Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

У некалькіх папярэдніх артыкулах мы паказалі цэлую серыю ўсялякіх “праколаў”, якія рэгулярна ў наш час дапускае такі “цывілізаваны”, “дэмакратычны”, “прававы”  “Захад”, праз якія ён на справе выкрывае сваё сапраўднае нутро. Гэта і сяброўскія шахер-махер з азіяцкімі дыктатарамі, і невыкананьне сваіх унутрысаюзьніцкіх абавязальніцтваў, і здача на расправу ў Расею чачэнскіх уцекачоў, і шмат чаго аналагічнага. І ўсё ж гэта яшчэ кветачкі. Яны малавядомыя беларускаму абываталю, недастаткова кранаюць яго за жывое. Давайце пяройдзем да разгляду больш выразістых падзей, якія, аднак, дэманструюць усё той жа цынічна-крывадушны характар г.зв. “Захаду”. Адной з такіх падзей, несумніўна, зьяўлецца гібель амаль сотні прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-партыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім, якая мела месца 10 красавіка 2010 года пад старажытным беларускім Смаленскам.

(з сучаснага расейскага фальклёру;

пераклад рэдакцыі).

З усіх шматлікіх сродкаў інфармацыі, якія працуюць у беларускай інфармацыйнай прасторы на паперы, з тэлеэкранаў ці ў сеціве, мы зьяўляемся галоўнымі, хто прыклаў найбольш намаганьняў для праўдзівага інфармаваньня нашага народа што да гэтай падзеі. З красавіка па ліпень 2010 г. наша рэдакцыя, адкінуўшы ўсё іншае, толькі гэтым і займалася (глядзець адсюль http://nashaziamlia.org/2010/04/26/3257/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2010/07/17/3383/). Перыядычна мы выстаўлялі матэрыялы, прысьвечаныя смаленскай авіякатастрофе і надалей (гл. напрыклад, http://nashaziamlia.org/2010/12/14/3789/; http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/). Ніжэй мы пададзім дадатковыя зьвесткі па праблеме, якія назапасіліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія паўтары гады.

Але пры гэтым мы хочам, каб у кожнага чытача, калі ён будзе знаёміцца з фактамі, увесь час у галаве сядзела па сутнасьці адно пытаньне: а чаму такі магутны Захад не дапамагае Польшчы рассьледаваць трагэдыю? Дзе Еўразьвяз? Дзе НАТА? Дзе ўсе гэтыя абамы, меркелі, камероны, сарказі? Загінуў жа не абы хто, а цэлы легітымны, дэмакратычна абраны прэзідэнт 40-мільённай краіны разам зь вялікай групай іншых палітычных лідараў (гэта раз). Трагедыя датычыць краіны, якая ўжо амаль два дзесяцігоддзі зьяўляецца неад’емнай часткай Захаду (два). Прычым, авіякатастрофа адбылася ў такіх цьмяных абставінах, што падчас аналізу яе магчымых прычын версія тэракту проста мусіць быць рассьледавана абавязкова (тры). 

Аналізуючы даную падзею паўтара гады таму, мы ўжо тады прыйшлі да высновы, што версія тэракту пад Смаленскам павінна разглядацца ня толькі як адна з магчымых, а і ўвогуле як абсалютна дамінуючая. Таму яе трэба альбо выключаць у першую чаргу, альбо канчаткова прымаць! Што цікава, ва ўсіх бесстаронных людзей, хто працягвае сачыць за разьвіцьцём падзей вакол данай авіякатастрофы, аналагічнае меркаваньне, як правіла, толькі нарастае. Прычына заключаецца ў тым, што чарговыя факты альбо ўсё больш дыскрэдытуюць афіцыйную версію “Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту” (МАК), у адпаведнасьці зь якой вінаватымі былі польскія пілоты, альбо ўмацоўваюць версію тэракту. Падаем ніжэй шэраг такіх фактаў.

=

Польскае інтэрнэт-выданьне, якое сьпецыялізуецца на сачэньні за разьвіцьцём падзей вакол авіякатастрофы 10/04 «Смаленск-2010», у траўні 2010 г. апублікавала ліст сябры праўленьня Эстонскага інстытута па правах чалавека Валерыя Калабугіна з Таліна, якое ён напісаў па-англійску (http://smolensk-2010.pl/2010-05-13-%E2%80%98smolensk-2010%E2%80%98-%E2%80%93-crash-resume.html). У гэтым лісьце сярод іншага гаворыцца:

“У мяне былі штодзённыя кантакты зь людзьмі з польскай Салідарнасьці да, падчас і пасьля крушэньня польскага прэзідэнцкага самалёта. Я сачыў за развіцьцём гэтай гісторыі, і я магу сказаць, што, па-першае, фільм сапраўдны [гаворка пра фільм Андрэя Мендэрэя - Рэд.]. Пасьля крушэньня палякі пачалі адразу ж шукаць разгадку, таму што не было выразных афіцыйных тлумачэньняў.

Мой сябра, адзін з кіраўнікоў Салідарнасьці, даслала мне відэа адразу ж пасьля таго, як яна выявіла яго ў сетцы. З тых часоў відэа засталося без зьмяненьняў ва ўсіх версіях: у запаволеным паказу, з каментарамі і бязь іх, з павелічэньнем і без павелічэньня. Адзіная скажоная версія была аднойчы паказана па расейскім тэлебачаньні.

Зыходнае відэа гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=XxdOnSsPV9I&feature=player_embedded

Тое ж відэа з дадатковымі аналітычнымі ўстаўкамі й каментарамі гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=HqMkqyAFob0&feature=player_embedded

Па-другое. Хоць я радыёінжынер, пры той якасьці гуку, які дае мой кампутар і выкарыстаныя навушнікі, мне ўдалося расшыфраваць толькі 30-40%, пры гэтым я зрабіў некалькі памылак. Пазьней для складаньня скрыпту інжынеры ў студыі ў Варшаве ўжылі высокаякаснае прафесійнае абсталяваньне. Яны таксама выкарыстоўвалі запаволенае прайграваньне, стоп-кадры і расшыфравалі больш, чым я [гаворка, верагодна, пра фільм па другім адрасе. – Рэд.]. Я зноў праслухаў аўдыяшэраг, чытаючы адначасна іх тэкст, і пацьвярджаю дакладнасьць скрыпту [асабліва ўражвальна гучыць рогат паміж стрэламі, перад камандай: “усе назад, сыходзім!” (1 хвіліна 10-11 секунд); нам таксама падаецца, што на 50-51 секундах чутны зварот: “Не забівайце нас!” – Рэд.].

Па-трэцяе, павінны мы ігнараваць гэта відэа ці не? Яно было выкладзена ў сетцы невядомым чалавекам пад псеўданімам. Ніхто ня ведае, хто ён, і ніхто не выкарыстоўваў гэты псеўданім да і пасьля зьяўленьня відэа.

Першапачаткова відэа, а таксама ўсе іншыя падазроныя доказы, ігнараваліся афіцыйнымі асобамі і мэйнстрымаўскімі СМІ — у Расеі й Польшчы! Цяпер, аднак, унутраная служба польскай дзяржбясьпекі абвясьціла ў Варшаве, што яна прыступіла да рассьледаваньня і аналізу, а праз некаторы час абвясьціла фільм сапраўдным і ні ў якім разе не падробленым.

Некаторы каментатары ў Расеі, а таксама ў Польшчы, заўважылі, што паводзіны аператара, магчыма, выдаюць яго як члена групы, якая праводзіць зачысткі й расстрэл тых, хто выжыў. Такім чынам, паходжаньне гэтай стужкі застаецца загадкавым. Аднак яна не сабраная, ні кампіляцый і нічога падобнага ў ёй няма: яна сапраўдная.

Цяпер заўвагі, якія пярэчаць афіцыйнай расейскай версіі (ці, дакладней, версіям, таму што іх шмат):

- Рэканструкцыя апошніх хвілін палёту з фатаграфіямі зламаных дрэў, зробленая расейскім сьпецыялістам праз некалькі дзён пасьля крушэньня і апублікаваная на адным расейскім сайце, паказвае, што самалёт накіроўваўся ў няправільным кірунку пасадкі, рухаючыся паралельна правільнаму курсу на адлегласьці да мілі зьлева ад прамой лініі, якая вядзе на пасадачную паласу. Відавочна, што самалёт быў зьбіты з правільнага курсу. Пытаньні: Чаму самалёт так моцна адхіліўся ад свайго курсу? Што здарылася з пасадкавым маяком? Ён быў перастаўлены? Ці быў усталяваны дадатковы, фальшывы, пасадкавы маяк? Ці нешта іншае? У любым выпадку, чаму самалёт быў накіраваны па няправільным курсе? Неабходна мець на ўвазе, што самалёты накіроўваюцца на пасадку не з кабіны пілота, а зь зямлі.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку заявілі, што самалёт заходзіў на пасадку чатыры разы. Пазьней яны прызналі, што ён заходзіў толькі адзін раз.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку напісалі, што польскі пілот ня ведаў расейскай мовы і блытаў лічбы «1, 2, 3». Пазьней аказалася, што пілот свабодна размаўляў па-руску.

- За некалькі хвілін да падлёту польскага самалёта па тым жа курсе прайшоў расейскі самалёт ІЛ. У яго была тая ж праблема: ён нахіліўся на адно крыло і, магчыма, мог сутыкнуцца з зямлёй, але яму ўдалося паляцець. Што там рабіў гэты  самалёт? Правяраў аперацыю па ўсталяваньні фальшывага пасадкавага маяка?

- Чаму Пуцін і прарасейскі прэм’ер Польшчы Дональд Туск, верны пуцінскі саюзьнік і марыянетка, арганізавалі сустрэчу за тры дні да гадавіны Катыньскай разьні? Яны ж выдатна ведалі, што ў сапраўдны дзень гадавіны Прэзідэнт Качыньскі наведае месца разьні й правядзе там цырыманіяльныя мерапрыемствы, як ён заўсёды рабіў раней. Яны ўхіліліся ад сапраўднай цырымоніі й правялі ўласную фальшывую цырымонію.

- Генерал Раман Полька, камандуючы польскім сьпецназам “ГРОМ” у сваім інтэрвю “Radio Maryja” сказаў, што яго знаёмыя афіцэры НАТА дзівяцца, чаму Польшча ня зьвернецца да НАТА па дапамогу ў правядзеньні рассьледаваньня. З улікам, што цяпер у Польшчы прарасейскі прэм’ер-міністар ды такі ж прэзідэнт і што ўсё былое польскае вайсковае камандаваньне было зьнішчана, каманда Туска можа актыўна блакаваць кантакты з НАТА і яна гэта зрабіла.

- 10 красавіка Пётр Пашкоўскі, прэс-сакратар польскага МЗС, заявіў па тэлебачаньні, што выжылі тры чалавекі, якія былі адпраўленыя ў лякарню. Пасьля гэтага нідзе ніякай інфармацыі аб гэтых людзях не зьяўлялася.

- Славамір Вішнеўскі, аператар навінавага каналу TVP на польскім тэлебачаньні, даў прыкладна ў 11:00 рэпартаж з месца катастрофы. Вішнеўскі назіраў крушэньне польскага прэзідэнцкага самалёта з адлегласьці прыкладна ў адну мілю. Ён заявіў, што некалькі гадоў таму ён бачыў аналагічнае крушэньне самалёта ў Кабатах, каля Варшавы. Там быў адзін велізарны пажар, як гэта звычайна адбываецца пры авіякатастрофах, — заявіў ён. Аднак на гэты раз у Катыні быў толькі адзін выбух і два невялічкія асяродкі агню. Ён схапіў камеру і кінуўся на месца крушэньня. У адрозненьне ад іншых авіякатастроф, ад самалёта засталіся толькі невялікія абломкі. Людзі з ФСБ адразу ж атачылі гэтае месца і не падпускалі туды журналістаў. Яны ўдарылі Вішнеўскага па галаве аўтаматам Калашнікава, схапілі яго камеру і адвезьлі яго на допыт. Вішнеўскі бачыў, як самалёт ад выбуху падскочыў ў паветры. Усе самыя раньнія відэазапісы з месца крушэньня самалёта Качыньскага, перакладзеныя на розныя мовы па ўсім сьвеце, былі зробленыя Вішнеўскім”.

-

Польская радыёстанцыя «RMF 24″ са спасылкай на заяву польскага генпракурора Анджэя Шарамета паведаміла (http://www.rmf24.pl/raport-lech-kaczynski-nie-zyje-2/kaczynski-fakty/news-prokuratorzy-19-telefonow-bylo-aktywnych-na-pokladzie,nId,302393; цяпер там інфармацыя, што такая старонка не існуе), што 19 мабільнікаў, якія належалі палякам, загінулым 10 красавіка, былі актываваныя на тэрыторыі Расеі адразу ж пасьля падзеньня самалёта.

Дакументальна пацьверджаны прынамсі адзін тэлефонны званок (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html) — ахоўнік Качыньскага з БОР Янак Суроўка выжыў у катастрофе, патэлефанаваў сваёй жонцы ў Польшчу, сказаў, што ён сур’ёзна паранены ў нагу і паведаміў: «Тут адбываюцца жудасныя рэчы». Пасьля гэтых слоў сувязь абарвалася …

-

«Gazeta Polska» ў нумары за 13 кастрычніка таксама паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html), што ў адпаведнасьці зь інтэрвю прадстаўніка Польшчы пры МАК Эдмунда Кліха, якое ён даў расейскай газеце «Малады камсамолец» [так у тэксьце. – Рэд.], “некаторыя палякі перажылі катастрофу”.

-

У канцы кастрычніка 2010 г. польскі прафесар Міраслаў Дакоўскі (гл. фота) зьвярнуўся ў генеральную пракуратуру Польшчы з афіцыйнай заявай на падставе артыкулаў 304 § l КПК  і артыкула 240 § l КК Польшчы (http://smolensk-2010.pl/2010-10-20-fizyk-prof-m-dakowski-w-sprawie-katastrofy-smolenskiej.html). У яго заяве сярод іншага гаворыцца:

«Я прафесар фізікі, які працуе па прафесіі ў галіне дынамікі й законаў захаваньня фізічных велічынь (моманту, кутняга моманту), а таксама супрамату, зрабіў разьлікі й высьветліў, што паскарэньне свабоднага падзеньня пры кантакце самалёта з дрэвам у інтэрвале g = 0,4 — 4 ўяўляецца цалкам неверагодным і што пры страце часткі крыла на вядомай адлегласьці ад зямлі ў некалькі метраў падзеньне самалёта ня можа выклікаць тыя наступствы, якія яму прыпісваюцца.

Фюзеляж, які я разьлічваў па мадэлі трубы, у асноўным складаецца з дзюраліевых рэбраў. Пасьля падзеньня ён павінен быў цалкам захавацца або, максімум, распасьціся на дзьве-тры часткі. Распад на дзесяткі тысяч абломкаў супярэчыць усім законам супрамату. Гэта даказвае, што фюзеляж распаўся па іншых прычынах, якія проста ўсталяваць.

З маіх разьлікаў вынікае адназначная выснова: асоба або арганізацыя, якая падала гэтыя запісы польскаму боку, займаецца адкрытым зьдзекам. Законы фізікі й логікі дзейнічаюць ва ўсіх выпадках. Вы ня можаце іх зьмяніць. Яны стаяць над «правамі» геапалітыкі.

Я прапаную генеральнай пракуратуры Польшчы праверыць мае разьлікі ў сьпецыялістаў па механіцы і дынаміцы, электроніцы й інфарматыцы (у вобласьці трохмерных траекторый) у ходзе рассьледаваньня Смаленскай катастрофы. Палітычны бок справы мяне не цікавіць.» [А нас ў рэдакцыі цікавіць яшчэ і грамадска-палітычны бок. – Рэд.].

-

У канцы кастрычніка стала таксама вядома (http://spoleczenstwo.newsweek.pl/ludzkie-szczatki-w-zalewie-rybnickim—to-eugeniusz-wrobel,66491,1,1.html), што ў лагуне Рыбніцы працягваецца пошук цела былога намесьніка міністра транспарту Польшчы Яўгена Врубеля (гл. фота). Тут былі выяўленыя фрагменты чалавечых парэшткаў. Эксьперты вывучаюць, ці належаць гэтыя парэшткі Яўгену Врубелю. Арыштаваны Гжэгаж В. — сын Яўгена Врубеля — у першых паказаньнях прызнаўся сьледчым у забойстве свайго бацькі, аднак у судзе ён адмовіўся ад гэтых паказаньняў.

Былы начальнік Врубеля, былы міністар транспарту Польшчы ў былым ўрадзе ад партыі «Закон і справядлівасьць» Ежы Палячак заявіў, што ён абсалютна ня верыць у паліцэйскія сцьвярджэньні аб датычнасьці сына Врубеля да забойства бацькі, бо сям’я Врубеля была строга хрысьціянскай і ніякіх канфліктаў у ёй ніколі не было (http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20101020&id=po16.txt).
У інтэрвю газеце «Наш дзеньнік» былы міністр дадаў, што неўзабаве перад сьмерцю Врубель падчас прыватнай размовы на адной міжнароднай канферэнцыі сказаў, што ня верыць, што выстаўленыя на праветрываньне расейцамі ў аэрапорце Смаленск-Паўночны абломкі самалёта належаць польскаму самалёту.

Врубель быў самым галоўным сьпецыялістам у Польшчы па электронным кіраваньні самалётамі й складаў эксьпертныя заключэньні для польскай пракуратуры з аналізам сцьвярджэньняў расейцаў аб прычынах аварыі. Ён быў забіты за 3 дні да прадстаўленьня расейцамі іх канчатковага варыянту Дакладу МАК.
-

Пасьля забойства доктара Врубеля прафесар фізікі Міраслаў Дакоўскі даў інтэрвю выданьню «Блогпрэс» (http://www.pluszaczek.com/2010/10/31/wywiad-blogpress-pl-z-prof-miroslawem-dakowskim-katastrofa-pod-smolenskiem-oczami-fizyka/). Прафесар сярод іншага адзначыў: «Цяпер, пасьля страшнага забойства доктара Яўгеніўша Врубля, які працаваў па «Дакладзе МАК», эксьперты адмаўляюцца мець справу з крушэньнем Ту-154М і прыдумляюць розныя адгаворкі тыпу «у мяне хворая маці» й да т.п.”

-

У сьнежні 2010 года летувіскі прафесар Летас Палмайціс вярнуўся з Польшчы і напісаў у рэдакцыю КЦ ліст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/21/77460.shtml). У ім ён распавёў пра тое, што кажуць шэраговыя палякі аб забойстве 96 прадстаўнікоў польскай эліты.

«Я толькі што вярнуўся з Польшчы. Там актыўна абмяркоўваюць такую ​​версію забойства прэзідэнта Качыньскага: Самалёт быў па-майстэрску пасаджаны пілотамі — пра тое сведчыць як разора ад колаў самалёта, так і зямля на перавернутых угару колах. У гэты момант была падарваная вакуумная бомба, замаскаваная пад вогнетушыльнік (па самалёце маглі таксама ўдарыць звонку вакуумным снарадам). Амаль усё разьнесла ў труху. У Польшчы распаўсюджана інфармацыя, што адзін з ахоўнікаў БОР, які чакаў самалёт Качыньскага, перад прылётам зьнік. Магчыма, ён і прывёў у дзеяньне бомбу, якая знаходзілася ў салоне. Лех Качыньскі знаходзіўся ў галаўной частцы салона, дзе сіла выбуху была меншай. Таму труп з адарванай нагой захаваўся. Ацалелі ўсе, хто быў у кабіне. Менавіта іх пазьней і расстралялі. Гэтая версія: 1) тлумачыць адсутнасьць фюзеляжа [сапраўды, моцны вайсковы самалёт, які падаў з вышыні некалькі метраў, ня мог разваліцца на дробныя кавалкі. – Рэд.]; 2) тлумачыць амаль поўную адсутнасьць трупаў й ірваныя кавалкі мяса замест трупаў [нідзе няма фота дзесяткаў трупаў; куды падзеліся людзі? – Рэд.]; 3) тлумачыць, чаму расейскія чэкісты амаль нікога не дапусьцілі на апазнаньне і забаранілі адчыняць залітаваныя труны. Цяпер Камароўскі і Туск, ратуючы ўласную скуру, робяць усё, каб не дапусціць выкрыцьця».

-
12 студзеня 2011 года “Расея” перадала польскаму боку канчатковую справаздачу МАК аб выніках рассьледаваньня авіякатастрофы самалёта прэзыдэнта Польшчы Леха Качынскага пад Смаленскам (http://www.svaboda.org/content/article/2274174.html). МАК прыйшоў да высновы, што галоўнай прычынай катастрофы самалёта стаў людскі чыньнік – памылкі экіпажу і ціск на яго з боку прысутнага ў кабіне галоўнакамандуючага Вайскова-паветраных сілаў Польшчы. Паводле кіраўнічкі МАК Анодзінай, у крыві галоўнакамандуючага ВПС Польшчы “было выяўлена 0,6 праміле этылавага сьпірту”. У справаздачы таксама гаворыцца, што экіпаж Ту-154 баяўся таксама негатыўнай рэакцыі прэзідэнта Леха Качыньскага ў выпадку зыходу на запасны аэрадром. «Сістэмнымі прычынамі катастрофы самалёта Ту-154М Рэспублікі Польшча зьявіліся істотныя недахопы ў арганізацыі лётнай практыкі, падрыхтоўкі членаў экіпажа і забесьпячэньня дадзенага адмысловага палёту», – адзначыла старшыня МАК [давайце запомнім гэту афіцыйную версію].

-

У адказ на справаздачу МАК брат-блізьнюк загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў Качыньскі заявіў (http://wiadomosci.onet.pl/raporty/katastrofa-smolenska/jaroslaw-kaczynski-raport-jest-zakpieniem-z-polski,1,4104525,wiadomosc.html): «Прэм’ер-міністар [Туск] не выкарыстаў усе магчымасьці для таго, каб Польшча прымала ўдзел у рассьледаваньні. У выніку мы маем наступствы ў выглядзе гэтага дакладу, які ў аднабаковым парадку вінаваціць у гэтай катастрофе польскіх пілотаў. Гэты даклад заснаваны на домыслах. Там няма адказаў на многія пытаньні, у прыватнасьці: чаму рускія авіядысьпетчары ілжыва паведамілі пілотам, што яны апускаюцца на пасадкавую паласу? пра што гаварылася ў тэлефонных званках з Масквы авіядысьпетчарам у Смаленску? чаму не быў падрыхтаваны аэрадром? Даклад — гэта насьмешка над Польшчай. Акрамя таго, рашэньне аб магчымасьці пасадкі прымае аэрапорт», — прыводзіць словы Качынськага варшаўская газета Rzeczpospolita.

-

Праз суткі стала вядома, што дысьпетчарам смаленскага аэрадрома прыняць самалёт прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, нягледзячы на ​​туман, загадаў нехта з Масквы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78132.shtml). Пра гэта гаворыцца ў заключэньні польскага прадстаўніка ў Міждзяржаўнай авіяцыйнай камісіі ЭдмунтаКліха, які адзначае, што гэты тэзіс пацьвярджаюць запісаныя размовы дысьпетчараў паміж сабой і зь невядомай асобай ў Маскве. Ён таксама адзначыў, што на момант тых гутарак ўмовы надвор’я ў Смаленску былі ў некалькі разоў горш, чым тыя, што вызначаныя як мінімальныя для бясьпечнай пасадкі самалёта. Э.Кліх дадаў, што дысьпетчары 7 разоў падавалі экіпажу самалёта няверныя даныя, у прыватнасьці, аб карэктнасьці абранай паласы.

-

Удава генерала ВПС Польшчы Бласіка абвергла заяву МАК, датычную яе мужа  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78139.shtml). «Няма доказаў наяўнасьці алкаголю ў крыві майго мужа і таго, што ён нейкім чынам аказваў ціск на пілотаў. Мой муж быў чалавекам гонару. Польскі ўрад павінен абараняць сваіх салдат, асабліва калі яны самі ня могуць гэтага зрабіць», — заявіла ўдава журналістам у Сейме. Паводле яе слоў, гэты рэйс меў для Бласіка выключна важны характар, таму яна ня верыць, што ён ўжываў алкаголь.

Адзін польскі сайт у артыкуле «Рускае нахабства» (http://smolensk-2010.pl/2011-01-12-ruska-bezczelnosc.html) паказаў, што расейцы проста нахлусілі аб 0,6 прамілях, бо гэтае «выкрыцьцё» не кантралявалася польскім бокам.

-

“Пасьля апублікаваньня «канчатковага дакладу» МАК стаў відавочны аб’ём саўдзелу пальшавіцкіх уладаў у падзеях 4/10,” — піша польскі сайт, які аналізуе трагедыю (http://smolensk-2010.pl/2011-01-15-rzad-sie-nie-odwola-od-raportu-mak-nie-mamy-podstaw-prawnych.html). “Да гэтага часу Туск і Камароўскі хлусілі палякам, што расейцы вядуць сваё «сьледства» па чыкагскай канвенцыі. Аказалася, што гэта ня так. У дакладзе МАК гаворыцца, што па дамоўленасьці з польскім бокам «сьледства» вялося не па ўсёй Канвенцыі, а толькі па Дадатку 13 да гэтай канвенцыі. У выніку, як паведаміў эксьперт па міжнародным праве ў юрыдычнай фірме ў Гесэне Пётр Шрам, Польшча ня мае права падаваць на апеляцыю супраць дакладу МАК ў Міжнародную арганізацыю ААН па грамадзянскай авіяцыі ў Манрэалі. Гэтая арганізацыя апеляцыю ня прыме, бо яна разглядае крушэньні толькі грамадзянскіх самалётаў. Тым часам, польскі прэм’ер-пальшавік Туск працягвае нахабна абяцаць падаць апеляцыю на даклад МАК у міжнародныя арганізацыі.”

-

У студзені 2011 года польская радыёстанцыя RMF 24 паведаміла яшчэ аб адным сведчаньні магчымага забойства палякаў, якія выжылі ў тэракце 4/10 (гл. “Jakub Opara: 3 osoby przeżyły katastrofę — tak powiedział nam ambasador Turowski; Piątek, 7 stycznia” — http://www.rmf24.pl/opinie/wywiady/kontrwywiad/news-jakub-opara-3-osoby-przezyly-katastrofe-tak,nId,316818;  па гэтым адрасе цяпер адчыняецца зусім іншы матэрыял; мы захавалі арыгінальную версію, зь яе вас і інфармуем). У ходзе інтэрвю радыёстанцыі афіцэр польскай контрвыведкі Якуб Апара (гл. фота), які прысутнічаў у смаленскім аэрапорце як афіцыйны прадстаўнік прэзідэнцкай адміністрацыі Леха Качыньскага, распавёў сярод іншага наступнае: «Я не казаў 9 месяцаў аб тым, што адбывалася ў аэрапорце, таму што мяне ніхто не пытаўся, і ўспаміны былі занадта трагічнымі. Я прыбыў у аэрапорт праз 2 гадзіны пасьля трагедыі. Там быў поўны хаос … Больш за ўсё мяне абурыла стаўленьне польскай амбасады [ведамства Сікорскага]. Цела першай асобы Польшчы валялася ў гразі 12 гадзін, а яны нават не паклапаціліся прыкрыць яго польскім сьцягам. … Я памятаю, што там прысутнічаў польскі дыпламат Томаш Туроўскі. Цёмная постаць. Калі я прыбыў у аэрапорт, ён паведаміў, што выжыла трое палякаў, потым тры машыны хуткай дапамогі даставілі іх у шпіталь у Смаленску», — указаў польскі контрвыведнік. 

-

У другой палове студзеня 2011 г. высьветлілася, што гэта Пуцін сам вырашаў, хто і якім спосабам павінен высвятляць акалічнасьці трагедыі (http://delo.ua/world/smi-polshi-putin-sam-reshal-k-150180/). Урад Польшчы быў ня толькі пасіўным удзельнікам ў гэтай справе, але не выявіў нават юрыдычных падстаў, на якіх МАК праводзіў папярэдняе сьледства. Да такога меркаваньня прыйшлі СМІ Польшчы падчас аналізу рапарта МАК. Урад Польшчы да гэтага часу не паведаміў, калі і пры якіх абставінах ён пагадзіўся на абраную МАКам працэдуру высьвятленьня акалічнасьцяў катастрофы. Невядома таксама, ці была гэта вусная дамоўленасьць або пісьмовая. Пазьней Туск сам сказаў, што няма дакумента, які пацьвярджае згоду Польшчы на выкарыстаньне чыкагскай канвенцыі пры рассьледаваньні МАК. Туск пацьвердзіў, што гэта расейскі бок абраў канвенцыю і дадаў, што калі б улады Польшчы павінны былі яшчэ раз прымаць рашэньне, «то наш парадак дзеяньняў і прынятыя працэдуры былі б ідэнтычнымі, бо лепшых няма».

-

Юрыст Марцін Дубенскі — муж дачкі Качыньскага Марты — сцьвярджае, што падзеньне самалёта Ту-154 не было выпадковасьцю, і ўжо тым больш прычынай катастрофы не зьяўляецца памылка пілотаў. «Мы блізкія да зьвестак, што гэта было наўмыснае забойства(http://www.globalpost.com/dispatch/poland/110112/poland-lech-kaczynski-plane-crash-russia;  http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/17/78270.shtml). Патэнцыяльная перамога Леха Качыньскага ў прэзідэнцкіх выбарах, помста за яго падтрымку Грузіі ў вайне з Расеяй і яго палітыка ў адносінах з ЕЗ, верагодна, і паслужылі падставай для Расеі запланаваць яго забойства», — цытуе словы Дубенскага польскае агенцтва Thenews.pl. Дубенскі дадае, што яго меркаваньне грунтуецца на зьвестках Цэнтральнай польскай лабараторыі.

-

17 студзеня 2011 году Антоні Мацэрэвіч — кіраўнік польскай парламенцкай камісіі па рассьледаваньні катастрофы пад Смаленскам — заявіў, што справаздача МАК не паказвае ні адной рэальнай прычыны катастрофы (http://smolensk-2010.pl/2011-01-17-raport-mak-nie-wskazuje-ani-jednej-prawdziwej-przyczyny-katastrofy-smolenskiej.html).

-

20 студзеня 2011 г. брат Леха Качыньскага, Яраслаў, дэманстратыўна пакінуў залу пасяджэньняў сойму пасьля таго, як завяршыў свой ​​выступ прэм’ер-пальшавік Туск (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/20/78345.shtml). Выступ пальшавіка (гл. фота), у якім ён казаў аб недапушчальнасьці разьдзіманьня «халоднай вайны» паміж Расеяй і Польшчай з-за авіякатастрофы пад Смаленскам, быў сустрэты дэпутатамі воклічамі “Ганьба!”. Туск, выступаючы перад дэпутатамі, заявіў, што апазіцыйныя сілы, якія настойвалі на абмеркаваньні сапраўднай прычыны сьмерці Леха Качыньскага і 95 высокапастаўленых прадстаўнікоў польскай эліты, нібыта хочуць не знайсьці праўду аб трагедыі 10 красавіка 2010 года, а нажыць сабе ворага ў асобе Расеі.

-

«Для Польшчы лепш ведаць праўду, і ня мець вайны, чым ведаць праўду і мець вайну», — гэтая фраза, вымаўленая прэм’ерам Польшчы Дональдам Тускам ў польскім Сейме, выклікала сапраўдную буру (http://www.inosmi.ru/poland/20110129/166059507.html). Галоўнае, што вынікае зь яе, гэта тое, што Туск… ведае праўду.

-

У самым пачатку лютага 2011 года стала вядома, што знойдзеныя на месцы катастрофы тэлефоны, карты памяці і лаптопы, якія пазьней былі перададзены польскаму боку, кімсьці ўключаліся, правяраліся і пасьля 10 красавіка 2010 года (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po04.txt).

-

Каля 10 гадоў таму ў смаленскім аэрапорце пры заходзе на пасадку ва ўмовах туману курсам 259 градусаў разьбіўся самалёт Іл-76. Тады быў аддадзены загад авіядысьпетчарам ва ўмовах туману саджаць самалёты толькі курсам 79 градусаў – з супрацьлеглага ад яра боку (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po21.txt). Чаму авіядысьпетчары парушылі гэты загад 10 красавіка 2010 года? – цяпер гэта яшчэ адна дзіўная загадка.

-

Зь лютага 2010 г. вось па гэтым адрасе — http://www.youtube.com/watch?v=26YwnQijaOg&feature=player_embedded – можна паглядзець 10-хвілінны фільм, зьняты напэўна супрацоўнікам расейскай пракуратуры, МЧС ці ФСБ, які паказвае абстаноўку на месцы ў першы дзень рассьледваньня смаленскай авіякатастрофы. На сярэдзіне 9-й хвіліны голас за кадрам наіўна пытаецца: “А дзе ўвогуле корпус?..”

А вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=hbhnY8ITPvU – стала магчымым паглядзець 6-хвілінны фільм “Гэта праўда. Гэта ня праўда” з англійскімі субтытрамі. У фільме сярод іншага паказаны падрыў тэрмабарычнага снарада, частка славутага фільму забітага ў Кіеве ўкраінскага журналіста Андрэя Мендэрэя (з гукамі стрэлаў і, на жаль, мацюкамі), а таксама атмасьфера ў розных высокіх кабінетах і залах…

- 

8 лютага “Газета польска” падала артыкул, у якім прыводзяцца доказы таго, што МАК зманіпуляваў даныя чорных скрынак з самалёту прэзідэнта Польшчы (http://gazetapolska.pl/artykuly/kategoria/57/4580). 

-

У канцы лютага польскі журналіст, які праводзіць прыватнае рассьледваньне і выступае пад нікам “Плюшачак”, напісаў на сваім сайце (http://www.pluszaczek.com/2011/02/19/czarne-skrzynki-prezydenckiego-tupolewa-%E2%80%93-i-znowu-kopiowanie-%E2%80%93-czesc-xiii/#more-5771): «Колькі разоў можна капіяваць адны і тыя ж даныя? [маюцца на ўвазе запісы чорных скрынь – Рэд.] Ну, адзін раз, максімум, два. Аднак дадзеныя па ўрадавым Тупалеве капіююцца так часта, што ў Польшчы ўрэшце павінна быць “правільная копія” зьмесьціва чорных скрынь. … Складаецца ўражаньне, што адбываецца не капіяваньне, а абнаўленьне дадзеных. Арыгіналы чорных скрынь [пры гэтым] ляжаць у сейфе ў Маскве. Сейф запламбаваны. Таму не зразумела, што і адкуль капіюецца”.

-

Варшаўская газета Nasz Dziennik апублікавала інтэрвю з былым афіцэрам ЦРУ Юджынам Поцітам — амерыканскім эксьпертам, прэзідэнтам ветэранаў амерыканскай выведкі. Падаем адказы спадара Поціта не некаторыя пытаньні журналіста (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110222&typ=po&id=po09.txt):

- Калі Вы пачулі пра аварыю польскага самалёта пад Смаленскам, якой была ваша першая думка?

- Я прачытаў пра гэта спачатку ў «Вашынгтон пост», і неўзабаве па тэлевізары на адным з каналаў я ўбачыў кадры. Калі я даведаўся, што забілі так шмат людзей на самым высокім ўрадавым узроўні Польшчы … я адразу падумаў, што за гэтай катастрофай стаяць расейцы. Гэта нагадала мне ўсю савецкую гісторыю, відавочныя і таемныя палітычныя забойствы, іх больш раньнія аперацыі з маніпуляваньнем радыёмаяком, зьнішчэньне карэйскага авіялайнера рэйса 007 [1 верасня 1983] і многае іншае.

- Які ваш досьвед з аперацыямі савецкай тайнай паліцыі супраць самалётаў «варожай» краіны?

- Падчас халоднай вайны, 2 верасьня 1958 года, расейцы завабілі радыёмаяком самалёт Геркулес З-130 амерыканскіх ВПС на тэрыторыю Арменіі, якая ў той час ўваходзіла ў склад Савецкага Саюзу, дзе ён быў імгненна зьбіты расейцамі. Другі наш самалёт, Boeing РБ-47, пралятаў над міжнароднымі водамі Баранцавая мора, быў уведзены ў зман, накіраваны ў бок Расеі й зьбіты савецкімі зьнішчальнікамі з Мурманска 1 ліпеня 1960 г.

- Ці можа быць выкарыстана сёньня гэтая тэхналогія супраць абсталяванага сучаснай апаратурай самалёта?

- Без сумневу. У выпадку Смаленска, Ту-154М паляцеў на маяк, спадзеючыся, што хутка убачыць зямлю. Між тым, самалёт адхіліўся ад правільнага курсу налева і знаходзіўся на няправільнай вышыні. І, нарэшце, паваліўся значна лявей трасы, якая вядзе на ўзлётна-пасадкавую паласу. Маяк быў ссунуты налева, а дысьпетчар запэўніваў, што машына знаходзіцца на правільным курсе. У падобных абставінах абрынецца кожны самалёт, незалежна ад яго абсталяваньня.

- Вас не зьдзіўляе стаўленьне польскіх уладаў, якія дазволілі рускім ўзяць на сябе ўсё сьледства па Смаленску?

- Я ня зьдзіўлены такім падыходам новага польскага ўраду. Ён складаецца з прарасейскіх палітыкаў, якія ня бачаць ніякіх праблем у тым, што расейцы захапілі ў свае рукі ўсё рассьледаваньне. Мне проста цікава, няўжо ніхто зь іх не падумаў, што расейцы не правядуць ніякага годнага даверу рассьледаваньня і абвінавацяць ва ўсім толькі пілота [а тут бачна ўжо наіўнасьць амерыканца. – Рэд.]. Я з самага пачатку думаў, што так і будзе і не чакаў ніякіх іншых высноў, бо я ведаю рускіх.

- Гаворачы аб прычынах гэтай катастрофы, вы не баіцеся казаць аб магчымасьці наўмыснага выкліку імі катастрофы? У Польшчы такія погляды лічацца экстрэмісцкімі.

- Я спрабую прасачыць матывы рускіх. Я лічу, што, прынамсі, было два важных матывы забойства. Па-першае, рускія маглі спалохацца неспрыяльнага ўражаньня сусветнай грамадскай думкі, якое магло паўстаць, калі б у цырымоніі ў Катыні прыняў удзел Прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі. Па-другое, яны хацелі вывесьці Польшчу з краін-удзельніц НАТА і падпарадкаваць яе прарасейскай уладзе. Шкада, што так шмат людзей з каманды Качыньскага апынуліся ў адным самалёце. Аб чым яны думалі? … НАТА страціла аднаго з самых моцных саюзнікаў.

- Ці існуе верагоднасьць таго, што праўда аб катастрофе калі-небудзь выявіцца?

- Да праўды заўсёды цяжка дакапацца ў тых выпадках, калі замяшаныя расейцы. Яны добра ўмеюць хаваць праўду. Не забывайце аб тым, што здарылася з Катыньню. Яны працягвалі сцьвярджаць, што вінаватыя немцы, нават дзесяцігоддзі пасьля выяўленьня доказаў іх злачынстваў. Яны ведаюць, што калі штосьці адмаўляць пасьлядоўна на працягу доўгага часу, то знойдуцца дурні, якія ім павераць. На дадзены момант я ня веру, што будуць раскрытыя сапраўдныя абставіны 10 красавіка. І так будзе працягвацца вельмі доўга. Больш за тое, цяпер таксама ня лепшы час для Злучаных Штатаў, каб яны нешта зрабілі на гэты конт. Мы занадта занятыя сваімі справамі: у нас крызіс, вайна з тэрорам й іншыя праблемы. Як кажуць у Амерыцы: у нас занадта поўная талерка [чарговая ці то наіўнасьць, ці то адмазка – Рэд.].

-

Прайшоў амаль год, а “Расея” баіцца перадать Польшчы чорныя скрыні (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/20/80104.shtml). Расейская генпракуратура ігнаруе запыты польскіх сьледчых аб перадачы «чорных скрынь» польскага ўрадавага самалёта Ту-154 польскаму боку. Аб гэтым піша польская газета Rzeczpospolita, адзначаючы, што без доступу да арыгіналаў запісаў эксьперты ня могуць завяршыць дасьледаваньне сапраўднасьці раней агучаных гутарак у кабіне пілотаў. Газета адзначае, што польскія сьледчыя зьвярнуліся да расейцаў з просьбай прадаставіць «чорныя скрыні» яшчэ ў дзень катастрофы 10 красавіка 2010 года, але тыя да гэтага часу іх не перадалі. Rzeczpospolita адзначае, што польскія сьледчыя, якія спачатку прасілі перадаць арыгіналы чорных скрынь, пазьней прасілі хоць бы аб магчымасьці «пазычыць» іх на 60 дзён, а ў апошнім запыце яны прасілі дапусціць эксьпертаў да дасьледаваньня скрынь. Польскія эксьперты лічаць, што пілоты не спрабавалі пасадзіць самалёт, а — па пакуль нявысьветленых прычынах — не пасьпелі выйсьці на так званы «другі заход».

-

Пальшавіцкі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў, што польскія сьледчыя больш не разглядаюць версію, згодна зь якой прэзідэнцкі Ту-154 разьбіўся ў выніку тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/02/80408.shtml). «Мы не знайшлі доказаў, якія маглі б гэтую версію пацьвердзіць», — распавёў пальшавік. Па цьвержаньні Шэрамета, “вайсковыя пракуроры спыняюць рассьледаваньне акалічнасьцяў катастрофы, і зараз гэтым пытаньнем зоймуцца грамадзянскія сьледчыя». На рассьледаваньні версіі тэракту настойвала польская апазіцыя.

-

Напярэдадні першай гадавіны катастрофы пад Смаленскам старшыня Еўрапарламенту Ежы Бузэк на адкрытай сесіі ў Страсбуры зрабіў намёк, што Качыньскі й іншыя маглі быць забіты. Як паведамляе афіцыйны сайт Еўрапарламенту (http://www.europarl.europa.eu/news/es/pressroom/content/20110404IPR16938/html/Apertura-de-la-sesi%C3%B3n), Бузэк заявіў, што яму ўсё яшчэ невядома, што стала прычынай катастрофы пад Смаленскам, якая забрала жыцьці 96 чалавек. “Мы чакаем далейшай інфармацыі па гэтай тэме”, — дадаў ён.

-

Напярэдадні першай гадавіны трагедыі пад Смаленскам брат-блізнюк нябожчыка прэзідэнта і лідар правакансерватыўнай партыі «Права і справядлівасьць» Яраслаў Качыньскі зноў абвінаваціў прэм’ер-міністра Дональда Туска ў тым, што ён за тры дні да падзеньня Ту-154 наведаў Катынь, каб сустрэцца з Пуціным (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/07/80522.shtml). На думку Качыньскага, успыхнуў скандал, які наўпрост прывёў да катастрофы, бо Туск «з дапамогай Пуціна задумаў інтрыгу супраць уласнага прэзідэнта». Тым самым Качыньскі фактычна абвінаваціў Туска і Пуціна ў змове супраць прэзідэнта Польшчы, якая і прывяла да яго забойства.

-

7 красавіка 2011 года ў сеціве зьявіўся першы сьледчы фільм аб трагедыі пад Смаленскам (фільм у 5 частках можна паглядзець тут:  http://www.youtube.com/watch?v=_RjaBrqoLmw&feature=player_embedded  і тут: http://www.pluszaczek.com/2011/04/07/katastrofa-tu-154m-10-04-2010-%E2%80%93-anita-gargas-pierwszy-film-sledczy/#more-5915). Адным з самых цікавых момантаў фільму зьяўляецца інтэрвю з маці Леха Качыньскага. «Я баюся, што гэта не была звычайная катастрофа … Я бачыла вельмі жудасны сон. Самалёт майго сына быў атакаваны ў паветры”, — кажа яна пра час, калі ёй яшчэ не было вядома пра трагедыю. Загадкава гучаць словы маці Качыньскіх аб пальшавіцкім сьледстве і пра тое, што расейцы да гэтага часу не вярнулі палякам самапісцы і не перадалі копіі многіх пратаколаў ускрыцьця: «Калі лічыць, што яны ня ведаюць праўду, то, як уяўляецца, яны адчуваюць перад ёй прынамсі страх. Ці яны ведаюць праўду і таму яшчэ больш баяцца?». Для Ядвігі Качыньскай ужо адзін факт разразаньня Тупалева расейскімі салдатамі на часткі даказвае, што «хтосьці вельмі моцна зацікаўлены ў замятаньні сьлядоў».

-

Па паведамленьнях з Варшавы (http://derstandard.at/1301874259631/Zeit-der-Einheit-in-Trauer-ist-vorbei; http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=776475), вечарам 9 красавіка палякі правялі дэманстрацыю перад пасольствам Расеі. Дэманстранты трымалі транспаранты «Пуцін — забойца!«, «Пуціна — у Нюрнберг!», «Толькі праўда пра Смаленск і Катынь можа нас аб’яднаць, хлусьня — ніколі», «Туск — здраднік!». Дэманстранты патрабавалі ад расейскіх дыпламатаў вярнуць Польшчы абломкі самалёта прэзідэнта, «чорныя скрыні» й іншыя доказы. Перад амбасадай было спалена пудзіла Пуціна. Пры спаленьні (гл. фота) палякі выкрыквалі: «Забойца!».

Удзельнікі акцыі таксама трымалі польскія сьцягі, партрэты папы Яна Паўла 2-га і сьвятара Ержы Папялушкі, закатаванага, а затым забітага ў 1980-х.

Дэманстранты нагадалі, што 9 красавіка 2011 г. расейцы скралі з часовага помніка ахвярам авіякатастрофы 4/10 шыльдачку з надпісам: «прэзідэнт Качыньскі памёр па дарозе на 70-ю гадавіну савецкага генацыду ў дачыненьні да ваеннапалонных, афіцэраў польскай арміі». Цяпер шыльдачка, якая ўжо напісана на дзьвюх мовах — рускай і польскай — кажа толькі пра авіякатастрофу і зусім не згадвае Катыньскі расстрэл.

Пасьля дэманстрацыі каля пасольства Расеі частка палякаў адправілася да палаца Бельведэр — рэзідэнцыі пальшавіцкага прэзідэнта Камароўскага, і таксама правяла там дэманстрацыю. Палякі выкрыквалі: «Камароўскі — здраднік Польшчы!», «Тут табе Польшча, а не Масква!».

Акцыя была арганізавана групай Akcja Alternatywna Naszość.

-

10 красавіка па ўсёй Польшчы прайшлі жалобныя мерапрыемствы з нагоды першай гадавіны гібелі польскага ўрадавага Ту-154М. Афіцыйныя мерапрыемствы пачаліся ў 8:41 па мясцовым часе — гэта дакладны час, калі разьбіўся самалёт. Яраслаў Качыньскі, брат забітага прэзідэнта, байкатаваў афіцыйныя памятныя мерапрыемствы, бо цяперашні пальшавіцкі ўрад ня хоча ведаць ўсю праўду аб авіякатастрофе (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103087,9410368,Wiec_przed_Palacem___Walczyl_o_Polske_i_moze_dlatego.html). Ён выказаў шкадаваньне, што пракуратура Польшчы адпрэчыла версію аб забойстве яго брата расейцамі. Аднак ён прыняў удзел у мітынгу пратэсту перад прэзідэнцкім палацам Камароўскага ў Варшаве. У мітынгу ўдзельнічала больш за 7 тысяч чалавек (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103085,9410782,7_tys__osob_sluchalo_przemowienia_Jaroslawa_Kaczynskiego.html). Падчас выступу Качыньскага адзін з дэманстрантаў выгукнуў: «Свабодная Польшча!» («Wolna Polska!»). Качыньскі адказаў: «Так, свабодная», — і дадаў, што наступная гадавіна 10 красавіка стане ня толькі днём памяці аб крушэньні самалёта, але таксама «днём абуджэньня палякаў» [што ж, хацелася б, але, наколькі мы ведаем палякаў, нічога падобнага хутчэй ня будзе; дарэчы, да 10 красавіка чакаць засталося зусім нядоўга… - Рэд.].

-

16 красаківа Еўрапарламент забараніў усе надпісы да фатаграфій, датычных 4/10 на фотавыставе, якая адбывалася ў яго будынку ў Брусэлі (http://smolensk-2010.pl/2011-04-12-cenzura-w-parlamencie-europejskim.html). СМІ падаюць прыклад аднаго з такіх надпісаў: «Расейцы нішчылі абломкі самалёта, які ўпаў 10 красавіка 2010 году ў Смаленку. Афіцэр ломам выбівае шкло самалёта (гл. фота ўнізе) і паказвае жэст радасьці сваім таварышам. Падобная дзейнасьць цалкам несумяшчальная з прынятымі ў ЕС прынцыпамі рассьледаваньня авіякатастроф». Адказная за правядзеньне выставы прадстаўніца Еўрапарламенту нязграбна патлумачыла абуральную палітычную цэнзуру тым, што «надпісы адуважваюць гледачоў ад разгляду фатаграфій».

[хочам зьвярнуць асаблівую ўвагу, што пры вялікай раскіданасьці частак самалёта і фактычна зьнікненьня большай часткі фюзеляжа (якая пры гэтым не згарэла) разам з усім, што там было (людзі, крэслы), каля кабіны пілотаў і, верагодна, у іх кабіне захавалася цэлым нават шкло; такога спалучэньня фактаў ня можа быць, калі б увесь самалёт разам бразнуўся аб зямлю (тады б ён пры моцным удары аб зямлю альбо ўвесь рассыпаўся на кавалачкі, і цэлага шкла нідзе не было, альбо пры слабым удары яго фюзеляж быў бы пашкоджаны ня больш, чым кабіна ці крылы);  зато такое спалучэньне прыкмет пашкоджаньня, якое назіралася фактычна, цалкам магчымае, калі ў паветры, але каля зямлі, заднюю частку корпуса самалёта разарвала нейкая моцная сіла. – Рэд.]

-

20 красавіка 2011 г. польскі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў журналістам: «Польскі бок не атрымаў ад расейскай пракуратуры ўсіх дакументаў, якія прасіў у расейскага боку — у тым ліку важныя дакументы, якія тычацца стану аэрадрома ў Смаленску і абавязкаў дысьпетчараў» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/20/80876.shtml).

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем варшаўскага выданьня «Наш Дзёньнік» (http://smolensk-2010.pl/2011-04-21-dziennikarze-w-korkociagu-koronczika.html), расейскія «сьпецыялісты па смаленскай авіякатастрофе» Аляксандр Карончык і Сяргей Амелін, на паказаньні якіх спасылаюцца расейцы, аказаліся банальнымі агентамі-дэзынфарматарамі.

-

У адпаведнасьці з травеньскім выданьнем варшаўскай газеты Gazeta Polska (http://smolensk-2010.pl/2011-05-07-rosjanie-zacieraja-slady-po-eksplozji.html), у незалежнай польскай парламенцкай камісіі, якая самастойна рассьледуе авікатастрофу, з кожным днём зьяўляецца ўсё больш доказаў, што самалёт быў падарваны ў паветры.

Расейцы зьнішчалі доказы. Зьнішчэньне адбывалася да таго, як яны «прыступілі да вывучэньня абломкаў». Намесьнік кіраўніка парламенцкай камісіі Антоні Мацэрэвіч  (гл. фота) паведаміў, што расейцы зьнішчылі абломкі, каб схаваць факт, што самалёт выбухнуў у паветры. Ён паведаміў «Газеце польскай»: «Зьяўляецца ўсё больш доказаў таго, што Ту-154 быў зьнішчаны ў паветры, да яго кантакту зь зямлёй. Мы перагледзелі сотні фатаграфій зь месца крушэньня, бачылі абломкі самалёта. На падставе гэтага я магу сказаць, што самалёт не паваліўся на зямлю, а проста распаўся на часткі».

З аналагічнай заявай выступілі ў «Газеце польскай» польскія тэхнічныя сьпецыялісты. Яны паказалі, што перад крушэньнем быў моцны выбух. Калі б яго не было, то выраблены з дзюралюмінію самалёт разваліўся б толькі на некалькі буйных частак, фюзеляж быў бы скамечаны, але не распаўся б на велізарную колькасць дробных кавалачкаў.

Доказам таго, што расейцы падарвалі самалёт у паветры, зьяўляецца таксама інфармацыя па бартавым кампутары. Паводле дакладу МАК, ён спыніў працу ў 15 метрах над зямлёй у 10:41:05. Праблема тут у тым, што менавіта ў гэты самы час самалёт сутыкнуўся з зямлёй. Як можа быць, што кампутар мог адначасова знаходзіцца ў 15 метрах над зямлёй і непасрэдна на зямлі?

Больш за тое, МАК падае каардынаты кампутара і месца крушэньня. І яны знаходзяцца адна ад адной на адлегласьці 140 метраў, хоць павінны знаходзіцца ў адным і тым жа месцы. Калі на кампутар спынілася падача сілкаваньня, Ту-154 знаходзіўся ў 60 метрах ад месца першага ўдару аб зямлю і ў 160 метрах ад мяжы пасадачнай паласы. Мацэрэвіч паказаў: «Выпадзеньне сілкаваньня кампутара зьяўляецца адным з найважнейшых элементаў версіі распаду самалёта да сутыкненьня з зямлёй».

У тэксьце дакладу МАК гаворыцца аб кавалку левага гарызантальнага стабілізатара на вышыні руля. Гэты элемент аддзяліўся ад самалёта да сутыкненьня з зямлёй і менавіта ў тым месцы, дзе быў зарэгістраваны кампутар. Гэта дае падставу меркаваць, што самалёт быў падарваны ў паветры, асабліва ў святле паводзінаў рускіх, якія па вядомых толькі ім прычынах перацягнулі паміж 11 і 12 красавіка гэтую дэталь на 50 метраў на месца першага ўдару аб зямлю.

Мацэрэвіч таксама адзначыў, што польскія сьледчыя былі пазбаўленыя магчымасьці даследаваць абломкі самалёта з-за скандальнага рашэньня Туска перадаць усё сьледства рускім. Для гэтага Туск нават сьпецыяльна пасьпяшаўся прыехаць у Смаленск і згаварыцца з Пуціным, — піша Gazeta Polska.

-

У канцы траўня польскае выданьне “Факт” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-05-18-rosja-nie-chce-oddac-nam-broni-oficerow-biura-ochrony-rzadu-ktorzy-zgineli-w-smolensku.html): «Па сканчэньні больш за год пасьля Смаленскай трагедыі польскія пракуроры ня могуць дамагчыся ад расейцаў вяртаньня зброі афіцэраў БОР, якія знаходзіліся на борце Тупалева, хоць яны прасілі расейцаў вярнуць зброю адразу ж пасьля крушэньня. Нават самая складаная балістычная эксьпертыза доўжыцца максімум два месяцы. Навошта тады рускім гэта зброя?!»

Няўжо на ёй засталіся доказы таго, што БОРаўцы адстрэльваліся?

-

Па паведамленьнях СМІ, Абама, які знаходзіўся з канцы траўня ў еўрапейскім турнэ, падчас свайго двухдзённага візіту ў Польшчу планаваў сустрэцца з часткай сваякоў ахвяраў смаленскага тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/27/81931.shtml). Аднак сустрэча Абамы адбылася толькі з «паліткарэктнай» часткай сваякоў. Між тым, «палітНЕкарэктныя» сваякі хацелі спытаць Абаму: чаму ЗШАпа сваёйініцыятывене прыняліўдзел урассьледаваньнікатастрофы?І ці вядомаяго адміністрацыішто-небудзь аб прычынахкатастрофы?

Месяцам раней польскія дэпутаты Ганна Фатыга (былы міністар замежных спраў Польшчы) і Антоні Мацэрэвіч наведалі ЗША. Там яны перадалі будучаму галаве камітэту па міжнародных справах амерыканскага Кангрэсу петыцыю з заклікам арганізаваць міжнародную сьледчую камісію. Пад дакументам паставілі свае подпісы больш за 300.000 палякаў.

-

Таксама ў канцы траўня кіруючая кааліцыя пальшавіцкіх партый PO і PSL заблакавала абвяшчэньне ў Сейме інфармацыі аб тым, што пасьля так званага «грузінскага інцыдэнту» 2008 году таемная паліцыя Польшчы ABW, інфільтраваная агентамі Масквы, вяла незаконнае сачэньне за пазьней забітымі прэзідэнтам Качыньскім, яго жонкай і работнікамі яго сакратарыяту (http://smolensk-2010.pl/2011-05-27-abw-poza-kontrola.html).

-

Пасьля перакладу на польскую мову расейцамі дакументацыі, дасланай польскаму боку, высьветлілася, што там адсутнічаюць пратаколы ўскрыцьця некалькіх ахвяр смаленскай трагедыі (http://smolensk-2010.pl/2011-06-01-wciaz-brakuje-kilku-protokolow-z-sekcji-ofiar-katastrofy-smolenskiej.html). Раней расейцы заяўлялі, што перадалі ўсе матэрыялы.

-

У чэрвені 2011 г. у Варшаве пачаўся працэс (http://smolensk-2010.pl/2011-06-03-ruszyl-proces-lustracyjny-tomasza-turowskiego.html) над былым польскім дыпламатам Томашам Туроўскім (дарэчы, пра гэтага чалавеку ўжо ўзгадвалася вышэй; гл. фота, на якім Туроўскі хаваецца). Судзілі, аднак, яго не за падзеі 04/10, а за тое, што падчас расейскай акупацыі Польшчы ён працаваў у камуністычных карных структурах і схаваў гэта ад уладаў новай Польшчы — былым польскім чэкістам па законе аб люстрацыі катэгарычна забаронена працаваць на дзяржаўнай службе.

У 1975 годзе Туроўскі быў укаранёны ў ордэн езуітаў і пасланы ў Ватыкан. Адтуль ён слаў шпіёнскія данясеньні аб неафіцыйнай дзейнасьці каталіцкай царквы ў краінах, якія знаходзіліся пад расейскай акупацыяй. У 1993 годзе ён стаў служачым польскага МЗС. У 2007 годзе быў адтуль звольнены па законе аб люстрацыі.

Самае таямнічае пачынаецца 14 лютага 2010 года, калі міністар МЗС Польшчы Сікорскі зноў узяў Туроўскага на працу ў польскі МЗС і накіраваў дыпламатам у Маскву (за 2 месяцы да забойства Качыньскага). Менавіта Туроўскі адказваў за арганізацыю прылёту ў Смаленск Туска 7 красавіка і Качыньскага 10 красавіка 2010 года. І толькі ў сьнежні 2010 г. яго зноў выгналі з МЗС пасьля пратэстаў з боку Інстытута нацыянальнай памяці Польшчы.

-

Па даных аднаго з польскіх інфармацыйных агенцтваў (http://polskaweb.eu/die-kaczynski-smolensk-verschwoerung-633211.html) журналісты польскай газеты «Наш дзёньнік» высьветлілі, што расейскіх эксьпертаў, якія ўдзельнічалі ў ідэнтыфікацыі цела Качыньскага… не існуе.

Агенцтва перадае: «Неўзабаве пасьля поўначы 10 красавіка 2010 г. і праз больш чым 12 гадзін пасьля крушэньня самалёта на вайсковым аэрадроме Смаленск-Паўночны, згодна з афіцыйнымі расейскімі й польскім данымі, пачаліся ідэнтыфікацыі ахвяр. Разам з трыма польскімі дыпламатамі, а таксама двума целаахоўнікамі былога польскага прэзідэнта ідэнтыфікацыю цела Леха Качыньскага рабілі расейскі пракурор зь генпракуратуры Рахматулін і два расейскія эксьперты Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў (якія пасьля складаньня пратаколу хутка зьніклі).

Усе, хто ўдзельнічаў у ідэнтыфікацыі Леха Качыньскага, у тым ліку перакладчык, павінны былі падпісаць пратакол, дзе падаць свае адрасы і даныя бацькоў. Пасьля таго, як пратакол ідэнтыфікацыі загінулага прэзідэнта быў перададзены ў Варшаву і ў прэсе зьявілася яго копія, выявілася, што «эксьперты» Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў назвалі сваім бацькам Аляксея Ўладзіміравіча з населенага пункту Віднае.

На падставе гэтай інфармацыі журналісты «Нашага Дзёньніка» адправіліся ў Расею, у Віднае. У ходзе рассьледаваньня было ўстаноўлена тое, што і меркавалася з самага пачатку: ні адзін з «экспертаў» не пражываў па ўказаных імі адрасах. Суседзі, якія дзесяткі гадоў пражывалі побач, ня ведалі «эксьпертаў», як і асоб са зьнешнасьцю тых, хто падпісваў пратакол.

У сувязі з гэтым па міжнародным праве ідэнтыфікацыя Качыньскага лічыцца несапраўднай…

-

Газета «Рэчпаспаліта» ад 14 чэрвеня паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-15-tajne-zdjecia-satelitarne-okolic-smolenska.html), што польская вайсковая контрвыведка пацьвердзіла, што ў красавіку 2010 года яна атрымала ад ЗША сакрэтныя спадарожнікавыя здымкі смаленскага аэрапорта і адразу ж перадала іх у пракуратуру. Пракуратура ў сваю чаргу адзначыла, што амерыканцы перадалі інфармацыю з вырабленага ў ЗША спадарожнікавага навігацыйнага абсталяваньня, устаноўленага на зьнішчаным самалёце.

Па зьвестках, якія праніклі ў польскі друк, пальшавікі нібыта прасілі амерыканскія сьпецслужбы даслаць ім запісы радыёперахопу перамоваў расейцаў у раёне Смаленска і падрабязна растлумачыць тэхналогію стварэньня штучнага туману, які мог выкарыстоўваўся расейцамі.

Але ў цэлым бачна, што сьпецслужбы ЗША ня надта сьпяшаюцца дзяліцца з пальшавікамі сакрэтнай інфармацыяй па падзеях 4/10.

-

У чэрвені 2011 пальшавіцкі прэзідэнт Камароўскі ўзнагародзіў кіраўніка БОРа — службы прэзідэнцкай аховы — генерала Марыяна Яніцкага (гл. фота) другой зоркай на пагоны (http://smolensk-2010.pl/2011-06-18-motyw-awansu-gen-mariana-janickiego.html).

Антоні Мацэрэвіч, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні верагоднага тэракту 4/10, адзначыў у сувязі з гэтым, што менавіта Яніцкі адказваў за візіт забітага прэзідэнта Польшчы Качыньскага ў Смаленск. Заслугі яго перад пальшавікамі заключаюцца ў тым, што афіцэры БОРа не аглядзелі аэрапорт, пасадкавую паласу і кантрольную вежу перад прызямленьнем прэзідэнцкага самалёта, не праверылі расейскіх авіядысьпетчараў (як забясьпечваецца бясьпека і як гэтыя «дысьпетчары» выконваюць свае абавязкі). Дзякуючы Яніцкаму, на аэрадроме пры прызямленьні Ту154М не было… ні аднаго афіцэра БОРа. Мацэрэвіч таксама адзначыў, што супраць Яніцкага за невыкананьне ім службовых абавязкаў вядзецца рассьледаваньне пракуратурай, якое яшчэ не завершана.

-

Таксама ў чэрвені адно з полькіх выданьняў са спасылкай на СМІ ў Маскве паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-17-aresztowani-pod-zarzutem-korupcji-i-planowania-zabojstwa.html%D1%81%D0%BE; цяпер па гэтым адрасе адчыняецца іншы, ня менш цікавы матэрыял), што за буйныя фінансавыя злоўжываньні былі арыштаваныя расейскія афіцэры Галоўнага вайскова-медыцынскага ўпраўленьня МА Расеі. Гэта былі тыя самыя афіцэры, якія складалі медыцынскае заключэньне аб ускрыцьці польскага генерала Анджэя Бласіка, загінулага разам зь іншымі ў магчымым тэракце 4/10. Тады галоўны ўрач Мінабароны РФ генерал Аляксандр Белевіцін і яго намесьнік палкоўнік Аляксей Нікіцін напісалі ў пратаколе ўскрыцьця польскага генерала Анджэя Бласіка, што той “быў п’яны”. Далей расейская прапаганда ў сваю чаргу галаслоўна распавяла, што «п’яны Бласік сядзеў за штурвалам польскага вайсковага Ту-154М з Качыньскім і таму самалёт разьбіўся».

Зьдзейсьніўшы службовы падлог, генерал Белевіцін і палкоўнік Нікіцін ўявілі, што яны цяпер, зрабіўшы такую вялікую справу для Вялікай Расеі, могуць красьці не па чыне… і скралі больш за 2 мільёны даляраў.

-

У інтэрвю варшаўскаму выданьню «Факт» (http://wiadomosci.wp.pl/kat,18011,title,Niech-Obama-da-nam-zdjecia,wid,13513467; цяпер па гэтым адрасе вісіць паведамленьне: “Няма такой старонкі”) Рафал Рагальскі -  адвакат сям’і загінулага прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, фактычна обвінаваціў Абаму ў спрыяньні расейцам. Рагальскі сярод іншага сказаў:

«Яраслаў Качыньскі асабіста падрыхтаваў ліст да Абамы з просьбай аб прававой дапамозе ў рассьледаваньні Смаленскай трагедыі. Ён валодае поўнай інфармацыяй аб вядзеньні польскага сьледства. Ліст быў дасланы амерыканскім уладам, аднак прававой дапамогі й перш за ўсё перадачы найбольш важнай інфармацыі не было. Асабліва ў сувязі з тэндэнцыйным і несумленным дакладам расейскага МАК.

Прэзідэнт ЗША мог зрабіць вельмі многае для рассьледаваньня Смаленскай трагедыі. Ён мог загадаць сваім падначаленым забясьпечыць поўнае супрацоўніцтва з польскімі вайсковымі пракурорамі, мог загадаць ім перадаць спадарожнікавыя здымкі, на якіх былі засняты апошнія хвіліны Тупалева. У польскіх пракурораў ёсьць толькі спадарожнікавыя фота смаленскага аэрапорта ад 5 і 12 красавіка 2010 года. Аднак для сьледства важная ў першую чаргу серыя спадарожнікавых фота самой катастрофы — канкрэтна тых момантаў часу, калі самалёт дакрануўся зямлі і непасрэдна пасьля гэтага. Зь верагоднасьцю, якая мяжуе з упэўненасьцю, можна сьмела заявіць, што такія фота былі зробленыя амерыканцамі.

Гэтыя фота маглі б аказаць вялікую дапамогу сьледству. Перш за ўсё для ўстанаўленьня дакладнай тапаграфіі й разьмешчанага там абсталяваньня. Неабходна ўлічваць, што нават радыёмаякі, усталяваныя ў смаленскім аэрапорце і наводдаль ад яго, з’яўляюцца рухомымі. Нам трэба дакладна ўстанавіць, дзе яны знаходзіліся ў момант крушэньня.

Цалкам ясна, што адмова ЗША была палітычна матываванай. ЗША ня хочуць канфліктаваць з Расеяй. Гэта таксама, вядома, датычыць адсутнасьці дапамогі ад НАТА, які не перадаў нам усю інфармацыю і матэрыялы, якія датычаць катастрофы.

Ні Туск, ні які іншы міністар да гэтага часу не выкарыстаў прававыя рычагі, якія дае нам сяброўства ў ЕЗ і НАТА для таго, каб дапамагчы польскім пракурорам і камітэту Мілера [міністар МУС Польшчы].

Расейцы разбурылі абломкі Тупалева і праводку, выбілі шкло. Гэта адбылося да таго, як на іх былі праведзены сьледчыя дзеяньні з боку расейскай пракуратуры. Пытаньне, чаму яны гэта зрабілі, — застаецца адкрытым. Магчыма, нехта хацеў зьнішчыць доказы, каб прадухіліць ці перашкодзіць прыняцьцю адпаведных мер.
Што тычыцца таго, што прычынай крушэньня мог быць тэракт, то правамоцныя ўсе версіі, пакуль яны ня будуць катэгарычна выключаны. Гэта зьяўляецца адным з асноватворных прынцыпаў крымінальнага сьледства і крыміналістыкі.

У смаленскай катастрофе загінулі таксама генералы. Гэта здарылася ў краіне, зь якой у нас маецца вельмі сур’ёзны гістарычны прэцэдэнт, у краіне, якая таксама зьяўляецца антаганістам НАТА і ЕЗ, членам якіх зьяўляецца Польшча.

Калі б на тэрыторыі Расеі разбіўся самалёт з Абамам, ніхто б не сумняваўся, што трэба праверыць найперш версію аб забойстве».

-

У самым пачатку ліпеня 2011 года стала вядома, што ў Польшчы 29 і 30 чэрвеня адбылася прэзентацыя г.зв. “Белай кнігі”, складзенай пад кіраўніцтвам кіраўніка камісіі Сейму Польшчы Антона Мацэрэвіча (http://smolensk-2010.pl/2011-06-30-druga-czesc-bialej-ksiegi-ws-katastrofy-smolenskiej.html). Кніга мае аб’ём 160 старонак і складаецца зь дзьвюх частак.

Згодна камісіі, непасрэднай прычынай катастрофы стала «імабілізацыя» самалёта на вышыні 15 метраў. Мацэрэвіч патлумачыў, што пад імабілізацыяй самалёта разумеецца, што « ўсе яго прыборы і механізмы раптам перасталі працаваць з-за спыненьня падачы сілкаваньня».

Для візіту Леха Качыньскага ў Катынь не былі прыняты неабходныя меры бясьпекі. «Белая кніга» паказвае, што рускі й польскі ўрады сьвядома прынізілі статус візіту Леха Качыньскага ў Катынь. Туск даручыў усю арганізацыю візіту былому польскаму дыпламату ў Маскве Томашу Туроўскаму — былому агенту камуністычнай тайнай паліцыі.

Згодна зь “Белай кнігай”, Туск уступіў у злачыннае пагадненьне з расейцамі, перадаўшы ім аднаасобнае права весьці сьледства па катастрофе на падставе дадатку 13 да чыкагскай канвенцыі. “Гэта не сумяшчальна ні з польскай канстытуцыяй, ні з польскімі законамі”, — адзначыў кіраўнік парламенцкай камісіі. Згодна з дакументам, Туск арганізаваў асобны візіт ў Катынь, каб дамовіцца з Пуціным аб газавай зьдзелцы у абыход Качыньскага. Гэтая здзелка абавязвала Польшчу на працягу доўгага часу купляць дарагі газ [які, дарэчы, маскалі крадуць у сібіракоў].

Злачынную дзейнасьць праявіў таксама міністар абароны Кліх, які адмовіўся ад тэндару на набыцьцё новых самалётаў для высокапастаўленых асоб, хоць за тры гады да гэтага начальнік ВПС Польшчы генерал Бласік пастаянна бамбаваў патрабаваньнямі закупкі новых машын. «Генерал, на якога зноў і зноў спрабуюць зваліць віну за трагедыю, сістэматычна зьвяртаўся да міністра з патрабаваньнем запясьпечыць бясьпеку паветранага флоту і правесьці тэндэр. Усё гэта было праігнаравана «, — указаў Мацэрэвіч. У «Белай кнізе» Кліх таксама крытыкуецца за тое, што ён перадаў рамонт Ту-154М прадпрыемству “Авіятар” у Самары, якое належыць Алегу Дзерыпаску [корышу Пуціна]. «Пасьля гэтага «рамонту» у самалёце адразу зьявіліся непаладкі», — засьведчыў Мацэрэвіч.

Ён таксама падкрэсліў, што польскую канстытуцыю найгрубейшым чынам парушыў тагачасны спікер парламенту Камароўскі, які ўзяў на сябе прэзідэнцкія паўнамоцтвы, калі яшчэ не была пацьверджана сьмерць Качыньскага. «Да гэтага часу не вядомая крыніца, спосаб перадачы і час атрыманьня надзейнай інфармацыі аб сьмерці прэзідэнта Качыньскага, на падставе якой Камароўскі пераняў яго паўнамоцтвы», — указаў Мацэрэвіч.

У «Белай кнізе» адзначаецца, што за дзень да крушэньня ад аднаго члена Еўрапарламенту паступіла папярэджаньне аб магчымым выкраданьні самалёта з аэрапорта. «Польскія сьпецслужбы й іх начальнік прэм’ер-міністр Туск ніяк не прарэагавалі на пагрозу маючага адбыцца тэракту», — адзначаецца ў кнізе.

У цэлым там рэзюмуецца 19 выпадкаў злачыннай нядбайнасьці як польскага, так і рускага бакоў.

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем “Gazeta Polska” (http://wiadomosci.wp.pl/kat,119674,title,Rzad-Tuska-ukrywa-zdjecia-satelitarne,wid,13547620,wiadomosc.html), у адной з пальшавіцкіх структур…  «згубілася» адно з самых важных сьведчаньняў па Смаленскай трагедыі.

Газета паведамляе, што гаворка ідзе аб дасланых амерыканцамі спадарожнікавых здымках з месца крушэньня самалёта, зробленых з амерыканскага спадарожніка 10 красавіка.

Пальшавіцкія сьпецслужбы — SKW (вайсковая контрвыведка), ABW (таемная палітычная паліцыя) і МУС — сцьвярджаюць, што яны атрымалі гэтыя матэрыялы ад амерыканцаў і адаслалі іх у галоўную вайсковую пракуратуру ў Варшаве. Пракуратура сцьвярджае, што яна… нічога не атрымлівала.

Сьпікер галоўнай вайсковай пракуратуры ў Варшаве палкоўнік Жэпа заявіў: «Мы ня ведаем, дзе знаходзяцца гэтыя матэрыялы, таму што яны былі прыкладзены да файла сьпецыяльнага рассьледаваньня — гэта найбольш сакрэтныя матэрыялы справы».  А міністр МУС Мілер у адказ на парламенцкі запыт ад 18 жніўня 2010 г. паведаміў 29 верасня 2010 года, што спадарожнікавыя фота з месца крушэньня ад 10 красавіка былі перададзеныя ў вайсковую пракуратуру.

Абама не стрымаў свайго перадвыбарчага абяцаньня закрыць турму ў Гуантанама і нават не наклаў вета на закон, які неабмежавана падаўжае знаходжаньне ў ёй мусульманскіх вязьняў — пішуць на гэтым тыдні заходнія СМІ (падаецца паводле http://ummanews.com/news/last- news/5040—10—————-.html).

Гуантанама — гэтае выкрыцьцё заходняга прынцыпу двайной маралі: з аднаго боку мы чуем з “Захаду” заклікі да захаваньня «правоў чалавека», а зь іншага  боку бачым парушэньне гэтых жа правоў чалавека ў дачыненьні да пэўнай катэгорыі людзей.

Споўнілася роўна 10 гадоў(!) з моманту пачатку кампаніі па барацьбе з «падазраванымі ў тэрарызьме». “11 студзеня 2002 першыя абвінавачаныя ва ўдзеле ў баявых дзеяньнях на баку маджахедаў былі дастаўлены з Афганістана ў турму на кубінскім востраве Гуантанама”, — піша «Le Figaro». “Праз 10 гадоў там застаецца, як мінімум, 171 зьняволены з амаль 800, якія пабылі ў гэтай турме. За гэты час вязьніца ператварылася ў сімвал юрыдычнага і маральнага свавольства Амерыкі”, — адзначае французскае выданьне.

Абама не стрымаў абяцаньні зачыніць турму. Больш за тое, ён нават не адмяніў закон, які ўводзіць забарону на перавод зьняволеных з Гуантанама ў амерыканскія турмы, падаўжае на неабмежаваны тэрмін знаходжаньне мусульманскіх вязьняў у турме і загадвае разглядаць справы ў ваенных трыбуналах.

«Гэта жах, — кажа Андрэ Празаў, прадстаўнік “Human Rights Watch”, і працягвае, — Цяпер падпісаны закон. Рэпрэсіўныя ўрады скарыстаюцца гэтым фактам як прыкладам».

«Le Figaro» адзначае, што са 171 зьняволенага 89 прызнаныя тымі, хто «падлягае вызваленьню». Алё яны ўсё яшчэ несвабодныя.

Калі ў лістападзе Абама прайграе прэзідэнцкія выбары і будзе абраны рэспубліканец, то Гуантанама наўрад ці зачыніцца ў бліжэйшы час: найбольш верагодны супернік Абамы Міт Ромні ня лічыць імітацыю ўтапленьня катаваньнем. Больш за тое, ён заявіў, што хоча падвоіць магчымасьці Гуантанама па прыёме зьняволеных мусульман.

Турма на вайсковай базе Гуантанама зьяўляецца праблемай для ўсяго Захаду, «таму што пазбаўляе пераканаўчасьці нашу барацьбу за правы чалавека», як кажа Маркус Ленінг, упаўнаважаны ўрада ФРГ па правах чалавека, у інтэрвю газеце «Tagesspiegel».

«Важна, каб нямецкія дэпутаты пастаянна тлумачылі амерыканскім калегам, што Гуантанама зьяўляецца перашкодай і для нашай зьнешняй палітыкі, — паказвае Ленінг. — Мы павінны пастаянна нагадваць амерыканцам пра дух іх уласнай канстытуцыі».

Пры гэтым ён асабліва адзначае, што жаданьне еўрапейскіх урадаў пазбавіцца ад Гуантанама прадыктавана толькі палітычнай мэтазгоднасьцю, а не агульналюдскімі каштоўнасьцямі.

«З-за яе ў дачыненьнях з такімі краінамі, як Кітай, Расея ці афрыканскія дзяржавы, нам значна складаней настойваць на правядзеньні сумленных судовых працэсаў, годных прававой дзяржавы», — сказаў Ленінг.

Пачуцьцё факталагічнага нядосыту прымусіла нас працягнуць тэму, распачатую ў папярэднім матэрыяле. Прыводзім чарговую нізку меркаваньняў і фактаў, якія паказаваюць усё на тое ж – “Захад” на справе  (прынамсі, цяперашнія яго вядучыя палітыкі) ні за якую свабоду і дэмакратыю ў “постсавецкіх краінах”, ні за якія высокія каштоўнасьці не змагаецца. Вырашае свае прыватныя пытаньні, пры гэтым нават на элементарную прыстойнасьць не зьвяртае ўвагі…

НОВАЯ «ЯЛТА»: ЗАХАД ЗДРАДЗІЎ УКРАІНУ! (узята з http://lj.rossia.org/users/shiropaev/44412.html#cutid1)

65 гадоў таму, у лютым 1945 года, у Ялце адбылася знакамітая канферэнцыя «вялікай тройкі», якая замацавала падзел пасьляваеннай Еўропы на сьферы ўплыву. Тады, як вядома, Захад здаў Сталіну Польшчу і ўсю Усходнюю Еўропу, а Ціта атрымаў Югаславію. Надзеі мільёнаў людзей на будучыню, якая вызначаецца еўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі, былі пахераныя адным росчыркам пяра. Глядзіце «Попел і дыямент» Анджэя Вайды, там пра гэта ўсё сказана.

І вось цяпер, праз роўна 65 гадоў, ганебная гісторыя Ялты, падобна, паўтараецца зноў — цяпер у дачыненьні да Украіны [і ня толькі Ўкраіны. - Рэд.].

Аналізуючы вынікі прэзідэнцкіх выбараў ва Ўкраіне, Рыгор Перапяліца — доктар палітычных навук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Т. Шаўчэнкі – сярод іншага адзначыў: «ЦВК яшчэ не абвясьціў вынікі галасаваньня, а заходнія лідары аднадушна павіншавалі Януковіча з выбраньнем. Нават Прэзідэнт РФ Мядзведзеў павіншаваў Януковіча пазьней за іх. Відавочна, Захад задавальняе такая сітуацыя, што Украіна вяртаецца ў сьферу расійскага ўплыву …  Захад зьмяніўся, ён зьмірыўся з падзелам Еўропы на дзьве сьферы ўплыву. Пашырэньне ЕЗ і НАТА ў сярэднетэрміновай персьпектыве не разглядаецца і, відавочна, Захад згодны зафіксаваць статус-кво ва Усходняй Еўропе…».

Г. Перапяліца канстатуе: «На жаль, персьпектыва сумная. Гэта вынік ня толькі зьменаў ва Ўкраіне і Расеі. Гэта зьмены ў самой Еўропе. Еўропа стамілася ад пашырэньня, і, на жаль,  Еўропа пачынае кіравацца больш уласнымі інтарэсамі, чым ўласнымі каштоўнасьцямі. Гэта дастаткова сур’ёзны для нас выклік, таму што з-за гэтых каштоўнасьцяў і падняўся народ падчас Памаранчавай рэвалюцыі. Менавіта гэтыя каштоўнасьці Еўропа прасоўвала на постсавецкай прасторы і на ўсходзе Еўропы, выбудоўваючы праект Вялікай Еўропы».

Этапы адступленьня Захаду перад пуцінскай імперыяй відавочныя:

- Яшчэ, як гаворыцца, ня вырасла трава на магіле Аляксандра Літвіненкі, а ўжо ў лютым 2007 года заходнія лідары праглынулі мюнхенскую прамову Пуціна, якая стала дэкларацыяй зьнешняй палітыкі крамлёўскага нэасаўка;

- У жніўні 2008-га Захад ледзь была не дапусьціў расейскую акупацыю Грузіі;

- У тым жа 2008 годзе еўрапейцы, нягледзячы на ​​актыўную пазіцыю прэзідэнта ЗША Буша, правалілі ўступленьне Украіны і Грузіі ў НАТА;

- І вось цяпер Захад зьмірыўся з новым «уз’яднаньнем» Украіны з Расеяй.

Юлія Цімашэнка б’е трывогу. Яна кажа аб фальсіфікаваных выбарах, аб небясьпецы антыўкраінскай і антыеўрапейскай дыктатуры Януковіча. У нядаўняй заяве Цімашэнкі сказана: «Не прайшло і некалькіх тыдняў з часу выбараў, а каманда Януковіча ўжо пачала па ўсіх напрамках здраджваць ўкраінскія нацыянальныя інтарэсы. Іх сьветагляд — зьнішчэнне Украіны, зьнявага нашай мовы і культуры. І яны гэтага нават не хаваюць … Каманда Януковіча ўжо пачала прыватызаваць газатранспартную сістэму. Яна, дарэчы, зьвярнулася з пазовам супраць Украіны ў Стакгольмскі суд, каб забраць стратэгічныя запасы прыроднага газу. Гэты пазоў цяпер у мяне ў руках. Абуральны факт — каманда новага Прэзідэнта выступае супраць дзяржавы Украіна. І ўсё гэта толькі пачатак. Сёньня небясьпека пагражае незалежнасьці Украіны».

Усё так, але, заўважым, сама ж Юлія Ўладзіміраўна нямала зрабіла для перамогі Януковіча, здрадліва раскалоўшы і прыслабіўшы нацыянал-дэмакратычны лагер. І кабальныя дамовы з Газпрамам па ўкраінскай ГТС складала менавіта яна, нягледзячы на ​​жорсткую крытыку з боку Віктара Юшчанкі. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма.

Захад яўна не падзяляе трывогу Юліі Цімашэнка. У заяве амбасады ЗША прайшоўшыя ва Украіне выбары названыя «яшчэ адным крокам у напрамку ўмацаваньня ўкраінскай дэмакратыі». Некаторыя еўрапейскія выданьні «не хаваюць сваёй незадаволенасьці даволі дзіўнымі, на іх думку, паводзінамі прэм’ера Украіны, якая прайграла гэтыя выбары і паводзіць сябе, як кажуць, «не дэмакратычна”, бо здаецца, што яна “не разумее, што дэмакратыя таксама мяркуе і ветлівае прызнаньне сваёй паразы»».

Барыс Беразоўскі канстатуе, што «Захад у чарговы раз пацьвердзіў абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца ва Ўкраіне». «Я лічу, — заявіў ён, — што гэта ў тысячу разоў больш складана, чым тое, што адбываецца ў Іране, у тысячу разоў больш складана, чым тое, што наогул адбываецца на Блізкім Усходзе, таму што тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але наогул вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацый. Вось гэта ключавая кропка, а не Іран«.

Баюся, што Захад проста не жадае гэта разумець. Так яму зручней…

У 1932-33 гг. яму было зручна не заўважаць Галадамор, паколькі ён бачыў у Сталіне магчымага саюзьніка па барацьбе з Гітлерам. Цяпер Захад ва ўпор не бачыць новую ўкраінскую драму, паколькі хоча бесперабойна атрымліваць расейскія вуглевадароды.

Валерыя Навадворская наўпрост называе цяперашніх заходніх лідараў «спадчыньнікамі і працягвальнікамі ялцінскай змовы», піша: «Расея зьбіраецца захопліваць усё, што «дрэнна ляжыць». Мыцьцём, катаньнем, а часам з дапамогай танкаў. Мы толькі што бачылі гэта па расейска-грузінскай вайне. Калі Ўкраіна дазволіць, яна стане пратэктаратам. А Расея сьпіць і бачыць, як бы прыбраць назад усе свае калоніі».

Хто мае вушы, хай пачуе.

FORBES : “АБАМА ПАВІНЕН ПРЫНЯЦЬ ЛУКАШЭНКУ” (Алена Струвэ; узята з http://www.svaboda.org/content/article/1766813.html; 01.07.2009 г.)

Расейская штодзённая эканамічная газета RBC Daily — сумеснае выданьне зь нямецкім Handelsblatt — зьмясьціла артыкул пад назваю “Захад купляе Лукашэнку”.

RBC Daily адзначае, што лаяльнасьць беларускага лідэра ацанілі ў 3,5 мільярды даляраў, і робіць выснову, што зьмена палітычнага курсу беларускага кіраўніка не выклікае сумневу [цікава, хто за такая меркаваньні пра “невыкліканьне сумневу” што да зьмены палітычнага курсу Лу-кі будзе цяпер адказваць? – Рэд.].

Як піша выданьне, павелічэньне крэдытнай лініі МВФ таямнічым чынам супала з амністыяй грамадзяніна ЗША Эмануіла Зэльцэра, які адбываў пакараньне ў беларускай турме. RBC Daily падкрэсьлівае, што ўсё адбылося ў адзін і той жа дзень: учора МВФ ухваліў другі па ліку за гэты год крэдыт, а Аляксандар Лукашэнка прыняў у сябе дэлегацыю амерыканскіх кангрэсмэнаў і паабяцаў дзеля “нармалізацыі стасункаў” з Вашынгтонам выпусьціць на волю амерыканскага адваката.

“Мы заўсёды цэнім атрыманыя сыгналы. І, у прыватнасьці, тую канструктыўную пазіцыю ЗША, якая садзейнічала прыняцьцю МВФ рашэньня адносна вылучэньня Беларусі рэзервовага крэдыту”, — заявіў беларускі лідэр і прапанаваў аднавіць гандлёва-эканамічныя стасункі з ЗША.

“Наколькі сігналы з Вашынгтону насамрэч важныя для беларускага лідэра, стане ясным пасьля візіту ў Менск прэзідэнта РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева, які павінен адбыцца 3 ліпеня”, — піша RBC Daily.

“Абама павінен запрасіць да сябе ў Белы дом прэзідэнтаў Беларусі і Туркменістану, перш чым гэтыя краіны апынуцца пад кантролем Кітаю і Расеі”, — піша амерыканскае выданьне Forbes. Абама, паводле выданьня, “можа скарыстаць свае рытарычныя і палітычныя здольнасьці дзеля няпростай задачы – запэўніць іх у падтрымцы, падштурхоўваючы ў той жа час да прадуктыўных зьменаў. Нагода для гэтага надарылася. Але яна кане ў Лету, калі ніхто не парупіцца яе скарыстаць”.

Як піша Forbes, і прэзідэнт Лукашэнка, і яго туркменскі калега маюць мала павагі да дэмакратыі і правоў чалавека. Аднак апошнія заявы і жэсты беларускага кіраўніка сьведчаць пра тое, што ён, хоць зь цяжкасьцю, марудна, аднак пэўна крочыць у бок ЗША і Эўропы [зноў, хто будзе адказваць за заявы пра “пэўнасьць крокаў у бок ЗША і Эўропы”? – Рэд.].

“Чым даўжэй Захад застаецца ўбаку ад канкурэнцыі за Беларусь і Туркменістан, тым цяжэй будзе чагосьці дасягнуць у рэгіёне, дзе імкнецца аднавіць свой уплыў Расея… Горш за тое: падобна, што адміністрацыя Абамы робіць стаўку на Расею і стараецца дзейнічаць мякчэй, баючыся ўгнявіць Крэмль напярэдадні ліпеньскага візіту амерыканскага прэзідэнта ў Маскву”, — піша Forbes і заключае:

“Зразумела, шмат хто ў ЗША можа запярэчыць: маўляў, адсутнасьць дэмакратыі і павагі да правоў чалавека павінна стаць на перашкодзе шчыльнаму супрацоўніцтву Вашынгтону зь Беларусьсю і Туркменістанам. Але ж такі аргумент сьмеху варты [адкрыты цынізм, ды яшчэ са зьдзекам! - Рэд.]. ЗША падтрымліваюць прыязныя стасункі з Савудаўскай Арабіяй цягам дзесяцігодзьдзяў”.

ТАЕМНЫЯ ШАШНІ НЯМЕЧЧЫНЫ З КРЫВАВЫМ ТАШКЕНЦКІМ ДЫКТАТАРАМ (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/11/02/61930.shtml)

Невядома, як і калі прыбыў у Нямеччыну Рустам Інаятаў (гл. фота ў пачатку матэрыяла), верхавод адной з найбольш крывавых банд ташкенцкага дыктатара Карымава, якая выконвае функцыі «узьбецкіх сьпецслужбаў». Невядома таксама, як доўга ён прабыў у Берліне, — піша ў гэтай сувязі нямецкая газета Die Welt. Ёсьць дадзеныя, што запрашэньне ён атрымаў ад Федэральнай канцылярыі.

Перамовы з крывавым верхаводам вялі Федэральная выведчая служба Нямеччыны і Федэральная канцылярыя. Іх тэмай была «пагроза Нямыччыне, якая сыходзіць ад заснаванага ўзьбекамі Саюзу ісламскага джыхаду (IJU)».

Між тым, Берлін не дае афіцыйнага каментара па гэтай інфармацыі.

Нямецкая газета піша, што многія нямецкія мусульмане зьяўляюцца членамі IJU. Улады задаюць пытаньне, чаму так шмат этнічных немцаў, а таксама турак, якія вырасьлі ў Нямеччыне, уступаюць у шэрагі IJU, і як гэта можна прадухіліць. «Верагодна, адказу на гэтае пытаньне федэральны ўрад чакаў ад Інаятава», — піша нямецкая прэса.

Іншая тэма перамоваў — гэта бясьпека вайсковай базы бундэсвера ва ўзьбецкім Тэрмезе. Вайсковая прысутнасьць Нямеччыны ва Ўзьбекістане трапіла пад агонь крытыкі яшчэ тры гады таму. Але вывада салдатаў бундэсвера патрабавалі тады не так званыя «радыкальныя ісламісты», а праваабарончыя арганізацыі.

Падставай для гэтага стала крывавае падаўленьне народнага паўстаньня ў Андыжане. Тады ЕЗ увёў санкцыі ў дачыненьні да Ўзбекістана, але некалькі тыдняў таму яны былі адмененыя. Менавіта іх адмена дала магчымасьць запрасіць у Нямеччыну Інаятава.

Крыніцы ва Ўзьбекістане паказваюць, што Інаятаў зьяўляецца фактычным кіраўніком у гэтай краіне, нягледзячы на ​​тое, што Карымаў яшчэ жывы.

Яшчэ ў 2005 годзе былы ахоўнік, а цяпер верхавод «службы нацыянальнай бясьпекі», засяродзіў у сваіх руках важныя рычагі ўлады. Сёньня менавіта ён вызначае кадравую палітыку дзяржавы. А значыць, нясе персанальную адказнасьць за дзеяньні сваіх падначаленых. У тым ліку і ў Андыжане.

Такім чынам, ЕЗ выдаў індульгенцыю ташкенцкаму рэжыму і асабіста Інаятаву і Карымаву на зьнішчэньне мусульман.

ГІШПАНІЯ ВЫДАЛА РАСЕІ МУРАТА ГАСАЕВА (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/12/31/63125.shtml)

Гішпанія ў сераду выдала Расіі Мурата Гасаева — бежанца з Чачні, абвінавачанага ва “ўдзеле ў ўзброенай групе” — паведамілі расейскія ўлады.

Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што Мадрыд зрабіў гэта напярэдадні Новага году, падносячы своеасаблівы «падарунак» Маскве.

У свой час, будучы прэзідэнтам Грузіі, такі ж «падарунак» на дзень нараджэньня Пуціна зрабіў Эдуард Шэварнадзэ, які выдаў Расеі адразу некалькі чачэнскіх уцекачоў, спрабуючы чачэнскай крывёю задобрыць рускага мядзьведзя. Пасьля Шэварнадзэ такі ж метад залагоджваньня Масквы выкарыстаў новы прэзідэнт Грузіі Саакашвілі, па загаду якога ў Тбілісі былі выкрадзеныя некалькі чачэнскіх уцекачоў, якіх толькі што апраўдаў грузінскі суд і выпусьціў на волю.

Яны былі выкрадзены ў гэты ж дзень, калі вярталіся дадому, і таемна выдадзены Расеі. З тых часоў аб лёсе бежанцаў, выдадзеных Шэварнадзэ і Саакашвілі, няма ніякіх зьвестак. Яны згінуў у скляпеньнях Лубянкі.

Вынік такой палітыкі грузінскіх уладаў добра вядомы. Расея ўварвалася ў Грузію і анэксавала Абхазію і Паўднёвую Асецію.

Між тым у Маскве не хаваюць сваё задавальненьне выдачай Гасаева, які ўжо шмат гадоў пражываў у Еўропе.

Расейскі бок заяўляе, што ў 2003-04 годзе Мурат Гасан ваяваў супраць расейскіх акупантаў. Гэтай заявы Масквы было дастаткова, каб Мадрыд пайшоў на змову і выдаў бежанца на разарваньне Лубянкі.

Між тым, яшчэ ў сакавіку 2008 года кіраўнік праваабарончай арганізацыі «Чачэнскі Камітэт Нацыянальнага Выратаваньня» Руслан Бадалаў распаўсюдзіў заяву з пратэстам супраць магчымай экстрадыцыі зь Гішпаніі ў Расею Мурата Гасаева.

У заяве Бадалава паказвалася: «Я ведаю Мурата Гасаева зь дзяцінства. Ён вырас літаральна на маіх вачах. З бацькам Мурата, Ахметам Гасаевым, заслужаным трэнерам РСФСР, мы падтрымлівалі шчыльныя сяброўскія дачыненьні. Сам Мурат атрымаў званьне майстра спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе. Важна адзначыць, што Мурат Гасаеў ня ўдзельнічаў у баявых дзеяньнях на Паўночным Каўказе. Стаўшы ахвярай абгавору, ён быў змушаны шукаць сабе прытулку за мяжой, у Еўропе, куды ўжо даўно бягуць яго супляменьнікі ад абуральных беззаконьняў і свавольства».

Цікава, што гішпанскія ўлады самі зьвярнуліся да Расеі за «парадай» даць або ня даць прытулак Мурату Гасаеву, пасьля таго, як ён накіраваў прашэньне аб наданьні яму статуса бежанца ў гэтай краіне. Толькі пасьля гэтага ў Маскве даведаліся аб факце існаваньня Гасаева і тут жа, як і ў выпадку з чачэнскімі бежанцамі ў Грузіі, згатавалі заднім лікам «абвінавачаньне» і запатрабавалі ад Гішпаніі яго выдачы.

У Мадрыдзе пра гэта ведалі, аднак спакойна выдалі чалавека на сьмерць [пасьля Другой сусьветнай вайны так на забой "Захад" аддавай Сталіну казакаў. - Рэд.].

І ў заключэньне апошняе.

Вядома, што розныя там Antifa пішуць лозунг: “Зачыніць міністэрствы, адчыніць межы”. А як да гэтага ставяцца ў тых краінах, адкуль ідуць такія “прагрэсіўныя ідэі”?

Вось некалькі фотафактаў.

Сьцяна-агароджа паміж Мексікай і ЗША (http://fishki.net/comment.php?id=87434).

Той жа аб’ект (http://fishki.net/commentall.php?id=58739)

Амерыканскі памежнік праходзіць каля сьцяны-агароджы паміж ЗША і Мексікай у горадзе Нагалес (узята з http://www.svaboda.org/photogallery/3967.html)

Сьцяна паміж Палестынай і Ізраілем (http://foto.mail.ru/mail/vadaragan/1438/1481.html)

Тая ж сьцяна (http://z2.foto.rambler.ru/users/anat-pit/tags/19/4c01aa14-2aca-7783-d2bb-05e4f8cfa9dd/)

Усё тая ж сьцяна толькі трохі “ўпрыгожаная” (http://www.tury.ru/photo/id/484772)

-

Атрымліваецца, у сябе робім адно — тое, што трэба, а іншым накідаем іншае. Тыповае крывадушша — істотны факт, варты запамінаньня.

Увесь мінулы 2011-й год у сеціве множыліся навіны, якія сьведчылі – заходнія прыўладныя (у асноўным “ліберальныя”) цынікі ды крывадушнікі літаральна на рэгулярнай аснове здавалі інтарэсы дэмакратычных нацый. Прыводзім ніжэй шэраг сьведчаньняў пра гэта. Факты, як кажуць, рэч упартая… (матэрыял ілюструюць фота Бэла, Карымава, Барозу і Асанджа, які ад усіх іх адмяжоўваецца).

Так, кіраўнік Цэнтру польска-расейскага дыялогу і згоды Славамір Дэбскі распавёў у інтэрвю летувіскім СМІ: «У Расеі добра ўсім вядомае імперскае мінулае, імперская традыцыя. І ў многіх людзей у гэтай краіне імперскі склад думкі. Але Расея больш не зьяўляецца імперыяй. Гэта — перыферыйная сіла, якая не мае моцнага ўплыву на працэсы прыняцьця рашэньняў у Еўропе … Для імперскіх сіл больш няма месца ў сучасным сьвеце » (гл. http://forum.meta.ua/topic/p/5910255.html).

Сьпецыялісты вядомага і ў Беларусі брытанскага PR-агенцтва Bell Pottinger Group, якім кіруе лорд Тымаці Бэл, літаральна адкрыта хваляцца, што ў іх ёсьць магчымасьці лабіяваць інтарэсы і адмываць рэпутацыю сваіх кліентаў – такіх, напрыклад, як Лу-ка – на самым высокім узроўні, уключна з прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі Дэйвідам Кэмэранам і міністрам замежных справаў Ўільямам Хэйгам (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24413279.html).

Амерыканскі інтэрнэт-партал Front Page Magazine правёў сеткавы сімпозіўм, прысьвечаны Расеі. Найбольш цікавым быў выступ на сімпозіўме Прэабражэнскага. Ён, у прыватнасьці, сказаў: «Як я бачу будучыню рускага руху за правы чалавека? Я бачу яго пад кантролем ФСБ. Таму што зараз ФСБ адзіная палітычная арганізацыя ў Расеі і яна нікому не аддасьць уладу. І, што вельмі забаўна, няма нікога, хто б мог яе ўзяць. Руская апазіцыя слабая і дэзарганізаваная … Ці можа зараз у Расеі зьявіцца новая Алена Бонэр? Не. Яе застрэляць, як Ганну Паліткоўскую і шматлікіх іншых сапраўдных дысідэнтаў, якія не падтрымлiваюцца ФСБ. І ёсьць яшчэ адна вялікая розьніца — цяперашняя Алена Бонэр ніколі не атрымала б падтрымкі ад Захаду» (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/01/84814.shtml).

Партал Wikileaks абвінаваціў у несанкцыянаванай уцечцы сакрэтных матэрыялаў брытанскую газету Guardian — свайго асноўнага партнёра пры апублікаваньні тайнай перапіскі амерыканскіх дыпламатаў. Як сцьвярджае Wikileaks, па віне Guardian ў адкрыты доступ патрапілі больш за 250 тысяч неадрэдагаваных дыпламатычных тэлеграм, у сувязі з чым карумпаванае кіраўніцтва тых ці іншых краін можа пачаць рыхтавацца да таго, каб спыніць магчымую рэвалюцыю і рэформы … Амерыканскія афіцыйныя асобы таксама прызналі, што гэтая ўцечка можа мець сур’ёзныя наступствы для інфарматараў, актывістаў-праваабаронцаў й іншых людзей, згаданых у дыпламатычнай перапісцы. «Усе існуючыя з нагоды такіх уцечак небясьпекі цяпер шматкроць ўзмацніліся ў сувязі з тым, што здабыткам галоснасьці сталі дакументы, якія зьмяшчаюць імёны асоб, чыё жыцьцё цяпер апынулася пад пагрозай з-за таго, што іх імёны сталі вядомыя», — сказаў афіцыйны прадстаўнік Пентагона. (гл. http://www.inosmi.ru/europe/20110901/174116441.html).

У артыкуле Яўгена Марозава, вядомага эксьперта па інфармацыйных тэхналогіях, апублікаванага ў The New York Times, распавядаецца пра тое, як рэпрэсіўныя рэжымы атрымліваюць сучасныя тэхналогіі для ўмацаваньня сваёй улады ад… заходніх кампаній. Так, Кадафі атрымліваў шпіёнскае абсталяваньне з Францыі, Паўднёвай Афрыкі й іншых краін. Аналагічнае абсталяваньне пастаўлялася ў Егіпет і Савудаўскую Арабію. На фоне ўзьнёслых аповедаў пра тое, як Facebook і Twitter разносілі свабоду па ўсім сьвеце, ня трэба забываць пра тое, як заходнія кампаніі дапамагалі здушыць гэтую свабоду. Так, змагары за правы чалавека ў Бахрэйне, якія былі арыштаваныя, а потым вызваленыя, распавядалі, што сьледчыя прад’яўлялі ім стэнаграмы іх смс-перапіскі. Перахоп рабіўся пры дапамозе абсталяваньня, набытага ў нямецкай кампаніі Siemens. Раней, калі ў Егіпце пратэстоўцы захапілі штаб-кватэру сакрэтнай службы Мубарака, высьветлілася, што ўлады выкарыстоўвалі тэхналогію, распрацаваную брытанскай кампаніяй, якая дазваляе перахопліваць размовы ў Skype. Амерыканскі ўрад, які гучней за ўсіх кажа пра свабоду Інтэрнэту, таксама мала што гаворыць пра сваю датычнасьць да гэтага. Так Дзярждэпартамент ўзнагародзіў за «грамадзянскую адказнасьць» карпарацыю Cisco , якая пастаўляла элементы для знакамітага кітайскага Файервола … Значная частка абсталяваньня для сачэньня пастаўлялася Мубараку з маўклівай згоды амерыканскіх уладаў. Колькі актывістаў пацерпяць цяпер ад заходніх тэхналогіяў і будуць давяраць заявам заходніх урадаў? (http://www.svaboda.org/content/article/24319836.html).

Партал Wikileaks апублікаваў новую вялікую падборку амерыканскіх дыпламатычных дэпешаў, значная частка зь іх тычыцца Беларусі. З апублікаваных тэлеграмаў, у прыватнасьці, вынікае, што ня толькі Еўразьвяз, але і ЗША ў 2009 годзе вялі інтэнсіўную працу па “нармалізацыі стасункаў” з афіцыйным Менскам (http://www.svaboda.org/content/article/24320172.html).

Экс-камандзір Вучэбнага цэнтру Сіл абароны Эстоніі, палкоўнік эстонскай арміі Урмас Роазімягі папярэдзіў, што … «Вайна — непазьбежны працэс, як і эканамічны крызіс, яна ўсё роўна наступіць. … Аднак ўзброеныя сілы Латвіі й Літвы знаходзяцца амаль на нулявым узроўні. … З НАТА адбываецца тое ж самае, што і з Еўрапейскім Саюзам, — прымаюцца добрыя паперы, але не вырашаецца пытаньне, хто і калі будзе іх выконваць. Бо толькі ў трох краін — ЗША, Вялікабрытаніі і ў Грэцыі — выдаткі на абарону знаходзяцца на патрабаваным узроўні. Грэкі не памяншаюць свае выдаткі на абарону нават у час эканамічнага крызісу, паколькі ў іх ёсьць праблемы з Турцыяй і Кіпрам » (http://forum.meta.ua/forum/topic/p/5914400.html).

Аглядальнік Дэніэл Генінгер у Wall Street Journal скрытыкаваў адміністрацыю Барака Абамы за яе, на думку аўтара, памылковую зьнешнепалітычную стратэгію. “Мы назіраем ня толькі крах інтэрнацыяналізму. Мы назіраем правал усёй зьнешнепалітычнай эліты сучаснай Дэмакратычнай партыі. Барак Абама сабраў зьнешнепалітычную каманду інтэлектуалаў, якія на працягу многіх гадоў распрацоўвалі погляд на зьнешнюю палітыку. Паводле іх, мы жывем у “пост-амерыканскім” сьвеце, ў якім ЗША павінны адстойваць свае інтарэсы толькі разам зь іншымі дзяржавамі сьвету і ніяк не адзінаасобна. Паўстаньні супраць аўтакратый у 10 краінах Блізкага Ўсходу сталі рэальным тэстам гэтага падыходу. У Егіпце яны спатыкнуліся. У Лібіі яны проста праваліліся. Адзін зь лібійцаў запытаўся: “Колькі людзей павінна загінуць тут, каб міжнародная супольнасьць пачала дзейнічаць? Можа, нам пачаць забіваць сябе, каб дасягнуць неабходнай колькасьці?”. На Блізкім Усходзе ніхто ня робіць крокаў, ніхто не ідзе наперадзе, ўсе чакаюць крокаў Амерыкі. Адзін з лідараў лібійскіх паўстанцаў сказаў: “Рукі міжнароднай супольнасьці ў крыві”. Але паняцьце “міжнародная супольнасьць” ніколі не было нічым большым, чым акадэмічнай абстракцыяй” (http://www.svaboda.org/content/article/2341283.html ад 17.03.2011 г.).

У той час, як Еўразьвяз абмяркоўвае санкцыі адносна Аляксандра Лукашэнкі, лідэры Зьвязу прымаюць у Брусэлі іншага дыктатара – Іслама Карымава. Здаецца, Еўразьвяз павінен адстойваць уласныя дэкларацыі аб абароне свабоды слова і правоў чалавека ў краінах былога СССР. Аднак пакуль абсалютна супрацьлеглыя падыходы Еўразьвязу да аўтарытарных лідэраў Беларусі і Ўзьбекістана пакідаюць вялікія сумневы ў наяўнасьці ў Зьвязу нейкай стратэгіі.

Нагадаем: Рэжым Карымава вядомы сваёй шматгадовай рэпрэсіўнай практыкай супраць крытыкаў уладаў і палітычнага іншадумства. У адрозьненьне ад Беларусі, дзе незалежныя СМІ ўсё ж працягваюць існаваць, незалежны друк і апазіцыя ва Ўзьбекістане даведзеныя да мяжы зьнікненьня. Апагеем рэпрэсіўнай палітыкі Карымава сталі падзеі ў Андыжане ў 2005 годзе – жорсткі разгон урадавымі войскамі грамадзянскага пратэсту. Сотні людзей былі забітыя, калі ўзьбецкія сілы бясьпекі адкрылі агонь па пратэстантах. Узьбецкія ўлады выдалілі з краіны ўсіх замежных журналістаў, заблакавалі незалежныя навінавыя сайты і забаранілі мясцовым журналістам працаваць на замежныя медыі. Нічога не зьмянілася з 2005 году … Хаця ЕЗ увёў эканамічныя і палітычныя санкцыі, уключаючы забарону на выдачу візаў, супраць рэжыма Карымава пасьля падзеяў у Андыжане, у 2009 года гэтыя санкцыі былі скасаваныя. Рада Еўропы канстатавала… паляпшэньне стану правоў чалавека ў краіне. І сёньня Карымава прымаюць у Еўразьвязе. Без рашэньня праблемы жудаснага стану з правамі чалавека і свабодай слова ва Ўзьбекістане Еўразьвяз будзе дэманстраваць Лукашэнку, што і яму зыдуць з рук жорсткія рэпрэсіі. І калі гэта так, то мы ў хуткім часе ўбачым Лукашэнку ў Брусэлі і іншых еўрапейскіх сталіцах (http://www.svaboda.org/content/article/2286992.html).

Сілы сьпецыяльнага прызначэньня ЗША рыхтуюць падраздзяленьні, якія выконваюць пры цэнтральна-азіяцкіх дыктатарах ролю «прэтарыянскай гвардыі». Як вынікае з агучаных WikiLeaks дыпламатычных дэпеш — сілы сьпецыяльнага прызначэньня ЗША рыхтавалі ў Таджыкістане і Кыргызстане асабістую ахову мясцовых прэзідэнтаў-дыктатараў. Згодна з абнародаванымі Wikileaks дэпешамі, амерыканскія вайскоўцы нацэліліся таксама на правядзеньне курсаў навучаньня сьпецыяльных падраздзяленьняў Туркменістана. У 2007 годзе былі запланаваны вучэньні спецназу ЗША з казахскімі калегамі, але мерапрыемства было адменена па віне амерыканскага падраздзяленьня. Чыноўнікі Дзярждэпу ЗША і апарату міністра абароны не далі журналістам ніякіх каментароў. Фармальна заканадаўства ЗША забараняе аказаньне ваеннай дапамогі падраздзяленьням, якія датычныя да парушэньняў правоў чалавека. Аднак фармальнага закона, які б накладаў забарону на аказаньне дапамогі на той падставе, што дадзенае садзейнічаньне арыентавана на аказаньне дапамогі асобнаму «прэзідэнту», а не сістэме бясьпекі краіны ў цэлым, у ЗША няма. Гэтым І карыстаецца цяперашняя адміністрацыя ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/20/87570.shtml).

-

Ад рэдакцыі:

Думаем, пасьля азнаямленьня з гэтымі фактамі чарговая група тых, хто спадзяецца на “Захад”, будзе выратавана праўдай ад аблуды. А факты паказваюць: высокія палітычныя кабінеты “Захаду” перапоўнены людзьмі, якім абсалютна пляваць на тое, што мы завем сапраўднай беларускай дэмакратыяй. Гэта — цынікі, крывадушнікі, здраднікі. Яны і не за такую “дробязь” гатовыя прадаць любыя прынцыпы, абы атрымаць асабістую карысьць. Калі трэба, знойдуць пад гэта любыя аргументы…

У чарговы раз паўтараем: спадзявацца, спадары беларусы-літвіны, трэба на сябе, на ўласную самаарганізацыю і на інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва з такімі, як мы.

І ня толькі спадзявацца, але і хаця б тое-сёе рабіць.

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…

Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

-

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

-

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

-

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў:  «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

-

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

-

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

-

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

-

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

-

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

-

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

-

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

-

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

-

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

-

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

-

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

-

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005  была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

-

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

-

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

-

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

-

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

-

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

-

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

-

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду.  Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

-

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся  вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

-

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — ​​паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

-

-

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

-

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для  апошняй часткі данага матэрыяла.

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты?  Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

-

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

-

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў  Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

-

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

-

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

-

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

-

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой ​​час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

-

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

-

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

-

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

-

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г.,  паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

-

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле  http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

-

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

-

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на ​​невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

-

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

-

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

-

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

-

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

-

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня