З нагоды адзначэньня цяперцамі й расейскімі імперцамі “сьвята 9-мая”, падаем яшчэ адзін артыкул. Яго аўтар разглядае праблему зусім зь іншай пазіцыі — ідэалогіі ісламу. Ацэнкі спадара Мінкаілава зьяўляюцца, на наш погляд, хаця і не ідэальнымі, але ня менш цікавымі, чым спадара Росава (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/09/90496.shtml; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

«Замест зачыну

Тэма, якая кожны год становіцца прадметам абмеркаваньняў у СМІ, толькі на першы погляд, здаецца, не ўяўляе цікавасьці для маджахедаў. Штогадовае шоу ў Маскве прадказальнае. Крэмль кожны раз праводзіць пампезны 9-май, на якім запрошаныя замежнікі павінны ветліва ківаць на звыклую заяву «мы вас вызвалілі».

Узровень цяперашняй расейскай улады такі, што разьлічваць на наяўнасьць у яе хоць бы найменшага палітычнага такту не даводзіцца. А тэма хваравітая, няпростая.

Еўрапейцы памятаюць, што такое Чырвоная армія і колькі мірных еўрапейцаў яна «вызваліла» ад знаходжаньня на гэтай зямлі.

Страх перад акупантамі-«вызваліцелямі» да гэтага часу сядзіць у іх сьвядомасьці. І сёньня еўрапейцы імкнуцца не ўспамінаць, што менавіта супраць той самай Чырвонай арміі вось ужо многія гады вядуць вайну каўказскія мусульмане. Ім лягчэй супакоіць сумленьне дзяжурнай заклапочанасьцю, чым назваць рэчы сваімі імёнамі.

Бываючы ў мінулыя гады ў акупаванай чачэнскай сталіцы, яны зьдзіўляліся і ўспаміналі Дрэздэн ды Берлін 1945 г. Але і ў гэтым сумным спаборніцтве мы наперадзе. Падчас апошняга штурму рускія агрэсары толькі на Старапрамыслоўскі раён горада Джахара абрынулі снарадаў, ракет і бомбаў у два разы больш, чым на ўвесь Берлін у траўні 1945 года.

На першы погляд цяжка зразумець, зыходзячы зь якой маралі еўрапейцы арыштоўваюць Мілошавіча і на вышэйшым узроўні прымаюць Пуціна? Як стала магчымым, што англійскі каралеўскі двор, які прэтэндуе на эталон еўрапейскага арыстакратызму і дэмакратыі, не пагрэбаваў зладзіць яму пышны прыём? Чым кіраваліся еўрапейскія лідэры, дасылаючы спачуваньні Пуціну з нагоды гібелі дзяцей у Беслане? Бо не дасылалі ж яны спачуваньні Чыкаціла з нагоды задушаных ім ахьвяр?

Гледзячы на ​​ўсё гэта, становіцца зразумелым, чаму палітыку назвалі «бруднай справай».

Але куфэрак адкрываецца проста — мілошавічаў будуць адлаўліваюць і судзіць, таму што ў іх няма ядзерных боегаловак. З Пуціным будуць дэманстраваць ветласьць, нават калі ён памочыцца на ​​трыбуну штаб-кватэры Рады Еўропы.

Але, як аказалася, ёсьць і такія кіраўнікі сярод еўрапейцаў, якія могуць сказаць адкрыта і цьвёрда: «Не! Мы ня будзем ісьці ў фарватары ўстойлівай хлусьні». І гэта нешта новае для еўрапейскіх палітыкаў.

Таму сёньня абагульненыя паняцьці «Еўропа», «Захад», «міжнародная супольнасьць» не даюць нам поўнага ўяўленьня пра сутнасьць таго, што адбываецца.

«А кароль дык голы! ..»

Розначытаньні ў гісторыі Другой сусьветнай вайны паўсталі ня ўчора, але яны агучваліся ў розных сацыяльна-палітычных прасторах і практычна не перакрываліся.

Сёньня, у век глабальнай палітычнай перагрупоўкі, ва ўмовах лібералізацыі інфармацыйнага рынку, чапляцца за старую хлусьню — сабе ж на шкоду. Адны гэтага не разумеюць, іншыя разумеюць, але і зрабіць нічога ня могуць — новыя міфы не прыжываюцца, як бы ні выкрунтасьнічалі арганізатары сусьветнага парадку. Наступіў міфатворчы крызіс.

А як жа праўда? Ну, праўду таксама можна часам пачуць, асабліва ў такія пераломныя моманты. І запатрабаваньне на праўду заяўляе пра сябе ўсё гучней. Толькі ня трэба патрабаваць ўсю і адразу. Людзі ня могуць успрымаць праўду ў вялікай колькасьці.

Першы, хто некалькі гадоў таму на чарговы «дзевятамай» гучна сказаў «кароль голы!», была жанчына — Прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберг.

Нічога новага, нечага надзвычайнага і да таго дня невядомага яна не сказала. Сказала, што чырвоная армія — гэта армія акупантаў. Сказала, што яшчэ невядома, хто прынёс сьвету больш зла — Сталін ці Гітлер (чытай, камуністычная Расея ці нацысцкая Нямеччына). Намякнула, што толькі самы апошні латыш не пайшоў бы добраахвотнікам у нямецкую армію пасьля жахаў першай сталінскай акупацыі ў 1940-41 гг. Назвала лагер Саласпілс працоўным лагерам, што наогул выклікала буру бязьмежнага абурэньня. Бо гэта быў адзін з галоўных «ужасьцікаў расейскага і сусьветнага сіянісцкага агітпрапа і лічыўся як «лагер сьмерці».

Усе гэтыя выкладкі ўжо даўно не таямніца. Нязвыкласьць моманту ў тым, што праўду агучвае першая асоба адной зь еўрапейскіх дзяржаў. Так не прынята. Кіраўнікі дзяржаў павінны запаўняць эфір асьцярожна-крывадушным калямаўленьнем, кіруючыся «прагматычнасьцю і мэтазгоднасьцю». Хоць практычней і мэтазгодней за праўду нічога ня можа быць.

Спрэчка вакол 9 траўня, якая перыядычна ўсплывае ў СМІ, трохі нагадвае фільм Курасавы «Расемон». Калі чытач памятае, там ўдзельнікі й сьведкі адной драматычнай падзеі (забойства самурая) даюць паказаньні Суддзі. Апошні нябачны і нячутны, але яго прысутнасьць адчуваецца на ўсім працягу фільма. Кожны адхіляўся ад праўды, каб схаваць сваю непрыстойную ролю ў гэтай драме [вось адкуль выраз: “у кожнага свая праўда”. - Рэд.]. Сьведкі ходзяць каля праўды, перакручваюць падзеі, сёе-тое апускаюць, нешта недагаворваюць. Атрымалася чатыры «праўды».

Няважна, што падзея, якая адбылася, належыць да 11 стагоддзя. Гледачу ўсё зразумела — тэма фільма такая, што не губляе актуальнасьць з часоў Адама. Але мы падкрэсьліваем — спрэчка вакол 9 мая толькі «крыху нагадвае» гэты фільм.

Закранутая намі праблема ў пэўным сэнсе ўнікальная. З усёй адказнасьцю можна сьцьвярджаць, што ў агляднай гісторыі чалавецтва ня ведала такой жахлівай, цынічнай, глабальнай, шматслаёвай хлусьні, як хлусьня пра Другую сусьветную вайну.

Яна лілася на працягу дзясяткаў гадоў бясконцай плыньню з усіх магчымых рупараў, узьдзейнічаючы на ​​людскую сьвядомасьць. Два пераможцы стваралі гэтае павуціньне хлусьні — Савецкі саюз і міжнародны сіянізм. Апошні і цяпер маскіруецца пад назвай «Захад».

Абодва супернікі выпрабоўвалі ўзаемную нянавісьць, знаходзіліся ў стане халоднай вайны, жадалі адзін аднаму ўсялякага зла і пагібелі. Але як бы ні варагавалі паміж сабой гэтыя два глабальныя злачынцы, які б бруд ўзаемных выкрыцьцяў ні вылівалі перад сьветам, у адным яны былі салідарныя, пасьлядоўныя і падыгрывалі адзін аднаму. Яны не дазвалялі выкрываць асноўныя міфы пра Другую сусьветную вайну і пераглядаць «аргвысновы аб галоўнай пагрозе для чалавецтва».

І невыпадкова — бо абапіраючыся на гэтую ману, абодва змоўшчыкі перакройвалі сьвет, стваралі ідэалогію, будавалі палітыку, нажывалі грошы. Можна сабе ўявіць, які бясьсільны гнеў душыў сэрцы мільёнаў удзельнікаў і ахьвяр гэтай вайны, калі наўпрост на вачах бязьлітасна і бессаромна перакручвалі праўду. Яны не маглі супрацьстаяць гэтаму — рупар быў ня ў іх руках.

«Ды не-е … брэшуць ўсё!»

Людзі, некалі абкладзеныя з усіх бакоў савецкай прапагандай, маюць цяпер магчымасьць азнаёміцца ​​і зь іншымі крыніцамі й поглядамі на падзеі 2-ой сусьветнай вайны. Але і ў савецкія часы нас, маладых людзей, дзівіла тая прыкметная неадпаведнасьць паміж афіцыйнай прапагандай і аповедамі простых людзей, удзельнікаў вайны. Ня тыя апавяданьні ўвешаных медалямі ветэранаў на афіцыйных сустрэчах з падрастаючым пакаленьнем, а тыя, што ветэраны казалі ў нефармальнай абстаноўцы.

На прадпрыемстве, куды мяне накіравалі пасьля інстытута ў пачатку 1980-х, была парторгам адна пажылая руская баба — ветэран вайны і працы. Яна шмат распавядала пра вайну. Часам казала: “Немец, ён які быў? Ён як захопіць тэрыторыю, адразу пачынаў будаваць дарогі. І грунтоўна будаваў, гад!”.

Асьцярожна стараўся выпытаць у яе што-небудзь пра «жахі». Але ўсе жахі абмяжоўваліся «бамбёжкай, артабстрэлам пазіцый», так, што «галавы нельга было падняць».

У сярэдзіне 1980-х мне даводзілася па працы быць у Курскай вобласьці, у Белгарадзе, у Старым Асколе. Часта гутарыў зь мясцовымі старажыламі, якія жылі некаторы час пад нямецкай акупацыяй.

- Ну, што дзед, лютавалі немцы, зьдзекаваліся?

- Ды не-е, не было такога … брэшуць ўсё.

- А дамы падпальвалі?

- Так, хаты палілі … Трухлявыя, старыя хаціны. Казалі — антысанітарыя. Некаторыя дамы апрацоўвалі нейкім паскудствам, эпідэміі баяліся. Людзей перасялялі ў больш ніштаватае жытло.

Апавяданьні простых людзей моцна розьніліся ад казённых «успамінаў аб вайне». Распавядалі, што немцы кватаравалі ў кожным доме па некалькі вайскоўцаў. Ужасьцік з «адбіраньнем апошніх прадуктаў» у мірнага насельніцтва абвяргалі зь нейкай злосьцю. Аказваецца, прадуктаў у немцаў было «хоць заваліся». Быў нават шакалад. Апісвалі вялікія круглыя ​​кансервы з рыбай, што «хапала чалавек на дзесяць», тушонкі розныя. Да дзецей мясцовых добра ставіліся, песьцілі шакаладам, ледзяшамі. Падчас авіяналётаў немцы хапалі дзяцей у першую чаргу і хавалі ў склепе.

Адна старая жанчына распавядала, што падчас адступленьня немцы забіралі частку хатніх жывёл. З трох цялят забіралі двух, калі было два, забіралі аднаго. (І гэта ў момант адступленьня!).

Гэтыя апавяданьні зьдзіўлялі на фоне татальнай дэманізацыі немцаў.

Адзін пажылы рабочы са Старога Асколу на маю каронную правакацыю: «Ну што, далі́ вам немцы падчас акупацыі?» — адказаў — «Чаго там далі, ды нічога не далі… Нармальна пры іх 2 гады пажылі. А вось калі нашы прыйшлі, вось тады нам да-алі! Два гады без права перапіскі. Шмат хто ў лагер трапіў ні за панюх тытуню. Мой бацька таксама. Ён не вярнуўся з лагера, там жа і памёр. Мы з маці ўдваіх засталіся, галадалі…».

Міфы разбураюцца

Вядома, узнавіць рэальную гісторыю 2-ой сусьветнай вайны — задача хоць і выканальная, але ня зь лёгкіх. Пры бачным багацьці крыніц, як заходніх, так і расейскіх, паўсюль выяўляецца практычна аднолькавы ідэалагічны штамп:

- «Другую сусьветную вайну развязала фашысцкая Нямеччына (хаця і Савецкі саюз не бязгрэшны)»;

- «фашызм (антыюдаізм) зьяўляецца сусьветным злом і чумой XX стагоддзя»;

- «многія народы пацярпелі ў гэтай вайне, але больш за ўсіх — габрэі. Халакост зьяўляецца галоўным злачынствам гэтай вайны. Увесь сьвет абавязаны павініцца перад габрэямі без тэрміну даўнасьці»;

(Заўвага: апошняя «тэорыя» насаджаецца галоўным чынам на Захадзе. У Расеі «Халакост» афіцыйна не адмаўляюць, але ставяцца халаднавата. Тут акцэнты іншыя. Ад квятчаста-манументальнага клікушаства да сухой мемуарнай брахні. Ва ўсім прысутнічае праўда, зьмяшаная з хлусьнёй, каб схаваць сутнасьць)

- «асноўны цяжар вайны вынес на сабе “вялікі рускі народ” і больш за ўсё страт панёс менавіта савецкі (рускі) народ. Ён жа вызваліў Еўропу ад фашысцкага прыгнёту. А цяпер некаторыя еўрапейскія дзеячы хочуць перапісаць гісторыю 2-ой сусьветнай вайны, дзе спрабуюць паставіць пад сумнеў факт свайго «вызваленьня». Гэта недапушчальна!

Разгубленасьць рускіх можна зразумець, бо міфалагізаванае адлюстраваньне гэтай вайны было масава прышчэплена ім на ўзроўні рэлігійнай свядомасьці. І для рускіх сьвяткаваньне 9 мая стала больш абавязковым, чым велікоднае шэсьце ў дарэвалюцыйнай Расеі.

Але ў апошні час сталі здабыткам шырокай грамадскасьці аб’ектыўныя дасьледаваньні і дакументы, якія паказваюць гэтую вайну ў іншым сьвятле. І гэта нягледзячы на ​​глабальную цэнзуру. Міфы абрынаюцца на вачах. Працэс пайшоў… 

«Чырвоная армія ўсіх мацней»

Сучасныя тэхналогіі доступу да інфармацыі дазваляюць прадставіць дастаткова аб’ектыўную карціну 2-ой сусьветнай вайны. Хаця памылак у дэталях, прыватнасьцях не пазьбегнуць, таму што апісаньне любых значных падзей таго часу перагружана ладнай доляй дэзынфармацыі й падвергнута ідэалагічнай цэнзуры.

Для адэкватнай ацэнкі гэтай вайны неабходна ўдакладніць многія паняцьці. Найперш важна вызначыцца ў пытаньні — ці была гэта перамога рускага народу або перамога ўсіх народаў Савецкага саюзу? Многія рускія згаджаюцца “дзяліцца перамогай”, каб лішні раз «не спрачацца зь іншародцамі», тым больш што надзея на аднаўленьне «ранейшай дзяржавы» цалкам ня згасла.

Але ў гэтым пытаньні трэба быць аб’ектыўнымі. Калі ў батальёне 55% рускіх, а астатнія 45% складаюць казахі, грузіны, башкіры, мардва, татары й іншыя народы. Як яго назваць? «Савецкім батальёнам»? «Інтэрнацыянальным» батальёнам? Можна назваць і так, але такія назвы не падыходзяць і не прыжываюцца. Гэта рускі батальён! Паколькі руская псіхалогія і культура зьяўляюцца дамінуючымі ў гэтым батальёне. Нават калі з рускіх у гэтым батальёне быў усяго толькі адзін абруселы камандзір-татарын, то і гэтага дастаткова, каб батальён назваць «рускім».

Заходнія палітыкі не ўскладнялі сабе жыцьцё, падбіраючы тэрміны. Казалі проста: «рускія прарвалі абарону», «рускія войскі фарсіравалі Днепр», «рускія ўвайшлі ва Ўсходнюю Прусію». І мелі рацыю [гэтае меркаваньне аўтара рэдакцыя не падзяляе. - Рэд.].

Наступнае пытаньне, у якое неабходна ўнесьці яснасьць — гэта так званая перамога рускага народу. Ці перамог рускі народ? Калі перамог, то ў чым гэтая перамога выяўляецца?

Тут філасофскія дыскусіі залішнія. Усе ведаюць, што нічога ня выйграў ні просты салдат, ні народ у цэлым. Правільна будзе сказаць: хтосьці перамог за кошт рускага народу. А хто перамог? — Гэта асобная размова.

Вядома, ні адзін з сучасных палітыкаў ня будзе казаць праўду да канца. Рускі народ, як ніякі іншы, зьяўляўся зручным аб’ектам эксплуатацыі і танным інструментам глабальнай палітыкі для любога, хто пануе ў Крамлі.

Наколькі гэтая вайна патрэбная была рускаму народу, і наколькі гэты народ любіў бальшавіцкі ўрад на чале са Сталінам, стала ясна ўжо ў першыя месяцы вайны. Вядома, што савецкі правадыр знаходзіўся ў стане прастрацыі 11 дзён і ўпершыню выступіў са знакамітым зваротам «дарагія браты і сёстры …» толькі … 3 ліпеня.

Разважаючы пра прычыны дэпрэсіі правадыра, расейскія (савецкія) гісторыкі зьвярталіся да выдумак, якія загадзя выключалі наяўнасьць мазгоў у слухачоў. Тут і «нечаканасьць», і «вераломства немцаў», і «няскончанае пераўзбраеньне арміі», і «бесталаннасьць камандзіраў». Усё, акрамя праўды.

Сталіну было чаму запасьці ў прастрацыю, бо ён зразумеў, у якім рэчышчы будуць ісьці падзеі. Рускія войскі павальна здаваліся ў палон немцам. Усе, акрамя частак НКУС. Па афіцыйных дадзеных, 3 млн. 800 тыс. здаліся за тры першыя месяцы вайны. Крэмль апынуўся ў крытычным стане.

Гэтая праўда не ўпісваецца ў тую грувасткую хлусьлівую карціну, на якую прымушаюць маліцца да гэтага часу. Немцы затрымліваліся толькі таму, што не пасьпявалі раззбройваць і арганізоўваць лагеры для ваеннапалонных. Ужо ў пачатку кастрычніка 1941-га яны ўшчыльную падышлі да Масквы.

Невядома, колькі б доўжылася ціхая паніка Сталіна, але, кажуць, вывеў яго са ступару і ўгаварыў выступіць са зваротам да народу Лаўрэнцій Берыя. Як любы авантурыст, які зрабіў кар’еру на крыві, Берыя ўсьведамляў, што адступленьне выключана ў прамым і пераносным сэнсе. І ён выкарыстаў найменшую магчымасьць выправіць сітуацыю.

Ведаючы, што рускі мужык ня мае намеру ваяваць і будзе адступаць аж да Японскага мора, Берыя стварыў заградатрады з адданых яму частак НКУС. Дзякуючы такой тактыцы, зімой 1941-га пад Масквой прасоўваньне германскіх войскаў было прыпынена.

Вядома, адначасова былі задзейнічаныя й іншыя рэсурсы: прапагандысцкія, ідэалагічныя. Была праведзена каласальная арганізацыйная праца па мабілізацыі і перагрупоўцы тылу. Быў задзейнічаны навукова-тэхнічны патэнцыял. Усё гэта агульнавядомыя моманты. Але самае галоўнае — Сталін і Берыя знайшлі такое спалучэньне жорсткай пугі (пакараньня) і перніка (ўсхваленьня), якое паставіла рускага мужыка на сваё звыклае месца.

Да кожнага народу ўжылі свой падыход. Чачэнцаў, да прыкладу, расхвальвалі за тое, што яны ў свой час не скарыліся ні манголам, ні Тамерлану. Іншыя народы таксама атрымалі сваю порцыю гістарычнай лісьлівасьці. Адкрыліся цэрквы і нават мячэты. Але галоўная ўвага надавалася рускім. Нягледзячы на ​​тое, што «вялікі рускі мужык» выдатна падкузьміў Сталіну, выхаду не было, бо менавіта пад яго, рускага мужыка, будавалі Чырвоную армію.

Далейшая тактыка вядзеньня вайны была гістарычна абкатаная. Мужыка можна было бесперапынна гнаць на нямецкія лініі, не лічачыся са стратамі. Але на гэты раз былі іншыя маштабы. Ні сьвет, ні Расея ня ведалі яшчэ вайны, у якой цана людскага жыцьця ўпала б так нізка.

Рускі сьлед

Падрыхтоўка да сьвяткаваньня 9 мая заўсёды ідзе ледзь не на ўзроўні стратэгічнай звышзадачы. Па тэлебачаньні паказваюць, як ваенны міністар з энтузіязмам інфантыльнага пераростка дакладае Пуціну, як будуць праходзіць масоўкі на Чырвонай плошчы. Да юбілею ветэранам дадаюць нейкія рублі.

Адбітак трагікамічнасьці ва ўсім, што ініцыюе расейскае кіраўніцтва, абумоўлены вядомымі прычынамі. Упершыню ў Крэмль патрапілі людзі, якія зайшлі адразу з вуліцы. Без усялякіх прамежкавых узыходжаньняў. Адсюль і ўзровень са схільнасьцю да «смачных» выразаў, таннай пампезнасьці й прадказальнай прымітыўнасьцю ў палітыцы.

Але бяду пагаршае яшчэ тое, што гэтыя людзі запанавалі ў Крамлі ў момант развалу старых міфаў і адсутнасьці новых. Ліхаманкавы пошук новай «нацыянальнай ідэі» прыводзіць да старога русізму, вакол якога наўрад ці аб’яднаюцца астатнія народы. Штогадовыя ўрачыстасьці 9 мая — гэта адчайная спроба захаваць міф аб «вызваленчай місіі», хоць бы для ўнутранага карыстаньня.

Між тым, у замежным друку перыядычна зьяўляюцца артыкулы пра зьверствы Чырвонай арміі на тэрыторыі Нямеччыны. Натуральна, гэта ня можа не выклікаць буру абурэньня з расейскага боку, якая расцэньвае іх, як «заказныя паклёпніцкія артыкулы». Пры гэтым расейскі МЗС, аператыўна рэагуючы ці ледзь ні на кожную публікацыю ў замежных СМІ, выстаўляе сябе ў кепскім сьвятле.

Вось вытрымкі з кнігі Макса Гасьцінгса “Армагедон: бітва за Нямеччыну, 1944-45” ​​(‘Armageddon: The Battle For Germany 1944-1945′), апублікаваную на ІнаСМІ.

«Першае ўварваньне рускіх ва ўсходнія раёны Нямеччыны адбылося ў кастрычніку 1944 г., калі часткі Чырвонай Арміі захапілі некалькі прыгранічных вёсак. Праз 5 дзён яны былі выбітыя адтуль, і перад вачыма гітлераўскіх салдат паўстала неапісальная карціна. Наўрад ці хоць адзін жыхар пазьбег сьмерці ад рук рускіх салдат. Жанчын крыжавалі на дзьвярах хлявоў і перавернутых вазах, або, згвалціўшы, душылі гусеніцамі танкаў. Іх дзяцей таксама па-зьверску забілі. Сорак французскіх ваеннапалонных, якія працавалі на навакольных хутарах, меркаваныя вызваліцелі расстралялі. Той жа лёс напаткаў і прызнаных нямецкіх камуністаў. Дзеяньні чырвонаармейцаў не былі праявай бессэнсоўнай жорсткасьці — гэта быў метадычны садызм, яні не саступаў дзеяньням саміх нацыстаў».

Любы народ, які меў калі-небудзь няшчасьце сутыкнуцца з рускай ваеншчынай, ня будзе сумнявацца ў рэальнасьці дадзенага апісаньня.

Вугорац раскажа вам, як у 1956 г. у Будапешце рускія танкісты, раздушыўшы мірную дэманстрацыю, змывалі з гусеніц чалавечыя кішкі на беразе Дуная. Чэх пацьвердзіць вам, як тыя ж танкі раздушылі «Пражскую вясну». Грузін не забудзе, як рускі сьпецназ сапёрнымі рыдлёўкамі забіваў цяжарных жанчын на вуліцах Тбілісі. Шмат што могуць распавесьці пра «рускіх вызваліцеляў» фіны, немцы, прыбалты, палякі, украінцы.

Што тычыцца, да прыкладу, чачэнцаў, то нас наогул немагчыма зьдзівіць рускімі зьверствамі. У 1944 г., падчас дэпартацыі, войскі НКУС жыўцом спалілі ў горным чачэнскім сяле Хайбах звыш 700 яго жыхароў з-за таго, што не хапіла грузавікоў для дастаўкі гэтых людзей у Грозны. А ў 21 стагоддзі варварскае бязьмежжа рускай салдатні ў Чачні адрозьніваецца толькі адным — яно доўжыцца ня некалькі месяцаў, як было ў Еўропе, а вось ужо 18 гадоў.

Але вернемся да кнігі Гасьцінгса. У аўтара даволі шмат спрэчных параўнаньняў. Выраз «… жорсткасьць, … якая не саступае дзеяньням саміх нацыстаў», ёсьць звыклая рыторыка, навеяная пасьляваеннай прапагандысцкай усталёўкай. Няма дакументальных прыкладаў, каб немцы дзейнічалі падобным чынам. Мастацкія выдумкі габрэйскіх пісьменьнікаў і савецкая прапаганда ня ў лік. Жорсткасьць, якую выяўлялі немцы, не выходзіла за рамкі той жорсткасьці, якая характэрная для вайны наогул. Гэта была жорсткасьць, якую выяўляла любая еўрапейская армія, і толькі. У гэтай сьферы ніхто ня можа параўнацца з рускімі [кітайцы могуць - Рэд.].

Прыкладна тое ж апісваецца ў артыкуле Ральфа Георга Рэўта («Die Welt», Германія), 22 лютага 2005 г.:

«Так, савецкія перадавыя танкавыя часткі зьмялі сваімі гусеніцамі абоз з бежанцамі паўднёвей горада Гумбінэн пад Гросвальтэрсдорфам на р. Ромінце. У Немерсдорфе на р. Ангерап ваеншчына зладзіла сапраўдную крывавую бойню. Яны прыбівалі цьвікамі да брамы хлявоў згвалчаных жанчын, праломвалі прыкладамі галовы маленькім дзецям. Амаль усе людзі там “былі па-зьверску забітыя, за выключэньнем тых, хто быў забіты стрэлам у патыліцу”, — распавядала адна сьведка пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны».

Але рускія ня любяць успамінаць, як яны праломвалі галовы маленькім дзецям. Яны прапанавалі сьвету іншую версію — помнік савецкаму воіну-«вызваліцелю», які трымае ў адной руцэ меч, а ў другой — дзіця.

Адна з галоўных пераваг пераможцы — магчымасьць навязаць пераможанаму сваю хлусьню. Калі ж пераможаны не згаджаецца з прапанаванай хлусьнёй, то ён не пераможаны.

Мы з шкадаваньнем вымушаны прызнаць, што Нямеччына, Еўропа і ўвесь астатні сьвет сьхіліліся перад накінутай ім хлусьнёй…

«Забівай! Немцы — гэта ня людзі!»

У артыкулах заходніх публіцыстаў раскрываецца роля некаторых людзей у трагедыі немцаў:

«… савецкія ўлёткі заклікалі чырвонаармейцаў забіваць і гвалціць. “Забівай! Немцы — гэта ня людзі!”, “Здушы сілай расавую фанабэрыстасьць нямецкіх жанчын, хай яны будуць тваёй законнай здабычай!” —  заклікалі мільённыя тыражы гэтых памфлетаў. Аўтарам незлічонай колькасьці заклікаў да забойстваў быў пісьменьнік і прыхільнік Сталіна Ільля Эрэнбург. З восені 1944 г. агітацыя Эрэнбурга па волі Сталіна дасягнула свайго апагею ў выглядзе перакручаных заклікаў да бясчынстваў у дачыненьні да нямецкага грамадзянскага насельніцтва. Англійскі карэспандэнт у Маскве Аляксандр Верт (Alexander Werth) паказваў, што ў Эрэнбурга быў “проста геніяльны талент выклікаць нянавісьць да немцаў”».

Аляксандр Верт неўсьвядомлена або наўмысна кажа напалову праўду. Не адзін Эрэнбург ўзбуджаў ў людзях мэтанакіраваную нянавісьць у стаўленьні да немцаў. Сотні й тысячы габрэйскіх пісьменьнікаў, журналістаў, драматургаў, кінарэжысёраў, гісторыкаў працавалі над тым, каб намовіць усяму сьвету нянавісьць да нямецкага народу. Але ўсё роўна сіяністы не змаглі дамагчыся жаданага выніку. У выніку неверагодных намаганьняў міжнароднаму габрэйству атрымалася накласьці афіцыйнае кляймо толькі на перыяд гітлераўскай Нямеччыны. І тое афіцыйнае. Пры ўсім стараньні ў іх не атрымлівалася доўга падаграваць нянавісьць да немцаў і зусім немагчыма было выклікаць спачуваньне і сімпатыі да габрэяў, якія бессаромна канструявалі хлусьню на вачах у пакаленьня вайны.

«Катастрофа, якая вылілася ўслед за ўступленьнем савецкіх войскаў, не мае паралеляў ў сучаснай еўрапейскай гісторыі», — зрабіў запіс амерыканскі дыпламат Джордж Ф. Кенан».

І сапраўды, тыя ўражвальныя зьверствы, што выраблялі рускія на акупаваных нямецкіх землях, ня маюць аналагаў у еўрапейскай гісторыі. Але зь іншага боку ні адна армія сьвету не была пастаўлена ў такія ўмовы, у якіх знаходзілася Чырвоная армія. У гэтай арміі лічылася нармальным ставіць бессэнсоўныя задачы і кідаць людзей на відавочную сьмерць.

Савецкае ваеннае камандаваньне разумела, што рускай арміі трэба нейкае паслабленьне. Немагчыма цалкам кантраляваць масу, у якой не заставалася шанцу выжыць. Толькі пры штурме Кенігсберга паклалі столькі савецкіх салдат, колькі Вялікабрытанія страціла за ўвесь час Другой сусьветнай вайны [па некаторых зьвестках большасьць з гэтых былі беларусамі. - Рэд.]. І тады зразумела, што гэтая забітая страхам, лютасьцю, асуджанасьцю ўзброеная маса, якая да таго ж ня верыла ў Бога, па-іншаму сябе паводзіць і не магла. Таму Сталін пэўны час ня ўмешваўся ні ў крывавую вакханалію салдат, ні ў людаедскія заклікі такіх, як Эрэнбург. Але праз некаторы час Сталін абцяў Эрэнбурга, парэкамендаваўшы ня блытаць «нацысцкае кіраўніцтва Нямеччыны з усім нямецкім народам».

«Га́ды фашысты!»

Спрэчка вакол 60-гадовага юбілею «Дня перамогі» (або заканчэньня Другой сусьветнай вайны), якая разгарнулася ў 2005 годзе, і наступныя дыскусіі на гэтую тэму маюць складана матываваны падтэкст. Хоць у гэтай палеміцы пакуль шмат чаго не дагаворваюць, але і тыя выказваньні, што дазваляюць сабе некаторыя еўрапейскія палітыкі, вельмі знакавая зьява. Сьмельчакоў караюць, іх выключаюць з партый, з парламентаў, за іх перад габрэямі просяць прабачэньня першыя асобы дзяржавы, але гэта не мяняе палітычную атмасьферу. Грамадскія настроі, якія сёньня зьяўляюцца пераважнымі ў Заходняй Еўропе, ізраільскі журналіст Давід Шэхтэр назваў «антысеміцкім пажарам».

Лічыцца, што справакавана гэта вайной у Іраку [І Аўганістане. - Рэд.], якую сіяністы навязалі насуперак пратэстаў пераважнай часткі народаў Еўропы і астатняга сьвету.

Становішча пагаршаецца тым, што на хаду бессаромна зьмяняюцца палітычныя лозунгі — ад барацьбы з праславутым «міжнародным тэрарызмам» і пошуку зброі масавага зьнішчэньня, да «зрынаньня тыранічных рэжымаў». Але гэта толькі бачная частка айсберга. Супярэчнасьці на самай справе больш глыбокія і застарэлыя.

Вось як тлумачыць еўрапейскае бурленьне нейкі Дзьмітры Яўстаф’еў у артыкуле «Свае і чужыя» ў РІА Навіны, які быў апублікаваны некалькі гадоў таму напярэдадні т.зв. «60 гадовага юбілею перамогі».

«З усіх кутоў еўрапейскага паўвострава раздаюцца каментары аб тым, што Расеі ня варта падкрэсьліваць сваю ролю ў перамозе над фашызмам. Дый наогул усталяваны савецкімі войскамі рэжым ва Усходняй Еўропе быў яшчэ горшы за фашызм. Гэта было б проста крыўдна, калі б не адлюстроўвала адну глабальную палітычную тэндэнцыю ў сучаснай Еўропе. Называецца гэтая тэндэнцыя проста і страшна — палітычная рэабілітацыя фашызму».

Далейшая пастаноўка пытаньняў і развагі паказваюць, што «дзяжурная» крыўда за Расею не зьяўляецца галоўным момантам яго гістарычнага аналізу. Аўтар спрабуе растлумачыць карані антыгабрэйскіх настрояў у Еўропе. Для гэтага ён выкарыстоўвае тэрмін «фашызм», бо слова «антысемітызм» ні ў каго, акрамя габрэяў, адмоўных эмоцый не выклікае.

«Чаму вонкава цывілізаваная Еўропа такая дабратлівая да фашызму? Адказ можа быць страшным, напрыклад, такім: таму што фашызм — неад’емная частка еўрапейскай цывілізацыі, а фашысты для еўрапейца — свае. Карацей кажучы, савецкі салдат — чужы, і таму ён акупант, а гітлеравец — «свой», такі ж еўрапеец, які не выклікае неадкладнага адрынаньня. І фашызм неадкладнага адрынаньня не выклікае. Я ня маю на ўвазе фашызм побытавы, калі па вуліцах разгульваюць лысагаловыя малойчыкі. Я маю на ўвазе той фашызм, які квітнее і ў парламентах, і ў элітных клубах, і ў добрапрыстойных сямействах».

Аўтарам рухае глыбокае расчараваньне і занепакоенасьць тым, што еўрапейская эліта не жадае ў далейшым падтрымліваць пасьляваенныя міфы. Гаворачы пра вайну, ён вымушаны прызнаць, што ідэі Гітлера знаходзілі найжывая водгукі ў еўрапейскіх народаў.

«Па-першае, Еўропа ніколі фашызму не супраціўлялася. Яна яму пакланілася … было трыўмфальнае шэсьце фашызму па Еўропе. Ключ паразы Францыі — ня ў тактыцы Гудэрыяна, а ў тым, што французы не хацелі змагацца супраць «сваіх».

Далей, яшчэ цікавей.

«Вы будзеце сьмяяцца», — піша аўтар, — «Але галоўны лозунг фашызму — не барацьба за жыцьцёвую прастору для немцаў, а ідэя аб’яднанай Еўропы».

Вось яно як было! Значыць, Гітлер стаў на абарону ня толькі Нямеччыны, але ўсяго еўрапейскага кантынента! І атрымаў ухваленьне ўсёй Еўропы. Выходзіць, прапанова Фрэйберг, што трэба яшчэ параўнаць, хто прынёс сьвету большае зло — Сталін ці Гітлер, зробленая нездарма?

«І паверце мне», — кажа яна, — «калі Вы аднойчы падлічыце ахьвяры яго (Сталіна) панаваньня, то прыйдзеце да жахлівых вынікаў».

Значыць, нездарма Чэрчыль і Рузьвельт ў 1943 годзе шукалі саюзу зь Гітлерам? Яны выбіралі меншае зло. Але, калі паслухаць Яўстаф’ева, то еўрапейцы, наогул, не лічылі Гітлера злом. Варта паверыць яму, таму што ён са злосьці кажа праўду.

«Так што ідэалогія фашызму, адроджанага сьвядома або інстыктыўна брусельскімі чыноўнікамі, ня проста запаўняе ідэалагічны вакуум у Еўропе» — піша Яўстаф’еў, — «яна вяртае еўрапейца ў звыклы сьвет, зь якога яго ў 1945 годзе выцягнуў савецкі салдат з аўтаматам ППШ, нанёсшы еўрапейскаму бюргеру непапраўную траўму … І мяркуючы па тым, як усё больш модным становіцца ў Еўропе ненавідзець Расею і рускіх (досыць паглядзець на ўхваляльныя калыханьні галавой еўрачалавекаў на чарговае хамства латвійскай прэзідэнтшы Фрэйдберг), Еўропе — за выключэньнем, паўтаруся, Нямеччыны (і тут ужо ўсё роўна, чыя гэта заслуга, саміх немцаў або доблесных органаў НКУС) — падабаецца ўсмоктваць у сябе фашызм».

Ну, што тут можна каментаваць. Не атрымліваецца ў аўтара вытрымліваць тон «аб’ектыўна-гістарычнай» інтэрпрэтацыі. Злараднасьць з нагоды «заслугі доблесных органаў НКУС» у «палітычным выхаваньні» немцаў прадыктавана нянавісьцю супляменьнікаў Эрэнбурга да еўрапейцаў наогул і да немцаў у асаблівасьці. Адначасна гэта лісьлівы пасыл духу русізму чэкізму, які насаджаецца Крамлём. Не таму, што самім габрэям ад гэтага лепш — цяпер важна падаграваць любы контр’еўрапейскі праект.

Наогул артыкул Яўстаф’ева характэрны тым, што ў ім назіраецца некаторы адыход ад звыклых пасьляваенных стэрэатыпаў і прапануецца глядзець на рэаліі ў больш шырокім гістарычным кантэксьце.

Хочам зноў нагадаць чытачам, што пасьляваенныя міфы ствараліся Савецкім саюзам і міжнародным сіянізмам. І нягледзячы на ​​наймацнейшую варожасьць паміж імі, якая часам падводзіла сьвет амаль да ядзернага канфлікту, два гэтыя лагеры захоўвалі табу на міфы Другой сусьветнай вайны [захоўваюць і цяпер. - Рэд.].

З паразай і распадам Савецкага саюзу і сацыялістычнай сістэмы міжнародны сіянізм застаўся адзіным «легітымным» захавальнікам пасьляваеннай хлусьні [гэта ў сярэдзіне 1990-х было так, цяпер усё вярнулася "на колы свая". - Рэд.]. Але перамога ў халоднай вайне стала палкай аб двух канцах. Аказалася, адзін бок няздольны захоўваць недатыкальнасьць міфаў Другой сусьветнай, бо адна рука няздольная пляскаць у ладкі.

Было б няправільна думаць, што будаўнікі новага сусьветнага парадку не чакалі краху пасьляваенных міфаў. Проста не разьлічылі час. Ужо ў ходзе насталага ідэйнага крызісу быў на хаду выдуманы жупел «міжнароднага тэрарызму». «Ужасьцік» настолькі абстрактны і непераканаўчы, што нават яго апалагеты вымушаныя прызнаць яго недзеяздольнасьць. Такога ж меркаваньня і наш аўтар. Ён кажа:

«Цяпер ужо зразумела, што спроба ператварыць барацьбу з тэрарызмам у глабальны ідэалагічны імператыў правалілася. І цяпер перад намі стаіць задача замяніць яе нечым, здольным сапраўды вырашаць задачы пабудовы новага сусьветнага парадку на больш справядлівай аснове. Было б выдатна, калі б ЗША і Расія змаглі б стаць асновай глабальнай антыфашысцкай кааліцыі. Бо палітычная рэабілітацыя фашызму ў Еўропе, якую мы назіраем, больш за ўсё пагражае менавіта нашым двум краінам, якія арганічна адмаўляюць фашызм як ідэалогію і як палітычную практыку. Бо ў мінулы раз еўрапейскі фашызм, вядома, пайшоў на Усход. Але спачатку ён вельмі ўдала схадзіў на Захад. А ў Еўропы на Захадзе цяпер ЗША».

Але падзеі разьвіваюцца настолькі імкліва, што палітычныя мары Яўстаф’ева можна назваць нязбытнымі мроямі. Пасьля ірацкай [і аўганскай. - Рэд.] авантуры фашысцкія (антыгабрэйскія) настроі ўжо набіраюць сілу ў ЗША.

У заключэньне гэтай часткі пададзім выказваньні аднаго вельмі папулярнага ў Еўропе аўтара.

«Верхавіна габрэяў [сіянакратыя. - Рэд.] пануе над чалавецтвам ўсё мацней і цьвярдзей, імкнецца даць сьвету сваё аблічча і сваю сутнасьць. Габрэі ўсё крычаць, што ёсьць жа і паміж імі добрыя людзі. О, Божа! Ды хіба ў гэтым справа? Ды і зусім мы не пра добрых або благіх людзей зараз гаворым. Хіба нябожчык парыжскі Джэмс Ротшыльд быў благі чалавек? Мы гаворым аб цэлым і пра ідэю яго, мы гаворым пра жыдоўствуючых і пра ідэю жыдоўскую, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства…».

Гэтыя словы, відавочна «фашысцкія» па версіі Яўстаф’ева, выказаў у свой час ніхто іншы, як Фёдар Дастаеўскі. Але вось бяда, гэтага пісьменьніка ні тое што ў «фашысты», нават у «антысеміты» запісаць нельга — занадта папулярнае імя ў Расеі і ў Еўропе.

Удакладнім, хто каму павінен дапамагчы?

Вайра Віке-Фрэйберг выказала ў 2005 годзе ня ўсё, што яна ведала пра Другую сусьветную вайну. Яна доўгі час жыла ў Канадзе і, вядома, як ніхто іншы павінна быць у курсе знакамітага судовага працэсу над Эрнэстам Цундэлем, які ініцыявала сіянісцкае лобі ЗША.

Праходзіў гэты судовы працэс у той жа Канадзе і доўжыўся 8 гадоў. Прычынай паслужыла кніга Цундэля «Шэсьць мільёнаў — страчаны і знойдзены», напісаная зь нямецкай скрупулёзнасьцю, строга заснаваная на дакументах і фактах, якая адкрыла перад сьветам хлусьню пра «газавыя камеры», «крэматорыі», пра «Халакост».

Чытач пры жаданьні сам можа азнаёміцца ​​з гэтай кнігай, на старонках сайта «Рускае неба» (http://www.rus-sky.org/?f). Вось некаторыя вытрымкі зь яе:

«Канцлагер Асьвенцым каля Кракава зьяўляецца месцам, дзе нібыта былі забітыя мільёны габрэяў. Адразу пасьля вайны сьцьвярджалася, што ў лагерах Дахаў і Берген-Бельзэн таксама праводзіліся масавыя забойствы ў газавых камерах, але неўзабаве стала відавочным, што там газавых камер не было. Тады гісторыя пра генацыд была ссунутая на ўсход, у лагеры на тэрыторыі Польшчы, асабліва Асьвенцым. Паколькі тыя лагеры знаходзіліся ў савецкай зоне акупацыі, то ніхто ня мог на свае вочы пераканацца, наколькі праўдзівыя былі гэтыя сьцьвярджэньні. На працягу 11 гадоў пасьля заканчэньня вайны саветы не дазвалялі нікому наведваць Асьвенцым. У гэты час яны праводзілі работы па зьмене аблічча лагера, каб надаць яму выгляд, адпаведны легендзе аб мільёнах там зьнішчаных. Яны нават пабудавалі дымавую трубу, якая не вяла ні да якой печы! Гэта не адзіны такі трук … У Бабіным Яры, напрыклад, большасьць там пахаваных ахьвяраў загінулі ад рук катаў ГПУ і НКУС — іх там закопвалі з пачатку 1920-х гадоў. Аднак там стаіць помнік, які сьцьвярджае, што ў Бабіным Яры менавіта немцы расстралялі 200 тыс. мірных жыхароў. Потым саветы нават зрабілі так, што Бабін Яр затапіла тысячамі тон бруду і гліны пасьля штучна выкліканага прарыву дамбы ў Сырцах».

«Нямецкі інжынер Гермар Рудольф, які правёў навуковае дасьледаваньне на тэму магчымасьці забойства людзей у памяшканьні Асьвенцыма, падаваным як газавая камера, быў асуджаны на 18 мес. пазбаўленьня волі! І гэта нягледзячы на ​​тое, што ў яго дакладзе не было ні аднай заявы палітычнага характару!».

Маё пакаленьне захапіла час татальнага супрацьстаяньня дзьвюх сістэм. Тэрміналогія сацыялізму сёньня не ў хаду. Сёньня карыстаюцца палітычнай тэрміналогіяй Захаду. Той, як вядома, называўся «вольным сьветам», а краіны сацыялізму адносілі да «таталітарных рэжымаў». Але пасьля таго, як упала “жалезная заслона” і людзі рынуліся знаёміцца ​​са «свабодным сьветам», то пасьля першых захапляльных уражаньняў навізны паўсталі пытаньні. Галоўнае пытаньне, якое напрошваецца: “А ці такі вольны гэты «свабодны сьвет”? ”

Затым узьнікала маса дадатковых пытаньняў. Напрыклад:

- Чаму Ёшка Фішэр, які нарадзіўся праз тры гады пасьля заканчэньня Другой сусьветнай недзе ў «Ізраіль», у бытнасьць міністрам замежных спраў Нямеччыны апранае ярмолку і просіць прабачэньня за пакаленьне немцаў, якіх ён у вочы ня бачыў?

- Дапусьцім, «Халакост» гэта не высмактаная з пальца сіянісцкая выдумка. Зыходзячы зь якога пункту міжнароднага права сёньняшняе пакаленьне немцаў павінна выплачваць «Ізраілю» і асобным габрэям велізарныя грошы? (Да 1995 году Нямеччына ўжо выплаціць 100 мільярдаў марак! Гэта што, узаконены рэкет?)

- Калі 70% насельніцтва Гішпаніі супраць вайны ў Іраку, а гішпанскаму ўраду на гэта напляваць і ён на сваё меркаваньне пасылае вайсковы кантынгент у гэтую краіну, то ў чым перавага «заходняй дэмакратыі»?

- У Францыі, Нямеччыне, Аўстрыі, Партугаліі, Гішпаніі, Даніі, Галандыі, Швейцарыі былі прынятыя законы, якія прадпісваюць пакараньне за любыя спробы адмаўляць той «факт», што ў гітлераўскай Нямеччыне было забіта 6 мільёнаў габрэяў.

У недэмакратычнай Расеі можна сумнявацца ў «Халакост». Так у чым перавага «вольнага сьвету»?

Сёньняшнім «дэмакратам» ёсьць над чым задумацца. Калі Францыя (член ядзернага клубу) і Нямеччына (другая экноміка ў сьвеце) знаходзяцца ў прыніжаным стане і гэты прыніжаны стан іх задавальняе, то якой дапамогі мы ад іх чакалі?

Калі Джахар Дудаеў стаў Прэзідэнтам Ічкерыі, да яго прыходзілі самыя розныя людзі й казалі пра самыя розныя варыянты «дапамогі», якая магла прыйсьці збоку. Адзін з праектаў меркаваў дапамогу з боку так званых ісламскіх краін. Валодаючы вострым аналітычным розумам і палітычным нюхам, Джахар ўмеў маментальна аддзяляць выдумку ад рэальнасьці. Пабываўшы ў некаторых мусульманскіх краінах, ён адразу разабраўся ў сітуацыі.

- Ды вы што? — казаў ён на нарадах, — якая дапамога можа быць ад мусульманскіх краін?! Наадварот, гэта яны маюць патрэбу ў нашай дапамозе!

Еўрапейскія краіны ня толькі не вольныя, але ў некаторым сэнсе больш прыніжаныя, чым так званыя ісламскія краіны.

Еўропа толькі-толькі асьцярожнымі заявамі праз усталяваны пасьля вайны рэгламент спрабуе афіцыйным, «цывілізаваным» шляхам атрымаць некаторыя паслабленьні, стаць самастойным гульцом ў праславутым «шматпалярным» сьвеце.

Калі б нашы дамарослыя нацыянал-дэмакраты думалі, як мусульмане, то яны б ведалі, што нельга ні зьвяртацца за дапамогай, ні чакаць дапамогі ад кафіраў. Але яны ня могуць так думаць, таму што яны дэмакра-а-а-ты! І дэмакратычнае абмежаванае думаньне не дазваляе ім зразумець нават простую жыцьцёвую мудрасьць — нявольны не можа дапамагчы ні сабе, ні іншаму.

Праходзяць толькі планы Бога!

І «антысеміцкі пажар», і антырускія настроі ў Еўропе можна расцаніць як заканамернаю зьяву ў сьвятле распачатага дэмантажу пасьляваенных міфаў.

Дарэчы, першымі дазволілі сабе дэманстратыўна грэбаваць пасьляваеннымі канструкцыямі, у прыватнасьці ААН, ЗША — галоўны аплот міжнароднага сіянізму і адзін з суаўтараў пасьляваенных міфаў. Мабыць, на Капіталійскі узгорак найшло нейкае опіюмнае воблака і яго насельнікамі авалодала масавае вар’яцтва — яны ўявілі, што змогуць аднаасобна кіраваць сьветам.

Не турбуючы сябе выкананьнем фармальнасьцяў, гэтая звышдзяржава зьдзейсьніла бандыцкую агрэсію супраць Ірака. І ў лепшых традыцыях зладзейскіх паняцьцяў, яна прапанавала дробным змоўшчыкам долю ў выглядзе ўдзелу ў «аднаўленьні эканомікі Ірака». Большасьць кіраўнікоў пайшлі на закулісную змову, тады як народы абурыліся. Таму што для большасьці народаў паняцьці: «законнасьць», «дагавор», «мараль», «справядлівасьць» — не зьяўляюцца пустымі гукамі.

Арганізатары новага сусьветнага парадку не разумеюць адзін вельмі важны закон чалавечага быцьця — немагчыма доўга кіраваць сьветам, абапіраючыся на няпраўду. Гэтак жа, як немагчыма кіраваць сьветам, абапіраючыся на голую сілу.

Іншы зман характэрны для народаў і краін, якія знаходзяцца пад дыктатам глабальнай хлусьні. Яны думаюць, што планы арганізатараў сусьветнага парадку заўсёды праходзяць, заўсёды рэалізуюцца ў жыцьці. Гэта галоўная памылка, якую імкнуцца намовіць арганізатары сусьветнага парадку. На самай справе не праходзяць ні планы палітычных спрытнякоў, ні планы багачоў, ні планы тыранаў. Праходзяць толькі планы Бога.

Ірак, Аўганістан, Емен, т.зв. «Арабскія рэвалюцыі» — наглядны таму прыклад. Амерыканцы, самі таго не падазраючы, уварваўшыся ў мусульманскія краіны, зрабілі найвялікшы падарунак мусульманам. Матываваныя нейкай незразумелай сіянісцкай паранояй, яны ўласнаручна разбурылі выгадны для сябе дыктатарскі рэжым у Іраку, і дазволілі ісламскай моладзі ўсяго сумежнага рэгіёну стаць на шлях Джыхаду — цяпер, каб ваяваць супраць ворага, няма неабходнасьці перасякаць акіян.

Міжнародны сіянізм не пасьпявае за глабальнымі падзеямі, якія разьвіваюцца ў сьвеце. «Арабская вясна» — таго ясны прыклад. Як сказаў Дастаеўскі, габрэі варагуюць «з усім, што ня ёсьць габрэй».

Але галоўны вораг сіянізму — гэта Іслам. Думаючы апярэдзіць ў непазьбежнай вайне супраць мусульман і наносячы так званыя прэвентыўныя ўдары, сіянізм дамогся толькі аднаго — ён разбудзіў дух Джыхаду ва ўсім сьвеце.

Сіяністы, адчуваючы небясьпеку, выяўляюць вынаходлівасьць і актыўнасьць. На старонках СМІ паўсюль прасочваецца занепакоенасьць сіяністаў тым, што еўрапейскія мусульмане могуць “кепска паўплываць” на еўрапейцаў [Брэйвіка ўспомнілі? - Рэд.]. Вось што пішуць у артыкуле «Антысемітызм у Еўропе», апублікаваным у свой час на ІнаСМІ: «Сумесь гістарычнага еўрапейскага антысемітызму зь яго больш сучаснай версіяй у мусульманскім сьвеце зьяўляецца небясьпечным кактэйлем».

У Маскве ў свой час хадзілі чуткі, што вядомы савецкі вучоны, філосаф Асмус перад сьмерцю склаў тэстамэнт, у якім папярэджваў супляменьнікаў: «Габрэі, спыніце спрачацца з Богам!».

Нам здаецца, што да яго слоў варта было б прыслухацца». 

У папярэдняй, 1-й, частцы гэтага матэрыяла былі сьцісла пададзены матывы ўчынка Брэйвіка зь яго ўласных слоў. Цікава, важна! Ці ня праўда?  (Каму гэтага замала, можна пачытаць Палітычную дэкларацыю Брэйвіка, напісаную на англійскай мове аж на 1.500 старонках — гл. тут: news.nswap.info/wp-content/uploads/2011/07/2083+-+A+European+Declaration+of+Independence.zip ; альбо кароткую інфармацыю пра яе — гл. тут: http://news.nswap.info/?p=73422#more-73422).  А цяпер давайце паспрабуем адысьці ад таго, што нам хочуць скарміць розныя падкантрольныя СМІ ці сам Брэйвік, і наблізіцца да сапраўднай сутнасьці справы.

Рэдакцыя.

Найпершае, што мы мусім заявіць, што 32-гадовы грамадзянін Нарвегіі Андэрс Берынг Брэйвік - гэта вялікі злачынца! Забраць 77 жыцьцяў (па афіцыйных зьвестках) у абсалютнай большасьці ў ні ў чым не вынаватых маладых людзей (кім бы яны ні былі па сваёй расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай прыналежнасьці) — гэта вельмі цяжкае злачынства. Таму тое, што Брэйвік знаходзіцца цяпер на лаве падсудных, чакаючы найвышэйшай для Нарвегіі меры пакараньня, ёсьць і заканамерным, і слушным.

Але як ідэолагі на гэтым мы не зьбіраемся ставіць кропку, а пойдзем далей.

І тут некаторыя маглі падумаць, што цяпер мы пачнем разважаць пра зьмякчальныя абставіны, шукаць апраўданьне злачынства Брэйвіка. Не! З гэтым асьпектам скончана і таму мы зьвяртаем увагу на іншае.

Галоўныя пытаньні.

Ужо некалькі гадоў на нашым сайце ўсталяваны рубрыкі, якія дазваляюць накопліваюць факты і меркаваньні вакол тых масавых злачынстваў, якія робяцца зь еўрапейскімі народамі: “Прыглядаемся да Захаду” (285 матэрыялаў), “Дэградацыя ЕўраЗьвязу” (139 матэрыялаў), “Фіксуем варварства Захаду” (20). На грунце гэтых і шматлікіх іншых матэрыялаў, якія накопліваюцца таксама і ў нашым рэдакцыйным архіве, мы рыхтуемся самі апісваць, што сёньня чыніцца зь еўрапейскімі (і ня толькі еўрапейскімі) аўтахтоннымі народамі пад лозунгамі “дэмакратыі”, “поўнай адкрытасьці”, “талерантнасьці”, “мультыкультуралізму”, “барацьбы з гомафобіяй і ксенафобіяй, расавай нецярпімасьцю і фашызмам”, “перавагай індывідуальных правоў над правамі грамадства, народа” і да т.п. небясьпечнай, і, як бачым, злачыннай лухтой…

Мусім адразу сказаць: нашы папярэднія ацэнкі й клопат у пытаньні зьнішчэньня карэнных народаў Еўропы практычна цалкам супадаюць з тым, што было выказана ў выступе Брэйвіка. Так, карэнныя народы Еўропы наўмысна і планамерна зьнішчаюцца! Так, на еўрапейскім кантыненце адбываецца найцяжкае наймаштабнае генацыднае злачынства! Так, выканаўцы і замоўнікі, якія ўдзельнічаюць у адзначанай суперзлачыннай справе, павінны быць спынены, схоплены, прыцягнуты да суду, пакараны. Паколькі гэтае злачынства па сваім маштабе непараўнальна большае, чым тое, што зьдзейсьніў Андэрс Брэйвік, пакараньне ўсіх праваднікоў такой генацыднай палітыкі — усіх гэтых ліберальных фашыстаў (ліберастаў) — павінна быць сувымерна большым!    

Адсюль, датычна фактаў і клопату, якія былі выкладзены Брэйвікам у якасьці  абгрунтаваньня матываў свайго ўчынку, можам сказаць наступнае: мы ня толькі ўспрымаем і разумеем іх, а і… падзяляем.

Новым для нас у яго заяве было тое, што, аказваецца, “еўрапейскія мультыкультуралісты наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог”, “яны выкарыстоўваюць цэнзуру, насьмешкі, перасьлед іншадумцаў”, “нягледзячы на ​​тое, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць краіны Еўропы імігрантамі з Азіі й Афрыкі”… Мы ж, наіўныя, думалі, што гэта толькі нашы “беларускія” афіцыйныя апазіцыянеры і СМІ не жадаюць дыскутаваць з намі — беларускімі зьмястоўнымі дэмакратымі — не пускаюць нас на старонкі сваіх газет, на радыё і тэлебачаньне, не выстаўляюць нашы каментары (пра рэжымныя СМІ мы нават ня кажам). Аказваецца, тое ж адбываецца і ў “дэмакратычнай, цывілізаванай Эўропе”! Аказваецца, гэта агульная, глабальная практыка паводзін усіх ліберастаў!  

Добра, запомнім…   

Таму з гэтага месца мы задаем наступныя заканамерныя пытаньні: а чаму на лаве падсудных мы ня бачым тых, хто зьдзейсьніў у 10, 100, 1000 разоў большыя злачынствы, чым Брэйвік?!!  Дзе ўсе тыя “мультыкультуралісты і талерасты”, чыімі рукамі робіцца ГЕНАЦЫД КАРЭННЫХ НАРОДАЎ ЕЎРОПЫ?!!  Дзе замоўнікі гэтага злачынства?! Чаму іх ніхто ня судзіць?!

Генацыд еўрапейскіх народаў адбываецца на нашых вачах. Мы ўсе зьяўляемся сьведкамі гэтых жахлівых падзей, гатовыя сьведчыць у любым судзе. Дык у чым справа. Ёсьць відавочнае злачынства, ёсьць мільёны сьведак. Дзе суды?! Іх няма! ЧАМУ НЯМА?!

Вось гэта і ёсьць галоўныя пытаньні, патрабаваньне адказу на якія павінна цяпер станавіцца рубам кожны раз з нагоды любога ўзгадваньня ўчынка Брэйвіка — зь ім усё ясна, дайце адказы на гэтыя пытаньні!

Паколькі ніводная з афіцыйных еўрапейскіх устаноў — ні суды, ні пракуратура, ні парламенты ці ўрады, ні галоўныя палітычныя партыі, ні нехта іншы, хто ў прынцыпе павінен — не зьбіраюцца адказваць на азначаныя пытаньні, на іх будзем адказваць мы. Па меры нашых сьціплых сіл. 

Віды зброі ў сучаснай генацыднай вайне.

У свой час мы ўжо тлумачылі, што супраць народаў сьвету з мэтай іх генацыднага зьнішчэньня можа быць выкарыстана ня толькі канвенцыйная ваенная зброя (назавем яе 1-м відам зброі),

а і:

- татальнае дэмаралізуючае, дэгенератыўна-разбуральнае інфармацыйнае ўзьдзеяньне (з мэтай максімальнага абыдленьня людскай масы) — гэта 2-і від зброі;

- грошы (для подкупу ключавых грамадска-палітычных фігур) — 3-і від зброі;

- спойваньне і наркатызацыя насельніцтва, атручваньне ежы (кансервантамі, песціцыдамі, цяжкімі металамі, нітратамі, радыянуклідамі й да т.п.), магчыма, некаторыя прышчэпкі (якія могуць выклікаць, напрыклад, бясплоднасьць) — 4-ы від зброі; 

- ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (то бок перасяленьне ў дзяржавы карэнных народаў вялікіх масаў іншых народаў, чужародных генетычна і па сваёй культуры) - 5-ы від зброі.

У сваім выступе Брэйвік якраз і паказаў, як ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (5-ы від зброі) у спалучэньні з прапагандай “талерантнасьці й мультыкультуралізму” (2-і від зброі) выкарыстоўваецца сёньня ў Еўропе ў якасьці аднаго з галоўных відаў генацыднай зброі (праўда, ён не сказаў пра 3-і від генацыднай зброі — грошы).

Ніводнага стрэлу, а народы вынішчаюцца…

Чаму мы не пайшлі за першым уражаньнем.

І вось ужо, здавалася, мы гатовыя былі ўспрыняць Брэйвіка як выключнага патрыёта сваёй Бацькаўшчыны — Нарвегіі, які з-за адчаю перайшоў пэўныя недазваляльныя межы ў сваім пратэсьце (назавем гэтае наша стаўленьне гіпотэзай А). Але далейшы аналіз сітуацыі прывёў нас да неабходнасьці прытармазіць з канчатковым вызначэньнем.

Спачатку ў выступе Брэвіка насьцярожыла агітацыя за большую радыкалізацыю дзейнасьці пранацыянальных сіл, імкненьне рыхтаваць грамадскую думку да “рэкаў крыві, якія будуць цячы па гарадах Еўропы” (вось дык нюансік!..). Калі ж ён фактычна заявіў пра неабходнайсьць прыходу да ўлады новага Гітлера і разьвязаньне Трэцяй сусьветнай вайны, насьцярога перарасла ў канчатковае непрыняцьце. “Стоп, тут нешта ня тое!..”, — падумалі мы і сталі прыглядацца ня толькі да таго, што Брэйвік ня так сказаў, а і да таго, што ён ня так не сказаў.

На гэтым шляху пачалі выяўляцца дадатковыя нюансы.

Так, насьцярожыла, што, называючы ворагаў-зьнішчальнікаў нарвежскага й іншых еўрапейскіх народаў, Брэйвік пералічыў масу розных сацыяльных груп: “мультыкультуралісты”, “сацыял-дэмакраты”, “лібералы”, “левыя”, “марксісты” (у т.л. “культурныя марксісты”), “выкладчыкі ўніверсітэтаў”, “журналісты і рэдактары абсалютнай большасьці СМІ”.  

Можна не сумнявацца, што сярод азначаных грамадскіх і палітычных груп сапраўды шмат асобаў, здольных прадаваць інтарэсы ўласнага народу. Але пры гэтым немагчыма не здагадвацца, што планамернасьць, настойлівасьць і маштабнасьць у зьдзяйсьненьні відавочна генацыднай палітыкі супраць аўтахтонных еўрапейскіх народаў ня могуць зьявіцца проста так. Тут відавочным ёсьць ўплыў нейкага магутнага замоўніка ўсёй гэтай “мультыкультуралістычнай палітыкі” — дырыжора, які стаіць “па-над полем бітвы” і ня бачны большасьці ўдзельнікаў падзей.

Па тэксьце выступа Брэйвіка бачна (калі яго ён пісаў сам), што ён мае дастаткова добрыя разумовыя здольнасьці. Тады чаму ім так і не было пастаўлена пытаньне пра арганізатара тых трагічных працэсаў, якія адбываюцца цяпер у Еўропе? 

Акрамя таго, тут варта дадаць, што ў многіх чытачоў 1500-старонкавага Палітычнага маніфеста Брэйвіка, які завецца «2083 — Дэкларацыя незалежнасьці Еўропы», складаецца ўражаньне, што кніга напісана пад уплывам сіяністаў. Бо аўтар — перакананы антырасіст і не нацыянал-сацыяліст, а масон хрысьціянскага толку, про-гомасексуаліст, про-сіяніст, прыхільнік «Ізраіля» і ліберальнай рынкавай эканомікі (для многіх чытачоў 1-й часткі гэтага матэрыяла такая інфармацыя можа выглядаць навіной, але гэта так). Ён з павагай ставіцца да Пуціна з-за вайны на Каўказе. З нарвежскімі антыфашыстамі знаходзіцца ў канфлікце з-за палестынскага пытаньня — Брэйвік прыхільнік злачынстваў сіяністаў ў акупаванай габрэямі Палестыне. Прапануе саюз зь сіяністамі супраць Іслама. Брэйвік складае ў адну кучу нацыянал-сацыялізм й ісламізм, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія на яго думку зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі і ўсяму заходняму грамадству. Больш за тое, аказваецца, Брэйвік мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі “няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца” (як вам нюансік?!) — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/24/83768.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml.

Як кажуць, поўны вінігрэт…

У сувязі з усім адзначаным паўстала неабходнасьць яшчэ пільней прыгледзецца да асобы Брэйвіка…

Дадатковыя неўвязкі й падазрэньні.

Нашыя падазрэньні (пра нешта ня тое) што да асобы Брэйвіка толькі павялічыліся, калі мы пачалі зьбіраць і аналізаваць даныя пра яго вонкавы выгляд, крэўных, сяброў і арганізацыі, да якіх ён належаў.

Здавалася, простае пытаньне: які колер вачэй у Брэйвіка? Як бы ня так. На адных фота ў яго блакітныя вочы (напрыклад, на тых, што выстаўляе радыё “Свабода” — гл. http://www.svaboda.org/content/article/24443343.html;  http://www.svaboda.org/content/article/24451222.html), на іншых — карыя.

Кантактныя лінзы?   

Які ў Брэйвіка колер валасоў? На адных фота, прычым больш раньніх, ён мае даволі цёмныя валасы, на іншых — яўны бландзін. На судзе зноў паступова становіцца брунэтам (гл. фота ў пачатку артыкула).

Фарбаваньне ў бландзіна?

Нягледзячы на тое, што ўсе афіцыйныя СМІ крычаць пра “нарвежскага бландзіна”, у сеціве ёсьць зьвесткі, што Брэйвік на справе мінімум на палову габрэй (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/25/83782.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/05/84147.shtml).

На больш раньніх фота Брэйвік сапраўды выглядае, як трохі іранічны габрэйскі хлопчык…

Куды падзеліся кручкаваты нос, поўныя губы? Пластычная аперацыя?

(Зьвесткі пра тое, што Брэйвік 10 гадоў таму зрабіў сабе пластычную аперацыю, таксама ёсьць у сеціве — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/02/84021.shtml)

Атрымліваецца, Брэйвік шмат высілкаў прыкладаў, каб карэктаваць свой вонкавы імідж, прычым так, каб людзі ўспрымалі яго “тыповым вікінгам” — кантактныя лінзы, адбельваньне валасоў, пластычныя аперацыі. Навошта? А, можа, сапраўды для таго, каб ніхто не сумняваўся, што леташняе злачынства зьдзейсьніў менавіта “нардыт-нацыст”, а не амбітны габрэйскі хлопчык?

Яшчэ факт. Калі прыглядзецца да маладых людзей, якія сабралася ў той злапомны дзень на востраве Ўтоя, дык можна ўбачыць, што абсалютная большасьць зь іх былі зусім не азіяты, негры ці арабы, а… карэнныя нарвежцы. Яны былі прадстаўнікамі моладзевага крыла кіруючай сацыял-дэмакратычнай партыі Нарвегіі, якая, у дадатак, даўно і актыўна падтрымлівае палестынцаў у іх змаганьні супраць сіяністаў Ізраіля. Адзначанае добра бачна на фота, якія пададзены ніжэй.

Падумайце, ці мог бы сапраўдны нарвежскі нацыяналіст, які выступае супраць мусульманскай акупацыі Еўропы, забіваць нарвежскую ж моладзь? А, можа, галоўнае якраз і было ў тым, што гэтая моладзь выступала супраць ізраільскіх сіяністаў.

Ідзем далей. Паглядзім на сяброў Брэйвіка і арганізацыі, зь якімі ён супрацоўнічаў.

Пачнем з дастаткова абгрунтаванага меркаваньня, што адзін чалавек ня мог зьдзейсьніць два такія буйныя тэракты, якія прыпісваюцца Брэйвіку, тым больш за два дні (гл. http://ari.ru/news/3750/).

Адносна нядаўна высьветлілася, што ідэйнымі настаўнікам і натхняльнікам Брэйвіка быў блогер “Фёрдман” (сапраўднае імя Педэр Енсен - гл. фота), які ёсьць вядомы сіяніст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84165.shtml).

У сеціве ёсьць фота Брэйвіка ў тыповым масонскім аблачэньні. Нагадаем, на судзе ён сам прызнаўся ў прыналежнасьці да нейкай таемнага ордэна “Тампліераў”, пра які на тым жа судзе было заяўлена, што яго не існуе… Аднак, ёсьць зьвесткі, што яшчэ ў 2002 годзе ў Лондане Брэйвік увайшоў у склад «панеўрапейскага нацыяналістычнага ваеннага ордэна» (http://www.svobodanews.ru/content/article/24279370.html). Вось вам і “тэрарыст-адзіночка”…

Нядаўна вядомы нарвежскі прафесар-сацыёлаг Ёхан Гальтунг ужо наўпрост заявіў, што, па яго меркаваньні, за Брэйвікам стаіць Масад — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/05/90398.shtml

У Брэйвіка былі сувязі нават у Расеі й Беларусі (http://www.gazeta.ru/social/2011/07/28/3714077.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/05/88647.shtml). У прыватнасьці, ён быў у кантакце зь вядомым расейскім нацыкам Дзёмушкіным (гл. фота), які ўзначальваў расейкі СС (“Славянскі сабор”), а цяпер зьяўляецца лідарам расейскага нацыяналістычнага руху “Рускія”, і які, дарэчы, лічыцца ў Маскве агентам ФСБ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84094.shtml).  Па-першае, гэты факт зноў кажа, што Брэйвік не тэрарыст-адзіночка, а па-другое, ёсьць зьвесткі, што і Дзёмушкін… не зусім рускі чалавек (http://ru-politics.livejournal.com/24943777.html; http://unionregions.rusbb.org/viewtopic.php?id=1443; http://www.youtube.com/all_comments?v=9q66t6ysZgk).

(Дарэчы, у свой час мы ўжо інфармавалі нашых чытачоў пра тое, хто на самай справе ўзначальвае многія арганізацыі расейскіх нацыстаў (гл. http://nashaziamlia.org/2007/11/08/1037;  http://nashaziamlia.org/2008/07/14/1439) і пры гэтым увесь час пасьпяхова абыходзіць 282-і артыкул КК РФ, па якім цяпер знаходзяцца ў вязьніцы калі ня сотні, дык дзясяткі расейскіх грамадска-палітычных актывістаў…)

І ў заключэньні разьдзела яшчэ адзін факт, з шэрагу кур’ёзаў — як кажуць, і сьмех, і грэх… Радыё “Свабода” вырашыла пракаментаваць акцыю Брэйвіка і суд над ім. Фота асобаў, якім гэта было дазволена зрабіць і якія хоць трохі казалі па сутнасьці, пададзены зьлева. Вось яны — галоўныя сьпецы па брэйвікаўскай справе (http://www.svaboda.org/content/article/24277143.html; http://www.svaboda.org/content/article/24276219.html; http://www.svaboda.org/content/article/24277688.html). Як кажуць, абыдземся без відавочных, а таму і непатрэбных каментароў… Дададзім толькі, што падбор “Свабодай” менавіта такіх “эксьпертаў” зьяўляецца дадатковым доказам у капілку больш рэалістычнай версіі падзей, чым тая, якая дасёньня падтрымліваецца “Свабодай”…  

Гіпотэза Б.

Такім чынам, самы час адмовіцца ад першапачатковай гіпотэзы А і запрапанаваць іншую (назавем яе гіпотэзай Б).

На самай справе Брэйвік не этнічны нарвежац (ці, як мінімум, ня цалкам этнічны нарвежац). Па сваіх поглядах ён — сіяніст. Але ён зрабіў усё магчымае, каб выглядала так, быццам леташнія злачынствы зрабіў этнічны нарвежскі нацык. Да гэтага ён даўно рыхтаваўся (пластычныя аперацыі былі зроблены ім 10 гадоў таму).

Яшчэ больш істотна, што Брэйвік дзейнічаў не адзін. Ён — прадстаўнік нейкай таемнай арганізацыі, якая імкнецца дасягнуць пэўных мэт. Паколькі гэтыя мэты даволі відавочныя, абыдземся без доўгіх разважаньняў і адразу іх назавем:

- дыскрэдытаваць як “фашыстаў-нацыстаў-тэрарыстаў” усіх тых, хто імкнецца супрацьстаяць зьнішчэньню еўрапейскіх народаў за кошт выкарыстаньня ксенаэтнічнай дэмаграфічнай зброі на фоне інфармацыйнага накіданьня гэтым народам ідэй “мультыкультуралізму і талерантнасьці” (такая дыскрэдытацыя робіцца для таго, каб азначаную генацыдную палітыку працягнуць);   

- справакаваць некаторых сапраўдных (але адмарожаных) белых еўрапейскіх нацыяналістаў на акцыі, аналагічныя брэйвікаўскай (гэта стварыла б яшчэ лепшыя магчымасьці для дыскрэдытацыі праз СМІ магчымага супраціву «мультыкультурнасьці»);

- справакаваць грамадзянскую вайну паміж аўтахтоннымі еўрапейскімі народамі й імігранцкімі ксенаэтнасамі (каб адуважыць ад іншых ня менш істотных негатыўных працэсаў, якія адбываюцца ў еўрапейскіх грамадствах,  і ад саміх соцыяпаразітных сіл, якія гэтыя негатыўныя працэсы ствараюць);

- выклікаць спачуваньне да Ізраіля (які, маўляў, “вымушаны супрацьстаяць арабскай, і асабліва палестынскай, агрэсіі”);

- забясьпечыць рэфармаваньне ліберастычнай ідэалогіі на тэрыторыі Еўропы ў наступным ключы — “мультыкультуралізму, як і раней — так, але без мусульман”.

Калі ўявіць дадзеныя палажэньні ў выглядзе нейкай вопраткі, каму яна будзе пасаваць?

Адказ відавочны: гэта можа быць толькі сіянакратыя…

І, атрымліваецца, што Брэйвік — гэта яе крывавы агент.

Гіпотэза Б ужо пацьверджана многімі.

На жаль, мы ня першыя, хто прапануе такі варыянт адказа на загадку Брэйвіка.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=muA8bRP0D5A&feature=related — вы можаце паглядзець кароткі фільм “Сіянісцкі тэрор у Нарвегіі”, зроблены знакамітым змагаром з глабальным сіянізмам, былым кангрэсмэнам ЗША Дэвідам Дзюкам (гл. фота). Назва фільма кажа сама за сябе і цалкам адпавядае другой нашай гіпотэзе.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=XkQSVADE0dU&feature=related — можна паглядзець аналагічнае відэа (верагодна, ужо расейскай вытворчасьці) пад назвай “Андэрс Брэйвік, як ён ёсьць”. У фільме прапануецца такая ж версія падзей.

Заяву па-сутнасьці такога ж зьместу зрабілі й шведскія нацыянал-сацыялісты. Падаем ніжэй яе тэкст у перакладзе з расейскай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml).

“Нарвегія трапіла пад сіянісцкі тэракт. Шведскія СМІ ўпарта называюць яго “нацыяналістычным”.

Сэнс і сутнасьць тэракту ў Осла пачынае высьвятляцца. Выканаўца акта Anders Behring Breivik цалкам прызнаўся ў зробленым, яго матывы і яго ідэалогія праясьніліся. Аднак, нягледзячы на ​​гэта, касмапалітычныя СМІ, як у Швецыі, так і ва ўсім сьвеце спрабуюць ўпарта напусьціць туману датычна асобы Брэйвіка і яго палітычных перакананьняў.

Тэрарыст Anders Breivik — масон, актыўны сіяніст і антынацыяналіст, які меў сувязі зь сіянісцкай лігай Defence League (EDL), якая адмаўляе расавую тэорыю і станоўча ставіцца да гомасэксуалізму. Быў актыўным удзельнікам розных інтэрнэт-форумаў, дзе агрэсіўна аргументаваў супраць нацыянал-сацыялізму, нацыяналізму наогул, а таксама супраць ісламу як асноўнай небясьпекі для сусьветнага габрэйства.

Сваім палітычным ідалам лічыў забойцу германскага народа Ўінстана Чэрчыля, асабіста адказнага за бамбаваньні грамадзянскага насельніцтва Нямеччыны падчас Другой Сусьветнай вайны.

Можна дакладна сказаць, што Брэйвік — гэта прадукт асяроддзя сёньняшніх ўладумаючых у Еўропе — ліберальных-капіталістаў і дэмакратычных сіяністаў.

Ён валіць у адну кучу нацыянал-сацыялізм й іслам, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія, на яго думку, зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі й усяму заходняму грамадству.

Ён адмаўляе расавую тэорыю і мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца.

У сваім Маніфесьце ён абвяшчае габрэяў і «Ізраіль» сваімі галоўнымі саюзьнікамі, а амерыкана-«ізраільскі» капіталізм і сучаснае дэкадэнцкае, пра-гомасэксуальные грамадства — сваім ідэалам.

Большасьць шведскіх СМІ належаць сіянісцкім кланам Bonnier і Hjörne. Яны стаяць перад складанай дылемай. На самай справе сіяніст, антырасіст, масон зьдзейсьніў самае вялікае масавае забойства ў гісторыі Скандынавіі. Але ж многія яго погляды — антырасізм, антынацыяналізм — падаюцца ў гэтых самых СМІ як нешта станоўчае. І менавіта таму, замест таго, каб накіраваць увагу чытачоў і слухачоў на рэальныя погляды й ідэалогію Брэйвіка, ва ўжытак пайшлі тэрміны «правы экстрэміст», «нацыяналіст», каб увесьці ў зман грамадскасьць адносна матываў яго дзеяньняў.

Напрыклад, СМІ канцэнтруюць увагу грамадства, што ён, маўляў, антыісламіст, аднак замоўчваюць, што ён «антыісламіст яшчэ і таму, што іслам уяўляе пагрозу існаваньню «Ізраіля». Некаторыя СМІ зайшлі так далёка ў сваёй ілжывай прапагандзе, што пазначылі Брэйвіка як «нацыста», хоць ён ёсьць фанатычны АНТЫнацыст і бачыць у нацыянал-сацыялізьме самую вялікую пагрозу для Еўропы.

СМІ хаваюць падрабязнасьці што да матыву злачынцы — прычыны, па якой ён абраў напасьці менавіта на моладзевы лагер сацыял-дэмакратаў.

Доўгі час, у тым ліку і за дзень да тэракту, сацыял-дэмакраты вылучалі патрабаваньні, каб Нарвегія байкатавала «Ізраіль». У тым ліку ў інтэрнэце даступныя фота з моладзевага лагера, дзе актывісты трымаюць плакат з патрабаваньнем «Байкот Ізраіля». Акрамя таго, там былі абмеркаваны патрабаваньні прызнаньня Нарвегіяй Палестынскай аўтаномнай дзяржавы і адкрыцьця нарвежскай амбасады ў Палестыне.

Тое, што фанатычны сіяніст Андэрс Брэйвік пісаў паведамленьні на інтэрнэт-форуме, напоўненыя нянавісьцю да нарвежскіх сацыял-дэмакратаў й іх пазіцыі ў «ізраільска»-палестынскім пытаньні, — сістэматычна хаваецца шведскімі СМІ. Па той прычыне, што гэта зьяўляецца галоўным ключом да разуменьня, чаму ён абраў менавіта гэты моладзевы лагер для зьдзяйсьненьня масавага забойства.

Іншы цікавы асьпект ў асьвячэньні СМІ таго, што здарылася, гэта тое, што яны старанна апісвалі злачынцу як «этнічнага нарвежца», тое, што ён «бландын» і г.д. 22 ліпеня газета Афтанбладет сцьвярджала, што злачынца мае «нарвежскую зьнешнасьць». А, між тым, гэта тая газета, якая сістэматычна адмаўляе існаваньне шведскага народу, існаваньне рас і таго, што існуе нешта «тыпова шведскае» або нардычнае. Аднак яны ўсё ж вырашылі апісаць Брэйвіка менавіта як… «этнічнага нарвежца» і з тымі атрыбутамі, якія ўласьцівыя нарвежцам.

Гэта ўсё для таго, каб заблытаць грамадства і накіраваць увагу ад сіянісцкага асьпекту тэракту, намовіць грамадству, што тэракт быў здзейсьнены нарвежскім «нацыяналістам» і «расістам».

Як нацыянал-сацыялісты, мы можам толькі канстатаваць, што віноўнік самага крывавага тэракту ў нардычнай сучаснай гісторыі быў ворагам усяго, за што нацыянал-сацыялізм змагаецца. Гэта мы сцьвярджаем, нягледзячы на ​​ўсё тое, што СМІ спрабуюць намовіць шведскаму грамадству.

Для тых, хто ўважліва сочыць за падзеямі, зьвязанымі са злачынствам Брэйвіка, зь першакрыніц і параўноўвае інфармацыю з тым, як гэтыя падзеі апісваюцца СМІ, гэта можа стаць звонам у абуджэньні ад сьляпой веры ў хлусьню СМІ. Гэта можа прывесьці чалавека да высновы, што гэтыя СМІ хлусяць у тым ліку і ў многіх іншых пытаньнях, якія тычацца грамадскага жыцьця”.

(канец цытаваньня заявы)

Такое маштабнае пацьверджаньне нашых выкладак (пазначаных, як гіпотэза Б) з самых розных незалежных крыніц дазваляе глядзець на іх сапраўды як на самую абгрунтаваную гіпотэзу…

У разьвіцьцё тэмы і на заключэньне. 

Мы, натуральна, будзем і далей сачыць за падзеямі вакол Брэйвіка. Але цяпер хацелі б зьвярнуць увагу на яшчэ больш істотныя грамадскія зьявы, сутнасьць якіх усё больш прасьвятляецца ў т.л. і з нагоды леташніх падзей у Нарвегіі.

У свой час намі было заўважана, што, аказваецца, у рамках распаўсюду “мультыкультуралізму і талерантнасьці” сіяністы актыўна спрыяюць укараненьню ісламізму ў Еўропе. Намі нават быў запрапанаваны тэрмін “юдаісламізм” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/05/11/3297/#more-3297).

Цяпер зьявіліся яшчэ больш выразныя факты што да ўдзелу сіяністаў у мультыкультурным злачынстве. Так, дзякуючы Дэвіду Дзюку ў кожнага з нас ёсьць магчымасьць праглядзець кароткія фільмы (гл. “Дэвід Дзюк: Як сіяністы (юдэі) правяць сьветам!” — http://www.youtube.com/watch?v=Y5-PLIhOqlM ; “Дэвід Дзюк. Як забіваюць народы” -  http://www.youtube.com/watch?v=0I5F8yj3p3o&feature=related ; “Дэвід Дзюк: Як сіяністы падзяляюць і ўладараць” — http://www.youtube.com/watch?v=ZmM-9IfaXJc&feature=related), у якіх сярод іншага ярая сіяністка Барбара Лернер-Сьпектар, якая жыве ў Швецыі, адкрыта хваліцца ў адным інтэрвю:

“Я думаю, што рэзкае ўзмацненьне антысемітызму ў Еўропе сёньня абумоўлена тым, што Еўропа яшчэ не навучылася быць мультыкультурнай. Я думаю, што гэта трансфармацыя можа нам дорага каштаваць, але яна абавязана адбыцца. Еўропа спыніць  быць тым маналітным грамадствам, якім яна была на працягу стагоддзяў. І габрэі [не габрэі, а сіяністы. - Рэд.] - рухаючая сіла гэтых перамен. Еўропу чакаюць буйныя перамены. Яе пераключаць у мультыкультурны рэжым, а габрэяў будуць ненавідзець за іх вядучую ролю ў гэтым працэсе”. 

Вось дык прызнаньні!…

Такім чынам, атрымліваецца, што адны агенты сіянакратыі (такія, як Барбара Лернер-Сьпектар) спрыяюць “мультыкультуралізму, ісламізацыі й талерантнасьці” ў Еўропе, а іншыя (такія, як Андэрс Берынг Брэйвік) — пад нацыяналістычнымі лозунгамі змагаюцца супраць яе.

Ня першы раз сіянакратыя заўважана ў такіх разводках (адзін зь іншых гістарычных прыкладаў гл. тут:  http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/). Таму час адлюстраваць гэтую зьяву вобразна.

Напрыклад так, як пададзена ніжэй.

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь — Наша Зямля!”

17 красавіка 2012 г. нарвежскі тэрарыст Андрэас Берынг Брэйвік, які ў леташніх вядомых падзеях забіў па афіцыйных зьвестках 77 чалавек (8+69), выступіў у судзе з прамовай. У ёй ён патлумачыў прычыны зьдзейсьненых ім тэрарыстычных актаў (http://www.smp.no/nyheter/terrorsaken/article451361.ece). Гэты выступ празь дзень быў перакладзены з нарвежскай мовы на расейскую (http://www.ej.by/news/blogs/2012/04/20/rossiyskie_blogery_opublikovali_opravdatel_noe_zayavlenie_breyvika.html). Нам, натуральна, было цікава даведацца, якімі матывамі кіраваўся Брэйвік, зьдзяйсьняючы свае тэракты. Мы пазнаёміліся з тэкстам яго выступу, зрабілі пераклад на нашу мову, выставілі ніжэй і, як звычайна, выкажам свае меркаваньні. Між іншым, зноў зьвяртаем увагу: ні воднае СМІ ў беларускай і беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы на такі элементарны ўчынак у чарговы раз (і які ўжо) аказалася ня здольнае…

Рэдакцыя.

«Я стаю тут як прадстаўнік нарвежскага, еўрапейскага, антыкамуністычнага і антыісламскага апазіцыйнага руху — Нарвежска-Еўрапейскі Рух Супраціву. А таксама як прадстаўнік Тампліераў.

Я прамаўляю ад імя шматлікіх нарвежцаў, скандынаваў, еўрапейцаў, якія ня хочуць быць пазбаўленыя іх правоў карэннага этнасу, ня хочуць быць пазбаўленыя культурных і тэрытарыяльных правоў.

Нарвежскія СМІ, пракуратура сьцьвярджалі й працягваюць сьцьвярджаць, што прычыны, па якіх я правёў сваю акцыю самаабароны 22/7, крыюцца ў маёй асобе. Неаднаразова пісалася, што мае дзеяньні былі абсалютнай выпадковасьцю, што я нікчэмны і зласьлівы няўдачнік, які ня мае ніякіх мэтаў, ніякай годнасьці й якому зусім нельга давяраць… Таксама неаднаразова гаварылася, што я хлус, што я амаральны тып, вар’ят, што мяне трэба ізаляваць, як, зрэшты, й іншых нацыяналістаў і кансерватараў ў Нарвегіі. Яны спрабавалі сказаць, што я страціў працу, што ў мяне комплексы, што я наогул ні зь кім не кантактаваў, што я жорсткі і вар’яцкі чалавек, які гэтым учынкам меў намер прыцягнуць увагу да сваёй персоны. СМІ і пракуратура сьцьвярджалі, што я хворы на нарцысізм, што я антысацыяльны псіхапат, што пакутую ад розных фобій, якія і прывялі мяне да такога кроку. Больш за тое, дайшло да таго, што пра мяне напісалі, што паміж мною і маёй маці была кровазьмяшальная сувязь, што я нікчэмны забойца дзяцей, хаця мною ня быў застрэлены ні водны чалавек маладзешы за 14 гадоў. Сьцьвярджалі таксама, тыя ж самыя СМІ, што я гомасексуаліст, педафіл, баязьлівец, некрафіл, расіст і соцыяпат. Фашыст, нацыст, сіяніст і анархіст адначасна. Дайшло нават да таго, што СМІ сьцьвярджалі, што мой IQ ніжэй за 80 пунктаў.

Я, прызнаюся, ня зьдзіўлены гэтымі характарыстыкамі. Але большасьць людзей, я спадзяюся, выдатна разумеюць, што гэта ілжывая прапаганда, якая мяжуе з камедыяй або нават з абсурдам. Але важна іншае: ці ўсе разумеюць прычыну, з-за якой журналісты, пракуроры, культурная эліта, рэдактары газет і часопісаў працягваюць мяне высьмейваць, зьдзекавацца і хлусіць пра мяне. Адказ просты. Я змог рэалізаваць выдатны план баявой аперацыі, першы з часоў Другой Сусьветнай вайны. Яны ўсе мяне высьмейваюць таму, што баяцца. Празь іх кажа страх, таму што ваяўнічыя нацыяналісты могуць нанесьці непапраўную шкоду іх уласнай ідэалогіі «культурнага марксізма» і мультыкультуралізма. І яны зробяць усё, што ад іх залежыць, каб не дапусціць гэтага.

Яны дэманізуюць мяне і маіх рэвалюцыйна настроеных братоў і сясьцёр, мы ўсе — іх горшы ў сьвеце кашмар. Але я вельмі спадзяюся, што нацыяналісты і «культурныя кансерватары» не дадуць сябе падмануць і не паддадуцца на кручок гэтай ілжывай прапаганды.

Я буду працягваць распавядаць і пачну, мабыць, з таго, што адбылося пасьля Другой Сусьветнай Вайны ў Еўропе, дзе Нарвегія і Заходняя Еўропа ня мелі дэмакратыі як такой. Я нават не бяруся параўноўваць сітуацыю з дэмакратыяй у Еўропе пасьля Другой Сусьветнай Вайны з міжваенным перыядам. Свабода выказваньня думкі ў Нарвегіі, ды і ў Еўропе — гэта паняцьце без рэальнага зьместу. Нарвегія і Еўропа амаль цалкам здушаныя, і ў нашых краінах пануе сапраўдная дыктатура.

Але што адбылося ў міжваенны перыяд, паміж Першай і Другой Сусьветнымі войнамі? Гітлер прыйшоў да ўлады. Была дэмакратыя ў Еўропе і нацыянал-сацыялісты прыйшлі да ўлады, гэта і ёсьць прычына таго, што «культурныя марксісты» і лібералы не хацелі ўводзіць у еўрапейскіх краінах сапраўдную дэмакратыю і свабоду слова.

«Культурныя марксісты» і лібералы пастараліся адцерці нацыяналістаў і кансерватараў ад улады, таму што яны адчуваюць страх — баяцца, што да ўлады можа прыйсьці новы Гітлер і пачне Трэцюю Сусьветную вайну.

Тое, што сёньня вы называеце дэмакратыяй — гэта ня што іншае, як ліберальная і культурна-марксісцкая дыктатура.

«Культурны марксізм», які пераважае ў Нарвегіі й наогул у Еўропе, падняўся на небывалую вышыню менавіта пасьля Другой Сусьветнай вайны, прысвоіўшы сабе ролю пераможцы і накіроўваючай сілы чалавечага прагрэсу ў цэлым. Новай ідэалогіяй «культурнага марксізму» стаў мультыкультуралізм — па сутнасьці, забарона на любую крытыку ў адрас тых, хто вызнае дадзеныя ідэалагічныя ўстаноўкі. Пачатак быў пакладзены пасьля 1945 года, і вельмі ярка ўсе гэтыя прынцыпы выявіліся падчас камуністычных бунтаў у 1968 годзе, пра што падрабязней я скажу крыху пазьней.

Нацыяналізм і «культурны кансерватызм» абрынуліся пасьля Другой сусьветнай вайны. На жаль, у Еўропе не было свайго Макарці, які мог бы спыніць пранікненьне марксістаў у СМІ і ў адукацыйныя ўстановы. Чым марксісты і карысталіся, як толькі маглі. Яны праніклі таксама ў шэрагі сацыл-дэмакратычнага руху з тым, каб падпарадкаваць яго сабе. Але самым эфектыўным спосабам прыходу да ўлады ў Еўропе быў усё ж такі шлях праз адукацыйныя ўстановы: школы, інстытуты, універсітэты… І гэта адбылося ня толькі ў Нарвегіі, але і па ўсёй Еўропе. Так званая рэвалюцыя 1968 году адбылася менавіта таму, што яшчэ былі ў Еўропе сілы антыкамуністычнага характару, якія перашкаджалі пранікненьню марксістаў у адукацыйныя ўстановы. Тыя, хто, як Макарці, спрабавалі запабягаць гэтаму працэсу. Але праблема ў тым, што Макарці быў сам па сабе занадта памяркоўным. У пэўны момант ён прапаноўваў дэпартаваць усіх марксістаў ў Савецкі Саюз, але, на жаль, гэтага не зрабіў.

Установы адукацыі й культуры былі лёгкай мішэньню для марксісцкай інфільтрацыі ў нас у Еўропе. І паступова ў Еўропе ўсталяваўся новы баланс сіл, які й прывёў нас усіх да сёньняшніх вынікаў… Але праблема ў тым, што гэтыя ж самыя марксісты зараз спрабуюць на ўсю моц кантраляваць і эканоміку.

Дэканструкцыя старой, традыцыйнай сістэмы, мабыць, ключавы момант. Марксісцкая рэформа культуры, фемінізм, зьнішчэньне царквы, сексуальная рэвалюцыя - вось некалькі прычын, якія таксама ляжаць у аснове рэвалюцыі «68». У выніку ўсяго гэтага ўлада ў Еўропе паступова перайшла да левых, адбылося падзеньне і перагляд маральных нормаў і каштоўнасьцяў, быў зададзены цалкам іншы вектар сацыяльна-палітычнага разьвіцьця краін Еўропы.

У выніку ў Нарвегіі была ўсталяваная сапраўдная сацыялістычная сістэма, у якой права на ўсё маюць толькі ахвяры — ахвяры гвалту, ахвяры ўлады. І чым большай ахвярай вы зьяўляецеся, тым больш можаце атрымаць ад той жа дзяржавы.

У такой сітуацыі нацыяналісты і «культурныя кансерватары» апынуліся па-за справамі, зусім не маглі даць гэтаму рады. Кансерватыўны крытык сказаў наступнае ў 1968 годзе: “Марксісты больш клапоцяцца аб культуры, а вось лібералы больш думаюць пра эканоміку”. І ён мае рацыю…

Але гэта прывяло, я паўтаруся, да дыктатуры марксістаў над сучасным грамадствам.

Аднак жа, мы маем права задаць два вельмі важныя пытаньні палітыкам, журналістам, навукоўцам і грамадскім дзеячам.

Першае пытаньне: Ці лічыце вы дэмакратычным, што нарвежскі народ ніколі ня меў магчымасьці правесьці рэферэндум аб ператварэньні краіны ў поліэтнічную і полікультурную дзяржаву? Хіба недэмакратычна зьвяртацца да ўласных грамадзянам за парадай?

Другое пытаньне: Ці дэмакратычна ніколі не пытацца ў грамадзян ўласнай краіны, ці гатовыя яны вітаць у сябе дома афрыканскіх і азіяцкіх бежанцаў — больш за тое, ператвараць карэнных грамадзян у меншасьць у сваёй уласнай краіне?

Але і гэта не зьяўляецца найбольшай праблемай …

Апытаньні, праведзеныя Frank Aarebrot, паказваюць, што ў нашай краіне 60 — 70% галасоў атрымлівае кіруючая партыя. Ці ня дзіўна гэта? Ці ня дзіўна тое, што толькі 1 са 100 журналістаў выступае супраць левых? Адказ, як ня дзіўна, вельмі просты: амаль усе выкладчыкі на факультэце журналістыкі ва ўніверсітэце Осла вызнаюць марксісцкія погляды. Цікава, што ж яны могуць намовіць студэнтам? Адказ, як мне здаецца, відавочны.

Па маім меркаваньні, ва ўсіх еўрапейскіх СМІ павінна быць пэўная квота, каб у прэсе захоўваўся баланс паміж левымі і правымі сіламі.

Давайце паглядзім на нашых суседзяў: Вялікабрытанія. Апытаньні ў гэтай краіне паказалі, што 69% грамадзян бачаць праблему ў эміграцыі альбо ж знаходзяць яе вельмі вялікай праблемай (крыніца пададзена). Іншае дасьледаваньне паказвае, што 70% брытанцаў незадаволеныя палітыкай мультыкультуралізму і ісламізацыі краіны. Апошняе з дасьледаваньняў паказвае, што 3 з 5 брытанцаў знаходзяць, што жыцьцё ва ўласнай краіне стала няшчасным менавіта ў выніку мультыкультуралізму (крыніца The Times за люты 2010 года)…

(Суддзя перапывае падсуднага, але праз некаторы час Брэйвік працягвае).

… Усё гэта толькі частка прыкладаў, якія паказваюць, як мусульмане, левыя лібералы і марксісты кантралююць працэсы мультыкультуралізму, называючы нязгодных з гэтымі працэсамі расістамі ці яшчэ горш фашыстамі, фанатыкамі й ісламафобамі. 70% брытанцаў лічаць, што іх краіна стала няшчаснай у выніку мультыкультуралізму, але колькі людзей лічаць гэтак жа ў Нямеччыне, Францыі, Швецыі ці ў нас у Нарвегіі?

Нават, калі 30% простых еўрапейцаў выступаюць супраць палітыкі «мульты-культы», у нармальнай дэмакратычнай дзяржаве мусяць быць СМІ, якія адлюстроўвалі б пункт гледжаньня і гэтых самых 30% насельніцтва. Але ў нас у Еўропе ўсе 100% СМІ — прыхільнікі мультыкультуралізму!  Гэта нармальна?

Няма ніякіх падставаў сьцьвярджаць, што ў нас дэмакратыя, таму што ўсе нашы дзяржаўныя інстытуты, школы, універсітэты працятыя, прасякнутыя мультыкультуралізмам і «культурным марксізмам». Усё больш і больш кансерватараў і нацыяналістаў усьведамляюць, што дэмакратычная барацьба ня мае больш сэнсу, яе немагчыма выйграць, калі няма рэальнай свабоды слова. І ўсьведамленьне гэтага прыйдзе ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі. Тады, магчыма, адбудзецца сусьветная рэвалюцыя.

Тое, што адбываецца цяпер у Еўропе — гэта сапраўдная тыранія. Гэта несправядлівасьць, якая прывяла да таго, што я і мае таварышы страцілі веру ў дэмакратыю і вырашылі стаць «ваяўнічымі нацыяналістамі».

Людзі, якія называюць мяне жорсткім і злым, абсалютна не разумеюць розьніцы паміж злом і жорсткасьцю. Жорсткасьць — гэта не абавязкова зло. Каб гаварыць аб зле, вы, як мінімум, павінны ведаць нешта аб намерах чалавека і яго матывах. Гэткае ж невуцтва казаць аб жорсткасьці, як і вінаваціць у жорсткасьці амерыканскіх вайскоўцаў за тое, што падчас Другой Сусьветнай вайны яны скінулі атамныя бомбы на галовы 300.000 японцаў. Яны гэта зрабілі не таму, што былі злосныя або жорсткія, не таму, што не былі моцныя ці ў іх былі комплексы, а таму, што ў іх быў выбар: ахвяраваць трыма сотнямі тысяч жыцьцяў грамадзянскага насельніцтва альбо пахаваць пасьля, можа быць, мільёны салдат і грамадзянскіх асоб. Метады, якія выкарысталі амерыканцы, можна назваць жорсткімі, але гэта было зусім не зло.

Тут тая ж самая сітуацыя. Калі б мы з дапамогай дэмакратычных інстытутутаў змаглі спыніць ісламізацыю, іміграцыйную палітыку, дэмантаж нашых культурных каштоўнасьцяў, каланізацыю нашай краіны, дапамагчы зьнішчыць мультыкультурную ідэалогію, то адстрэл 70-ці чалавек не адбыўся б. А так гэтым учынкам я зрабіў свой унёсак у барацьбу. Бо калі не спыніць гэтыя працэсы цяпер, то мы можам страціць нашую краіну, мы апынемся на парозе грамадзянскай вайны, якой ніколі ня ведала Нарвегія, і тады мы страцім сотні тысяч мірных грамадзян, а ня толькі 70 чалавек…

Я абсалютна ўпэўнены, гэтак жа, як й іншыя «ваяўнічыя нацыяналісты», што калі мы здолеем спыніць мультыкультурны эксьперымент над Еўропай, то мы выратуем сотні тысяч жыцьцяў грамадзян еўрапейскіх краін, а можа быць, і мільёны жыцьцяў. У нас ня так шмат часу, каб сядзець і проста чакаць, калі ж сітуацыя зьменіцца, мы ня можам чакаць 20, 30, 40 гадоў. Мы ня можам чакаць, пакуль этнічныя нарвежцы апынуцца ў меншасьці. І таму нельга мяне, нас, вінаваціць у жорсткасьці й зьле. Калі ёсьць зло, то гэта сацыял-дэмакраты, якія штодня, штогадзіны займаюцца сістэматычнай дэканструкцыя еўрапейскай культуры і еўрапейскага этнасу.

Сацыял-дэмакраты [няўжо яны?! - Рэд.] вырашылі цалкам зьмяніць нашу краіну і Заходнюю Еўропу, зрабіць іх шматнацыянальнымі й мультыкультурнымі грамадствамі, нават не пытаючыся ў сваіх народаў праз рэферэндумы. А гэтая палітыка прывядзе да вялікіх узрушэньняў, і наступствы могуць быць вельмі крывавыя. Адзінае, што павінна зьдзіўляць Нарвегію і Еўропу, дык гэта тое, чаму падзея, падобная 22/7, не адбылася нашмат раней.

Паступова Наравегія і Заходняя Еўропа «балканізуюцца», і ў нас, тут, будуць падобныя падзеі, як на Балканах.

І спытай вы мяне, зрабіў бы я свой учынак зноў, мой адказ адназначны: так, зрабіў! Таму што злачынства, якое зьдзяйсьняюць сацыял-дэмакраты супраць свайго народу і супраць сваёй культуры, куды страшнейшае, чым маё…

І калі мой учынак называюць варварствам, то невялікае варварства неабходна, каб спыніць варварства куды большае па сваіх маштабах.

«Культурныя марксісты» сацыял-дэмакраты пасьля Другой Сусьветнай Вайны сотні разоў мелі магчымасьць зьмяняць палітыку, вектары разьвіцьця дзяржавы, але яны гэтага не рабілі. Яны аддалі перавагу тау, каб праз сістэму адукацыі й СМІ «размягчаць мазгі» ўласным грамадзянам, пераконваць нас у тым, што мультыкультуралізм, страта ўласнай ідэнтычнасьці — гэта нармальна. Таму вельмі шмат прадпрыемстваў і бізнэс-структур ўносяць зараз свае ахвяраваньні, якія ідуць на выхаваньне будучых палітычных актывістаў, якія і далей будуць праводзіць палітыку мультыкультуралізма.

Такія ж сабраліся і на востраве Утэйя. Людзі, якія сабраліся там, больш нагадвалі ўдзельнікаў руху «Гітлерюгенд». Там перад імі 20 ліпеня выступаў некалькі гадзін запар адзін з самых адыёзных камуністаў краіны (Нарвегіі)

(Тут прапушчана частка, у якой Андрэас Брейвік кажа аб канкрэтных людзях)

Перш, чым працягнуць, я хачу ўспомніць словы Джона Сцюарта Міля: «Чалавек можа зрабіць зло іншым ня толькі сваімі дзеяньнямі, але і праз сваё нежаданьне дзейнічаць. І ў абодвух выпадках ён нясе адказнасьць за шкоду, ім нанесеную».

Усе палітычныя актывісты, якія выступаюць ад імя «культурнага марксізму» і зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізму, павінны ў будучыні панесьці адказнасьць за свае дзеяньні, але мы гэты кошт плацім ужо цяпер. І тое, што мяне называюць тэрарыстам, забойцам, злыднем, ня дзіўна, я пісаў пра гэта, што такія паводзіны з боку правадыроў мультыкульты чакаліся, яшчэ да пачатку аперацыі. І мяне чакае турма, магчыма, на ўсё маё жыцьцё. Але гэта зусім мяне не палохае, таму што мы ўсе жывем у турме. Я нарадзіўся ў турме — у турме, дзе няма ніякай магчымасьці праявіць сябе палітычна, дзе няма свабоды слова, у турме, дзе я вымушаны быў глядзець, як мае ўласныя народ, этнас і культура паступова зьнікаюць, іх разьбіраюць па кавалачках. І робяць усё гэта марксісты і левыя лібералы.

У гэтай турме, калі вы адважваецеся крытыкаваць наяўную сістэму, то вас публічна зьневажаюць, высьмейваюць, дегуманізуюць, навешваюць цэтлікі… Гэтая турма завецца Нарвегія.

І якое мае значэньне, зачынены я ў адзіночнай камеры ці ж знаходжуся на «свабодзе»? Я ўсё роўна знаходжуся ў турме …

Давайце зазірнем у апошні даклад Статыстычнага Упраўленьня Нарвегіі і мы ўбачым там, што імігранты стануць большасьцю ў маёй краіне ў 2040 годзе. Але на самой справе дадзеныя, паданыя ў гэтым дакладзе, няслушныя, можна сказаць ілжывыя. Яны ўводзяць нас у зман. У гэтым дакладзе практычна няма інфармацыі пра ўзаемаадносіны паміж нарвежцамі [й імігрантамі]. Акрамя ўсяго іншага, пры падрыхтоўцы даклада наўмысна выключылі з абсьледуемых груп ўсіх азіятаў, афрыканцаў і грамадзян іншых краін Паўднёвай Еўропы. Акрамя таго, складальнікі гэтага дакладу наўмысна выпусьцілі з віду трэцяе пакаленьне імігрантаў, нелегальных імігрантаў, дзяцей з сем’яў, дзе адзін з бацькоў — выхадзец з Азіі і Афрыкі або Блізкага Ўсходу. Гэтая справаздача была замоўленая мультыкультуралістамі і мэта даклада — схаваць той факт, што карэнныя нарвежцы будуць меншасьцю ў Осла ўжо праз 5 гадоў.

Гэта адбудзецца!

Бо гэтая ж статыстыка паказвае, што 47% нованароджаных у Осла не зьяўляюцца этнічнымі нарвежцамі. Іншае дасьледаваньне паказвае, што карэнныя нарвежцы ў некаторых школах ужо складаюць меншасьць сярод першакласьнікаў.

Шмат хто хоча падаць, што ўльтранацыяналісты, такія як я, хочуць стварыць тэрарыстычны рэжым.

Гэта хлусьня!

Я падтрымліваю  японскую і паўднёвакарэйскую культурныя мадэлі. Ня больш і ня менш. І што, Японія і Паўднёвая Карэя ўяўляюць сабой страшныя тэрарыстычныя рэжымы?

Не, гэта ня так!  Гэтыя монакультурныя і высокатэхналагічныя дзяржавы даказалі, што могуць быць вельмі паспяховымі і без масавай іміграцыі і тым больш без размываньня нацыянальнай культуры і традыцый. Мадэль гэтых дзьвюх дзяржаў на дадзены момант самая дасканалая сістэма з усіх палітычных мадэляў.

У нас у Еўропе ўсё наадварот, мы пазбавілі нашых грамадзян працоўных месцаў, пераносячы іх у Азію, нашы марксісты і левыя засяродзілі ўсю палітыку на сацыяльным забеспячэньні грамадзян…

(Суддзя прыспешвае Брейвіка, каб ён заканчваў хутчэй. Брейвік кажа, што зачытаў толькі 6 старонак з 13. Суддзі гэта не падабаецца. Брейвік настойвае на тым, што яму неабходна зачытаць усё да канца, так як гэта зьяўляецца асновай, базісам яго абароны .)

… Лідэр нарвежскіх кансерватараў у 1970-80-х гадах мінулага стагоддзя Б’ерн Бенкаў казаў: «Этнічна аднастайнае грамадства — гарманічнае грамадства». А калі грамадства культурна і этнічна расколатае, то ўзнікае адсутнасьць даверу паміж грамадзянамі. Гэтага ніколі не пераадолець. Гэта ня толькі ўплывае на ўзаемадзеяньне паміж рознымі групамі, але ў канчатковым выніку прыводзіць да канфрантацыі. І гэта адбываецца на нашых вачах.

Прыкладам можа служыць іслам, які домінуе і ў Нарвегіі, і ў Еўропе. Еўрапейскія левыя палітыкі, навукоўцы, журналісты ўжо заяўляюць, што пераважная большасць мусульман — мірныя грамадзяне і даўно адмовіліся ад гвалту. Але гэта проста хлусня і прапаганда! Каран і Хадысы патрабуюць ад кожнага мусульманіна, каб ён ішоў па шляху джыхаду. 25% мусульманаў, якія жывуць у Брытаніі, апраўдвалі тэракты ў Лондане 7/07 тым, што войскі НАТА знаходзяцца ў Афганістане [што яны там робяць? хто іх туды паслаў? - Рэд.]. І вядома ж 40% мусульман, якія жывуць у Англіі, апраўдваюць тэракты ў Нью-Ёрку, калі загінулі 3.000 чалавек! Гэта паказвае іншае даследаваньне, праведзенае яшчэ ў 2006 годзе.

Хлусня ў тым, што мусульмане адмовіліся ад гвалту. Але наша Партыя Працы [кіруючая партыя ў Нарвегіі], журналісты, навукоўцы, палітыкі, палітычныя каментатары ведаюць пра гэта, але зусім не надаюць значэньня гэтым фактам, альбо наогул лічаць іх ілжывымі. Такім чынам мы навочна бачым, як нашы нарвежскія і еўрапейскія левыя супрацоўнічаюць зь ісламістамі дзеля працягу полікультурнага эксперыменту. Я магу тут прывесьці некалькі прыкладаў, але іх яшчэ больш можна знайсьці ў розных дасьледаваньнях…

Слабыя і разрозьненыя этнічныя групы прыводзяць да слабай культуры. Этнічная група зьяўляецца асновай любой культуры, а тое, што адбываецца ў нас, інакш, чым размыцьцё гэтай самай этнічнай групы, назваць нельга. Гэта ясна відаць на прыкладзе Осла й іншых еўрапейскіх гарадоў, дзе іслам пачынае дамінаваць ўсё больш і больш. Мусульманскія анклавы растуць у Еўропе хутка, як ракавая пухліна, пакуль у адзін цудоўны дзень іслам ня стане дамінуючай сілай.

Няўжо гэта так цяжка зразумець?!

Самы галоўны набытак нашага народа: свабода і незалежнасць — заўсёды і наўпрост быў зьвязаны з цэласнасьцю нашай, нарвежскай этнічнай групы. Гэтая цэласнасьць ляжыць у сэрцы нашай культуры. І ў той жа час, як аказваецца, гэтая этнічная цэласнасць самае далікатнае.

І за апошнія 60 гадоў левыя і марксісты разабралі па цаглінках тое, што стваралася на працягу сотняў гадоў, што беражліва ахоўвалася і песцілася: культура, ідэнтычнасьць, наша рэлігія, свабода і незалежнасьць — усё гэта за апошнія 6 дзесяцігоддзяў было зьнішчана …

(Суддзя зноў перапыняе падсуднага [хоць ён кажа найважныя рэчы], патрабуе ад яго сьцісласьці. На гэта Брейвик пярэчыць, што ня можа абараняць сябе, калі не патлумачыць прычын, якія прывялі яго да таго, што ён зрабіў 22/7. Адвакат падсуднага настойвае, што Брейвик павінен дачытаць сваю прамову да канца…)

… Дзякуй, Ваш Гонар, я працягну…

Цяпер у нас у Нарвегіі ўзнікае дэмаграфічная праблема, калі большасьць тых, хто нарадзіўся ў Нарвегіі — гэта мусульмане. У канчатковым выніку нас напаткае тая ж доля, што і хрысьціянаў у Ліване. Ліван калісьці быў хрысціянскай краінай. У 1911 годзе хрысьціянаў у Ліване было 80% насельніцтва. З тых часоў прайшло стагоддзе і дэмаграфічная сітуацыя зьмянілася. Цяпер Ліван пераўтвораны ў мусульманскую дзяржаву з хрысьціянскай меншасьцю… Хрысьціне — пераследуемая меншасьць у Ліване, якая стала падвяргаецца нападкам і агрэсіі з боку мусульман. Там яны складаюць цяпер ня больш за 25% ад насельніцтва краіны.

І вось мы падыходзім да яшчэ адной важнай праблемы — гэта ісламізацыя Еўропы. Чым больш мусульман у краінах Еўропы, тым большым становіцца сьпіс іх патрабаваньняў да карэнных жыхароў і ўладаў краін. Гэта і халяльная ежа ў крамах, і асобныя могілкі, і асобныя басейны, і каб банкі дзейнічалі па ісламскіх традыцыях, увядзеньне шарыяцкіх судоў у краінах Еўропы, асобных школ, вывучэньне арабскага, асобныя дзіцячыя садкі. Але ўсё гэта фінансуецца ня толькі за кошт ісламскіх краін, такіх, як Саудаўская Аравія, але Нарвегія таксама плаціць за «ісламскія прыемнасьці».

Савудаўская Аравія з 2007 года выдаткавала 600 мільярдаў даляраў на ісламізацыю Еўропы, Канады, Аўстраліі й Амерыкі. Гэта будаўніцтва 1500 мячэцяў, 200 ісламскіх коледжаў, 210 ісламскіх культурных цэнтраў…

Журналісты і каментатары сцьвярджаюць, што я дазволіў муле выступіць на баку абароны, каб ён пацьвердзіў, што ідзе вайна паміж ісламам і еўрапейскай цывілізацыяй. Вядома ж усе каментатары ў адзін голас сцьвярджаюць, што гэта — трызненьне сівой кабылы. Аднак большасць мусульман лічаць так жа! Большасьць мусульман па ўсёй Еўропе. У мяне ёсьць мноства пацьверджаньняў гэтаму з адкрытых крыніц.

Так, па выніках дасьледаваньня, праведзенага ў Нямеччыне, 56% мусульман гэтай краіны лічаць, што ідзе вайна паміж ісламам і Еўропай. Так, што трызьню ня я, а як раз палітычныя каментатары…

Лідар егіпецкіх «Братоў — Мусульман» ужо заявіў, што ў Егіпце будзе пабудавана дзяржава менавіта на прынцыпах шарыяту, і што не існуе ліберальных або сьвецкіх мусульман. Ёсць толькі іслам.

І вось нашы еўрапейскія мультыкультуралісты адкрылі дзьверы нашых краін пасьлядоўнікам ісламу. Больш за 30 мільёнаў мусульман жыве цяпер ў Еўропе, 150 тысяч зь іх толькі ў Нарвегіі. З 1960 года, калі першыя мусульманскія імігранты трапілі ў краіну, і па гэты дзень імі былі згвалтаваныя 90.000 нарвежскіх жанчын. Многія былі падвергнутыя групавому згвалтаваньню. Некаторыя скончылі жыцьцё самагубствам… Больш за 300.000 хлопчыкаў і дзяўчынак, мужчын і жанчын падвяргаліся гвалту з боку мусульман за гэты час. Пачынаючы з 1960 года сотні нарвежцаў былі забітыя мусульманамі. Усё гэта зьяўляецца злачынствамі супраць нарвежскага народа. Вялікая доля адказнасьці ляжыць на Нарвежскай Рабочай Партыі — Партыі Улады.

Акрамя гэтага мы бачым, што нарвежцы, карэнныя жыхары гэтай краіны, бягуць з раёнаў дзе пасяляюцца мусульмане. Гэтыя раёны перастаюць быць бяспечнымі для пражываньня.

І прычына ўсяго гэтага ў тым, што наша кіруючая партыя адчыняе мусульманам ўсе шляхі ў нашу краіну.

Трызненьнем, вядома ж, зьяўляюцца заявы шматлікіх нарвежскіх палітыкаў аб тым, што мусульмане хочуць інтэгравацца, стаць паўнапраўнымі членамі нашага грамадства. Наадварот! Мусульмане пагарджаюць нашым грамадствам, нашай культурай, нашымі звычаямі й нашай мовай. Большасьць зь іх хочуць ўласнай аўтаноміі ў Еўропе — шарыят і самакіраваньне. Гэта тычыцца многіх гарадоў у Нарвегіі й у Еўропе, у прыватнасьці Лондана і Парыжа, Берліна і Марсэля…

Калі паглядзець на сітуацыю ў сьвеце ў цэлым, то дзе мусульмане становяцца большасьцю, там яны пачынаюць патрабаваць сваёй культурнай і рэлігійнай аўтаноміі. Гэта адбылося ў Індыі, Ліване, адбываецца ў Ізраілі, на Філіпінах, поўдні Тайланда, у заходнім Кітаі [уйгуры - карэнны этнас, тэрыторыя якога была захоплена кітайскімі імперыялістамі. - Рэд.]. Няма ніводнай краіны ў сьвеце, дзе б мусульмане жылі ў міры з прымаючым іх народам. І чым тады нашая вайна, вайна карэнных народаў Паўночнай Еўропы супраць мусульман, адрозьніваецца ад вайны, якая вядзецца ў Тыбеце супраць Кітая або карэннымі жыхарамі Балівіі, якія змагаюцца за незалежнасць?

Мы тут жывем ад пачатку сьвету і гэта менавіта наша краіна!

У 2009 годзе ў Балівіі парламент прыняў закон, па якім карэннае насельніцтва краіны мае права на самакіраваньне. Але чаму тут, у Еўропе, карэнныя народы, хто хоча жыць у рамках сваёй уласнай культуры, свайго ўласнага этнасу, называюць нацыстамі й расістамі? Чаму? Чым мы адрозьніваемся ад карэннага народа Балівіі або тыбетцаў. Чаму яны — героі, а мы — нацысты і расісты?! Нашы продкі жылі ў гэтай краіне 12 тысяч гадоў. І мы, як карэннае насельніцтва, маем права не прымаць каланізацыю нашай краіны і пакідаем за сабой права змагацца супраць каланізатараў.

Я ведаю, што інфармацыю, якую я кажу, цяжка ўспрымаць, таму што да гэтага пастаянна казалася зусім адваротнае, супрацьлеглае. Цяжка ісьці супраць цячэньня, калі ўсе 100% медыйных кампаній займаюцца мультыкультурнай прапагандай! Але неўзабаве, большасьць нарвежцаў, еўрапейцаў будуць разумець: тое, што я кажу цяпер — праўда.

І я задаю пытаньне: як гэта можа быць недэмакратычна пачаць ўзброеную барацьбу супраць тых, хто зьнішчае твой уласны народ, зьнішчае культуру, якая складвалася стагоддзямі, этнас, зьнішчае традыцыі? Усе гэтыя прафесара, навукоўцы, журналісты, палітыкі, якія прапаведуюць мультыкультуралізм. Чаму сродкі, з дапамогай якіх я спрабую абараніць ўласную ідэнтычнасць і ўласныя каштоўнасьці, прызнаныя недэмакратычнымі?

Томас Хіланд Эрыксан, прафесар Універсітэта Осла — адзін з ідэолагаў мультыкультуралізма неяк сказаў: “У нас у Нарвегіі большасьць белых і мы іх разьбяром з такой дбайнасьцю, што яны ніколі ня будуць зноў большасьцю” [дарэчы, гэта тыповая расісцка-нацысцкая заява. - Рэд.].

Што ён па сутнасьці сказаў? Што галоўная задача ў тым, каб разабраць па костачках нарвежскі этнас, што будзе зроблена яго дэканструкцыя так старанна і грунтоўна, каб ён зноў ніколі ня стаў большасьцю.

Гэта як раз тыя планы, якія мультыкультуралісты хочуць рэалізаваць. І вядома ж яны спадзяюцца, што ня будзе ніякага супраціву гэтаму працэсу зьнішчэньня нарвежскага этнасу. Але тут яны глыбока памыляюцца… Грамадзянская вайна супраць мультыкультуралізма толькі пачынаецца. І па нашых гарадах ужо цякуць рэкі крыві. Варта нам ўспомніць Парыж і Мадрыд, Лондан і Тулузу, Льеж і Орхус…

Але самае непрыемнае тое, што еўрапейскія мультыкультуралісты настолькі пыхлівыя, што наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог з намі, з ваяўнічымі нацыяналістамі, хоць гэта магло б прадухіліць шматлікія сутыкненьні.

Хай будзе вам вядома, што мы хацелі мірнага вырашэньня пытаньняў. Мы хацелі мірных перамоваў на працягу ўсяго часу з заканчэньня Другой сусветнай вайны. Але левыя, марксісты не жадаюць размаўляць з намі, ім не патрэбны дыялог. Яны аддаюць перавагу цэнзуры, насьмешкам і перасьледу іншадумцаў. Але тым самым яны спараджаюць яшчэ большую радыкалізацыю з нашага боку.

Наш урад ня гледзячы на ​​тое, што выдатна бачыць, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць нашу краіну імігрантамі з Азіі й Афрыкі, адмаўляецца прытрымлівацца этнічнага, нацыянальнага пратэкцыянізма.

Больш за тое, наш урад дзейнічае так, як быццам на 100% упэўнены, што ня будзе ніякай грамадзянскай вайны паміж нацыяналістамі й інтэрнацыяналістамі ў Еўропе [апошнія, гэта ня інтэр-нацыяналісты, а хаатызатары-касмапалітызатары. - Рэд.]. Мы — ваяўнічыя нацыяналісты — першыя кроплі, якія прынёс вам вецер пераменаў. За намі прыйдзе сапраўдны шторм. Грамадзянская вайна ня стане для вас нечаканасьцю. Паступова будзе адбывацца палярызацыя ў грамадстве і эскалацыя напружаньня. Вы ўбачыце, што ўсё часьцей і часьцей будуць сутыкацца паміж сабой правыя патрыёты і пасьлядоўнікі ісламу. Мультыкультурныя рэжымы проста вымушаныя будуць змагацца супраць нас.

На вялікі жаль тады рэкі крыві будуць цячы па гарадах Еўропы.

Мае браты і сёстры нацыяналісты ўэшце перамогуць. І гэта прывядзе да падзеньня рэжымаў у дзяржавах Еўропы.

Як я магу быць упэўненым, што гэта адбудзецца? Прычына ў тым, што мультыкультуралізм зьяўляецца самаразбуральнай ідэалогіяй. Як толькі карэнныя еўрапейцы робяцца меншасьцю ў сваёй уласнай краіне, то ўлада аўтаматычна слабне, бо ня можа больш эканамічна падтрымліваць сацыяльную палітыку, праводзімую гэтай жа уладай. І ў канчатковым выніку Еўропу паглыне наймацнейшы эканамічны крызіс. Цяперашні крызіс у Еўропе будзе нагадваць вам пікнік на сьвежым паветры…

Мы хочам, каб еўрапейскія ліберальна-марксісцкія эліты перасталі за наш кошт праводзіць тую палітыку, якая разбурае Еўропу і нашу краіну. Нам не патрэбныя шэнгенскія правілы ці квоты на прыём уцекачоў з краін Афрыкі й Азіі. Мы ня хочам, каб наша краіна выкарыстоўвалася як звалка сьмецьця, зь якой лібераламарксісты атрымліваюць свае казачныя прыбыткі. Мы хочам заставацца нарвежцамі — нацыяй нарвежцаў, хрысьціянскай нацыяй. Мы хочам заставацца членамі сям’і Паўночных народаў, членамі вялікай еўрапейскай сям’і. А цяпер мы знаходзімся ў сітуацыі, калі мы гэта губляем. Мы губляем нашы гарады, нашу краіну, мы губляем тое, што было нам дорага на працягу 12.000 гадоў нашай гісторыі

На працягу 5-10 гадоў мы — нарвежцы — станем меншасьцю ў нашай уласнай сталіцы і ў многіх іншых гарадах. Палітычныя эліты нашай краіны настолькі знахабіліся і настолькі паводзяць сябе пыхліва, што чакаюць ад нас, што мы з распасьцёртымі рукамі будзем вітаць сваё ўласнае нацыянальнае зьнішчэньне. А тыя, хто адмаўляецца прымаць правілы гульні, навязаныя левымі,  [будуць і далей клейміцца] як фашысты і экстрэмісты.

Але гэта канчатковае вар’яцтва. Гэтыя палітыкі, а ня я, павінны праходзіць псіхіятрычную экспертызу. І гэта тычыцца ня толькі палітыкаў, правадыроў мультыкультуралізму ў Нарвегіі, але і ўсіх еўрапейскіх палітыкаў - усіх тых, хто падтрымлівае мультыкультуралізм. Сапраўдным злом зьяўляецца імкненьне затапіць нашы краіны азіяцкімі і афрыканскімі эмігрантамі, зьнішчыць хрысціянства і падмяніць яго ісламам. Гэта — сапраўднае зло, а не барацьба супраць яго!

Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека і міжнароднае права дазваляюць этнічным карэнным народам, якім пагражае сістэматычнае зьнішчэньне, дэканструкцыя ўласнай рэлігіі, традыцый і культуры, абараняцца нават узброеным чынам. І тыя нарвежцы, у каго ёсьць маральная адказнасьць перад уласным народам, хто мае пачуццё абавязку, ня будуць сядзець і глядзець, як усё, што ім дорага апаганьваецца і зьнішчаецца. Мы будзем змагацца!

Мы будзем змагацца супраць мультыкультуралізма і нашай кіруючай партыі ў Нарвегіі, супраць усіх заганных палітычных актывістаў, якія зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізма ў Еўропе.

Напад, які я зьдзейсьніў 22/7 зьяўляецца толькі прэвентыўным ударам для абароны карэнных народаў Нарвегіі, для абароны нашай культуры.

І я не прызнаю сваю віну!

Мой учынак быў зьдзейсьнены па неабходнасьці, ад імя майго народа, маёй культуры, маёй рэлігіі, майго горада, маёй краіны.

Таму я патрабую, каб мяне апраўдалі па ўсіх пунктах абвінавачаньня!”

Думаем, многія атрымаюць каштоўныя веды. Адрас сайта: http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/387764,antoni-macierewicz-z-pis-w-krosnie-o-katastrofie-smolenskiej-jako-wypowiedzeniu-wojny-polsce.html

Рэдакцыя.

Сталыя чытачы сайта напэўна ведаюць, што рэдакцыя даволі крытычна ставіцца да дзейнасьці Пазьняка. Як, напэўна, і пра тое, што, калі гэта трэба для справы, мы ігнаруем усялякія другасныя пытаньні. Выстаўленьне гэтага матэрыяла на сайце найперш выклікана нашым жаданьнем дапамагчы ратаваць жыцьцё і свабоду Сяргея Кавеленкі — хлопца, які, ахвяруючы сабой за нашу агульную беларускую справу, крок за крокам вырастае да ўзроўню нацыянальнага героя! З гэтай нагоды мы выстаўляем інтэрвю Пазьняка журналісту “Свабоды” Навумчыку (узята адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/24500576.html). Натуральна, у канцы прыйдзецца дадаткова паразважаць пра супадзеньні і адрозьненьні ў пазіцыі Пазьняка і нашай. Істотнае ў тэксьце, як гэта ў нас часта бывае, выдзелена.

Рэдакцыя.

1.

Спачатку Навумчык, відаць, запытаўся, як Пазьняк пракаментуе цяперашні канфлікт паміж афіцыйным Менскам і Еўразьвязам?

На гэта ён атрымаў наступны адказ:

Пазьняк: Самым галоўным пытаньнем зараз для Беларусі — для палітыкі, для ўсяго беларускага народа — ёсьць пытаньне жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі. Гэта ёсьць пытаньне нумар адзін. Чалавек, які за Беларусь, за сьцяг, за ідэю ахвяруецца сваім жыцьцём. Ён паведаміў, што ідзе да канца. І ён пойдзе да канца — мы яго ведаем, і жонка з гэтым  пагадзілася. 

І вось сёньня невядома, дзе ён. Зьнік. Яго недзе схавалі. Гавораць усялякую лухту, што яго адправілі ў Менск, у шпіталь і гэтак далей. Ён на апошняй стадыі вычарпаньня, і гэта ёсьць пытаньне нумар адзін.

Тое, што адбываецца канфлікт з пасламі, зь Еўразьвязам, дыпламатычная вайна — гэта ўсё выглядае ў параўнаньні з пытаньнем жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі мышынай валтузьнёй. Якая ўжо была не аднойчы і  якая доўжыцца ўжо 17 гадоў. Тым больш, што вядома, чым гэтая мышыная валтузьня скончыцца. А скончыцца яна поўнай перамогай Лукашэнкі і Масквы. Гэта прадумана вельмі рацыянальна, халаднакроўна, і ўся ініцыятыва ў руках Лукашэнкі і Масквы.  Прытым не таму, што яны такія разумныя, а таму, што Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы. Гэта — тупая палітыка. Яна ня мае ніякіх аргументаў, ніякіх рычагоў узьдзеяньня на Маскву і на Лукашэнку. Уся ініцыятыва зараз у руках Масквы і Лукашэнкі. Яны дыктуюць музыку, і яны пішуць сцэнар. І гэта небясьпечна ў першую чаргу для нашага беларускага руху. Таму што гэта сьведчыць, што будзе падтрымка з боку Масквы. Лукашэнка ўжо дамовіўся зь Мядзьведзевым, што Расея асуджае санкцыі, і атрымаў ад Масквы пэўныя гарантыі ў сваіх дзеяньнях. Маскве гэта выгадна, таму што яны робяць «выбары», і акрамя гэтага, прывязваюць Лукашэнку да сябе. І такім чынам могуць цалкам распараджацца яго палітыкай, якую ён ужо самастойна весьці ня можа. Для Лукашэнкі гэта выгадна як пэўная гарантыя працягнуць сваю ўладу з апорай на Маскву. Таксама — перавесьці стрэлкі з палітвязьняў, з Каваленкі зусім у іншую плоскасьць. Размова будзе ісьці аб іншым, а ў гэты час ён зможа зрабіць поўную зачыстку тэрыторыі перад «выбарамі» ў Беларусі.

Вось уся гнюснасьць гэтай прапісанай з Масквой палітыкі — яна зараз і пачалася. А скончыцца, паўтараю, поўнай перамогай маскоўска-лукашэнкаўскай палітыкі, і ў выніку, як і ў 1998 годзе, гэтыя паслы ціхенька вернуцца назад, з поўнай, як кажуць, паразай за часы «выбараў». Гэта вельмі, паўтараю, небясьпечная зьява для Беларусі. Вынік будзе такі, як я сказаў. Таму што гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі. У іх ліберальны склад думаньня. Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму! І просты рабочы, Сяргей Каваленка, гэта сказаў на ўсю Беларусь. За гэта трэба змагацца — за Беларусь, за сьцяг, за кансалідацыю ідэі, супраць гэтага рэжыму. Вось супраць чаго трэба змагацца, а не ісьці на «выбары». Трэба байкатаваць гэты рэжым татальна.

Трэба зьбіраць сілы на гэта змаганьне. А Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю». І вось такое мысьленьне прыводзіць да паразаў, адной за другой. Тое, што мы назіраем цяпер — гэта чарговая параза Захаду. Але, як кажуць, нам бы іхнія праблемы. Самае важнае — гэта высновы, якія павінны зрабіць мы. І таму паўтаруся: пытаньне жыцьця і сьмерці Каваленкі не павінна адысьці ў цень. Гэта ёсьць галоўнае пытаньне.

Калісьці вялікі мастак Рафаэль сказаў, што калі б гарэў дом, дзе гарэла б усё мастацтва, і гарэў бы кот — дык ён ратаваў бы ката. З пункту гледжаньня факталогіі — гэта сьмешна. А з пункту гледжаньня анталагічнага падыходу — гэта правільна. Таму што нішто, што зроблена рукамі чалавека, ня мае значэньня перад тым, што зроблена Госпадам Богам. І жыцьцё гэтага чалавека, яго ідэі, яго барацьба, якую ён узьняў на ўсю Беларусь — ніякага ня маюць параўнаньня з гэтай мышынай валтузьнёй, якую праводзяць Еўразьвяз і Масква на нашай тэрыторыі. Беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы гэтай палітыкі, а ставіць свае пытаньні выжываньня нацыі, культуры, дэмакратыі і кансалідавацца на гэтай глебе, абараняючы сваіх герояў. Абараняючы жыцьцё сваіх людзей, якія гатовыя аддаць яго за ўвесь народ. Вось сутнасьць таго, што адбываецца.

Навумчык:  Трэба прызнаць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося спакойным да судовага працэсу над Каваленкам і да ягонага лёсу (я не кажу зараз пра партыйных актывістаў, пра тых, хто быў на судзе і хто абмяркоўвае сітуацыю ў інтэрнэце). Чым Вы такую рэакцыю беларускага грамадства тлумачыце?

Пазьняк: Беларускае грамадства зьмянілася ў думках. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап яно ўжо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму. І нават той жа інтэрнэт, дзе вельмі сьпецыфічныя людзі зьбіраюцца, але ён 100-працэнтова паказаў, як успрынялі барацьбу Сяргея Каваленкі. Таму гэта пытаньне часу. І важна, каб наша грамадства, грамадская думка не пайшлі ў сьляпы завулак, у апендыкс, куды іх уцягвае еўрапейска-маскоўская палітыка. Яны зараз займаюцца маргінальным. Гэтыя паслы 10 гадоў таму выязджалі, прыязджалі назад — гэта ніяк не ўплывае на наш лёс. Нас будуць душыць яшчэ мацней. Яны будуць паміж сабой нейкія там праблемкі вырашаць тактычныя, а ў нас людзей будуць кідаць у турму і кідаць на сьмерць. У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка (гэта яго загад даць Каваленку два гады) гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі, не дай Бог, так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса, якой ён страшыў Захад (ён страшыў Захад, бо ў яго быў план зь Мядзведзевым, як гэта рабіць, яны ўжо пачалі гэта рабіць).

Навумчык: Я ўсё ж хачу вярнуцца да тэмы канфлікту з ЕЗ. На Ваш погляд, які аптымальны алгарытм паводзінаў у дачыненьні да Лукашэнкі, да афіцыйнага Менску мог бы быць з боку Брусэлю ці, шырэй, Захаду?

Пазьняк: З боку Брусэлю і з боку Захаду няма ніякага аптымальнага алгарытму. У іх проста няма дакладнай сістэмнай палітыкі адносна гэтага рэжыму. Яны яго называюць, як і іхняя апазіцыя, — «беларускім рэжымам». Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме, дарэчы, за, як кажуць, паслугу Лукашэнку — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд [!!! - Рэд.] беларуска народа. І трэба называць рэчы сваімі імёнамі. І калі называць рэчы сваімі імёнамі, як назваў Сяргей Каваленка, тады робіцца зразумелай сутнасьць барацьбы. Але Захад ніколі гэтага не назаве. Яму перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне. Бо тады трэба зусім іншую палітыку праводзіць, зусім іншыя сілы ўключаць, зусім іншую ідэалогію. І мець нейкую канцэпцыю адносна Беларусі. Таму яны будуць жаваць гэтую жвачку, наконт «дэмакратыі ў Беларусі», і называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім».

Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага, так ня можна ставіцца да народа. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера — а яны яго -  гэты рэжым — называюць «беларускім рэжымам». Што гэта за палітыка і што гэта за палітыкі? Яны што, сьляпыя? У якіх яны акулярах існуюць?

Таму ніякага эфектыўнага адказу з боку Брусэлю ня будзе. Ініцыятыва сёньня ў руках Масквы і Лукашэнкі, і гэтая ініцыятыва будзе ўвесь час. Я мог бы прапісаць, як усё будзе разьвівацца па гэтым сцэнары, але скончыцца, паўтараю, тым, што ціхенька гэтыя паслы вернуцца, зробяць выгляд, што нейкія зрабілі саступкі — пасьля таго, калі гэты рэжым зачысьціць усё ў Беларусі і сфальсіфікуе чарговыя выбары. Вось тады ўсё наладзіцца, пачнуць тады ізноў, выпусьцяць некаторых вязьняў. Гэта такая гнюсная гульня, у якую абодва бакі гуляюць [зьмест і форма гэта абзаца ўзяты ў загаловак. – Рэд.]. Таму паўтараю, што сіметрычнага адказу з Брусэлю ня будзе, бо яго не існуе.

Навумчык: Сёньня Ўладзімер Пуцін заявіў, што гэты канфлікт не перашкодзіць інтэграцыйным працэсам паміж Беларусьсю і Расеяй. Таксама, мы бачым у апошнія тыдні такія крокі з боку афіцыйнага Менску, якія можна ацаніць як яшчэ больш шчыльнае прывязваньне Беларусі да Масквы — ну хаця б фактычны пераход сістэмы супрацьпаветранай абароны пад кантроль расейскага генштабу. На Вашую думку, да якіх межаў у тым, што Вы называеце здачай суверэнітэту, можа пайсьці Лукашэнка? Ці ёсьць нейкая мяжа, перад якой ён можа спыніцца? Ці няма мяжы і ён ня спыніцца?  

Пазьняк: Для яго няма мяжы, калі справа будзе ісьці аб яго ўладзе і аб яго існаваньні. Што да фразы Пуціна, што гэта не перашкодзіць інтэграцыі, дык гэта — дыпламатычная фраза, якая паказвае, што — вось, Лукашэнка, мы павінны зараз шчыльней аб’яднацца, ня толькі войска, мы павінны і грошы мець агульныя, мы павінны і прадпрыемствы мець агульныя, і гэтак далей. Яны пра гэта і дамовіліся, магчыма, нават стварыўшы графік гэтай палітыкі. Таму гэтая фраза Пуціна вельмі празрыста паказвае, у чым сутнасьць дамовы Лукашэнкі і Масквы і ў чым сутнасьць гэтай палітыкі з амбасадарамі Еўразьвязу, якая толькі што пачалася.

Паўтараю, што ніякіх дамоў з рэжымам Лукашэнкі ня можа быць. Ніякага становішча, якое можна было б палепшыць, дэмакратызаваць — не існуе. Гэта антыбеларускі, антыдэмакратычны рэжым, які працуе ў інтарэсах сваёй улады, выкарыстоўваючы інтарэсы чужой дзяржавы. І чужая дзяржава зьяўляецца значна мацнейшай і ў палітычным, і ў эканамічным сэнсе, і ўрэшце скончыцца тым, што ён здасьць усё. І застанецца як пацук, загнаны ў кут.

Паўтараю, ён вельмі небясьпечны для існаваньня нашай нацыі. Вось пра гэта трэба думаць — як ліквідаваць гэты рэжым, як аб’яднаць нацыю на барацьбу з рэжымам, а не за «дэмакратыю ў рэжыме».

Ня будзе дэмакратыі ў рэжыме, у прынцыпе яна ня можа быць.

(канец цытаваньня інтэрвю)

2.

Ад рэдакцыі (Алесь Астроўскі,  Віталь Хромаў):

Спачатку пра самае галоўнае.

Сябры рэдакцыі далучаюцца да заяваў усіх тых, хто патрабуе неадкладнага спыненьня суду над Сяргеем Каваленкам і яго такога ж неадкладнага вызваленьня. Чалавека найвысокага маральнага гатунку, патрыёта, які ня проста думае пра свой беларуска-літвінскі народ, а і гатовы аддаць жыцьцё за яго, “судзіць” нейкая зграя цяперцаў-халуёў, гатовых лізаць хоць боты, хоць любое іншае пачварнаму дыктатару. З-за сваёй такой дзейнасьці гэтыя людзі і так ужо ўляпаліся ў гісторыю, але, калі са спадаром Сяргеем, барані Божа, здарыцца непапраўнае, папярэджваем: мы будзем на баку тых, хто ў лепшыя часы будзе выступаць за аналагічнае пакараньне гэтых “суддзяў”. Таму — спыніцеся, спадарове, і проста, знайшоўшы зацэпку, вызваліце мужнага беларускага хлопца, пакуль ня позна! 

(гл. фота; Сяргей Каваленка да арышту і цяпер; па некаторых зьвестках, ён за час галадоўкі пратэсту страціў каля 30 кг!; апошнія зьвесткі пра стан справаў вакол спадара Сяргея можна пачытаць тут: http://www.svaboda.org/content/article/24505125.html)

-

Цяпер пра іншае, дадатковае.

Пачнем з прыемнага.

Па-першае, вельмі прыемна, што і Пазьняк дадаткова зьвярнуў увагу на тое, што заходнікі разам са сваімі касмапалітызаванымі псеўдаапазіцыйнымі ліберастамі-аб’яднанцамі працягваюць называць лукашысцка-цяперскі рэжым «беларускім» (цытата: “Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд беларуска народа. Але яны будуць называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім». Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера, а яны гэты рэжым называюць «беларускім»”).

Сапраўды называць прамаскоўскі беларусафобскі этнацыдны дыктатарскі рэжым, накіраваны на этнацыд і генацыд беларускага народу, на захоп нашай уласнасьці, зьнішчэньне нашай дзяржаўнасьці “беларускім” (гл. Д пр-п 80) – гэта ня проста пэўны неахайны цынізм, гэта – блюзьнерства, якое набліжаецца да ўзроўню ідэалагічнага сатанізму!!! Пра гэтую зьяву мы таксама пісалі неаднаразова ў т.л. і шмат гадоў таму (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2008/03/07/1233/). Таму абурэньне Пазьняка ў гэтым пытаньні ня толькі падзяляем, але і ўсяляк падтрымліваем. І, як усе могуць пабачыць, ужо даўно.

Па-другое, натуральна, нам падабаецца, што і Пазьняк пачаў шырока выкарыстоўваць паняцьце “этнацыд” замест больш расплывістых і менш ёмкіх паняцьцў “асіміляцыя”, “дэнацыяналізацыя” і да таго падобных, якія ён упарта ўжываў раней. Мы за гэта таксама даўно і шмат змагаліся, пачынаючы зь пешых артыкулаў на нашым сайце (гл. артыкул у 8 частках, зь якога пачыналася праца сайта; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/).

Трэцяе, вельмі істотна, што Пазьняк даўно вядомы як зацяты крытык расейскага імперыялізму і яго агента — Лу-кі. Але на сёньня ўжо дадаткова ўсьведамляе негатыўнае значэньне і “Захаду” ў тых працэсах, якія адбываюцца ў Беларусі.

Натуральна, нам гэта падабаецца, бо мы даўно заклікаем усіх беларусаў-літвінаў да адэкватнага (навукова-рэалістычнага) бачаньня рэчаіснасьці, без чаго ніякія станоўчыя зьмены ні ў нашых сем’ях, ні ў нашага народу, ні ў нашай дзяржаве немагчымыя. Так, у інтэрвю Пазьняк заяўляе, што “Захад у сваёй палітыцы [што да Беларусі] абсалютна тупы”, што “гэтыя паслы, як і ў 1998 годзе, прайграўшы Лу-ку, ціхенька вернуцца назад”, што “заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі”, што тая палітыка, якую праводзіць Еўразьвяз на нашай зямлі, зьяўляецца “мышынай валтузьнёй”, што “ў Брусэля і Захаду няма дакладнай палітыкі адносна рэжыму Лу-кі”, што “трэба называць рэчы сваімі імёнамі, але Захад ніколі гэтага рабіць ня будзе”, і, нарэшце, ключавое — што “беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы заходняй палітыкі”.

Раней, і яшчэ адносна нядаўна, так ад Пазьняка даставалася толькі Гансу Віку. Калісьці толькі ён адзін быў ва ўсім вінаваты з усяго “Захаду”, а ўсе іншыя яго прадстаўнікі, атрымліваецца, былі добрыя. Дзякуй Богу, нарэшце дачакаліся…

Чацьвёрнае.  Больш за тое, у палітычным сьветаглядзе Пазьняка зьявіліся дадатковыя істотныя ноткі – намёкі, што лукашысцкі рэжым фактычна падтрымліваецца ня толькі “Масквой”, але і “Захадам”, што заходнікі ня проста тупыя, а ў т.л. і тыя, хто наўмысна (сьвядома, але, натуральна, патаемна) праводзіць палітыку, скіраваную на максімальна доўгае знаходжаньне прарасейскага этнацыднага рэжыму ў Беларусі:  “наша грамадства ўцягвае ў сьляпы завулак еўрапейска-маскоўская палітыка”; “заходнікі паміж сабой нейкія там праблемкі тактычныя будуць вырашаць, а нас будуць душыць яшчэ мацней”;  “абодва бакі [гаворка пра Захад і Лу-ку. – Рэд.] гуляюць у гнюсную гульню”.

Гэта таксама нам падабаецца, таму што гэта тое, пра што мы ўжо даўно ня проста кажам, але і вывелі ў якасьці шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. напрыклад Д пр-пы 67, 104, 108, 114, 115, якія сфармуляваны намі яшчэ шмат гадоў таму).

Больш за тое (і гэта пятае), цяпер Пазьняк дадаткова пачынае патроху лаяць увогуле “сьвятое” для “Захаду” — абсалютна дамінуючую там сёньня ідэалагічную плынь — “лібералізм” (цытаты: “у заходнікаў ліберальны склад думаньня”,  “ім перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне”).

А вось у сувязі з гэтым асабліва хочам падкрэсьліць (бо гэта ідэалагічна прынцыпова), што наша ацэнка цяперашняга стану заходняга “лібералізму” ўжо даўно ня толькі пададзена ў шматлікіх матэрыялах сайта, а і сфармулявана ў шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. Д пр-пы 104, 114, 116, 117, ). Больш за тое, мы ўсё часьцей у нашых матэрыялах прапануем лічыць сучасны заходні “лібералізм” альтэрнатывай, варожай сапраўднай дэмакратыі (у т.л. беларускай), пра якую мы марым. І, каб падкрэсьліць гэта, наўмысна называем сучасную здэградаваную стадыю гэтай ідэалагічнай плыні на Захадзе “ліберастызмам”. 

Мы даўно сфармулявалі і перыядычна падкрэсьліваем, што ліберастызм – тое, што ёсьць на Захадзе цяпер – адрозьніваецца нават ад сапраўднага лібералізму дзьвюма стратэгічнымі рысамі: па-першае, адсутнасьцю патрабаваньня свабоды для народаў (пры гэтым пра народы, этнасы, пра іх разнастайнасьць у межах людскай цывілізацыі, пра іх правы на ўласнай зямлі пры ліберастызьме ўвогуле нават узгадваць забаронена!; затое можна і нават пажадана прапагандаваць касмапалітычную хаатызацыю, эгаізм, абыдляльную амаральнасьць) і, па-другое, таталітарнай, літаральна фашыстоўскай формай прапагандысцка-палітычнага накіданьня нацыям усяго пералічанага  (гл., напрыклад, нашыя тлумачэньні ў дадатак да артыкула Барыса Стамахіна: http://nashaziamlia.org/2012/01/27/4808/).

Шостае. Натуральна, мы ня можам не падтрымаць наступны пасыл Пазьняка:  “Гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі … Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі [!!! – Рэд.]. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму”.

І гэта зноў тое, пра што мы даўно і шмат пішам. Толькі і тут мы прайшлі далей. Мы заяўляем, што амаль уся цяперашняя “аб’яднаная” “дэмакратычная” “апазіцыя” (зьвярнулі ўвагу на дзьвюкосьсі?) – гэта агентура заходняга ліберастызму, прызначаная для таго, каб у выпадку скіданьня цяперскай улады і пераходу яе да “апазіцыі” забясьпечыць прыхватызацыю нашых прадпрыемстваў, зямлі дый усёй дзяржавы цяпер ужо заходнімі фінансавымі імперыялістамі – ліберастызатарамі (гл. Д пр-п 128). Савецкі дыктатар Лу-ка, агент расейскага імперыялізму, пакуль ня даў зрабіць у Беларусі тое, што на Расеі, ва Ўкраіне, Польшчы зрабілі заходнія ліберастызатары рукамі розных чубайсаў-бальцаровічаў-гайдараў. Але гэта не азначае, што планы “Захаду” што да нашай дзяржавы ў сувязі з гэтым зьмяніліся. Можаце не сумнявацца, Заходнія ліберастызатары па-ранейшаму плануюць “дэмакратызаваць” Беларусь па гэтай жа сьхеме. Паняцьце “дэмакратызаваць” нас у перакладзе на нашу мову азначае ліберастызаваць нас.

Кажам адно, робім зусім іншае – класічны спосаб дзеяньня любых сацыяльных паразітаў!

Такім чынам, набліжэньне разуменьня Пазьняком таго, што адбываецца вакол Беларусі й у сьвеце ў цэлым, да нашага разуменьня відавочнае. Прагрэс у гэтым пытаньні ёсьць. Але да поўнага супадзеньня ідэалагічных пазіцый яшчэ далёка. Таму давайце зьвернем увагу на менш прыемнае – на тое, што ў нас з Пазьняком не супадае — і з чым мы ня згодныя.

Напярэдадні самаабраньня Пуціна на чарговы прэзідэнцкі тэрмін праўду пачынаюць казаць ня толькі расейцы, а і прадстаўнікі заходніх аналітычных цэнтраў. Натуральна, ня ўсе і ня ўсю, але тым ня менш… Падаем рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”, які вядомы таксама як “Каралеўскі інстытут міжнародных зносін”. Аўтары даклада — Філіп Хэнсан, Джэймс Ніксі, Лілія Шаўцова, Эндры Вуд – падаюць у ім сваё бачаньне сёньняшняга стану і будучыні Расеі. Поўны англамоўны тэкст даклада знаходзіцца тут:  www.chathamhouse.org/russia2012, яго расейскамоўнае рэзюмэ ўзята і перакладзена адсюль: http://www.chathamhouse.org/sites/default/files/public/Research/Russia%20and%20Eurasia/r0212_putin_russian_es.pdf

Рэдакцыя.

“Прапанаваны чытачу даклад зьяўляецца папярэджаньнем аб магчымых сцэнарах разьвіцьця Расеі й іх наступствах.

Па меры завяршэньня ў Расеі выбарчага цыклу 2011-12 гг. узмацняецца пагроза нестабільнасьці. Ключавой задачай Уладзіміра Пуціна і яго каманды зьяўляецца захаваньне сістэмы персаналісцкай ўлады, якую яны стваралі ў апошнія 12 гадоў. Інструменты персаналісцкай ўлады, у першую чаргу сілавікі [названа частка расейскай імперыякратыі, якая цяпер мае найбольшую датычнасьць да ўлады ў Расеі. – Рэд.], карумпаваныя і ненадзейныя [а гэта - універсальныя рысы любой бюракратыі. – Рэд.]. Але яны ўсё яшчэ зацікаўлены ў захаваньні сістэмы, якая адлюстроўвае іх [суб’ектыўныя. – Рэд.] інтарэсы.

Здольнасьць дзяржаўных структур справіцца з новымі сацыяльна-эканамічнымі выклікамі, якія згаданыя ў дадзеным дакладзе, выклікае ўсё больш сумневаў. Рэальныя перамены, якія азначаюць празрыстасьць ўладных дачыненьняў і дэцэнтралізацыю ўлады, могуць выклікаць толькі іх дысфункцыянальнасьць. Але без рэальных пераменаў Расея ня зможа эфектыўна разьвівацца, а сістэма персаналісцкай ўлады аказваецца ўразьлівай для любога кшталту шокаў.

Выбары і ўнутраная палітыка

Фальсіфікацыя вынікаў выбараў у Думу 4 сьнежня 2011 года, якая толькі пацьвердзіла, што Пуцін і яго каманда маюць намер заставацца ва ўладзе бясконца, абурыла многіх расейцаў і ў першую чаргу адукаваны гарадскі электарат. Адбылося паглыбленьне прорвы паміж кіруючай групай і значнай часткай грамадства. Пракрамлёўскую партыю «Адзіная Расея» падтрымалі толькі каля 35% выбаршчыкаў, а 39% апытаных расейцаў заяўляюць, што Расея рухаецца «у няправільным кірунку». Вяртаньне Пуціна ў Крэмль у такім кантэксьце пазбаўляе яго права прэтэндаваць на ролю агульнанацыянальнага лідара, «які стаіць над грамадствам”, і яшчэ больш аслабляе яго легітымнасьць.

Нягледзячы на ​​сталыя абяцаньні Уладзіміра Пуціна палепшыць сацыяльна-эканамічную сітуацыю, кіруючая групоўка так і не запрапанавала Расеі дакладнае стратэгічнае бачаньне і праграму на бліжэйшыя 5-6 гадоў. Тым часам тыя, хто патрабуе пераменаў, ня маюць легальных сродкаў іх ажыцьцявіць альбо ўдзельнічаць у іх. Страціла легітымнасьць у выніку несумленных выбараў Дума і персьпектыва дыскрэдытацыі прэзідэнцтва толькі пагоршыла праблему атрафіраваных альбо разбураных інстытутаў [расейскай імперыі], якія павінны быць сродкам пераменаў…

Выбары 2011/12 сталі пачаткам канца пуцінскага рэжыму. Наступная хваля пратэсту ў прамысловых цэнтрах савецкай эпохі, якая мае сацыяльна-эканамічны характар, непазьбежная. Расейцы пачынаюць адчуваць сябе ў ролі грамадзян, а не ў ролі падданых. Праўда, яшчэ трэба кансалідавацца антысістэмнай апазіцыі, якая запрапануе грамадству новыя і зразумелыя правілы гульні. Пакуль жа мы бачым няздольнасьць апазіцыі перайсьці ад дэманстрацыі пратэсту да эфектыўнай арганізацыі й адначасова няздольнасьць дзеючай улады рэфармаваць сістэму зьверху. Наступствы гэтай сітуацыі спараджаюць рызыкі для будучыні Расейскай дзяржаўнасьці й нават для ўсёй постсавецкай прасторы.

Эканоміка

Эканоміка Расеі мае патрэбу ў сістэмных рэформах. Але малаверагодна, што ўлады пойдуць на нешта большае, чым нязначная карэкцыя. Справа ў тым, што зьліцьцё ўлады і ўласнасьці настолькі глыбокае, што эканамічная рэформа немагчымая без палітычных пераменаў. Пакуль нельга казаць аб заняпадзе эканомікі. Але яе персьпектывы не натхняюць перш за ўсё таму, што яна няздольная эфектыўна супрацьстаяць эканамічным крызісам і залежыць ад няўстойлівай цаны на нафту. Неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы на Захадзе ня толькі не даюць Расеі магчымасьць дагнаць ліберальныя дэмакратыі [усё часьцей мы сустракаем прызнаньне, што ў “ліберальных дэмакратый” “неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы”. - Рэд.], але і пагаршаюць яе ўласныя праблемы. Больш за тое, наўрад ці магчыма дастатковае міжнароднае крэдытаваньне Расейскіх банкаў і кампаній [апошняе - мяккая форма ціску на “Расею”, каб тая разьвівалася ў кірунку “лібералізму”. - Рэд.].

Зьніжэньне колькасьці насельніцтва працаздольнага ўзросту можа апынуцца адной з самых сур’ёзных прычын для засмучэньня: Расея да 2030 года, хутчэй за ўсё, страціць 11 мільёнаў са сваіх 102, 2 мільёнаў працаўнікоў. Краіна прыцягвае абмежаваную колькасьць высокакваліфікаваных кадраў з-за мяжы і ня можа кампенсаваць недахоп кваліфікаваных кадраў. Тут дапамагла б мадэрнізацыя ў шырокім сэнсе — паляпшэньне бізнэс-асяроддзя, вяршэнства закона і інстытуцыйныя рэформы. Але амаль няма прыкметаў таго, што расейскі чынавенскі клас, які вядомы сваімі драпежніцкімі інстынктамі [цяпер у такой форме ўзгадваецца частка расейскай імперыякратыі. - Рэд.], гатовы да такой мадэрнізацыі. А празьмерныя дзяржаўныя выдаткі не даюць магчымасьці фармаваць доўгатэрміновую палітыку, заснаваную на нацыянальных інтарэсах [вось бы пачуць з вуснаў заходніх лібералаў іх версію таго, што гэта такое. - Рэд.].

Зьнешняя палітыка

Выклікае сумневы здольнасьць Расеі выступаць у сур’ёзнай вагавай катэгорыі на міжнародным узроўні. Памяншэньне міжнароднай актыўнасьці Расеі адчуваецца на заходнім, паўднёвым і ўсходнім кірунках [няўжо і на заходнім - у дачыненьні да Беларусі? - Рэд.]. Амерыка і Еўропа расчараваныя тым, што пасьля падзеньня камунізму Расея так і ня стала больш адказным міжнародным гульцом [усе зьмены на постсавецкай прасторы былі аддадзены на водкуп глабалісцкай сіянакратыі, якая праводзіла маштабную “ліберальную” палітыку ў сваіх паразітычных інтарэсах, а цяпер Амерыка і Еўропа, бачыце вы, расчараваныя вынікамі; між тым, колькі іх папярждвалі; цяпер шукайце скрайняга - сьцяг вам у рукі… - Рэд.]. «Перазагрузка» стасункаў з ЗША апынулася пазбаўленай канкрэтнага зьместу, а адносіны зь Еўропай пакідаюць жадаць лепшага (хоць адзначым і заўважнае выключэньне — дачыненьні Расеі зь Нямеччынай).

Адсутнасьць узаемнай павагі й даверу характарызуе адносіны Расеі зь яе ўсходнімі суседзямі. Так, Кітай значна вышэй цэніць свае стасункі з Афрыкай і нават Лацінскай Амерыкай. На паўднёвых межах Расеі новыя незалежныя дзяржавы — пераемнікі савецкіх рэспублік, хай і ў рознай ступені, але спрабуюць вызваліцца з-пад уплыву Масквы, у лепшым выпадку выбіраючы шматвектарную зьнешнюю палітыку, а ў горшым выпадку і зусім ігнаруючы Расею. Арктычная Поўнач — персьпектыўны кірунак для ажыцьцяўленьня міжнароднага ўплыву Расеі, хоць яе рэакцыя на ўзмацненьне глабалізацыі гэтага рэгіёну застаецца вельмі нявызначанай. Жаданьне Расеі быць значным гульцом на міжнароднай арэне рэзка кантрастуе з тым, як на Расею глядзяць іншыя міжнародныя акторы ​​- нярэдка як на краіну-спойлера з эгаістычнымі інтарэсамі.

Будучыня

Любое бачаньне будучыні ня можа прэтэндаваць на ісьціну. Тым ня менш, аўтары даклада лічаць, што існуе рэальная пагроза таго, што ў бліжэйшыя 6 гадоў Расея можа апынуцца перад тварам сур’ёзных пагроз. Калі кіруючая эліта ня зможа прыстасавацца да зьменлівых рэалій і ў краіне ня будуць створаны незалежныя інстытуты, якія б змаглі артыкуляваць інтарэсы грамадства, ня выключана, што гэтая сітуацыя прывядзе да некантралюемай хады падзей. Такі сцэнар цалкам можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці [вы бачыце, цяпер заходнікі ўсё часьцей самі прызнаюцца, што іх палітыка “лібералізацыі” ў дачыненьні да Расеі й яе сусядзеў, якую рэальна зьдзяйсьняла агентура сіянакратыі (замест дапамогі ў пабудове нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў), цяпер “у выніку некантралюемага разьвіцьця падзей, можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці”; пасьля таго, як адбудуцца шматлікія трагедыі й пачнецца пошук вінаватых, ня будзем забываць, што мы 15 гадоў менавіта пра такі вынік такой палітыкі з боку “Захаду” папярэджвалі ўсіх, да каго маглі дайсьці… - Рэд.].

Еўрапейскія і амерыканскія лідары павінны стала ўдакладняць сваё разуменьне траекторыі Расеі [г.зн. перайсьці на сталае сачэньне за разьвіцьцём падзей, на якія “Захад” ужо не ўплывае… - Рэд.]. Яны павінны пераадолець ілюзію, што для нармальных стасункаў з Расеяй досыць усталяваць добрыя асабістыя адносіны з Расейскім лідарам [аўтары дакладу падказваюць, на якіх прымітыўных ўяўленьнях будавалася палітыка “Захаду” ў дачыненьні да “Расеі”. - Рэд.].

Адносіны Захаду з Расеяй павінны грунтавацца на наступных прынцыпах:

• Заходняя супольнасьць ня можа падтрымліваць сьцьвярджэньні, паводле якіх Расея валодае ўласным унікальным наборам каштоўнасьцяў [вы бачыце, заходнікі й на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Такія сьцьвярджэньні зьяўляюцца непераканаўчым апраўданьнем для Расейскай эліты [імперыякратыя - не эліта] дзейнічаць па сваім меркаваньні. Заходнія лідары могуць значна лепш дапамагчы Расеі, няхай і насуперак чаканьням яе лідараў, засяродзіўшы ўвагу на задачы інтэграцыі Расеі ў ліберальную сусьветную сістэму ў адпаведнасьці з агульнапрынятымі міжнароднымі прынцыпамі [вы бачыце, закон: колькі ваўка ні кармі, а ён у лес глядзіць, - гэта ня толькі ваўчыны закон. - Рэд.].
• Захад не павінен падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў стаўленьні да былых савецкіх рэспублік, што прымушае іх жыць у падвешаным стане [вы бачыце, аказваецца заходнікі раней яшчэ і на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Выкарыстаньне аргументу, што, зьяўляючыся «Вялікай Дзяржавай» [вялікай у чым? у магчымасьці беспакарана захопліваць, падпарадкоўваць, рабаваць і забіваць іншых? ну і крытэр вялікасьці быў у цывілізаваных заходнікаў… - Рэд.], Расея мае больш высокі статус, чым іншыя еўрапейскія дзяржавы — азначае пагадзіцца з ушчэмленым статусам гэтых «іншых» дзяржаў. Такая пазіцыя перашкаджае інтэграцыі Расеі ў ліберальную міжнародную супольнасьць нацый [а цяпер ёй туды і задарма ня трэба… - Рэд.].
• Неабходна пераканаць Расею трымаць сваё слова. Краіна падпісала ўвесь набор міжнародных канвенцый, якія рэгулююць правы чалавека й іншыя міжнародныя нормы паводзін. Але яе паслужны сьпіс у іх рэалізацыі зьяўляецца супярэчлівым і міжнародная супольнасьць відавочна позьніцца са сваімі патрабаваньнямі тлумачэньняў з гэтай нагоды [яшчэ б; не была б тое “міжнародная супольнасьць”. - Рэд.]. Уступленьне Расеі ў Сусьветную Гандлёвую Арганізацыю (СГА) будзе важным выпрабаваньнем Масквы на здольнасьць выконваць міжнародныя нормы [заходнікі думаюць, што знаходжаньне “Расеі” ў СГА стрымае расейскія імперскія інстынкты? але і наіўныя… - Рэд.]”.

(канец цытаваньня рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”).

-

Ад рэдакцыі:

Мы пазнаёміліся з чарговым самавыкрыцьцёвым дакументам, які паказвае, што такое «Захад»  (а там нават не здагадваюцца, што ён мае ў якасьці галоўнай уласьцівасьць самавыкрыцьця). Усё істотнае на наш погляд выдзелена і пракаментавана. Добра, што ў дакуменце ёсьць парада заходнім палітыкам “не падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў дачыненьні да былых савецкіх рэспублік”.

Што ж, хаця б і за гэта, як кажуць, дзякуй.

Калісьці і мы пра вас так напішам, памочнічкі вы нашы…

Польскі інфармацыйны партал Niezalezna.pl апублікаваў рэдакцыйны артыкул (“Kremlowskie korzyści z zamachu”; гл. тут: http://niezalezna.pl/23728-kremlowskie-korzysci-z-zamachu). Яго значэньне ня толькі ў тым, што наўпрост выкарыстоўваецца тэрмін “замах” (тэракт) у сувязі з падзеямі 10/04 – такія словы ў Польшчы і за яе межамі цяпер кажуць многія. Артыкул больш цікавы новымі фактамі вакол падзеі, а яшчэ больш тым, чым рэдакцыя занята ў апошні час – доказамі паскоранага загніваньня “Захаду”, якія выяўляюць сябе ў тым ліку і ва ўсё большай колькасьці сьведчаньняў, бачных ўжо ня толькі нам, пэўнай датычнасьці да Катыні-2 “ліберальных колаў сёньняшняга Захаду”. Падаем артыкул ва ўласным перакладзе.  

Рэдакцыя.

Як кожны, каму справы вольнай і незалежнай Польшчы ляжаць на сэрцы, адчуваю, больш за тое, цалкам перакананы – няма патрэбы ў намацальных доказах, што ў Смаленску мелі мы справу з замахам. “Бяроза з брані”, псеўда-ціск на пілотаў з боку “п’янага генерала Бласіка”, “пасадка пад прымусам” і “адсутнасьць досьведу ў экіпажу” – тая хлусьня ўжо аспрэчана. Наступная чакае ў чарзе… Кааліцыя страху [гаворка найверагодней пра “ліберальных” палітыкаў, якія сёньня пры ўладзе ў Польшчы. – Рэд.] робіць усё больш рэзкія рухі, выкідваючы на смаленскую кучу чарговыя ахвяры – пакуль плёткі, але давайце пачакаем. Перад намі канферэнцыя фізікаў у Пасадэне [гэта ў Каліфорніі, ЗША. – Рэд.]. Цікава, ці нашы СМІ, якія круглыя ​суткі гавораць толькі праўду, гэтай канферэнцыяй зацікавяцца?  Аднак не аб тэхнічных або асабістых пытаньнях хацеў напісаць тут. Калі вымаўляецца — ужо абсьмяянае на ўсе спосабы — слова “замах”, звычайна ў адказ задаецца галоўнае пытаньне: “А якія выгады ад магчымага забойства Качыньскага меў бы Пуцін?” Пастараюся тут пералічыць па пунктах карысьці як для польскіх памочнікаў палкоўніка Пуціна, так і яго самаго на міжнароднай арэне.

- Помста. Пытаньне амбіцыйнасьці, але гэта вельмі важна для Саветаў. Такая “абраза”, як тая ж дапамога Леха Качыньскага Грузіі ў 2008 годзе, ніколі не забываецца. Акрамя таго, актыўная, адважная і незалежная зьнешняя палітыка палякаў ніколі не была ў інтарэсах Крамля (а цяпер ёй кіруе Уладзіслаў Сікорскі).

- У самалёце акрамя прэзідэнта павінен быў знаходзіцца таксама Яраслаў Качыньскі. Ён быў у афіцыйным сьпісе пасажыраў, але хвароба маці перашкодзіла яго палёту. Яго сьмерць, у прынцыпе, пазбавіла б Польшчу істотнай анты-сістэмнай апазіцыі на карысьць укладу, створанага ў выніку круглага стала, а таксама на карысьць ўплываў Пуціна.

- [падзеі] 10 красавіка стварылі ўмовы для аперацыі па расстаноўцы на ключавыя пазіцыі людзей, паслухьмяных Маскве. Расейцы маглі сабе дазволіць такія дзеяньні, ведаючы, што галоўныя медыі будуць працаваць на іх карысьць. Маштаб хлусьні, замоўчваньняў і напаўпраўды, якія зьявіліся пасьля замаху, а таксама атакі на PIS і яе шэфа толькі пацьвердзілі гэта.

- Польшча перастала быць лідарам ва Ўсходняй Еўропе [на жаль, яна перастала быць такім лідарам, як толькі Лех Качыньскі падпісаў “карту паляка”; прычына відавочная: агрэсар, імперыяліст – гэта ня лідар, а злачынца… - Рэд.]. Кааліцыя, якую будаваў Лех Качыньскі на аснове былых савецкіх сатэлітаў, стварала ў Еўропе новую якасьць. З такой сілай — Польшча, Чэхія, Прыбалты, Украіна, Грузія (а сёньня, напэўна, далучыліся б Венгрыя, Румынія і Балгарыя) — усім давялося б лічыцца. Дамінаваньне і роля Нямеччыны з Францыяй, і, празь іх, іх патронкі – Расеі, былі б моцна абмежаваныя. Цяпер сітуацыя выглядае, аднак, інакш. Кожны бачыць, хто цяпер здае карты ў Еўразьвязе — флагманны нямецка-расейскі праект Nord Stream не зваліўся ж з космасу.

- Важным вынікам “Смаленска” зьяўляецца запалохваньне. ЗША на чале з Абамам і ЕЗ нават не пікнулі на тэму сумневаў, якія ўзьніклі пасьля катастрофы, хаця іх сьпецслужбам добра вядома, што адбылося. Вядома, “перазагрузка” й эканамічныя інтарэсы пераважылі. Ня першае гэта, зрэшты, адрачэньне Захаду на карысьць Саветаў коштам вернага саюзніка. У той жа час былым краінам Усходняга блоку быў дадзены выразны сігнал -  не высоўвайцеся, бо здарацца з вамі падобныя «выпадкі«. На сёньняшні дзень кааліцыя краін Усходняй Еўропы зьяўляецца разьбітай. І адзінокія Венгрыя і Грузія зь цяжкасьцю адбіваюць атакі палкоўніка Пуціна і ўсёй лявацкай Еўропы.

[!!! У гэтым месцы, каб ажывіць матэрыял, падаем фота са штабу пальшавікоў-ліберастаў, на якім бачная іх радасьць з нагоды перамогі на нядаўніх, у кастрычніку 2011 г., выбарах у польскі Сейм; а таксама фота аднаго з рэдактараў радыё “Свабода”, спадара Максімюка, які на фоне трагічных падзей даў па сутнасьці блюзьнерскі каментар “Польскія выбары: Гучная поўха клерыкалам”, гл. тут: http://www.svaboda.org/content/article/24355103.html  – Рэд.].

- І, нарэшце, самая важная справа – сланцы [гл. мапу сёньняшняй Польшчы, на якой чырвоным і ружовым колерамі пазначаны радовішчы сланцавага газу. – Рэд.]. Калі расейцы даведаліся, што ў ЗША і Еўропе ёсьць велізарныя запасы гэтай сыравіны, яны запанікавалі. Выкарыстаньне нафты і газу са сланцаў цалкам бы зьмяніла баланс сілаў у сьвеце — як палітычных, так і эканамічных. Расея хутка бы заняпала — ніхто не пажадаў бы купляць яе больш дарагі звычайны газ. І Пуцін вымушаны быў пачаць дзейнічаць. Час працаваў не на яго карысьць – мусіў хаця б затрымаць буйнамаштабную здабычу гэтай сыравіны. У ЗША не атрымалася, але і ў Еўропе — цалкам. У Польшчы, з аднаго боку, быў падпісаны вельмі нявыгадны для нас газавы кантракт, які забясьпечваў Расеі рынак збыту на многія гады наперад. У той жа час Туск, які, што праўда, шмат кажа пра здабычу сланцавага газу, мала што робіць. Пошук сыравіны адбываецца млява, а закон аб здабычы пакуль не гатовы. Лех Качыньскі ў такі час напэўна не сядзеў бы склаўшы рукі. У Маскве добра ведалі, што ён будзе выкарыстоўваць усе магчымыя спосабы для здабычы сланцу ў Польшчы і атрыманьня максімальнай выгады. А што Качыньскі мог быць выніковым, ужо паказалі яго дзеяньні ў Грузіі ў 2008 годзе. Інтэнсіўна дзейнічае таксама спансараванае Газпромам экалагічнае лобі, якое ўжо здолела заблакаваць распрацоўку сланцаў у Балгарыі. Адступіла таксама і Францыя — сітуацыя ў Еўропе ў гэтым асьпекце выглядае вельмі няпэўнай. Каму больш за ўсё ад гэтага карысьці? Вядома, Крамлю.

Ясная справа, кожны можна спытаць: — Што будзе, калі ўся Смаленская аперыцыя выйдзе на святло?  Як на гэта адрэагуюць Амерыка, ЕЗ? Хм… Расейцы добра засвоілі ўрокі гісторыі і ведаюць, што і не такія справы ім сыходзілі з рук. Захад максімум пагразіў бы пальцам і ветліва папрасіў бы тлумачэньняў. Пуцін у якасьці жэсту добрай волі пакараў другі або нават трэці шэраг палітыкаў і вайскоўцаў. Усё. Другога Рэйгана, які ўзяў бы Расею за горла, у Злучаных Штатах ня бачна, так што Ўладзімір Уладзіміравіч можа спаць спакойна. Тым ня менш, спадзяюся на Бога, што на гэты раз ня будзе так лёгка, і рана ці позна Пуцін і яго памочнікі-сьпецслужбоўцы заплацяць за свае злачынствы.

Абы…

Учора ў Латвіі адбыўся рэферэндум па пытаньні аб наданьні расейскай мове статусу “другой дзяржаўнай”. Вынікі, якія рэдакцыя мае на цяперашні час – вечар нядзелі 19 лютага – такія (http://news.mail.ru/politics/8137448/?frommail=1): у мерапрыемстве прынялі ўдзел 70, 73% грамадзян Латвіі (у абсалютных лічбах гэта 1.092.908 чалавек); зь іх за наданьне расейскай мове статусу дзяржаўнай прагаласавала 273.347 чалавек (24,9%), супраць – 821.722 чалавекі (74,8%). Несапраўднымі прызнаныя 3.524 бюлетэні (0,3%). Куды яшчэ падзелася 5,5 тысяч бюлетэняў, рэдакцыі невядома (лічбы ўзятыя адсюль: http://ria.ru/world/20120219/569665313.html; http://www.izvestia.ru/news/515942).

Для таго, каб руская мова стала другой дзяржаўнай у Латвіі, неабходна было, каб на рэферэндуме за гэта прагаласавалі ня менш за 771.893 грамадзян Латвіі — палова ад усіх грамадзян краіны, якія маюць права голасу. Г.зн., што расейскія імперыялісты, якім добра вядома значэньне расейскай мовы як важнейшай прылады крывавага расейскага імперыялізму, набралі трохі больш за траціну ад жаданай для іх колькасьці галасоў.

Шчыра віншуем брацкі балтыйскі народ зь перамогай!   

Але, каб ня надта радавацца, варта ўлічваць, што па зьвестках, якія распаўсюджваюць СМІ расейскіх імперцаў, у Латвіі з 2,1 мільёна жыхароў “40% зьяўляюцца расейскамоўнымі”. Акрамя таго, 319 тысяч чалавек зьяўляюцца ў Латвіі неграмадзянамі – г.зн. асобамі, якія стала жывуць у краіне, але ня маюць права ўдзельнічаць у выбарах і рэферэндумах. Таму, нягледзячы на паразу, расейскія імперыялісты ня думаюць складаць зброю.

Так, афіцыйныя прадстаўнікі МЗС Расеі ўжо заявілі, што вынікі праведзенага рэферэндуму ня ў поўнай меры адлюстроўваюць настроі ў краіне. «Гэта звязана з тым, што права на выказваньне свайго меркаваньня былі пазбаўленыя 320.000 так званых неграмадзян … Спадзяемся, што голас расейскамоўнага насельніцтва Латвіі будзе пачуты як кіруючымі коламі гэтай дзяржавы, так і міжнароднымі арганізацыямі, закліканымі забясьпечыць выкананьне агульнапрынятых нормаў у галіне захаваньня законных правоў й інтарэсаў нацыянальных меншасьцяў», — паведаміла МЗС Расеі. З гэтага вынікае, што расейскія імперыялісты будуць працягваць ціснуць на Латвію праз бюракратычныя структуры Еўразьвязу.

Зь ініцыятывай правядзеньня рэферэндуму выступіла таварыства «Родной язык». Яго кіраўнік – спадар Ліндэрман (гл. фота) – заявіў, што задаволены вынікамі рэферэндуму.

“Я задаволены вынікам. Мы ставілі сабе за мэту набраць 300 тысяч галасоў за гэтую ініцыятыву. Ледзь-ледзь не хапіла, але сутнасьці справы гэта не мяняе. Расейская грамада Латвіі кансалідавалася ў барацьбе за свае правы. Да таго ж гэты рэферэндум прыцягнуў вялікую ўвагу з боку замежных СМІ, сусветная супольнасьць зьвярнула ўвагу на існуючыя ў Латвіі праблемы. Я думаю, што цяпер уладзе давядзецца пайсьці на дыялог з расейскамоўнымі. Я ўжо адчуваю, што гэта адбываецца «, — пагрозьліва заявіў Ліндэрман у інтэрвю РІА Навіны.

Калі так, дык у сваю чаргу мы з нагоды падзеі ў Латвіі дадаткова адзначым іншыя дзьве рэчы:

- па зьвестках некаторых паважаных інфармацыйных крыніц, расейская мова зьяўляецца штучнай. Яна была прыдумана па замове цароў Расеі нямецкімі масонамі ў канцы XVIII стагоддзя. Расейская мова ўяўляе сабой мадэрнаваны варыянт богаслужбовай «царкоўнаславянскай мовы», якая ў сваю чаргу была прыдумана для паўночных праваслаўных хрысьціян візантыйцамі на аснове іншай і таксама штучнай мовы — т.зв. старабаўгарскай (нагадаем, генетычна баўгары — адзін зь цюркскіх народаў);

-  на прыкладзе даных падзеяў у Латвіі мы маем чарговы прыклад сумеснага змаганьня расейскіх імперыялістаў і сіяністаў супраць свабоды і самастойнага, дэмакратычнага разьвіцьця народаў сьвету. «Цывілізаваны Захад” зьяўляецца саўдзельнікам гэтых сацыяльных паразітаў!

-

P.S.

Мы вырашылі дапоўніць матэрыял мапай, зь якой бачна, як адбывалася галасаваньне аб статусе расейскай мовы па рэгіёнах Латвіі. Аказваецца, менш за ўсё падтрымкі латышская мова атрымала на этнічна беларускіх землях (гл. мапу беларускай этнічнай тэрыторыі тут: http://nashaziamlia.org/2006/05/20/106/).

Гэта можа сьведчыць пра тое, што беларусы-літвіны памятаюць, што жывуць на сваёй зямлі (хаця і ў Латвіі), а можа і пра нешта яшчэ…  

У папярэдняй частцы гэтага матэрыялу мы падалі зьвесткі пра значныя посьпехі ў разьвіцьці эканомікі й нацыянальна-дэмакратычным будаўніцтве ў Грузіі пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 г. Аднак гэтыя рэформы адбываліся на вельмі неспрыяльным фоне. Мела месца вайна расейскай імперыі супраць Грузіі, якая адбылася ў жніўні 2008 году і ў выніку якой была захоплена частка тэрыторыі Грузіі, вядомая пад назвай “Паўднёвая Асеція” (гл. мапу; пра Абхазію мы цяпер весьці гаворку ня будзем – гэта асобнае пытаньне). Акрамя таго, як перад гэтай вайной, так і пасьля яе грузінскі народ жыў і працягвае жыць ва ўмовах няспынных пагроз з боку Расеі чарговай, яшчэ большай вайны, а таксама эканамічнага эмбарга, актыўнай дзейнасьці прарасейскай апазіцыі, правакацый і тэрактаў, якія зьдзяйсьняюцца расейскімі сьпецслужбамі й агентурай… Ну, і як “цывілізаваны” і “дэмакратычны” “Захад” у гэтых умовах, пра якія ён, дарэчы, добра паінфармаваны, дапамагае грузінскаму народу ўтрымаць і ўмацаваць сваю дэмакратычную дзяржаўнасьць? Давайце прыгледземся спачатку да “падтрымкі” з боку Еўразьвязу, а затым – з боку ЗША. А яшчэ пазьней — з боку іншых краін.

3.

Пачнем з таго, што яшчэ ў студзені 2009 года прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Расею ў подкупе заходніх палітыкаў і прэсы. Выступаючы ў прамым эфіры Першага канала грузінскага тэлебачаньня ён сярод іншага заявіў: «Расея выдае вялікія грошы на подкуп заходніх палітыкаў і журналістаў для стварэньня праблем і ачарненьня Грузіі»  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/23/ 63562.shtml).

Ад сябе дададзім: па-першае, прэзідэнт Грузіі напэўна ведаў, што казаў; а, па-другое, расейская імперыякратыя не падкупала б заходніх палітыкаў і журналістаў, калі б яны не былі… прадажнымі. 

Нібы знарок, каб пацьвердзіць гэта выказваньне Саакашвілі, у канцы сакавіка 2009 года сталі вядомыя высновы камісіі Еўразьвязу, створанай, дарэчы, па просьбе афіцыйнага Тбілісі, што да ваеннага нападу Расеі на Грузію ў жніўні 2008 года. Камісія прыйшла да высновы, што баявыя дзеяньні ініцыяваў… прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі [!; зьвярніце ўвагу на малюнак; надпіс: “не турбуйцеся, мы толькі спрабуем аднавіць мір!” – Рэд.]. Па зьвестках штотыдневіка Spiegel, камісія прыйшла да высновы, што «Саакашвілі не адбіваў “расейскую агрэсію», як ён сцьвярджае і як вырашыла парламенцкая камісія Грузіі, а планаваў правядзеньне баявых дзеяньняў». Дадаткова Spiegel удакладняе, што «пяцідзённая вайна паміж Расеяй і Грузіяй прывяла да эскалацыі адносін паміж Усходам і Захадам, самай небясьпечнай з часоў заканчэньня халоднай вайны». Такое дзіўнае рашэньне камісіі ЕЗ патлумачыў адзін зь міністраў ураду Грузіі — аказваецца, камісія фінансавалася расейскай кампаніяй «Газпром», таму яе высновы і мусяць быць на карысьць Расеі. Прэтэнзіі міністра тычыліся двух членаў камісіі — эксьперта міжнароднага права, кіраўніка кафедры Усходнееўрапейскага права Гамбургскага ўніверсітэта Ота Лухцерхандта і дырэктара аддзелу аналіза абароны Міжнароднага інстытута стратэгічных дасьледаваньняў Вялікабрытаніі Крыстафера Лангтана. Яны яшчэ да стварэньня камісіі ў сваіх выказваньнях не падтрымалі грузінскую версію прычын вайны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/03/23/64652.shtml). Аказваецца, расейцы заплацілі больш… Вось вам і ўся эўрапейская “дэмакратычнасьць” на пару з “цывілізаванасьцю”.

За некалькі дзён да гадавіны падзей 8.8.2008 у Грузіі Міхаіл Саакашвілі даў інтэрвю брытанскай кампаніі ВВС. У ім ён заявіў, што ўжо «не разьлічвае на ваенную дапамогу Захаду«. І дадаў, што і ў 2008 годзе «гэтая дапамога была запозьненай і недастатковай«. Разам з тым, прэзідэнт падкрэсьліў: «Я ніколі не адмоўлюся ад выкананьня сваіх задач, нават такой безнадзейнай, як абарона краіны ад разбурэньня і эканамічнага прыгнёту. Ці павінны мы будзем супраціўляцца, калі яны пойдуць на нас зноў? Так, мы будзем супраціўляцца! », — сказаў Саакашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/06/67211.shtml).

Але пазьней пазіцыя ЕЗ патроху пачала набліжацца да рэчаіснасьці (відаць, грузінам давялося таго-сяго падмасьліць). Так, у лістападзе 2009 года ў інтэрвю журналістам Карл Більт — міністар замежных спраў Швецыі, якая старшынствавала ў Еўразьвязе — заявіў, што кіраўніцтва Еўразьвязу лічыць, што Расея ня выканала ўмовы пагадненьня, падпісанага прэзідэнтамі Мядзведзевым і Сарказі ў жніўні 2008 года. Ён нагадаў, што пагадненьне прадугледжвае поўны вывад расейскіх войскаў да тых межаў, якія існавалі да нападу Расеі на Грузію. Міністар таксама адзначыў, што немагчыма разглядаць «кіраўніцтва Цхінвальскага раёна Грузіі («Паўднёвай Асеціі») як сапраўды незалежную ўладу». «Гэта відавочна. Яны ўвесь час ездзяць у Маскву, ва Ўладзікаўказ, яны атрымліваюць з Расеі грошы, таму гэта не незалежныя ўлады ў сур’ёзным сэнсе слова», — сказаў шведскі міністр… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/22/69305.shtml).

У канцы студзеня 2010 г. адбыўся чарговы скандал з удзелам «эўрапецаў» у дачыненьні да Грузіі. Рускамоўны грузінскі тэлеканал «Першы каўказскі», які вяшчае з Тбілісі ў тым ліку на тэрыторыю Паўночнага Каўказу, быў адключаны ад французскага спадарожніка, належачага фірме Eutelsat. Генеральны дырэктар канала Зураб Двалі лічыць, што адключэньне тэлеканала ад французскага спадарожніка магло адбыцца «не без дапамогі Расеі». Ён таксама ня выключыў, што Масква спрабуе націснуць на Францыю, каб тая не падаўжала зь «Першым каўказскім» пагадненьня аб вяшчаньні празь яе спадарожнік. Між тым, «крыніца» ў Eutelsat і сапраўды згадала пра «ўмяшаньне» з боку, якое здольна «нанесьці шкоду» кампаніі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70320.shtml).

У лютым 2010 былы савецкі дысідэнт Уладзімір Букоўскі заявіў у інтэрвю тэлекампаніі «Руставі 2», што «ўвесь сьвет ведаў аб падрыхтоўцы Расеі да ваеннай агрэсіі супраць Грузіі, але … не адрэагаваў на яе адпаведным чынам». Букоўскі зьвярнуў увагу на тое, што Расея па-ранейшаму не выконвае ўзятых на сябе абавязальніцтваў, і што ствараецца ўражаньне, што галоўнымі для Захаду зьяўляюцца расейскія нафта з газам і, зыходзячы з гэтага, добрыя дачыненьні з Расіяй. Закранаючы пытаньне аб маючым адбыцца продажы Расеі французскага верталётаносца «Містраль», Букоўскі заявіў, што гэта агрэсіўная зброя, якая ўяўляе сапраўдную небясьпеку ў руках Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml ).

У чэрвені 2010 г. адбыўся візіт Саакашвілі ў Францыю. У інтэрвю французскім СМІ ён заявіў, што яго прыезд у Францыю зьнішчае спробы Расеі ізаляваць Грузію. Пра гэта, на думку грузінскага лідара, кажа той факт, што прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі запрасіў яго прыехаць за два дні да прыезду ў Францыю Пуціна (як будзе бачна пазьней, Саакашвілі памыляўся; хутчэй Сарказі паклікаў яго да сябе для таго, каб потым прадаць інфармацыю Пуціну…). Саакашвілі, паменшыўшы значэньне таго факту, што Францыя прадае Расеі 4 верталётаносца Mistral, зрабіў акцэнты на тым, што Францыя «працягвае аказваць ціск на Расею, каб тая выконвала дасягнутыя пасьля ваеннага канфлікту 2008 мірныя дамовы». Як стала вядома, Саакашвілі паднімаў пытаньне аб Mistral на перамовах з Сарказі, але французскі бок адмовілася адмяніць сваё рашэньне аб продажы караблёў расейскай імперыі… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/09/73030.shtml).

У ліпені 2009 г. стала вядома, што аўстрыйская паліцыя рассьледуе дачыненьне арганізаванай злачыннай групоўкі, якая дзейнічае ў Еўропе, да фінансаваньня пратэстаў у Грузіі ў 2009 годзе. У 46-старонкавым дакладзе паліцыі Вены сцьвярджаецца, што грузінскі бізнэсмэн, які пражывае ў Аўстрыі, зьбіраў грошы для фінансаваньня пратэстаў у пачатку 2009 года. Паведамляецца, што кіруемая ім «грузінская арганізаваная злачынная арганізацыя» атрымлівала сродкі ад крадзяжоў, шантажу і адмываньня грошай у першую чаргу ў краінах Заходняй Еўропы (http://pda.kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/05/73614.shtml).

Дзякуючы Wikileaks у сьнежні 2010 адкрылася, што Францыя выступала супраць прапановы ўраду ЗША аб візіце ў Грузію Рады НАТА адначасна зь візітам генеральнага сакратара НАТА ў пачатку кастрычніка 2010 г. Пры гэтым урад Францыі быў перакананы, што Нямеччына пярэчыць сяброўству Грузіі ў НАТА ня менш, чым Францыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/27/77621.shtml).

У сакавіку 2011 г. з дакументаў, апублікаваных сайтам WikiLeaks, стала таксама вядома, што Францыя выступіла на баку Расеі пасьля «пяцідзённай вайны» з Грузіяй у жніўні 2008 года, і асадзіла дзьве еўрапейскія краіны, якія выступілі супраць Масквы. Парыж тады прыгразіў перашкодзіць польска-шведскай ініцыятыве па зьбліжэньні ЕЗ і рэспублік былога СССР, калі Варшава і Стакгольм не зьмякчаць сваю пазіцыю па расейска-грузінскім канфлікце. Так, дакументы сьведчаць, што Францыя пагражала спыніць ініцыятыву «Усходняе партнёрства», калі шведы й іншыя сябры Еўразвязу будуць перашкаджаць «звычайнаму ходу спраў» з Масквой, перашкаджаючы аднаўленьню перамоў паміж РФ і ЕЗ (нагадаем, «Усходняе партнёрства» — гэта план, накіраваны на ўцягваньне ў ЕЗ 6 постсавецкіх краін: Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Арменіі і Азербайджана; ў адпаведнасьці зь ім ужо ў 2012 годзе на тэрыторыі гэтых краін павінна быць створана зона свабоднага гандлю, распаўсюджана дзеяньне Шэнгенскага пагадненьня). Пра гэта паведамлялася ў адной з дэпешаў, накіраваных у дзярждэпартамент ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/09/79874.shtml). Некаторыя аналітыкі тлумачаць «дзіўную» пазіцыю Францыі тым, што кіраўніцтва гэтай краіны было “вельмі зацікаўлена” ў падпісаньні кантракту паміж расейскім «Газпрамам» і французскай Gaz de France Suez па французскім удзеле ў будаўніцтве газаправода «Паўночная плынь», а таксама тым, што французы ўступілі ў перамовы з расейскай імперыяй аб продажы вайсковых дэсантных караблёў класа Mistral.

У канцы 2011 споўнілася больш за тры гады пасьля вайны расейскай імперыі супраць Грузіі. Гэтага часу Еўрапарламенту нарэшце хапіла, каб убачыць тое, што відавочна нават дзіцяці — гэта ня Грузія напала на Расею, як Еўрапарламент лічыў раней (гл. папярэднюю інфармацыю), а наадварот. У лістападзе 2011 г. Еўрапарламент нарэшце прыняў рэзалюцыю па Грузіі, у якой зьмяшчаецца афіцыйны заклік да Расеі выканаць узятыя ў жніўні 2008 года абавязальніцтвы і вывесьці свае войскі з грузінскіх тэрыторый. У рэзалюцыі між іншым запісана, што «тэрыторыі Абхазіі й Паўднёвай Асеціі павінны быць абвешчаны акупаванымі тэрыторыямі». У рэзалюцыі таксама сказана, што еўрапейскія назіральнікі, якія знаходзяцца з 2008 года ў Грузіі, абавязкова павінны быць дапушчаныя для маніторынгу на тэрыторыі Абхазіі і Паўднёвай Асеціі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/18/86646.shtml).

4.  

А цяпер давайце паглядзім на палітыку ЗША ў дачненьні да Грузіі.

Ужо ў самым пачатку 2009 г. Вашынгтон і Тбілісі падпісалі Хартыю аб стратэгічным партнёрстве, якая прадугледжвае ўзаемадзеяньне ў галіне культуры, эканомікі, а таксама абароны і бясьпекі. Гэта першы афіцыйны дакумент аб стратэгічным партнёрстве дзьвюх краін. Пры гэтым грузінскі бок дадае, што ў пагадненьні наўпрост сказана, што ЗША дапамогуць Грузіі ўмацаваць абароназдольнасьць краіны. У прыватнасьці, Амерыка ўзяла на сябе абавязальніцтвы падрыхтаваць, навучыць і ўзброіць войска сваіх новых партнёраў. Дакумент таксама прадугледжвае, што бакі заключаць пагадненьне аб свабодным гандлі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/09/63280.shtml).

У сакавіку 2009 года міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ ў інтэрвю японскай газеце Nikkei заявіў, што Грузія гатовая вывучыць магчымасьць разьмяшчэньня вайсковай базы ЗША на тэрыторыі краіны, калі такая прапанова паступіць ад Вашынгтона (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009 / 03/12/64467.shtml; тут варта ўзгадаць, што за некалькі дзён перад гэтым кіраўнік рэспублікі Паўднёвая Асеція Эдуард Какойты заявіў аб рашэньні выдзеліць землі пад расейскія вайсковыя базы тэрмінам на 99 гадоў).

У траўні 2009 году ў Грузіі адбыліся вучэньні НАТА. Яны пачаліся на наступны дзень пасьля таго, як грузінскае кіраўніцтва абвясьціла аб прадухіленьні ваеннага перавароту ў краіне. Тут варта дадаць, што некаторыя краіны — Казахстан, Малдова, Арменія і Сербія — адмовіліся ад удзелу ў вучэньнях НАТА на тэрыторыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/06/65445.shtml).

У ліпені 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў на прэсавай канферэнцыі пасьля перамоваў зь Мядзьведзевым, што лічыць неабходным паважаць тэрытарыяльную цэласнасьць Грузіі. «Я пацьвердзіў нашу перакананасьць у тым, што тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі павінна паважацца. Мы таксама ня згодныя зь цяперашнімі межамі Грузіі. Мы таксама не зацікаўленыя ў ваенным канфлікце. Усе гэтыя пытаньні павінны быць урэгуляваныя. Прэзідэнт Мядзведзеў і я хочам пакінуць суперніцтва і рухацца наперад », — сказаў Абама (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/06/66614.shtml).

Аднак, і ў палітыцы ЗША трэба адрозьніваць словы і справы. Так, у жніўні 2009 г. дырэктар Грузінскай службы радыё “Свабода” Давід Какабадзэ (гл. фота), адказваючы на пытаньне нашага рэдактара: “На сёньня ў сеціве шмат сьведчаньняў таго, што расейская імперыя вось-вось можа зноў напасьці на Грузію. Ці на гэты раз вы лепш падрыхтаваны, каб адбіць агрэсію?” — адказаў: “Гэтае пытаньне мы ўжо закраналі раней. Я ўсё ж думаю, што Расея ня зможа напасьці на Грузію яшчэ раз, зыходзячы з таго, што Захад гэтым разам даў зразумець, што ён не застанецца ўбаку. У нас ёсьць інфармацыя пра тое, што падчас сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расеі Абама заявіў Мядзьведзеву аб тым, што калі б такое здарылася, ЗША гэтым разам не застануцца ўбаку. Думаю, што гэты “месідж” дайшоў да адрасата, і на такі крок Масква ўсё ж пайсьці ня зможа. Што да падрыхтаванасьці грузінскай арміі, дык мне здаецца, што цяпер яна падрыхтаваная яшчэ горш, чым летась, нягледзячы на заявы расейскага вайсковага кіраўніцтва, што грузінская армія ўзбройваецца і цяпер яна ўзброеная яшчэ лепш, чым была год таму. Мы ведаем, што гэта ня так, тым больш, што амерыканскія вайскоўцы, можна сказаць, ня выканалі абяцаньня дапамагчы грузінскай арміі зь пераўзбраеньнем” (http://www.svaboda.org/forum/81421.html).

Аднак літаральна празь некалькі дзён стала паступаць й іншая інфармацыя. Стала вядома, што з мэтай забесьпячэньня бясьпекі амерыканскімі спадарожнікамі ўзятая пад кантроль ўся тэрыторыя Грузіі, што Рада бясьпекі ЗША выклікала з адпачынкаў сваіх супрацоўнікаў, а сьпецыяльны штаб стала падае інфармацыю аб сітуацыі ў Грузіі прэзідэнту ЗША Бараку Абаму і віцэ-прэзідэнту Байдэну (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/05/67187.shtml).

Тады ж ЗША заклікалі Расею паважаць межы Грузіі. «Галоўнае, што нас турбуе, — гэта суверэнітэт і тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі», — адзначыў прэс-сакратар амерыканскага зьнешнепалітычнага ведамства. Расея прыняла абавязальніцтвы ў рамках пагадненьня аб спыненьні агню, і мы спадзяемся, што яна будзе паважаць гэтыя абавязальніцтвы «, — падкрэсьлілі ў Вашынгтоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/14/67357.shtml).

У канцы жніўня 2009 зьявілася інфармацыя, што Грузія можа прыняць у сябе зьняволеных з Гуантанама [!!! – Рэд.]. Пра гэта заявіла грузінская тэлекампанія «Руставі-2» са спасылкай на амерыканскую газету «Washington Post». У сваю чаргу гэтае выданьне са спасылкай на крыніцы ў адміністрацыі прэзідэнта ЗША Барака Абамы піша, што па гэтым пытаньні «Вашынгтон правёў пазітыўныя перамовы з Тбілісі»… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/25/67603.shtml).

У лістападзе 2009 г. высьветлілася, што амерыканцы вырашылі па-іншаму выкарыстаць праблемы Грузіі. Стала вядома, што Грузія накіравала 173 салдаты ў шматпакутны Аўганістан, якія пачалі прымаць удзел там у ваенных дзеяньнях супраць народа Аўганістана (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/16/69192.shtml; тут таксама варта нагадаць, што раней да 2.000 грузінскіх вайскоўцаў ужо ўдзельнічалі ў вайне ў Іраку).

У студзені 2009 г. у інтэрвю амерыканскаму інфармацыйнаму агенцтву AP Міхаіл Саакашвілі запрапанаваў Злучаным Штатам выкарыстоўваць грузінскую тэрыторыю і транспартную інфраструктуру для дастаўкі вайсковых грузаў у Аўганістан (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70312.shtml ; тут зноў варта нагадаць, што ЗША і НАТА ўжо тады мелі вострую патрэбу ў новых транзітных шляхах у Аўганістан, паколькі акупацыйныя войскі ў Аўганістане павялічыліся ўдвая. Сваю ролю адыграла і адмова Кіргізіі працягнуць для ЗША арэнду базы «Манас». Што да перакіданьня грузаў праз Пакістан, то гэты маршрут быў ужо фактычна паралізаваны сталымі нападамі талібаў. Таму ЗША ўжо тады адпраўлялі транзітныя грузы для сваіх дыслакаваных у Аўганістане войскаў з Балтыйскага мора праз Расею, Казахстан і Узбекістан).

У лютым 2010 г. НАТА, дзе, як вядома, верхаводзяць ЗША, рэзка адрэагавала на новае расейска-абхазскае пагадненьне аб стварэньні вайсковай базы на тэрыторыі Абхазіі. НАТА абвясьціла дамову супрацьзаконнай і зноў заклікала Расею выконваць абавязальніцтвы па пагадненьні аб спыненьні агню ад 2008 года (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/18/70728.shtml).

У красавіку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі ў інтэрвю часопісу Time выказаў засьцярогі, што бліжэйшай мэтай Расеі зьяўляецца дамагчыся разрыву адносін Тбілісі й Вашынгтона, каб вярнуць сабе сьферу ўплыву ў рэгіёне. Па яго словах, Масква хоча, каб ЗША ўсе свае дзеяньні на тэрыторыі былога СССР ўзгаднялі з Расеяй. Асабліва гэта тычыцца ваеннай сьферы. На думку Саакашвілі, самая відавочная зьмена ў падыходзе назіраецца ў НАТА (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/23/71952.shtml). Тут варта нагадаць, што напярэдадні ЗША і НАТА заявілі, што вітаюць палітыку Януковіча. Перад гэтым, зьвярніце ўвагу, прэзідэнт Украіны скасаваў камісію, якая працавала над уступленьнем краіны ў НАТА, заключыў дамовы паміж Расеяй і Ўкраінай аб прадаўжэньні тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту ў Крыме, надоўга гэтым аддаліўшы персьпектыву ўступленьня Ўкраіны ў НАТА.

І сапраўды, паведамленьне Саакашвілі аб няўстойлівай пазіцыі НАТА (а значыць, і ЗША) пацьвярдзілася ў траўні 2010 г. Прэзідэнт ЗША Абама ў сваім пасланьні Кангрэсу прапанаваў больш не лічыць перашкодай сітуацыю ў Грузіі для вяртаньня да пагадненьня аб ядзерным супрацоўніцтве з Расеяй. Абама ў пасланьні дэталёва абгрунтаваў сваю прапанову тым, што яна ўмацуе агульную абарону і бясьпеку ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/17/72459.shtml). У перакладзе на людскую мову гэта азначае, што Абама запрапанаваў не зьвяртаць увагу на агрэсію Расеі супраць Грузіі дзеля сваёй “перазагрузкі” дачыненьняў з Расеяй…

Далей падзеі разгортваліся наступным чынам. Ці то з-за таго, што грузіны ўсчалі хай, ці з-за таго, што палітыкі ЗША адумаліся, але ўжо празь месяц Грузію наведала дзяржсакратарка ЗША Хілары Клінтан (гл. фота) і пачала супакойваць грузін (http://www.svaboda.org/photogallery/4530.html).

Больш за тое, яна ня толькі запэўніла, што Грузія застаецца адным з ключавых партнёраў ЗША, але ў дадатак ў жорсткіх выразах — выкарыстоўваючы словы «акупацыя» — заклікала Расею вывесьці свае войскі зь сепаратысцкіх тэрыторый. Таксама Клінтан сказала, што адміністрацыя Абамы катэгарычна адпрэчвае прэтэнзіі Расеі на сьферу прывілеяваных інтарэсаў у суседніх краінах. Аднак яна заклікала Тбілісі «не факусавацца на мінулым і не спрабаваць адваяваць Абхазію і Паўднёвую Асецію сілай». Пры гэтым Клінтан устрымалася ад крытыкі «падыходу Саакашвілі да дэмакратыі» (пра гэта будзем казаць ніжэй). Каментатары так і адзначалі, што візіт Клінтан быў пакліканы запэўніць кіраўніцтва Грузіі, што «яго ня кінулі», а таксама прадэманстраваць, што ЗША не зьбіраюцца адмаўляцца ад сваёй гульні ў рэгіёне дзеля паляпшэньня дачыненьняў з Масквой (http://kavkazcenter.com/russ / content/2010/07/06/73621.shtml).

У лістападзе 2010 г. на Лісабонскім саміце НАТА была пацьверджана прыхільнасьць рашэньням бухарэсцкага саміту альянсу (красавік 2008 года) аб тым, што Грузія стане чальцом НАТА. «Лісабонскі саміт вітаў актыўны ўдзел Грузіі ў міратворчай аперацыі НАТА ў Аўганістане, выказаў падтрымку праводзімым у Грузіі рэформам і паказаў на важнасьць адкрыцьця ў Тбілісі офіса НАТА, які будзе садзейнічаць прадаўжэньню рэформаў у краіне», — адзначана ў паведамленьні МЗС Грузіі (http:// kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/21/76671.shtml).

У сьнежні 2010 амерыканскае выданьне Foreign Policy напісала: «З таго часу, як прэзідэнт Абама прыйшоў да ўлады, яго адміністрацыя адмаўляецца прадаваць ўзбраеньне і вайсковы рыштунак Грузіі [зьвярніце ўвагу, прайшо 2,5 гады, калі, як кажуць, ужо ўсё даўно ясна... - Рэд.]. У толькі што апублікаванай WikiLeaks дэпешы амерыканскі амбасадар у Расеі [Баерлі] выказаў меркаваньне, што амерыканская вайсковая падтрымка Грузіі будзе неразумнай, таму што яна можа парушыць амерыкана-расейскую «перазагрузку». «Баерлі выразна сцьвярджае, што мы павінны кінуць Грузію пад колы машыны», — піша амерыканскае выданьне Foreign Policy (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77115.shtml).

Тады ж, у сьнежні 2010 г., амерыканскі сенатар Джон Маккейн заявіў, што адміністрацыі прэзідэнта Барака Абамы варта зрабіць пераацэнку адносін з Расеяй і пачаць продаж абарончага ўзбраеньня Грузіі. «Нашы саюзьнікі ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе разглядаюць падзеі вакол Грузіі як паказальную сітуацыю і назіраюць за тым, ці будуць ЗША падтрымліваць Тбілісі ці не», — заявіў былы кандыдат ад рэспубліканцаў на прэзідэнцкіх выбарах 2008 года. «Палітыка нашага ўраду заключаецца ў тым, што мы падтрымліваем ўступленьне Грузіі ў НАТА. І вось ужо два гады, прымаючы пад увагу пазіцыю Расеі, продаж абарончых узбраеньняў у Грузію да гэтага часу не зацьверджаны. Гэта павінна зьмяніцца. Як мінімум, мы павінны забясьпечыць Грузію радарамі…», — прыводзіць словы сенатара The Washington Post (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/11/77177.shtml). Варта дадаць, што заява Маккейна была зроблена толькі пасьля таго, як Масква разьмясьціла рэактыўныя сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Смерч» у Цхінвалі.

У сакавіку 2011 г. амерыканская газета The Washington Post апублікавала матэрыял аб спробах Расеі дэстабілізаваць Грузію і аб няправільнай, па меркаваньні выданьня, палітыцы адміністрацыі Абамы, якая фактычна заахвочвае Расею да гэтага. Газета паказвае, што «ў гэтай палітычнай гульні ЗША відавочна спрыяюць расейцам. Больш за тое, у 2010 годзе Расея планавала падарваць амбасаду ЗША ў Грузіі, аднак тэракт быў своечасова раскрыты. На гэтым фоне адміністрацыя Абамы ўсё яшчэ будуе дзіцячыя надзеі на перазагрузку, у той час як Расея, мяркуючы па ўсім, «перазагружацца» не зьбіраецца, а толькі чакае зручнага моманту, каб зноў атакаваць Грузію. У сувязі з гэтым шэраг заходніх эксьпертаў лічыць, што пасьля завяршэньня алімпіяды ў Сочы ў 2014 годзе Расея можа пайсьці на новае ўварваньне ў Грузію з тым, каб на гэты раз канчаткова вырашыць «грузінскае пытаньне». Просьба Грузіі аб прадастаўленьні абарончай зброі была адхіленая ЗША, што выклікае дысбаланс і прыводзіць да яшчэ горшага выніку. Расея працягвае сваю акупацыю грузінскіх тэрыторый, навязвае жорсткасьць і адмаўляе парушэньні правоў чалавека на сваёй тэрыторыі. Грузія нядаўна адправіла дадатковыя сілы ў 645 салдат у падтрымку амерыканцам, якія знаходзяцца ў Аўганістане, што робіць грузінскія сілы самымі шматлікімі ў Аўганістане сярод усіх краін, якія не зьяўляюцца членамі НАТА. Відавочна, што наш дэмакратычны партнёр атрымлівае горшую частку з усёй сітуацыі. Імкненьне дадзенай адміністрацыі сябраваць з уладамі бандытаў — ня рэдкасьць (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/04/82190.shtml).

Праз тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію ўсплылі новыя істотныя факты. Так, у жніўні 2011 г. раскрылася, што ў жніўні 2008 ў тэлефоннай размове зь дзярсакратаром ЗША Кандалізай Райс міністар МЗС Расеі Лаўроў запатрабаваў ня толькі вяртаньня ў казармы грузінскіх узброеных сіл, але і перадумовай завяршэньня вайны паставіў адстаўку Саакашвілі. Райс у сувязі з гэтым зафіксавала катэгарычна адмоўную пазіцыю, а калі Лаўроў намякнуў на прыватнасьць гэтай размовы, Райс адказала: «Паміж Дзяржаўным сакратаром ЗША і міністрам замежных спраў Расеі ня могуць весьціся канфідэнцыйныя гутаркі аб зьвяржэньні дэмакратычна абранай улады якой-небудзь краіны. Я маю намер сказаць усім, што вайна, якую вядзе Расея, ставіць мэтай зрынаньне ўлады Грузіі!» Гэтыя словы моцна закранулі Лаўрова. Між тым, Райс сапраўды патэлефанавала некалькім еўрапейскім калегам і азнаёміла іх са зьместам гутаркі з Лаўровым. Крыху пазьней па просьбе ЗША быў скліканы Савет бясьпекі ААН, на якім, нягледзячы на ​​пратэст амбасадара Расеі, амбасадар ЗША ў ААН Зальмай Халілзад публічна заявіў, што Расейскі бок спрабуе зьмяніць рэжым у незалежнай краіне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84222.shtml).

А вось што можна было прачытаць у салідным амерыканскім часопісе Time ў пачатку верасьня 2011 г.: “Праз тры гады пасьля вайны ў Паўднёвай асеціі, якая па сутнасьці абярнулася для Грузіі крахам сяброўства з заходнімі союзьнікамі [бачыце, як выглядае рэчаіснасьць?! На Грузію напалі, а яна яшчэ і кепская для “Захаду”.. – Рэд.], прэзідэнт гэтай краіны Міхаіл Саакашвілі абраў новую стратэгію. Цяпер ён адчайна спрабуе саскочыць зь “іглы” амерыканскай дапамогі й хоча “сябраваць супраць Расеі” з усімі народамі Каўказу. Цяпер, калі аб уступленьні ў НАТА і ЕЗ застаецца толькі марыць [толькі што мы паведамілі, што афіцыйна (!) Грузію па-ранейшаму чакаюць у НАТА. – Рэд.], персьпектывы Тбілісі залежаць ад прыхільнасьці суседзяў. Саакашвілі трэба, каб яны гандлявалі з Грузіяй, адпачывалі ў Грузіі, а калі зноў разгарыцца вайна, то хаця б не ўставалі на бок Расеі”, — напісаў часопіс (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/02/84860.shtml). Такая вось падтрымка, разуменьне ды спачуваньне і з боку ЗША…

Відаць, з-за гэтага артыкула ў Time ў лістападзе зьявілася наступная інфармацыя: “Пасьля сустрэчы Грузія і НАТА яшчэ мацней паціснулі адзін аднаму рукі”, — заявіў журналістам прадстаўнік генсека НАТА ў краінах Паўднёвага Каўказу і Цэнтральнай Азіі Джэймс Апатурай пасьля завяршэньня паседжаньня камісіі НАТА-Грузія, якая адбылася ў Тбілісі. “Дзякуючы рэформам, якія абдываюцца ў Грузіі, яе ўступленьне ў НАТА – незваротны працэс. НАТА прыняла рашэньне, у адпаведнасьці зь якім Грузія стане сябрам Паўночнаатлантычнага альянсу”, — заявіў Джеймс Апатурай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/09/86458.shtml).

Таксама ў лістападзе 2011 г. міністар унутраных спраў Грузіі Вано Мерабішвілі пасьля  сустрэчы з сакратаром ВМС ЗША Рэем Мэйбусам аб’явіў, што амерыканскія сьпецыялісты дапамогуць Грузіі ўсталяваць сучасныя радарныя сістэмы для кантроля за тэрыторыяй краіны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86663.shtml). Акрамя таго, ЗША ў гэты ж час абавязаліся дапамагчы Грузіі ўзмацніць ахову межаў на моры (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86666.shtml).

Таксама прыкладна ў гэты ж час былы дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс выказала абурэньне з нагоды таго, што СМІ сказілі яе пазіцыю ў дачыненьні расейска-грузінскай вайны 2008 года, якая была апісана ў мемуарах «Няма гонару вышэй», дзе некаторыя журналісты [на Захадзе таксама шмат журналюшак. – Рэд.] сьцьвярджалі, што Райс ускладала віну за пачатак узброеных дзеяньняў у Цхінвальскім рэгіёне на прэзідэнта Грузіі Міхаіла Саакашвілі. «Гэта абуральна! Думка пра тое, што я магла абвінаваціць грузінаў, зусім не адпавядае рэчаіснасьці … Расейцы справакавалі грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, і ён дазволіў ім сябе справакаваць. Але грузіны ні ў якім разе не вінаватыя. Расейцы хацелі гэтай вайны… Яны рабілі ўсё магчымае, спрабуючы справакаваць грузінаў. Абстрэлы расейскімі саюзнікамі з Паўднёвай Асеціі грузінскіх гарадоў — менавіта гэта паслужыла пачаткам вайны»- заявіла Кандаліза Райс выданьню The Weekly Standard (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86665.shtml).

5.

Цікава, а што ў гэты час робяць іншыя краіны? Напрыклад, “самы дэмакратычны ў сьвеце”  Ізраіль.

Па інфармацыі аднаго з сайтаў (гл.http://www.balandin.net/Gunin/israel.attacks.osetia.htm),  “Ізраіль” пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2004 году пачаў моцна заангажоўвацца ва ўнутрыгрузінскія справы. Больш за тое, на думку аўтара артыкула, дарэчы, жыхара Канады, існуюць наўпроставыя доказы ізраільскага ўмяшаньня ў вайну на Каўказе ў 2008 годзе (яе правакаваньне). Аўтар сцьвярджае: “Ізраільскі акупацыйны рэжым Саакашвілі зьвязаны зь метраполіяй – Ізраілем – тысячамі нітак-пупавінаў. Доказаў ізраільскай прысутнасьці ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця Грузіі, у грузінскай эканоміцы, фінансах, палітычным жыцьці, і, галоўнае, у вайсковай галіне вельмі шмат [сапраўды, яшчэ да вайны 2008 Грузія падпісала доўгатэрміновую ваенную дамову зь Ізраілем. - Рэд.]. … Народ Палестыны, ірацкі, амерыканскі й грузінскі народы знаходзяцца пад жахлівым габрэйскім прыгнётам; у той ці іншай ступені гэты прыгнёт адчуваюць усе народы сьвету”, — сьцьвярджае, магчыма, трохі перагібаючы палку, аўтар, прыводзячы, праўда, далей шмат доказаў на карысьць сваіх тэзаў.

У іншым матэрыяле нейкага Ігара Сечына (http://srn.rusidea.org/?a=50027) знаходзім дадатковыя зьвесткі пра тое, што Ізраіль пастаўляў у Грузію ўзбраеньні і дапамагаў у падрыхтоўцы сьпецыялістаў. Сечын цытуе ваеннага аглядальніка  П.Фельгенгаўэра, які ў газеце «Габрэйскае слова» (№ 20, 2008) напісаў: “Для магчымай вайны зь сепаратыстамі ў Грузіі апошнія некалькі гадоў актыўна праводзіліся вайсковая рэформа і пераўзбраеньне сучаснай тэхнікай, у першую чаргу ізраільскай. Былі закупленыя дзясяткі ізраільскіх беспілотных летакоў (БПЛ) рознага прызначэньня. Яны зьбіраюць інфармацыю пра разьмяшчэньне расейскіх ды абхазскіх частак, у тым ліку GPS-каардынаты цэляў. У комплексе з БПЛ закуплены самаходныя гаўбіцы і кампутарная сістэма кіраваньня агнём і цэлеўказаньня. Сістэма інтэгруе розныя віды зброі на полі боя, выкарыстоўвае даныя аб суперніку, атрыманыя ад БПЛ, абірае цэлі й сродкі іх зьнішчэньня … Ізраільская тэхніка сучасная, надзейная, істотна больш танная ў параўнаньні з амерыканскай і адмыслова сканструявана для лакальных канфліктаў. Баявыя кампутарныя сістэмы ЦАХАЛ менш залежаць ад спадарожнікаў-шпіёнаў і спадарожнікавай сувязі … Летась Грузія патраціла на абарону больш за мільярд даляраў. У гэтым – можа быць, больш за паўтара-два. І большая частка ідзе на закуп сучаснай тэхнікі … Сёньня ў Грузіі [гаворка ў артыкуле ўвесь час ідзе з пазіцыі 2008 года. – Рэд.] 200 ізраільскіх адмыслоўцаў навучаюць грузін ваяваць і выкарыстоўваць сучасную тэхніку… 32 тысячы грузінскіх кантрактнікаў і 50 тысяч рэзервістаў, навучаных габрэямі, могуць нанесьці расейскім войскам моцныя страты”. 

Далей у сваім артыкуле Сечын узгадвае, як Фельгенгаўэр піша пра міністра абароны Грузіі Давіда Кезерашвілі (гл. фота): “У Ізраіль ён рэпатрыяваўся самастойна, жыў з бабуляй і вучыўся ў школе. Бацькі будучага міністра прыбылі ў Ізраіль прыкладна праз два гады, а праз 4 гады сям’я вярнулася ў Грузію,  працягваючы падтрымліваць дачыненьні зь Ізраілем. Назіральнікі сьхільныя лічыць, што менавіта шчыльныя сувязі Кезерашвілі зь Ізраілем спрыяюць абаронным зьдзелкам паміж абедзьвюма краінамі”.

Недалёка ад свайго міністра абароны адышоў і сам прэзідэнт Саакашвілі, — піша далей Ігар Сечын – і нагадвае, што часопіс “Лехаім” за люты 2006 года напісаў наступнае: «25 сьнежня ў Вялікай сінагозе Тбілісі была запалена сьвечка на ханукі. Яе запаліў прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі. У сьвяточнай цырымоніі прымалі ўдзел пасол Ізраіля ў Грузіі Шабтай Цур і пасланьнік Любавічскага рэбе ў Грузіі рабін Аўраам Міхелашвілі… Акрамя прадстаўнікоў габрэйскай грамады, адзначыць сьвята Ханукі прыйшоў увесь бамонд грузінскай сталіцы: міністры, дэпутаты парламенту, прадстаўнікі культуры. Гучалі габрэйскія і грузінскія мелодыі. Затым адбылося ўрачыстае ўнясеньне ў сінагогу новага скрутка Торы, які перадаў у дар прэзідэнт Нацыянальнага Алімпійскага камітэту Грузіі Бадры Патаркацышвілі [на сёньня нябожчык; забіты пры цьмяных абставінах. – Рэд.].  Зь цёплым прывітальным словам выступіў Міхаіл Саакашвілі. Асабліва ўсхвалявалі прысутных словы пра тое, што “ў габрэеў, якія выехалі з Грузіі ў Ізраіль, павінен быць свой дом на гістарычнай радзіме, але яны могуць мець свой дом і тут. Мы гатовыя даць жадаючым падвойнае грамадзянства”. Ён нагадаў таксама, што за апошні год тысячам грузінскіх габрэеў, якія пакінулі краіну, было адноўлена грузінскае грамадзянства. Адпаведна і міністрам рэінтэграцыі (г.зн. міністрам па вяртаньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў склад Грузіі) быў прызначаны габрэй Цемур Якабашвілі”.

Далей Сечын у сваім артыкуле інфармуе, што ва ўсіх афіцыйных біяграфіях супругу Саакашвілі зманліва называюць галандкай, хаця галандскім у яе зьяўляецца толькі грамадзянства. “Яе бацька — габрэй, які эміграваў у Галандыю з Чэхіі, а маці — ці то польская, ці галандская габрэйка. З усіх гэтых фактаў становіцца відачоным, што ў Грузіі да ўлады прыйшлі грузінамоўныя габрэі, якіх падтрымлівае ЗША й Ізраіль”.

(канец цытаваньня артыкула Сечына)

Аднак з больш позьняга па часе артыкула Міхаіла Фалькова (http://izrus.co.il/dvuhstoronka/article/2011-04-03/13865.html) мы даведваемся, што ўжо ў 2009-10 гг. мядовы месяц ва ўзаемаадносінах паміж Грузіяй й Ізраілем пачаў заканчвацца. Адносіны сапсаваліся настолькі, што кіраўніцтву Грузіі нічога іншага не заставалася, як пайсьці на абвастрэньне дачыненьняў зь кіраўніцтвам габрэйскай дзяржавы. Вось як апісвае прычыны і пасьлядоўнасьць новай фазы міждзяржаўных дачыненьняў аўтар:

“З пачатку 1990-х Грузія разглядалася многімі прадстаўнікамі ізраільскага істэблішмента ў якасьці галоўнага партнёра на Паўднёвым Каўказе. Падобнае адчуваньне толькі ўзмацнілася пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 года [аўтар памыліўся – “рэвалюцыя ружаў” адбылася ў 2004 г. – Рэд.]. У новым кіраўніцтве Грузіі на ключавых пасадах (у т.л. на чале абароннага ведамства) зьявіліся мясцовыя габрэі, шчыльна зьвязаныя зь Ізраілем. Яны, разам з супляменьнікамі на гістарычнай радзіме, згулялі вырашальную ролю ва ўсталяваньні стратэгічнага партнёрства двух краін у 2005-08 гг.

Аднак у 2009-11 гг. складзенае становішча пачало мяняцца.  

Па-першае, зьмяніліся геапалітычныя прыярытэты Ізраіля [! – Рэд.] на Паўднёвым Каўказе на карысьць магутнага ўдзельніка рэгіянальнай палітыкі – Азербайджана. Гэта стала відавочным пасьля візітаў у Баку прэзідэнта Шымона Пераса і галавы МЗС Авігдора Лібермана (пры гэтым у апошнія гады ізраільскія афіцыйныя асобы такога ўзроўню не наведвалі Тбілісі). Па-другое, паралельна адбывалася актывізацыя стасункаў Ерусалема і Масквы [! “Масква” – гэта габрэй Мядзьведзеў на троне ў Крамлі. – Рэд.]. Пра гэта выразна сьведчыць хаця б той факт, што за два гады знаходжаньня пры ўладзе Беньямін Нетаньяху тройчы наведваў Расею. Карыстаючыся гэтым, расейцы ўсяляк адзначалі сваю зацікаўленасьць у згортваньні ізраільска-грузінскага стратэгічнага партнёрства. Трэцяе, таму спрыяла і ахалоджаньне Вашынгтона да рэжыма Саакашвілі, а таксама спробы апошняга ўмацаваць сваё становішча ў рэгіёне шляхам актывізацыі сувязяў з Тэгеранам. Як наступства гэтага, у жніўні 2010 г. Авігдор Ліберман заявіў на сустрэчы зь міністрам рэгіянальнага разьвіцьця й інфраструктуры Грузіі Рамазам Нікалаішвілі: “З улікам чульлівасьці сітуацыі на Блізкім Усходзе і на Каўказе вайсковае супрацоўніцтва не знаходзіцца на парадку двухбаковых дачыненьняў”. У лістападзе, каментуючы паведамленьні СМІ пра нібыта плануемыя пастаўкі Грузіі танкаў “Меркава Mk.4”, намесьнік гендырэктара МЗС Пінхас Авіві заявіў: “Ніякіх танкаў Грузіі мы не прадаем і прадаваць ня будзем. Ніякіх шанцаў на такую зьдзелку няма! Гэтае пытаньне нават не абмяркоўваецца”.

У адказ улады ў Тбілісі ў жніўні 2010 года выціснулі з рэспублікі буйную ізраільскую будаўнічую кампанію Ashtrom International Ltd; у кастрычніку ў Грузіі былі арыштаваныя бізнэсмэны Роні Фукс і Зеэў Фрэнкель; у лістападзе суд Тбілісі вылучыў абвінаваўчае заключэньне супраць Абрама Нанікашвілі і Эфраіма Гура. Нарэшце, 1 красавіка Фукс і Фрэнкель былі сказаныя на 7 і 6,5 гадоў турэмнага зьняволеньня.

Грузінскае кіраўніцтва не зьбянтэжыла тое, што яно фактычна ўступае ў адкрыты канфлікт зь ізраільскім істэблішментам. Дарадцы Саакашвілі не маглі ня ведаць, што да дзейнасьці Ashtrom International Ltd на Каўказе мае дачыненьне адна са значных фігур ізраільскай кіруючай кааліцыі – Фукс падтрымлівае даўнія сувязі з Перасам; Гур сам зьяўляецца экс-дэпутатам Кнэсету ад кіруючай партыі “Лікуд”. Больш за тое, афіцыйны Тбілісі дэманстратыўна праігнараваў [хлопцам стала крыўдна – яны так стараліся дагадзіць габрэям… - Рэд.] зварот Шымона Пераса, Авігдора Лібермана, а таксама Галоўнага рабіна грузінскіх габрэяў Ізраіля з просьбай вызваліць Фукса і Фрэнкля. Такім чынам, грузінскія ўлады настроілі супраць сябе “шырокую грамадскасьць” [дзьвюкосьсі дадалі мы. – Рэд.], сваіх лабістаў й ізраільскія правячыя колы. Гэта тут жа прывяло да згортваньня шматгадовага шчыльнага супрацоўніцтва дзьвюх краін. У студзені-сакавіку 2011 г. з рэзкай крытыкай афіцыйнага Тбілісі выступіў зьвязаны зь ізраільскім палітычным істэблішментам аглядальнік газеты «Маарыў» Бэн Касьпіт. “Грузіны не зразумелі, што гэты скандал (арышт Фукса і Фрэнкеля) можа ператварыць іх у ізгоеў”, — папярэдзіў Касьпіт.

Пасьля зьяўленьня ў грамадстве негатыўнага настроя да Грузіі ў Ізраіле паўсталі спрыяльныя ўмовы для правядзеньня граматнай PR-кампаніі Абхазіі. Такая кампанія разам з асьцярожным наладжваньнем неафіцыйных кантактаў дазволіла б Ізраілю задзейнічаць “абхазскую карту” ня толькі ў “разборках” з Грузіяй, але і ў сваёй палітыцы на Паўднёвым Каўказе ў цэлым. Турцыя й Іран інтэнсіўна разьвіваюць эканамічныя сувязі з Абхазіяй, але не прызнаюць яе незалежнасьці. Такі падыход забясьпечвае апошнім эфектыўны рычаг ціску на Тбілісі [вы бачыце, ніхто не спачувае, не салідарызуецца; і гэтыя думаюць, як бы націснуць… - Рэд.], пашырае іх поле для манэўру ў рэгіянальнай палітыцы, стварае яшчэ адзін важкі козыр у няпростых узаемадачыненьнях з Масквой і Вашынгтонам.

Але гэтым патэнцыйная каштоўнасьць Абхазіі для Ізраіля не абмяжоўваецца. Рэспубліка мае выхад да Чорнага мора (берагавая лінія 220 км) , праз мора зьяўляецца суседам ня толькі Турцыі й Расеі, але таксама Румыніі й Балгарыі, якія ўваходзяць у Еўразьвяз. Па тэрыторыі Абхазіі праходзіць аўтамагістраль М-27, якая зьвязвае поўдзень Расеі з Грузіяй і Азербайджанам. Гэта павялічвае патэнцыял рэспублікі, нароўні з патрабуючымі распрацоўкі буйнымі радовішчамі вугалю і нафты, а таксама чарнаморскімі курортамі.

Важнае значэньне для Ізраіля можа мець і тая роля, якую набывае Абхазія ў рэгіянальнай палітыцы. Яна – ня толькі адзін з галоўных плацдармаў Расеі на Паўднёвым Каўказе. Абхазіі адводзіцца не апошняе месца ў стратэгіі Турцыі й Ірана на даным кірунку. Узрастае інтарэс да гэтай рэспублікі з боку арабскіх краін, у першую чаргу Ярданіі – там прысутнічае буйная абхазская і крэўная ёй адыга-чаркеская дыяспары. Іх буйныя грамады знаходзяцца таксама ў Турцыі, Сірыі, Ліване, Ярданіі, Егіпце. У апошнія гады яны актыўна разьвіваюць сувязі з гістарычнай радзімай, што само па сабе можа ўяўляць цікавасьць для ізраільцян.

З усяго вышэй сказанага напрошваецца выснова: зандаваньне пытаньня аб магчымасьці супрацоўніцтва ізраільцян з абхазамі далёка не выпадкова супала па часе з публічнымі праявамі незадаволенасьці афіцыйнага Ерусалема паводзінамі грузінскага кіраўніцтва”.

(канец цытаваньня артыкула Фалькова).

-

6.

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, што мы маем у сухім астатку?

Факты паказваюць, што адзінае, чаго здолела дамагчыся кіраўніцтва Грузіі ад усяго такога “цывілізаванага і дэмакратычнага Еўразьвязу” за больш чым 7 гадоў, якія прайшлі ад часу “рэвалюцыі ружаў”, і за больш чым тры гады, якія прайшлі пасьля ўзброенага нападу Расеі, дык гэта толькі прызнаньня Еўрапарламентам, што ўсё ж расейская імперыя акупавала частку грузінскай тэрыторыі. Аднак розных пакасьцяў ад “Эўропы” (асабліва ад Францыі) было на парадак больш…

Вельмі “дзелавыя і дэмакратычныя” амерыканцы за тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію таксама мала чым дапамаглі гэтай краіне ў яе надзвычай складаны гістарычны перыяд. Затое пакарысталіся цяжкім становішчам грузінскага народу і яго дзяржавы напоўніцу. Напэўна, будуць карыстацца далей. Грузіны вымушаны падладжвацца і так, і гэтак, спрабуючы зацікавіць сабой амерыканцаў. Пры гэтым яны гатовыя ісьці нават на гнюсныя рэчы — адно толькі ўцягваньне Грузіі ў ганебную вайну, якую вядзе ЗША супраць аўганскага народу, чаго вартае… Але і гэта мала дапамагае грузінам.

Што да “Ізраіля”, дык той разьвіваў “сяброўскія стасункі” з грузінамі, пакуль яму гэта падавалася выгадным, але пазьней ізраільцы вырашылі, што ім лепш разьвіваць дачыненьні з Абхазіяй і Расеяй. Пасьля гэтага наўмысна сапсавалі адносіны з “Грузіяй”, натуральна, зваліўшы віну за гэта на грузінскі бок… Ні габрэйская жонка Саакашвілі, ні падвойнае грамадзянства для габрэяў Ізраіля (дадаткова ў Грузіі), ні ханукальныя сьвечкі, ні “стратэгічнае партнёрства”, ні поўна габрэяў ва ўрадзе Грузіі не дапамаглі…

Такая вось “падтрымка” грузінскай дэмакратыі аказалася на практыцы з боку ўсяго “Захаду”. Гэта, натуральна, нічога добрага грузінскаму народу не сурочыць. Яго чакаюць цяжкія часы. Расейская імперыя можа напасьці яшчэ раз, і ня раз. Хаця больш верагодны сцэнар унутранага перавароту з дапамогай прарасейскай апазіцыі. Ёсьць вяшчэ верагоднасьць і таго, што можа пачацца новы віток “любові” “Захаду” да Грузіі, абумоўлены будучым прыходам да ўлады ў Расеі Пуціна і тых сіл расейскай імперыякратыі, якія за ім стаяць.

У гэтай сітуацыі нам — беларусам-літвінам — варта “наматаць” чужы цяжкі досьвед “сабе на вус” і вучыцца цьвяроза, рэалістычна глядзець у будучыню…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Адна з чытачоў нашага сайта пракаментавала перадпапярэдні артыкул у наступным ключы: маўляў, цяперашнія падзеі вакол Польшчы – гэта ні што іншае, як адпрацоўка еўрапейскімі касмапалітызатарамі (рознымі мультыкультуралістамі-талерастамі) на прыкладзе гэтай краіны тэхналогіі зьнішчэньня еўрапейскіх нацый. Зь іншага боку, у Беларусі не зьнікаюць енкі, сэнс якіх цалкам супрацьлеглы: маўляў, Беларусь можа стаць дэмакратычнай і незалежнай толькі ўвайшоўшы ў “Эўропу”. Якая з гэтых пазіцый рэалістычная, а якая рамантычна-ілюзорная? Хто правы: Dora ці беларускія “эўрааптымісты”? Рэдакцыя вырашыла пашукаць адказ на гэтыя пытаньні як у меркаваньнях паважаных людзей, так і ў сёньняшніх грамадска-палітычных падзеях у еўрапейскіх краінах. Нядаўна мы ўжо паказалі словамі прэзідэнта Эстоніі Томаса Ільвеса й расейскай ліберал-дэмакраткі Валерыі Навадворскай, што сёньняшні “Еўразьвяз” зусім не дапамагае прыбалтыйскім народам супрацьстаяць новаму наступу расейскай імперыякратыі на іх культуры і мовы  (гл. http://nashaziamlia.org/2011/12/13/4574/; http://nashaziamlia.org/2011/12/03/4511/). У працяг шэргу меркаваньняў названых асоб падаем артыкул вядомага расейскага ліберала (сапраўданага ліберала, зь вялікай літары, а не дэгенерата-лібераста!) Барыса Стамахіна (гл. фота). Яго артыкул прысьвечаны актуальным падзеям у Латвіі (узяты адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/01/25/88389.shtml). У ім спадар Стамахін сярод іншага таксама дае ацэнку той “дапамогі”, якую аказвае латвійскаму народу ў цяжкую гадзіну такі “цывілізаваны”, такі “дэмакратычны” Еўразьвяз.  

“Пакуль Расея бурліць антыпуцінскімі мітынгамі й рыхтуецца да чарговых «выбараў» Пуціна 4 сакавіка, суседняя зь ёй Латвія таксама рыхтуецца… Да чаго? Да сьмерці, мабыць — інакш гэта назваць нельга. Другі раз пасьля зладзейскага забойства яе расейскімі бальшавікамі ў 1940-м і цудоўнага ўваскрашэньня ў 1990-м. Другі раз — насуперак прыказцы, што «двум сьмерцям не бываць…».

Несумненна, што «выбары» у Маскве і «рэферэндум» аб расейскай мове ў Рызе, якія рыхтуюцца амаль адначасна — зьявы ўзаемазвязаныя. Столькі гадоў робіцца на Латвію шалёны ціск, усе маскоўскія мары аб каланіяльным рэваншы на Балтыцы, — усё спатрэбілася зараз, усё апынулася мабілізаваным на падтрымку прагнілага і пахіснутага чэкісцкага рэжыму Пуціна. Матрыца ўсё тая ж — савецка-імперска-рэваншысцкая, аднолькавая на любым напрамку — няхай гэта будзе Каўказ, Закаўказьзе, Украіна, Беларусь, краіны Балтыі… Толькі механізм самой правакацыі на гэты раз прасьцей, чым у 1999-м…

Таму што гэты рэферэндум у Латвіі для пуцінскай чэкісцкай клікі тое ж самае, што тады [ў 1999-м] былі падрывы дамоў у Маскве і новая вайна ў Чачні. «Маленькая пераможная вайна» — універсальны і па сутнасьці адзіны спосаб падобных тэрарыстычных клік прыходзіць да ўлады, карыстаючыся ілюзіяй і фармальнасьцямі «дэмакратыі». Пусканьне прапагандысцкага дыму ў вочы: будзь то масавая «вінаватасьць» і дэманізацыя чачэнцаў як нацыі ў 99-м альбо радасная «перамога нашых суайчыньнікаў» над латышамі ў Латвіі.

Пасьля чаго ФСБ застанецца — усяго-толькі — раскрыць карты і сумленна сказаць выбаршчыкам Пуціна, што гэта менавіта яна, ФСБ, арганізавала, прафінансавала і праламіла гэты рэферэндум і перамогу на ім «рускамоўных». «Клопат аб суайчыньніках» — на гэты раз, праўда, бяскроўны — гэта найважкі козыр. І дзіўна нават, што пра паўднёваасяцінскіх «суайчыньнікаў» у Грузіі Крэмль клапаціўся ў 2008 не перад сваімі «выбарамі» Мядзведзева, а пасьля іх. Але ўжо на гэты раз чэкісты магчымасьць не выпусьцяць!..

З самага аднаўленьня незалежнасьці паўстала гэтае цалкам слушнае пытаньне: што рабіць з акупантамі, якія прыехалі ў Латвію ў абозе сталінскіх танкаў у 1940-м або па разнарадках ЦК КПСС за наступныя чорныя 50 гадоў? Што рабіць зь іх распладзілымі тут нашчадкамі, з адстаўнымі ваякамі савецкай арміі («вайсковымі пенсіянерамі»), якія любілі разам з сем’ямі тут сяліцца, і з усёй іншай савецкай набрыддзю, што пазапаўняла сабой не адну толькі Латвію, а і ўсе балтыйскія краіны, Беларусь, Украіну, і г.д.?..

Паколькі балтыйскія краіны не стваралі з нуля нейкую новую «постсавецкую» дзяржаўнасьць, як Украіна і Беларусь [на жаль, аўтар ня ведае добра гісторыю беларуска-літвінскага народу: у 1918-м годзе было першае (пасьля перыяду Вялікага Княства Літоўскага – ВКЛ) аднаўленьне беларуска-літвінскай дзяржаўнасьці ў выглядзе БНР – Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў 1991-м годзе – другое аднаўленьне дзяржаўнасьці беларуска-літвінскага народу ў выглядзе Рэспублікі Беларусь – РБ. – Рэд.], а аднаўлялі старую, былую на момант іх акупацыі ў 1940 годзе [у летувісаў розьніца зь беларусамі толькі ў тым, што ў 1991 годзе ў Летуве яшчэ жыло шмат людзей, якія памяталі ўласную дзяржаўнасьць да 1940 гг., а ў РБ тых, хто памятаў уласную дзяржаўнасьць да 1795 года, не было... – Рэд.]. Натуральна, нашчадкі акупантаў і каланізатараў ня мелі ні найменшага права — ні юрыдычнага, ні маральнага — працягваць жыць у гэтых краінах, дзе былі ка́тамі і душылі латышскую ды іншых незалежнасьць і культуру іх бацькі й дзяды. Акупантаў, па справядлівасьці, варта было б проста пасадзіць у вагоны для быдла — і адправіць у Расею, як самі расейцы масава рабілі ў свой час са мноствам народаў, чыё высяленьне з Каўказа і Крыма ў Сібір і Сярэднюю Азію ў 1940-х гадах стала сапраўдным генацыдам. Але да расейскай мяжы бліжэй, чым да Казахстана, так што перадохнуць расейскія акупанты не пасьпелі б…

Гэта ж, дарэчы, [датычыць] і «бронзавага салдата»-акупанта ў суседняй Эстоніі, які стаў ў 2007 падставай для арганізацыі Масквой вулічных пагромаў у Таліне са спробай дзяржаўнага перавароту і захопу ўлады ў краіне. Трэ было эстонцам яшчэ тады, у 1991-м, адразу пасьля аднаўленьня незалежнасьці, зьняць і аддаць у пераплаўку.

На жаль, момант быў упушчаны… а потым імперыя, ачуняўшы, увайшла зноў у звыклы рытм і аднавіла свой заўсёдны ціск на заходніх дэмакратычных суседзяў. Зьдзеклівыя карыкатуры на конт «правоў чалавека» у Латвіі, Эстоніі й Летуве, памятаецца, выстаўляліся на ўсеагульны агляд у вітрынах маскоўскага Новага Арбата ўжо вясной 1994 года, — яшчэ і на Чачню не пасьпеўшы напасьці, расейцы звыкла заняліся ганьбаваньнем сваіх балтыйскіх суседзяў…

Тым часам – ці гэта ціск Масквы і пагрозы эканамічнага байкоту згулялі сваю ролю, ці гэта выявілася еўрапейская талерантнасьць латышоў, — але справа рушыла ў кірунку, процілеглым юрыдычнай справядлівасьці й разумнаму сэнсу. Замест адназначнай дэпартацыі, якая так і не адбылася, — расейскім мігрантам пачалі раздаваць грамадзянства! Была ўведзена працэдура натуралізацыі, і, здаўшы іспыты па латвійскай мове ды гісторыі, расейскія акупанты й іхныя нашчадкі пачалі ўжо на «законных падставах» станавіцца грамадзянамі Латвіі, атрымліваючы права галасаваць на выбарах.

Вынікам гэтага стала зьяўленьне «Цэнтра згоды» ня толькі наогул у краіне, але і ў яе парламенце ў якасьці самай буйной фракцыі; зьяўленьне рускага мэра ў Рызе; збор тысячаў подпісаў грамадзян Латвіі за рускую мову і да т.п. падзеі, якія падрыхтавалі цяперашнюю драму…

І вось цяпер антылатвійская кампанія дасягнула свайго апагею.

Зразумела, што расейцы заставаліся ў краінах Балтыі «пятай калонай» Масквы (у асноўным у Эстоніі й Латвіі, у Летуве іх першапачаткова было ўсяго 10%). Кім яшчэ яны маглі быць, калі гэта нашчадкі акупантаў, Масквой жа сюды і дасланых — ці [нашчадкі] непасрэдна вайскоўцаў, вайсковых акупантаў, ці ж [нашчадкі] грамадзянскай абслугі савецкага акупацыйнага рэжыму? Усе гэтыя 20 гадоў незалежнасьці яны вылі й галасілі напаказ, як іх, бедненькіх, прыгнятаюць зласьлівыя «этнакратыі» Латвіі ды Эстоніі, як ім там дрэнна жывецца, як ўшчэмленыя іх правы, як ім хочацца па-ранейшаму паўсюль размаўляць на “рускай мове”, у тым ліку ў школах і на дзяржслужбе, — але ў Расію, дадому, на сваю сапраўдную гістарычную радзіму, дзе спрэс расейская мова, яны чамусьці зьязджаць не сьпяшаліся!..

Не, задума заключалася ў іншым. Гэта ж толькі ў расейцаў такое стаўленьне да жыцьця: дзе яны пасяліліся, выціснуўшы мясцовых і зьвярнуўшы іх у рабства, — там і радзіма! [на жаль, ня толькі ў расейсцаў; яшчэ, як мінімум, у амерыканцаў, габрэяў, палякаў. – Рэд.] Калі яны акупавалі Латвію — то жывымі яны адтуль ужо не сыдуць! Гэта той прынцып, які яшчэ Брэжнеў у 1968 фармуляваў на перамовах чэшска-дубчакскаму кіраўніцтву перад самым уводам танкаў [у Чэхаславакію]: маўляў, мы Чэхаславакію захапілі ў выніку перамогі ў Другой Сусветнай вайне — і зараз гэта нашае, мы яе нікому не аддадзім!.. Вось так, проста, груба і без задум. А між тым, Чэхаславакія, у адрозненьне ад Латвіі, не была часткай непасрэдна СССР…

І тут, вядома, вялікую і негатыўную ролю адыграў спадзеў, які мела новае латвійскае кіраўніцтва, на «вяртаньне ў Еўропу», уступленьне ў Еўразьвяз [!!! Вось яна – небясьпека ілюзіяў!; між тым, пра той жа “спадзеў” вось ужо два дзесяцігоддзі трыньдзяць усе апазіцыянеры ў Беларусі – ад Пазьняка да Саньнікава зь Мілінкевічам... - Рэд.]. Масква неадкладна стала ціснуць на Рыгу праз структуры ЕЗ, карыстаючыся сьпецыфічнымі прусакамі ў галовах прадстаўнікоў «старой Еўропы» — таксама «пераможцаў фашызму», нашчадкаў сталінскіх саюзьнічкаў… [усё так; алё ёсьць яшчэ пытаньне пра тое, што гэта за "прусакі" і хто іх у галовы еўрапейцаў запусьціў! - Рэд.]

Так, сталай, шматгадовай тэмай для скандалаў і гістэрык аб нібыта «адраджэньні» ды «гераізацыі нацызму» сталі маршы ветэранаў латышскага легіёну СС, якія змагаліся за свабоду і незалежнасьць Латвіі, і кожнае 16-е сакавіка ўся Рыга становіцца на вушы з-за намаганьняў маскоўскіх агентаў — «антыфашыстаў» сарваць гэтае сьціплае праходжаньне герояў-старых і ўскладаньне кветак.

Так, былі абвешчаныя, бачыце, «нацыянальнай меншасьцю» ў Латвіі й самі расейскія акупанты (якія маюць у суседняй Расеі поўную нацыянальную большасьць у выглядзе цэлых 85% расейцаў, але чамусьці ехаць туды і ўлівацца ў гэтую большасьць не жадаюць), пасьля чаго на Рыгу сталі ціснуць еўрапейскай канвенцыяй аб захаваньні моўных правоў нацменшасьцяў… [у "Эўропе", аказваецца, і такая канвенцыя ёсьць, каб душыць нацыі; зьвярніце ўвагу, ніякай канвенцыі, каб падтрымаць беларускую мову ў Беларусі, у “Эўропы” няма!!! - Рэд.] Залішне казаць, што, зразумела, ні аб якіх школах з латышскім мовай навучаньня ў Расеі ніхто ніколі нават ня чуў…

І вось гэтым-та расейцам, якія не спадобіліся ў масе сваёй нават як сьлед вывучыць латышскую мову за пражытае ў Латвіі жыцьцё, ці ў лепшым выпадку іх дзецям, якія засвоілі-такі мову — пад сумесным ціскам Масквы і ЕЗ пачалі масава даваць грамадзянства!.. [!!! Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.]

Адначасна пачалася ўся гэтая ганьба, радасна тыражуемая расейскім агітпропам: першы расейскі дэпутат Еўрапарламенту — дэпутат менавіта ад Латвіі! (Нейкая цётка па прозьвішчы Жданок, якая была яшчэ ў прамаскоўскім “Інтэрфронце”, але выбіла потым сабе латвійскае грамадзянства - вось бы пераехаць у Расею!.. — праз гэтыя еўрасуды, якія халуйствуюць перад Масквой; пусьцілі Дуньку ў Еўропу…). Еўрапейскі суд апраўдвае расейскага карніка і бандыта Конанава – і Крэмль пышна сьвяткуе перамогу [!!! Другі раз запытаем: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынства?! - Рэд.]. Сталыя вокрыкі з Бруселя  — то з нагоды «нацызму» ветэранаў Вафен-СС, то з нагоды «ушчамленьня правоў» расейскамоўных, якія  ў масе сваёй зьяўляюцца прыхільнікамі расейскага фашызму і Пуціна… [!!! Трэці раз запытаемся: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынства?! - Рэд.]

Дый акрамя таго, дастаткова было яшчэ ганьбы і глупства.

Напрыклад, такога: лідар габрэйскай абшчыны Латвіі па сумяшчальніцтве ўзначальвае адкрыта прарасейскую фракцыю ў Сейме [!!! Ці ўпершыню мы бачым сінхроннасьць дзеяньняў "Расеі" й сіяністаў у зьдзяйсьненьні злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.] — і, мабыць, шчыра не разумее [усё ён разумее... – Рэд.], што такім халуйствам перад векавым ворагам латышоў ён якраз і ўзбуджае ў іх антысемітызм, на гэты раз цалкам законны і абгрунтаваны [ці толькі ў гэты раз?! – Рэд.]. Гэта было ўчора: сёньня — яшчэ страмчэй: галоўным арганізатарам акупацыйнага «рэферэндуму аб другім “госязыке”» аказаўся ўсё той жа Ліндэрман [!!! - Рэд.].

Адно яго прозвішча, прычэпленае да такой гнюснай справы, здольна таксама справакаваць ўсплёск антысемітызму ва ўсіх, хто памятае савецкае рабства і ня хоча яго вяртаньня. Але біяграфія гэтага спадара куды багацей: ён у 2000-х быў правай рукой Лімонава ў кіраўніцтве яго імперска-савецка-рэваншысцкай і адкрыта сталінісцкай Нацыянал-бальшавіцкай партыі [!!! Другі раз запытаемся: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Расеі" й сіяністаў у час зьдзяйсьненьня злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.]. Быўшы латвійскім выхадцам, хаваўся ў Расіі ад дэпартацыі ў Латвію па абвінавачаньні ў… арганізацыі замаху на прэзідэнта Латвіі [!!! - Рэд.].

Потым быў усё-такі дэпартаваны — і… апраўданы латвійскім судом [!!! - Рэд.]. І вось, столькі гадоў зьневажаемы, прыгнятаемы, дэпартуемы і не прызнаваны Масквой за свайго — дзякуючы дабрыні рыжскай Феміды, ён знайшоў-такі нарэшце спосаб шчыра паслужыць роднай маскоўскай гэбухе!.. [!!! - Рэд.]

Што ж, свабода — гэта цяжкая ноша, і дапамогі чакаць няма адкуль [гэта кажам ня мы; так пра “Эўропу”, у склад якой сёньня ўваходзіць Латвія, кажа ўзорны расейскі ліберал!!! – Рэд.]. Груз адказнасьці ляжыць на латышах, — і перад памяцьцю продкаў, якія загінулі ў сібірскіх лагерах і на сьпецпасяленьнях, расстраляных у сутарэньнях НКУС, закатаваных і замораных паўвекавой акупацыяй; і — груз адказнасьці за лёсы дзяцей, за лёсы Латвіі.

Кубак ганьбы даводзіцца піць да дна: сьпецслужбы замежнай дзяржавы — ўчорашняга акупанта, каланізатара, арганізатара генацыду — сёньня рукамі ўнутраных калабарацыяністаў, здраднікаў, памагатых акупантаў і рэваншыстаў арганізуюць у Латвіі рэферэндум з мэтай навязаць у якасьці другой дзяржаўнай мову учорашніх акупантаў і сёньняшняй іх «пятай калоны».

Навязаць зь відавочнай, недвухсэнсоўнай мэтай: яшчэ больш пашырыць плацдарм ўнутранага калабарацыянізму, яшчэ больш узмацніць ўнутранага ворага латышскай дзяржаўнасьці, які — як мяркуецца — у гадзіну Х павінен будзе адкрыць вароты краіны маскоўскім танкам… Навязаная мова акупантаў на латышскай зямлі і ўрачыстыя ўсьмешкі «рускамоўных» , — ці можа быць большае прыніжэньне для народу, які аплаціў сваю свабоду крывёю?..

Але кубак гэты давядзецца піць да дна. Рэферэндум прызначаны, ніякіх перашкод да яго не засталося. У латышоў няма іншага выбару, як толькі ісьці на яго — і галасаваць супраць расейскай мовы. І спадзявацца, што засталася ўсё ж у сьвеце яшчэ нейкая справядлівасьць — і калі яна ёсьць, то Бог не дапусьціць новага прыніжэньня Свабоды і новай урачыстасьці Масквы…

-

P.S.

Ну, а што рабіць зь мясцовымі расейскімі акупантамі — гэтае пытаньне давядзецца вырашаць зноўку, — тады, калі паваліцца нарэшце Расея, якая іх цяпер падтрымлівае [няўжо толькі яна адна?! - Рэд.]. Іншых варыянтаў надзейнага забесьпячэньня латвійскай незалежнасьці проста не існуе. Пачацца рашэньне гэтага найважнейшага для латышоў пытаньня, натуральна, можа толькі з адменай незаконна прадастаўленага акупантам й іх нашчадкам грамадзянства Латвіі.

І сьпісы тых, хто падпісаўся за рэферэндум, якраз могуць тут вельмі і вельмі спатрэбіцца…«

=

Ад рэдакцыі:

Ва ўступе да гэтага артыкула мы ўжо адзначылі, што Барыс Стамахін — сапраўданы ліберал. Ліберал пасьлядоўны, ідэйны (а не дэгенерат-лібераст). І як сапраўдны ідэйны ліберал ён пасьлядоўны ў сваім разуменьні таго, што правы і свадобы любога асобнага чалавека – галоўная ліберальная каштоўнасьць – немагчымыя без правоў і свабоды народу, да якога належыць чалавек. Ліберасты другую частку азначанай заканамернасьці ігнаруюць, адкідаюць, хаваюць, “забываюць”.

З-за свайго разуменьня і пасьлядоўнасьці ў ім Барыс Стамахін па сваім аўтарытэце хутка дарастае да ўзроўня спадарыні Навадворскай. Таму яго меркаваньне надзвычай аўтарытэтнае. І тое, што ён кажа пра расейскую мову як інструмант расейскай імперскай палітыкі, і тое, што кажа пра “пятую калону”, варта і вітаць, і запомніць. Мы – беларускія зьмястоўныя дэмакраты – у гэтым даўно і надзейна салідарныя з аўтарам.

Істотным зьяўляецца для нас і назіраньне таго факта, што найбольш пасьлядоўныя расейскія дэмакраты – у т.л. ліберал-дэмакраты – пачынаюць разумець, што на “Захадзе” адбываецца нешта ня тое, што ён вельмі хутка дэградуе, што на яго ў дасягненьні справядлівасьці, свабоды, дэмакратыі нельга разьлічваць ня тое што Беларусі, Украіне, Грузіі, а і нават такім сябрам НАТА і Еўразьвязу, як Літва, Латвія, Эстонія…  У гэтым кантэксьце нядаўна загаварылі Навадворская, Кавалёў, вось цяпер і Стамахін.  Нарэшце і яны заўважылі тое, пра што кажам мы ўжо шмат гадоў. На жаль, у “беларускай” апазіцыі мы такога павароту думак яшчэ ня бачым…       

Ня менш істотным і важным для нас (бо зноў жа мы пра гэта даўно і шмат пішам) зьяўляюцца кантэкстуальныя намёкі аўтара, што ён таксама пачаў заўважаць прыкметы супрацоўніцтва паміж расейскай імперыякратыяй і “Еўропай”, а таксама паміж расейскай імперыякратыяй і сіяністамі ў імкненьні здушыць прыбалтыйскія народы ў іх жаданьні мець свае ўласныя нацыянальна-дэмакратычныя дзяржавы. Гэтыя заўвагі тым больш каштоўныя, што спадар Стамахін, па пэўных зьвестках – габрэй (як і спадарыня Навадворская). І ў гэтым  мы зноў знаходзім пацьверджаньне нашых даўнішніх установак, якія заклікаюць заўсёды памятаць, што сіяністы і габрэі – гэта абсалютна розныя групы людзей.     

І, нарэшце, апошняе. Супраць расейскага імперыялізму можа дапамагчы толькі актыўная пазіцыя. Гэта таксама адзін зь істотных кантэкстуальных момантаў данага артыкула. Мы яго даўно падзяляем. І ў сувязі з гэтым, а таксама ў сувязі са спробамі расейскай імперыякратыі ўвесьці ў Латвіі расейскую мову як дзяржаўную, уводзім чарговы прынцып Беларускай дактрыны:

- пасьля прыходу да ўлады ў Беларусі мы – зьмястоўныя беларускія дэмакраты – будзем актыўна патрабаваць ад ураду Расеі адкрыцьця беларускіх школ на тэрыторыі Расеі, а найперш — на тэрыторыі Смаленшчыны, Браншчыны, Пскоўшчыны, у Сібіры, на Далёкім Усходзе і ў Калінінградскай вобласьці (Д пр-п 132).