скалацілі велізарныя капіталы на раскраданьні агульнанароднай уласнасьці.

У якасьці прыкладу Палтаранін спаслаўся на Абрамовіча. У гэтага алігарха ва ўласнасьці знаходзяцца шматлікія прадпрыемствы, рудні і шахты, уключаючы самую прыбытковую зь іх у Міжрэчанску. Ёсьць нават цэлы порт Знаходка. Але шматлікія кампаніі алігарха, якія валодаюць усім гэтым, плацяць падаткі са сваіх даходаў па месцы сваёй рэгістрацыі ў Люксембургу. Пуцін, добра ведаючы пра гэта, робіць выгляд, што ўсё ў парадку. Ня дзіўна, што сапраўды так робяць й іншыя расейскія алігархі, якім глыбока напляваць і на свой народ, і на сваю краіну. Яны, як і вышэйшыя ўрадавыя чыноўнікі, даўным-даўно падрыхтавалі сабе «пасадкавыя пляцоўкі» на Захадзе, калі Расея будзе цалкам разбураная і ў ёй стане небяспечна знаходзіцца.

Пуцін зь Мядзведзевым сталі яшчэ большымі, чым Ельцын, прыслужнікамі як расейскай, так і ўсепланетнай алігархіі, якая за імі стаіць. «Разам зь Ельцыным яны стварылі такія парадкі, такога страшнага монстра, зь якім ужо нічога ня могуць зрабіць нават тыя, хто шчыра спрабуе нешта змяніць ў лепшы бок».

Адказваючы на пытаньне аб матывах дзеяньняў кіруючага ў Расеі тандэму, Палтаранін сказаў:

«І прэзідэнт, і прэм’ер трымаюць свае грошы ў заходніх банках … Калі яны прыязджаюць на «васьмёркі» ці «дваццаткі», ім наўпрост і бесцырымонна пагражаюць стратай іх грошай, калі ня стануць рабіць тое, што выгадна Захаду. Пачнуць упарціцца, у Расеі ўсе даведаюцца аб іх банкаўскіх рахунках. А калі і на гэта людзі закрыюць вочы, то тады ім будзе перакрыты выезд за мяжу, увесь сьвет даведаецца аб злоўжываньнях і злачынствах расейскіх кіраўнікоў, іх прыцягнуць да міжнароднага суду — карацей, зробяць тое, што зьдзейсьнілі з Садамам Хусэйнам у Іраку. І расейскія лідэры паддаюцца на гэты ціск…».

У якасьці навочнага прыкладу Палтаранін спаслаўся на праводзімае па загадзе расейскага кіраўніцтва зьнішчэньне асновы абароннага патэнцыялу краіны — ракетных комплексаў «Скальпель» і «Сатана», якіх няма і яшчэ доўга ня будзе ў ЗША: «Амерыканцы баяліся іх, як агню, і дамагліся свайго. Элементарны шантаж, але ён дзейнічае», — адзначыў Палтаранін.

Ён закрануў таксама і тэму прагучалага ў кнізе намёку на арганізацыю У.Пуціным забойства генерала Л.Рохліна, які рыхтаваў зрынаньне ельцынскага рэжыму і здолеў аб’яднаць у гэтых мэтах многіх афіцэраў і генералаў, у тым ліку тых, якія займалі адказныя пасады ў тагачасных сілавых структурах. «Я не магу сказаць прама, што Пуцін арганізаваў забойства Рохліна, — сказаў Палтаранін, — адразу пададуць у суд і запатрабуюць доказаў. А наўпроставых доказаў, як вы разумееце, у мяне няма. Аднак уся сукупнасьць пэўна ўстаноўленых падзей і фактаў вакол гэтага забойства паказвае, што гэта зусім не мая «здагадка» або вольнае «меркаваньне». Рашэньне аб забойстве, я ведаю дакладна, прымалі на дачы ў сваім вузкім коле чатыры чалавекі — Ельцын, Валошын, Юмашаў і Дзячэнка. Хацелі спачатку даручыць Савасьцьянаву — кіраўніку маскоўскага ФСБ, але затым спыніліся на чэкісьце «з халоднымі рыбінымі вачыма», які здольны на ўсё … І наўрад ці выпадкова, што фактычна адразу ж пасьля забойства Рохліна, тагачаснага кіраўніка ФСБ Кавалёва ноччу паднялі з ложка і ў сьпешным парадку, усяго на працягу 20 хвілін, прымусілі ў адпаведнасьці з Указам Прэзідэнта перадаць свае паўнамоцтвы зноў прызначанаму У.Пуціну … І гэта тычылася наймагутнай сьпецслужбы ў сьвеце! За якія заслугі? І ці выпадкова ўсё гэта?»

Закранаючы рэакцыю на выхад сваёй кнігі з боку ўладаў і афіцыйных сродкаў масавай інфармацыі, Палтаранін ахарактарызаваў яе як “глухое маўчаньне”, што асабіста для яго стала нечаканасьцю. Ён разьлічваў на плынь абвінавачваньняў у «паклёпе» і «экстрэмізме». Абралі, аднак, тактыку «забойства маўчаньнем», што цалкам зразумела. Запярэчыць няма чаго — супраць фактаў не папрэш, а паднімаць шум, прыцягваць залішнюю ўвагу, яшчэ горш — кінуцца кнігу купляць і задаваць непрыемныя для ўладаў пытаньні, на якія яны ня могуць адказаць. Замаўчаць выхад кнігі, аднак, наўрад ці атрымаецца.

Выступаючы на прэзентацыі, Палтаранін падкрэсліў, што напісаў кнігу для таго, каб людзі, нарэшце, задумаліся пра тое, што адбываецца ў Расеі, пра яе будучыню, пра тое, «што мы пакідаем сваім дзецям і ўнукам». Па яго словах, «цяперашняя ўсеагульная абыякавасьць губіць краіну, калі людзі не праявяць актыўнасьці й пратэсту, нам канец».

“70% (!) расейскай эканомікі ўжо знаходзіцца ў руках замежнікаў, з краіны высмоктваецца і перапампоўваецца за мяжу ўсё каштоўнае і карыснае. Калі так пойдзе, у Расеі застануцца толькі іржавыя трубы, адкіды шкодных вытворчасьцяў, беднасьць, галеча і невыносныя ўмовы жыцьця для большасьці людзей, якіх нахабна падманулі ды абрабавалі і якія даўно ўжо працуюць на чужога дзядзьку”.

(Канец цытаваньня матэрыяла з сайта)

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, спадар Палтаранін сфармуляваў і выклаў шэраг палажэньняў, якія характарызуюць актуальны стан расейскай імперыякратыі й якія цалкам адпавядаюць таму, што было адзначана намі раней:

- расейскія алігархі зьяўляюцца адной з ключавых частак расейскай імперыякратыі, яны ў значнай ступені кантралявалі палітыку РФ у часы Ельцына, працягваюць кантраляваць яе і сёньня (пры Пуціне-Мядзьведзеве);

- расейскія алігархі ўтварылі свае капіталы злачынным шляхам;

- расейскія алігархі ў сваю чаргу знаходзяцца пад кантролем глабальнай фінансавай алігархіі; пад кантролем-шантажом апошняй знаходзяцца Пуцін і Мядзьведзеў;

- больш за 2/3 расейскай эканомікі ўжо захоплена чужой (глабальнай) фіналігархіяй; гэта прывядзе да галечы і невыносных умоў жыцьця для большасьці людзей;

- як Ельцын, так і Пуцін – гэта людзі, здольныя дзеля сваіх палітычных мэт на забойствы сваіх апанентаў, калі іх не атрымліваецца зьнейтралізаваць праз “забойства замоўчваньнем”.

Каштоўныя думкі вельмі аўтарытэтнага сьведкі. Ці ня праўда?

У тым ліку ня толькі для расейцаў. Для нас яны каштоўныя ня менш…

У сеціве працягваецца абмеркаваньне мітынгу вайскоўцаў й іх адмовы праводзіць паўстаньне ў Маскве, верагодна, з-за подкупу і запужваньня. Сайт рускіх шавіністаў Арі.ру правёў абмеркаваньне падзеі, (http://ariru.info/newsline/71/), скіраванае на тое, каб высьвятліць глыбінныя прычыны, з-за якіх расейская армія аказалася няздольнай пастаяць за сябе і чаму яе не падтрымлівае народ. Адзін жыхар Пермі пад нікам “халяўшчык” зрабіў падборку найбольш цікавых выказваньняў грамадзян Расеі пра сваю армію і вайскоўцаў, пра свой народ і ўладу, узятых з вышэй адзначанай крыніцы (гл. http://community.livejournal.com/nationalliberal/643503.html#cutid1). Блогер піша: “такое знарок не прыдумаеш і не падстроіш. «Рускія афіцэры» ва ўсёй прыгажосьці. Я заўсёды ведаў, што яны — сьмецьце, але тут яны самі пацвярджаюць”.

38:36
Офицер1 (амаль плаксіва):
Людзі цяпер у такой сітуацыі, калі вы ня ведаеце, кіраўніцтва міністэрства абароны спрабуе цяпер унесьці зьмены ў федэральны закон аб статусе [ваеннаслужачага], якія датычацца забесьпячэньня жыльлём ваеннаслужачых, якія падлягаюць звальненьню па аргштатных мерапрыемствах, па хваробе. Калі раней было так, што ваеннаслужачага нельга было безь яго згоды звольніць без жыльля з вайсковай службы, то цяпер яны хочуць спачатку звольніць, а потым калі-небудзь забясьпечыць яго жыльлём. Хіба гэта правільна? Прапануецца застацца ў закрытых гарнізонах, у гарадах, дзе-небудзь у тайзе, дзе і працу не знайсьці. Дзеці нармальна ня могуць усімі выгодамі скарыстацца. У 2007 годзе спрабавалі такія ж зьмены ўнесьці, але не былі прынятыя нават да разгляду даныя папраўкі. Я ня ведаю, што будзе ў гэтым годзе, таму што ўсё мяняецца. Цяпер недзе каля 120 тысяч звальняемых вайскоўцаў, якіх трэба забясьпечыць жыльлём. Я яшчэ служу, але на будучыню, калі пытаньне паўстане, калі я пачну звальняцца, са мной проста так жа па-быдлячы зробяць і ўсё. Усё-ткі ў нейкай ступені гэта і ад міністра абароны таксама залежыць. Калі б ён быў настойлівы і сказаў: навошта нам людзей такім чынам абражаць, якія ў 90-х гадах, калі быў поўны развал, служылі, і ім грошы не плацілі, а цяпер мы іх папросту выкідаем за тое, што яны засталіся ў войску, падтрымалі нашу краіну.

48:35
Пётар з Масквы:
Вось нядаўна тэлефанаваў вам вайсковец, які вельмі перажываў за сваю будучыню — кватэра, пенсіі і таму падобнае. Мне вось цікава, вайскоцы гэта ж частка рускага народу. І вось што яны зрабілі для цывільных рускіх, якія працуюць на зямлі, зарабляюць грошы? Што для звычайных рускіх яны зрабілі, каб патрабаваць для сябе нейкіх прэферэнцый?

Атрымліваецца так: людзі са зброяй, а значыць, людзі ва ўладзе — бо зброя гэта ўлада, як ні круці — па сутнасьці падтрымліваюць сваёй службай злодзеяў і чорных чараўнікоў, якія заселі за крамлёўскай сьцяной. І вось мне цікава, як яны могуць гэта патрабаваць?

49:44
Вядучы:
Так, шматлікія вайскоўцы не разумеюць сваё месца ў грамадстве. Чаму грамадства павінна іх падтрымаць? На самой справе атрымліваецца, што яны працуюць на гэты рэжым. І чаму грамадства павінна іх падтрымліваць? Хоць зь людскага пункту гледжаньня зразумела, што ў людзей ёсьць праблемы, але яны таксама павінны разумець.

54:26
Офицер1:
Хачу адказаць на каментар таго чалавека, які спытаў, што войска зрабіла для цывільнай супольнасьці. Ну, проста такія пытанні задаваць, па-першае, глупства. Па-другое, гэта абразьліва для войска. Хацелася б у яго спытаць, ён наогул служыў сам у гэтай арміі, ці ён ва ўзросце ад 18-ці да 27-мі гадоў прабегаў, каб адмазацца ад войска?

Вядучы:
Вы афіцэр або служылі шэрагоўцам?

Офицер1:
Я афіцэр, дзеючы афіцэр.

Вядучы:
Вы ведаеце, вось хлопцы 18-гадовыя катэгарычна ня хочуць служыць у арміі. Прыходзяць у войска, над імі зьдзекуюцца, ня кормяць. У імя чаго яны павінны там служыць?

Офицер1:
А здзекуецца хто над імі? У большасьці выпадкаў зьдзекуюцца сапраўды такія ж, як яны, пацаны (слова для абазначэньня рускай моладзі — ад слова «поц» на ідыш).

Вядучы:
Значыць, нейкая гнілата ёсьць у гэтай арміі. Я не хачу вас асабіста пакрыўдзіць і афіцэраў. Але нейкая гнілата. Вось, вы ведаеце, у свеце прынцып такі: калі армія гнілая, згніла — яе цалкам расфарміроўваюць і ствараюць новую армію.

Офицер1:
У нас ужо былі спробы разагнаць войска і сфармаваць новую кантрактную армію…

Вядучы:
Кантрактная — гэта ня новая армія.

Добра, ваша пазіцыя якая? Вы ў двух словах можаце сказаць? Гэта значыць, трэба падняць заробкі і выдаць кватэры вайскоўцам? Што, вы лічыце, трэба зрабіць? Выгнаць Сердзюкова?

Офицер1:
Ну, для пачатку так. Трэба прызначыць міністрам абароны вайсковага чалавека, які разумее ўсё, што павінна быць у арміі. Тыя зьмены, якія зладзіў міністр абароны, можа, ён і не па сваёй ініцыятыве зрабіў, але ён павінен быў кансультавацца з вайсковымі начальнікамі, і ў выпадку чаго вышэйшаму свайму начальству ён павінен быў дакладваць, што гэта і гэта ня пойдзе. Гэта і гэта трэба зрабіць па-іншаму, а не рэзаць усё пад корань.

1:02:29
Аляксей з Масквы:
Хацеў бы сказаць пару слоў пра армію ў цэлым. Вялікае дзякуй тым афіцэрам, якія патэлефанавалі ў перадачу і паказалі сваю пазіцыю, каб ні ў каго не было ніякіх сумневаў. Гэта людзі, якія ня проста ня робяць нічога карыснага для народу, але яны нават не разумеюць, што яны павінны рабіць нешта карыснае. У іх нават пытаньня гэтага не паўстае. Любы афіцэр, якога пытаюцца «а што войска зрабіла для народа», проста губляецца. Гэтым пытаньнем яны ніколі не задаваліся і не разумеюць, што нават тыя грошы, якія яны атрымліваюць, хай яны рэальна невялікія, але яны і гэтых грошай не адпрацоўваюць на сёньняшні дзень. Нават гэтыя грошы яны атрымліваюць дарэмна. Тыя падаткі, якія цяпер накіроўваюцца на войска, яны прападаюць марна.

Другі момант, які прадэманстравалі тэлефанаваўшыя афіцэры, пра што я і так даўно ведаў, што ў прынцыпе яны пойдуць за любым, хто ім дасьць кватэры. Вось даў кватэры і ўсё, больш нічога ня трэба. Ніякай палітыкі, эзатэрыкі, нацыянальных пытаньняў. Дасьць Рамзан Кадыраў кватэры — усё, гэтыя людзі будуць выконваць яго загады. У іх псіхалогія “гасударавых” людзей. Павінен быць гасудар, які дае ім кармленьне, і хто будзе [гэтым] гасударом, які дае кармленьне — яны пойдуць за любым.

1:10:55
Пётр з Масквы:
Вось, афіцэр крытыкаваў маю пазіцыю і казаў, што такія словы можа казаць чалавек, якому 18-20 гадоў, які бегае ад войска, які не служыў. Я магу сказаць, што я служыў і мой прызыў быў 91-га года. І я сам бачыў, што ва ўзброеных сілах ужо тады адбывалася. На мой погляд, напрыклад, дзедаўшчына — гэта слабасьць менавіта камандуючага складу, менавіта камандзіраў. Гэты афіцэр кажа, што дзедаўшчына — тут справа ў шэрагоўцах, вось такія [маўляў] у нас шэрагоўцы. Гэта вельмі мне нагадвае вось гэтых «эфектыўных мэнеджэраў» з тэлевізара, якія кажуць што вось у нас нічога не атрымліваецца, таму што ў нас народ такі.

1:16:56
Офицер2:
Пачнем з таго, што войска гэта наогул не паліцэйская структура, яно не павінна сачыць, што ў дзяржаве робіцца. Яно прызначана зусім для іншага.

Вядучы:
Вы лічыце, што войску павінна быць усё роўна, што за ўлада ў краіне, хто там кіруе? Залатая арда ці яшчэ хто.

Офицер2:
У прынцыпе так [?! – Рэд.]. Армія павінна абараняць межы дзяржавы.

Вядучы:
Тады навошта зьвяртацца да народу? А народу ня трэба гэтая дзяржава, дзеяньні гэтай дзяржавы супярэчыць яго інтарэсам. Войска, атрымліваецца, абараняе вось гэтую сістэму, рэжым.

Офицер2:
Калі ты ня хочаш абараняць, сыходзь з войска.

Вядучы:
Зразумеў, добра. Я зачытаю некалькі меркаваньняў з чата.

Вось Алекс піша: пры Сердзюкову паменшылі вайсковае рабства на год. Бачыце, калі падыходзіць з пункту гледжаньня грамадзянскага насельніцтва, калі той жа Сердзюкоў спытае грамадзян: вы ведаеце, я паменшыў вайсковае рабства на год, — мне здаецца, насельніцтва гэтага Сердзюкова добра прыме.

(канец цытаваньня матэрыяла)

Ад рэдакцыі:

Мы лічым, што даны матэрыял – добрая ілюстрацыя да ўсьведамленьня таго, чаму 7 лістапада не адбылася падтрымкі вайскоўцаў з боку расейскага грамадства, і найперш масквічоў. Вайсковыя людзі крыўдзяцца на народ, але самі арыентуюцца не на яго інтарэсы, а на начальства, на імперыякратыю — разьлічваюць на іх падачкі. І пры гэтым нават не заўважаюць абсурднасьць, сьмешнасьць, парадаксальнасьць сваёй крыўды…

Выправіць гэтую сітуацыю ў Расеі наўрад ці хутка атрымаецца, а таму мы, як прагназавалі раней, так прагназуем і цяпер: фінансавая галіна расейскай імперыякратыі пераможа галіну тэрытарыяльную.

Акрамя таго, працягваем рабіць высновы для сябе. І галоўная зь іх зноў гучыць знаёма: толькі аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу – наш надзейны арыентыр!..

Розныя падзеі, якія адбыліся вакол мітынга 7 лістапада на Паклоннай гары ў Маскве, зьяўляюцца істотнымі крыніцамі інфармацыі пра стан расейскай “патрыятычна-імперскай” апазіцыі. Апошняе ёсьць адной са стратэгічным тэм, па якой мы імкнемся зьбіраць інфармацыю. Таму мы падаем ніжэй напісаны Алегам Дзьмітрыевым артыкул, які па гэтай праблеме (і ў сувязі з узгаданай падзеяй) падаўся нам дастаткова зьмястоўным (артыкул узяты адсюль: ананімайзер + http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/10/76402.shtml)

Рэдакцыя.

КАМУ ПАДПАРАДКОЎВАЮЦЦА 9.900 ДЭСАНТНІКАЎ?

У сетцы працягвае шырока абмяркоўвацца тэма пра неадбылы вайсковы пераварот 7-га лістапада ў Маскве. Каментатары выказваюць розныя меркаваньні, агульная сутнасьць якіх зводзіцца да думкі аб тым, што расейскія (савецкія) генералы ні на што сур’ёзнае ня здольныя.

Пры гэтым удзельнікі абмеркаваньняў выпускаюць з ўвагі адразу некалькі фактаў, улічваючы якія, становіцца відавочна, што яшчэ напярэдадні неадбылай падзеі стала вядома, што ніякага перавароту 7-га лістапада ня будзе.

Для таго, каб было зразумела, менавіта пра што ідзе гаворка, трэба нагадаць невялікую перадгісторыю пытаньня — вярнуцца на год назад. У пачатку лістапада 2009 расейскія СМІ паведамілі, што кіраўнік «Рускага нацыянальнага адзінства» (РНЕ) Аляксандр Баркашоў, лідэр «Саюзу афіцэраў» Станіслаў Церахаў і старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» Ўладзіслаў Ачалаў стварылі арганізацыю пад назвай «Саюз абаронцаў Расеі».

Праз месяц пасьля апублікаваньня гэтай інфармацыі пэўныя крыніцы перадалі, што з 5 па 7 сьнежня 2009 года ў Маскоўскай вобласьці прайшла закрытая нарада былых і дзеючых расейскіх афіцэраў з групы «Саюз абаронцаў Расеі» па пытаньні аб перахопе ўлады ў чэкістаў пры распадзе Расеі, які, на іх думку, можа адбыцца ўжо ў 2010 годзе ў сувязі з паглыбленьнем эканамічнага і палітычнага крызісу расейскай улады.

Адзначым, што на працягу года падобных нарад ды іншых паведамленьняў аб дзейнасьці данай арганізацыі — заяў лідараў, загадаў і г.д. — было дастаткова. У той ці іншай ступені паступаючая інфармацыя асьвятлялася на старонках незалежных рэсурсах, якія ўважліва адсочваюць падзеі ў Расеі [нашы сталыя чытачы могуць пацьвердзіць, што да такіх рэсурсаў належыць і наш сайт, а сярод беларускамоўных крыніц інфармацыі ў гэтым пытаньні ён увогуле стаіць на першым месцы. – Рэд.].

Калі падагуліць, то ўсе закрытыя нарады, роўна як й іншыя «санкцыянаваныя зьлівы» з боку гэтай арганізацыі, зводзіліся да таго, што расейскія вайскоўцы, падкрэсьліваю, сумесна з рускімі нацыяналістамі [трэба адзначаць, што тут зноў няверна выкарыстаны тэрмін “рускія нацыяналісты”; гаворка тут і далей, вядома ж, будзе пра маскоўска-расейскіх шавіністаў – маскалёў. – Рэд.] фармуюць своеасаблівы аналаг ГКЧП — Дзяржаўнага камітэту па надзвычайным становішчы ў РФ – на выпадак прагназаванага ў бліжэйшай персьпектыве распаду гэтай краіны.

Менавіта з боку рускіх нацыяналістаў напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту 7-га лістапада 2010 года і паступіла досыць абмежаваная інфармацыя аб тым, што ніякага перавароту ў гэты дзень ня будзе.

Знаходзячыся ў перадрэвалюцыйнай эйфарыі, многія назіральнікі, мабыць, не надалі належнага значэньня таму, што яшчэ 5-га лістапада Цэнтральная рада РНЕ распаўсюдзіла прэс-рэліз, дзе гаварылася, што рускія нацыяналісты «па ідэалагічных меркаваньнях» ня будуць прымаць удзел у дэманстрацыі 7-га лістапада, бо гэты дзень выпадае на камуністычнае сьвята т.зв. «Вялікай кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі».

Зразумела, што «ідэалагічныя меркаваньні», зьвязаныя зь нібыта «недапушчальнасьцю» для рускіх нацыяналістаў мітынгаваць ў гэты дзень, зьяўляюцца проста фармальнасьцю (зачэпкай), рэальныя ж прычыны крыюцца нашмат глыбей, бо ўсе выдатна разумеюць, што гаворка ішла не пра мітынг, а пра вайсковы пераварот.

Для таго, каб аргументавана растлумачыць [сапраўдныя] прычыны, трэба нагадаць кароткую храналогію, якая папярэднічала шырока анансаванаму, але неадбыламу перавароту. Адразу абмовімся, што ў даным аглядзе мы ня будзем нагадваць пра замах на Шаманава, а таксама пра забойствы іншых генералаў, роўна як і цытаваць загады падпалкоўніка Церахава, а спынімся на дзіўных паводзінах генерала Ачалава, якія і [даюць] галоўную разгадку да ўсяго.

Такім чынам, 18 [кастрычніка] 2010 г старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерал Ачалаў публікуе на YouTube відэазварот, пасьля якога ў сетцы пачынае актыўна раскручвацца тэма пра «змову вайскоўцаў».

Праз тыдзень РНЕ заяўляе аб сваёй салідарнасьці з патрабаваньнямі «Саюзу дэсантнікаў». Тут адразу варта адзначыць, што даная рэакцыя рускіх нацыяналістаў была цалкам прадказальнай, бо Баркашоў і Ачалаў, аб чым мы пісалі вышэй, зьяўляюцца членамі адной арганізацыі — «Саюз абаронцаў Расеі» і больш за тое — яе кіраўнікамі. Таму першапачатковая падтрымка з боку РНЕ ня стала чымсьці дзіўным, а была вельмі нават прагназуемай.

Далей генерал Ачалаў працягвае раскручваць тэму, робячы ў СМІ ваяўнічыя заявы. «У панядзелак, 25 кастрычніка, Саюз дэсантнікаў Расеі падаў заяўку ў мэрыю Масквы на правядзеньне мітынга колькасьцю 10 тыс. чалавек на Паклоннай гары ў першай палове лістапада. Былы камандуючы ПДВ СССР таксама паведаміў, што мітынгам справа не абмяжуецца», — гаворыцца ў паведамленьні партала GZT.RU.

Праз усяго тыдзень генерала Ачалава як быццам падмянілі. 2 лістапада 2010 г. міжрэгіянальны каардынацыйны цэнтр «Забыты полк» са спасылкай на «Камсамольскую праўду» (КП), а ўслед за гэтым і многія іншыя рэсурсы, апублікавалі інтэрвю «галоўнага путчысты» Ачалава, у якім таварыш генерал не міргнуўшы вокам так прама і заявіў, што «ніякага перавароту ня будзе», а ўсё гэта не шмат не мала — «прыклад укінутай правакацыі ў ходзе псіхалагічнай вайны».

Праўда, вайны каго супраць каго, ён так і не патлумачыў, але раз ужо гаворка зайшла пра «ўкіды», то варта адзначыць, што на сайце газеты «Камсамольская праўда» (КП) данага знакамітага інтэрвю мы так і не знайшлі, а ўсе спасылкі вядуць толькі на «Дзёньнікі на КП», дзе любы прапаршчык ФСБ можа цалкам свабодна зарэгістраваць сабе блог. Гэта значыць, «Дзёньнікі на КП» і газета «Комсомольская правда» — гэта не адно і тое ж. Тым ня менш, даны «ўкід» таварышам Ачалавым ніяк абвергнуты ня быў, што пацьвярджае сапраўднасьць інтэрвю.

Паўторымся, што 2 лістапада 2010 года быў афіцыйна зафіксаваны факт адмовы старшыні «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерала Ачалава ўдзельнічаць у вайсковым перавароце. Менавіта таму рускія нацыяналісты і былі вымушаныя ў сьпешным парадку адмежавацца ад баязьлівага генерала, якога раней горача падтрымлівалі.

Ужо пасьля неадбылага перавароту, мабыць, на радасьцях выдыхнуўшы, самі чэкісты прывялі дадатковыя падрабязнасьці, без якіх агульная карціна была б няпоўнай. Далей публікуем прамую цытату з сайта інфармацыйнага агенцтва ФСБ-РПЦ пад характэрным назовам «Руская народная лінія», якая ставіць усё на свае месцы:

«Зразумела, што напружаньне рассмакталася не само сабой. Па ўсёй бачнасьці, Уладзіміру Пуціну ўдалося дамовіцца з дэсантнікамі. Пра гэта сьведчыць цэлы шэраг падзей і сустрэч, якія адбыліся напярэдадні меркаванага мітынгу.

У выніку 6 лістапада намесьнік камандуючага ВДВ генерал-маёр Аляксандр Ленц у прамым эфіры радыё «Эха Масквы» заявіў, што ніякай рэарганізацыі й скарачэньня ВДВ не мяркуецца, як мінімум, да 2016 года, што дэсант як быў, так і застаецца адным з найважнейшых відаў Узброеных сіл Расеі. Мабыць, гэта і было галоўнай умовай кампрамісу, якога дамагаўся найперш генералітэт.

ВДВ застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы, а рэформа Сердзюкова іх закране мінімальна. Характэрна, што адным з пасярэднікаў у перамовах паміж супраціўнымі бакамі, мяркуючы па ўсім, выступіў Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі ды ўсяе Русі Кірыл, які 5 лістапада наведаў у шпіталі імя Бурдэнкі вельмі папулярнага ў войску і грамадстве камандуючага ВДВ генерала Уладзіміра Шаманава, які патрапіў у аўтамабільную катастрофу. Як паведамляецца, Патрыярх ўручыў Шаманаву абраз і пагутарыў зь ім», — перадала чэкісцкае інфармацыйнае агенцтва «Руская народная лінія”.

Калі называць рэчы сваімі імёнамі, то атрымліваецца, што напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту асабіста Пуцін, пры пасярэдніцтве Кірыла Гундзяева, правёў цэлы шэраг сустрэч зь генералітэтам ПДВ, дзе бакі прыйшлі да нейкага кампрамісу. Дакладная сума «кампрамісу» чэкістамі паліткарэктна не называецца, толькі гаворыцца, што ручныя генералы «застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы».

Але гэта што тычыцца генералаў, а што ж звычайныя дэсантнікі? А вось гэта, бадай, самае цікавае пытаньне ва ўсёй гісторыі, якое пакуль так і засталося без адказу, і таму вельмі палохае чэкістаў і іх крамлёўскіх марыянетак. Куды падзеліся 10.000 дэсантнікаў, пра якіх у самым пачатку заяўляў генерал Ачалаў?

Прычым, заяўляў [ён гэта] яшчэ да сваёй здрады, а значыць, 10.000 дэсантнікаў рэальна існуюць, але ні Ачалаву, ні іншым савецкім афіцэрам (Церахаву, Квачкову ды іншым) яны не падпарадкоўваюцца, бо не адгукнуліся на іх заклік (загад) прыйсьці на дэманстрацыю 7-га лістапада. На шматлікіх фотаздымках розных інфармацыйных агенцтваў выразна бачна, што сярод агульнай колькасьці мітынгоўцаў дэсантнікаў было менш за сотню – г.зн. астатнія 9.900 так і не прыйшлі.

Цяпер вернемся ў самы пачатак і яшчэ раз паўторымся: двое з трох кіраўнікоў вайскова-палітычнай кааліцыі «Саюз абаронцаў Расеі» (Ачалаў і Церахаў) заклікалі дэсантнікаў прыйсьці на мірную дэманстрацыю, пры гэтым адзін зь іх (Ачалаў) пайшоў на кампраміс з Пуціным і адмовіўся ад ідэі вайсковага перавароту, заявіўшы, што перавароту ня будзе, а іншы (Церахаў) да яго далучыўся.

Але быў яшчэ і трэці кіраўнік названай кааліцыі (Баркашоў), які наадварот — на кампраміс ісьці адмовіўся, а ўзначальваемая ім арганізацыя (РНЕ) нават выпусьціла афіцыйны прэс-рэліз з заклікам да рускіх афіцэраў і народу не ўдзельнічаць у балагане.

Па выніках усяго таго, што адбылося, нескладана здагадацца, у чыім менавіта распараджэньні на самай справе знаходзяцца ўжо неаднаразова згаданыя вышэй 10.000 дэсантнікаў, ды і не толькі дэсантнікаў.

Калі раней некаторыя дэмакратычна настроеныя каментатары, напрыклад, на партале Інгрыі-Інфо, казалі пра тое, што камандаваньне расейскай арміі рыхтуе пераварот з заменай чэкісцкай хунты на вайскова-камуністычную, гэта значыць ўспрымалі «Саюз абаронцаў Расеі» як нейкую «чырвона-карычневую» кааліцыю, то цяпер усім становіцца відавочна, што савецкія генералы зьяўляліся ў даным «Саюзе» ня больш чым шырмай, і «чырвоных» адценьняў там становіцца ўсё менш.

А гэта значыць, што для чэкістаў і сапраўды наступаюць апошнія часы.

Алег Дзьмітрыеў, для Каўказ-Цэнтру

7 лістапада ў Маскве адбыўся мітынг дэсантнікаў. Яго вынікі ацаніць адназначна сёньня немагчыма. Галоўнае: арганізатарам не ўдалося сабраць заяўленую колькасьць дэсантнікаў, з-за чаго падзея сенсацыяй ня стала… Адной з прычын такога зыходу на даным этапе вайны паміж вайсковым і алігархічным кланамі расейскай імперыякратыі стала тое, што напярэдадні Ачалаў усё ж адмовіўся вылучаць палітычныя патрабаваньні – зьняцьце з пасады Сердзюкова, пакінуўшы толькі эканамічныя. З заклікам не ўступаць у канфлікт з міністрам абароны выступіла таксама былое і актуальнае кіраўніцтва ПДВ.

Такія заявы на канферэнцыі Саюзу дэсантнікаў Расеі зрабілі вельмі аўтарытэтныя ў вайсковых колах асобы — былы галоўнакамандуючы ПДВ Георгі Шпак, былы першы намесьнік міністра абароны Аляксандр Калмакоў, прэзідэнт арганізацыі «ВДВ Баявое брацтва» Аляксандр Макееў, начальнік штаба ВДВ Мікалай Ігнатаў. Да прадстаўнікоў ВДВ са шпіталя зьвярнуўся камандуючы ПДВ Уладзімір Шаманаў — яго ліст быў зачытаны з трыбуны канферэнцыі. У ім Шаманаў заявіў, што супраць міністра абароны Анатоля Сердзюкова разгорнута «беспрэцэдэнтная прапагандысцкая кампанія» і з абурэньнем прызнаў, што «нашы паважаныя і заслужаныя таварышы» былі ўцягнутыя ў «палітызаваную і непрыгожую гульню».

1.

Інфармацыя па колькасьці мітынгоўцаў зьяўляецца супярэчлівай. Некаторыя блогеры лічаць, што Ачалаў змог вывесьці толькі 1.000 дзесантнікаў, іншыя – што мітынгоўцаў пад канец мерапрыемства сабралося да 4.000 чалавек.

Па гэтым пытаньні вы можаце скласьці ўласнае ўяўленьне (гл. фота, якія ўзяты адсюль:  http://mylove.ru/Konto/diary/view/?id=147786).

На наш погляд, пару тысяч чалавек на мітынгу, верагодна, былі.

Сярод дадатковых дэталяў варта адзначыць, што:

- была забясьпечаная моцная міліцэйская ахова мерапрыемства – у прыватнасьці, усе ўдзельнікі мітынга праходзілі праз рамкі металашукальнікаў;

- было шмат прадстаўнікоў ветэранскіх, грамадскіх ды іншых арганізацый;

- сярод удзельнікаў быў заўважаны, а пазьней і выступаў, Уладзімір Квачкоў (гл. фота ў пачатку матэрыяла);

- вось так выглядала “трыбуна” і галоўны лозунг мітынга на ёй;

- так выглядалі некаторыя мітынгоўцы й іх уласныя лозунгі;

- над мітынгам увесь час кружыў верталёт…

У канцы мітынг усё ж прыняў зварот да прэзідэнта з патрабаваньнем адстаўкі міністра абароны Сердзюкова.

Ацэнкі гэтай падзеі цяпер даюцца самыя розныя – ад “ганебны правал” да “вялікі посьпех”. Відаць, усё залежыць ад таго, на што разьлічваў чалавек — на вайсковы пераварот ці на чарговы этап па арганізацыі вайсковай апазіцыі.

2.

У сувязі з падзеяй палітолаг, палітычны ўцякач ва Ўкраіну, прафесар Пётр Хамякоў сярод іншага піша (http://folksland.net/m/articles/view/—2010-11-06):

«Выступленьне арміі (дакладней, часткі арміі) ёсьць найбольш выніковым у крызісных умовах пры наяўнасьці дэзарганізацыі сістэмы жыцьцезабеспячэньня і масавых выступаў. … Армія павінна быць падрыхтаваная да такога развіцьця падзей з пункту гледжаньня прапагандысцкага і псіхічнага.

Выступ вайскоўцаў будзе вельмі верагодным пры ўзьнікненьні крызісу і масавых выступаў, альбо забурэньняў. Што пры існуючых тэндэнцыях абавязкова паўстане, магчыма, ужо і гэтай вясной. Таму ў роўнай ступені неабгрунтавана казаць і пра «неадбылы пераварот 7 лістапада» і аб тым, што гэта была нічога ня вартая «палітычная клаўнада».

Гэта — пачатак канцу рэжыму. Наколькі расьцягнуты будзе гэты канец, залежыць ад многіх акалічнасьцяў. У якіх трэба ўлічваць літаральна ўсё — і эканоміку, і ўнутрыэлітную, і міжнародную абстаноўку».

Дадатак ад 08.11.2010 г.:

Яшчэ пра мітынг можна п аглядзець тут:

http://bolshoy63.livejournal.com/21947.html

тут:

http://blogs.yandex.ru/cachedcopy.xml?f=deea2a6ef9200c796599d6695c549346&i=929&m=http%3A%2F%2Fblogs.mail.ru%2Fmail%2Fvechn.strannik%2F2EF9B4A2CB76997F.html&q=K3icY2RgBEIQYAJjNyDJBuY7MjAxwiU5IJJsD74%2FeP3uEUgEJN4455Y7SD1EFKQtBKIBpo6REcYEanbjABvF%2BACIGZ%2BCiM8g4jdI7A2IeAG0g%2FEryKLFLG5ujkAXcOoa6hmAAQPCLZwQtzDnFheLKwU6%2BlZ5ZJfnmhkUOqUZm%2BVX%2BVZEWJYzQMCOA8t%2BswJpCRzKlCQgTkYCWOwFA2YGFnDYAPluAKsfPC8%3D

і тут:

http://ari.ru/news/3596/

За погляды чалавека забіваюць не заўсёды. Ці мала ў каго якія погляды… Соцыяпаразітныя ўлады пачынаюць забіваць тады (асабліва лідараў), калі ў апазіцыйна настроеных людзей заканчваецца жаданьне шаптацца па кухнях-курылках, угаворваючы адзін аднаго, і ўзьнікае вострае жаданьне дзейнічаць, а на пачатак – аб’яднацца,  арганізавацца. Верагодна, і ў выпадку з адпаведна настроенымі расейскімі генераламі-палкоўнікамі (якія ў іх настроі, чытай папярэдні матэрыял) іх пачалі забіваць найперш па гэтай прычыне.   Пра тое, што стымулявала расейскіх імперскіх вайскоўцаў менавіта цяпер пачаць сваю грамадска-палітычную дзейнасьць і што яны плануюць зьдзейсьніць у бліжэйшы час, пойдзе размова ў гэтай частцы данага матэрыялу.

1.

Нагадаем.

Паўгады таму ў серыі матэрыялаў, прысьвечаных аналізу “актуальнага стану расейскай імперыякратыі”, мы выставілі інтэрвю аднаго з узорных расейскіх алігархаў і асабістага сябры Ўладзіміра Пуціна – Алега Дзерыпаскі (гл. http://nashaziamlia.org/2010/03/02/3115/). У гэтам інтэрвю алігарх сярод іншага заявіў, што сёньня ён і такія, як ён – гэта і ёсьць рэальная ўлада ў Расеі, што дэмакратыя – гэта імітацыя (цытата: “кабінкі [для галасаваньня] існуюць для таго, каб насельніцтва мела магчымасьць туды заходзіць – урачыста, пад гукі музыкі – і паставіць птушачку ў любым месцы, дзе захоча”), што ў Расеі ўся апазіцыя кіруемая, што Пуцін – гэта іх, алігархаў, топ-мэнэджэр. Шмат яшчэ цікавага распавёў Дзерыпаска. Аднак самае важнае для аналізуемых цяпер падзей — гэта тое, што ён заявіў аб неабходнасьці “пачысьціць генералітэт арміі”, каб забясьпечыць інтарэсы алігархаў, і што такая “чыстка” будзе рабіцца з дапамогай Грамадскай палаты і раскруткі “гучных спраў па дзедаўшчыне”.

Думаем, пра даныя намеры дзерыпасак расейскім вайскоўцам вядома даўно…

2.

Яшчэ цікавая навіна, пра якую паведаміў сайт чачэнскіх змагароў за свабоду свайго народу і Бацькашчыны (гл. ананімайзер + http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/09/21/75391.shtml).

Цытуем:

“У радыёперадачы «Рускай Службы Навін» — «Армейскі форум» ад 12 верасьня абмяркоўвалася пытаньне магчымасьці інтэграцыі расейскай арміі ў НАТА. У студыю паступіў званок чалавека, кадравага вайскоўца, які распавёў (4 мін. 45 сек. запісу) аб невядомай для простых расейцаў практыцы накіраваньня ў Расею афіцэраў ізраільскай арміі (былых выхадцаў з Расеі), з атрыманьнем імі расейскага грамадзянства і месца службы.

Сапраўды, некаторыя крыніцы сцьвярджаюць, што камплектацыя «ізраільскімі» афіцэрамі ідзе ледзь не па тысячы ў месяц. Пры гэтым ідзе працэс павальных адставак рускіх афіцэраў. Адбываецца ўнікальная аперацыя: Расея на вачах займаецца чужым войскам без адзінага стрэлу і так ціха, што ніхто і не заўважае.

«Цяпер становіцца зразумелым, чаму з такім імпэтам у 2008 годзе Берл Лазар настойваў на ўвядзеньні ў расейскай арміі вайсковага равіната. Расейскае грамадства тады выказвала непрыхаванае зьдзіўленьне. Бо ў расейскай арміі юдэяў можна пералічыць па пальцах. Але «галоўны вайсковы рабін Расеі» заявіў, што спадзяецца знайсьці ў Расейскай арміі 40.000 юдэяў (амаль чатыры дывізіі!). Гэта якраз практычна ўвесь афіцэрскі склад цяперашняй расейскай арміі», — пішуць незалежныя каментатары.

Леанід Івашоў, прэзідэнт Акадэміі геапалітычных праблем, былы начальнік Галоўнага ўпраўленьня міжнароднага вайсковага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Расеі, заявіў у гэтай сувязі:

«Мяне вельмі зацікавілі словы, якія прагучалі 28 ліпеня гэтага года на круглым стале ў Вашынгтоне, дзе разглядаліся персьпектывы расейска-амерыканскага супрацоўніцтва. Ігар Юргенс, старшыня праўленьня Інстытута Сучаснага Разьвіцця (кіраўніком апякунскай рады інстытута зьяўляецца Мядзьведзеў), заявіў у прыватнасьці, што: мэтай расейскай зьнешняй палітыкі зьяўляецца ўбудоўваньне ў сістэму еўра-атлантычнай бясьпекі, у юдахрысьціянскую цывілізацыю (калі шчыра, то я, напрыклад, такой цывілізацыі ня ведаю) і адпаведна ў НАТА. Інстытут Сучаснага Развіцьця нядаўна нават прапанаваў да разгляду прэзідэнта і грамадства тры варыянты нашай інтэграцыі ў НАТА. Пасьля гэтага Юргенс дадаў, што палітыка Мядзьведзева арыентаваная толькі на Захад. А таксама, што Сердзюкоў правёў добрую вайсковую рэформу, і ў бліжэйшыя гады ня менш як 30% ўзбраеньняў будуць пастаўлены ў расейскую армію зь Ізраіля і краін НАТА.

Цяпер мы можам пераканацца ў тым, што гэта былі ня проста словы. Сёньня падпісана доўгатэрміновае пагадненьне аб вайсковым супрацоўніцтве паміж Расеяй і Ізраілем. Гэта цалкам сьвядомая палітыка — пад Ізраіль, пад Вашынгтон, пад НАТА. І, на мой погляд, геапалітычная здрада Крамля.

… Расея тусуе сваіх стратэгічных саюзьнікаў і кідае выклік усяму ісламскаму ды арабскаму сьвету. Мы адмаўляемся пастаўляць нават абарончыя сістэмы ўзбраеньняў Сірыі, Ірану і, па сутнасьці справы, аддаем пытаньні вайскова-тэхнічнага супрацоўніцтва Ізраілю.

Сёньня ў Расеі моцнае ізраільскае лобі. Нашу ўладную эліту прагнулі да такой ступені, што яна аддае палітычны суверэнітэт Расеі ў рукі Тэль-Авіва. Уладная эліта выбірае прыніжаную і падначаленую ролю, а Расея перастае быць глабальным гульцом, які ўплывае на расстаноўку вайсковых і палітычных сіл у сьвеце».

Нагадваем у сувязі з гэтым, што юдаізацыя расейскай арміі пачалася пры Пуціне ў сьнежні 2007 года. Тады рашэньнем ураду РФ у расейскай арміі быў ўведзены так званы вайсковы рабінат. Больш за тое, дадзены «інстытут» быў аддадзены на водкуп нават не традыцыйным юдэям, а прадстаўнікам ультрарадыкальнага крыла габрэйскай рэлігіі — хасідам зь Федэрацыі габрэйскіх абшчын Расеі (ФЕОР).

СМІ паведамляюць, што прыняцьцю гэтага дзіўнага, на першы погляд, рашэньня (у самім Ізраілі хасіды ў войску ня служаць) папярэднічала сустрэча тагачаснага першага намесьніка старшыні ўраду РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева з кіраўніцтвам ФЕОР Берл Лазарам, натуральна, па даручэньні прэзідэнта РФ Пуціна.

Пасьля яе ФЕОР тут жа прызначыла першага «вайсковага рабіна» рускай арміі — грамадзяніна Ізраіля Аарона Гурэвіча” (канец цытаваньня).

3.

Яшчэ цікавы факт (падаем паводле http://www.newsland.ru/Blog/View/user/82601/id/88717).

16 кастрычніка ў Маскве адбылася закрытая нарада камандзіраў падраздзяленьняў РНЕ. У адрозьненьне ад восені мінулага года, мерапрыемства праходзіла ня недзе ў Маскоўскай вобласьці, а ў самым цэнтры Масквы, у адной з канферэнц-залаў ведамаснай ўстановы РФ.

Вядома, што персанальныя задачы кіраўнікам сярэдняга вязьма РНЕ ставіў асабіста Баркашоў, які зьяўляецца лідэрам адной з фракцый напаўпадпольнага ваенізаванага «Рускага нацыянальнага адзінства». Вядома таксама, што на сходзе прысутнічалі афіцэры расейскіх сьпецслужбаў (варта адзначыць: падобныя «сумесныя» нарады апошні раз праходзілі толькі ў 1993 годзе, перад вядомымі восеньскімі падзеямі).

Успомнім, што роўна год таму стала вядома, што на выпадак пагаршэньня эканамічнага і палітычнага крызісу расейскай улады, які можа прывесьці да распаду РФ, была сфармаваная вайскова-палітычная кааліцыя «Саюз абаронцаў Расеі — Кастрычнік-93», у кіраўніцтва якой увайшлі тры сустаршыні: генерал-палкоўнік Уладзіслаў Ачалаў (гл. фота ўверсе справа; генерал Ачалаў зьяўляецца сьпецыялістам міжнароднага класу ў галіне арганізацыі вайсковых пераваротаў), падпалкоўнік Станіслаў Церахаў і кіраўнік РНЕ Аляксандр Баркашоў.

Тады некаторыя апазіцыйныя сеткавыя СМІ перадалі, што аб’яднаная вайсковая апазіцыя рыхтуе зрынаньне рэжыму Пуціна-Мядзьведзева. Для чаго актыўна займаецца фармаваньнем своеасаблівага аналага ГКЧП 1991 г. У якасьці каардынацыйнага цэнтра па падрыхтоўцы ўзброенага перавароту называўся менавіта «Саюз абаронцаў Расеі — Кастрычнік-93».

4.

Зачэпка.

Два-тры тыдні таму здабыткам прэсы стаў інцыдэнт з наведваньнем міністрам абароны Расеі СердзюковымАндрэя Красова за пабудаваную на тэрыторыі вучэбнага цэнтра царкву, а самога Красова прыгразіў звольніць. навучальнага цэнтра «Сяльцы» Разанскага вышэйшага каманднага вучылішча ПДВ (сам інцыдэнт адбыўся яшчэ 30 верасьня). Па дадзеных СМІ, падчас візіту міністр абароны нібыта аблаяў матам камандзіра вучылішча палкоўніка

Саюз дэсантнікаў ў сувязі з інцыдэнтам запатрабаваў адправіць міністра абароны ў адстаўку.

Пазьней у прэсе зьявіліся паведамленьні, што «мацерны скандал» з удзелам міністра абароны выклікаў незадаволенасьць прэзідэнта Дзьмітрыя Мядзьведзева.

5.

А далей пайшло-паехала…

25 кастрычніка Саюз дэсантнікаў Расеі падаў заяўку ў маскоўскую мэрыю на правядзеньне мітынгу колькасьцю 10 тыс. чалавек на Паклоннай гары ў першай палове лістапада (http://www.nr2.ru/incidents/306276.html/print). Пра гэта паведаміў кіраўнік Саюзу, былы командуючы ВДВ СССР Уладзіслаў Ачалаў. Паводле яго слоў, падчас масавай акцыі дэсантнікі запатрабуюць адстаўкі міністра абароны Анатоля Сердзюкова й некаторых іншых чыноўнікаў. «Хопіць праводзіць эксьперыменты над людзьмі», — заявіў Ачалаў.

Кіраўнік Саюзу выказаў упэўненасьць, што ўлады сталіцы дазволяць правесьці мітынг: «Мы ж не ідзем з нейкімі тэмамі дзяржаўных пераваротаў, арганізацый масавых беспарадкаў».

Ачалаў таксама паведаміў, што ў цяперашні час ветэраны ВДВ вядуць збор подпісаў пад зваротам да прэзідэнта РФ з просьбай разабрацца зь сітуацыяй і адправіць міністра абароны ў адстаўку. Пры гэтым Ачалаў падкрэсьліў, што подпісы збіраюць толькі сярод ветэранаў Узброеных сіл.

6.

Пазаўчора ў сеціве зьявіўся зварот генерал-палкоўніка Ўладзіслава Ачалава (гл. http://video.mail.ru/mail/neuromir-itv/5/184.html).

У ім генерал заявіў наступнае:

«Сердзюкоў і яго прыхільнікі стварылі прамую пагрозу для бясьпекі нашай дзяржавы. У гэтай абстаноўцы Саюз дэсантнікаў Расеі вымушаны заклікаць да масавых выступленьняў у падтрымку правапарадку ў войску, у абарону правоў і асабістай годнасьці вайскоўцаў.

Мы запрашаем усіх ветэранаў і моладзь, прадстаўнікоў партый, грамадскіх і рэлігійных арганізацый прыйсьці на мітынг і разам з намі выказаць сваё меркаваньне.

Мітынг адбудзецца 7 лістапада ў 12 гадзін на Паклоннай гары каля музея вялікай айчыннай вайны.

Разам з саюзам дэсантнікаў Расеі свой пратэст заяўляюць: Саюз вайсковых маракоў, Федэрацыя касманаўтыкі Расеі, маскоўскае рэгіянальнае аддзяленьне «Баявога братэрства», іншыя грамадскія і ветэранскія арганізацыі.

Мы аб’яўляем міністра абароны Сердзюкова «нерукапаціскаемым» і патрабуем ад прэзідэнта Расеі адхіліць яго ад пасады.

Мы чакаем усіх, каму не абыякавы лёс арміі й флоту, а ў канчатковым выніку — лёс нашай Расеі!»

7.

Учора СМІ паведамілі, што 7 лістапада разам з дэсантнікамі выступяць і казакі (http://www.mr7.ru/news/society/story_34987.html).

8.

Пракурор Заходняй адміністрацыйнай акругі Масквы даслаў на імя Уладзіслава Ачалава папярэджаньне. У ім гаворыцца аб недапушчальнасьці парушэньняў на мітынгу «Абаронім ПДВ, Армію і Флот ад свавольства чыноўніка Сердзюкова”.

“Пры правядзеньні масавых акцый і мерапрыемстваў не дапускаецца ўдзел у іх экстрэмісцкіх арганізацый, выкарыстаньне іх сімволікі або атрыбутыкі, а таксама распаўсюджваньне экстрэмісцкіх матэрыялаў”, — гаворыцца ў дакуменце.

9.

Ад рэдакцыі.

На жаль, наша меркаваньне адносна прагнозу бліжэйшых падзей у Расеі не зьяўляецца адназначным, бо нам невядомыя многія дэталі.

Стратэгічна мы ведаем пра антаганістычныя супярэчнасьці, якія існуюць паміж тэрытарыяльнай і фінансавай галінамі расейскай імперыякратыі. Пра гэта мы неаднаразова папярэджвалі нашых чытачоў у нашых матэрыялах (у т.л. і шляхам фармуляваньня адпаведных прынцыпаў Беларускай дактрыны). Але з-за невядомых нам тактычных момантаў сітуацыя можа павярнуцца ў любы бок.

У сувязі з гэтым мы прагназуем тры варыянты магчымага разьвіцьця падзей:

1. Мітынг вайскоўцаў перарасьце ў пасьпяховы вайсковы пераварот (пасьпяховы для арганізатараў).

2. Мітынг перарасьце ў крывавыя забурэньні, якія будуць выкарыстаныя расейскай уладай, залежнай ад алігархаў і “Захаду”, для таго, каб ачысьціць армію ад старых “патрыятычных” кадраў. Магчыма, што праз пэўны час адкрыецца, што закуліснымі ініцыятарамі будучых падзей на самай справе зьяўляюцца не вайскоўцы, а ўсё тыя ж расейскія ўлады.

3. Магчыма, што праз пэўны час высьветліцца, што мэтай вайскоўцаў зьяўляецца не Сердзюкоў, а… Ул. Пуцін. І што гэта іх разам з “Захадам” галоўная схаваная мэта.

Як кажуць, пажывем – пабачым. 7 лістапада ўжо пасьлязаўтра.

І ня будзем таксама забываць, што Лукашэнка сваёй падтрымкай Квачкова “засьвяціўся” на баку вайсковай апазіцыі цяперашняй расейскай улады…

Натуральна, што такая колькасьць расейскіх генералаў, якія загінулі ў розных абставінах у даволі кароткі й мірны (!) час, ёсьць наўпроставым сьведчаньнем таго,  што іх зьнішчаюць. “Адстрэльваюць”, нібы качак. Хто і за што іх забівае? – вось ключавыя пытаньні, на якія варта пашукаць адказ. І знайсьці яго не складана. Трэба ўявіць сабе тых, у каго быў матыў. А для гэтага варта пазнаёміцца са сьветаглядам генералаў-нябожчыкаў, з тым, за што яны змагаліся, каму пераходзілі дарогу, каго аб’яўлялі сваімі ворагамі. Апошнія хутчэй за ўсё і зьяўляюцца рэальнымі заказчыкамі шматлікіх забойстваў высокапастаўленых расейскіх імперскіх вайскоўцаў. З тых вайскоўцаў, якія ўзгадваюцца  ў першай частцы данага матэрыялу, зробім невялікую выбарку — пададзім погляды двух чалавек – генералаў Пятрова (на фота зьлева) і Дубава (справа).

1.

З поглядамі, ідэйнымі пошукамі й развагамі генерала Канстанціна Пятрова, які стаяў за так званай Канцэпцыяй грамадскай бясьпекі (рус. КОБ), можна пазнаёміца дзякуючы яго шматлікім выступам, якія захаваліся ў сеціве. Гл. напрыклад: http://video.mail.ru/mail/oven127/357/389.html?liked=1; http://video.mail.ru/mail/marisha_235/20537/27111.html; http://www.youtube.com/watch?v=b0elfGxC_Vo&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=P5pjIv2Kc9o&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=sfFGcUkgkQo&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=Z0-YHGN9nY0&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=QP_pzx0a02c&feature=related.

Пра тое, хто такі Пятроў, як і чаму ён памёр, можна пачытаць тут: http://radosvet.net/spy/zog/3297-kto-umertvil-generala-petrova-putin-ili-cru.html; http://slavs.org.ua/k-p-petrov.

Сама КОБ падаецца тут: http://pravdu.ru/lessons/petrov/; http://kob.su/content/chto-takoie-kob. А з узорам сіянісцкай рэакцыі на яе можна пазнаёміцца тут:  http://lurkmore.ru/%D0%9A%D0%9E%D0%91.

2.

Генерал-лейтэнант Рыгор Дубаў быў старшынём Прэзідыюма Рускага антыфашысцкага камітэту, старшынём «Саюзу ветэранаў радыётэхнічных войскаў СПА і ВПС», намесьнікам Старшыні «Саюзу ветэранаў Войскаў СПА», членам Каардынацыйнай рады вайскова-патрыятычных грамадскіх арганізацый Расеі, членам выканкаму ДПА.

Зь яго поглядамі можна пазнаёміцца на прыкладзе аднаго з артыкулаў, які ёсьць у сеціве, і які падаецца ніжэй (паводле http://rusak34.narod.ru/Dubrov.html;  http://rusak34.narod.ru/Dubrov1.html)

ГАБРЭЙСКАЕ ЯРМО НА ШЫІ РАСЕІ

Кастрычніцкі пераварот — узброены захоп улады ў Расеі габрэямі

Казкі пра марксізм-ленінізм, роўнасьць, братэрства, свабоду скончыліся, надышла суровая рэчаіснасьць, пры якой рускія ды іншыя карэнныя народы апынуліся абрабаванымі й знаходзяцца пад самым жорсткім ярмом міжнароднага габрэйства.

Сёньняшняе выміраньне рускага народу, скарачэньне нараджальнасьці, нябачанае зьнішчэнне народу алкагалізмам і наркаманіяй, арганізаванай і бяскарнай злачыннасьцю — усё гэта вынік засільля габрэяў ва ўсіх эшалонах улады на працягу ўсіх 80-ці з лішнім гадоў юдэйскага ярма ў Расеі.

Наша сёньняшняе становішча было прадказана нямецкім пісьменьнікам Вільгельмам Марам яшчэ ў XIX стагоддзі. Ён пісаў: «… Цяпер сярод еўрапейскіх дзяржаў адна толькі Расея — апошні бастыён у Еўропе, і менавіта супраць яе габрэі рыхтуюць свой канчатковы ўдар. Мяркуючы па ходзе спраў, руская капітуляцыя — таксама толькі пытаньне часу. У гэтай велічэзнай імперыі … юдаізм знойдзе сваю Архімедаву кропку апоры, зь якой ён зможа раз і назаўжды зьбіць ўсю Заходнюю Еўропу зь яе падмурку. Габрэйскія змоўшчыкі (пад жорсткім кіраўніцтвам Леніна, Троцкага, Сьвярдлова ды іншых — Р.Д.) выклічуць ў Расеі рэвалюцыю, якой сьвет яшчэ ня бачыў … У цяперашні час габрэйства ў Расеі ўсё яшчэ баіцца выгнаньня з краіны. Аднак пасьля таго, як Расея будзе зьбіта з ног, ім ужо ня будзе чаго баяцца…».

Пасьля пераможнай габрэйскай рэвалюцыі 1917-га года ў Расеі Леніным-Бланкам 27 ліпеня 1918 г. быў выданы «Закон супраць антысемітызму». Па гэтым законе габрэі ў Расеі пасьля ўзброенага захопу ўлады атрымалі найвялікшыя ільготы, прызначаліся на кіруючыя пасады ў рэпрэсіўныя органы, ВЧК, Міністэрствы ды іншыя кормныя і элітныя месцы, ім даваўся прыярытэт пры паступленьні ў ВНУ. Троцкі, Старшыня Рэўваенсавету Рэспублікі, якому Ленін даў неабмежаваную ўладу над вайсковым ведамствам, расставіў паліткамісарамі ва ўсіх частках Працоўна-сялянскай Чырвонай Арміі толькі габрэяў. «Закон», па якому любога, хто непаважліва выказваўся па адрасе габрэя, неадкладна падвяргалі рэпрэсіі аж да расстрэлу і канфіскацыі маёмасьці на карысьць «абражанага» габрэя. Ці гэта не сапраўдны генацыд дзядулі Ульянава-Бланка-Леніна ў дачыненьні да рускага народу.

А каб чытач не падумаў, што я падзеі Кастрычніка 1917 назваў габрэйскай рэвалюцыяй толькі для чырвонага слоўца, хачу нагадаць, што на чале партыі бальшавікоў марксістаў-ленінцаў, на чале ўсіх урадавых структур да 80% былі габрэі, а 20% — гэта напаўгабрэі або мужыкі іншых нацыянальнасьцяў, жанатыя на габрэйках.

Пасьля габрэйска-буржуазнага перавароту ў Расеі ў 1991 годзе, які, як і ў 1917 годзе, узначалілі габрэі, усе ўрадавыя структуры, крамлёўскі апарат Прэзідэнта, фінансавыя і камерцыйныя структуры знаходзяцца ў тых жа руках. Толькі яны сёньня ня цвёрдыя марксісты-ленінцы (мардэхаі-левісты-бланкісты-ленінцы не забыліся, што К. Маркс — гэта партыйны псеўданім, а сапраўднае імя яго — Мардехай Леві са старажытнага роду рабінаў; Ленін — партыйны псеўданім, а па маці — габрэй Бланк).

Шматвяковае адурачваньне і замбаваньне народаў сьвету стала ўжо не таямніцай за сям’ю дзвярыма, а добра вядомай ісьцінай. Сёньня народы разумеюць, хто сапраўдны вораг, разбуральнік, тэрарыст і кат.

У вышэйсказаным добра праглядаецца адна з галоўных мэт юдасіянізму — зьнішчэньне Расеі й яе непакорлівага народу [а гэта хто такі? – Рэд.]. Вось дзе прычына ўсіх цяперашніх няшчасьцяў Расеі, аб чым так празорліва пісаў нямецкі пісьменьнік Вільгельм Мар ў 1879 годзе, прадказваючы захоп Расеі рукамі ўзбуджанага габрэйскімі рэвалюцыянерамі працоўнага рускага народу.

Шкада, што руская інтэлігенцыя ня здолела ці не захацела пранікнуць у сутнасьць гэтых прароцтваў для лёсаў рускага народу і Расййскай дзяржавы, а слухала раскінуўшы вушы салодкія прамовы стваральнікаў ілжэнавуковай тэорыі, складзенай ілжывымі прарокамі юдэйскай крыві.

Марксізм-ленінізм, бальшавізм — ідэалагічная зброя габрэйства

Пад гукі «Інтэрнацыяналу» марксізм-ленінізм, бальшавізм пад схаваным кіраўніцтвам сіянізму, паклаў сотні мільёнаў людскіх жыцьцяў, многія зь якіх сьвядома ахвяравалі сабой дзеля вышэйшых ідэалаў чалавецтва, а на самой справе дзеля сусветнай сіянісцкай дыктатуры.

У адпаведнасьці зь ілжэнавуковай філасофіяй марксізму (памятаеце абяцаньні маладога Мардэхая Леві, партыйная мянушка — К. Маркс: «… І хутка я кіну чалавецтву мае тытанічныя праклёны … Прыняўшы маё вучэньне, Сьвет па- дурному загіне…») была створана ў Расеі Расейская камуністычная партыя бальшавікоў іншым выбітным сатаністаў і верным вучнем Мардехая Леві Ульянавым-Бланкам-Леніным, які таксама дэкляраваў «сьвятыя» ідэалы і «сьветлыя» прынцыпы.

Сёньня большасьць працоўнага люду на сваёй скуры выпрабавала ўсе гэтыя салодкія байкі аб роўнасьці-братэрстве і зразумела, што гэта былі толькі кручкі, на якія лавілі працоўны, забіты, непісьменны народ габрэі ды іх гаспадары. Маркс ўсяго толькі праграмаваў натоўп цёмных людзей. Пралетарыят, натоўп — гэта зброя для захопу ўлады і ня больш за тое.

«Хто быў нічым, той стане ўсім» (гэта лозунг старажытных юдэяў, але пра сябе, а не пра нас), «дыктатура пралетарыяту» — выдатныя лозунгі для праграмаваньня наіўных і веруючых у “сьветлыя ідэалы” (па А. Якаўлеву: «Ідэалы для дурняў»). А пасьля зьвяржэньня з дапамогай абдуранага натоўпу нацыянальнай рускай эліты ў Расеі хто апынуўся ў 1917 годзе [ва ўладзе]?

Дыктатура пралетарыяту. А хто гэта? Кухарка цёця Маша? Шавец дзядзька Паша ці слесар дзядзька Вася? Не, сябры мае, нашых дзядоў абдурылі габрэі мадэхаі ды бланкі гэтак жа спрытна, як сёньня абдурылі нас іх духоўныя і крэўныя пасьлядоўнікі «верныя ленінцы» сіянісцкага толку — «дэмакраты» [дзьвюкосьсі тут, сапраўды, абсалютна дарэчныя. – Рэд.].

Пасьля габрэйскай рэвалюцыі ў Расеі 1917 года дыктатарам стаў не пралетарыят, а «правадыр сусьветнага пралетарыяту» калмыка-габрэй Ульянаў-Бланк-Ленін, які ніколі ня быў пралетарыем і ніколі не займаўся вытворчай працай. Для ажыцьцяўленьня сваёй дыктатуры над рускім народам ён і каманду падабраў адпаведную: Троцкі, Каменеў, Зіноўеў, Свярдлоў — усе, як ні дзіўна, габрэі (нармальныя пралетарыі?). Гэтая хеўра «пралетарыяў» таксама ніколі не працавала ні рабочымі, ні сялянамі. Далей ідзе «інтэрнацыянал», які складаўся на 80% з габрэяў і на 20% з напаўгабрэяў і габрэйскіх халуёў розных нацыянальнасьцяў.

Вось вам на справе і марксісцка-ленінская «дыктатура пралетарыяту». І гэтая габрэйская «дыктатура пралетарыяту» разьвязала такую крывавую бойню ў Расеі [у расейскай імперыі. - Рэд.], якая забрала больш за 60 млн. людскіх жыцьцяў, лепшых сыноў рускага народу, якія складалі генафонд [яго лепшую частку] Расеі. Расія, цяпер ужо савецкая, атрымала новую кіруючую эліту — габрэйскую. Адна з задач юда-талмудзізму-сіянізму пры садзейнічаньні марксізму-ленінізму ў адной асобна ўзятай краіне (Расеі) была вырашаная.

Паважаны чытач, калі вешчуны габрэйства, пырскаючы сліной, лямантуюць з тэлеэкранаў, што камуністы-бальшавікі разбурылі праваслаўныя цэрквы, зьнішчылі больш за 60 млн. людскіх жыцьцяў, ты павінен выразна разумець і адносіць гэта не да рускага чалавека, а да міжнароднага габрэйства, якое заняволіла рускі народ і Расею ў 1917 годзе і працягвае гэты крывавы шабас і сёньня.

З вышэйпададзенага выразна праглядаецца выснова: марксізм-ленінізм, бальшавізм — гэта зброя міжнароднага (інтэрнацыянальнага) габрэйства.

Сёньняшнія кіраўнікі камуністычных партый і рухаў, калі яны сумленныя рускія людзі, павінны задумацца, пад якія сьцягі яны клічуць рускі народ ды імі ж раздробнены электарат. У канчатковым рахунку, яны клічуць рускі народ ўстаць пад сьцягі, упрыгожаныя шасьцікутнай зоркай юдэйскага цара Давіда, у сімволіцы якой закладзены сэнс перамогі юдэяў над негабрэйскай народамі (гоямі).

Пераважная большасьць прадстаўнікоў расейскіх народаў, якія паверылі ў камунізм, хто быў у складзе КПСС і знаходзіцца сёньня ў КПРФ — гэта сумленныя, адданыя сваім народам і Расеі людзі [тут закладзена ўнутраная супярэчнасьць; той, хто думае пра свой народ, выступае за падзел расейскай імперыі на нацыянальныя дзяржавы; дарэчы, сіянакратыя выступае за захаваньне цэласьці “Расеі”. – Рэд.]. Але яны, заражаныя сатанінскай рабін-марксісцкай ілжэфіласофіяй, думаюць, што змагаюцца за Расею, а на самой справе яны змагаюцца за панаваньне габрэяў, за дэспатычную сусветную дзяржаву пад кіраваньнем габрэйскага цара-самадзержца [ня толькі камунякі, але кожны, хто змагаецца за “Расею”, у выніку змагаецца за гэта ж. – Рэд.].

Вам патрэбныя прыклады? Бярыце іх з нашай трагічнай рэчаіснасьці.

Эпоха дысідэнтаў-габрэяў, гарбачоўская эпоха «перабудовы» — ад савецка-камуністычнай габрэйскай улады да дэмакратычна-капіталістычнай габрэйскай улады, ельцынскай эпохі разбурэньня краіны, раскрадваньня нацыянальных багацьцяў рускага народу [няўжо толькі рускага? – Рэд.] купкай габрэйскіх прайдзісьветаў, закабаленьня рускага ды іншых карэнных народаў гэтай жа купкай габрэяў, якія захапілі ўсе дзяржаўныя рычагі ўлады, не без дапамогі асобных рускіх баязьліўцаў і здраднікаў свайго народу. На вялікі жаль, сярод гэтых баязьліўцаў і здраднікаў нямала ёсьць мужыкоў, якія носяць штаны з лампасамі.

І, нарэшце, апошняя заслуга Ельцына — здаў ўладу і свой разбуральны курс «пераемніку» Пуціну, першыя крокі якога не выявілі ў ім абаронцы рускага народу ад далейшага генацыду і зьнішчэньня «рынкавымі рэформамі», што праводзяцца сусьветнай закулісай.

Па неаднаразовых заявах У.Пуціна ў СМІ, што ён не дапусціць перадзелу ўласнасьці, можна зрабіць выснову, што злодзеі застануцца з нарабаваным, а народ будзе гібець у галечы. Але аб якім перадзеле ідзе гаворка? Хто зь кім павінен дзяліцца? Тыя, хто нарабаваў неймаверна шмат, з тымі, хто своечасова не зарыентаваўся і хапнуў менш? Такі перадзел нікому не патрэбны. Гаворка ідзе не аб перадзеле ўласнасьці, а аб яе вяртаньні народу, у казну дзяржавы.

Такія «абаронцы» не прамінуць апошнюю каштоўнасьць народу — зямлю — прадаць за бесцань у тыя ж ненаедныя мафіёзныя структуры, якія прысвоілі народнае багацьце краіны і якія сёньня рэальна кіруюць Расеяй. А хто ім можа супрацьстаяць? Выканаўчая ўлада, заканадаўчая ўлада ў іх у руках (мяркуючы па галасаваньні дэпутатаў Дзярждумы па ратыфікацыі дамовы СНВ-2). Усе сілавыя структуры — таксама.

Хто ж стане на шляху далейшага рабаваньня і зьнішчэньня Расеі?

[Толькі] рускі народ. Калі апрытомнее…

Хрысціянства — траянскі конь Юдаізму

«Хрысьціянства паўстала з габрэйства.

Яно зноў пераўтварылася ў габрэйства».

К.Маркс.

«Выбіраючы Багоў, мы выбіраем лёс».

Вяргілі — старажытны паганскі рымскі паэт.

Юдаізм, хрысьціянства і марксізм-ленінізм (камунізм) — гэта рэлігіі, спароджаныя хворай сьвядомасьцю маленькай фанатычнай секты старажытных жрацоў — лявітаў ды іх пасьлядоўнікаў — у розныя эпохі развіцьця сусьветнай супольнасьці.

Рэлігія юдаізму зьявілася больш чым на 1000 гадоў раней за хрысціянскую рэлігію. Рэлігія марксізму-ленінізму (камунізму) аформленая нашчадкамі й пасьлядоўнікамі гэтай секты праз 1800 зь лішнім гадоў пасьля зьяўленьня хрысьціянскай рэлігіі.

Усе гэтыя рэлігіі грунтуюцца на Веры. Вера — гэта абсалютнае, бяздумнае ўспрыманьне таго, што табе намаўляе Настаўнік, Прапаведнік, Прарок. Сьляпая вера — страшная прылада адурачваньня народу.

Юдаізм і хрысьціянства — гэта два бакі аднаго медаля для абалваньваньня народаў. Юдаізм — для адурачваньня габрэяў, хрысьціянства — для абалваньваньня негабрэяў.

Габрэі ганарацца тым, што ім, нібыта, належыць таемная і адкрытая ўлада над сьветам. На самой справе яны толькі біяробаты — прыказчыкі гэтай улады, а рэальная ўлада належыць (пакуль) «Князю гэтага сьвету», чыё вока глядзіць на сьвет са зваротнага боку аднадаляровай купюры ЗША. Імя гэтага князя — Д’ябал, Сатана.

Хрысьціянская рэлігія (як мы ўжо сказалі, створаная юдэямі для негабрэйскіх народаў, або дакладней для народаў, якія не вызнаюць юдаізм) праграмуе мозг людзей не ў наўпроставым выглядзе, а на ўзроўні падсьвядомасьці. А тых, хто спрабуе выцягнуць сутнасьць хрысьціянскіх каштоўнасьцяў на паверхню сьвядомасьці, падвяргае лінчаваньню.

Успомніце Л.Н.Талстога — геніяльнага пісьменьніка і мараліста. Ён добра вывучыў Біблію і выдатна зразумеў усю гнюснасьць, мярзотнасьц, чалавеканенавісьніцтва Старога запавету і называў габрэйскага бога дзікай напаўпачварай. Ён прыняў сутнасьць Новага запавету, але, на жаль, не зразумеў, што гэтая сутнасьць ня менш заганная, чым сутнасьць Старога запавету. Калі ён апублікаваў ідэю «непраціўленьня злу», ерархі царквы аддалі яго анафеме. А між тым Л.Талстой выразна ўлавіў, што ідэя «непраціўлення злу гвалтам» зьяўляецца базавай ідэяй хрысціянства. Толькі хрысьціяне яе адчуваюць падсьвядомасьцю, а Талстой яе сфармуляваў выразна і выцягнуў на сьвет божы для ўсеагульнага агляду.

Талстой раскрыў усяго толькі адну з таямніц хрысьціянства, але і за гэта высокая папоўская брація яго зьненавідзела і пакарала, адлучыўшы ад царквы. Чаму? Ды таму, што любому думаючаму чалавеку ясна, каму выгадна хрысціянства. Яно выгадна злу (сатане), якое хоча мець справу са слабавольным, замбаваным супернікам і ня мець праблем зь яго прыгнётам.

Юдаісцкая рэлігія ўзяла сабе на ўзбраеньне сатанінскія каштоўнасьці: подласьць, хлусьню, забойствы, крадзеж, махлярства, празьмерны дэспатызм, зацятую цягу да ўлады над іншымі народамі, неўтаймоўнае імкненьне да багацьця, грошай, золата.

Юдаізм праграмуе псіхатып актыўнага гаспадара жыцьця, рабаўладальніка, жуліка, бязьлітаснага дэспата і тырана.

Хрысьціянства праграмуе псіхатып раба, пакорлівага слугі, бязвольнага чалавека.

Вось сапраўдны твар хрысціянства. Яно было, ёсьць і будзе да тых часоў, пакуль народы не зразумеюць, што сатаністы ўсіх масьцей выкарыстоўваюць гэтую рэлігію для іх прыгнёту. І людзі з рабоў божых ператвараюцца ў рабоў сусьветнага габрэйства, кіруючага як юдаісцкай, так і хрысціянскай рэлігіямі.

Хрыста ўкрыжавалі на Галгофе таму, што яго казаньні сярод юдэйскага народу несьлі пагрозу страты рэальнай улады фарысеям — эліце юдэйскага народу. Але пазьней фарысеі зразумелі, што вучэньне Хрыста можна павярнуць ў вялікую карысьць для сябе. Сіянісцкія мудрацы і кніжнікі стварылі хрысьціянскую рэлігію для карыстаньня арыйскім народам (гоямі), якая замбуе 2000 гадоў негабрэйскія народы і крыху больш за 1000 гадоў — рускі народ.

Хрысьціянства, у першую чаргу, выхоўвае баязьлівасьць думкі і за кошт страху перад Богам робіць хрысьціяніна разумова паралізаваным.

Страх — гэта галоўная прычына ўсіх людскіх псіхакомплексаў. Хрысьціянства наўмысна праграмуе з дапамогай страху закамплексаваных і няўпэўненых у сабе людзей. Упэўнены ў сабе чалавек можа зрабіць у тысячу разоў больш, чым няўпэўнены. Хрысьціянства наўмысна прыніжае і апускае душу чалавека, робіць чалавека ў сотні разоў слабей. Робіць зь яго раба божага. На самай справе ня божага, вядома, а раба габрэйскага «богаабранага народу».

Кіеўскі князь Уладзімір — Чырвонае сонейка, народжаны ад Вялікага кіеўскага князя Сьвятаслава і ключніца габрэйкі Малкі, дочкі рабіна, і ў 988-м годзе агнём і мячом, з дапамогай юдэйска-хазарскай дружыны ўсталяваў на Старажытнай Русі хрысціянства.

Паважаны чытач! Цяпер табе стаў больш ясны гэты фантастычны феномен. Рускі народ абрабавалі і зьняважылі, Расію раскралі, усе рычагі кіраваньня дзяржавай у Крамлі і Белым доме ўзялі ў свае рукі асобы габрэйскай нацыянальнасьці сіянісцкага толку, а народ ня толькі маўчыць і трывае, але, паддаючыся замбаваньню з боку сродкаў масавай інфармацыі, абірае ў Дзярждуму сваіх крыўдзіцеляў і рабаўнікоў накшталт абрамовічаў, беразоўскіх, нямцовых, кірыенак ды іншых хакамадаў, выбірае Прэзідэнтам чалавека, які адкрыта названы пераемнікам Ельцына, гэтага біяробата сваёй «Сям’і» і сваіх заморскіх гаспадароў — пахана, які кіраваў рабаваньнем Расеі.

Усё гэта — вынік тысячагадовага ўзьдзеяньня юдаізму праз хрысціянства і 80-гадовага ўздзеяньня марксізму-ленінізму (адваротнага боку медаля сіянізму) на мазгі, псіхіку, волю, самасьвядомасьць рускага народа.

Калі мы не ўсвядомім, не выкалацім зь сябе (хоць гэта будзе балюча і пакутліва) гэтую брыдоту, гэтую чалавеканенавісьніцкую ідэалогію, не адкінем ад сябе навязанага нам габрэйскага бога ў хрысьціянстве, не зьвернемся да старажытнай рускай арыйскай веры, мы і ўсе нашы нашчадкі будзем гнуць спіны на дэспатычнага юдэйскага цара, гібеючы ў галечы і брудзе, а наша багацьце і вынікі нашай працы будуць цешыць прадстаўнікоў сатанінскай картавай секты.

Кожны, хто прачытае гэты артыкул, рускі (і ня рускі) патрыёт зямлі Рускай [так у аўтара; на справе зямля маскоўцаў – гэта толькі тэрыторыя Вялікага княства маскоўскага. – Рэд.], павінен даступнымі спосабамі, як мага больш, давесьці да сьвядомасьці родных, сяброў, знаёмых і незнаёмых людзей гэтую страшную карціну прыгнёту духу, волі, закабаленьня рускіх людзей, іх фізічнага зьнішчэньня на працягу стагоддзяў і, асабліва, дзесяцігоддзяў 20-га стагоддзя, гэтай чалавеканенавісьніцкай племянной сектай, якая, выкарыстоўваючы сваю наймагутную рэлігійна-ідэалагічную зброю — юдаізм, хрысціянства, марксізм-камунізм, сіянізм — здолела закабаліць арыйскія народы Еўропы і народы Амерыкі, нанесьці самы жорсткі, сьмяротны ўдар па Расейскай дзяржаве.

Кожны чалавек павінен вытруціць зь сябе раба, халуя і прыслужніка, павінен стаць вольным ад брыдоты чалавекам — ваяром, гатовым пастаяць за зямлю, за веру сваіх продкаў. Самасьвядомасьць кожнага павінна ўліцца ў грамадскую самасьвядомасьць, і толькі тады мы будзем здольныя разбурыць сіянісцкае ярмо, вызваліць свае народы, сябе, сваіх дзяцей і ўнукаў ад сіянісцкага рабства і стварыць свабодную Рускую дзяржаву, якая будзе бацькоўскім домам для ўсіх народаў, якія пражываюць у Расеі [мы, беларусы-літвіны, чулі ўжо гэтыя песьні, і ня раз… - Рэд.].

Рускі Прэзідэнт, рускі Ўрад абавязаны аддаць пад суд ўсю габрэйскую мафію — усіх гэтых абрамовічаў, беразоўскіх, гусінскіх, гайдараў, кірыенак, кохаў, нямцовых, хаімаў, смаленскіх, хадаркоўскіх і ўсіх іх саўдзельнікаў. Уся імі нарабаваная маёмасьць павінна быць канфіскаваная на карысьць дзяржавы.

Астатнім габрэям трэба дапамагчы ажыцьцявіць мару іх продкаў. Яны стагоддзямі імкнуліся вярнуцца на зямлю абяцаную.

У гісторыі Рускай дзяржавы ёсьць такія прыклады:

1. Князь Уладзімір II (не Ўладзімір – Чырвонае сонейка, напаўгабрэй па маці) выгнаў габрэяў зь зямлі Рускай ў 1113 годзе;

2. Пётр I забараніў габрэям сяліцца ў Расеі;

3. Імператрыца Кацярына I выдала ўказ «Аб высылцы жыдоў з Расеі»,

4. Імператрыца Лізавета Пятроўна выдала ўказ, які прадпісваў габрэям «неадкладна прыбрацца за межы дзяржавы».

Расія XXI стагоддзя павінна быць рускай і павінна мець рускі Ўрад [спачатку расейская імперыя павінна быць падзеленая на нацыянальна-дэмакратычныя дзяржавы; толькім у гэтым выйсьце для ўсіх народаў “Расеі”, у т.л. і для “рускага”. – Рэд.]. А сёньня, гледзячы па тэлевізары пасяджэньне Ўраду Расеі ці на апарат Прэзідэнта, зьведваеш адчуваньне, што ты ў Ізраілі. Фактычна Расея ператварылася ў калонію Ізраіля.

Расея ўжо была пад ярмом юдахазарскага каганата [у тыя часы ніякай “Расеі” не было і блізка. – Рэд.], праўда, непрацяглы час. Вялікі кіеўскі князь Сьвятаслаў разграміў у 969 годзе хазарскі каганат, разбурыў яго сталіцу Іціль (на гэтым месцы сёньня стаіць Валгаград) і вызваліў рускі народ ад юдэйскай-хазарскага прыгнёту. Сыны Расеі, рускія патрыёты знойдуць у сабе сілы і мужнасьць паўтарыць подзьвіг сваіх прашчураў і вызваліць свае народы ад габрэйскага прыгнёту.

Мы адмаўляем юдаізм, хрысціянства, марксізм-ленінізм, сіянізм  як ілжывыя філасофскія вучэньні й рэлігіі, якія нясуць прыгнёт народам сьвету сіянісцкія цемрашалы, якія імкнуцца да стварэньня сусветнай дэспатычнай дзяржавы пад кіраўніцтвам юдэйскага манарха-самадзержца.

Што ж наўзамен гэтых ілжэрэлігій павінен выкарыстоўваць рускі народ?

Нам, рускім, і ня толькі рускім, а і ўсім арыйцамі, ня трэба прыдумляць штучныя рэлігіі. У нас ёсьць свая рэлігія. Натуральная, магутная і выдатная. Ад нас схавалі веды пра яе. Але цяпер гэтыя веды зноў выходзяць на паверхню грамадскага жыцьня Расеі.

А калі ты, шаноўны чытач, хочаш сур’ёзна разабрацца з гэтай крывацечнай праблемай, рэкамендую набыць «бібліятэчку рускага патрыёта» ў выдавецтве «Віцязь».

План Далеса

Яшчэ цяклі патокі крыві ў Другой сусьветнай вайне, а міжнародныя цемрашалы, якія ірвуцца да сусьветнага панаваньня, спланавалі новае крывавае злачынства — зьнішчэньне Савецкага Саюзу і накіданьне ярма на карэнныя народы. Гэтую сатанінскую задуму яны агучылі вуснамі дырэктара ЦРУ Алена Далеса в1945 годзе:

«Скончыцца вайна, усё неяк утрасецца, уладкуецца. І мы кінем ўсё, што маем, — усё золата, усю матэрыяльную моц на абалваньваньне і адурачваньне людзей!

Людскі мозг, сьвядомасьць людзей здольныя да зьмены. Пасеяўшы там хаас, мы непрыкметна падменім іх каштоўнасьці на фальшывыя і прымусім іх у гэтыя фальшывыя каштоўнасці верыць. Як? Мы знойдзем сваіх адзінадумцаў, сваіх саюзнікаў у самой Расеі.

Эпізод за эпізодам будзе разыгрывацца грандыёзная па сваім маштабе трагедыя гібелі самага непакорлівага на зямлі народу, канчатковага, незваротнага згасаньня яго самасьвядомасьці. Зь літаратуры і мастацтва мы паступова вытруцім іх сацыяльную сутнасьць, адвучым мастакоў, адаб’ем у іх жаданьне займацца малюнкам… дасьледаваньнем тых працэсаў, якія адбываюцца ў глыбінях народных мас. Літаратура, тэатры, кіно — усё будзе адлюстроўваць і праслаўляць самыя нізкія людскія пачуцьці. Мы будзем усяляк падтрымліваць і паднімаць так званых «мастакоў», якія стануць насаджаць і ўдзёўбваць у людскую сьвядомасьць культ сексу, гвалту, садызму, здрады — словам, усялякай амаральнасьці. У кіраваньні дзяржавай мы створым хаас і блытаніну.

Мы будзем незаўважальна, але актыўна і стала спрыяць самадурству чыноўнікаў, хабарнікаў, беспрынцыповасьці. Бюракратызм і цяганіна будуць узводзіцца ў дабрачыннасьць. Сумленнасьць і прыстойнасьць будуць абсьмейвацца і нікому ня стануць патрэбныя, ператворацца ў перажытак мінулага. Хамства і нахабства, хлусьня і падман, п’янства і наркаманія, жывёльны страх адзін перад адным і бессаромнасьць, здрада, нацыяналізм і варажнеча паміж народамі, перш за ўсё варожасьць і нянавісьць да рускага народу — усё гэта мы будзем спрытна і неўпрыкмет культываваць, усё гэта расквітнее махрыстым колерам.

І толькі нешматлікія, вельмі нешматлікія будуць здагадвацца ці нават разумець, што адбываецца. Але такіх людзей мы паставім у бездапаможнае становішча, ператворым у сьмеху вартых асоб, знойдзем спосаб іх абылгаць і абвясьціць адкідамі грамадства. Будзем вырываць духоўныя карані, спахабляць і зьнішчаць асновы народнай маральнасьці. Мы будзем расхістваць такім чынам пакаленьне за пакаленьнем. Будзем брацца за людзей з дзіцячых, юнацкіх гадоў, галоўную стаўку заўсёды будзем рабіць на моладзь, станем маральна раскладаць і разбэшчваць яе. Мы зробім зь іх цынікаў, пашлякоў, касмапалітаў.

Вось так мы гэта і зробім… »

І зрабілі! Сваіх адзінадумцаў саюзнікаў і памочнікаў сіл міжнароднага сіянізму (міжнароднага габрэйства) гэтыя стратэгі сатанізму знайшлі ў асобе ленінскага Палітбюро ЦК КПСС (Гарбачоў, Якаўлеў, Шэварнадзэ, Ельцын і шмат іншых здраднікаў Расеі й карэнных народаў зямлі рускай [ну, якая ж яна “руская”, калі на ёй жывуць карэнныя народы? Дзе ж элементарная логіка? – Рэд.]). І гэтыя «адзінадумцы» і «памагатыя» пад мудрым кіраўніцтвам сваіх сатанінскіх гаспадароў сёньня кіруюць прыніжанай і разрабаванай Расеяй.

Расея імі захоплена не сілай зброі [нарэшце вайскоўцы зразумелі, што зброя бывае ня толькі вайсковай…  Рэд.], а з дапамогай картавых агітатараў і прапагандыстаў сіянісцкага толку, праз друкаваныя і электронныя сродкі масавай інфармацыі, з дапамогай абалваньваньня даверлівага і прастадушнага рускага чалавека.

Народы Расіі! Ня верце ні слову гэтых «памочнікаў», картавых прапагандыстаў-агітатараў й імі скупленых СМІ.

Яны, па заказу сваіх гаспадароў, вядуць Расею да знішчэньня, а яе народы — да згубы.

Выканаем святы абавязак

Рускае войска стагоддзямі было абаронцам зямлі Рускай, абаронцам свайго народу. Таварышы афіцэры, мы кляліся не хрушчовым, брэжневым і тым больш не гарбачовым, ельцыным, пуціным. Мы прысягалі на вернасьць свайму народу, які нарадзіў і выхаваў нас.

Расія захоплена ворагамі з дапамогай інфармацыйнай зброі [!!! Гэта тое, што варта зразумець і ўсім беларусам. – Рэд.]. Расія гіне, зьнішчаецца рускі народ [гэта не зусім так: Расею з тэрытарыяльнай імперыі пераўтвараюць у імперыю фінансавую; кіраваць ёю разьлічвае сіянакратыя; а нас – беларусаў-літвінаў, рускіх-маскавітаў, украінцаў-русінах ды прадстаўнікоў іншых народаў - сапраўды запланавана зьнішчыць. – Рэд. ].

Выканаем сьвяты абавязак перад народам, абаронім яго ад поўнага зьнішчэньня. Растлумачце сябрам, блізкім і сваім падначаленым, што стварылі зь іх Радзімай габрэі — сёньняшні гаспадары становішча ў Расеі.

Рыгор Дуброў, генерал-лейтэнант

3.

Ад рэдакцыі:

Думаем, што кожнаму, хто прачытаў гэты матэрыял, стала зразумела, якія ўяўленьні знаходзяцца ў галовах значнай часткі расейскіх вайскоўцаў. Як і тое, што ўсе гэтыя ідэі наўрад ці будуць падабацца глабалісцкай сіянакратыі, яе агентам ва ўладзе цяперашняй Расеі, прадстаўнікам кліру РПЦ МП.

Сёньня за такія ўяўленьні сапраўды могуць забіць (нагадаем, што аналізуючы гібель Леха Качыньскага, мы ўжо прыйшлі да высновы, што ў сьвеце цяпер ідзе ІІІ Сусьветная вайна).

Наша стаўленьне да падобных поглядаў зьяўляецца неадназначным.

З аднаго боку мы згодныя, што ў Расеі ў 1917 годзе адбыўся бальшавіцка-сіянісцкі пераварот. Да гэтай высновы мы прыйшлі самастойна два гады таму (гл. http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606; няўжо расейскія вайскоўцы чытаюць нашы матэрыялы?). Згодныя мы і з тым, што Біблія (зь яе Старым запаветам), накінутая хрысьціянам у якасьці “кнігі, напісанай пад дыктоўку Бога”, зьяўляецца лепшым праектам сіяністаў. Пра гэта мы таксама ўжо неяк пісалі. Таму гэтыя палажэньні ў выказваньнях нябожчыкаў мы лічым моцнымі бакамі пададзеных вышэй поглядаў.

Аднак, з другога боку, немагчыма не заўважыць унутраную супярэчнасьць у стаўленьні некаторых вайскоўцаў да хрысьціянства. Так, і Пятроў, і Дубаў адышлі ад хрысьціянства. Аднак іх калега палкоўнік Квачкоў узгадвае Бога, моліцца Яму, хрысьціцца (гл. http://nashaziamlia.org/2010/10/29/3633/). Пры гэтым ён мае вельмі негатыўнае меркаваньне пра цяперашняга патрыярха РПЦ МП Кірыла (гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=ABwB5sGAyUc).

Але ёсьць трэцяе (і гэта самае галоўнае), з чым мы – сапраўдныя беларускія дэмакраты – катэгарычна ня можам пагадзіцца. Гэта з тым, што расейскія вайскоўцы лічаць беларусаў, рускіх і украінцаў “адзіным народам”, што “рускай зямлёй” называюць тэрыторыю ўсёй цяпершняй Расейскай Федэрацыі, што, хвалячы Лукашэнку і Сталіна, не пратэстуюць супраць этнацыду і генацыду “брацкага беларускага народу”, які робіць той жа Лу-ка. Усё гэта – праявы даўно вядомых расейска-імперскіх комплексаў, якія пачаліся з канцэпцыі “Масквы – трэцяга рыму” і зьвязаны зь імперскай ідэалогіяй заходнерусізму. Расейскія “патрыёты” павінны ўлічваць, што калі ў іх уяўленьнях гэтыя рэчы будуць заставацца і надалей, яны паразуменьня зь беларусамі ня знойдуць!

Адзначанае шкодзіць і ім, і нам. Але, як кажуць, нічога ня зробіш… Ніякія дамовы зь людзьмі, якія захоўваюць і культывуюць у сабе комплексы расейскай тэрытарыяльнай імперыякратыі, зьяўляюцца для нас прынцыпова немагчымымі.

З таго, што прысутнічае ў папярэднім матэрыяле, для нас істотным з’яўляецца тое, што палкоўнік Квачкоў — вядомы апанент Чубайса ды іншых расейскіх алігархаў – падтрымлівае Лукашэнку. Яшчэ больш важным з’яўляецца тое, што Лукашэнка праз афіцыйнае выданьне РБ (!) рэкламуе палкоўніка Квачкова. Але ёсьць і яшчэ больш важкая рэч – гэта веды пра тое, якія сілы ў Расеі прадстаўляе Квачкоў сваёй персонай. Гэтым сілам, іх ідэалогіі й апошнім падзеям вакол іх прысьвечаны даны матэрыял. Пачнем мы з артыкула расейскіх шавіністаў – г.зв. “арыйцаў” — якія своеасабліва абгульваюць тэму гібелі многіх вядомых расейскіх генералаў у апошнія гады.

1.

“ЛЕБЯДЗІНАЕ ВОЗЕРА” ЗАЦЯГНУЛАСЯ

Глеб Шчарбатаў (паводле http://ari.ru/news/3557/)

“Намесьнік начальніка Галоўнага выведчага ўпраўленьня (ГРУ) Генштабу Узброеных сіл РФ генерал-маёр Юрый Іваноў (гл. фота №1 уверсе) трагічна загінуў падчас купаньня”, — паведаміла ў суботу для РІА “Навіны” крыніца ў расейскім абаронным ведамстве. Агенцтва не ўдакладніла акалічнасьці і месца гібелі генерала. Цэнтральная газета Мінабароны РФ «Чырвоная зорка» ў суботу разьмясьціла на сваім сайце некралог, у якім выказала спачуваньні родным і блізкім загінулага (Паведамленьне Прэсы).

Калі б падчас купаньня «трагічна загінуў» нейкі генерал нейкай вайсковай часткі расеянскай хфедэрацыі, то тлумачэньне «нажэрся як свіньня, палез купацца і патануў» было б у 99% выпадкаў лагічным, правільным і вычарпальным. Аднак, калі «трагічна гінуць» генералы ПДВ, ФСБ і ГРУ, альбо нейкія асабліва сур’ёзныя вайскоўцы, асабліва з выведкі — гэта падзеі ўжо некалькі іншага роду.

Напрыклад, у ноч з 2 на 3 ліпеня 1998 года «трагічна загінуў» генерал Рохлін (гл. фота 2). Па версіі сьледства, яго застрэліла жонка. Па іншай версіі Рохлін задумаў вайсковы пераварот і за гэта быў забіты.

28 красавіка 2002 года верталёт Мі-8, на якім ляцеў генерал Лебедзь (фота 3), урэзаўся ў ЛЭП. Па версіі сьледства, быў моцны туман і пілот не справіўся з кіраваньнем. Аднак па іншай версіі Лебедзь таксама нешта там задумаў. Верыць следству або той, іншай версіі — кожны вырашае сам.

14 верасьня 2008 у авіякатастрофе над Перм’ю загінуў генерал Трошаў (фота 4). У сьледства на гэты раз было шмат версій, першая з якіх была пра «пажар ў рухавіках», а апошняя — «пра п’яных пілотаў». Адсюль, калі нават сьледчыя не адзіныя ў меркаваньні, зусім незразумела, чаму верыць.

Яшчэ больш багатым на дзіўныя сьмерці генералаў быў 2009-ы год. Так, у лютым летась «ад сардэчнага прыступу» памёр генерал ФСБ РФ Аляксандр Рагачоў (фота знайсьці не атрымалася; ФСБ, аднак) — прама за рулём свайго аўтамабіля. Пасьля сьледчыя знайшлі ў генерала агнястрэльнае раненьне ў галаву, аднак хто яго ведае – можа, пасьля стрэлу генералу стала дрэнна з сэрцам, бо ня могуць жа сьледчыя нахабна хлусіць?

21 чэрвеня 2009 ў Маскве памёр генерал Пятроў (фота 5), які стаяў за так званым КОБ [Канцэпцыя грамадскай бясьпекі. – Рэд.]. Што там казалі сьледчыя на гэты конт — ужо не запомніць, але прыхільнікі генерала Пятрова ў адзін голас сьцьвярджаюць на сваіх форумах, што Пятроў быў атручаны.

У лістападзе таго ж 2009-га года дзіўным чынам памёр афіцэр ГРУ Антон Сурыкаў, які па адных дадзеных палкоўнік, па іншых — генерал. Сурыкаў пайшоў у кафэ папіць кавы і, хоць кафэ было ня тое самае, дзе піў ў свой час гарбату грамадзянін Літвіненка, тым ня менш, пасьля кавы Сурыкаву стала дрэнна, і ён памёр [пра гэтую падзею і абставіны вакол яе мы паведамлялі вось тут:  http://nashaziamlia.org/2010/03/21/3173/#more-3173  - Рэд.]. Некаторыя блогеры пісалі тады, што Сурыкаў быў чалавекам Мядзьведзева і яго кандыдатам на пасаду начальніка ГРУ МО РФ. Аднак праверыць, наколькі гэтая інфармацыя дакладная, немагчыма й інфармацыя аўтаматычна пераходзіць у катэгорыю «іншай версіі».

Тым ня менш, пра тое, што генерал Шаманаў (гл. фота 6), напрыклад, таксама як бы з каманды Мядзьведзева, казала ня толькі бабка. На пасаду камандуючага ВДВ яго ставілі зь вялікім скрыпам, а калі паставілі — пачалася цэлая інфармацыйная кампанія па яго дыскрэдытацыі, аб чым мы пісалі ў свой час. На шчасьце, на здароўі Шаманава інфармацыйныя атакі не адбіліся, тым больш што ў захапленьні дайвінгам ён не заўважаны, і каву п’е, напэўна, толькі дома.

Аднак яго калега з ПДВ палкоўнік Палянскі (фота 7) 2009-га года не перажыў. Ён памёр яшчэ ў студзені. Як высьветліла сьледства — палкоўнік застрэліўся. Прычым, ён, відаць, прызабыў навыкі стральбы з пісталета, бо з першага разу трапіў у падлогу, і толькі з другога — у сябе.

Увогуле, складана яно ўсё з гэтымі генераламі і палкоўнікамі. Так што, калі следства лічыць, што генерал ГРУ Іваноў загінуў падчас купаньня – значыць, сьледчым яно лепш відаць. Ня могуць жа сьледчыя памыляцца…

ГРУ — ня самая простая арганізацыя, пра што пісаў яшчэ спадар Рэзуна-Сувораў. ГРУ-шнікаў, як і дэсантнікаў, яшчэ ў СССР вельмі строга трэніравалі на прадмет «хто твой начальнік». Так, калі ў частку якога-небудзь Мухасранска прыязджаў зь інсьпекцыяй нейкі грамадзянін зь вялікімі лампасамі — усе афіцэры білі яму паклоны, а салдаты падалі ніц. Але ў частцы ВДВ генерала папросту маглі арыштаваць па загадзе камандзіра ўзвода, бо там мала начальнікаў ў салдата: камандзір ўзвода, камандзір роты і галоўнакамандуючы ВДВ. Астатніх загадана пасылаць на х* адкрытым тэкстам. У ГРУ сітуацыя яшчэ стражэй: там па загаду камандзіра роты маглі расстраляць нават Генеральнага Сакратара ЦК КПСС, калі б таго нейкім ветрам занесла ў частку. У такім духу зусім АФІЦЫЙНА навучалі асабовы склад — у цябе ёсьць толькі твой камандзір, якога ты ведаеш асабіста.

Наогул ГРУ — гэта вельмі вялікая і вельмі сур’ёзная арганізацыя, са сваімі ўзброенымі часткамі, са сваёй агентурнай сеткай. Пры СССР яна на роўных канкуравала з КГБ. Таму, мяркуем, намесьнік начальніка ГРУ — гэта ня просты чалавек, а такі, які нават у сарцір ходзіць у суправаджэньні пары здаровых малайцоў, бо носьбіт дзяржаўных таямніц. Так што калі такі чалавек тоне пры занятках дайвінгам — яно дзіўна. Але сьледчым яно лепш відаць.

Мы, вядома, ня сьледчыя, мы больш па частцы «іншых версій», бо карыстаемся толькі сваімі мазгамі й адкрытымі крыніцамі, таму сьмерць генерала Іванова прымусіла нас успомніць балет «Лебядзінае возера», які ў СССР часам круцілі па тэлевізары. Ставілі яго, калі раптам ўрэзваў дуба Генеральны сакратар. Сказаць пра гэта адразу народу неяк не рашаліся, таму пакуль у Крамлі ішлі разборкі на прадмет “хто цяпер самы галоўны» — народу круцілі «Лебядзінае возера» [...] Але на шчасьце для савецкіх тэлегледачоў пытаньні зь кіраўніком «вертыкалі» вырашаліся хутка і «Лебядзінае возера» паказвалі дні два, ня больш.

Іншая справа — расеянскай федэрацыя. Тут пытаньне, падобна, вырашаецца з 2009-га года — калі й пачаліся дзіўныя сьмерці генералаў сьпецслужбаў і сьпецвойскаў. Грамадзянам, тым часам, круцяць «Лебядзінае возера», хоць рэальныя пытаньні вырашаюць дзесьці ў кулуарах. І мы бачым толькі выпадаючыя з-за заслоны трупы. Паколькі ж трупаў у апошні час неяк ужо даволі шмат, пытаньне, відавочна, ужо блізкае да свайго рашэньня і ў самы бліжэйшы час «Лебядзінае возера», якое зацягнулася, зьменяць на нешта больш інфарматыўнае.

Але ўсё роўна, скажам: чувакі, вырашайце хутчэй…

05-09-2010 г.

(канец арыткула)

2.

Літаральна ў апошні час сітуацыя з таямнічымі сьмерцямі расейскіх генералаў яшчэ больш абвастрылася.

4 кастрычніка 2010 г. у Маскве быў забіты генерал-маёр, былы начальнік выведуправы галоўкамату ўнутраных войскаў МУС Расеі Віктар Чаўрызаў (гл. фота 8). Па афіцыйнай версіі, ён каля 10 раніцы нібыта пусьціў сабе кулю ў галаву з пісталета ў пад’ездзе дома, дзе жыў. Цела Чаўрызава на 16-м паверсе дома знайшла жонка. Між тым, для блізкіх генерала яго самагубства стала поўнай нечаканасьцю. У панядзелак з раніцы яго паводзіны ніколькі не выклікалі насьцярожанасьці членаў сям’і. Пасьля фармальнай адстаўкі Чаўрызаў узначаліў т.зв. «Асацыяцыю прадпрыемстваў ахоўна-прававой абароны».

28 кастрычніка ў цэнтры Масквы побач з уласным домам было знойдзена цела апазіцыйнага генерал-лейтэнанта ў адстаўцы Барыса Дзебашвілі, 1929 года нараджэньня. Ніякіх падрабязнасьцяў аб прычынах сьмерці не паведамляецца.

У гэты ж дзень у балашыхінскім раёне Маскоўскай вобласці на платформе «Зара» патрапіў пад цягнік генерал-лейтэнант у адстаўцы, былы камандуючы радыётэхнічнымі войскамі СПА Рыгор Дуброў (фота 9). Трагічны інцыдэнт адбыўся каля 19:00 па маскоўскім часе. Паведамляецца, што Дуброў «зваліўся» пад электрацягнік, які прыбываў. Медыкі канстатавалі сьмерць генерала ў выніку шматлікіх траўмаў рознай ступені цяжкасьці. Рыгор Дубров ў апошні час займаў пасаду старшыні прэзідыума Рускага антыфашысцкага камітэту і з’яўляўся членам Каардынацыйнай рады вайскова-патрыятычных грамадскіх арганізацый Расеі. Па словах таварышаў па службе, ён быў найблізкім паплечнікам апазіцыйнага палкоўніка ў адстаўцы Ўладзіміра Квачкова (гл. фота ў пачатку артыкула – абодва побач на нейкай нарадзе).

У суботу 30 кастрычніка ў 9:40 мск недалёка ад Тулы быў паранены ў выніку аварыі Камандуючы ПДВ генерал-лейтэнант Уладзімір Шаманаў (фота 6). Шафёр у выніку загінуў, а Ўладзімір Шаманаў і в.а. камандзіра тульскага злучэньня ВДВ палкоўнік Аляксей Наумец, які таксама быў у аўтамабілі, атрымалі раненьні. Міліцыя высьветліла, што «па невядомых прычынах» грузавая машына МАЗ выехала на паласу сустрэчнага руху і сутыкнулася з аўтамабілем BMW, у якім знаходзіўся… камандуючы ВДВ.

Напярэдадні выбараў у Беларусі мы працягваем сачыць за падзеямі й некаторымі знакавымі асобамі ў Расеі. Бо не сакрэт, што палітычныя сілы гэтай імперыі (а яны далёка не аднастайныя) будуць уплываць на хаду выбараў у нашай дзяржаве. У сувязі з гэтым мы вырашылі выставіць і на нашым сайце артыкул, надрукаваны ва ўрадавай (!) газеце “Рэспубліка”. Там было пададзена інтэрвю небезьвядомага “замахоўца на Чубайса” палкоўніка Квачкова, які, хутчэй за ўсё, належыць да групы вайскоўцаў — аўтараў вядомага “Закліку да рускага народу, афіцэраў арміі й флоту…” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/03/11/3142/). Гэтая падзея яўна не выпадковая і будзе мець працяг у будучыні. Каб не дазваляць расейскай імперскай прапагандзе (а Квачкоў — тыповы расейскі тэрытарыяльны імперыяліст) хоць трохі зачапіцца за душы беларусаў, шэраг найбольш адыёзных выказваньняў гэтага “таварыша” мы каментавалі адразу па ходу тэкста (узята з сайта “Нашай Нівы”, http://nn.by/?c=ar&i=45028, і трохі  падпраўлена).

Рэдакцыя.

Чалавек, які пабываў у гасьцях у газеты «Рэспублiка», безь перабольшаньняў, асоба — выдатны сем’янін і патрыёт сваёй Айчыны. Ён ня дзеліць народы Беларусі, Расіі й Украіны па нацыянальнай прыкмеце [такія заявы – тыповая рыса кожнага расейскага імперца. – Рэд.], не падладжваецца пад імгненную палітычную кан’юнктуру. Ён прафесійны вайсковец, палкоўнік Узброеных сіл Расеі ў адстаўцы. Гэты чалавек быў на перадавой падчас афганскай і чачэнскай войнаў, у Карабаху і Таджыкістане. Пра гэта сьведчаць дзяржаўныя ўзнагароды — два ордэны Мужнасьці і Чырвонай Зоркі, 13 савецкіх, расейскіх і замежных медалёў. Гаворка ідзе пра Уладзіміра Квачкова, імя якога стала вядомае шырокай публіцы пасьля нашумелай крымінальнай справы аб замаху на расейскага алігарха Анатоля Чубайса. Пад яго аўтамабілем была падарваная міна, а машына аховы алігарха была абстраляная з аўтаматычнай зброі. 19 сакавіка 2005 Уладзімір Квачкоў быў затрыманы па падазрэньні ў арганізацыі гэтага замаху, некалькі гадоў правёў за кратамі, але судовым рашэньнем быў апраўданы і адпушчаны на волю.

Чаму «шылі» справу Чубайса?

Усё-ткі я былы камандзір 15-й брыгады сьпецназу, адзін з кіраўнікоў многіх сьпецаперацый узброеных сілаў. Маё лецішча за 12 кіламетраў ад лецішча Чубайса. Калі ж мая машына была заўважаная ў раёне замаху (трапіла ў поле зроку службы бясьпекі Чубайса), то яны «прабілі» яе па ўсіх магчымых каналах. Пасьля чаго высьветлілі, хто я, і што я, мякка кажучы, не сімпатызую людзям тыпу Чубайса. Гэта стала для іх сапраўднай знаходкай. У дзень замаху мая машына праязджала ў гэтым раёне. Такім чынам, злачынства было «раскрытае». Потым яшчэ знайшлі ў маім гаражы пісталет і патроны, якія мне не належалі… Усё! 80 экспертыз правялі! Ніякіх доказаў маёй віны, сьведак не знайшлі. Затое здарылася ўдалае супадзеньне.

Два склады суда вынесьлі па справе апраўдальны вердыкт. Але другі апраўдальны вердыкт некалькі дзён таму апратэставала пракуратура. Па законе ёсьць адна падстава для скасаваньня апраўдальнага прысуду: калі ў ходзе судовай вытворчасьці Крымінальна-працэсуальны кодэкс парушаны настолькі, што гэта не дазволіла абвінавачваньню прадставіць доказы або абмежавала магчымасьці па прадстаўленьні доказаў. Гэта значыць, кажучы людскай мовай, нібыта суддзя так вяла працэс, што пракуратура не змагла прадставіць доказы. У гэтае трызьненьне чалавек у здаровым розуме паверыць ня можа. Больш за дзевяць месяцаў доўжыўся працэс, але ў лютым мяне выдалілі з залы суда і да жніўня туды не пускалі. Мяне пазбавілі фізічнай магчымасьці ў ім удзельнічаць. Гэта неверагодна! Вось такі суд у нас.

Мяне часта пытаюць: ці была ў мяне з Чубайсам размова сам на сам? Не было. Аднак у нас зь ім адбылася такая цікавая сцэнка. Я з «клеткі» ў судзе сказаў: «Чубайс, ваша месца вось тут, бо вы не дзяржаўны, а антыдзяржаўны дзеяч».

Я праходзіў па артыкуле аб замаху на жыцьцё дзяржаўнага дзеяча. Цалкам абгрунтавана яго спытаў: «Ці адносіцца разбурэньне расейскай эканомікі да вашай дзяржаўнай дзейнасьці?»

Пасьля пяці-сямі такіх пытаньняў суддзя папярэдзіў, што выдаліць мяне з залы. Вось так, седзячы ў клетцы, я зь ім і меў зносіны, а апошнім разам мяне нават не пусьцілі ў залу. Згодна з Еўрапейскай хартыяй па правах чалавека, абвінавачваны мае неад’емнае права задаваць пытаньні сьведкам, якія яго вінавацяць. Я тады сказаў суддзі, што гэта парушэньне міжнародных нормаў — пазбаўленьне мяне права на асабістую абарону. Але гэта не дапамагло. Вось такая ў нас дэмакратыя…

У адной камеры з Хадаркоўскім

Гэта быў сюрпрыз для мяне. Па мяне прыйшлі ў камеру і сказалі: «З рэчамі на выхад». У гэты момант ты ня ведаеш, пераводзяць цябе ў іншую камеру або ў іншую турму. У калідорах я не сустракаў ні аднаго арыштанта. Там жорсткая сістэма ізаляцыі, ты заўсёды ідзеш па пустых калідорах.

Мяне завялі ў іншую камеру — там я ўбачыў Хадаркоўскага. Чыё гэта было рашэньне — нас «сумясьціць»? Ня ведаю, але я адразу падумаў, што гэта правакацыя.

Спачатку мы прыглядаліся адзін да аднаго, потым пачалі размаўляць і нават дыскутаваць. Але толькі на «вы». Адзін раз мы праспрачаліся 18 гадзін.

Асноўная тэма — уся гэтая лібералізацыя, шлях Расеі і г.д. На некаторыя рэчы мне ўдалося зьмяніць яго погляды. Напрыклад, на пытаньні ўвядзеньня кантрактнай арміі.

Чалавек настолькі быў ня ў курсе сітуацыі ў расейскай арміі, што калі даведаўся, што ў салдацкіх казармах няма элементарных душавых і гарачай вады, быў у шоку. Салдаты мыюцца ў лазьні раз на тыдзень. Памыць анучы і шкарпэткі элементарна няма дзе. Расейскі салдат у пятроўскай арміі замест лапцяў атрымліваў боты, замест рызьзя — кашулю, кіцель. Хадаркоўскі быў шчыра зьдзіўлены, даведаўшыся ўсё гэта.

Ня ведаюць расейскія алігархі рэальнага становішча спраў у Расеі, а хутчэй, ведаць ня хочуць. Мяне часта пытаюцца: справядліва, што Хадаркоўскі сядзіць? Я адказваю: «Несправядліва ня тое, што Хадаркоўскі сядзіць, а тое, што не сядзяць побач астатнія. Ну, прозвішчы вы ведаеце…»

Сёньня пытаньне, пасадзіць чалавека ці не, вырашаецца ў Расеі не паводле ступені яго правапарушэньняў, а паводле эканамічнай мэтазгоднасьці для яго праціўнікаў.

Нявыгадны фон

Я пяць гадоў ня быў у Беларусі. Прыехаў і пераканаўся, наколькі далёка ад Расеі сышла Беларусь у сваім эканамічным, сацыяльным і наогул у дзяржаўным будаўніцтве.

Пасьля развалу СССР мы пачалі з аднаго зыходнага пункту. Але ў Беларусі пачалі мэтанакіравана будаваць і адраджаць сваю дзяржаўнасьць [з дапамогай этнацыду і кансервацыі саўковай сістэмы?.. – Рэд.], а ў Расеі развал працягваецца і пагаршаецца да гэтага часу. І цяпер вынік разрыву гэтых двух курсаў вельмі прыкметны.

Першае ўражанне ад візіту ў Беларусь: на вашым фоне тое, што адбываецца ў Расеі — нацыянальная катастрофа. Людзі ў Беларусі жывуць працай, у грамадстве захоўваюцца людскія адносіны.

У доме ёсьць клапатлівы гаспадар, і гэта адчуваецца. Мы пакуль можам пра гэта толькі марыць.

Вось колькі, напрыклад, Расея пабудавала нафтаперапрацоўчых заводаў за апошнія 20 гадоў? Бо прыбыткі ад нафта- і газаздабычы велізарныя… Адказ — ніводнага.

А “бацька” за маржу, атрыманую ад перапрацоўкі нафты ды продажу нафтапрадуктаў на Захад, пабудаваў сучасны нафтаперапрацоўчы комплекс і цяпер, атрымліваючы з трубы сырую нафту, перапрацоўвае і прадае яе з выгадай для эканомікі дзяржавы. Чаму ў Расеі ўсё наадварот — зразумела: алігархі разумеюць, што нафтаперапрацоўчы заводзік з сабой на Захад самалётам не зьвязеш. Затое можна вывезьці «бабло», атрыманае ад сырой нафты.

Вялікаросы, беларусы і маларосы — гэтае трыадзінства і ёсьць рускі народ [зноў паўтор тыповага расейска-імперскага міфу. – Рэд.]. У нас адзін агульны корань… [ва ўсіх людзей на сьвеце “адзін агульны корань”; але пасьля таго, як адзін народ забівае, зьнішчае, рабуе іншы народ, пра нейкае адзінства казаць недарэчна! – Рэд.] Але каб перамагчы гэты вялікі народ, яго трэба раз’яднаць. І гэта пасьпяхова робіцца цягам апошніх 20 гадоў. Размываюць наша адзінства пад любымі прэтэкстамі, у тым ліку і на падставе так званага прагматызму. А мы, калі можна так сказаць, тры сястры, якія пайшлі ад адных бацькоў. У сям’і, як вядома, дзеці розныя, але мы родныя. [па-першае, толькі частка “рускіх”, дый тое, меншая, у пэўнай ступені зьяўляецца генетычна нашымі братамі-славянамі; па-другое, пасьля ўсіх гэтых “рускіх” іванаўгрозных, пятроўпершых, суворавых, мураўёвых, леніных, сталіных, ельцыных, пуціных і тысяч усіх іншых “рускіх”, якія ім дапамагалі ўціскаць і зьнішчаць беларусаў-літвінаў, прыйшоўшы на нашу зямлю, ніякай гаворкі пра сястрынства-братэрства паміж намі ды маскалямі й блізка быць ня можа! – Рэд.]

Цяпер вялікаросы ў духоўным плане — мёртвы народ [вось гэта - так. Даўно вядома: ня можа быць свабодным народ, які ўціскае іншыя народы! – Рэд.]. Гэта вынік той палітыкі, якая насаджаецца нам усе гэтыя гады. Яна антыхрысьціянская, таму што ў яе аснове ідэалогія нажывы і асабістага ўзбагачэньня. У расейскай гісторыі былі перыяды і горшыя ў матэрыяльным плане, але такога бязвер’я, засмучэньня і бязвольля руская зямля яшчэ, мабыць, ня бачыла.

Беларуска-расейскія дачыненьні

Складана наладзіць адносіны паміж кіраўнікамі краін, якія цалкам па-рознаму ставяцца да сваіх народаў і ў цэлым да саюзнага будаўніцтва.

Ведаеце, ёсьць рэжым расейскі, а ёсьць народ расейскі [“расейскі рэжым”, а больш дакладна расейская імперыякратыя ў Расеі ёсьць, але “расейскага народу” няма; ёсьць альбо расейскае грамадства, у якое ўваходзяць усе грамадзяне Расеі, альбо прадстаўнікі некалькі вельмі далёкіх народаў, якія аб’яўляюць сябе “рускімі людзьмі”,  кажуць, што яны “рускія”; акрамя таго, у Расеі ёсьць значная доля тых (прычым гэтая доля апошнія гады хутка расьце), хто ня лічыць сябе расейцам. – Рэд.]. Хачу, каб браты-беларусы разумелі розніцу [як бачна, мы гэтую розьніцу разумеем лепш за Квачкова. – Рэд.]. Я сюды прыехаў, а мне кажуць: «Навошта вы там, у Расеі, на нас наязджаеце?» А я кажу: «Гэта ня мы ў Расеі, а алігархічныя колы, якія расцягнулі Расію, а цяпер хочуць гэта зрабіць і з Беларусьсю!» [Расейскія алігархі, як мы ўжо паказалі й зафіксавалі на нашым сайце – гэта неад’емная частка сёньняшняй расейскай імперыякратыі. – Рэд.].

Вядомыя сілы ў Расеі цяпер злыя і ўстрывожаныя. Яны бачаць, што ў Беларусі людзі пасьпяхова працуюць, ствараюцца і працуюць прадпрыемствы, адраджаецца вёска. Усё гэта прынадны кавалак, але ён пакуль ня іхны… [а, вось гэта, на жаль, так. – Рэд.] Яны разумеюць, што, пакуль Лукашэнка ва ўладзе, ім не прысабечыць ні МАЗ, ні БелАЗ, ні «Беларуськалій», ні газаправод, ні іншыя каштоўнасьці. Вось сапраўдная прычына нібыта некаторых эканамічных рознагалосьсяў…

Вядома, яны мараць пра зьмену палітычнага і эканамічнага курсу ў Беларусі, але я вельмі спадзяюся, што гэтага не адбудзецца [ты на гэта спадзяешся, а мы змагаемся за тое, каб беларуская ўласнасьць перайшла ў рукі беларусаў. – Рэд.].

Як далей у гэтых умовах Беларусі будаваць стасункі з Расеяй? Толькі на ўзроўні народаў, асобных рэгіёнаў, прадпрыемстваў і г.д.

Асноўная маса расейцаў бачыць і разумее, што адбываецца ў вашай краіне. Акрамя таго, абудзіць антыпатыю да беларусаў у расійцаў на генетычным узроўні немагчыма. Усе ведаюць, што менавіта беларусы прынесьлі ў ахвяру траціну сваіх землякоў дзеля вызвалення Еўропы і Расеі ад гітлераўскага прыгнёту. Аднак паколькі ў сьвядомасьць маіх суграмадзян метадычна ўводзіцца інфармацыйная атрута, некаторыя ўжо пасьпелі прыняць «версію», што нібыта Расея корміць беларусаў. Маўляў, «мы беларусам нешта дарма даем…» Ведаеце, такі таленавіты нягоднік, як Гёбельс, казаў, што хлусьня, сказаная тысячу разоў, робіцца праўдай. А калі хлусьня з тэлеэкрана гучыць суткамі, тыднямі ды месяцамі, то людзі робяцца няздольнымі да крытычнага асэнсаваньня рэчаіснасьці. Аднак такія настроі назіраюцца ў той частцы насельніцтва Расеі, якой уласьцівая спажывецкая псіхалогія [г.зн. у большасьці. – Рэд.].

Асобна хацеў бы сказаць пра ўсе гэтыя агідныя фільмы пра вашага прэзідэнта. Навошта іх лепяць? Відавочна: такім чынам расейская ўлада спрабуе адцягнуць увагу расейцаў ад надзённых і самых вострых праблем унутры ўласнай краіны. Шматканальная хлусьня не спыняецца ўжо некалькі гадоў, а ў апошнія месяцы набыла нябачаны напал. Алігархі ня дурні й разумеюць, што яны на фоне Лукашэнкі паўстаюць ў вельмі нявыгадным сьвятле. Тут адраджаецца і разьвіваецца дзяржава і грамадства, а ў Расеі пануе алігархічны бандытызм. Сталі бачныя прыкметныя сацыяльныя і сацыяльна-псіхалагічныя разыходжаньні й наступствы гэтых двух курсаў. Гэта іх раздражняе. Вось і пачалі думаць, як абліць брудам кіраўніцтва Беларусі, як асабіста зьняважыць вашага прэзідэнта.

Безумоўна, і ваша кіраўніцтва памыляецца — бо ўсе жывыя людзі. Памылкі ў дзяржаўным будаўніцтве, прычым ня ў самых простых умовах, якія актыўна ствараюцца звонку, непазьбежныя. Але ў галоўным вы тысячу разоў маеце рацыю. У Беларусі захавана ня толькі эканоміка, захаваны і ўмацоўваецца дух нацыі [ну, пра што ён трыньдзіць?! Ну, як можа ўмацоўвацца дух нацыі ва ўмовах ЭТНАЦЫДУ?! – Рэд.].

Працэс «наездаў» і «накатаў» з боку пэўных расейскіх сіл, я ўпэўнены, не бясконцы. А пакуль Бацьку [так у аўтарскім варыянце – зь вялікай літары і без дзьвюкосьсяў… - Рэд.] трэба набрацца вытрымкі і трываць усю гэтую поскудзь, дзеля будучыні нашых народаў.

Фарпост

Нярэдка даводзіцца чуць меркаваньні расейскіх «стратэгаў»: маўляў, вялікай розьніцы, дзе стаяць войскам СПА — у Брэсьце ці пад Смаленскам, — няма. Я да гэтага часу зьяўляюся галоўным навуковым супрацоўнікам Цэнтра ваенна-стратэгічных дасьледаваньняў Генштабу Ўзброеных сіл Расеі. У свой час працаваў у складзе працоўнай групы камісіі саюзнага парламенту па ўніфікацыі заканадаўстваў Беларусі й Расеі ў вайсковай сьферы. І магу сказаць: толькі той, хто зусім нічога не разумее ў ваеннай стратэгіі, здольны сцьвярджаць, што калі мы перавядзем групоўку ў Смаленск, то ад гэтага нічога ня зьменіцца [пераводзьце за Вязьму; Смаленшчына – беларуская зямля. – Рэд.]. Ваенна-стратэгічнае значэньне Беларусі нават ня ў тым, дзе стаіць групоўка, а ў мэтанакіраваным адсячэньні ад Расеі беларусаў. «Рускае тулава» цяпер стаіць на адной беларускай назе, а другая (Украіна) ужо падкурчаная, замест яе крук. Калі цяпер выбіваецца «беларуская нага», то Расія становіцца на калені [а, можа, так і трэба гэтай “Расеі” за ўсё, што яна зрабіла ў дачыненьні да беларуска-літвінскага народу?! Можа, гэта настае час расплаты? - Рэд.].

Разглядаць саюзную групоўку войскаў у адрыве ад стратэгічнай тэрыторыі Беларусі было б проста недальнабачна. Тым ня менш, расейскі бок адмовіўся ўключаць у саюзную дамову нават артыкул, які рэгламентуе сумесную вайсковую арганізацыю саюзнай дзяржавы [ну, і слава Богу. – Рэд.].

Значэньне ўзброенай групоўкі наўмысна будзе апускацца ўсё ніжэй, каб пасьля прыбраць нават згадку аб ваенным супрацоўніцтве. Чужы алігархічны лад Расеі ў цэлым спрабуе ператварыць саюзныя інстытуты ў аморфныя, безжыцьцёвыя ўтварэньні [перакладзем на нармальную мову: алігархічныя колы расейскай імперыякратыі не жадаюць узмацненьня ваенных колаў расейскай імперыякратыі й ставяць апошнім палкі ў колы; што, дарэчы, ня блага… – Рэд.].

У той жа час, казаць аб баяздольнасьці сучаснай расейскай арміі можна зь вялікай нацяжкай.

Таму фарпост Расеі, гарант яе ваеннай бясьпекі — Беларусь [а ты запытаўся ў гаспадара Беларусі – беларускага народу – ці хоча ён быць “фарпостам-гарантам” усходняй імперыі?! – Рэд.].

Мы ж прыйшлі да ідэі стварэньня «народнага апалчэньня» яшчэ і таму, што цяперашняя расейская ваенная машына ня ў стане забясьпечыць бясьпеку краіны. Хлопчыкі-прызыўнікі, што праслужылі па годзе, на заржавелых танках, Расею абараніць ня змогуць.

Народнае апалчэньне імя Мініна і Пажарскага

Абсалютнай большасьці карэнных народаў Расеі [ну, вось, цяпер выкарыстаны адэкватны выраз. – Рэд.] становяцца відавочнымі наступствы 20-гадовага ліберальна-нацысцкага акупацыйнага кіраваньня сусьветнай закулісы: духоўны сьвет Расеі падвергнуты гвалту, краіна разрозьненая, золатавалютныя запасы вывезеныя на Захад, разбураныя нацыянальная прамысловасьць, сельская гаспадарка, войска… З кожным годам амаль на мільён расейцаў становіцца менш, затое павялічваецца колькасьць дзяцей-беспрытульнікаў, якія вымушаны зарабляць сабе на жыцьцё жабраваньнем і прастытуцыяй.

Мы стварылі Ўсерасейскі грамадскі рух «Народнае апалчэньне імя К.Мініна і Д.Пажарскага», таму што моўчкі глядзець на ўсё гэта больш немагчыма.

Павінен быў адбыцца з’езд нашага руху, створанага па ініцыятыве Ўсерасейскага афіцэрскага сходу, на якім у мінулым годзе я быў абраны начальнікам штабу. Мы адразу заявілі, што будзем змагацца не за абястлушчаны кефір, санаторна-курортныя пуцёўкі й камунальныя ільготы, а за зьмену палітычнага курсу і палітычнай сістэмы ў Расеі. Большасьць ветэранскіх арганізацый сышлі ад палітычных патрабаваньняў, таму мы арыентуемся на больш думаючы пласт расейцаў — маладых людзей 20–35 гадоў, якія складаюць аснову нашага руху. Гэтым мы выгадна адрозьніваемся ад многіх іншых структур. Так, на «Рускі марш» у мінулым годзе выйшлі 10 тысяч маладых хлопцаў. Чаму многія зь іх блытаюцца са скінхэдамі і рознымі нацыстамі? Яны разумеюць, што краіна гіне і трэба неяк яе ратаваць. Але ня ведаюць, як.

На гэта ў мяне заўсёды была вельмі негатыўная рэакцыя. Я ваяваў у Афганістане, і мой батальён складаўся таксама з туркменаў, узбекаў, таджыкаў, якія аднолькава рызыкавалі жыцьцём за нацыянальныя інтарэсы нашай краіны [не за “нацыянальныя” інтарэсы, а за “імперскія”. – Рэд.].

Не азіяты і каўказцы вінаватыя ў расейскіх бедах… [а хто? Чаму ня кажаш? – Рэд.]

Яго сям’я — яго багацьце

У мяне чацьвёра дзяцей і двое ўнукаў. Старэйшы сын па «справе Чубайса» ў вышуку ўжо 6-ы год, а малодшы толькі што скончыў філасофскае аддзяленьне ўніверсітэта. Я ня так даўно патэлефанаваў камандзіру брыгады спецназу і кажу: «Трэба аднаго масквіча ўзяць у брыгаду шарагоўцам». Ён шчыра адказаў, што любы масквіч, ды яшчэ пасьля ўніверсітэта, у вайсковым сьпецназе — гнілы матэрыял. Я потым ужо прызнаўся, што гэты масквіч — мой малодшы сын. Тады ён сказаў: добра, аднаго масквіча ў брыгадзе як-небудзь сьцерпім. А ваенкам наогул шчыра зьдзівіўся: «Уладзімір Васільевіч, звычайна палкоўнікі просяць мяне, каб я іх сыноў адмазаў ад войска, а вы, наадварот, просіце яго забраць». Праўда, давялося яго службу на паўгода ўсё роўна адкласьці з-за перанесенай нядаўна аперацыі.

Я веру, што ён стане сьпецназаўцам і гонарам Расеі.

Старэйшая дачка — кандыдат медыцынскіх навук, працуе ў адной з прэстыжных клінік у Маскве. Малодшая дачушка таксама разумніца — скончыла інстытут, працуе, хоць у яе ДЦП і яна прыкавана да інваліднай каляскі. Ёсьць яшчэ ўнук Іван і ўнучка Мар’я, я іх люблю проста бясконца. Мая жонка — мой гонар. Мы зь ёй бралі шлюб у турме. Было відавочна, што мяне будуць саджаць і паабяцалі пажыцьцёвае зьняволеньне. Тады жонка прыняла рашэньне браць шлюб загадзя, бо пры пажыцьцёвым прысудзе зрабіць гэта немагчыма.

Вось такі ў мяне быў турэмны шлюб.

Філасофія расейскага вайскоўца

Я вымушаны стаць у сваёй краіне грамадска-палітычным дзеячам. Перафразуючы Маякоўскага, тым і цікавы людзям.

Не так даўно перачытаў Дастаеўскага, у прыватнасьці «Бесаў», якія не ўваходзілі за савецкай сістэмай у праграму для абавязковага вывучэньня. Гэты твор унікальны, бо дае зразумець, што з намі робяць сёньня нашы ворагі: менавіта тое, што стварыў сатана з рускай зямлёй. Але я абсалютна перакананы, што нас ня змогуць разьвесьці па розных «клетках» і канчаткова перасварыць.

Я малюся за саюз Вялікай, Малой і Белай Русі, якому Бог абавязкова дапаможа адрадзіцца [а мы марым, каб як мага далей адарвацца ад крывавай, гнюснай імперыі. – Рэд.].