З нагоды адзначэньня цяперцамі й расейскімі імперцамі “сьвята 9-мая”, падаем яшчэ адзін артыкул. Яго аўтар разглядае праблему зусім зь іншай пазіцыі — ідэалогіі ісламу. Ацэнкі спадара Мінкаілава зьяўляюцца, на наш погляд, хаця і не ідэальнымі, але ня менш цікавымі, чым спадара Росава (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/09/90496.shtml; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

«Замест зачыну

Тэма, якая кожны год становіцца прадметам абмеркаваньняў у СМІ, толькі на першы погляд, здаецца, не ўяўляе цікавасьці для маджахедаў. Штогадовае шоу ў Маскве прадказальнае. Крэмль кожны раз праводзіць пампезны 9-май, на якім запрошаныя замежнікі павінны ветліва ківаць на звыклую заяву «мы вас вызвалілі».

Узровень цяперашняй расейскай улады такі, што разьлічваць на наяўнасьць у яе хоць бы найменшага палітычнага такту не даводзіцца. А тэма хваравітая, няпростая.

Еўрапейцы памятаюць, што такое Чырвоная армія і колькі мірных еўрапейцаў яна «вызваліла» ад знаходжаньня на гэтай зямлі.

Страх перад акупантамі-«вызваліцелямі» да гэтага часу сядзіць у іх сьвядомасьці. І сёньня еўрапейцы імкнуцца не ўспамінаць, што менавіта супраць той самай Чырвонай арміі вось ужо многія гады вядуць вайну каўказскія мусульмане. Ім лягчэй супакоіць сумленьне дзяжурнай заклапочанасьцю, чым назваць рэчы сваімі імёнамі.

Бываючы ў мінулыя гады ў акупаванай чачэнскай сталіцы, яны зьдзіўляліся і ўспаміналі Дрэздэн ды Берлін 1945 г. Але і ў гэтым сумным спаборніцтве мы наперадзе. Падчас апошняга штурму рускія агрэсары толькі на Старапрамыслоўскі раён горада Джахара абрынулі снарадаў, ракет і бомбаў у два разы больш, чым на ўвесь Берлін у траўні 1945 года.

На першы погляд цяжка зразумець, зыходзячы зь якой маралі еўрапейцы арыштоўваюць Мілошавіча і на вышэйшым узроўні прымаюць Пуціна? Як стала магчымым, што англійскі каралеўскі двор, які прэтэндуе на эталон еўрапейскага арыстакратызму і дэмакратыі, не пагрэбаваў зладзіць яму пышны прыём? Чым кіраваліся еўрапейскія лідэры, дасылаючы спачуваньні Пуціну з нагоды гібелі дзяцей у Беслане? Бо не дасылалі ж яны спачуваньні Чыкаціла з нагоды задушаных ім ахьвяр?

Гледзячы на ​​ўсё гэта, становіцца зразумелым, чаму палітыку назвалі «бруднай справай».

Але куфэрак адкрываецца проста — мілошавічаў будуць адлаўліваюць і судзіць, таму што ў іх няма ядзерных боегаловак. З Пуціным будуць дэманстраваць ветласьць, нават калі ён памочыцца на ​​трыбуну штаб-кватэры Рады Еўропы.

Але, як аказалася, ёсьць і такія кіраўнікі сярод еўрапейцаў, якія могуць сказаць адкрыта і цьвёрда: «Не! Мы ня будзем ісьці ў фарватары ўстойлівай хлусьні». І гэта нешта новае для еўрапейскіх палітыкаў.

Таму сёньня абагульненыя паняцьці «Еўропа», «Захад», «міжнародная супольнасьць» не даюць нам поўнага ўяўленьня пра сутнасьць таго, што адбываецца.

«А кароль дык голы! ..»

Розначытаньні ў гісторыі Другой сусьветнай вайны паўсталі ня ўчора, але яны агучваліся ў розных сацыяльна-палітычных прасторах і практычна не перакрываліся.

Сёньня, у век глабальнай палітычнай перагрупоўкі, ва ўмовах лібералізацыі інфармацыйнага рынку, чапляцца за старую хлусьню — сабе ж на шкоду. Адны гэтага не разумеюць, іншыя разумеюць, але і зрабіць нічога ня могуць — новыя міфы не прыжываюцца, як бы ні выкрунтасьнічалі арганізатары сусьветнага парадку. Наступіў міфатворчы крызіс.

А як жа праўда? Ну, праўду таксама можна часам пачуць, асабліва ў такія пераломныя моманты. І запатрабаваньне на праўду заяўляе пра сябе ўсё гучней. Толькі ня трэба патрабаваць ўсю і адразу. Людзі ня могуць успрымаць праўду ў вялікай колькасьці.

Першы, хто некалькі гадоў таму на чарговы «дзевятамай» гучна сказаў «кароль голы!», была жанчына — Прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберг.

Нічога новага, нечага надзвычайнага і да таго дня невядомага яна не сказала. Сказала, што чырвоная армія — гэта армія акупантаў. Сказала, што яшчэ невядома, хто прынёс сьвету больш зла — Сталін ці Гітлер (чытай, камуністычная Расея ці нацысцкая Нямеччына). Намякнула, што толькі самы апошні латыш не пайшоў бы добраахвотнікам у нямецкую армію пасьля жахаў першай сталінскай акупацыі ў 1940-41 гг. Назвала лагер Саласпілс працоўным лагерам, што наогул выклікала буру бязьмежнага абурэньня. Бо гэта быў адзін з галоўных «ужасьцікаў расейскага і сусьветнага сіянісцкага агітпрапа і лічыўся як «лагер сьмерці».

Усе гэтыя выкладкі ўжо даўно не таямніца. Нязвыкласьць моманту ў тым, што праўду агучвае першая асоба адной зь еўрапейскіх дзяржаў. Так не прынята. Кіраўнікі дзяржаў павінны запаўняць эфір асьцярожна-крывадушным калямаўленьнем, кіруючыся «прагматычнасьцю і мэтазгоднасьцю». Хоць практычней і мэтазгодней за праўду нічога ня можа быць.

Спрэчка вакол 9 траўня, якая перыядычна ўсплывае ў СМІ, трохі нагадвае фільм Курасавы «Расемон». Калі чытач памятае, там ўдзельнікі й сьведкі адной драматычнай падзеі (забойства самурая) даюць паказаньні Суддзі. Апошні нябачны і нячутны, але яго прысутнасьць адчуваецца на ўсім працягу фільма. Кожны адхіляўся ад праўды, каб схаваць сваю непрыстойную ролю ў гэтай драме [вось адкуль выраз: “у кожнага свая праўда”. - Рэд.]. Сьведкі ходзяць каля праўды, перакручваюць падзеі, сёе-тое апускаюць, нешта недагаворваюць. Атрымалася чатыры «праўды».

Няважна, што падзея, якая адбылася, належыць да 11 стагоддзя. Гледачу ўсё зразумела — тэма фільма такая, што не губляе актуальнасьць з часоў Адама. Але мы падкрэсьліваем — спрэчка вакол 9 мая толькі «крыху нагадвае» гэты фільм.

Закранутая намі праблема ў пэўным сэнсе ўнікальная. З усёй адказнасьцю можна сьцьвярджаць, што ў агляднай гісторыі чалавецтва ня ведала такой жахлівай, цынічнай, глабальнай, шматслаёвай хлусьні, як хлусьня пра Другую сусьветную вайну.

Яна лілася на працягу дзясяткаў гадоў бясконцай плыньню з усіх магчымых рупараў, узьдзейнічаючы на ​​людскую сьвядомасьць. Два пераможцы стваралі гэтае павуціньне хлусьні — Савецкі саюз і міжнародны сіянізм. Апошні і цяпер маскіруецца пад назвай «Захад».

Абодва супернікі выпрабоўвалі ўзаемную нянавісьць, знаходзіліся ў стане халоднай вайны, жадалі адзін аднаму ўсялякага зла і пагібелі. Але як бы ні варагавалі паміж сабой гэтыя два глабальныя злачынцы, які б бруд ўзаемных выкрыцьцяў ні вылівалі перад сьветам, у адным яны былі салідарныя, пасьлядоўныя і падыгрывалі адзін аднаму. Яны не дазвалялі выкрываць асноўныя міфы пра Другую сусьветную вайну і пераглядаць «аргвысновы аб галоўнай пагрозе для чалавецтва».

І невыпадкова — бо абапіраючыся на гэтую ману, абодва змоўшчыкі перакройвалі сьвет, стваралі ідэалогію, будавалі палітыку, нажывалі грошы. Можна сабе ўявіць, які бясьсільны гнеў душыў сэрцы мільёнаў удзельнікаў і ахьвяр гэтай вайны, калі наўпрост на вачах бязьлітасна і бессаромна перакручвалі праўду. Яны не маглі супрацьстаяць гэтаму — рупар быў ня ў іх руках.

«Ды не-е … брэшуць ўсё!»

Людзі, некалі абкладзеныя з усіх бакоў савецкай прапагандай, маюць цяпер магчымасьць азнаёміцца ​​і зь іншымі крыніцамі й поглядамі на падзеі 2-ой сусьветнай вайны. Але і ў савецкія часы нас, маладых людзей, дзівіла тая прыкметная неадпаведнасьць паміж афіцыйнай прапагандай і аповедамі простых людзей, удзельнікаў вайны. Ня тыя апавяданьні ўвешаных медалямі ветэранаў на афіцыйных сустрэчах з падрастаючым пакаленьнем, а тыя, што ветэраны казалі ў нефармальнай абстаноўцы.

На прадпрыемстве, куды мяне накіравалі пасьля інстытута ў пачатку 1980-х, была парторгам адна пажылая руская баба — ветэран вайны і працы. Яна шмат распавядала пра вайну. Часам казала: “Немец, ён які быў? Ён як захопіць тэрыторыю, адразу пачынаў будаваць дарогі. І грунтоўна будаваў, гад!”.

Асьцярожна стараўся выпытаць у яе што-небудзь пра «жахі». Але ўсе жахі абмяжоўваліся «бамбёжкай, артабстрэлам пазіцый», так, што «галавы нельга было падняць».

У сярэдзіне 1980-х мне даводзілася па працы быць у Курскай вобласьці, у Белгарадзе, у Старым Асколе. Часта гутарыў зь мясцовымі старажыламі, якія жылі некаторы час пад нямецкай акупацыяй.

- Ну, што дзед, лютавалі немцы, зьдзекаваліся?

- Ды не-е, не было такога … брэшуць ўсё.

- А дамы падпальвалі?

- Так, хаты палілі … Трухлявыя, старыя хаціны. Казалі — антысанітарыя. Некаторыя дамы апрацоўвалі нейкім паскудствам, эпідэміі баяліся. Людзей перасялялі ў больш ніштаватае жытло.

Апавяданьні простых людзей моцна розьніліся ад казённых «успамінаў аб вайне». Распавядалі, што немцы кватаравалі ў кожным доме па некалькі вайскоўцаў. Ужасьцік з «адбіраньнем апошніх прадуктаў» у мірнага насельніцтва абвяргалі зь нейкай злосьцю. Аказваецца, прадуктаў у немцаў было «хоць заваліся». Быў нават шакалад. Апісвалі вялікія круглыя ​​кансервы з рыбай, што «хапала чалавек на дзесяць», тушонкі розныя. Да дзецей мясцовых добра ставіліся, песьцілі шакаладам, ледзяшамі. Падчас авіяналётаў немцы хапалі дзяцей у першую чаргу і хавалі ў склепе.

Адна старая жанчына распавядала, што падчас адступленьня немцы забіралі частку хатніх жывёл. З трох цялят забіралі двух, калі было два, забіралі аднаго. (І гэта ў момант адступленьня!).

Гэтыя апавяданьні зьдзіўлялі на фоне татальнай дэманізацыі немцаў.

Адзін пажылы рабочы са Старога Асколу на маю каронную правакацыю: «Ну што, далі́ вам немцы падчас акупацыі?» — адказаў — «Чаго там далі, ды нічога не далі… Нармальна пры іх 2 гады пажылі. А вось калі нашы прыйшлі, вось тады нам да-алі! Два гады без права перапіскі. Шмат хто ў лагер трапіў ні за панюх тытуню. Мой бацька таксама. Ён не вярнуўся з лагера, там жа і памёр. Мы з маці ўдваіх засталіся, галадалі…».

Міфы разбураюцца

Вядома, узнавіць рэальную гісторыю 2-ой сусьветнай вайны — задача хоць і выканальная, але ня зь лёгкіх. Пры бачным багацьці крыніц, як заходніх, так і расейскіх, паўсюль выяўляецца практычна аднолькавы ідэалагічны штамп:

- «Другую сусьветную вайну развязала фашысцкая Нямеччына (хаця і Савецкі саюз не бязгрэшны)»;

- «фашызм (антыюдаізм) зьяўляецца сусьветным злом і чумой XX стагоддзя»;

- «многія народы пацярпелі ў гэтай вайне, але больш за ўсіх — габрэі. Халакост зьяўляецца галоўным злачынствам гэтай вайны. Увесь сьвет абавязаны павініцца перад габрэямі без тэрміну даўнасьці»;

(Заўвага: апошняя «тэорыя» насаджаецца галоўным чынам на Захадзе. У Расеі «Халакост» афіцыйна не адмаўляюць, але ставяцца халаднавата. Тут акцэнты іншыя. Ад квятчаста-манументальнага клікушаства да сухой мемуарнай брахні. Ва ўсім прысутнічае праўда, зьмяшаная з хлусьнёй, каб схаваць сутнасьць)

- «асноўны цяжар вайны вынес на сабе “вялікі рускі народ” і больш за ўсё страт панёс менавіта савецкі (рускі) народ. Ён жа вызваліў Еўропу ад фашысцкага прыгнёту. А цяпер некаторыя еўрапейскія дзеячы хочуць перапісаць гісторыю 2-ой сусьветнай вайны, дзе спрабуюць паставіць пад сумнеў факт свайго «вызваленьня». Гэта недапушчальна!

Разгубленасьць рускіх можна зразумець, бо міфалагізаванае адлюстраваньне гэтай вайны было масава прышчэплена ім на ўзроўні рэлігійнай свядомасьці. І для рускіх сьвяткаваньне 9 мая стала больш абавязковым, чым велікоднае шэсьце ў дарэвалюцыйнай Расеі.

Але ў апошні час сталі здабыткам шырокай грамадскасьці аб’ектыўныя дасьледаваньні і дакументы, якія паказваюць гэтую вайну ў іншым сьвятле. І гэта нягледзячы на ​​глабальную цэнзуру. Міфы абрынаюцца на вачах. Працэс пайшоў… 

«Чырвоная армія ўсіх мацней»

Сучасныя тэхналогіі доступу да інфармацыі дазваляюць прадставіць дастаткова аб’ектыўную карціну 2-ой сусьветнай вайны. Хаця памылак у дэталях, прыватнасьцях не пазьбегнуць, таму што апісаньне любых значных падзей таго часу перагружана ладнай доляй дэзынфармацыі й падвергнута ідэалагічнай цэнзуры.

Для адэкватнай ацэнкі гэтай вайны неабходна ўдакладніць многія паняцьці. Найперш важна вызначыцца ў пытаньні — ці была гэта перамога рускага народу або перамога ўсіх народаў Савецкага саюзу? Многія рускія згаджаюцца “дзяліцца перамогай”, каб лішні раз «не спрачацца зь іншародцамі», тым больш што надзея на аднаўленьне «ранейшай дзяржавы» цалкам ня згасла.

Але ў гэтым пытаньні трэба быць аб’ектыўнымі. Калі ў батальёне 55% рускіх, а астатнія 45% складаюць казахі, грузіны, башкіры, мардва, татары й іншыя народы. Як яго назваць? «Савецкім батальёнам»? «Інтэрнацыянальным» батальёнам? Можна назваць і так, але такія назвы не падыходзяць і не прыжываюцца. Гэта рускі батальён! Паколькі руская псіхалогія і культура зьяўляюцца дамінуючымі ў гэтым батальёне. Нават калі з рускіх у гэтым батальёне быў усяго толькі адзін абруселы камандзір-татарын, то і гэтага дастаткова, каб батальён назваць «рускім».

Заходнія палітыкі не ўскладнялі сабе жыцьцё, падбіраючы тэрміны. Казалі проста: «рускія прарвалі абарону», «рускія войскі фарсіравалі Днепр», «рускія ўвайшлі ва Ўсходнюю Прусію». І мелі рацыю [гэтае меркаваньне аўтара рэдакцыя не падзяляе. - Рэд.].

Наступнае пытаньне, у якое неабходна ўнесьці яснасьць — гэта так званая перамога рускага народу. Ці перамог рускі народ? Калі перамог, то ў чым гэтая перамога выяўляецца?

Тут філасофскія дыскусіі залішнія. Усе ведаюць, што нічога ня выйграў ні просты салдат, ні народ у цэлым. Правільна будзе сказаць: хтосьці перамог за кошт рускага народу. А хто перамог? — Гэта асобная размова.

Вядома, ні адзін з сучасных палітыкаў ня будзе казаць праўду да канца. Рускі народ, як ніякі іншы, зьяўляўся зручным аб’ектам эксплуатацыі і танным інструментам глабальнай палітыкі для любога, хто пануе ў Крамлі.

Наколькі гэтая вайна патрэбная была рускаму народу, і наколькі гэты народ любіў бальшавіцкі ўрад на чале са Сталінам, стала ясна ўжо ў першыя месяцы вайны. Вядома, што савецкі правадыр знаходзіўся ў стане прастрацыі 11 дзён і ўпершыню выступіў са знакамітым зваротам «дарагія браты і сёстры …» толькі … 3 ліпеня.

Разважаючы пра прычыны дэпрэсіі правадыра, расейскія (савецкія) гісторыкі зьвярталіся да выдумак, якія загадзя выключалі наяўнасьць мазгоў у слухачоў. Тут і «нечаканасьць», і «вераломства немцаў», і «няскончанае пераўзбраеньне арміі», і «бесталаннасьць камандзіраў». Усё, акрамя праўды.

Сталіну было чаму запасьці ў прастрацыю, бо ён зразумеў, у якім рэчышчы будуць ісьці падзеі. Рускія войскі павальна здаваліся ў палон немцам. Усе, акрамя частак НКУС. Па афіцыйных дадзеных, 3 млн. 800 тыс. здаліся за тры першыя месяцы вайны. Крэмль апынуўся ў крытычным стане.

Гэтая праўда не ўпісваецца ў тую грувасткую хлусьлівую карціну, на якую прымушаюць маліцца да гэтага часу. Немцы затрымліваліся толькі таму, што не пасьпявалі раззбройваць і арганізоўваць лагеры для ваеннапалонных. Ужо ў пачатку кастрычніка 1941-га яны ўшчыльную падышлі да Масквы.

Невядома, колькі б доўжылася ціхая паніка Сталіна, але, кажуць, вывеў яго са ступару і ўгаварыў выступіць са зваротам да народу Лаўрэнцій Берыя. Як любы авантурыст, які зрабіў кар’еру на крыві, Берыя ўсьведамляў, што адступленьне выключана ў прамым і пераносным сэнсе. І ён выкарыстаў найменшую магчымасьць выправіць сітуацыю.

Ведаючы, што рускі мужык ня мае намеру ваяваць і будзе адступаць аж да Японскага мора, Берыя стварыў заградатрады з адданых яму частак НКУС. Дзякуючы такой тактыцы, зімой 1941-га пад Масквой прасоўваньне германскіх войскаў было прыпынена.

Вядома, адначасова былі задзейнічаныя й іншыя рэсурсы: прапагандысцкія, ідэалагічныя. Была праведзена каласальная арганізацыйная праца па мабілізацыі і перагрупоўцы тылу. Быў задзейнічаны навукова-тэхнічны патэнцыял. Усё гэта агульнавядомыя моманты. Але самае галоўнае — Сталін і Берыя знайшлі такое спалучэньне жорсткай пугі (пакараньня) і перніка (ўсхваленьня), якое паставіла рускага мужыка на сваё звыклае месца.

Да кожнага народу ўжылі свой падыход. Чачэнцаў, да прыкладу, расхвальвалі за тое, што яны ў свой час не скарыліся ні манголам, ні Тамерлану. Іншыя народы таксама атрымалі сваю порцыю гістарычнай лісьлівасьці. Адкрыліся цэрквы і нават мячэты. Але галоўная ўвага надавалася рускім. Нягледзячы на ​​тое, што «вялікі рускі мужык» выдатна падкузьміў Сталіну, выхаду не было, бо менавіта пад яго, рускага мужыка, будавалі Чырвоную армію.

Далейшая тактыка вядзеньня вайны была гістарычна абкатаная. Мужыка можна было бесперапынна гнаць на нямецкія лініі, не лічачыся са стратамі. Але на гэты раз былі іншыя маштабы. Ні сьвет, ні Расея ня ведалі яшчэ вайны, у якой цана людскага жыцьця ўпала б так нізка.

Рускі сьлед

Падрыхтоўка да сьвяткаваньня 9 мая заўсёды ідзе ледзь не на ўзроўні стратэгічнай звышзадачы. Па тэлебачаньні паказваюць, як ваенны міністар з энтузіязмам інфантыльнага пераростка дакладае Пуціну, як будуць праходзіць масоўкі на Чырвонай плошчы. Да юбілею ветэранам дадаюць нейкія рублі.

Адбітак трагікамічнасьці ва ўсім, што ініцыюе расейскае кіраўніцтва, абумоўлены вядомымі прычынамі. Упершыню ў Крэмль патрапілі людзі, якія зайшлі адразу з вуліцы. Без усялякіх прамежкавых узыходжаньняў. Адсюль і ўзровень са схільнасьцю да «смачных» выразаў, таннай пампезнасьці й прадказальнай прымітыўнасьцю ў палітыцы.

Але бяду пагаршае яшчэ тое, што гэтыя людзі запанавалі ў Крамлі ў момант развалу старых міфаў і адсутнасьці новых. Ліхаманкавы пошук новай «нацыянальнай ідэі» прыводзіць да старога русізму, вакол якога наўрад ці аб’яднаюцца астатнія народы. Штогадовыя ўрачыстасьці 9 мая — гэта адчайная спроба захаваць міф аб «вызваленчай місіі», хоць бы для ўнутранага карыстаньня.

Між тым, у замежным друку перыядычна зьяўляюцца артыкулы пра зьверствы Чырвонай арміі на тэрыторыі Нямеччыны. Натуральна, гэта ня можа не выклікаць буру абурэньня з расейскага боку, якая расцэньвае іх, як «заказныя паклёпніцкія артыкулы». Пры гэтым расейскі МЗС, аператыўна рэагуючы ці ледзь ні на кожную публікацыю ў замежных СМІ, выстаўляе сябе ў кепскім сьвятле.

Вось вытрымкі з кнігі Макса Гасьцінгса “Армагедон: бітва за Нямеччыну, 1944-45” ​​(‘Armageddon: The Battle For Germany 1944-1945′), апублікаваную на ІнаСМІ.

«Першае ўварваньне рускіх ва ўсходнія раёны Нямеччыны адбылося ў кастрычніку 1944 г., калі часткі Чырвонай Арміі захапілі некалькі прыгранічных вёсак. Праз 5 дзён яны былі выбітыя адтуль, і перад вачыма гітлераўскіх салдат паўстала неапісальная карціна. Наўрад ці хоць адзін жыхар пазьбег сьмерці ад рук рускіх салдат. Жанчын крыжавалі на дзьвярах хлявоў і перавернутых вазах, або, згвалціўшы, душылі гусеніцамі танкаў. Іх дзяцей таксама па-зьверску забілі. Сорак французскіх ваеннапалонных, якія працавалі на навакольных хутарах, меркаваныя вызваліцелі расстралялі. Той жа лёс напаткаў і прызнаных нямецкіх камуністаў. Дзеяньні чырвонаармейцаў не былі праявай бессэнсоўнай жорсткасьці — гэта быў метадычны садызм, яні не саступаў дзеяньням саміх нацыстаў».

Любы народ, які меў калі-небудзь няшчасьце сутыкнуцца з рускай ваеншчынай, ня будзе сумнявацца ў рэальнасьці дадзенага апісаньня.

Вугорац раскажа вам, як у 1956 г. у Будапешце рускія танкісты, раздушыўшы мірную дэманстрацыю, змывалі з гусеніц чалавечыя кішкі на беразе Дуная. Чэх пацьвердзіць вам, як тыя ж танкі раздушылі «Пражскую вясну». Грузін не забудзе, як рускі сьпецназ сапёрнымі рыдлёўкамі забіваў цяжарных жанчын на вуліцах Тбілісі. Шмат што могуць распавесьці пра «рускіх вызваліцеляў» фіны, немцы, прыбалты, палякі, украінцы.

Што тычыцца, да прыкладу, чачэнцаў, то нас наогул немагчыма зьдзівіць рускімі зьверствамі. У 1944 г., падчас дэпартацыі, войскі НКУС жыўцом спалілі ў горным чачэнскім сяле Хайбах звыш 700 яго жыхароў з-за таго, што не хапіла грузавікоў для дастаўкі гэтых людзей у Грозны. А ў 21 стагоддзі варварскае бязьмежжа рускай салдатні ў Чачні адрозьніваецца толькі адным — яно доўжыцца ня некалькі месяцаў, як было ў Еўропе, а вось ужо 18 гадоў.

Але вернемся да кнігі Гасьцінгса. У аўтара даволі шмат спрэчных параўнаньняў. Выраз «… жорсткасьць, … якая не саступае дзеяньням саміх нацыстаў», ёсьць звыклая рыторыка, навеяная пасьляваеннай прапагандысцкай усталёўкай. Няма дакументальных прыкладаў, каб немцы дзейнічалі падобным чынам. Мастацкія выдумкі габрэйскіх пісьменьнікаў і савецкая прапаганда ня ў лік. Жорсткасьць, якую выяўлялі немцы, не выходзіла за рамкі той жорсткасьці, якая характэрная для вайны наогул. Гэта была жорсткасьць, якую выяўляла любая еўрапейская армія, і толькі. У гэтай сьферы ніхто ня можа параўнацца з рускімі [кітайцы могуць - Рэд.].

Прыкладна тое ж апісваецца ў артыкуле Ральфа Георга Рэўта («Die Welt», Германія), 22 лютага 2005 г.:

«Так, савецкія перадавыя танкавыя часткі зьмялі сваімі гусеніцамі абоз з бежанцамі паўднёвей горада Гумбінэн пад Гросвальтэрсдорфам на р. Ромінце. У Немерсдорфе на р. Ангерап ваеншчына зладзіла сапраўдную крывавую бойню. Яны прыбівалі цьвікамі да брамы хлявоў згвалчаных жанчын, праломвалі прыкладамі галовы маленькім дзецям. Амаль усе людзі там “былі па-зьверску забітыя, за выключэньнем тых, хто быў забіты стрэлам у патыліцу”, — распавядала адна сьведка пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны».

Але рускія ня любяць успамінаць, як яны праломвалі галовы маленькім дзецям. Яны прапанавалі сьвету іншую версію — помнік савецкаму воіну-«вызваліцелю», які трымае ў адной руцэ меч, а ў другой — дзіця.

Адна з галоўных пераваг пераможцы — магчымасьць навязаць пераможанаму сваю хлусьню. Калі ж пераможаны не згаджаецца з прапанаванай хлусьнёй, то ён не пераможаны.

Мы з шкадаваньнем вымушаны прызнаць, што Нямеччына, Еўропа і ўвесь астатні сьвет сьхіліліся перад накінутай ім хлусьнёй…

«Забівай! Немцы — гэта ня людзі!»

У артыкулах заходніх публіцыстаў раскрываецца роля некаторых людзей у трагедыі немцаў:

«… савецкія ўлёткі заклікалі чырвонаармейцаў забіваць і гвалціць. “Забівай! Немцы — гэта ня людзі!”, “Здушы сілай расавую фанабэрыстасьць нямецкіх жанчын, хай яны будуць тваёй законнай здабычай!” —  заклікалі мільённыя тыражы гэтых памфлетаў. Аўтарам незлічонай колькасьці заклікаў да забойстваў быў пісьменьнік і прыхільнік Сталіна Ільля Эрэнбург. З восені 1944 г. агітацыя Эрэнбурга па волі Сталіна дасягнула свайго апагею ў выглядзе перакручаных заклікаў да бясчынстваў у дачыненьні да нямецкага грамадзянскага насельніцтва. Англійскі карэспандэнт у Маскве Аляксандр Верт (Alexander Werth) паказваў, што ў Эрэнбурга быў “проста геніяльны талент выклікаць нянавісьць да немцаў”».

Аляксандр Верт неўсьвядомлена або наўмысна кажа напалову праўду. Не адзін Эрэнбург ўзбуджаў ў людзях мэтанакіраваную нянавісьць у стаўленьні да немцаў. Сотні й тысячы габрэйскіх пісьменьнікаў, журналістаў, драматургаў, кінарэжысёраў, гісторыкаў працавалі над тым, каб намовіць усяму сьвету нянавісьць да нямецкага народу. Але ўсё роўна сіяністы не змаглі дамагчыся жаданага выніку. У выніку неверагодных намаганьняў міжнароднаму габрэйству атрымалася накласьці афіцыйнае кляймо толькі на перыяд гітлераўскай Нямеччыны. І тое афіцыйнае. Пры ўсім стараньні ў іх не атрымлівалася доўга падаграваць нянавісьць да немцаў і зусім немагчыма было выклікаць спачуваньне і сімпатыі да габрэяў, якія бессаромна канструявалі хлусьню на вачах у пакаленьня вайны.

«Катастрофа, якая вылілася ўслед за ўступленьнем савецкіх войскаў, не мае паралеляў ў сучаснай еўрапейскай гісторыі», — зрабіў запіс амерыканскі дыпламат Джордж Ф. Кенан».

І сапраўды, тыя ўражвальныя зьверствы, што выраблялі рускія на акупаваных нямецкіх землях, ня маюць аналагаў у еўрапейскай гісторыі. Але зь іншага боку ні адна армія сьвету не была пастаўлена ў такія ўмовы, у якіх знаходзілася Чырвоная армія. У гэтай арміі лічылася нармальным ставіць бессэнсоўныя задачы і кідаць людзей на відавочную сьмерць.

Савецкае ваеннае камандаваньне разумела, што рускай арміі трэба нейкае паслабленьне. Немагчыма цалкам кантраляваць масу, у якой не заставалася шанцу выжыць. Толькі пры штурме Кенігсберга паклалі столькі савецкіх салдат, колькі Вялікабрытанія страціла за ўвесь час Другой сусьветнай вайны [па некаторых зьвестках большасьць з гэтых былі беларусамі. - Рэд.]. І тады зразумела, што гэтая забітая страхам, лютасьцю, асуджанасьцю ўзброеная маса, якая да таго ж ня верыла ў Бога, па-іншаму сябе паводзіць і не магла. Таму Сталін пэўны час ня ўмешваўся ні ў крывавую вакханалію салдат, ні ў людаедскія заклікі такіх, як Эрэнбург. Але праз некаторы час Сталін абцяў Эрэнбурга, парэкамендаваўшы ня блытаць «нацысцкае кіраўніцтва Нямеччыны з усім нямецкім народам».

«Га́ды фашысты!»

Спрэчка вакол 60-гадовага юбілею «Дня перамогі» (або заканчэньня Другой сусьветнай вайны), якая разгарнулася ў 2005 годзе, і наступныя дыскусіі на гэтую тэму маюць складана матываваны падтэкст. Хоць у гэтай палеміцы пакуль шмат чаго не дагаворваюць, але і тыя выказваньні, што дазваляюць сабе некаторыя еўрапейскія палітыкі, вельмі знакавая зьява. Сьмельчакоў караюць, іх выключаюць з партый, з парламентаў, за іх перад габрэямі просяць прабачэньня першыя асобы дзяржавы, але гэта не мяняе палітычную атмасьферу. Грамадскія настроі, якія сёньня зьяўляюцца пераважнымі ў Заходняй Еўропе, ізраільскі журналіст Давід Шэхтэр назваў «антысеміцкім пажарам».

Лічыцца, што справакавана гэта вайной у Іраку [І Аўганістане. - Рэд.], якую сіяністы навязалі насуперак пратэстаў пераважнай часткі народаў Еўропы і астатняга сьвету.

Становішча пагаршаецца тым, што на хаду бессаромна зьмяняюцца палітычныя лозунгі — ад барацьбы з праславутым «міжнародным тэрарызмам» і пошуку зброі масавага зьнішчэньня, да «зрынаньня тыранічных рэжымаў». Але гэта толькі бачная частка айсберга. Супярэчнасьці на самай справе больш глыбокія і застарэлыя.

Вось як тлумачыць еўрапейскае бурленьне нейкі Дзьмітры Яўстаф’еў у артыкуле «Свае і чужыя» ў РІА Навіны, які быў апублікаваны некалькі гадоў таму напярэдадні т.зв. «60 гадовага юбілею перамогі».

«З усіх кутоў еўрапейскага паўвострава раздаюцца каментары аб тым, што Расеі ня варта падкрэсьліваць сваю ролю ў перамозе над фашызмам. Дый наогул усталяваны савецкімі войскамі рэжым ва Усходняй Еўропе быў яшчэ горшы за фашызм. Гэта было б проста крыўдна, калі б не адлюстроўвала адну глабальную палітычную тэндэнцыю ў сучаснай Еўропе. Называецца гэтая тэндэнцыя проста і страшна — палітычная рэабілітацыя фашызму».

Далейшая пастаноўка пытаньняў і развагі паказваюць, што «дзяжурная» крыўда за Расею не зьяўляецца галоўным момантам яго гістарычнага аналізу. Аўтар спрабуе растлумачыць карані антыгабрэйскіх настрояў у Еўропе. Для гэтага ён выкарыстоўвае тэрмін «фашызм», бо слова «антысемітызм» ні ў каго, акрамя габрэяў, адмоўных эмоцый не выклікае.

«Чаму вонкава цывілізаваная Еўропа такая дабратлівая да фашызму? Адказ можа быць страшным, напрыклад, такім: таму што фашызм — неад’емная частка еўрапейскай цывілізацыі, а фашысты для еўрапейца — свае. Карацей кажучы, савецкі салдат — чужы, і таму ён акупант, а гітлеравец — «свой», такі ж еўрапеец, які не выклікае неадкладнага адрынаньня. І фашызм неадкладнага адрынаньня не выклікае. Я ня маю на ўвазе фашызм побытавы, калі па вуліцах разгульваюць лысагаловыя малойчыкі. Я маю на ўвазе той фашызм, які квітнее і ў парламентах, і ў элітных клубах, і ў добрапрыстойных сямействах».

Аўтарам рухае глыбокае расчараваньне і занепакоенасьць тым, што еўрапейская эліта не жадае ў далейшым падтрымліваць пасьляваенныя міфы. Гаворачы пра вайну, ён вымушаны прызнаць, што ідэі Гітлера знаходзілі найжывая водгукі ў еўрапейскіх народаў.

«Па-першае, Еўропа ніколі фашызму не супраціўлялася. Яна яму пакланілася … было трыўмфальнае шэсьце фашызму па Еўропе. Ключ паразы Францыі — ня ў тактыцы Гудэрыяна, а ў тым, што французы не хацелі змагацца супраць «сваіх».

Далей, яшчэ цікавей.

«Вы будзеце сьмяяцца», — піша аўтар, — «Але галоўны лозунг фашызму — не барацьба за жыцьцёвую прастору для немцаў, а ідэя аб’яднанай Еўропы».

Вось яно як было! Значыць, Гітлер стаў на абарону ня толькі Нямеччыны, але ўсяго еўрапейскага кантынента! І атрымаў ухваленьне ўсёй Еўропы. Выходзіць, прапанова Фрэйберг, што трэба яшчэ параўнаць, хто прынёс сьвету большае зло — Сталін ці Гітлер, зробленая нездарма?

«І паверце мне», — кажа яна, — «калі Вы аднойчы падлічыце ахьвяры яго (Сталіна) панаваньня, то прыйдзеце да жахлівых вынікаў».

Значыць, нездарма Чэрчыль і Рузьвельт ў 1943 годзе шукалі саюзу зь Гітлерам? Яны выбіралі меншае зло. Але, калі паслухаць Яўстаф’ева, то еўрапейцы, наогул, не лічылі Гітлера злом. Варта паверыць яму, таму што ён са злосьці кажа праўду.

«Так што ідэалогія фашызму, адроджанага сьвядома або інстыктыўна брусельскімі чыноўнікамі, ня проста запаўняе ідэалагічны вакуум у Еўропе» — піша Яўстаф’еў, — «яна вяртае еўрапейца ў звыклы сьвет, зь якога яго ў 1945 годзе выцягнуў савецкі салдат з аўтаматам ППШ, нанёсшы еўрапейскаму бюргеру непапраўную траўму … І мяркуючы па тым, як усё больш модным становіцца ў Еўропе ненавідзець Расею і рускіх (досыць паглядзець на ўхваляльныя калыханьні галавой еўрачалавекаў на чарговае хамства латвійскай прэзідэнтшы Фрэйдберг), Еўропе — за выключэньнем, паўтаруся, Нямеччыны (і тут ужо ўсё роўна, чыя гэта заслуга, саміх немцаў або доблесных органаў НКУС) — падабаецца ўсмоктваць у сябе фашызм».

Ну, што тут можна каментаваць. Не атрымліваецца ў аўтара вытрымліваць тон «аб’ектыўна-гістарычнай» інтэрпрэтацыі. Злараднасьць з нагоды «заслугі доблесных органаў НКУС» у «палітычным выхаваньні» немцаў прадыктавана нянавісьцю супляменьнікаў Эрэнбурга да еўрапейцаў наогул і да немцаў у асаблівасьці. Адначасна гэта лісьлівы пасыл духу русізму чэкізму, які насаджаецца Крамлём. Не таму, што самім габрэям ад гэтага лепш — цяпер важна падаграваць любы контр’еўрапейскі праект.

Наогул артыкул Яўстаф’ева характэрны тым, што ў ім назіраецца некаторы адыход ад звыклых пасьляваенных стэрэатыпаў і прапануецца глядзець на рэаліі ў больш шырокім гістарычным кантэксьце.

Хочам зноў нагадаць чытачам, што пасьляваенныя міфы ствараліся Савецкім саюзам і міжнародным сіянізмам. І нягледзячы на ​​наймацнейшую варожасьць паміж імі, якая часам падводзіла сьвет амаль да ядзернага канфлікту, два гэтыя лагеры захоўвалі табу на міфы Другой сусьветнай вайны [захоўваюць і цяпер. - Рэд.].

З паразай і распадам Савецкага саюзу і сацыялістычнай сістэмы міжнародны сіянізм застаўся адзіным «легітымным» захавальнікам пасьляваеннай хлусьні [гэта ў сярэдзіне 1990-х было так, цяпер усё вярнулася "на колы свая". - Рэд.]. Але перамога ў халоднай вайне стала палкай аб двух канцах. Аказалася, адзін бок няздольны захоўваць недатыкальнасьць міфаў Другой сусьветнай, бо адна рука няздольная пляскаць у ладкі.

Было б няправільна думаць, што будаўнікі новага сусьветнага парадку не чакалі краху пасьляваенных міфаў. Проста не разьлічылі час. Ужо ў ходзе насталага ідэйнага крызісу быў на хаду выдуманы жупел «міжнароднага тэрарызму». «Ужасьцік» настолькі абстрактны і непераканаўчы, што нават яго апалагеты вымушаныя прызнаць яго недзеяздольнасьць. Такога ж меркаваньня і наш аўтар. Ён кажа:

«Цяпер ужо зразумела, што спроба ператварыць барацьбу з тэрарызмам у глабальны ідэалагічны імператыў правалілася. І цяпер перад намі стаіць задача замяніць яе нечым, здольным сапраўды вырашаць задачы пабудовы новага сусьветнага парадку на больш справядлівай аснове. Было б выдатна, калі б ЗША і Расія змаглі б стаць асновай глабальнай антыфашысцкай кааліцыі. Бо палітычная рэабілітацыя фашызму ў Еўропе, якую мы назіраем, больш за ўсё пагражае менавіта нашым двум краінам, якія арганічна адмаўляюць фашызм як ідэалогію і як палітычную практыку. Бо ў мінулы раз еўрапейскі фашызм, вядома, пайшоў на Усход. Але спачатку ён вельмі ўдала схадзіў на Захад. А ў Еўропы на Захадзе цяпер ЗША».

Але падзеі разьвіваюцца настолькі імкліва, што палітычныя мары Яўстаф’ева можна назваць нязбытнымі мроямі. Пасьля ірацкай [і аўганскай. - Рэд.] авантуры фашысцкія (антыгабрэйскія) настроі ўжо набіраюць сілу ў ЗША.

У заключэньне гэтай часткі пададзім выказваньні аднаго вельмі папулярнага ў Еўропе аўтара.

«Верхавіна габрэяў [сіянакратыя. - Рэд.] пануе над чалавецтвам ўсё мацней і цьвярдзей, імкнецца даць сьвету сваё аблічча і сваю сутнасьць. Габрэі ўсё крычаць, што ёсьць жа і паміж імі добрыя людзі. О, Божа! Ды хіба ў гэтым справа? Ды і зусім мы не пра добрых або благіх людзей зараз гаворым. Хіба нябожчык парыжскі Джэмс Ротшыльд быў благі чалавек? Мы гаворым аб цэлым і пра ідэю яго, мы гаворым пра жыдоўствуючых і пра ідэю жыдоўскую, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства…».

Гэтыя словы, відавочна «фашысцкія» па версіі Яўстаф’ева, выказаў у свой час ніхто іншы, як Фёдар Дастаеўскі. Але вось бяда, гэтага пісьменьніка ні тое што ў «фашысты», нават у «антысеміты» запісаць нельга — занадта папулярнае імя ў Расеі і ў Еўропе.

Удакладнім, хто каму павінен дапамагчы?

Вайра Віке-Фрэйберг выказала ў 2005 годзе ня ўсё, што яна ведала пра Другую сусьветную вайну. Яна доўгі час жыла ў Канадзе і, вядома, як ніхто іншы павінна быць у курсе знакамітага судовага працэсу над Эрнэстам Цундэлем, які ініцыявала сіянісцкае лобі ЗША.

Праходзіў гэты судовы працэс у той жа Канадзе і доўжыўся 8 гадоў. Прычынай паслужыла кніга Цундэля «Шэсьць мільёнаў — страчаны і знойдзены», напісаная зь нямецкай скрупулёзнасьцю, строга заснаваная на дакументах і фактах, якая адкрыла перад сьветам хлусьню пра «газавыя камеры», «крэматорыі», пра «Халакост».

Чытач пры жаданьні сам можа азнаёміцца ​​з гэтай кнігай, на старонках сайта «Рускае неба» (http://www.rus-sky.org/?f). Вось некаторыя вытрымкі зь яе:

«Канцлагер Асьвенцым каля Кракава зьяўляецца месцам, дзе нібыта былі забітыя мільёны габрэяў. Адразу пасьля вайны сьцьвярджалася, што ў лагерах Дахаў і Берген-Бельзэн таксама праводзіліся масавыя забойствы ў газавых камерах, але неўзабаве стала відавочным, што там газавых камер не было. Тады гісторыя пра генацыд была ссунутая на ўсход, у лагеры на тэрыторыі Польшчы, асабліва Асьвенцым. Паколькі тыя лагеры знаходзіліся ў савецкай зоне акупацыі, то ніхто ня мог на свае вочы пераканацца, наколькі праўдзівыя былі гэтыя сьцьвярджэньні. На працягу 11 гадоў пасьля заканчэньня вайны саветы не дазвалялі нікому наведваць Асьвенцым. У гэты час яны праводзілі работы па зьмене аблічча лагера, каб надаць яму выгляд, адпаведны легендзе аб мільёнах там зьнішчаных. Яны нават пабудавалі дымавую трубу, якая не вяла ні да якой печы! Гэта не адзіны такі трук … У Бабіным Яры, напрыклад, большасьць там пахаваных ахьвяраў загінулі ад рук катаў ГПУ і НКУС — іх там закопвалі з пачатку 1920-х гадоў. Аднак там стаіць помнік, які сьцьвярджае, што ў Бабіным Яры менавіта немцы расстралялі 200 тыс. мірных жыхароў. Потым саветы нават зрабілі так, што Бабін Яр затапіла тысячамі тон бруду і гліны пасьля штучна выкліканага прарыву дамбы ў Сырцах».

«Нямецкі інжынер Гермар Рудольф, які правёў навуковае дасьледаваньне на тэму магчымасьці забойства людзей у памяшканьні Асьвенцыма, падаваным як газавая камера, быў асуджаны на 18 мес. пазбаўленьня волі! І гэта нягледзячы на ​​тое, што ў яго дакладзе не было ні аднай заявы палітычнага характару!».

Маё пакаленьне захапіла час татальнага супрацьстаяньня дзьвюх сістэм. Тэрміналогія сацыялізму сёньня не ў хаду. Сёньня карыстаюцца палітычнай тэрміналогіяй Захаду. Той, як вядома, называўся «вольным сьветам», а краіны сацыялізму адносілі да «таталітарных рэжымаў». Але пасьля таго, як упала “жалезная заслона” і людзі рынуліся знаёміцца ​​са «свабодным сьветам», то пасьля першых захапляльных уражаньняў навізны паўсталі пытаньні. Галоўнае пытаньне, якое напрошваецца: “А ці такі вольны гэты «свабодны сьвет”? ”

Затым узьнікала маса дадатковых пытаньняў. Напрыклад:

- Чаму Ёшка Фішэр, які нарадзіўся праз тры гады пасьля заканчэньня Другой сусьветнай недзе ў «Ізраіль», у бытнасьць міністрам замежных спраў Нямеччыны апранае ярмолку і просіць прабачэньня за пакаленьне немцаў, якіх ён у вочы ня бачыў?

- Дапусьцім, «Халакост» гэта не высмактаная з пальца сіянісцкая выдумка. Зыходзячы зь якога пункту міжнароднага права сёньняшняе пакаленьне немцаў павінна выплачваць «Ізраілю» і асобным габрэям велізарныя грошы? (Да 1995 году Нямеччына ўжо выплаціць 100 мільярдаў марак! Гэта што, узаконены рэкет?)

- Калі 70% насельніцтва Гішпаніі супраць вайны ў Іраку, а гішпанскаму ўраду на гэта напляваць і ён на сваё меркаваньне пасылае вайсковы кантынгент у гэтую краіну, то ў чым перавага «заходняй дэмакратыі»?

- У Францыі, Нямеччыне, Аўстрыі, Партугаліі, Гішпаніі, Даніі, Галандыі, Швейцарыі былі прынятыя законы, якія прадпісваюць пакараньне за любыя спробы адмаўляць той «факт», што ў гітлераўскай Нямеччыне было забіта 6 мільёнаў габрэяў.

У недэмакратычнай Расеі можна сумнявацца ў «Халакост». Так у чым перавага «вольнага сьвету»?

Сёньняшнім «дэмакратам» ёсьць над чым задумацца. Калі Францыя (член ядзернага клубу) і Нямеччына (другая экноміка ў сьвеце) знаходзяцца ў прыніжаным стане і гэты прыніжаны стан іх задавальняе, то якой дапамогі мы ад іх чакалі?

Калі Джахар Дудаеў стаў Прэзідэнтам Ічкерыі, да яго прыходзілі самыя розныя людзі й казалі пра самыя розныя варыянты «дапамогі», якая магла прыйсьці збоку. Адзін з праектаў меркаваў дапамогу з боку так званых ісламскіх краін. Валодаючы вострым аналітычным розумам і палітычным нюхам, Джахар ўмеў маментальна аддзяляць выдумку ад рэальнасьці. Пабываўшы ў некаторых мусульманскіх краінах, ён адразу разабраўся ў сітуацыі.

- Ды вы што? — казаў ён на нарадах, — якая дапамога можа быць ад мусульманскіх краін?! Наадварот, гэта яны маюць патрэбу ў нашай дапамозе!

Еўрапейскія краіны ня толькі не вольныя, але ў некаторым сэнсе больш прыніжаныя, чым так званыя ісламскія краіны.

Еўропа толькі-толькі асьцярожнымі заявамі праз усталяваны пасьля вайны рэгламент спрабуе афіцыйным, «цывілізаваным» шляхам атрымаць некаторыя паслабленьні, стаць самастойным гульцом ў праславутым «шматпалярным» сьвеце.

Калі б нашы дамарослыя нацыянал-дэмакраты думалі, як мусульмане, то яны б ведалі, што нельга ні зьвяртацца за дапамогай, ні чакаць дапамогі ад кафіраў. Але яны ня могуць так думаць, таму што яны дэмакра-а-а-ты! І дэмакратычнае абмежаванае думаньне не дазваляе ім зразумець нават простую жыцьцёвую мудрасьць — нявольны не можа дапамагчы ні сабе, ні іншаму.

Праходзяць толькі планы Бога!

І «антысеміцкі пажар», і антырускія настроі ў Еўропе можна расцаніць як заканамернаю зьяву ў сьвятле распачатага дэмантажу пасьляваенных міфаў.

Дарэчы, першымі дазволілі сабе дэманстратыўна грэбаваць пасьляваеннымі канструкцыямі, у прыватнасьці ААН, ЗША — галоўны аплот міжнароднага сіянізму і адзін з суаўтараў пасьляваенных міфаў. Мабыць, на Капіталійскі узгорак найшло нейкае опіюмнае воблака і яго насельнікамі авалодала масавае вар’яцтва — яны ўявілі, што змогуць аднаасобна кіраваць сьветам.

Не турбуючы сябе выкананьнем фармальнасьцяў, гэтая звышдзяржава зьдзейсьніла бандыцкую агрэсію супраць Ірака. І ў лепшых традыцыях зладзейскіх паняцьцяў, яна прапанавала дробным змоўшчыкам долю ў выглядзе ўдзелу ў «аднаўленьні эканомікі Ірака». Большасьць кіраўнікоў пайшлі на закулісную змову, тады як народы абурыліся. Таму што для большасьці народаў паняцьці: «законнасьць», «дагавор», «мараль», «справядлівасьць» — не зьяўляюцца пустымі гукамі.

Арганізатары новага сусьветнага парадку не разумеюць адзін вельмі важны закон чалавечага быцьця — немагчыма доўга кіраваць сьветам, абапіраючыся на няпраўду. Гэтак жа, як немагчыма кіраваць сьветам, абапіраючыся на голую сілу.

Іншы зман характэрны для народаў і краін, якія знаходзяцца пад дыктатам глабальнай хлусьні. Яны думаюць, што планы арганізатараў сусьветнага парадку заўсёды праходзяць, заўсёды рэалізуюцца ў жыцьці. Гэта галоўная памылка, якую імкнуцца намовіць арганізатары сусьветнага парадку. На самай справе не праходзяць ні планы палітычных спрытнякоў, ні планы багачоў, ні планы тыранаў. Праходзяць толькі планы Бога.

Ірак, Аўганістан, Емен, т.зв. «Арабскія рэвалюцыі» — наглядны таму прыклад. Амерыканцы, самі таго не падазраючы, уварваўшыся ў мусульманскія краіны, зрабілі найвялікшы падарунак мусульманам. Матываваныя нейкай незразумелай сіянісцкай паранояй, яны ўласнаручна разбурылі выгадны для сябе дыктатарскі рэжым у Іраку, і дазволілі ісламскай моладзі ўсяго сумежнага рэгіёну стаць на шлях Джыхаду — цяпер, каб ваяваць супраць ворага, няма неабходнасьці перасякаць акіян.

Міжнародны сіянізм не пасьпявае за глабальнымі падзеямі, якія разьвіваюцца ў сьвеце. «Арабская вясна» — таго ясны прыклад. Як сказаў Дастаеўскі, габрэі варагуюць «з усім, што ня ёсьць габрэй».

Але галоўны вораг сіянізму — гэта Іслам. Думаючы апярэдзіць ў непазьбежнай вайне супраць мусульман і наносячы так званыя прэвентыўныя ўдары, сіянізм дамогся толькі аднаго — ён разбудзіў дух Джыхаду ва ўсім сьвеце.

Сіяністы, адчуваючы небясьпеку, выяўляюць вынаходлівасьць і актыўнасьць. На старонках СМІ паўсюль прасочваецца занепакоенасьць сіяністаў тым, што еўрапейскія мусульмане могуць “кепска паўплываць” на еўрапейцаў [Брэйвіка ўспомнілі? - Рэд.]. Вось што пішуць у артыкуле «Антысемітызм у Еўропе», апублікаваным у свой час на ІнаСМІ: «Сумесь гістарычнага еўрапейскага антысемітызму зь яго больш сучаснай версіяй у мусульманскім сьвеце зьяўляецца небясьпечным кактэйлем».

У Маскве ў свой час хадзілі чуткі, што вядомы савецкі вучоны, філосаф Асмус перад сьмерцю склаў тэстамэнт, у якім папярэджваў супляменьнікаў: «Габрэі, спыніце спрачацца з Богам!».

Нам здаецца, што да яго слоў варта было б прыслухацца». 

Напярэдадні самаабраньня Пуціна на чарговы прэзідэнцкі тэрмін праўду пачынаюць казаць ня толькі расейцы, а і прадстаўнікі заходніх аналітычных цэнтраў. Натуральна, ня ўсе і ня ўсю, але тым ня менш… Падаем рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”, які вядомы таксама як “Каралеўскі інстытут міжнародных зносін”. Аўтары даклада — Філіп Хэнсан, Джэймс Ніксі, Лілія Шаўцова, Эндры Вуд – падаюць у ім сваё бачаньне сёньняшняга стану і будучыні Расеі. Поўны англамоўны тэкст даклада знаходзіцца тут:  www.chathamhouse.org/russia2012, яго расейскамоўнае рэзюмэ ўзята і перакладзена адсюль: http://www.chathamhouse.org/sites/default/files/public/Research/Russia%20and%20Eurasia/r0212_putin_russian_es.pdf

Рэдакцыя.

“Прапанаваны чытачу даклад зьяўляецца папярэджаньнем аб магчымых сцэнарах разьвіцьця Расеі й іх наступствах.

Па меры завяршэньня ў Расеі выбарчага цыклу 2011-12 гг. узмацняецца пагроза нестабільнасьці. Ключавой задачай Уладзіміра Пуціна і яго каманды зьяўляецца захаваньне сістэмы персаналісцкай ўлады, якую яны стваралі ў апошнія 12 гадоў. Інструменты персаналісцкай ўлады, у першую чаргу сілавікі [названа частка расейскай імперыякратыі, якая цяпер мае найбольшую датычнасьць да ўлады ў Расеі. – Рэд.], карумпаваныя і ненадзейныя [а гэта - універсальныя рысы любой бюракратыі. – Рэд.]. Але яны ўсё яшчэ зацікаўлены ў захаваньні сістэмы, якая адлюстроўвае іх [суб’ектыўныя. – Рэд.] інтарэсы.

Здольнасьць дзяржаўных структур справіцца з новымі сацыяльна-эканамічнымі выклікамі, якія згаданыя ў дадзеным дакладзе, выклікае ўсё больш сумневаў. Рэальныя перамены, якія азначаюць празрыстасьць ўладных дачыненьняў і дэцэнтралізацыю ўлады, могуць выклікаць толькі іх дысфункцыянальнасьць. Але без рэальных пераменаў Расея ня зможа эфектыўна разьвівацца, а сістэма персаналісцкай ўлады аказваецца ўразьлівай для любога кшталту шокаў.

Выбары і ўнутраная палітыка

Фальсіфікацыя вынікаў выбараў у Думу 4 сьнежня 2011 года, якая толькі пацьвердзіла, што Пуцін і яго каманда маюць намер заставацца ва ўладзе бясконца, абурыла многіх расейцаў і ў першую чаргу адукаваны гарадскі электарат. Адбылося паглыбленьне прорвы паміж кіруючай групай і значнай часткай грамадства. Пракрамлёўскую партыю «Адзіная Расея» падтрымалі толькі каля 35% выбаршчыкаў, а 39% апытаных расейцаў заяўляюць, што Расея рухаецца «у няправільным кірунку». Вяртаньне Пуціна ў Крэмль у такім кантэксьце пазбаўляе яго права прэтэндаваць на ролю агульнанацыянальнага лідара, «які стаіць над грамадствам”, і яшчэ больш аслабляе яго легітымнасьць.

Нягледзячы на ​​сталыя абяцаньні Уладзіміра Пуціна палепшыць сацыяльна-эканамічную сітуацыю, кіруючая групоўка так і не запрапанавала Расеі дакладнае стратэгічнае бачаньне і праграму на бліжэйшыя 5-6 гадоў. Тым часам тыя, хто патрабуе пераменаў, ня маюць легальных сродкаў іх ажыцьцявіць альбо ўдзельнічаць у іх. Страціла легітымнасьць у выніку несумленных выбараў Дума і персьпектыва дыскрэдытацыі прэзідэнцтва толькі пагоршыла праблему атрафіраваных альбо разбураных інстытутаў [расейскай імперыі], якія павінны быць сродкам пераменаў…

Выбары 2011/12 сталі пачаткам канца пуцінскага рэжыму. Наступная хваля пратэсту ў прамысловых цэнтрах савецкай эпохі, якая мае сацыяльна-эканамічны характар, непазьбежная. Расейцы пачынаюць адчуваць сябе ў ролі грамадзян, а не ў ролі падданых. Праўда, яшчэ трэба кансалідавацца антысістэмнай апазіцыі, якая запрапануе грамадству новыя і зразумелыя правілы гульні. Пакуль жа мы бачым няздольнасьць апазіцыі перайсьці ад дэманстрацыі пратэсту да эфектыўнай арганізацыі й адначасова няздольнасьць дзеючай улады рэфармаваць сістэму зьверху. Наступствы гэтай сітуацыі спараджаюць рызыкі для будучыні Расейскай дзяржаўнасьці й нават для ўсёй постсавецкай прасторы.

Эканоміка

Эканоміка Расеі мае патрэбу ў сістэмных рэформах. Але малаверагодна, што ўлады пойдуць на нешта большае, чым нязначная карэкцыя. Справа ў тым, што зьліцьцё ўлады і ўласнасьці настолькі глыбокае, што эканамічная рэформа немагчымая без палітычных пераменаў. Пакуль нельга казаць аб заняпадзе эканомікі. Але яе персьпектывы не натхняюць перш за ўсё таму, што яна няздольная эфектыўна супрацьстаяць эканамічным крызісам і залежыць ад няўстойлівай цаны на нафту. Неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы на Захадзе ня толькі не даюць Расеі магчымасьць дагнаць ліберальныя дэмакратыі [усё часьцей мы сустракаем прызнаньне, што ў “ліберальных дэмакратый” “неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы”. - Рэд.], але і пагаршаюць яе ўласныя праблемы. Больш за тое, наўрад ці магчыма дастатковае міжнароднае крэдытаваньне Расейскіх банкаў і кампаній [апошняе - мяккая форма ціску на “Расею”, каб тая разьвівалася ў кірунку “лібералізму”. - Рэд.].

Зьніжэньне колькасьці насельніцтва працаздольнага ўзросту можа апынуцца адной з самых сур’ёзных прычын для засмучэньня: Расея да 2030 года, хутчэй за ўсё, страціць 11 мільёнаў са сваіх 102, 2 мільёнаў працаўнікоў. Краіна прыцягвае абмежаваную колькасьць высокакваліфікаваных кадраў з-за мяжы і ня можа кампенсаваць недахоп кваліфікаваных кадраў. Тут дапамагла б мадэрнізацыя ў шырокім сэнсе — паляпшэньне бізнэс-асяроддзя, вяршэнства закона і інстытуцыйныя рэформы. Але амаль няма прыкметаў таго, што расейскі чынавенскі клас, які вядомы сваімі драпежніцкімі інстынктамі [цяпер у такой форме ўзгадваецца частка расейскай імперыякратыі. - Рэд.], гатовы да такой мадэрнізацыі. А празьмерныя дзяржаўныя выдаткі не даюць магчымасьці фармаваць доўгатэрміновую палітыку, заснаваную на нацыянальных інтарэсах [вось бы пачуць з вуснаў заходніх лібералаў іх версію таго, што гэта такое. - Рэд.].

Зьнешняя палітыка

Выклікае сумневы здольнасьць Расеі выступаць у сур’ёзнай вагавай катэгорыі на міжнародным узроўні. Памяншэньне міжнароднай актыўнасьці Расеі адчуваецца на заходнім, паўднёвым і ўсходнім кірунках [няўжо і на заходнім - у дачыненьні да Беларусі? - Рэд.]. Амерыка і Еўропа расчараваныя тым, што пасьля падзеньня камунізму Расея так і ня стала больш адказным міжнародным гульцом [усе зьмены на постсавецкай прасторы былі аддадзены на водкуп глабалісцкай сіянакратыі, якая праводзіла маштабную “ліберальную” палітыку ў сваіх паразітычных інтарэсах, а цяпер Амерыка і Еўропа, бачыце вы, расчараваныя вынікамі; між тым, колькі іх папярждвалі; цяпер шукайце скрайняга - сьцяг вам у рукі… - Рэд.]. «Перазагрузка» стасункаў з ЗША апынулася пазбаўленай канкрэтнага зьместу, а адносіны зь Еўропай пакідаюць жадаць лепшага (хоць адзначым і заўважнае выключэньне — дачыненьні Расеі зь Нямеччынай).

Адсутнасьць узаемнай павагі й даверу характарызуе адносіны Расеі зь яе ўсходнімі суседзямі. Так, Кітай значна вышэй цэніць свае стасункі з Афрыкай і нават Лацінскай Амерыкай. На паўднёвых межах Расеі новыя незалежныя дзяржавы — пераемнікі савецкіх рэспублік, хай і ў рознай ступені, але спрабуюць вызваліцца з-пад уплыву Масквы, у лепшым выпадку выбіраючы шматвектарную зьнешнюю палітыку, а ў горшым выпадку і зусім ігнаруючы Расею. Арктычная Поўнач — персьпектыўны кірунак для ажыцьцяўленьня міжнароднага ўплыву Расеі, хоць яе рэакцыя на ўзмацненьне глабалізацыі гэтага рэгіёну застаецца вельмі нявызначанай. Жаданьне Расеі быць значным гульцом на міжнароднай арэне рэзка кантрастуе з тым, як на Расею глядзяць іншыя міжнародныя акторы ​​- нярэдка як на краіну-спойлера з эгаістычнымі інтарэсамі.

Будучыня

Любое бачаньне будучыні ня можа прэтэндаваць на ісьціну. Тым ня менш, аўтары даклада лічаць, што існуе рэальная пагроза таго, што ў бліжэйшыя 6 гадоў Расея можа апынуцца перад тварам сур’ёзных пагроз. Калі кіруючая эліта ня зможа прыстасавацца да зьменлівых рэалій і ў краіне ня будуць створаны незалежныя інстытуты, якія б змаглі артыкуляваць інтарэсы грамадства, ня выключана, што гэтая сітуацыя прывядзе да некантралюемай хады падзей. Такі сцэнар цалкам можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці [вы бачыце, цяпер заходнікі ўсё часьцей самі прызнаюцца, што іх палітыка “лібералізацыі” ў дачыненьні да Расеі й яе сусядзеў, якую рэальна зьдзяйсьняла агентура сіянакратыі (замест дапамогі ў пабудове нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў), цяпер “у выніку некантралюемага разьвіцьця падзей, можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці”; пасьля таго, як адбудуцца шматлікія трагедыі й пачнецца пошук вінаватых, ня будзем забываць, што мы 15 гадоў менавіта пра такі вынік такой палітыкі з боку “Захаду” папярэджвалі ўсіх, да каго маглі дайсьці… - Рэд.].

Еўрапейскія і амерыканскія лідары павінны стала ўдакладняць сваё разуменьне траекторыі Расеі [г.зн. перайсьці на сталае сачэньне за разьвіцьцём падзей, на якія “Захад” ужо не ўплывае… - Рэд.]. Яны павінны пераадолець ілюзію, што для нармальных стасункаў з Расеяй досыць усталяваць добрыя асабістыя адносіны з Расейскім лідарам [аўтары дакладу падказваюць, на якіх прымітыўных ўяўленьнях будавалася палітыка “Захаду” ў дачыненьні да “Расеі”. - Рэд.].

Адносіны Захаду з Расеяй павінны грунтавацца на наступных прынцыпах:

• Заходняя супольнасьць ня можа падтрымліваць сьцьвярджэньні, паводле якіх Расея валодае ўласным унікальным наборам каштоўнасьцяў [вы бачыце, заходнікі й на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Такія сьцьвярджэньні зьяўляюцца непераканаўчым апраўданьнем для Расейскай эліты [імперыякратыя - не эліта] дзейнічаць па сваім меркаваньні. Заходнія лідары могуць значна лепш дапамагчы Расеі, няхай і насуперак чаканьням яе лідараў, засяродзіўшы ўвагу на задачы інтэграцыі Расеі ў ліберальную сусьветную сістэму ў адпаведнасьці з агульнапрынятымі міжнароднымі прынцыпамі [вы бачыце, закон: колькі ваўка ні кармі, а ён у лес глядзіць, - гэта ня толькі ваўчыны закон. - Рэд.].
• Захад не павінен падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў стаўленьні да былых савецкіх рэспублік, што прымушае іх жыць у падвешаным стане [вы бачыце, аказваецца заходнікі раней яшчэ і на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Выкарыстаньне аргументу, што, зьяўляючыся «Вялікай Дзяржавай» [вялікай у чым? у магчымасьці беспакарана захопліваць, падпарадкоўваць, рабаваць і забіваць іншых? ну і крытэр вялікасьці быў у цывілізаваных заходнікаў… - Рэд.], Расея мае больш высокі статус, чым іншыя еўрапейскія дзяржавы — азначае пагадзіцца з ушчэмленым статусам гэтых «іншых» дзяржаў. Такая пазіцыя перашкаджае інтэграцыі Расеі ў ліберальную міжнародную супольнасьць нацый [а цяпер ёй туды і задарма ня трэба… - Рэд.].
• Неабходна пераканаць Расею трымаць сваё слова. Краіна падпісала ўвесь набор міжнародных канвенцый, якія рэгулююць правы чалавека й іншыя міжнародныя нормы паводзін. Але яе паслужны сьпіс у іх рэалізацыі зьяўляецца супярэчлівым і міжнародная супольнасьць відавочна позьніцца са сваімі патрабаваньнямі тлумачэньняў з гэтай нагоды [яшчэ б; не была б тое “міжнародная супольнасьць”. - Рэд.]. Уступленьне Расеі ў Сусьветную Гандлёвую Арганізацыю (СГА) будзе важным выпрабаваньнем Масквы на здольнасьць выконваць міжнародныя нормы [заходнікі думаюць, што знаходжаньне “Расеі” ў СГА стрымае расейскія імперскія інстынкты? але і наіўныя… - Рэд.]”.

(канец цытаваньня рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”).

-

Ад рэдакцыі:

Мы пазнаёміліся з чарговым самавыкрыцьцёвым дакументам, які паказвае, што такое «Захад»  (а там нават не здагадваюцца, што ён мае ў якасьці галоўнай уласьцівасьць самавыкрыцьця). Усё істотнае на наш погляд выдзелена і пракаментавана. Добра, што ў дакуменце ёсьць парада заходнім палітыкам “не падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў дачыненьні да былых савецкіх рэспублік”.

Што ж, хаця б і за гэта, як кажуць, дзякуй.

Калісьці і мы пра вас так напішам, памочнічкі вы нашы…

Польскі інфармацыйны партал Niezalezna.pl апублікаваў рэдакцыйны артыкул (“Kremlowskie korzyści z zamachu”; гл. тут: http://niezalezna.pl/23728-kremlowskie-korzysci-z-zamachu). Яго значэньне ня толькі ў тым, што наўпрост выкарыстоўваецца тэрмін “замах” (тэракт) у сувязі з падзеямі 10/04 – такія словы ў Польшчы і за яе межамі цяпер кажуць многія. Артыкул больш цікавы новымі фактамі вакол падзеі, а яшчэ больш тым, чым рэдакцыя занята ў апошні час – доказамі паскоранага загніваньня “Захаду”, якія выяўляюць сябе ў тым ліку і ва ўсё большай колькасьці сьведчаньняў, бачных ўжо ня толькі нам, пэўнай датычнасьці да Катыні-2 “ліберальных колаў сёньняшняга Захаду”. Падаем артыкул ва ўласным перакладзе.  

Рэдакцыя.

Як кожны, каму справы вольнай і незалежнай Польшчы ляжаць на сэрцы, адчуваю, больш за тое, цалкам перакананы – няма патрэбы ў намацальных доказах, што ў Смаленску мелі мы справу з замахам. “Бяроза з брані”, псеўда-ціск на пілотаў з боку “п’янага генерала Бласіка”, “пасадка пад прымусам” і “адсутнасьць досьведу ў экіпажу” – тая хлусьня ўжо аспрэчана. Наступная чакае ў чарзе… Кааліцыя страху [гаворка найверагодней пра “ліберальных” палітыкаў, якія сёньня пры ўладзе ў Польшчы. – Рэд.] робіць усё больш рэзкія рухі, выкідваючы на смаленскую кучу чарговыя ахвяры – пакуль плёткі, але давайце пачакаем. Перад намі канферэнцыя фізікаў у Пасадэне [гэта ў Каліфорніі, ЗША. – Рэд.]. Цікава, ці нашы СМІ, якія круглыя ​суткі гавораць толькі праўду, гэтай канферэнцыяй зацікавяцца?  Аднак не аб тэхнічных або асабістых пытаньнях хацеў напісаць тут. Калі вымаўляецца — ужо абсьмяянае на ўсе спосабы — слова “замах”, звычайна ў адказ задаецца галоўнае пытаньне: “А якія выгады ад магчымага забойства Качыньскага меў бы Пуцін?” Пастараюся тут пералічыць па пунктах карысьці як для польскіх памочнікаў палкоўніка Пуціна, так і яго самаго на міжнароднай арэне.

- Помста. Пытаньне амбіцыйнасьці, але гэта вельмі важна для Саветаў. Такая “абраза”, як тая ж дапамога Леха Качыньскага Грузіі ў 2008 годзе, ніколі не забываецца. Акрамя таго, актыўная, адважная і незалежная зьнешняя палітыка палякаў ніколі не была ў інтарэсах Крамля (а цяпер ёй кіруе Уладзіслаў Сікорскі).

- У самалёце акрамя прэзідэнта павінен быў знаходзіцца таксама Яраслаў Качыньскі. Ён быў у афіцыйным сьпісе пасажыраў, але хвароба маці перашкодзіла яго палёту. Яго сьмерць, у прынцыпе, пазбавіла б Польшчу істотнай анты-сістэмнай апазіцыі на карысьць укладу, створанага ў выніку круглага стала, а таксама на карысьць ўплываў Пуціна.

- [падзеі] 10 красавіка стварылі ўмовы для аперацыі па расстаноўцы на ключавыя пазіцыі людзей, паслухьмяных Маскве. Расейцы маглі сабе дазволіць такія дзеяньні, ведаючы, што галоўныя медыі будуць працаваць на іх карысьць. Маштаб хлусьні, замоўчваньняў і напаўпраўды, якія зьявіліся пасьля замаху, а таксама атакі на PIS і яе шэфа толькі пацьвердзілі гэта.

- Польшча перастала быць лідарам ва Ўсходняй Еўропе [на жаль, яна перастала быць такім лідарам, як толькі Лех Качыньскі падпісаў “карту паляка”; прычына відавочная: агрэсар, імперыяліст – гэта ня лідар, а злачынца… - Рэд.]. Кааліцыя, якую будаваў Лех Качыньскі на аснове былых савецкіх сатэлітаў, стварала ў Еўропе новую якасьць. З такой сілай — Польшча, Чэхія, Прыбалты, Украіна, Грузія (а сёньня, напэўна, далучыліся б Венгрыя, Румынія і Балгарыя) — усім давялося б лічыцца. Дамінаваньне і роля Нямеччыны з Францыяй, і, празь іх, іх патронкі – Расеі, былі б моцна абмежаваныя. Цяпер сітуацыя выглядае, аднак, інакш. Кожны бачыць, хто цяпер здае карты ў Еўразьвязе — флагманны нямецка-расейскі праект Nord Stream не зваліўся ж з космасу.

- Важным вынікам “Смаленска” зьяўляецца запалохваньне. ЗША на чале з Абамам і ЕЗ нават не пікнулі на тэму сумневаў, якія ўзьніклі пасьля катастрофы, хаця іх сьпецслужбам добра вядома, што адбылося. Вядома, “перазагрузка” й эканамічныя інтарэсы пераважылі. Ня першае гэта, зрэшты, адрачэньне Захаду на карысьць Саветаў коштам вернага саюзніка. У той жа час былым краінам Усходняга блоку быў дадзены выразны сігнал -  не высоўвайцеся, бо здарацца з вамі падобныя «выпадкі«. На сёньняшні дзень кааліцыя краін Усходняй Еўропы зьяўляецца разьбітай. І адзінокія Венгрыя і Грузія зь цяжкасьцю адбіваюць атакі палкоўніка Пуціна і ўсёй лявацкай Еўропы.

[!!! У гэтым месцы, каб ажывіць матэрыял, падаем фота са штабу пальшавікоў-ліберастаў, на якім бачная іх радасьць з нагоды перамогі на нядаўніх, у кастрычніку 2011 г., выбарах у польскі Сейм; а таксама фота аднаго з рэдактараў радыё “Свабода”, спадара Максімюка, які на фоне трагічных падзей даў па сутнасьці блюзьнерскі каментар “Польскія выбары: Гучная поўха клерыкалам”, гл. тут: http://www.svaboda.org/content/article/24355103.html  – Рэд.].

- І, нарэшце, самая важная справа – сланцы [гл. мапу сёньняшняй Польшчы, на якой чырвоным і ружовым колерамі пазначаны радовішчы сланцавага газу. – Рэд.]. Калі расейцы даведаліся, што ў ЗША і Еўропе ёсьць велізарныя запасы гэтай сыравіны, яны запанікавалі. Выкарыстаньне нафты і газу са сланцаў цалкам бы зьмяніла баланс сілаў у сьвеце — як палітычных, так і эканамічных. Расея хутка бы заняпала — ніхто не пажадаў бы купляць яе больш дарагі звычайны газ. І Пуцін вымушаны быў пачаць дзейнічаць. Час працаваў не на яго карысьць – мусіў хаця б затрымаць буйнамаштабную здабычу гэтай сыравіны. У ЗША не атрымалася, але і ў Еўропе — цалкам. У Польшчы, з аднаго боку, быў падпісаны вельмі нявыгадны для нас газавы кантракт, які забясьпечваў Расеі рынак збыту на многія гады наперад. У той жа час Туск, які, што праўда, шмат кажа пра здабычу сланцавага газу, мала што робіць. Пошук сыравіны адбываецца млява, а закон аб здабычы пакуль не гатовы. Лех Качыньскі ў такі час напэўна не сядзеў бы склаўшы рукі. У Маскве добра ведалі, што ён будзе выкарыстоўваць усе магчымыя спосабы для здабычы сланцу ў Польшчы і атрыманьня максімальнай выгады. А што Качыньскі мог быць выніковым, ужо паказалі яго дзеяньні ў Грузіі ў 2008 годзе. Інтэнсіўна дзейнічае таксама спансараванае Газпромам экалагічнае лобі, якое ўжо здолела заблакаваць распрацоўку сланцаў у Балгарыі. Адступіла таксама і Францыя — сітуацыя ў Еўропе ў гэтым асьпекце выглядае вельмі няпэўнай. Каму больш за ўсё ад гэтага карысьці? Вядома, Крамлю.

Ясная справа, кожны можна спытаць: — Што будзе, калі ўся Смаленская аперыцыя выйдзе на святло?  Як на гэта адрэагуюць Амерыка, ЕЗ? Хм… Расейцы добра засвоілі ўрокі гісторыі і ведаюць, што і не такія справы ім сыходзілі з рук. Захад максімум пагразіў бы пальцам і ветліва папрасіў бы тлумачэньняў. Пуцін у якасьці жэсту добрай волі пакараў другі або нават трэці шэраг палітыкаў і вайскоўцаў. Усё. Другога Рэйгана, які ўзяў бы Расею за горла, у Злучаных Штатах ня бачна, так што Ўладзімір Уладзіміравіч можа спаць спакойна. Тым ня менш, спадзяюся на Бога, што на гэты раз ня будзе так лёгка, і рана ці позна Пуцін і яго памочнікі-сьпецслужбоўцы заплацяць за свае злачынствы.

Абы…

У папярэдняй частцы гэтага матэрыялу мы падалі зьвесткі пра значныя посьпехі ў разьвіцьці эканомікі й нацыянальна-дэмакратычным будаўніцтве ў Грузіі пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 г. Аднак гэтыя рэформы адбываліся на вельмі неспрыяльным фоне. Мела месца вайна расейскай імперыі супраць Грузіі, якая адбылася ў жніўні 2008 году і ў выніку якой была захоплена частка тэрыторыі Грузіі, вядомая пад назвай “Паўднёвая Асеція” (гл. мапу; пра Абхазію мы цяпер весьці гаворку ня будзем – гэта асобнае пытаньне). Акрамя таго, як перад гэтай вайной, так і пасьля яе грузінскі народ жыў і працягвае жыць ва ўмовах няспынных пагроз з боку Расеі чарговай, яшчэ большай вайны, а таксама эканамічнага эмбарга, актыўнай дзейнасьці прарасейскай апазіцыі, правакацый і тэрактаў, якія зьдзяйсьняюцца расейскімі сьпецслужбамі й агентурай… Ну, і як “цывілізаваны” і “дэмакратычны” “Захад” у гэтых умовах, пра якія ён, дарэчы, добра паінфармаваны, дапамагае грузінскаму народу ўтрымаць і ўмацаваць сваю дэмакратычную дзяржаўнасьць? Давайце прыгледземся спачатку да “падтрымкі” з боку Еўразьвязу, а затым – з боку ЗША. А яшчэ пазьней — з боку іншых краін.

3.

Пачнем з таго, што яшчэ ў студзені 2009 года прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Расею ў подкупе заходніх палітыкаў і прэсы. Выступаючы ў прамым эфіры Першага канала грузінскага тэлебачаньня ён сярод іншага заявіў: «Расея выдае вялікія грошы на подкуп заходніх палітыкаў і журналістаў для стварэньня праблем і ачарненьня Грузіі»  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/23/ 63562.shtml).

Ад сябе дададзім: па-першае, прэзідэнт Грузіі напэўна ведаў, што казаў; а, па-другое, расейская імперыякратыя не падкупала б заходніх палітыкаў і журналістаў, калі б яны не былі… прадажнымі. 

Нібы знарок, каб пацьвердзіць гэта выказваньне Саакашвілі, у канцы сакавіка 2009 года сталі вядомыя высновы камісіі Еўразьвязу, створанай, дарэчы, па просьбе афіцыйнага Тбілісі, што да ваеннага нападу Расеі на Грузію ў жніўні 2008 года. Камісія прыйшла да высновы, што баявыя дзеяньні ініцыяваў… прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі [!; зьвярніце ўвагу на малюнак; надпіс: “не турбуйцеся, мы толькі спрабуем аднавіць мір!” – Рэд.]. Па зьвестках штотыдневіка Spiegel, камісія прыйшла да высновы, што «Саакашвілі не адбіваў “расейскую агрэсію», як ён сцьвярджае і як вырашыла парламенцкая камісія Грузіі, а планаваў правядзеньне баявых дзеяньняў». Дадаткова Spiegel удакладняе, што «пяцідзённая вайна паміж Расеяй і Грузіяй прывяла да эскалацыі адносін паміж Усходам і Захадам, самай небясьпечнай з часоў заканчэньня халоднай вайны». Такое дзіўнае рашэньне камісіі ЕЗ патлумачыў адзін зь міністраў ураду Грузіі — аказваецца, камісія фінансавалася расейскай кампаніяй «Газпром», таму яе высновы і мусяць быць на карысьць Расеі. Прэтэнзіі міністра тычыліся двух членаў камісіі — эксьперта міжнароднага права, кіраўніка кафедры Усходнееўрапейскага права Гамбургскага ўніверсітэта Ота Лухцерхандта і дырэктара аддзелу аналіза абароны Міжнароднага інстытута стратэгічных дасьледаваньняў Вялікабрытаніі Крыстафера Лангтана. Яны яшчэ да стварэньня камісіі ў сваіх выказваньнях не падтрымалі грузінскую версію прычын вайны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/03/23/64652.shtml). Аказваецца, расейцы заплацілі больш… Вось вам і ўся эўрапейская “дэмакратычнасьць” на пару з “цывілізаванасьцю”.

За некалькі дзён да гадавіны падзей 8.8.2008 у Грузіі Міхаіл Саакашвілі даў інтэрвю брытанскай кампаніі ВВС. У ім ён заявіў, што ўжо «не разьлічвае на ваенную дапамогу Захаду«. І дадаў, што і ў 2008 годзе «гэтая дапамога была запозьненай і недастатковай«. Разам з тым, прэзідэнт падкрэсьліў: «Я ніколі не адмоўлюся ад выкананьня сваіх задач, нават такой безнадзейнай, як абарона краіны ад разбурэньня і эканамічнага прыгнёту. Ці павінны мы будзем супраціўляцца, калі яны пойдуць на нас зноў? Так, мы будзем супраціўляцца! », — сказаў Саакашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/06/67211.shtml).

Але пазьней пазіцыя ЕЗ патроху пачала набліжацца да рэчаіснасьці (відаць, грузінам давялося таго-сяго падмасьліць). Так, у лістападзе 2009 года ў інтэрвю журналістам Карл Більт — міністар замежных спраў Швецыі, якая старшынствавала ў Еўразьвязе — заявіў, што кіраўніцтва Еўразьвязу лічыць, што Расея ня выканала ўмовы пагадненьня, падпісанага прэзідэнтамі Мядзведзевым і Сарказі ў жніўні 2008 года. Ён нагадаў, што пагадненьне прадугледжвае поўны вывад расейскіх войскаў да тых межаў, якія існавалі да нападу Расеі на Грузію. Міністар таксама адзначыў, што немагчыма разглядаць «кіраўніцтва Цхінвальскага раёна Грузіі («Паўднёвай Асеціі») як сапраўды незалежную ўладу». «Гэта відавочна. Яны ўвесь час ездзяць у Маскву, ва Ўладзікаўказ, яны атрымліваюць з Расеі грошы, таму гэта не незалежныя ўлады ў сур’ёзным сэнсе слова», — сказаў шведскі міністр… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/22/69305.shtml).

У канцы студзеня 2010 г. адбыўся чарговы скандал з удзелам «эўрапецаў» у дачыненьні да Грузіі. Рускамоўны грузінскі тэлеканал «Першы каўказскі», які вяшчае з Тбілісі ў тым ліку на тэрыторыю Паўночнага Каўказу, быў адключаны ад французскага спадарожніка, належачага фірме Eutelsat. Генеральны дырэктар канала Зураб Двалі лічыць, што адключэньне тэлеканала ад французскага спадарожніка магло адбыцца «не без дапамогі Расеі». Ён таксама ня выключыў, што Масква спрабуе націснуць на Францыю, каб тая не падаўжала зь «Першым каўказскім» пагадненьня аб вяшчаньні празь яе спадарожнік. Між тым, «крыніца» ў Eutelsat і сапраўды згадала пра «ўмяшаньне» з боку, якое здольна «нанесьці шкоду» кампаніі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70320.shtml).

У лютым 2010 былы савецкі дысідэнт Уладзімір Букоўскі заявіў у інтэрвю тэлекампаніі «Руставі 2», што «ўвесь сьвет ведаў аб падрыхтоўцы Расеі да ваеннай агрэсіі супраць Грузіі, але … не адрэагаваў на яе адпаведным чынам». Букоўскі зьвярнуў увагу на тое, што Расея па-ранейшаму не выконвае ўзятых на сябе абавязальніцтваў, і што ствараецца ўражаньне, што галоўнымі для Захаду зьяўляюцца расейскія нафта з газам і, зыходзячы з гэтага, добрыя дачыненьні з Расіяй. Закранаючы пытаньне аб маючым адбыцца продажы Расеі французскага верталётаносца «Містраль», Букоўскі заявіў, што гэта агрэсіўная зброя, якая ўяўляе сапраўдную небясьпеку ў руках Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml ).

У чэрвені 2010 г. адбыўся візіт Саакашвілі ў Францыю. У інтэрвю французскім СМІ ён заявіў, што яго прыезд у Францыю зьнішчае спробы Расеі ізаляваць Грузію. Пра гэта, на думку грузінскага лідара, кажа той факт, што прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі запрасіў яго прыехаць за два дні да прыезду ў Францыю Пуціна (як будзе бачна пазьней, Саакашвілі памыляўся; хутчэй Сарказі паклікаў яго да сябе для таго, каб потым прадаць інфармацыю Пуціну…). Саакашвілі, паменшыўшы значэньне таго факту, што Францыя прадае Расеі 4 верталётаносца Mistral, зрабіў акцэнты на тым, што Францыя «працягвае аказваць ціск на Расею, каб тая выконвала дасягнутыя пасьля ваеннага канфлікту 2008 мірныя дамовы». Як стала вядома, Саакашвілі паднімаў пытаньне аб Mistral на перамовах з Сарказі, але французскі бок адмовілася адмяніць сваё рашэньне аб продажы караблёў расейскай імперыі… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/09/73030.shtml).

У ліпені 2009 г. стала вядома, што аўстрыйская паліцыя рассьледуе дачыненьне арганізаванай злачыннай групоўкі, якая дзейнічае ў Еўропе, да фінансаваньня пратэстаў у Грузіі ў 2009 годзе. У 46-старонкавым дакладзе паліцыі Вены сцьвярджаецца, што грузінскі бізнэсмэн, які пражывае ў Аўстрыі, зьбіраў грошы для фінансаваньня пратэстаў у пачатку 2009 года. Паведамляецца, што кіруемая ім «грузінская арганізаваная злачынная арганізацыя» атрымлівала сродкі ад крадзяжоў, шантажу і адмываньня грошай у першую чаргу ў краінах Заходняй Еўропы (http://pda.kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/05/73614.shtml).

Дзякуючы Wikileaks у сьнежні 2010 адкрылася, што Францыя выступала супраць прапановы ўраду ЗША аб візіце ў Грузію Рады НАТА адначасна зь візітам генеральнага сакратара НАТА ў пачатку кастрычніка 2010 г. Пры гэтым урад Францыі быў перакананы, што Нямеччына пярэчыць сяброўству Грузіі ў НАТА ня менш, чым Францыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/27/77621.shtml).

У сакавіку 2011 г. з дакументаў, апублікаваных сайтам WikiLeaks, стала таксама вядома, што Францыя выступіла на баку Расеі пасьля «пяцідзённай вайны» з Грузіяй у жніўні 2008 года, і асадзіла дзьве еўрапейскія краіны, якія выступілі супраць Масквы. Парыж тады прыгразіў перашкодзіць польска-шведскай ініцыятыве па зьбліжэньні ЕЗ і рэспублік былога СССР, калі Варшава і Стакгольм не зьмякчаць сваю пазіцыю па расейска-грузінскім канфлікце. Так, дакументы сьведчаць, што Францыя пагражала спыніць ініцыятыву «Усходняе партнёрства», калі шведы й іншыя сябры Еўразвязу будуць перашкаджаць «звычайнаму ходу спраў» з Масквой, перашкаджаючы аднаўленьню перамоў паміж РФ і ЕЗ (нагадаем, «Усходняе партнёрства» — гэта план, накіраваны на ўцягваньне ў ЕЗ 6 постсавецкіх краін: Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Арменіі і Азербайджана; ў адпаведнасьці зь ім ужо ў 2012 годзе на тэрыторыі гэтых краін павінна быць створана зона свабоднага гандлю, распаўсюджана дзеяньне Шэнгенскага пагадненьня). Пра гэта паведамлялася ў адной з дэпешаў, накіраваных у дзярждэпартамент ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/09/79874.shtml). Некаторыя аналітыкі тлумачаць «дзіўную» пазіцыю Францыі тым, што кіраўніцтва гэтай краіны было “вельмі зацікаўлена” ў падпісаньні кантракту паміж расейскім «Газпрамам» і французскай Gaz de France Suez па французскім удзеле ў будаўніцтве газаправода «Паўночная плынь», а таксама тым, што французы ўступілі ў перамовы з расейскай імперыяй аб продажы вайсковых дэсантных караблёў класа Mistral.

У канцы 2011 споўнілася больш за тры гады пасьля вайны расейскай імперыі супраць Грузіі. Гэтага часу Еўрапарламенту нарэшце хапіла, каб убачыць тое, што відавочна нават дзіцяці — гэта ня Грузія напала на Расею, як Еўрапарламент лічыў раней (гл. папярэднюю інфармацыю), а наадварот. У лістападзе 2011 г. Еўрапарламент нарэшце прыняў рэзалюцыю па Грузіі, у якой зьмяшчаецца афіцыйны заклік да Расеі выканаць узятыя ў жніўні 2008 года абавязальніцтвы і вывесьці свае войскі з грузінскіх тэрыторый. У рэзалюцыі між іншым запісана, што «тэрыторыі Абхазіі й Паўднёвай Асеціі павінны быць абвешчаны акупаванымі тэрыторыямі». У рэзалюцыі таксама сказана, што еўрапейскія назіральнікі, якія знаходзяцца з 2008 года ў Грузіі, абавязкова павінны быць дапушчаныя для маніторынгу на тэрыторыі Абхазіі і Паўднёвай Асеціі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/18/86646.shtml).

4.  

А цяпер давайце паглядзім на палітыку ЗША ў дачненьні да Грузіі.

Ужо ў самым пачатку 2009 г. Вашынгтон і Тбілісі падпісалі Хартыю аб стратэгічным партнёрстве, якая прадугледжвае ўзаемадзеяньне ў галіне культуры, эканомікі, а таксама абароны і бясьпекі. Гэта першы афіцыйны дакумент аб стратэгічным партнёрстве дзьвюх краін. Пры гэтым грузінскі бок дадае, што ў пагадненьні наўпрост сказана, што ЗША дапамогуць Грузіі ўмацаваць абароназдольнасьць краіны. У прыватнасьці, Амерыка ўзяла на сябе абавязальніцтвы падрыхтаваць, навучыць і ўзброіць войска сваіх новых партнёраў. Дакумент таксама прадугледжвае, што бакі заключаць пагадненьне аб свабодным гандлі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/09/63280.shtml).

У сакавіку 2009 года міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ ў інтэрвю японскай газеце Nikkei заявіў, што Грузія гатовая вывучыць магчымасьць разьмяшчэньня вайсковай базы ЗША на тэрыторыі краіны, калі такая прапанова паступіць ад Вашынгтона (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009 / 03/12/64467.shtml; тут варта ўзгадаць, што за некалькі дзён перад гэтым кіраўнік рэспублікі Паўднёвая Асеція Эдуард Какойты заявіў аб рашэньні выдзеліць землі пад расейскія вайсковыя базы тэрмінам на 99 гадоў).

У траўні 2009 году ў Грузіі адбыліся вучэньні НАТА. Яны пачаліся на наступны дзень пасьля таго, як грузінскае кіраўніцтва абвясьціла аб прадухіленьні ваеннага перавароту ў краіне. Тут варта дадаць, што некаторыя краіны — Казахстан, Малдова, Арменія і Сербія — адмовіліся ад удзелу ў вучэньнях НАТА на тэрыторыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/06/65445.shtml).

У ліпені 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў на прэсавай канферэнцыі пасьля перамоваў зь Мядзьведзевым, што лічыць неабходным паважаць тэрытарыяльную цэласнасьць Грузіі. «Я пацьвердзіў нашу перакананасьць у тым, што тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі павінна паважацца. Мы таксама ня згодныя зь цяперашнімі межамі Грузіі. Мы таксама не зацікаўленыя ў ваенным канфлікце. Усе гэтыя пытаньні павінны быць урэгуляваныя. Прэзідэнт Мядзведзеў і я хочам пакінуць суперніцтва і рухацца наперад », — сказаў Абама (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/06/66614.shtml).

Аднак, і ў палітыцы ЗША трэба адрозьніваць словы і справы. Так, у жніўні 2009 г. дырэктар Грузінскай службы радыё “Свабода” Давід Какабадзэ (гл. фота), адказваючы на пытаньне нашага рэдактара: “На сёньня ў сеціве шмат сьведчаньняў таго, што расейская імперыя вось-вось можа зноў напасьці на Грузію. Ці на гэты раз вы лепш падрыхтаваны, каб адбіць агрэсію?” — адказаў: “Гэтае пытаньне мы ўжо закраналі раней. Я ўсё ж думаю, што Расея ня зможа напасьці на Грузію яшчэ раз, зыходзячы з таго, што Захад гэтым разам даў зразумець, што ён не застанецца ўбаку. У нас ёсьць інфармацыя пра тое, што падчас сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расеі Абама заявіў Мядзьведзеву аб тым, што калі б такое здарылася, ЗША гэтым разам не застануцца ўбаку. Думаю, што гэты “месідж” дайшоў да адрасата, і на такі крок Масква ўсё ж пайсьці ня зможа. Што да падрыхтаванасьці грузінскай арміі, дык мне здаецца, што цяпер яна падрыхтаваная яшчэ горш, чым летась, нягледзячы на заявы расейскага вайсковага кіраўніцтва, што грузінская армія ўзбройваецца і цяпер яна ўзброеная яшчэ лепш, чым была год таму. Мы ведаем, што гэта ня так, тым больш, што амерыканскія вайскоўцы, можна сказаць, ня выканалі абяцаньня дапамагчы грузінскай арміі зь пераўзбраеньнем” (http://www.svaboda.org/forum/81421.html).

Аднак літаральна празь некалькі дзён стала паступаць й іншая інфармацыя. Стала вядома, што з мэтай забесьпячэньня бясьпекі амерыканскімі спадарожнікамі ўзятая пад кантроль ўся тэрыторыя Грузіі, што Рада бясьпекі ЗША выклікала з адпачынкаў сваіх супрацоўнікаў, а сьпецыяльны штаб стала падае інфармацыю аб сітуацыі ў Грузіі прэзідэнту ЗША Бараку Абаму і віцэ-прэзідэнту Байдэну (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/05/67187.shtml).

Тады ж ЗША заклікалі Расею паважаць межы Грузіі. «Галоўнае, што нас турбуе, — гэта суверэнітэт і тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі», — адзначыў прэс-сакратар амерыканскага зьнешнепалітычнага ведамства. Расея прыняла абавязальніцтвы ў рамках пагадненьня аб спыненьні агню, і мы спадзяемся, што яна будзе паважаць гэтыя абавязальніцтвы «, — падкрэсьлілі ў Вашынгтоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/14/67357.shtml).

У канцы жніўня 2009 зьявілася інфармацыя, што Грузія можа прыняць у сябе зьняволеных з Гуантанама [!!! – Рэд.]. Пра гэта заявіла грузінская тэлекампанія «Руставі-2» са спасылкай на амерыканскую газету «Washington Post». У сваю чаргу гэтае выданьне са спасылкай на крыніцы ў адміністрацыі прэзідэнта ЗША Барака Абамы піша, што па гэтым пытаньні «Вашынгтон правёў пазітыўныя перамовы з Тбілісі»… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/25/67603.shtml).

У лістападзе 2009 г. высьветлілася, што амерыканцы вырашылі па-іншаму выкарыстаць праблемы Грузіі. Стала вядома, што Грузія накіравала 173 салдаты ў шматпакутны Аўганістан, якія пачалі прымаць удзел там у ваенных дзеяньнях супраць народа Аўганістана (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/16/69192.shtml; тут таксама варта нагадаць, што раней да 2.000 грузінскіх вайскоўцаў ужо ўдзельнічалі ў вайне ў Іраку).

У студзені 2009 г. у інтэрвю амерыканскаму інфармацыйнаму агенцтву AP Міхаіл Саакашвілі запрапанаваў Злучаным Штатам выкарыстоўваць грузінскую тэрыторыю і транспартную інфраструктуру для дастаўкі вайсковых грузаў у Аўганістан (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70312.shtml ; тут зноў варта нагадаць, што ЗША і НАТА ўжо тады мелі вострую патрэбу ў новых транзітных шляхах у Аўганістан, паколькі акупацыйныя войскі ў Аўганістане павялічыліся ўдвая. Сваю ролю адыграла і адмова Кіргізіі працягнуць для ЗША арэнду базы «Манас». Што да перакіданьня грузаў праз Пакістан, то гэты маршрут быў ужо фактычна паралізаваны сталымі нападамі талібаў. Таму ЗША ўжо тады адпраўлялі транзітныя грузы для сваіх дыслакаваных у Аўганістане войскаў з Балтыйскага мора праз Расею, Казахстан і Узбекістан).

У лютым 2010 г. НАТА, дзе, як вядома, верхаводзяць ЗША, рэзка адрэагавала на новае расейска-абхазскае пагадненьне аб стварэньні вайсковай базы на тэрыторыі Абхазіі. НАТА абвясьціла дамову супрацьзаконнай і зноў заклікала Расею выконваць абавязальніцтвы па пагадненьні аб спыненьні агню ад 2008 года (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/18/70728.shtml).

У красавіку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі ў інтэрвю часопісу Time выказаў засьцярогі, што бліжэйшай мэтай Расеі зьяўляецца дамагчыся разрыву адносін Тбілісі й Вашынгтона, каб вярнуць сабе сьферу ўплыву ў рэгіёне. Па яго словах, Масква хоча, каб ЗША ўсе свае дзеяньні на тэрыторыі былога СССР ўзгаднялі з Расеяй. Асабліва гэта тычыцца ваеннай сьферы. На думку Саакашвілі, самая відавочная зьмена ў падыходзе назіраецца ў НАТА (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/23/71952.shtml). Тут варта нагадаць, што напярэдадні ЗША і НАТА заявілі, што вітаюць палітыку Януковіча. Перад гэтым, зьвярніце ўвагу, прэзідэнт Украіны скасаваў камісію, якая працавала над уступленьнем краіны ў НАТА, заключыў дамовы паміж Расеяй і Ўкраінай аб прадаўжэньні тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту ў Крыме, надоўга гэтым аддаліўшы персьпектыву ўступленьня Ўкраіны ў НАТА.

І сапраўды, паведамленьне Саакашвілі аб няўстойлівай пазіцыі НАТА (а значыць, і ЗША) пацьвярдзілася ў траўні 2010 г. Прэзідэнт ЗША Абама ў сваім пасланьні Кангрэсу прапанаваў больш не лічыць перашкодай сітуацыю ў Грузіі для вяртаньня да пагадненьня аб ядзерным супрацоўніцтве з Расеяй. Абама ў пасланьні дэталёва абгрунтаваў сваю прапанову тым, што яна ўмацуе агульную абарону і бясьпеку ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/17/72459.shtml). У перакладзе на людскую мову гэта азначае, што Абама запрапанаваў не зьвяртаць увагу на агрэсію Расеі супраць Грузіі дзеля сваёй “перазагрузкі” дачыненьняў з Расеяй…

Далей падзеі разгортваліся наступным чынам. Ці то з-за таго, што грузіны ўсчалі хай, ці з-за таго, што палітыкі ЗША адумаліся, але ўжо празь месяц Грузію наведала дзяржсакратарка ЗША Хілары Клінтан (гл. фота) і пачала супакойваць грузін (http://www.svaboda.org/photogallery/4530.html).

Больш за тое, яна ня толькі запэўніла, што Грузія застаецца адным з ключавых партнёраў ЗША, але ў дадатак ў жорсткіх выразах — выкарыстоўваючы словы «акупацыя» — заклікала Расею вывесьці свае войскі зь сепаратысцкіх тэрыторый. Таксама Клінтан сказала, што адміністрацыя Абамы катэгарычна адпрэчвае прэтэнзіі Расеі на сьферу прывілеяваных інтарэсаў у суседніх краінах. Аднак яна заклікала Тбілісі «не факусавацца на мінулым і не спрабаваць адваяваць Абхазію і Паўднёвую Асецію сілай». Пры гэтым Клінтан устрымалася ад крытыкі «падыходу Саакашвілі да дэмакратыі» (пра гэта будзем казаць ніжэй). Каментатары так і адзначалі, што візіт Клінтан быў пакліканы запэўніць кіраўніцтва Грузіі, што «яго ня кінулі», а таксама прадэманстраваць, што ЗША не зьбіраюцца адмаўляцца ад сваёй гульні ў рэгіёне дзеля паляпшэньня дачыненьняў з Масквой (http://kavkazcenter.com/russ / content/2010/07/06/73621.shtml).

У лістападзе 2010 г. на Лісабонскім саміце НАТА была пацьверджана прыхільнасьць рашэньням бухарэсцкага саміту альянсу (красавік 2008 года) аб тым, што Грузія стане чальцом НАТА. «Лісабонскі саміт вітаў актыўны ўдзел Грузіі ў міратворчай аперацыі НАТА ў Аўганістане, выказаў падтрымку праводзімым у Грузіі рэформам і паказаў на важнасьць адкрыцьця ў Тбілісі офіса НАТА, які будзе садзейнічаць прадаўжэньню рэформаў у краіне», — адзначана ў паведамленьні МЗС Грузіі (http:// kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/21/76671.shtml).

У сьнежні 2010 амерыканскае выданьне Foreign Policy напісала: «З таго часу, як прэзідэнт Абама прыйшоў да ўлады, яго адміністрацыя адмаўляецца прадаваць ўзбраеньне і вайсковы рыштунак Грузіі [зьвярніце ўвагу, прайшо 2,5 гады, калі, як кажуць, ужо ўсё даўно ясна... - Рэд.]. У толькі што апублікаванай WikiLeaks дэпешы амерыканскі амбасадар у Расеі [Баерлі] выказаў меркаваньне, што амерыканская вайсковая падтрымка Грузіі будзе неразумнай, таму што яна можа парушыць амерыкана-расейскую «перазагрузку». «Баерлі выразна сцьвярджае, што мы павінны кінуць Грузію пад колы машыны», — піша амерыканскае выданьне Foreign Policy (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77115.shtml).

Тады ж, у сьнежні 2010 г., амерыканскі сенатар Джон Маккейн заявіў, што адміністрацыі прэзідэнта Барака Абамы варта зрабіць пераацэнку адносін з Расеяй і пачаць продаж абарончага ўзбраеньня Грузіі. «Нашы саюзьнікі ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе разглядаюць падзеі вакол Грузіі як паказальную сітуацыю і назіраюць за тым, ці будуць ЗША падтрымліваць Тбілісі ці не», — заявіў былы кандыдат ад рэспубліканцаў на прэзідэнцкіх выбарах 2008 года. «Палітыка нашага ўраду заключаецца ў тым, што мы падтрымліваем ўступленьне Грузіі ў НАТА. І вось ужо два гады, прымаючы пад увагу пазіцыю Расеі, продаж абарончых узбраеньняў у Грузію да гэтага часу не зацьверджаны. Гэта павінна зьмяніцца. Як мінімум, мы павінны забясьпечыць Грузію радарамі…», — прыводзіць словы сенатара The Washington Post (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/11/77177.shtml). Варта дадаць, што заява Маккейна была зроблена толькі пасьля таго, як Масква разьмясьціла рэактыўныя сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Смерч» у Цхінвалі.

У сакавіку 2011 г. амерыканская газета The Washington Post апублікавала матэрыял аб спробах Расеі дэстабілізаваць Грузію і аб няправільнай, па меркаваньні выданьня, палітыцы адміністрацыі Абамы, якая фактычна заахвочвае Расею да гэтага. Газета паказвае, што «ў гэтай палітычнай гульні ЗША відавочна спрыяюць расейцам. Больш за тое, у 2010 годзе Расея планавала падарваць амбасаду ЗША ў Грузіі, аднак тэракт быў своечасова раскрыты. На гэтым фоне адміністрацыя Абамы ўсё яшчэ будуе дзіцячыя надзеі на перазагрузку, у той час як Расея, мяркуючы па ўсім, «перазагружацца» не зьбіраецца, а толькі чакае зручнага моманту, каб зноў атакаваць Грузію. У сувязі з гэтым шэраг заходніх эксьпертаў лічыць, што пасьля завяршэньня алімпіяды ў Сочы ў 2014 годзе Расея можа пайсьці на новае ўварваньне ў Грузію з тым, каб на гэты раз канчаткова вырашыць «грузінскае пытаньне». Просьба Грузіі аб прадастаўленьні абарончай зброі была адхіленая ЗША, што выклікае дысбаланс і прыводзіць да яшчэ горшага выніку. Расея працягвае сваю акупацыю грузінскіх тэрыторый, навязвае жорсткасьць і адмаўляе парушэньні правоў чалавека на сваёй тэрыторыі. Грузія нядаўна адправіла дадатковыя сілы ў 645 салдат у падтрымку амерыканцам, якія знаходзяцца ў Аўганістане, што робіць грузінскія сілы самымі шматлікімі ў Аўганістане сярод усіх краін, якія не зьяўляюцца членамі НАТА. Відавочна, што наш дэмакратычны партнёр атрымлівае горшую частку з усёй сітуацыі. Імкненьне дадзенай адміністрацыі сябраваць з уладамі бандытаў — ня рэдкасьць (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/04/82190.shtml).

Праз тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію ўсплылі новыя істотныя факты. Так, у жніўні 2011 г. раскрылася, што ў жніўні 2008 ў тэлефоннай размове зь дзярсакратаром ЗША Кандалізай Райс міністар МЗС Расеі Лаўроў запатрабаваў ня толькі вяртаньня ў казармы грузінскіх узброеных сіл, але і перадумовай завяршэньня вайны паставіў адстаўку Саакашвілі. Райс у сувязі з гэтым зафіксавала катэгарычна адмоўную пазіцыю, а калі Лаўроў намякнуў на прыватнасьць гэтай размовы, Райс адказала: «Паміж Дзяржаўным сакратаром ЗША і міністрам замежных спраў Расеі ня могуць весьціся канфідэнцыйныя гутаркі аб зьвяржэньні дэмакратычна абранай улады якой-небудзь краіны. Я маю намер сказаць усім, што вайна, якую вядзе Расея, ставіць мэтай зрынаньне ўлады Грузіі!» Гэтыя словы моцна закранулі Лаўрова. Між тым, Райс сапраўды патэлефанавала некалькім еўрапейскім калегам і азнаёміла іх са зьместам гутаркі з Лаўровым. Крыху пазьней па просьбе ЗША быў скліканы Савет бясьпекі ААН, на якім, нягледзячы на ​​пратэст амбасадара Расеі, амбасадар ЗША ў ААН Зальмай Халілзад публічна заявіў, што Расейскі бок спрабуе зьмяніць рэжым у незалежнай краіне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84222.shtml).

А вось што можна было прачытаць у салідным амерыканскім часопісе Time ў пачатку верасьня 2011 г.: “Праз тры гады пасьля вайны ў Паўднёвай асеціі, якая па сутнасьці абярнулася для Грузіі крахам сяброўства з заходнімі союзьнікамі [бачыце, як выглядае рэчаіснасьць?! На Грузію напалі, а яна яшчэ і кепская для “Захаду”.. – Рэд.], прэзідэнт гэтай краіны Міхаіл Саакашвілі абраў новую стратэгію. Цяпер ён адчайна спрабуе саскочыць зь “іглы” амерыканскай дапамогі й хоча “сябраваць супраць Расеі” з усімі народамі Каўказу. Цяпер, калі аб уступленьні ў НАТА і ЕЗ застаецца толькі марыць [толькі што мы паведамілі, што афіцыйна (!) Грузію па-ранейшаму чакаюць у НАТА. – Рэд.], персьпектывы Тбілісі залежаць ад прыхільнасьці суседзяў. Саакашвілі трэба, каб яны гандлявалі з Грузіяй, адпачывалі ў Грузіі, а калі зноў разгарыцца вайна, то хаця б не ўставалі на бок Расеі”, — напісаў часопіс (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/02/84860.shtml). Такая вось падтрымка, разуменьне ды спачуваньне і з боку ЗША…

Відаць, з-за гэтага артыкула ў Time ў лістападзе зьявілася наступная інфармацыя: “Пасьля сустрэчы Грузія і НАТА яшчэ мацней паціснулі адзін аднаму рукі”, — заявіў журналістам прадстаўнік генсека НАТА ў краінах Паўднёвага Каўказу і Цэнтральнай Азіі Джэймс Апатурай пасьля завяршэньня паседжаньня камісіі НАТА-Грузія, якая адбылася ў Тбілісі. “Дзякуючы рэформам, якія абдываюцца ў Грузіі, яе ўступленьне ў НАТА – незваротны працэс. НАТА прыняла рашэньне, у адпаведнасьці зь якім Грузія стане сябрам Паўночнаатлантычнага альянсу”, — заявіў Джеймс Апатурай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/09/86458.shtml).

Таксама ў лістападзе 2011 г. міністар унутраных спраў Грузіі Вано Мерабішвілі пасьля  сустрэчы з сакратаром ВМС ЗША Рэем Мэйбусам аб’явіў, што амерыканскія сьпецыялісты дапамогуць Грузіі ўсталяваць сучасныя радарныя сістэмы для кантроля за тэрыторыяй краіны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86663.shtml). Акрамя таго, ЗША ў гэты ж час абавязаліся дапамагчы Грузіі ўзмацніць ахову межаў на моры (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86666.shtml).

Таксама прыкладна ў гэты ж час былы дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс выказала абурэньне з нагоды таго, што СМІ сказілі яе пазіцыю ў дачыненьні расейска-грузінскай вайны 2008 года, якая была апісана ў мемуарах «Няма гонару вышэй», дзе некаторыя журналісты [на Захадзе таксама шмат журналюшак. – Рэд.] сьцьвярджалі, што Райс ускладала віну за пачатак узброеных дзеяньняў у Цхінвальскім рэгіёне на прэзідэнта Грузіі Міхаіла Саакашвілі. «Гэта абуральна! Думка пра тое, што я магла абвінаваціць грузінаў, зусім не адпавядае рэчаіснасьці … Расейцы справакавалі грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, і ён дазволіў ім сябе справакаваць. Але грузіны ні ў якім разе не вінаватыя. Расейцы хацелі гэтай вайны… Яны рабілі ўсё магчымае, спрабуючы справакаваць грузінаў. Абстрэлы расейскімі саюзнікамі з Паўднёвай Асеціі грузінскіх гарадоў — менавіта гэта паслужыла пачаткам вайны»- заявіла Кандаліза Райс выданьню The Weekly Standard (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86665.shtml).

5.

Цікава, а што ў гэты час робяць іншыя краіны? Напрыклад, “самы дэмакратычны ў сьвеце”  Ізраіль.

Па інфармацыі аднаго з сайтаў (гл.http://www.balandin.net/Gunin/israel.attacks.osetia.htm),  “Ізраіль” пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2004 году пачаў моцна заангажоўвацца ва ўнутрыгрузінскія справы. Больш за тое, на думку аўтара артыкула, дарэчы, жыхара Канады, існуюць наўпроставыя доказы ізраільскага ўмяшаньня ў вайну на Каўказе ў 2008 годзе (яе правакаваньне). Аўтар сцьвярджае: “Ізраільскі акупацыйны рэжым Саакашвілі зьвязаны зь метраполіяй – Ізраілем – тысячамі нітак-пупавінаў. Доказаў ізраільскай прысутнасьці ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця Грузіі, у грузінскай эканоміцы, фінансах, палітычным жыцьці, і, галоўнае, у вайсковай галіне вельмі шмат [сапраўды, яшчэ да вайны 2008 Грузія падпісала доўгатэрміновую ваенную дамову зь Ізраілем. - Рэд.]. … Народ Палестыны, ірацкі, амерыканскі й грузінскі народы знаходзяцца пад жахлівым габрэйскім прыгнётам; у той ці іншай ступені гэты прыгнёт адчуваюць усе народы сьвету”, — сьцьвярджае, магчыма, трохі перагібаючы палку, аўтар, прыводзячы, праўда, далей шмат доказаў на карысьць сваіх тэзаў.

У іншым матэрыяле нейкага Ігара Сечына (http://srn.rusidea.org/?a=50027) знаходзім дадатковыя зьвесткі пра тое, што Ізраіль пастаўляў у Грузію ўзбраеньні і дапамагаў у падрыхтоўцы сьпецыялістаў. Сечын цытуе ваеннага аглядальніка  П.Фельгенгаўэра, які ў газеце «Габрэйскае слова» (№ 20, 2008) напісаў: “Для магчымай вайны зь сепаратыстамі ў Грузіі апошнія некалькі гадоў актыўна праводзіліся вайсковая рэформа і пераўзбраеньне сучаснай тэхнікай, у першую чаргу ізраільскай. Былі закупленыя дзясяткі ізраільскіх беспілотных летакоў (БПЛ) рознага прызначэньня. Яны зьбіраюць інфармацыю пра разьмяшчэньне расейскіх ды абхазскіх частак, у тым ліку GPS-каардынаты цэляў. У комплексе з БПЛ закуплены самаходныя гаўбіцы і кампутарная сістэма кіраваньня агнём і цэлеўказаньня. Сістэма інтэгруе розныя віды зброі на полі боя, выкарыстоўвае даныя аб суперніку, атрыманыя ад БПЛ, абірае цэлі й сродкі іх зьнішчэньня … Ізраільская тэхніка сучасная, надзейная, істотна больш танная ў параўнаньні з амерыканскай і адмыслова сканструявана для лакальных канфліктаў. Баявыя кампутарныя сістэмы ЦАХАЛ менш залежаць ад спадарожнікаў-шпіёнаў і спадарожнікавай сувязі … Летась Грузія патраціла на абарону больш за мільярд даляраў. У гэтым – можа быць, больш за паўтара-два. І большая частка ідзе на закуп сучаснай тэхнікі … Сёньня ў Грузіі [гаворка ў артыкуле ўвесь час ідзе з пазіцыі 2008 года. – Рэд.] 200 ізраільскіх адмыслоўцаў навучаюць грузін ваяваць і выкарыстоўваць сучасную тэхніку… 32 тысячы грузінскіх кантрактнікаў і 50 тысяч рэзервістаў, навучаных габрэямі, могуць нанесьці расейскім войскам моцныя страты”. 

Далей у сваім артыкуле Сечын узгадвае, як Фельгенгаўэр піша пра міністра абароны Грузіі Давіда Кезерашвілі (гл. фота): “У Ізраіль ён рэпатрыяваўся самастойна, жыў з бабуляй і вучыўся ў школе. Бацькі будучага міністра прыбылі ў Ізраіль прыкладна праз два гады, а праз 4 гады сям’я вярнулася ў Грузію,  працягваючы падтрымліваць дачыненьні зь Ізраілем. Назіральнікі сьхільныя лічыць, што менавіта шчыльныя сувязі Кезерашвілі зь Ізраілем спрыяюць абаронным зьдзелкам паміж абедзьвюма краінамі”.

Недалёка ад свайго міністра абароны адышоў і сам прэзідэнт Саакашвілі, — піша далей Ігар Сечын – і нагадвае, што часопіс “Лехаім” за люты 2006 года напісаў наступнае: «25 сьнежня ў Вялікай сінагозе Тбілісі была запалена сьвечка на ханукі. Яе запаліў прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі. У сьвяточнай цырымоніі прымалі ўдзел пасол Ізраіля ў Грузіі Шабтай Цур і пасланьнік Любавічскага рэбе ў Грузіі рабін Аўраам Міхелашвілі… Акрамя прадстаўнікоў габрэйскай грамады, адзначыць сьвята Ханукі прыйшоў увесь бамонд грузінскай сталіцы: міністры, дэпутаты парламенту, прадстаўнікі культуры. Гучалі габрэйскія і грузінскія мелодыі. Затым адбылося ўрачыстае ўнясеньне ў сінагогу новага скрутка Торы, які перадаў у дар прэзідэнт Нацыянальнага Алімпійскага камітэту Грузіі Бадры Патаркацышвілі [на сёньня нябожчык; забіты пры цьмяных абставінах. – Рэд.].  Зь цёплым прывітальным словам выступіў Міхаіл Саакашвілі. Асабліва ўсхвалявалі прысутных словы пра тое, што “ў габрэеў, якія выехалі з Грузіі ў Ізраіль, павінен быць свой дом на гістарычнай радзіме, але яны могуць мець свой дом і тут. Мы гатовыя даць жадаючым падвойнае грамадзянства”. Ён нагадаў таксама, што за апошні год тысячам грузінскіх габрэеў, якія пакінулі краіну, было адноўлена грузінскае грамадзянства. Адпаведна і міністрам рэінтэграцыі (г.зн. міністрам па вяртаньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў склад Грузіі) быў прызначаны габрэй Цемур Якабашвілі”.

Далей Сечын у сваім артыкуле інфармуе, што ва ўсіх афіцыйных біяграфіях супругу Саакашвілі зманліва называюць галандкай, хаця галандскім у яе зьяўляецца толькі грамадзянства. “Яе бацька — габрэй, які эміграваў у Галандыю з Чэхіі, а маці — ці то польская, ці галандская габрэйка. З усіх гэтых фактаў становіцца відачоным, што ў Грузіі да ўлады прыйшлі грузінамоўныя габрэі, якіх падтрымлівае ЗША й Ізраіль”.

(канец цытаваньня артыкула Сечына)

Аднак з больш позьняга па часе артыкула Міхаіла Фалькова (http://izrus.co.il/dvuhstoronka/article/2011-04-03/13865.html) мы даведваемся, што ўжо ў 2009-10 гг. мядовы месяц ва ўзаемаадносінах паміж Грузіяй й Ізраілем пачаў заканчвацца. Адносіны сапсаваліся настолькі, што кіраўніцтву Грузіі нічога іншага не заставалася, як пайсьці на абвастрэньне дачыненьняў зь кіраўніцтвам габрэйскай дзяржавы. Вось як апісвае прычыны і пасьлядоўнасьць новай фазы міждзяржаўных дачыненьняў аўтар:

“З пачатку 1990-х Грузія разглядалася многімі прадстаўнікамі ізраільскага істэблішмента ў якасьці галоўнага партнёра на Паўднёвым Каўказе. Падобнае адчуваньне толькі ўзмацнілася пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 года [аўтар памыліўся – “рэвалюцыя ружаў” адбылася ў 2004 г. – Рэд.]. У новым кіраўніцтве Грузіі на ключавых пасадах (у т.л. на чале абароннага ведамства) зьявіліся мясцовыя габрэі, шчыльна зьвязаныя зь Ізраілем. Яны, разам з супляменьнікамі на гістарычнай радзіме, згулялі вырашальную ролю ва ўсталяваньні стратэгічнага партнёрства двух краін у 2005-08 гг.

Аднак у 2009-11 гг. складзенае становішча пачало мяняцца.  

Па-першае, зьмяніліся геапалітычныя прыярытэты Ізраіля [! – Рэд.] на Паўднёвым Каўказе на карысьць магутнага ўдзельніка рэгіянальнай палітыкі – Азербайджана. Гэта стала відавочным пасьля візітаў у Баку прэзідэнта Шымона Пераса і галавы МЗС Авігдора Лібермана (пры гэтым у апошнія гады ізраільскія афіцыйныя асобы такога ўзроўню не наведвалі Тбілісі). Па-другое, паралельна адбывалася актывізацыя стасункаў Ерусалема і Масквы [! “Масква” – гэта габрэй Мядзьведзеў на троне ў Крамлі. – Рэд.]. Пра гэта выразна сьведчыць хаця б той факт, што за два гады знаходжаньня пры ўладзе Беньямін Нетаньяху тройчы наведваў Расею. Карыстаючыся гэтым, расейцы ўсяляк адзначалі сваю зацікаўленасьць у згортваньні ізраільска-грузінскага стратэгічнага партнёрства. Трэцяе, таму спрыяла і ахалоджаньне Вашынгтона да рэжыма Саакашвілі, а таксама спробы апошняга ўмацаваць сваё становішча ў рэгіёне шляхам актывізацыі сувязяў з Тэгеранам. Як наступства гэтага, у жніўні 2010 г. Авігдор Ліберман заявіў на сустрэчы зь міністрам рэгіянальнага разьвіцьця й інфраструктуры Грузіі Рамазам Нікалаішвілі: “З улікам чульлівасьці сітуацыі на Блізкім Усходзе і на Каўказе вайсковае супрацоўніцтва не знаходзіцца на парадку двухбаковых дачыненьняў”. У лістападзе, каментуючы паведамленьні СМІ пра нібыта плануемыя пастаўкі Грузіі танкаў “Меркава Mk.4”, намесьнік гендырэктара МЗС Пінхас Авіві заявіў: “Ніякіх танкаў Грузіі мы не прадаем і прадаваць ня будзем. Ніякіх шанцаў на такую зьдзелку няма! Гэтае пытаньне нават не абмяркоўваецца”.

У адказ улады ў Тбілісі ў жніўні 2010 года выціснулі з рэспублікі буйную ізраільскую будаўнічую кампанію Ashtrom International Ltd; у кастрычніку ў Грузіі былі арыштаваныя бізнэсмэны Роні Фукс і Зеэў Фрэнкель; у лістападзе суд Тбілісі вылучыў абвінаваўчае заключэньне супраць Абрама Нанікашвілі і Эфраіма Гура. Нарэшце, 1 красавіка Фукс і Фрэнкель былі сказаныя на 7 і 6,5 гадоў турэмнага зьняволеньня.

Грузінскае кіраўніцтва не зьбянтэжыла тое, што яно фактычна ўступае ў адкрыты канфлікт зь ізраільскім істэблішментам. Дарадцы Саакашвілі не маглі ня ведаць, што да дзейнасьці Ashtrom International Ltd на Каўказе мае дачыненьне адна са значных фігур ізраільскай кіруючай кааліцыі – Фукс падтрымлівае даўнія сувязі з Перасам; Гур сам зьяўляецца экс-дэпутатам Кнэсету ад кіруючай партыі “Лікуд”. Больш за тое, афіцыйны Тбілісі дэманстратыўна праігнараваў [хлопцам стала крыўдна – яны так стараліся дагадзіць габрэям… - Рэд.] зварот Шымона Пераса, Авігдора Лібермана, а таксама Галоўнага рабіна грузінскіх габрэяў Ізраіля з просьбай вызваліць Фукса і Фрэнкля. Такім чынам, грузінскія ўлады настроілі супраць сябе “шырокую грамадскасьць” [дзьвюкосьсі дадалі мы. – Рэд.], сваіх лабістаў й ізраільскія правячыя колы. Гэта тут жа прывяло да згортваньня шматгадовага шчыльнага супрацоўніцтва дзьвюх краін. У студзені-сакавіку 2011 г. з рэзкай крытыкай афіцыйнага Тбілісі выступіў зьвязаны зь ізраільскім палітычным істэблішментам аглядальнік газеты «Маарыў» Бэн Касьпіт. “Грузіны не зразумелі, што гэты скандал (арышт Фукса і Фрэнкеля) можа ператварыць іх у ізгоеў”, — папярэдзіў Касьпіт.

Пасьля зьяўленьня ў грамадстве негатыўнага настроя да Грузіі ў Ізраіле паўсталі спрыяльныя ўмовы для правядзеньня граматнай PR-кампаніі Абхазіі. Такая кампанія разам з асьцярожным наладжваньнем неафіцыйных кантактаў дазволіла б Ізраілю задзейнічаць “абхазскую карту” ня толькі ў “разборках” з Грузіяй, але і ў сваёй палітыцы на Паўднёвым Каўказе ў цэлым. Турцыя й Іран інтэнсіўна разьвіваюць эканамічныя сувязі з Абхазіяй, але не прызнаюць яе незалежнасьці. Такі падыход забясьпечвае апошнім эфектыўны рычаг ціску на Тбілісі [вы бачыце, ніхто не спачувае, не салідарызуецца; і гэтыя думаюць, як бы націснуць… - Рэд.], пашырае іх поле для манэўру ў рэгіянальнай палітыцы, стварае яшчэ адзін важкі козыр у няпростых узаемадачыненьнях з Масквой і Вашынгтонам.

Але гэтым патэнцыйная каштоўнасьць Абхазіі для Ізраіля не абмяжоўваецца. Рэспубліка мае выхад да Чорнага мора (берагавая лінія 220 км) , праз мора зьяўляецца суседам ня толькі Турцыі й Расеі, але таксама Румыніі й Балгарыі, якія ўваходзяць у Еўразьвяз. Па тэрыторыі Абхазіі праходзіць аўтамагістраль М-27, якая зьвязвае поўдзень Расеі з Грузіяй і Азербайджанам. Гэта павялічвае патэнцыял рэспублікі, нароўні з патрабуючымі распрацоўкі буйнымі радовішчамі вугалю і нафты, а таксама чарнаморскімі курортамі.

Важнае значэньне для Ізраіля можа мець і тая роля, якую набывае Абхазія ў рэгіянальнай палітыцы. Яна – ня толькі адзін з галоўных плацдармаў Расеі на Паўднёвым Каўказе. Абхазіі адводзіцца не апошняе месца ў стратэгіі Турцыі й Ірана на даным кірунку. Узрастае інтарэс да гэтай рэспублікі з боку арабскіх краін, у першую чаргу Ярданіі – там прысутнічае буйная абхазская і крэўная ёй адыга-чаркеская дыяспары. Іх буйныя грамады знаходзяцца таксама ў Турцыі, Сірыі, Ліване, Ярданіі, Егіпце. У апошнія гады яны актыўна разьвіваюць сувязі з гістарычнай радзімай, што само па сабе можа ўяўляць цікавасьць для ізраільцян.

З усяго вышэй сказанага напрошваецца выснова: зандаваньне пытаньня аб магчымасьці супрацоўніцтва ізраільцян з абхазамі далёка не выпадкова супала па часе з публічнымі праявамі незадаволенасьці афіцыйнага Ерусалема паводзінамі грузінскага кіраўніцтва”.

(канец цытаваньня артыкула Фалькова).

-

6.

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, што мы маем у сухім астатку?

Факты паказваюць, што адзінае, чаго здолела дамагчыся кіраўніцтва Грузіі ад усяго такога “цывілізаванага і дэмакратычнага Еўразьвязу” за больш чым 7 гадоў, якія прайшлі ад часу “рэвалюцыі ружаў”, і за больш чым тры гады, якія прайшлі пасьля ўзброенага нападу Расеі, дык гэта толькі прызнаньня Еўрапарламентам, што ўсё ж расейская імперыя акупавала частку грузінскай тэрыторыі. Аднак розных пакасьцяў ад “Эўропы” (асабліва ад Францыі) было на парадак больш…

Вельмі “дзелавыя і дэмакратычныя” амерыканцы за тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію таксама мала чым дапамаглі гэтай краіне ў яе надзвычай складаны гістарычны перыяд. Затое пакарысталіся цяжкім становішчам грузінскага народу і яго дзяржавы напоўніцу. Напэўна, будуць карыстацца далей. Грузіны вымушаны падладжвацца і так, і гэтак, спрабуючы зацікавіць сабой амерыканцаў. Пры гэтым яны гатовыя ісьці нават на гнюсныя рэчы — адно толькі ўцягваньне Грузіі ў ганебную вайну, якую вядзе ЗША супраць аўганскага народу, чаго вартае… Але і гэта мала дапамагае грузінам.

Што да “Ізраіля”, дык той разьвіваў “сяброўскія стасункі” з грузінамі, пакуль яму гэта падавалася выгадным, але пазьней ізраільцы вырашылі, што ім лепш разьвіваць дачыненьні з Абхазіяй і Расеяй. Пасьля гэтага наўмысна сапсавалі адносіны з “Грузіяй”, натуральна, зваліўшы віну за гэта на грузінскі бок… Ні габрэйская жонка Саакашвілі, ні падвойнае грамадзянства для габрэяў Ізраіля (дадаткова ў Грузіі), ні ханукальныя сьвечкі, ні “стратэгічнае партнёрства”, ні поўна габрэяў ва ўрадзе Грузіі не дапамаглі…

Такая вось “падтрымка” грузінскай дэмакратыі аказалася на практыцы з боку ўсяго “Захаду”. Гэта, натуральна, нічога добрага грузінскаму народу не сурочыць. Яго чакаюць цяжкія часы. Расейская імперыя можа напасьці яшчэ раз, і ня раз. Хаця больш верагодны сцэнар унутранага перавароту з дапамогай прарасейскай апазіцыі. Ёсьць вяшчэ верагоднасьць і таго, што можа пачацца новы віток “любові” “Захаду” да Грузіі, абумоўлены будучым прыходам да ўлады ў Расеі Пуціна і тых сіл расейскай імперыякратыі, якія за ім стаяць.

У гэтай сітуацыі нам — беларусам-літвінам — варта “наматаць” чужы цяжкі досьвед “сабе на вус” і вучыцца цьвяроза, рэалістычна глядзець у будучыню…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

У некалькіх папярэдніх артыкулах мы паказалі цэлую серыю ўсялякіх “праколаў”, якія рэгулярна ў наш час дапускае такі “цывілізаваны”, “дэмакратычны”, “прававы”  “Захад”, праз якія ён на справе выкрывае сваё сапраўднае нутро. Гэта і сяброўскія шахер-махер з азіяцкімі дыктатарамі, і невыкананьне сваіх унутрысаюзьніцкіх абавязальніцтваў, і здача на расправу ў Расею чачэнскіх уцекачоў, і шмат чаго аналагічнага. І ўсё ж гэта яшчэ кветачкі. Яны малавядомыя беларускаму абываталю, недастаткова кранаюць яго за жывое. Давайце пяройдзем да разгляду больш выразістых падзей, якія, аднак, дэманструюць усё той жа цынічна-крывадушны характар г.зв. “Захаду”. Адной з такіх падзей, несумніўна, зьяўлецца гібель амаль сотні прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-партыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім, якая мела месца 10 красавіка 2010 года пад старажытным беларускім Смаленскам.

(з сучаснага расейскага фальклёру;

пераклад рэдакцыі).

З усіх шматлікіх сродкаў інфармацыі, якія працуюць у беларускай інфармацыйнай прасторы на паперы, з тэлеэкранаў ці ў сеціве, мы зьяўляемся галоўнымі, хто прыклаў найбольш намаганьняў для праўдзівага інфармаваньня нашага народа што да гэтай падзеі. З красавіка па ліпень 2010 г. наша рэдакцыя, адкінуўшы ўсё іншае, толькі гэтым і займалася (глядзець адсюль http://nashaziamlia.org/2010/04/26/3257/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2010/07/17/3383/). Перыядычна мы выстаўлялі матэрыялы, прысьвечаныя смаленскай авіякатастрофе і надалей (гл. напрыклад, http://nashaziamlia.org/2010/12/14/3789/; http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/). Ніжэй мы пададзім дадатковыя зьвесткі па праблеме, якія назапасіліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія паўтары гады.

Але пры гэтым мы хочам, каб у кожнага чытача, калі ён будзе знаёміцца з фактамі, увесь час у галаве сядзела па сутнасьці адно пытаньне: а чаму такі магутны Захад не дапамагае Польшчы рассьледаваць трагэдыю? Дзе Еўразьвяз? Дзе НАТА? Дзе ўсе гэтыя абамы, меркелі, камероны, сарказі? Загінуў жа не абы хто, а цэлы легітымны, дэмакратычна абраны прэзідэнт 40-мільённай краіны разам зь вялікай групай іншых палітычных лідараў (гэта раз). Трагедыя датычыць краіны, якая ўжо амаль два дзесяцігоддзі зьяўляецца неад’емнай часткай Захаду (два). Прычым, авіякатастрофа адбылася ў такіх цьмяных абставінах, што падчас аналізу яе магчымых прычын версія тэракту проста мусіць быць рассьледавана абавязкова (тры). 

Аналізуючы даную падзею паўтара гады таму, мы ўжо тады прыйшлі да высновы, што версія тэракту пад Смаленскам павінна разглядацца ня толькі як адна з магчымых, а і ўвогуле як абсалютна дамінуючая. Таму яе трэба альбо выключаць у першую чаргу, альбо канчаткова прымаць! Што цікава, ва ўсіх бесстаронных людзей, хто працягвае сачыць за разьвіцьцём падзей вакол данай авіякатастрофы, аналагічнае меркаваньне, як правіла, толькі нарастае. Прычына заключаецца ў тым, што чарговыя факты альбо ўсё больш дыскрэдытуюць афіцыйную версію “Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту” (МАК), у адпаведнасьці зь якой вінаватымі былі польскія пілоты, альбо ўмацоўваюць версію тэракту. Падаем ніжэй шэраг такіх фактаў.

=

Польскае інтэрнэт-выданьне, якое сьпецыялізуецца на сачэньні за разьвіцьцём падзей вакол авіякатастрофы 10/04 «Смаленск-2010», у траўні 2010 г. апублікавала ліст сябры праўленьня Эстонскага інстытута па правах чалавека Валерыя Калабугіна з Таліна, якое ён напісаў па-англійску (http://smolensk-2010.pl/2010-05-13-%E2%80%98smolensk-2010%E2%80%98-%E2%80%93-crash-resume.html). У гэтым лісьце сярод іншага гаворыцца:

“У мяне былі штодзённыя кантакты зь людзьмі з польскай Салідарнасьці да, падчас і пасьля крушэньня польскага прэзідэнцкага самалёта. Я сачыў за развіцьцём гэтай гісторыі, і я магу сказаць, што, па-першае, фільм сапраўдны [гаворка пра фільм Андрэя Мендэрэя - Рэд.]. Пасьля крушэньня палякі пачалі адразу ж шукаць разгадку, таму што не было выразных афіцыйных тлумачэньняў.

Мой сябра, адзін з кіраўнікоў Салідарнасьці, даслала мне відэа адразу ж пасьля таго, як яна выявіла яго ў сетцы. З тых часоў відэа засталося без зьмяненьняў ва ўсіх версіях: у запаволеным паказу, з каментарамі і бязь іх, з павелічэньнем і без павелічэньня. Адзіная скажоная версія была аднойчы паказана па расейскім тэлебачаньні.

Зыходнае відэа гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=XxdOnSsPV9I&feature=player_embedded

Тое ж відэа з дадатковымі аналітычнымі ўстаўкамі й каментарамі гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=HqMkqyAFob0&feature=player_embedded

Па-другое. Хоць я радыёінжынер, пры той якасьці гуку, які дае мой кампутар і выкарыстаныя навушнікі, мне ўдалося расшыфраваць толькі 30-40%, пры гэтым я зрабіў некалькі памылак. Пазьней для складаньня скрыпту інжынеры ў студыі ў Варшаве ўжылі высокаякаснае прафесійнае абсталяваньне. Яны таксама выкарыстоўвалі запаволенае прайграваньне, стоп-кадры і расшыфравалі больш, чым я [гаворка, верагодна, пра фільм па другім адрасе. – Рэд.]. Я зноў праслухаў аўдыяшэраг, чытаючы адначасна іх тэкст, і пацьвярджаю дакладнасьць скрыпту [асабліва ўражвальна гучыць рогат паміж стрэламі, перад камандай: “усе назад, сыходзім!” (1 хвіліна 10-11 секунд); нам таксама падаецца, што на 50-51 секундах чутны зварот: “Не забівайце нас!” – Рэд.].

Па-трэцяе, павінны мы ігнараваць гэта відэа ці не? Яно было выкладзена ў сетцы невядомым чалавекам пад псеўданімам. Ніхто ня ведае, хто ён, і ніхто не выкарыстоўваў гэты псеўданім да і пасьля зьяўленьня відэа.

Першапачаткова відэа, а таксама ўсе іншыя падазроныя доказы, ігнараваліся афіцыйнымі асобамі і мэйнстрымаўскімі СМІ — у Расеі й Польшчы! Цяпер, аднак, унутраная служба польскай дзяржбясьпекі абвясьціла ў Варшаве, што яна прыступіла да рассьледаваньня і аналізу, а праз некаторы час абвясьціла фільм сапраўдным і ні ў якім разе не падробленым.

Некаторы каментатары ў Расеі, а таксама ў Польшчы, заўважылі, што паводзіны аператара, магчыма, выдаюць яго як члена групы, якая праводзіць зачысткі й расстрэл тых, хто выжыў. Такім чынам, паходжаньне гэтай стужкі застаецца загадкавым. Аднак яна не сабраная, ні кампіляцый і нічога падобнага ў ёй няма: яна сапраўдная.

Цяпер заўвагі, якія пярэчаць афіцыйнай расейскай версіі (ці, дакладней, версіям, таму што іх шмат):

- Рэканструкцыя апошніх хвілін палёту з фатаграфіямі зламаных дрэў, зробленая расейскім сьпецыялістам праз некалькі дзён пасьля крушэньня і апублікаваная на адным расейскім сайце, паказвае, што самалёт накіроўваўся ў няправільным кірунку пасадкі, рухаючыся паралельна правільнаму курсу на адлегласьці да мілі зьлева ад прамой лініі, якая вядзе на пасадачную паласу. Відавочна, што самалёт быў зьбіты з правільнага курсу. Пытаньні: Чаму самалёт так моцна адхіліўся ад свайго курсу? Што здарылася з пасадкавым маяком? Ён быў перастаўлены? Ці быў усталяваны дадатковы, фальшывы, пасадкавы маяк? Ці нешта іншае? У любым выпадку, чаму самалёт быў накіраваны па няправільным курсе? Неабходна мець на ўвазе, што самалёты накіроўваюцца на пасадку не з кабіны пілота, а зь зямлі.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку заявілі, што самалёт заходзіў на пасадку чатыры разы. Пазьней яны прызналі, што ён заходзіў толькі адзін раз.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку напісалі, што польскі пілот ня ведаў расейскай мовы і блытаў лічбы «1, 2, 3». Пазьней аказалася, што пілот свабодна размаўляў па-руску.

- За некалькі хвілін да падлёту польскага самалёта па тым жа курсе прайшоў расейскі самалёт ІЛ. У яго была тая ж праблема: ён нахіліўся на адно крыло і, магчыма, мог сутыкнуцца з зямлёй, але яму ўдалося паляцець. Што там рабіў гэты  самалёт? Правяраў аперацыю па ўсталяваньні фальшывага пасадкавага маяка?

- Чаму Пуцін і прарасейскі прэм’ер Польшчы Дональд Туск, верны пуцінскі саюзьнік і марыянетка, арганізавалі сустрэчу за тры дні да гадавіны Катыньскай разьні? Яны ж выдатна ведалі, што ў сапраўдны дзень гадавіны Прэзідэнт Качыньскі наведае месца разьні й правядзе там цырыманіяльныя мерапрыемствы, як ён заўсёды рабіў раней. Яны ўхіліліся ад сапраўднай цырымоніі й правялі ўласную фальшывую цырымонію.

- Генерал Раман Полька, камандуючы польскім сьпецназам “ГРОМ” у сваім інтэрвю “Radio Maryja” сказаў, што яго знаёмыя афіцэры НАТА дзівяцца, чаму Польшча ня зьвернецца да НАТА па дапамогу ў правядзеньні рассьледаваньня. З улікам, што цяпер у Польшчы прарасейскі прэм’ер-міністар ды такі ж прэзідэнт і што ўсё былое польскае вайсковае камандаваньне было зьнішчана, каманда Туска можа актыўна блакаваць кантакты з НАТА і яна гэта зрабіла.

- 10 красавіка Пётр Пашкоўскі, прэс-сакратар польскага МЗС, заявіў па тэлебачаньні, што выжылі тры чалавекі, якія былі адпраўленыя ў лякарню. Пасьля гэтага нідзе ніякай інфармацыі аб гэтых людзях не зьяўлялася.

- Славамір Вішнеўскі, аператар навінавага каналу TVP на польскім тэлебачаньні, даў прыкладна ў 11:00 рэпартаж з месца катастрофы. Вішнеўскі назіраў крушэньне польскага прэзідэнцкага самалёта з адлегласьці прыкладна ў адну мілю. Ён заявіў, што некалькі гадоў таму ён бачыў аналагічнае крушэньне самалёта ў Кабатах, каля Варшавы. Там быў адзін велізарны пажар, як гэта звычайна адбываецца пры авіякатастрофах, — заявіў ён. Аднак на гэты раз у Катыні быў толькі адзін выбух і два невялічкія асяродкі агню. Ён схапіў камеру і кінуўся на месца крушэньня. У адрозненьне ад іншых авіякатастроф, ад самалёта засталіся толькі невялікія абломкі. Людзі з ФСБ адразу ж атачылі гэтае месца і не падпускалі туды журналістаў. Яны ўдарылі Вішнеўскага па галаве аўтаматам Калашнікава, схапілі яго камеру і адвезьлі яго на допыт. Вішнеўскі бачыў, як самалёт ад выбуху падскочыў ў паветры. Усе самыя раньнія відэазапісы з месца крушэньня самалёта Качыньскага, перакладзеныя на розныя мовы па ўсім сьвеце, былі зробленыя Вішнеўскім”.

-

Польская радыёстанцыя «RMF 24″ са спасылкай на заяву польскага генпракурора Анджэя Шарамета паведаміла (http://www.rmf24.pl/raport-lech-kaczynski-nie-zyje-2/kaczynski-fakty/news-prokuratorzy-19-telefonow-bylo-aktywnych-na-pokladzie,nId,302393; цяпер там інфармацыя, што такая старонка не існуе), што 19 мабільнікаў, якія належалі палякам, загінулым 10 красавіка, былі актываваныя на тэрыторыі Расеі адразу ж пасьля падзеньня самалёта.

Дакументальна пацьверджаны прынамсі адзін тэлефонны званок (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html) — ахоўнік Качыньскага з БОР Янак Суроўка выжыў у катастрофе, патэлефанаваў сваёй жонцы ў Польшчу, сказаў, што ён сур’ёзна паранены ў нагу і паведаміў: «Тут адбываюцца жудасныя рэчы». Пасьля гэтых слоў сувязь абарвалася …

-

«Gazeta Polska» ў нумары за 13 кастрычніка таксама паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html), што ў адпаведнасьці зь інтэрвю прадстаўніка Польшчы пры МАК Эдмунда Кліха, якое ён даў расейскай газеце «Малады камсамолец» [так у тэксьце. – Рэд.], “некаторыя палякі перажылі катастрофу”.

-

У канцы кастрычніка 2010 г. польскі прафесар Міраслаў Дакоўскі (гл. фота) зьвярнуўся ў генеральную пракуратуру Польшчы з афіцыйнай заявай на падставе артыкулаў 304 § l КПК  і артыкула 240 § l КК Польшчы (http://smolensk-2010.pl/2010-10-20-fizyk-prof-m-dakowski-w-sprawie-katastrofy-smolenskiej.html). У яго заяве сярод іншага гаворыцца:

«Я прафесар фізікі, які працуе па прафесіі ў галіне дынамікі й законаў захаваньня фізічных велічынь (моманту, кутняга моманту), а таксама супрамату, зрабіў разьлікі й высьветліў, што паскарэньне свабоднага падзеньня пры кантакце самалёта з дрэвам у інтэрвале g = 0,4 — 4 ўяўляецца цалкам неверагодным і што пры страце часткі крыла на вядомай адлегласьці ад зямлі ў некалькі метраў падзеньне самалёта ня можа выклікаць тыя наступствы, якія яму прыпісваюцца.

Фюзеляж, які я разьлічваў па мадэлі трубы, у асноўным складаецца з дзюраліевых рэбраў. Пасьля падзеньня ён павінен быў цалкам захавацца або, максімум, распасьціся на дзьве-тры часткі. Распад на дзесяткі тысяч абломкаў супярэчыць усім законам супрамату. Гэта даказвае, што фюзеляж распаўся па іншых прычынах, якія проста ўсталяваць.

З маіх разьлікаў вынікае адназначная выснова: асоба або арганізацыя, якая падала гэтыя запісы польскаму боку, займаецца адкрытым зьдзекам. Законы фізікі й логікі дзейнічаюць ва ўсіх выпадках. Вы ня можаце іх зьмяніць. Яны стаяць над «правамі» геапалітыкі.

Я прапаную генеральнай пракуратуры Польшчы праверыць мае разьлікі ў сьпецыялістаў па механіцы і дынаміцы, электроніцы й інфарматыцы (у вобласьці трохмерных траекторый) у ходзе рассьледаваньня Смаленскай катастрофы. Палітычны бок справы мяне не цікавіць.» [А нас ў рэдакцыі цікавіць яшчэ і грамадска-палітычны бок. – Рэд.].

-

У канцы кастрычніка стала таксама вядома (http://spoleczenstwo.newsweek.pl/ludzkie-szczatki-w-zalewie-rybnickim—to-eugeniusz-wrobel,66491,1,1.html), што ў лагуне Рыбніцы працягваецца пошук цела былога намесьніка міністра транспарту Польшчы Яўгена Врубеля (гл. фота). Тут былі выяўленыя фрагменты чалавечых парэшткаў. Эксьперты вывучаюць, ці належаць гэтыя парэшткі Яўгену Врубелю. Арыштаваны Гжэгаж В. — сын Яўгена Врубеля — у першых паказаньнях прызнаўся сьледчым у забойстве свайго бацькі, аднак у судзе ён адмовіўся ад гэтых паказаньняў.

Былы начальнік Врубеля, былы міністар транспарту Польшчы ў былым ўрадзе ад партыі «Закон і справядлівасьць» Ежы Палячак заявіў, што ён абсалютна ня верыць у паліцэйскія сцьвярджэньні аб датычнасьці сына Врубеля да забойства бацькі, бо сям’я Врубеля была строга хрысьціянскай і ніякіх канфліктаў у ёй ніколі не было (http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20101020&id=po16.txt).
У інтэрвю газеце «Наш дзеньнік» былы міністр дадаў, што неўзабаве перад сьмерцю Врубель падчас прыватнай размовы на адной міжнароднай канферэнцыі сказаў, што ня верыць, што выстаўленыя на праветрываньне расейцамі ў аэрапорце Смаленск-Паўночны абломкі самалёта належаць польскаму самалёту.

Врубель быў самым галоўным сьпецыялістам у Польшчы па электронным кіраваньні самалётамі й складаў эксьпертныя заключэньні для польскай пракуратуры з аналізам сцьвярджэньняў расейцаў аб прычынах аварыі. Ён быў забіты за 3 дні да прадстаўленьня расейцамі іх канчатковага варыянту Дакладу МАК.
-

Пасьля забойства доктара Врубеля прафесар фізікі Міраслаў Дакоўскі даў інтэрвю выданьню «Блогпрэс» (http://www.pluszaczek.com/2010/10/31/wywiad-blogpress-pl-z-prof-miroslawem-dakowskim-katastrofa-pod-smolenskiem-oczami-fizyka/). Прафесар сярод іншага адзначыў: «Цяпер, пасьля страшнага забойства доктара Яўгеніўша Врубля, які працаваў па «Дакладзе МАК», эксьперты адмаўляюцца мець справу з крушэньнем Ту-154М і прыдумляюць розныя адгаворкі тыпу «у мяне хворая маці» й да т.п.”

-

У сьнежні 2010 года летувіскі прафесар Летас Палмайціс вярнуўся з Польшчы і напісаў у рэдакцыю КЦ ліст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/21/77460.shtml). У ім ён распавёў пра тое, што кажуць шэраговыя палякі аб забойстве 96 прадстаўнікоў польскай эліты.

«Я толькі што вярнуўся з Польшчы. Там актыўна абмяркоўваюць такую ​​версію забойства прэзідэнта Качыньскага: Самалёт быў па-майстэрску пасаджаны пілотамі — пра тое сведчыць як разора ад колаў самалёта, так і зямля на перавернутых угару колах. У гэты момант была падарваная вакуумная бомба, замаскаваная пад вогнетушыльнік (па самалёце маглі таксама ўдарыць звонку вакуумным снарадам). Амаль усё разьнесла ў труху. У Польшчы распаўсюджана інфармацыя, што адзін з ахоўнікаў БОР, які чакаў самалёт Качыньскага, перад прылётам зьнік. Магчыма, ён і прывёў у дзеяньне бомбу, якая знаходзілася ў салоне. Лех Качыньскі знаходзіўся ў галаўной частцы салона, дзе сіла выбуху была меншай. Таму труп з адарванай нагой захаваўся. Ацалелі ўсе, хто быў у кабіне. Менавіта іх пазьней і расстралялі. Гэтая версія: 1) тлумачыць адсутнасьць фюзеляжа [сапраўды, моцны вайсковы самалёт, які падаў з вышыні некалькі метраў, ня мог разваліцца на дробныя кавалкі. – Рэд.]; 2) тлумачыць амаль поўную адсутнасьць трупаў й ірваныя кавалкі мяса замест трупаў [нідзе няма фота дзесяткаў трупаў; куды падзеліся людзі? – Рэд.]; 3) тлумачыць, чаму расейскія чэкісты амаль нікога не дапусьцілі на апазнаньне і забаранілі адчыняць залітаваныя труны. Цяпер Камароўскі і Туск, ратуючы ўласную скуру, робяць усё, каб не дапусціць выкрыцьця».

-
12 студзеня 2011 года “Расея” перадала польскаму боку канчатковую справаздачу МАК аб выніках рассьледаваньня авіякатастрофы самалёта прэзыдэнта Польшчы Леха Качынскага пад Смаленскам (http://www.svaboda.org/content/article/2274174.html). МАК прыйшоў да высновы, што галоўнай прычынай катастрофы самалёта стаў людскі чыньнік – памылкі экіпажу і ціск на яго з боку прысутнага ў кабіне галоўнакамандуючага Вайскова-паветраных сілаў Польшчы. Паводле кіраўнічкі МАК Анодзінай, у крыві галоўнакамандуючага ВПС Польшчы “было выяўлена 0,6 праміле этылавага сьпірту”. У справаздачы таксама гаворыцца, што экіпаж Ту-154 баяўся таксама негатыўнай рэакцыі прэзідэнта Леха Качыньскага ў выпадку зыходу на запасны аэрадром. «Сістэмнымі прычынамі катастрофы самалёта Ту-154М Рэспублікі Польшча зьявіліся істотныя недахопы ў арганізацыі лётнай практыкі, падрыхтоўкі членаў экіпажа і забесьпячэньня дадзенага адмысловага палёту», – адзначыла старшыня МАК [давайце запомнім гэту афіцыйную версію].

-

У адказ на справаздачу МАК брат-блізьнюк загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў Качыньскі заявіў (http://wiadomosci.onet.pl/raporty/katastrofa-smolenska/jaroslaw-kaczynski-raport-jest-zakpieniem-z-polski,1,4104525,wiadomosc.html): «Прэм’ер-міністар [Туск] не выкарыстаў усе магчымасьці для таго, каб Польшча прымала ўдзел у рассьледаваньні. У выніку мы маем наступствы ў выглядзе гэтага дакладу, які ў аднабаковым парадку вінаваціць у гэтай катастрофе польскіх пілотаў. Гэты даклад заснаваны на домыслах. Там няма адказаў на многія пытаньні, у прыватнасьці: чаму рускія авіядысьпетчары ілжыва паведамілі пілотам, што яны апускаюцца на пасадкавую паласу? пра што гаварылася ў тэлефонных званках з Масквы авіядысьпетчарам у Смаленску? чаму не быў падрыхтаваны аэрадром? Даклад — гэта насьмешка над Польшчай. Акрамя таго, рашэньне аб магчымасьці пасадкі прымае аэрапорт», — прыводзіць словы Качынськага варшаўская газета Rzeczpospolita.

-

Праз суткі стала вядома, што дысьпетчарам смаленскага аэрадрома прыняць самалёт прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, нягледзячы на ​​туман, загадаў нехта з Масквы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78132.shtml). Пра гэта гаворыцца ў заключэньні польскага прадстаўніка ў Міждзяржаўнай авіяцыйнай камісіі ЭдмунтаКліха, які адзначае, што гэты тэзіс пацьвярджаюць запісаныя размовы дысьпетчараў паміж сабой і зь невядомай асобай ў Маскве. Ён таксама адзначыў, што на момант тых гутарак ўмовы надвор’я ў Смаленску былі ў некалькі разоў горш, чым тыя, што вызначаныя як мінімальныя для бясьпечнай пасадкі самалёта. Э.Кліх дадаў, што дысьпетчары 7 разоў падавалі экіпажу самалёта няверныя даныя, у прыватнасьці, аб карэктнасьці абранай паласы.

-

Удава генерала ВПС Польшчы Бласіка абвергла заяву МАК, датычную яе мужа  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78139.shtml). «Няма доказаў наяўнасьці алкаголю ў крыві майго мужа і таго, што ён нейкім чынам аказваў ціск на пілотаў. Мой муж быў чалавекам гонару. Польскі ўрад павінен абараняць сваіх салдат, асабліва калі яны самі ня могуць гэтага зрабіць», — заявіла ўдава журналістам у Сейме. Паводле яе слоў, гэты рэйс меў для Бласіка выключна важны характар, таму яна ня верыць, што ён ўжываў алкаголь.

Адзін польскі сайт у артыкуле «Рускае нахабства» (http://smolensk-2010.pl/2011-01-12-ruska-bezczelnosc.html) паказаў, што расейцы проста нахлусілі аб 0,6 прамілях, бо гэтае «выкрыцьцё» не кантралявалася польскім бокам.

-

“Пасьля апублікаваньня «канчатковага дакладу» МАК стаў відавочны аб’ём саўдзелу пальшавіцкіх уладаў у падзеях 4/10,” — піша польскі сайт, які аналізуе трагедыю (http://smolensk-2010.pl/2011-01-15-rzad-sie-nie-odwola-od-raportu-mak-nie-mamy-podstaw-prawnych.html). “Да гэтага часу Туск і Камароўскі хлусілі палякам, што расейцы вядуць сваё «сьледства» па чыкагскай канвенцыі. Аказалася, што гэта ня так. У дакладзе МАК гаворыцца, што па дамоўленасьці з польскім бокам «сьледства» вялося не па ўсёй Канвенцыі, а толькі па Дадатку 13 да гэтай канвенцыі. У выніку, як паведаміў эксьперт па міжнародным праве ў юрыдычнай фірме ў Гесэне Пётр Шрам, Польшча ня мае права падаваць на апеляцыю супраць дакладу МАК ў Міжнародную арганізацыю ААН па грамадзянскай авіяцыі ў Манрэалі. Гэтая арганізацыя апеляцыю ня прыме, бо яна разглядае крушэньні толькі грамадзянскіх самалётаў. Тым часам, польскі прэм’ер-пальшавік Туск працягвае нахабна абяцаць падаць апеляцыю на даклад МАК у міжнародныя арганізацыі.”

-

У студзені 2011 года польская радыёстанцыя RMF 24 паведаміла яшчэ аб адным сведчаньні магчымага забойства палякаў, якія выжылі ў тэракце 4/10 (гл. “Jakub Opara: 3 osoby przeżyły katastrofę — tak powiedział nam ambasador Turowski; Piątek, 7 stycznia” — http://www.rmf24.pl/opinie/wywiady/kontrwywiad/news-jakub-opara-3-osoby-przezyly-katastrofe-tak,nId,316818;  па гэтым адрасе цяпер адчыняецца зусім іншы матэрыял; мы захавалі арыгінальную версію, зь яе вас і інфармуем). У ходзе інтэрвю радыёстанцыі афіцэр польскай контрвыведкі Якуб Апара (гл. фота), які прысутнічаў у смаленскім аэрапорце як афіцыйны прадстаўнік прэзідэнцкай адміністрацыі Леха Качыньскага, распавёў сярод іншага наступнае: «Я не казаў 9 месяцаў аб тым, што адбывалася ў аэрапорце, таму што мяне ніхто не пытаўся, і ўспаміны былі занадта трагічнымі. Я прыбыў у аэрапорт праз 2 гадзіны пасьля трагедыі. Там быў поўны хаос … Больш за ўсё мяне абурыла стаўленьне польскай амбасады [ведамства Сікорскага]. Цела першай асобы Польшчы валялася ў гразі 12 гадзін, а яны нават не паклапаціліся прыкрыць яго польскім сьцягам. … Я памятаю, што там прысутнічаў польскі дыпламат Томаш Туроўскі. Цёмная постаць. Калі я прыбыў у аэрапорт, ён паведаміў, што выжыла трое палякаў, потым тры машыны хуткай дапамогі даставілі іх у шпіталь у Смаленску», — указаў польскі контрвыведнік. 

-

У другой палове студзеня 2011 г. высьветлілася, што гэта Пуцін сам вырашаў, хто і якім спосабам павінен высвятляць акалічнасьці трагедыі (http://delo.ua/world/smi-polshi-putin-sam-reshal-k-150180/). Урад Польшчы быў ня толькі пасіўным удзельнікам ў гэтай справе, але не выявіў нават юрыдычных падстаў, на якіх МАК праводзіў папярэдняе сьледства. Да такога меркаваньня прыйшлі СМІ Польшчы падчас аналізу рапарта МАК. Урад Польшчы да гэтага часу не паведаміў, калі і пры якіх абставінах ён пагадзіўся на абраную МАКам працэдуру высьвятленьня акалічнасьцяў катастрофы. Невядома таксама, ці была гэта вусная дамоўленасьць або пісьмовая. Пазьней Туск сам сказаў, што няма дакумента, які пацьвярджае згоду Польшчы на выкарыстаньне чыкагскай канвенцыі пры рассьледаваньні МАК. Туск пацьвердзіў, што гэта расейскі бок абраў канвенцыю і дадаў, што калі б улады Польшчы павінны былі яшчэ раз прымаць рашэньне, «то наш парадак дзеяньняў і прынятыя працэдуры былі б ідэнтычнымі, бо лепшых няма».

-

Юрыст Марцін Дубенскі — муж дачкі Качыньскага Марты — сцьвярджае, што падзеньне самалёта Ту-154 не было выпадковасьцю, і ўжо тым больш прычынай катастрофы не зьяўляецца памылка пілотаў. «Мы блізкія да зьвестак, што гэта было наўмыснае забойства(http://www.globalpost.com/dispatch/poland/110112/poland-lech-kaczynski-plane-crash-russia;  http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/17/78270.shtml). Патэнцыяльная перамога Леха Качыньскага ў прэзідэнцкіх выбарах, помста за яго падтрымку Грузіі ў вайне з Расеяй і яго палітыка ў адносінах з ЕЗ, верагодна, і паслужылі падставай для Расеі запланаваць яго забойства», — цытуе словы Дубенскага польскае агенцтва Thenews.pl. Дубенскі дадае, што яго меркаваньне грунтуецца на зьвестках Цэнтральнай польскай лабараторыі.

-

17 студзеня 2011 году Антоні Мацэрэвіч — кіраўнік польскай парламенцкай камісіі па рассьледаваньні катастрофы пад Смаленскам — заявіў, што справаздача МАК не паказвае ні адной рэальнай прычыны катастрофы (http://smolensk-2010.pl/2011-01-17-raport-mak-nie-wskazuje-ani-jednej-prawdziwej-przyczyny-katastrofy-smolenskiej.html).

-

20 студзеня 2011 г. брат Леха Качыньскага, Яраслаў, дэманстратыўна пакінуў залу пасяджэньняў сойму пасьля таго, як завяршыў свой ​​выступ прэм’ер-пальшавік Туск (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/20/78345.shtml). Выступ пальшавіка (гл. фота), у якім ён казаў аб недапушчальнасьці разьдзіманьня «халоднай вайны» паміж Расеяй і Польшчай з-за авіякатастрофы пад Смаленскам, быў сустрэты дэпутатамі воклічамі “Ганьба!”. Туск, выступаючы перад дэпутатамі, заявіў, што апазіцыйныя сілы, якія настойвалі на абмеркаваньні сапраўднай прычыны сьмерці Леха Качыньскага і 95 высокапастаўленых прадстаўнікоў польскай эліты, нібыта хочуць не знайсьці праўду аб трагедыі 10 красавіка 2010 года, а нажыць сабе ворага ў асобе Расеі.

-

«Для Польшчы лепш ведаць праўду, і ня мець вайны, чым ведаць праўду і мець вайну», — гэтая фраза, вымаўленая прэм’ерам Польшчы Дональдам Тускам ў польскім Сейме, выклікала сапраўдную буру (http://www.inosmi.ru/poland/20110129/166059507.html). Галоўнае, што вынікае зь яе, гэта тое, што Туск… ведае праўду.

-

У самым пачатку лютага 2011 года стала вядома, што знойдзеныя на месцы катастрофы тэлефоны, карты памяці і лаптопы, якія пазьней былі перададзены польскаму боку, кімсьці ўключаліся, правяраліся і пасьля 10 красавіка 2010 года (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po04.txt).

-

Каля 10 гадоў таму ў смаленскім аэрапорце пры заходзе на пасадку ва ўмовах туману курсам 259 градусаў разьбіўся самалёт Іл-76. Тады быў аддадзены загад авіядысьпетчарам ва ўмовах туману саджаць самалёты толькі курсам 79 градусаў – з супрацьлеглага ад яра боку (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po21.txt). Чаму авіядысьпетчары парушылі гэты загад 10 красавіка 2010 года? – цяпер гэта яшчэ адна дзіўная загадка.

-

Зь лютага 2010 г. вось па гэтым адрасе — http://www.youtube.com/watch?v=26YwnQijaOg&feature=player_embedded – можна паглядзець 10-хвілінны фільм, зьняты напэўна супрацоўнікам расейскай пракуратуры, МЧС ці ФСБ, які паказвае абстаноўку на месцы ў першы дзень рассьледваньня смаленскай авіякатастрофы. На сярэдзіне 9-й хвіліны голас за кадрам наіўна пытаецца: “А дзе ўвогуле корпус?..”

А вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=hbhnY8ITPvU – стала магчымым паглядзець 6-хвілінны фільм “Гэта праўда. Гэта ня праўда” з англійскімі субтытрамі. У фільме сярод іншага паказаны падрыў тэрмабарычнага снарада, частка славутага фільму забітага ў Кіеве ўкраінскага журналіста Андрэя Мендэрэя (з гукамі стрэлаў і, на жаль, мацюкамі), а таксама атмасьфера ў розных высокіх кабінетах і залах…

- 

8 лютага “Газета польска” падала артыкул, у якім прыводзяцца доказы таго, што МАК зманіпуляваў даныя чорных скрынак з самалёту прэзідэнта Польшчы (http://gazetapolska.pl/artykuly/kategoria/57/4580). 

-

У канцы лютага польскі журналіст, які праводзіць прыватнае рассьледваньне і выступае пад нікам “Плюшачак”, напісаў на сваім сайце (http://www.pluszaczek.com/2011/02/19/czarne-skrzynki-prezydenckiego-tupolewa-%E2%80%93-i-znowu-kopiowanie-%E2%80%93-czesc-xiii/#more-5771): «Колькі разоў можна капіяваць адны і тыя ж даныя? [маюцца на ўвазе запісы чорных скрынь – Рэд.] Ну, адзін раз, максімум, два. Аднак дадзеныя па ўрадавым Тупалеве капіююцца так часта, што ў Польшчы ўрэшце павінна быць “правільная копія” зьмесьціва чорных скрынь. … Складаецца ўражаньне, што адбываецца не капіяваньне, а абнаўленьне дадзеных. Арыгіналы чорных скрынь [пры гэтым] ляжаць у сейфе ў Маскве. Сейф запламбаваны. Таму не зразумела, што і адкуль капіюецца”.

-

Варшаўская газета Nasz Dziennik апублікавала інтэрвю з былым афіцэрам ЦРУ Юджынам Поцітам — амерыканскім эксьпертам, прэзідэнтам ветэранаў амерыканскай выведкі. Падаем адказы спадара Поціта не некаторыя пытаньні журналіста (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110222&typ=po&id=po09.txt):

- Калі Вы пачулі пра аварыю польскага самалёта пад Смаленскам, якой была ваша першая думка?

- Я прачытаў пра гэта спачатку ў «Вашынгтон пост», і неўзабаве па тэлевізары на адным з каналаў я ўбачыў кадры. Калі я даведаўся, што забілі так шмат людзей на самым высокім ўрадавым узроўні Польшчы … я адразу падумаў, што за гэтай катастрофай стаяць расейцы. Гэта нагадала мне ўсю савецкую гісторыю, відавочныя і таемныя палітычныя забойствы, іх больш раньнія аперацыі з маніпуляваньнем радыёмаяком, зьнішчэньне карэйскага авіялайнера рэйса 007 [1 верасня 1983] і многае іншае.

- Які ваш досьвед з аперацыямі савецкай тайнай паліцыі супраць самалётаў «варожай» краіны?

- Падчас халоднай вайны, 2 верасьня 1958 года, расейцы завабілі радыёмаяком самалёт Геркулес З-130 амерыканскіх ВПС на тэрыторыю Арменіі, якая ў той час ўваходзіла ў склад Савецкага Саюзу, дзе ён быў імгненна зьбіты расейцамі. Другі наш самалёт, Boeing РБ-47, пралятаў над міжнароднымі водамі Баранцавая мора, быў уведзены ў зман, накіраваны ў бок Расеі й зьбіты савецкімі зьнішчальнікамі з Мурманска 1 ліпеня 1960 г.

- Ці можа быць выкарыстана сёньня гэтая тэхналогія супраць абсталяванага сучаснай апаратурай самалёта?

- Без сумневу. У выпадку Смаленска, Ту-154М паляцеў на маяк, спадзеючыся, што хутка убачыць зямлю. Між тым, самалёт адхіліўся ад правільнага курсу налева і знаходзіўся на няправільнай вышыні. І, нарэшце, паваліўся значна лявей трасы, якая вядзе на ўзлётна-пасадкавую паласу. Маяк быў ссунуты налева, а дысьпетчар запэўніваў, што машына знаходзіцца на правільным курсе. У падобных абставінах абрынецца кожны самалёт, незалежна ад яго абсталяваньня.

- Вас не зьдзіўляе стаўленьне польскіх уладаў, якія дазволілі рускім ўзяць на сябе ўсё сьледства па Смаленску?

- Я ня зьдзіўлены такім падыходам новага польскага ўраду. Ён складаецца з прарасейскіх палітыкаў, якія ня бачаць ніякіх праблем у тым, што расейцы захапілі ў свае рукі ўсё рассьледаваньне. Мне проста цікава, няўжо ніхто зь іх не падумаў, што расейцы не правядуць ніякага годнага даверу рассьледаваньня і абвінавацяць ва ўсім толькі пілота [а тут бачна ўжо наіўнасьць амерыканца. – Рэд.]. Я з самага пачатку думаў, што так і будзе і не чакаў ніякіх іншых высноў, бо я ведаю рускіх.

- Гаворачы аб прычынах гэтай катастрофы, вы не баіцеся казаць аб магчымасьці наўмыснага выкліку імі катастрофы? У Польшчы такія погляды лічацца экстрэмісцкімі.

- Я спрабую прасачыць матывы рускіх. Я лічу, што, прынамсі, было два важных матывы забойства. Па-першае, рускія маглі спалохацца неспрыяльнага ўражаньня сусветнай грамадскай думкі, якое магло паўстаць, калі б у цырымоніі ў Катыні прыняў удзел Прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі. Па-другое, яны хацелі вывесьці Польшчу з краін-удзельніц НАТА і падпарадкаваць яе прарасейскай уладзе. Шкада, што так шмат людзей з каманды Качыньскага апынуліся ў адным самалёце. Аб чым яны думалі? … НАТА страціла аднаго з самых моцных саюзнікаў.

- Ці існуе верагоднасьць таго, што праўда аб катастрофе калі-небудзь выявіцца?

- Да праўды заўсёды цяжка дакапацца ў тых выпадках, калі замяшаныя расейцы. Яны добра ўмеюць хаваць праўду. Не забывайце аб тым, што здарылася з Катыньню. Яны працягвалі сцьвярджаць, што вінаватыя немцы, нават дзесяцігоддзі пасьля выяўленьня доказаў іх злачынстваў. Яны ведаюць, што калі штосьці адмаўляць пасьлядоўна на працягу доўгага часу, то знойдуцца дурні, якія ім павераць. На дадзены момант я ня веру, што будуць раскрытыя сапраўдныя абставіны 10 красавіка. І так будзе працягвацца вельмі доўга. Больш за тое, цяпер таксама ня лепшы час для Злучаных Штатаў, каб яны нешта зрабілі на гэты конт. Мы занадта занятыя сваімі справамі: у нас крызіс, вайна з тэрорам й іншыя праблемы. Як кажуць у Амерыцы: у нас занадта поўная талерка [чарговая ці то наіўнасьць, ці то адмазка – Рэд.].

-

Прайшоў амаль год, а “Расея” баіцца перадать Польшчы чорныя скрыні (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/20/80104.shtml). Расейская генпракуратура ігнаруе запыты польскіх сьледчых аб перадачы «чорных скрынь» польскага ўрадавага самалёта Ту-154 польскаму боку. Аб гэтым піша польская газета Rzeczpospolita, адзначаючы, што без доступу да арыгіналаў запісаў эксьперты ня могуць завяршыць дасьледаваньне сапраўднасьці раней агучаных гутарак у кабіне пілотаў. Газета адзначае, што польскія сьледчыя зьвярнуліся да расейцаў з просьбай прадаставіць «чорныя скрыні» яшчэ ў дзень катастрофы 10 красавіка 2010 года, але тыя да гэтага часу іх не перадалі. Rzeczpospolita адзначае, што польскія сьледчыя, якія спачатку прасілі перадаць арыгіналы чорных скрынь, пазьней прасілі хоць бы аб магчымасьці «пазычыць» іх на 60 дзён, а ў апошнім запыце яны прасілі дапусціць эксьпертаў да дасьледаваньня скрынь. Польскія эксьперты лічаць, што пілоты не спрабавалі пасадзіць самалёт, а — па пакуль нявысьветленых прычынах — не пасьпелі выйсьці на так званы «другі заход».

-

Пальшавіцкі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў, што польскія сьледчыя больш не разглядаюць версію, згодна зь якой прэзідэнцкі Ту-154 разьбіўся ў выніку тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/02/80408.shtml). «Мы не знайшлі доказаў, якія маглі б гэтую версію пацьвердзіць», — распавёў пальшавік. Па цьвержаньні Шэрамета, “вайсковыя пракуроры спыняюць рассьледаваньне акалічнасьцяў катастрофы, і зараз гэтым пытаньнем зоймуцца грамадзянскія сьледчыя». На рассьледаваньні версіі тэракту настойвала польская апазіцыя.

-

Напярэдадні першай гадавіны катастрофы пад Смаленскам старшыня Еўрапарламенту Ежы Бузэк на адкрытай сесіі ў Страсбуры зрабіў намёк, што Качыньскі й іншыя маглі быць забіты. Як паведамляе афіцыйны сайт Еўрапарламенту (http://www.europarl.europa.eu/news/es/pressroom/content/20110404IPR16938/html/Apertura-de-la-sesi%C3%B3n), Бузэк заявіў, што яму ўсё яшчэ невядома, што стала прычынай катастрофы пад Смаленскам, якая забрала жыцьці 96 чалавек. “Мы чакаем далейшай інфармацыі па гэтай тэме”, — дадаў ён.

-

Напярэдадні першай гадавіны трагедыі пад Смаленскам брат-блізнюк нябожчыка прэзідэнта і лідар правакансерватыўнай партыі «Права і справядлівасьць» Яраслаў Качыньскі зноў абвінаваціў прэм’ер-міністра Дональда Туска ў тым, што ён за тры дні да падзеньня Ту-154 наведаў Катынь, каб сустрэцца з Пуціным (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/07/80522.shtml). На думку Качыньскага, успыхнуў скандал, які наўпрост прывёў да катастрофы, бо Туск «з дапамогай Пуціна задумаў інтрыгу супраць уласнага прэзідэнта». Тым самым Качыньскі фактычна абвінаваціў Туска і Пуціна ў змове супраць прэзідэнта Польшчы, якая і прывяла да яго забойства.

-

7 красавіка 2011 года ў сеціве зьявіўся першы сьледчы фільм аб трагедыі пад Смаленскам (фільм у 5 частках можна паглядзець тут:  http://www.youtube.com/watch?v=_RjaBrqoLmw&feature=player_embedded  і тут: http://www.pluszaczek.com/2011/04/07/katastrofa-tu-154m-10-04-2010-%E2%80%93-anita-gargas-pierwszy-film-sledczy/#more-5915). Адным з самых цікавых момантаў фільму зьяўляецца інтэрвю з маці Леха Качыньскага. «Я баюся, што гэта не была звычайная катастрофа … Я бачыла вельмі жудасны сон. Самалёт майго сына быў атакаваны ў паветры”, — кажа яна пра час, калі ёй яшчэ не было вядома пра трагедыю. Загадкава гучаць словы маці Качыньскіх аб пальшавіцкім сьледстве і пра тое, што расейцы да гэтага часу не вярнулі палякам самапісцы і не перадалі копіі многіх пратаколаў ускрыцьця: «Калі лічыць, што яны ня ведаюць праўду, то, як уяўляецца, яны адчуваюць перад ёй прынамсі страх. Ці яны ведаюць праўду і таму яшчэ больш баяцца?». Для Ядвігі Качыньскай ужо адзін факт разразаньня Тупалева расейскімі салдатамі на часткі даказвае, што «хтосьці вельмі моцна зацікаўлены ў замятаньні сьлядоў».

-

Па паведамленьнях з Варшавы (http://derstandard.at/1301874259631/Zeit-der-Einheit-in-Trauer-ist-vorbei; http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=776475), вечарам 9 красавіка палякі правялі дэманстрацыю перад пасольствам Расеі. Дэманстранты трымалі транспаранты «Пуцін — забойца!«, «Пуціна — у Нюрнберг!», «Толькі праўда пра Смаленск і Катынь можа нас аб’яднаць, хлусьня — ніколі», «Туск — здраднік!». Дэманстранты патрабавалі ад расейскіх дыпламатаў вярнуць Польшчы абломкі самалёта прэзідэнта, «чорныя скрыні» й іншыя доказы. Перад амбасадай было спалена пудзіла Пуціна. Пры спаленьні (гл. фота) палякі выкрыквалі: «Забойца!».

Удзельнікі акцыі таксама трымалі польскія сьцягі, партрэты папы Яна Паўла 2-га і сьвятара Ержы Папялушкі, закатаванага, а затым забітага ў 1980-х.

Дэманстранты нагадалі, што 9 красавіка 2011 г. расейцы скралі з часовага помніка ахвярам авіякатастрофы 4/10 шыльдачку з надпісам: «прэзідэнт Качыньскі памёр па дарозе на 70-ю гадавіну савецкага генацыду ў дачыненьні да ваеннапалонных, афіцэраў польскай арміі». Цяпер шыльдачка, якая ўжо напісана на дзьвюх мовах — рускай і польскай — кажа толькі пра авіякатастрофу і зусім не згадвае Катыньскі расстрэл.

Пасьля дэманстрацыі каля пасольства Расеі частка палякаў адправілася да палаца Бельведэр — рэзідэнцыі пальшавіцкага прэзідэнта Камароўскага, і таксама правяла там дэманстрацыю. Палякі выкрыквалі: «Камароўскі — здраднік Польшчы!», «Тут табе Польшча, а не Масква!».

Акцыя была арганізавана групай Akcja Alternatywna Naszość.

-

10 красавіка па ўсёй Польшчы прайшлі жалобныя мерапрыемствы з нагоды першай гадавіны гібелі польскага ўрадавага Ту-154М. Афіцыйныя мерапрыемствы пачаліся ў 8:41 па мясцовым часе — гэта дакладны час, калі разьбіўся самалёт. Яраслаў Качыньскі, брат забітага прэзідэнта, байкатаваў афіцыйныя памятныя мерапрыемствы, бо цяперашні пальшавіцкі ўрад ня хоча ведаць ўсю праўду аб авіякатастрофе (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103087,9410368,Wiec_przed_Palacem___Walczyl_o_Polske_i_moze_dlatego.html). Ён выказаў шкадаваньне, што пракуратура Польшчы адпрэчыла версію аб забойстве яго брата расейцамі. Аднак ён прыняў удзел у мітынгу пратэсту перад прэзідэнцкім палацам Камароўскага ў Варшаве. У мітынгу ўдзельнічала больш за 7 тысяч чалавек (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103085,9410782,7_tys__osob_sluchalo_przemowienia_Jaroslawa_Kaczynskiego.html). Падчас выступу Качыньскага адзін з дэманстрантаў выгукнуў: «Свабодная Польшча!» («Wolna Polska!»). Качыньскі адказаў: «Так, свабодная», — і дадаў, што наступная гадавіна 10 красавіка стане ня толькі днём памяці аб крушэньні самалёта, але таксама «днём абуджэньня палякаў» [што ж, хацелася б, але, наколькі мы ведаем палякаў, нічога падобнага хутчэй ня будзе; дарэчы, да 10 красавіка чакаць засталося зусім нядоўга… - Рэд.].

-

16 красаківа Еўрапарламент забараніў усе надпісы да фатаграфій, датычных 4/10 на фотавыставе, якая адбывалася ў яго будынку ў Брусэлі (http://smolensk-2010.pl/2011-04-12-cenzura-w-parlamencie-europejskim.html). СМІ падаюць прыклад аднаго з такіх надпісаў: «Расейцы нішчылі абломкі самалёта, які ўпаў 10 красавіка 2010 году ў Смаленку. Афіцэр ломам выбівае шкло самалёта (гл. фота ўнізе) і паказвае жэст радасьці сваім таварышам. Падобная дзейнасьць цалкам несумяшчальная з прынятымі ў ЕС прынцыпамі рассьледаваньня авіякатастроф». Адказная за правядзеньне выставы прадстаўніца Еўрапарламенту нязграбна патлумачыла абуральную палітычную цэнзуру тым, што «надпісы адуважваюць гледачоў ад разгляду фатаграфій».

[хочам зьвярнуць асаблівую ўвагу, што пры вялікай раскіданасьці частак самалёта і фактычна зьнікненьня большай часткі фюзеляжа (якая пры гэтым не згарэла) разам з усім, што там было (людзі, крэслы), каля кабіны пілотаў і, верагодна, у іх кабіне захавалася цэлым нават шкло; такога спалучэньня фактаў ня можа быць, калі б увесь самалёт разам бразнуўся аб зямлю (тады б ён пры моцным удары аб зямлю альбо ўвесь рассыпаўся на кавалачкі, і цэлага шкла нідзе не было, альбо пры слабым удары яго фюзеляж быў бы пашкоджаны ня больш, чым кабіна ці крылы);  зато такое спалучэньне прыкмет пашкоджаньня, якое назіралася фактычна, цалкам магчымае, калі ў паветры, але каля зямлі, заднюю частку корпуса самалёта разарвала нейкая моцная сіла. – Рэд.]

-

20 красавіка 2011 г. польскі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў журналістам: «Польскі бок не атрымаў ад расейскай пракуратуры ўсіх дакументаў, якія прасіў у расейскага боку — у тым ліку важныя дакументы, якія тычацца стану аэрадрома ў Смаленску і абавязкаў дысьпетчараў» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/20/80876.shtml).

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем варшаўскага выданьня «Наш Дзёньнік» (http://smolensk-2010.pl/2011-04-21-dziennikarze-w-korkociagu-koronczika.html), расейскія «сьпецыялісты па смаленскай авіякатастрофе» Аляксандр Карончык і Сяргей Амелін, на паказаньні якіх спасылаюцца расейцы, аказаліся банальнымі агентамі-дэзынфарматарамі.

-

У адпаведнасьці з травеньскім выданьнем варшаўскай газеты Gazeta Polska (http://smolensk-2010.pl/2011-05-07-rosjanie-zacieraja-slady-po-eksplozji.html), у незалежнай польскай парламенцкай камісіі, якая самастойна рассьледуе авікатастрофу, з кожным днём зьяўляецца ўсё больш доказаў, што самалёт быў падарваны ў паветры.

Расейцы зьнішчалі доказы. Зьнішчэньне адбывалася да таго, як яны «прыступілі да вывучэньня абломкаў». Намесьнік кіраўніка парламенцкай камісіі Антоні Мацэрэвіч  (гл. фота) паведаміў, што расейцы зьнішчылі абломкі, каб схаваць факт, што самалёт выбухнуў у паветры. Ён паведаміў «Газеце польскай»: «Зьяўляецца ўсё больш доказаў таго, што Ту-154 быў зьнішчаны ў паветры, да яго кантакту зь зямлёй. Мы перагледзелі сотні фатаграфій зь месца крушэньня, бачылі абломкі самалёта. На падставе гэтага я магу сказаць, што самалёт не паваліўся на зямлю, а проста распаўся на часткі».

З аналагічнай заявай выступілі ў «Газеце польскай» польскія тэхнічныя сьпецыялісты. Яны паказалі, што перад крушэньнем быў моцны выбух. Калі б яго не было, то выраблены з дзюралюмінію самалёт разваліўся б толькі на некалькі буйных частак, фюзеляж быў бы скамечаны, але не распаўся б на велізарную колькасць дробных кавалачкаў.

Доказам таго, што расейцы падарвалі самалёт у паветры, зьяўляецца таксама інфармацыя па бартавым кампутары. Паводле дакладу МАК, ён спыніў працу ў 15 метрах над зямлёй у 10:41:05. Праблема тут у тым, што менавіта ў гэты самы час самалёт сутыкнуўся з зямлёй. Як можа быць, што кампутар мог адначасова знаходзіцца ў 15 метрах над зямлёй і непасрэдна на зямлі?

Больш за тое, МАК падае каардынаты кампутара і месца крушэньня. І яны знаходзяцца адна ад адной на адлегласьці 140 метраў, хоць павінны знаходзіцца ў адным і тым жа месцы. Калі на кампутар спынілася падача сілкаваньня, Ту-154 знаходзіўся ў 60 метрах ад месца першага ўдару аб зямлю і ў 160 метрах ад мяжы пасадачнай паласы. Мацэрэвіч паказаў: «Выпадзеньне сілкаваньня кампутара зьяўляецца адным з найважнейшых элементаў версіі распаду самалёта да сутыкненьня з зямлёй».

У тэксьце дакладу МАК гаворыцца аб кавалку левага гарызантальнага стабілізатара на вышыні руля. Гэты элемент аддзяліўся ад самалёта да сутыкненьня з зямлёй і менавіта ў тым месцы, дзе быў зарэгістраваны кампутар. Гэта дае падставу меркаваць, што самалёт быў падарваны ў паветры, асабліва ў святле паводзінаў рускіх, якія па вядомых толькі ім прычынах перацягнулі паміж 11 і 12 красавіка гэтую дэталь на 50 метраў на месца першага ўдару аб зямлю.

Мацэрэвіч таксама адзначыў, што польскія сьледчыя былі пазбаўленыя магчымасьці даследаваць абломкі самалёта з-за скандальнага рашэньня Туска перадаць усё сьледства рускім. Для гэтага Туск нават сьпецыяльна пасьпяшаўся прыехаць у Смаленск і згаварыцца з Пуціным, — піша Gazeta Polska.

-

У канцы траўня польскае выданьне “Факт” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-05-18-rosja-nie-chce-oddac-nam-broni-oficerow-biura-ochrony-rzadu-ktorzy-zgineli-w-smolensku.html): «Па сканчэньні больш за год пасьля Смаленскай трагедыі польскія пракуроры ня могуць дамагчыся ад расейцаў вяртаньня зброі афіцэраў БОР, якія знаходзіліся на борце Тупалева, хоць яны прасілі расейцаў вярнуць зброю адразу ж пасьля крушэньня. Нават самая складаная балістычная эксьпертыза доўжыцца максімум два месяцы. Навошта тады рускім гэта зброя?!»

Няўжо на ёй засталіся доказы таго, што БОРаўцы адстрэльваліся?

-

Па паведамленьнях СМІ, Абама, які знаходзіўся з канцы траўня ў еўрапейскім турнэ, падчас свайго двухдзённага візіту ў Польшчу планаваў сустрэцца з часткай сваякоў ахвяраў смаленскага тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/27/81931.shtml). Аднак сустрэча Абамы адбылася толькі з «паліткарэктнай» часткай сваякоў. Між тым, «палітНЕкарэктныя» сваякі хацелі спытаць Абаму: чаму ЗШАпа сваёйініцыятывене прыняліўдзел урассьледаваньнікатастрофы?І ці вядомаяго адміністрацыішто-небудзь аб прычынахкатастрофы?

Месяцам раней польскія дэпутаты Ганна Фатыга (былы міністар замежных спраў Польшчы) і Антоні Мацэрэвіч наведалі ЗША. Там яны перадалі будучаму галаве камітэту па міжнародных справах амерыканскага Кангрэсу петыцыю з заклікам арганізаваць міжнародную сьледчую камісію. Пад дакументам паставілі свае подпісы больш за 300.000 палякаў.

-

Таксама ў канцы траўня кіруючая кааліцыя пальшавіцкіх партый PO і PSL заблакавала абвяшчэньне ў Сейме інфармацыі аб тым, што пасьля так званага «грузінскага інцыдэнту» 2008 году таемная паліцыя Польшчы ABW, інфільтраваная агентамі Масквы, вяла незаконнае сачэньне за пазьней забітымі прэзідэнтам Качыньскім, яго жонкай і работнікамі яго сакратарыяту (http://smolensk-2010.pl/2011-05-27-abw-poza-kontrola.html).

-

Пасьля перакладу на польскую мову расейцамі дакументацыі, дасланай польскаму боку, высьветлілася, што там адсутнічаюць пратаколы ўскрыцьця некалькіх ахвяр смаленскай трагедыі (http://smolensk-2010.pl/2011-06-01-wciaz-brakuje-kilku-protokolow-z-sekcji-ofiar-katastrofy-smolenskiej.html). Раней расейцы заяўлялі, што перадалі ўсе матэрыялы.

-

У чэрвені 2011 г. у Варшаве пачаўся працэс (http://smolensk-2010.pl/2011-06-03-ruszyl-proces-lustracyjny-tomasza-turowskiego.html) над былым польскім дыпламатам Томашам Туроўскім (дарэчы, пра гэтага чалавеку ўжо ўзгадвалася вышэй; гл. фота, на якім Туроўскі хаваецца). Судзілі, аднак, яго не за падзеі 04/10, а за тое, што падчас расейскай акупацыі Польшчы ён працаваў у камуністычных карных структурах і схаваў гэта ад уладаў новай Польшчы — былым польскім чэкістам па законе аб люстрацыі катэгарычна забаронена працаваць на дзяржаўнай службе.

У 1975 годзе Туроўскі быў укаранёны ў ордэн езуітаў і пасланы ў Ватыкан. Адтуль ён слаў шпіёнскія данясеньні аб неафіцыйнай дзейнасьці каталіцкай царквы ў краінах, якія знаходзіліся пад расейскай акупацыяй. У 1993 годзе ён стаў служачым польскага МЗС. У 2007 годзе быў адтуль звольнены па законе аб люстрацыі.

Самае таямнічае пачынаецца 14 лютага 2010 года, калі міністар МЗС Польшчы Сікорскі зноў узяў Туроўскага на працу ў польскі МЗС і накіраваў дыпламатам у Маскву (за 2 месяцы да забойства Качыньскага). Менавіта Туроўскі адказваў за арганізацыю прылёту ў Смаленск Туска 7 красавіка і Качыньскага 10 красавіка 2010 года. І толькі ў сьнежні 2010 г. яго зноў выгналі з МЗС пасьля пратэстаў з боку Інстытута нацыянальнай памяці Польшчы.

-

Па даных аднаго з польскіх інфармацыйных агенцтваў (http://polskaweb.eu/die-kaczynski-smolensk-verschwoerung-633211.html) журналісты польскай газеты «Наш дзёньнік» высьветлілі, што расейскіх эксьпертаў, якія ўдзельнічалі ў ідэнтыфікацыі цела Качыньскага… не існуе.

Агенцтва перадае: «Неўзабаве пасьля поўначы 10 красавіка 2010 г. і праз больш чым 12 гадзін пасьля крушэньня самалёта на вайсковым аэрадроме Смаленск-Паўночны, згодна з афіцыйнымі расейскімі й польскім данымі, пачаліся ідэнтыфікацыі ахвяр. Разам з трыма польскімі дыпламатамі, а таксама двума целаахоўнікамі былога польскага прэзідэнта ідэнтыфікацыю цела Леха Качыньскага рабілі расейскі пракурор зь генпракуратуры Рахматулін і два расейскія эксьперты Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў (якія пасьля складаньня пратаколу хутка зьніклі).

Усе, хто ўдзельнічаў у ідэнтыфікацыі Леха Качыньскага, у тым ліку перакладчык, павінны былі падпісаць пратакол, дзе падаць свае адрасы і даныя бацькоў. Пасьля таго, як пратакол ідэнтыфікацыі загінулага прэзідэнта быў перададзены ў Варшаву і ў прэсе зьявілася яго копія, выявілася, што «эксьперты» Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў назвалі сваім бацькам Аляксея Ўладзіміравіча з населенага пункту Віднае.

На падставе гэтай інфармацыі журналісты «Нашага Дзёньніка» адправіліся ў Расею, у Віднае. У ходзе рассьледаваньня было ўстаноўлена тое, што і меркавалася з самага пачатку: ні адзін з «экспертаў» не пражываў па ўказаных імі адрасах. Суседзі, якія дзесяткі гадоў пражывалі побач, ня ведалі «эксьпертаў», як і асоб са зьнешнасьцю тых, хто падпісваў пратакол.

У сувязі з гэтым па міжнародным праве ідэнтыфікацыя Качыньскага лічыцца несапраўднай…

-

Газета «Рэчпаспаліта» ад 14 чэрвеня паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-15-tajne-zdjecia-satelitarne-okolic-smolenska.html), што польская вайсковая контрвыведка пацьвердзіла, што ў красавіку 2010 года яна атрымала ад ЗША сакрэтныя спадарожнікавыя здымкі смаленскага аэрапорта і адразу ж перадала іх у пракуратуру. Пракуратура ў сваю чаргу адзначыла, што амерыканцы перадалі інфармацыю з вырабленага ў ЗША спадарожнікавага навігацыйнага абсталяваньня, устаноўленага на зьнішчаным самалёце.

Па зьвестках, якія праніклі ў польскі друк, пальшавікі нібыта прасілі амерыканскія сьпецслужбы даслаць ім запісы радыёперахопу перамоваў расейцаў у раёне Смаленска і падрабязна растлумачыць тэхналогію стварэньня штучнага туману, які мог выкарыстоўваўся расейцамі.

Але ў цэлым бачна, што сьпецслужбы ЗША ня надта сьпяшаюцца дзяліцца з пальшавікамі сакрэтнай інфармацыяй па падзеях 4/10.

-

У чэрвені 2011 пальшавіцкі прэзідэнт Камароўскі ўзнагародзіў кіраўніка БОРа — службы прэзідэнцкай аховы — генерала Марыяна Яніцкага (гл. фота) другой зоркай на пагоны (http://smolensk-2010.pl/2011-06-18-motyw-awansu-gen-mariana-janickiego.html).

Антоні Мацэрэвіч, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні верагоднага тэракту 4/10, адзначыў у сувязі з гэтым, што менавіта Яніцкі адказваў за візіт забітага прэзідэнта Польшчы Качыньскага ў Смаленск. Заслугі яго перад пальшавікамі заключаюцца ў тым, што афіцэры БОРа не аглядзелі аэрапорт, пасадкавую паласу і кантрольную вежу перад прызямленьнем прэзідэнцкага самалёта, не праверылі расейскіх авіядысьпетчараў (як забясьпечваецца бясьпека і як гэтыя «дысьпетчары» выконваюць свае абавязкі). Дзякуючы Яніцкаму, на аэрадроме пры прызямленьні Ту154М не было… ні аднаго афіцэра БОРа. Мацэрэвіч таксама адзначыў, што супраць Яніцкага за невыкананьне ім службовых абавязкаў вядзецца рассьледаваньне пракуратурай, якое яшчэ не завершана.

-

Таксама ў чэрвені адно з полькіх выданьняў са спасылкай на СМІ ў Маскве паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-17-aresztowani-pod-zarzutem-korupcji-i-planowania-zabojstwa.html%D1%81%D0%BE; цяпер па гэтым адрасе адчыняецца іншы, ня менш цікавы матэрыял), што за буйныя фінансавыя злоўжываньні былі арыштаваныя расейскія афіцэры Галоўнага вайскова-медыцынскага ўпраўленьня МА Расеі. Гэта былі тыя самыя афіцэры, якія складалі медыцынскае заключэньне аб ускрыцьці польскага генерала Анджэя Бласіка, загінулага разам зь іншымі ў магчымым тэракце 4/10. Тады галоўны ўрач Мінабароны РФ генерал Аляксандр Белевіцін і яго намесьнік палкоўнік Аляксей Нікіцін напісалі ў пратаколе ўскрыцьця польскага генерала Анджэя Бласіка, што той “быў п’яны”. Далей расейская прапаганда ў сваю чаргу галаслоўна распавяла, што «п’яны Бласік сядзеў за штурвалам польскага вайсковага Ту-154М з Качыньскім і таму самалёт разьбіўся».

Зьдзейсьніўшы службовы падлог, генерал Белевіцін і палкоўнік Нікіцін ўявілі, што яны цяпер, зрабіўшы такую вялікую справу для Вялікай Расеі, могуць красьці не па чыне… і скралі больш за 2 мільёны даляраў.

-

У інтэрвю варшаўскаму выданьню «Факт» (http://wiadomosci.wp.pl/kat,18011,title,Niech-Obama-da-nam-zdjecia,wid,13513467; цяпер па гэтым адрасе вісіць паведамленьне: “Няма такой старонкі”) Рафал Рагальскі -  адвакат сям’і загінулага прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, фактычна обвінаваціў Абаму ў спрыяньні расейцам. Рагальскі сярод іншага сказаў:

«Яраслаў Качыньскі асабіста падрыхтаваў ліст да Абамы з просьбай аб прававой дапамозе ў рассьледаваньні Смаленскай трагедыі. Ён валодае поўнай інфармацыяй аб вядзеньні польскага сьледства. Ліст быў дасланы амерыканскім уладам, аднак прававой дапамогі й перш за ўсё перадачы найбольш важнай інфармацыі не было. Асабліва ў сувязі з тэндэнцыйным і несумленным дакладам расейскага МАК.

Прэзідэнт ЗША мог зрабіць вельмі многае для рассьледаваньня Смаленскай трагедыі. Ён мог загадаць сваім падначаленым забясьпечыць поўнае супрацоўніцтва з польскімі вайсковымі пракурорамі, мог загадаць ім перадаць спадарожнікавыя здымкі, на якіх былі засняты апошнія хвіліны Тупалева. У польскіх пракурораў ёсьць толькі спадарожнікавыя фота смаленскага аэрапорта ад 5 і 12 красавіка 2010 года. Аднак для сьледства важная ў першую чаргу серыя спадарожнікавых фота самой катастрофы — канкрэтна тых момантаў часу, калі самалёт дакрануўся зямлі і непасрэдна пасьля гэтага. Зь верагоднасьцю, якая мяжуе з упэўненасьцю, можна сьмела заявіць, што такія фота былі зробленыя амерыканцамі.

Гэтыя фота маглі б аказаць вялікую дапамогу сьледству. Перш за ўсё для ўстанаўленьня дакладнай тапаграфіі й разьмешчанага там абсталяваньня. Неабходна ўлічваць, што нават радыёмаякі, усталяваныя ў смаленскім аэрапорце і наводдаль ад яго, з’яўляюцца рухомымі. Нам трэба дакладна ўстанавіць, дзе яны знаходзіліся ў момант крушэньня.

Цалкам ясна, што адмова ЗША была палітычна матываванай. ЗША ня хочуць канфліктаваць з Расеяй. Гэта таксама, вядома, датычыць адсутнасьці дапамогі ад НАТА, які не перадаў нам усю інфармацыю і матэрыялы, якія датычаць катастрофы.

Ні Туск, ні які іншы міністар да гэтага часу не выкарыстаў прававыя рычагі, якія дае нам сяброўства ў ЕЗ і НАТА для таго, каб дапамагчы польскім пракурорам і камітэту Мілера [міністар МУС Польшчы].

Расейцы разбурылі абломкі Тупалева і праводку, выбілі шкло. Гэта адбылося да таго, як на іх былі праведзены сьледчыя дзеяньні з боку расейскай пракуратуры. Пытаньне, чаму яны гэта зрабілі, — застаецца адкрытым. Магчыма, нехта хацеў зьнішчыць доказы, каб прадухіліць ці перашкодзіць прыняцьцю адпаведных мер.
Што тычыцца таго, што прычынай крушэньня мог быць тэракт, то правамоцныя ўсе версіі, пакуль яны ня будуць катэгарычна выключаны. Гэта зьяўляецца адным з асноватворных прынцыпаў крымінальнага сьледства і крыміналістыкі.

У смаленскай катастрофе загінулі таксама генералы. Гэта здарылася ў краіне, зь якой у нас маецца вельмі сур’ёзны гістарычны прэцэдэнт, у краіне, якая таксама зьяўляецца антаганістам НАТА і ЕЗ, членам якіх зьяўляецца Польшча.

Калі б на тэрыторыі Расеі разбіўся самалёт з Абамам, ніхто б не сумняваўся, што трэба праверыць найперш версію аб забойстве».

-

У самым пачатку ліпеня 2011 года стала вядома, што ў Польшчы 29 і 30 чэрвеня адбылася прэзентацыя г.зв. “Белай кнігі”, складзенай пад кіраўніцтвам кіраўніка камісіі Сейму Польшчы Антона Мацэрэвіча (http://smolensk-2010.pl/2011-06-30-druga-czesc-bialej-ksiegi-ws-katastrofy-smolenskiej.html). Кніга мае аб’ём 160 старонак і складаецца зь дзьвюх частак.

Згодна камісіі, непасрэднай прычынай катастрофы стала «імабілізацыя» самалёта на вышыні 15 метраў. Мацэрэвіч патлумачыў, што пад імабілізацыяй самалёта разумеецца, што « ўсе яго прыборы і механізмы раптам перасталі працаваць з-за спыненьня падачы сілкаваньня».

Для візіту Леха Качыньскага ў Катынь не былі прыняты неабходныя меры бясьпекі. «Белая кніга» паказвае, што рускі й польскі ўрады сьвядома прынізілі статус візіту Леха Качыньскага ў Катынь. Туск даручыў усю арганізацыю візіту былому польскаму дыпламату ў Маскве Томашу Туроўскаму — былому агенту камуністычнай тайнай паліцыі.

Згодна зь “Белай кнігай”, Туск уступіў у злачыннае пагадненьне з расейцамі, перадаўшы ім аднаасобнае права весьці сьледства па катастрофе на падставе дадатку 13 да чыкагскай канвенцыі. “Гэта не сумяшчальна ні з польскай канстытуцыяй, ні з польскімі законамі”, — адзначыў кіраўнік парламенцкай камісіі. Згодна з дакументам, Туск арганізаваў асобны візіт ў Катынь, каб дамовіцца з Пуціным аб газавай зьдзелцы у абыход Качыньскага. Гэтая здзелка абавязвала Польшчу на працягу доўгага часу купляць дарагі газ [які, дарэчы, маскалі крадуць у сібіракоў].

Злачынную дзейнасьць праявіў таксама міністар абароны Кліх, які адмовіўся ад тэндару на набыцьцё новых самалётаў для высокапастаўленых асоб, хоць за тры гады да гэтага начальнік ВПС Польшчы генерал Бласік пастаянна бамбаваў патрабаваньнямі закупкі новых машын. «Генерал, на якога зноў і зноў спрабуюць зваліць віну за трагедыю, сістэматычна зьвяртаўся да міністра з патрабаваньнем запясьпечыць бясьпеку паветранага флоту і правесьці тэндэр. Усё гэта было праігнаравана «, — указаў Мацэрэвіч. У «Белай кнізе» Кліх таксама крытыкуецца за тое, што ён перадаў рамонт Ту-154М прадпрыемству “Авіятар” у Самары, якое належыць Алегу Дзерыпаску [корышу Пуціна]. «Пасьля гэтага «рамонту» у самалёце адразу зьявіліся непаладкі», — засьведчыў Мацэрэвіч.

Ён таксама падкрэсліў, што польскую канстытуцыю найгрубейшым чынам парушыў тагачасны спікер парламенту Камароўскі, які ўзяў на сябе прэзідэнцкія паўнамоцтвы, калі яшчэ не была пацьверджана сьмерць Качыньскага. «Да гэтага часу не вядомая крыніца, спосаб перадачы і час атрыманьня надзейнай інфармацыі аб сьмерці прэзідэнта Качыньскага, на падставе якой Камароўскі пераняў яго паўнамоцтвы», — указаў Мацэрэвіч.

У «Белай кнізе» адзначаецца, што за дзень да крушэньня ад аднаго члена Еўрапарламенту паступіла папярэджаньне аб магчымым выкраданьні самалёта з аэрапорта. «Польскія сьпецслужбы й іх начальнік прэм’ер-міністр Туск ніяк не прарэагавалі на пагрозу маючага адбыцца тэракту», — адзначаецца ў кнізе.

У цэлым там рэзюмуецца 19 выпадкаў злачыннай нядбайнасьці як польскага, так і рускага бакоў.

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем “Gazeta Polska” (http://wiadomosci.wp.pl/kat,119674,title,Rzad-Tuska-ukrywa-zdjecia-satelitarne,wid,13547620,wiadomosc.html), у адной з пальшавіцкіх структур…  «згубілася» адно з самых важных сьведчаньняў па Смаленскай трагедыі.

Газета паведамляе, што гаворка ідзе аб дасланых амерыканцамі спадарожнікавых здымках з месца крушэньня самалёта, зробленых з амерыканскага спадарожніка 10 красавіка.

Пальшавіцкія сьпецслужбы — SKW (вайсковая контрвыведка), ABW (таемная палітычная паліцыя) і МУС — сцьвярджаюць, што яны атрымалі гэтыя матэрыялы ад амерыканцаў і адаслалі іх у галоўную вайсковую пракуратуру ў Варшаве. Пракуратура сцьвярджае, што яна… нічога не атрымлівала.

Сьпікер галоўнай вайсковай пракуратуры ў Варшаве палкоўнік Жэпа заявіў: «Мы ня ведаем, дзе знаходзяцца гэтыя матэрыялы, таму што яны былі прыкладзены да файла сьпецыяльнага рассьледаваньня — гэта найбольш сакрэтныя матэрыялы справы».  А міністр МУС Мілер у адказ на парламенцкі запыт ад 18 жніўня 2010 г. паведаміў 29 верасня 2010 года, што спадарожнікавыя фота з месца крушэньня ад 10 красавіка былі перададзеныя ў вайсковую пракуратуру.

Абама не стрымаў свайго перадвыбарчага абяцаньня закрыць турму ў Гуантанама і нават не наклаў вета на закон, які неабмежавана падаўжае знаходжаньне ў ёй мусульманскіх вязьняў — пішуць на гэтым тыдні заходнія СМІ (падаецца паводле http://ummanews.com/news/last- news/5040—10—————-.html).

Гуантанама — гэтае выкрыцьцё заходняга прынцыпу двайной маралі: з аднаго боку мы чуем з “Захаду” заклікі да захаваньня «правоў чалавека», а зь іншага  боку бачым парушэньне гэтых жа правоў чалавека ў дачыненьні да пэўнай катэгорыі людзей.

Споўнілася роўна 10 гадоў(!) з моманту пачатку кампаніі па барацьбе з «падазраванымі ў тэрарызьме». “11 студзеня 2002 першыя абвінавачаныя ва ўдзеле ў баявых дзеяньнях на баку маджахедаў былі дастаўлены з Афганістана ў турму на кубінскім востраве Гуантанама”, — піша «Le Figaro». “Праз 10 гадоў там застаецца, як мінімум, 171 зьняволены з амаль 800, якія пабылі ў гэтай турме. За гэты час вязьніца ператварылася ў сімвал юрыдычнага і маральнага свавольства Амерыкі”, — адзначае французскае выданьне.

Абама не стрымаў абяцаньні зачыніць турму. Больш за тое, ён нават не адмяніў закон, які ўводзіць забарону на перавод зьняволеных з Гуантанама ў амерыканскія турмы, падаўжае на неабмежаваны тэрмін знаходжаньне мусульманскіх вязьняў у турме і загадвае разглядаць справы ў ваенных трыбуналах.

«Гэта жах, — кажа Андрэ Празаў, прадстаўнік “Human Rights Watch”, і працягвае, — Цяпер падпісаны закон. Рэпрэсіўныя ўрады скарыстаюцца гэтым фактам як прыкладам».

«Le Figaro» адзначае, што са 171 зьняволенага 89 прызнаныя тымі, хто «падлягае вызваленьню». Алё яны ўсё яшчэ несвабодныя.

Калі ў лістападзе Абама прайграе прэзідэнцкія выбары і будзе абраны рэспубліканец, то Гуантанама наўрад ці зачыніцца ў бліжэйшы час: найбольш верагодны супернік Абамы Міт Ромні ня лічыць імітацыю ўтапленьня катаваньнем. Больш за тое, ён заявіў, што хоча падвоіць магчымасьці Гуантанама па прыёме зьняволеных мусульман.

Турма на вайсковай базе Гуантанама зьяўляецца праблемай для ўсяго Захаду, «таму што пазбаўляе пераканаўчасьці нашу барацьбу за правы чалавека», як кажа Маркус Ленінг, упаўнаважаны ўрада ФРГ па правах чалавека, у інтэрвю газеце «Tagesspiegel».

«Важна, каб нямецкія дэпутаты пастаянна тлумачылі амерыканскім калегам, што Гуантанама зьяўляецца перашкодай і для нашай зьнешняй палітыкі, — паказвае Ленінг. — Мы павінны пастаянна нагадваць амерыканцам пра дух іх уласнай канстытуцыі».

Пры гэтым ён асабліва адзначае, што жаданьне еўрапейскіх урадаў пазбавіцца ад Гуантанама прадыктавана толькі палітычнай мэтазгоднасьцю, а не агульналюдскімі каштоўнасьцямі.

«З-за яе ў дачыненьнях з такімі краінамі, як Кітай, Расея ці афрыканскія дзяржавы, нам значна складаней настойваць на правядзеньні сумленных судовых працэсаў, годных прававой дзяржавы», — сказаў Ленінг.

Пачуцьцё факталагічнага нядосыту прымусіла нас працягнуць тэму, распачатую ў папярэднім матэрыяле. Прыводзім чарговую нізку меркаваньняў і фактаў, якія паказаваюць усё на тое ж – “Захад” на справе  (прынамсі, цяперашнія яго вядучыя палітыкі) ні за якую свабоду і дэмакратыю ў “постсавецкіх краінах”, ні за якія высокія каштоўнасьці не змагаецца. Вырашае свае прыватныя пытаньні, пры гэтым нават на элементарную прыстойнасьць не зьвяртае ўвагі…

НОВАЯ «ЯЛТА»: ЗАХАД ЗДРАДЗІЎ УКРАІНУ! (узята з http://lj.rossia.org/users/shiropaev/44412.html#cutid1)

65 гадоў таму, у лютым 1945 года, у Ялце адбылася знакамітая канферэнцыя «вялікай тройкі», якая замацавала падзел пасьляваеннай Еўропы на сьферы ўплыву. Тады, як вядома, Захад здаў Сталіну Польшчу і ўсю Усходнюю Еўропу, а Ціта атрымаў Югаславію. Надзеі мільёнаў людзей на будучыню, якая вызначаецца еўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі, былі пахераныя адным росчыркам пяра. Глядзіце «Попел і дыямент» Анджэя Вайды, там пра гэта ўсё сказана.

І вось цяпер, праз роўна 65 гадоў, ганебная гісторыя Ялты, падобна, паўтараецца зноў — цяпер у дачыненьні да Украіны [і ня толькі Ўкраіны. - Рэд.].

Аналізуючы вынікі прэзідэнцкіх выбараў ва Ўкраіне, Рыгор Перапяліца — доктар палітычных навук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Т. Шаўчэнкі – сярод іншага адзначыў: «ЦВК яшчэ не абвясьціў вынікі галасаваньня, а заходнія лідары аднадушна павіншавалі Януковіча з выбраньнем. Нават Прэзідэнт РФ Мядзведзеў павіншаваў Януковіча пазьней за іх. Відавочна, Захад задавальняе такая сітуацыя, што Украіна вяртаецца ў сьферу расійскага ўплыву …  Захад зьмяніўся, ён зьмірыўся з падзелам Еўропы на дзьве сьферы ўплыву. Пашырэньне ЕЗ і НАТА ў сярэднетэрміновай персьпектыве не разглядаецца і, відавочна, Захад згодны зафіксаваць статус-кво ва Усходняй Еўропе…».

Г. Перапяліца канстатуе: «На жаль, персьпектыва сумная. Гэта вынік ня толькі зьменаў ва Ўкраіне і Расеі. Гэта зьмены ў самой Еўропе. Еўропа стамілася ад пашырэньня, і, на жаль,  Еўропа пачынае кіравацца больш уласнымі інтарэсамі, чым ўласнымі каштоўнасьцямі. Гэта дастаткова сур’ёзны для нас выклік, таму што з-за гэтых каштоўнасьцяў і падняўся народ падчас Памаранчавай рэвалюцыі. Менавіта гэтыя каштоўнасьці Еўропа прасоўвала на постсавецкай прасторы і на ўсходзе Еўропы, выбудоўваючы праект Вялікай Еўропы».

Этапы адступленьня Захаду перад пуцінскай імперыяй відавочныя:

- Яшчэ, як гаворыцца, ня вырасла трава на магіле Аляксандра Літвіненкі, а ўжо ў лютым 2007 года заходнія лідары праглынулі мюнхенскую прамову Пуціна, якая стала дэкларацыяй зьнешняй палітыкі крамлёўскага нэасаўка;

- У жніўні 2008-га Захад ледзь была не дапусьціў расейскую акупацыю Грузіі;

- У тым жа 2008 годзе еўрапейцы, нягледзячы на ​​актыўную пазіцыю прэзідэнта ЗША Буша, правалілі ўступленьне Украіны і Грузіі ў НАТА;

- І вось цяпер Захад зьмірыўся з новым «уз’яднаньнем» Украіны з Расеяй.

Юлія Цімашэнка б’е трывогу. Яна кажа аб фальсіфікаваных выбарах, аб небясьпецы антыўкраінскай і антыеўрапейскай дыктатуры Януковіча. У нядаўняй заяве Цімашэнкі сказана: «Не прайшло і некалькіх тыдняў з часу выбараў, а каманда Януковіча ўжо пачала па ўсіх напрамках здраджваць ўкраінскія нацыянальныя інтарэсы. Іх сьветагляд — зьнішчэнне Украіны, зьнявага нашай мовы і культуры. І яны гэтага нават не хаваюць … Каманда Януковіча ўжо пачала прыватызаваць газатранспартную сістэму. Яна, дарэчы, зьвярнулася з пазовам супраць Украіны ў Стакгольмскі суд, каб забраць стратэгічныя запасы прыроднага газу. Гэты пазоў цяпер у мяне ў руках. Абуральны факт — каманда новага Прэзідэнта выступае супраць дзяржавы Украіна. І ўсё гэта толькі пачатак. Сёньня небясьпека пагражае незалежнасьці Украіны».

Усё так, але, заўважым, сама ж Юлія Ўладзіміраўна нямала зрабіла для перамогі Януковіча, здрадліва раскалоўшы і прыслабіўшы нацыянал-дэмакратычны лагер. І кабальныя дамовы з Газпрамам па ўкраінскай ГТС складала менавіта яна, нягледзячы на ​​жорсткую крытыку з боку Віктара Юшчанкі. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма.

Захад яўна не падзяляе трывогу Юліі Цімашэнка. У заяве амбасады ЗША прайшоўшыя ва Украіне выбары названыя «яшчэ адным крокам у напрамку ўмацаваньня ўкраінскай дэмакратыі». Некаторыя еўрапейскія выданьні «не хаваюць сваёй незадаволенасьці даволі дзіўнымі, на іх думку, паводзінамі прэм’ера Украіны, якая прайграла гэтыя выбары і паводзіць сябе, як кажуць, «не дэмакратычна”, бо здаецца, што яна “не разумее, што дэмакратыя таксама мяркуе і ветлівае прызнаньне сваёй паразы»».

Барыс Беразоўскі канстатуе, што «Захад у чарговы раз пацьвердзіў абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца ва Ўкраіне». «Я лічу, — заявіў ён, — што гэта ў тысячу разоў больш складана, чым тое, што адбываецца ў Іране, у тысячу разоў больш складана, чым тое, што наогул адбываецца на Блізкім Усходзе, таму што тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але наогул вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацый. Вось гэта ключавая кропка, а не Іран«.

Баюся, што Захад проста не жадае гэта разумець. Так яму зручней…

У 1932-33 гг. яму было зручна не заўважаць Галадамор, паколькі ён бачыў у Сталіне магчымага саюзьніка па барацьбе з Гітлерам. Цяпер Захад ва ўпор не бачыць новую ўкраінскую драму, паколькі хоча бесперабойна атрымліваць расейскія вуглевадароды.

Валерыя Навадворская наўпрост называе цяперашніх заходніх лідараў «спадчыньнікамі і працягвальнікамі ялцінскай змовы», піша: «Расея зьбіраецца захопліваць усё, што «дрэнна ляжыць». Мыцьцём, катаньнем, а часам з дапамогай танкаў. Мы толькі што бачылі гэта па расейска-грузінскай вайне. Калі Ўкраіна дазволіць, яна стане пратэктаратам. А Расея сьпіць і бачыць, як бы прыбраць назад усе свае калоніі».

Хто мае вушы, хай пачуе.

FORBES : “АБАМА ПАВІНЕН ПРЫНЯЦЬ ЛУКАШЭНКУ” (Алена Струвэ; узята з http://www.svaboda.org/content/article/1766813.html; 01.07.2009 г.)

Расейская штодзённая эканамічная газета RBC Daily — сумеснае выданьне зь нямецкім Handelsblatt — зьмясьціла артыкул пад назваю “Захад купляе Лукашэнку”.

RBC Daily адзначае, што лаяльнасьць беларускага лідэра ацанілі ў 3,5 мільярды даляраў, і робіць выснову, што зьмена палітычнага курсу беларускага кіраўніка не выклікае сумневу [цікава, хто за такая меркаваньні пра “невыкліканьне сумневу” што да зьмены палітычнага курсу Лу-кі будзе цяпер адказваць? – Рэд.].

Як піша выданьне, павелічэньне крэдытнай лініі МВФ таямнічым чынам супала з амністыяй грамадзяніна ЗША Эмануіла Зэльцэра, які адбываў пакараньне ў беларускай турме. RBC Daily падкрэсьлівае, што ўсё адбылося ў адзін і той жа дзень: учора МВФ ухваліў другі па ліку за гэты год крэдыт, а Аляксандар Лукашэнка прыняў у сябе дэлегацыю амерыканскіх кангрэсмэнаў і паабяцаў дзеля “нармалізацыі стасункаў” з Вашынгтонам выпусьціць на волю амерыканскага адваката.

“Мы заўсёды цэнім атрыманыя сыгналы. І, у прыватнасьці, тую канструктыўную пазіцыю ЗША, якая садзейнічала прыняцьцю МВФ рашэньня адносна вылучэньня Беларусі рэзервовага крэдыту”, — заявіў беларускі лідэр і прапанаваў аднавіць гандлёва-эканамічныя стасункі з ЗША.

“Наколькі сігналы з Вашынгтону насамрэч важныя для беларускага лідэра, стане ясным пасьля візіту ў Менск прэзідэнта РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева, які павінен адбыцца 3 ліпеня”, — піша RBC Daily.

“Абама павінен запрасіць да сябе ў Белы дом прэзідэнтаў Беларусі і Туркменістану, перш чым гэтыя краіны апынуцца пад кантролем Кітаю і Расеі”, — піша амерыканскае выданьне Forbes. Абама, паводле выданьня, “можа скарыстаць свае рытарычныя і палітычныя здольнасьці дзеля няпростай задачы – запэўніць іх у падтрымцы, падштурхоўваючы ў той жа час да прадуктыўных зьменаў. Нагода для гэтага надарылася. Але яна кане ў Лету, калі ніхто не парупіцца яе скарыстаць”.

Як піша Forbes, і прэзідэнт Лукашэнка, і яго туркменскі калега маюць мала павагі да дэмакратыі і правоў чалавека. Аднак апошнія заявы і жэсты беларускага кіраўніка сьведчаць пра тое, што ён, хоць зь цяжкасьцю, марудна, аднак пэўна крочыць у бок ЗША і Эўропы [зноў, хто будзе адказваць за заявы пра “пэўнасьць крокаў у бок ЗША і Эўропы”? – Рэд.].

“Чым даўжэй Захад застаецца ўбаку ад канкурэнцыі за Беларусь і Туркменістан, тым цяжэй будзе чагосьці дасягнуць у рэгіёне, дзе імкнецца аднавіць свой уплыў Расея… Горш за тое: падобна, што адміністрацыя Абамы робіць стаўку на Расею і стараецца дзейнічаць мякчэй, баючыся ўгнявіць Крэмль напярэдадні ліпеньскага візіту амерыканскага прэзідэнта ў Маскву”, — піша Forbes і заключае:

“Зразумела, шмат хто ў ЗША можа запярэчыць: маўляў, адсутнасьць дэмакратыі і павагі да правоў чалавека павінна стаць на перашкодзе шчыльнаму супрацоўніцтву Вашынгтону зь Беларусьсю і Туркменістанам. Але ж такі аргумент сьмеху варты [адкрыты цынізм, ды яшчэ са зьдзекам! - Рэд.]. ЗША падтрымліваюць прыязныя стасункі з Савудаўскай Арабіяй цягам дзесяцігодзьдзяў”.

ТАЕМНЫЯ ШАШНІ НЯМЕЧЧЫНЫ З КРЫВАВЫМ ТАШКЕНЦКІМ ДЫКТАТАРАМ (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/11/02/61930.shtml)

Невядома, як і калі прыбыў у Нямеччыну Рустам Інаятаў (гл. фота ў пачатку матэрыяла), верхавод адной з найбольш крывавых банд ташкенцкага дыктатара Карымава, якая выконвае функцыі «узьбецкіх сьпецслужбаў». Невядома таксама, як доўга ён прабыў у Берліне, — піша ў гэтай сувязі нямецкая газета Die Welt. Ёсьць дадзеныя, што запрашэньне ён атрымаў ад Федэральнай канцылярыі.

Перамовы з крывавым верхаводам вялі Федэральная выведчая служба Нямеччыны і Федэральная канцылярыя. Іх тэмай была «пагроза Нямыччыне, якая сыходзіць ад заснаванага ўзьбекамі Саюзу ісламскага джыхаду (IJU)».

Між тым, Берлін не дае афіцыйнага каментара па гэтай інфармацыі.

Нямецкая газета піша, што многія нямецкія мусульмане зьяўляюцца членамі IJU. Улады задаюць пытаньне, чаму так шмат этнічных немцаў, а таксама турак, якія вырасьлі ў Нямеччыне, уступаюць у шэрагі IJU, і як гэта можна прадухіліць. «Верагодна, адказу на гэтае пытаньне федэральны ўрад чакаў ад Інаятава», — піша нямецкая прэса.

Іншая тэма перамоваў — гэта бясьпека вайсковай базы бундэсвера ва ўзьбецкім Тэрмезе. Вайсковая прысутнасьць Нямеччыны ва Ўзьбекістане трапіла пад агонь крытыкі яшчэ тры гады таму. Але вывада салдатаў бундэсвера патрабавалі тады не так званыя «радыкальныя ісламісты», а праваабарончыя арганізацыі.

Падставай для гэтага стала крывавае падаўленьне народнага паўстаньня ў Андыжане. Тады ЕЗ увёў санкцыі ў дачыненьні да Ўзбекістана, але некалькі тыдняў таму яны былі адмененыя. Менавіта іх адмена дала магчымасьць запрасіць у Нямеччыну Інаятава.

Крыніцы ва Ўзьбекістане паказваюць, што Інаятаў зьяўляецца фактычным кіраўніком у гэтай краіне, нягледзячы на ​​тое, што Карымаў яшчэ жывы.

Яшчэ ў 2005 годзе былы ахоўнік, а цяпер верхавод «службы нацыянальнай бясьпекі», засяродзіў у сваіх руках важныя рычагі ўлады. Сёньня менавіта ён вызначае кадравую палітыку дзяржавы. А значыць, нясе персанальную адказнасьць за дзеяньні сваіх падначаленых. У тым ліку і ў Андыжане.

Такім чынам, ЕЗ выдаў індульгенцыю ташкенцкаму рэжыму і асабіста Інаятаву і Карымаву на зьнішчэньне мусульман.

ГІШПАНІЯ ВЫДАЛА РАСЕІ МУРАТА ГАСАЕВА (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/12/31/63125.shtml)

Гішпанія ў сераду выдала Расіі Мурата Гасаева — бежанца з Чачні, абвінавачанага ва “ўдзеле ў ўзброенай групе” — паведамілі расейскія ўлады.

Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што Мадрыд зрабіў гэта напярэдадні Новага году, падносячы своеасаблівы «падарунак» Маскве.

У свой час, будучы прэзідэнтам Грузіі, такі ж «падарунак» на дзень нараджэньня Пуціна зрабіў Эдуард Шэварнадзэ, які выдаў Расеі адразу некалькі чачэнскіх уцекачоў, спрабуючы чачэнскай крывёю задобрыць рускага мядзьведзя. Пасьля Шэварнадзэ такі ж метад залагоджваньня Масквы выкарыстаў новы прэзідэнт Грузіі Саакашвілі, па загаду якога ў Тбілісі былі выкрадзеныя некалькі чачэнскіх уцекачоў, якіх толькі што апраўдаў грузінскі суд і выпусьціў на волю.

Яны былі выкрадзены ў гэты ж дзень, калі вярталіся дадому, і таемна выдадзены Расеі. З тых часоў аб лёсе бежанцаў, выдадзеных Шэварнадзэ і Саакашвілі, няма ніякіх зьвестак. Яны згінуў у скляпеньнях Лубянкі.

Вынік такой палітыкі грузінскіх уладаў добра вядомы. Расея ўварвалася ў Грузію і анэксавала Абхазію і Паўднёвую Асецію.

Між тым у Маскве не хаваюць сваё задавальненьне выдачай Гасаева, які ўжо шмат гадоў пражываў у Еўропе.

Расейскі бок заяўляе, што ў 2003-04 годзе Мурат Гасан ваяваў супраць расейскіх акупантаў. Гэтай заявы Масквы было дастаткова, каб Мадрыд пайшоў на змову і выдаў бежанца на разарваньне Лубянкі.

Між тым, яшчэ ў сакавіку 2008 года кіраўнік праваабарончай арганізацыі «Чачэнскі Камітэт Нацыянальнага Выратаваньня» Руслан Бадалаў распаўсюдзіў заяву з пратэстам супраць магчымай экстрадыцыі зь Гішпаніі ў Расею Мурата Гасаева.

У заяве Бадалава паказвалася: «Я ведаю Мурата Гасаева зь дзяцінства. Ён вырас літаральна на маіх вачах. З бацькам Мурата, Ахметам Гасаевым, заслужаным трэнерам РСФСР, мы падтрымлівалі шчыльныя сяброўскія дачыненьні. Сам Мурат атрымаў званьне майстра спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе. Важна адзначыць, што Мурат Гасаеў ня ўдзельнічаў у баявых дзеяньнях на Паўночным Каўказе. Стаўшы ахвярай абгавору, ён быў змушаны шукаць сабе прытулку за мяжой, у Еўропе, куды ўжо даўно бягуць яго супляменьнікі ад абуральных беззаконьняў і свавольства».

Цікава, што гішпанскія ўлады самі зьвярнуліся да Расеі за «парадай» даць або ня даць прытулак Мурату Гасаеву, пасьля таго, як ён накіраваў прашэньне аб наданьні яму статуса бежанца ў гэтай краіне. Толькі пасьля гэтага ў Маскве даведаліся аб факце існаваньня Гасаева і тут жа, як і ў выпадку з чачэнскімі бежанцамі ў Грузіі, згатавалі заднім лікам «абвінавачаньне» і запатрабавалі ад Гішпаніі яго выдачы.

У Мадрыдзе пра гэта ведалі, аднак спакойна выдалі чалавека на сьмерць [пасьля Другой сусьветнай вайны так на забой "Захад" аддавай Сталіну казакаў. - Рэд.].

І ў заключэньне апошняе.

Вядома, што розныя там Antifa пішуць лозунг: “Зачыніць міністэрствы, адчыніць межы”. А як да гэтага ставяцца ў тых краінах, адкуль ідуць такія “прагрэсіўныя ідэі”?

Вось некалькі фотафактаў.

Сьцяна-агароджа паміж Мексікай і ЗША (http://fishki.net/comment.php?id=87434).

Той жа аб’ект (http://fishki.net/commentall.php?id=58739)

Амерыканскі памежнік праходзіць каля сьцяны-агароджы паміж ЗША і Мексікай у горадзе Нагалес (узята з http://www.svaboda.org/photogallery/3967.html)

Сьцяна паміж Палестынай і Ізраілем (http://foto.mail.ru/mail/vadaragan/1438/1481.html)

Тая ж сьцяна (http://z2.foto.rambler.ru/users/anat-pit/tags/19/4c01aa14-2aca-7783-d2bb-05e4f8cfa9dd/)

Усё тая ж сьцяна толькі трохі “ўпрыгожаная” (http://www.tury.ru/photo/id/484772)

-

Атрымліваецца, у сябе робім адно — тое, што трэба, а іншым накідаем іншае. Тыповае крывадушша — істотны факт, варты запамінаньня.

Увесь мінулы 2011-й год у сеціве множыліся навіны, якія сьведчылі – заходнія прыўладныя (у асноўным “ліберальныя”) цынікі ды крывадушнікі літаральна на рэгулярнай аснове здавалі інтарэсы дэмакратычных нацый. Прыводзім ніжэй шэраг сьведчаньняў пра гэта. Факты, як кажуць, рэч упартая… (матэрыял ілюструюць фота Бэла, Карымава, Барозу і Асанджа, які ад усіх іх адмяжоўваецца).

Так, кіраўнік Цэнтру польска-расейскага дыялогу і згоды Славамір Дэбскі распавёў у інтэрвю летувіскім СМІ: «У Расеі добра ўсім вядомае імперскае мінулае, імперская традыцыя. І ў многіх людзей у гэтай краіне імперскі склад думкі. Але Расея больш не зьяўляецца імперыяй. Гэта — перыферыйная сіла, якая не мае моцнага ўплыву на працэсы прыняцьця рашэньняў у Еўропе … Для імперскіх сіл больш няма месца ў сучасным сьвеце » (гл. http://forum.meta.ua/topic/p/5910255.html).

Сьпецыялісты вядомага і ў Беларусі брытанскага PR-агенцтва Bell Pottinger Group, якім кіруе лорд Тымаці Бэл, літаральна адкрыта хваляцца, што ў іх ёсьць магчымасьці лабіяваць інтарэсы і адмываць рэпутацыю сваіх кліентаў – такіх, напрыклад, як Лу-ка – на самым высокім узроўні, уключна з прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі Дэйвідам Кэмэранам і міністрам замежных справаў Ўільямам Хэйгам (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24413279.html).

Амерыканскі інтэрнэт-партал Front Page Magazine правёў сеткавы сімпозіўм, прысьвечаны Расеі. Найбольш цікавым быў выступ на сімпозіўме Прэабражэнскага. Ён, у прыватнасьці, сказаў: «Як я бачу будучыню рускага руху за правы чалавека? Я бачу яго пад кантролем ФСБ. Таму што зараз ФСБ адзіная палітычная арганізацыя ў Расеі і яна нікому не аддасьць уладу. І, што вельмі забаўна, няма нікога, хто б мог яе ўзяць. Руская апазіцыя слабая і дэзарганізаваная … Ці можа зараз у Расеі зьявіцца новая Алена Бонэр? Не. Яе застрэляць, як Ганну Паліткоўскую і шматлікіх іншых сапраўдных дысідэнтаў, якія не падтрымлiваюцца ФСБ. І ёсьць яшчэ адна вялікая розьніца — цяперашняя Алена Бонэр ніколі не атрымала б падтрымкі ад Захаду» (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/01/84814.shtml).

Партал Wikileaks абвінаваціў у несанкцыянаванай уцечцы сакрэтных матэрыялаў брытанскую газету Guardian — свайго асноўнага партнёра пры апублікаваньні тайнай перапіскі амерыканскіх дыпламатаў. Як сцьвярджае Wikileaks, па віне Guardian ў адкрыты доступ патрапілі больш за 250 тысяч неадрэдагаваных дыпламатычных тэлеграм, у сувязі з чым карумпаванае кіраўніцтва тых ці іншых краін можа пачаць рыхтавацца да таго, каб спыніць магчымую рэвалюцыю і рэформы … Амерыканскія афіцыйныя асобы таксама прызналі, што гэтая ўцечка можа мець сур’ёзныя наступствы для інфарматараў, актывістаў-праваабаронцаў й іншых людзей, згаданых у дыпламатычнай перапісцы. «Усе існуючыя з нагоды такіх уцечак небясьпекі цяпер шматкроць ўзмацніліся ў сувязі з тым, што здабыткам галоснасьці сталі дакументы, якія зьмяшчаюць імёны асоб, чыё жыцьцё цяпер апынулася пад пагрозай з-за таго, што іх імёны сталі вядомыя», — сказаў афіцыйны прадстаўнік Пентагона. (гл. http://www.inosmi.ru/europe/20110901/174116441.html).

У артыкуле Яўгена Марозава, вядомага эксьперта па інфармацыйных тэхналогіях, апублікаванага ў The New York Times, распавядаецца пра тое, як рэпрэсіўныя рэжымы атрымліваюць сучасныя тэхналогіі для ўмацаваньня сваёй улады ад… заходніх кампаній. Так, Кадафі атрымліваў шпіёнскае абсталяваньне з Францыі, Паўднёвай Афрыкі й іншых краін. Аналагічнае абсталяваньне пастаўлялася ў Егіпет і Савудаўскую Арабію. На фоне ўзьнёслых аповедаў пра тое, як Facebook і Twitter разносілі свабоду па ўсім сьвеце, ня трэба забываць пра тое, як заходнія кампаніі дапамагалі здушыць гэтую свабоду. Так, змагары за правы чалавека ў Бахрэйне, якія былі арыштаваныя, а потым вызваленыя, распавядалі, што сьледчыя прад’яўлялі ім стэнаграмы іх смс-перапіскі. Перахоп рабіўся пры дапамозе абсталяваньня, набытага ў нямецкай кампаніі Siemens. Раней, калі ў Егіпце пратэстоўцы захапілі штаб-кватэру сакрэтнай службы Мубарака, высьветлілася, што ўлады выкарыстоўвалі тэхналогію, распрацаваную брытанскай кампаніяй, якая дазваляе перахопліваць размовы ў Skype. Амерыканскі ўрад, які гучней за ўсіх кажа пра свабоду Інтэрнэту, таксама мала што гаворыць пра сваю датычнасьць да гэтага. Так Дзярждэпартамент ўзнагародзіў за «грамадзянскую адказнасьць» карпарацыю Cisco , якая пастаўляла элементы для знакамітага кітайскага Файервола … Значная частка абсталяваньня для сачэньня пастаўлялася Мубараку з маўклівай згоды амерыканскіх уладаў. Колькі актывістаў пацерпяць цяпер ад заходніх тэхналогіяў і будуць давяраць заявам заходніх урадаў? (http://www.svaboda.org/content/article/24319836.html).

Партал Wikileaks апублікаваў новую вялікую падборку амерыканскіх дыпламатычных дэпешаў, значная частка зь іх тычыцца Беларусі. З апублікаваных тэлеграмаў, у прыватнасьці, вынікае, што ня толькі Еўразьвяз, але і ЗША ў 2009 годзе вялі інтэнсіўную працу па “нармалізацыі стасункаў” з афіцыйным Менскам (http://www.svaboda.org/content/article/24320172.html).

Экс-камандзір Вучэбнага цэнтру Сіл абароны Эстоніі, палкоўнік эстонскай арміі Урмас Роазімягі папярэдзіў, што … «Вайна — непазьбежны працэс, як і эканамічны крызіс, яна ўсё роўна наступіць. … Аднак ўзброеныя сілы Латвіі й Літвы знаходзяцца амаль на нулявым узроўні. … З НАТА адбываецца тое ж самае, што і з Еўрапейскім Саюзам, — прымаюцца добрыя паперы, але не вырашаецца пытаньне, хто і калі будзе іх выконваць. Бо толькі ў трох краін — ЗША, Вялікабрытаніі і ў Грэцыі — выдаткі на абарону знаходзяцца на патрабаваным узроўні. Грэкі не памяншаюць свае выдаткі на абарону нават у час эканамічнага крызісу, паколькі ў іх ёсьць праблемы з Турцыяй і Кіпрам » (http://forum.meta.ua/forum/topic/p/5914400.html).

Аглядальнік Дэніэл Генінгер у Wall Street Journal скрытыкаваў адміністрацыю Барака Абамы за яе, на думку аўтара, памылковую зьнешнепалітычную стратэгію. “Мы назіраем ня толькі крах інтэрнацыяналізму. Мы назіраем правал усёй зьнешнепалітычнай эліты сучаснай Дэмакратычнай партыі. Барак Абама сабраў зьнешнепалітычную каманду інтэлектуалаў, якія на працягу многіх гадоў распрацоўвалі погляд на зьнешнюю палітыку. Паводле іх, мы жывем у “пост-амерыканскім” сьвеце, ў якім ЗША павінны адстойваць свае інтарэсы толькі разам зь іншымі дзяржавамі сьвету і ніяк не адзінаасобна. Паўстаньні супраць аўтакратый у 10 краінах Блізкага Ўсходу сталі рэальным тэстам гэтага падыходу. У Егіпце яны спатыкнуліся. У Лібіі яны проста праваліліся. Адзін зь лібійцаў запытаўся: “Колькі людзей павінна загінуць тут, каб міжнародная супольнасьць пачала дзейнічаць? Можа, нам пачаць забіваць сябе, каб дасягнуць неабходнай колькасьці?”. На Блізкім Усходзе ніхто ня робіць крокаў, ніхто не ідзе наперадзе, ўсе чакаюць крокаў Амерыкі. Адзін з лідараў лібійскіх паўстанцаў сказаў: “Рукі міжнароднай супольнасьці ў крыві”. Але паняцьце “міжнародная супольнасьць” ніколі не было нічым большым, чым акадэмічнай абстракцыяй” (http://www.svaboda.org/content/article/2341283.html ад 17.03.2011 г.).

У той час, як Еўразьвяз абмяркоўвае санкцыі адносна Аляксандра Лукашэнкі, лідэры Зьвязу прымаюць у Брусэлі іншага дыктатара – Іслама Карымава. Здаецца, Еўразьвяз павінен адстойваць уласныя дэкларацыі аб абароне свабоды слова і правоў чалавека ў краінах былога СССР. Аднак пакуль абсалютна супрацьлеглыя падыходы Еўразьвязу да аўтарытарных лідэраў Беларусі і Ўзьбекістана пакідаюць вялікія сумневы ў наяўнасьці ў Зьвязу нейкай стратэгіі.

Нагадаем: Рэжым Карымава вядомы сваёй шматгадовай рэпрэсіўнай практыкай супраць крытыкаў уладаў і палітычнага іншадумства. У адрозьненьне ад Беларусі, дзе незалежныя СМІ ўсё ж працягваюць існаваць, незалежны друк і апазіцыя ва Ўзьбекістане даведзеныя да мяжы зьнікненьня. Апагеем рэпрэсіўнай палітыкі Карымава сталі падзеі ў Андыжане ў 2005 годзе – жорсткі разгон урадавымі войскамі грамадзянскага пратэсту. Сотні людзей былі забітыя, калі ўзьбецкія сілы бясьпекі адкрылі агонь па пратэстантах. Узьбецкія ўлады выдалілі з краіны ўсіх замежных журналістаў, заблакавалі незалежныя навінавыя сайты і забаранілі мясцовым журналістам працаваць на замежныя медыі. Нічога не зьмянілася з 2005 году … Хаця ЕЗ увёў эканамічныя і палітычныя санкцыі, уключаючы забарону на выдачу візаў, супраць рэжыма Карымава пасьля падзеяў у Андыжане, у 2009 года гэтыя санкцыі былі скасаваныя. Рада Еўропы канстатавала… паляпшэньне стану правоў чалавека ў краіне. І сёньня Карымава прымаюць у Еўразьвязе. Без рашэньня праблемы жудаснага стану з правамі чалавека і свабодай слова ва Ўзьбекістане Еўразьвяз будзе дэманстраваць Лукашэнку, што і яму зыдуць з рук жорсткія рэпрэсіі. І калі гэта так, то мы ў хуткім часе ўбачым Лукашэнку ў Брусэлі і іншых еўрапейскіх сталіцах (http://www.svaboda.org/content/article/2286992.html).

Сілы сьпецыяльнага прызначэньня ЗША рыхтуюць падраздзяленьні, якія выконваюць пры цэнтральна-азіяцкіх дыктатарах ролю «прэтарыянскай гвардыі». Як вынікае з агучаных WikiLeaks дыпламатычных дэпеш — сілы сьпецыяльнага прызначэньня ЗША рыхтавалі ў Таджыкістане і Кыргызстане асабістую ахову мясцовых прэзідэнтаў-дыктатараў. Згодна з абнародаванымі Wikileaks дэпешамі, амерыканскія вайскоўцы нацэліліся таксама на правядзеньне курсаў навучаньня сьпецыяльных падраздзяленьняў Туркменістана. У 2007 годзе былі запланаваны вучэньні спецназу ЗША з казахскімі калегамі, але мерапрыемства было адменена па віне амерыканскага падраздзяленьня. Чыноўнікі Дзярждэпу ЗША і апарату міністра абароны не далі журналістам ніякіх каментароў. Фармальна заканадаўства ЗША забараняе аказаньне ваеннай дапамогі падраздзяленьням, якія датычныя да парушэньняў правоў чалавека. Аднак фармальнага закона, які б накладаў забарону на аказаньне дапамогі на той падставе, што дадзенае садзейнічаньне арыентавана на аказаньне дапамогі асобнаму «прэзідэнту», а не сістэме бясьпекі краіны ў цэлым, у ЗША няма. Гэтым І карыстаецца цяперашняя адміністрацыя ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/20/87570.shtml).

-

Ад рэдакцыі:

Думаем, пасьля азнаямленьня з гэтымі фактамі чарговая група тых, хто спадзяецца на “Захад”, будзе выратавана праўдай ад аблуды. А факты паказваюць: высокія палітычныя кабінеты “Захаду” перапоўнены людзьмі, якім абсалютна пляваць на тое, што мы завем сапраўднай беларускай дэмакратыяй. Гэта — цынікі, крывадушнікі, здраднікі. Яны і не за такую “дробязь” гатовыя прадаць любыя прынцыпы, абы атрымаць асабістую карысьць. Калі трэба, знойдуць пад гэта любыя аргументы…

У чарговы раз паўтараем: спадзявацца, спадары беларусы-літвіны, трэба на сябе, на ўласную самаарганізацыю і на інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва з такімі, як мы.

І ня толькі спадзявацца, але і хаця б тое-сёе рабіць.

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…