Паскудная, вядома, тэма, за аналіз якой мы ўзяліся. Але, што зробіш, калі-небудзь зь ёй трэба было разьбірацца і вызначацца. Тым больш, што падзеі ў сьвеце прысьпешваюць. Дзякуй богу, наша справа набліжаецца да фінішу (у дадзеным ідэалагічным пытаньні, вядома). Абставіны такія, што многія, хто думае, як мы, баяцца і памоўкваюць у анучку (у т.л. прыкідваючыся “крутымі палітыкамі”), і гэтым пасіўна cаўдзельнічаюць у распаўзаньні зла… Хай сабе. Мы — іншыя, для нас такое непрымальна. Больш за тое – аплаціцца. Мы ў Беларусі зноў будзем аднымі зь першых, і так назаўсёды цяпер застанецца…

Амаль 7 гадоў таму, калі зьбіраўся матэрыял для першага артыкула, зь якога пачалася праца сайта (“НАША ГАЛОЎНАЯ ПРАБЛЕМА – ЭТНАЦЫД, НАША МЭТА – БЕЛАРУСКАЯ ДЗЯРЖАВА!”; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), мы ня ведалі столькі, колькі ведаем сёньня. Нам здавалася, што калі рознае дэзарыентацыйнае і абыдляючае паскудства льецца на наш беларускі народ з боку расейскай імперыі (у асноўным праз расейскае тэлебачаньне, якому пры Лу-ку цалкам падпарадкавана беларуская інфармацыйная прастора), дык і крыніца зла знаходзіцца там. Гэтае інфармацыйнае зло мы выразна бачылі й ўжо тады ўзорна аналізавалі (раім пачытаць ці перачытаць наступнае: http://nashaziamlia.org/2006/04/06/17/#more-17; http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19/; http://nashaziamlia.org/2006/04/10/26/). Брудна-дэгенератыўная расейская інфармацыйная плыць нікуды не падзелася, але цяпер дадаткова стала відавочным, што і тэрыторыя цяперашняй расейскай імперыі таксама падпарадкаваная вонкаваму ўзьдзеяньню, што галоўны кіраўнічы цэнтар наўмыснага разбэшчваньня людзей, да стану поўнага абыдленьня, знаходзіцца ня там, а на… захадзе.

Вядома, расейская імпербюракратыя дадае ў гэты працэс свой “творчыя ўнёсак”. Так, калі на Захадзе, па зьвестках, якія мае рэдакцыя, палітычныя эліты (просім ня блытаць з элітай нацыянальнай!) дамовіліся, што яны ня будуць уносіць педафілію ў атрутную інфармацыйную мікстуру (хопіць розных іншых форм садаміі – гомасексуалізма, заафіліі, некрафіліі), расейская імперыякратыя дадала і гэта. Ці то шматлікая колькасьць беспрытульных дзетак у “Вялікай Расеі” правакуе педафілію, ці то больш нізкі (ніжэй падлогі) маральны ўзровень расейскай імперыякратыі ў параўнаньні зь заходняй  ліберастыяй абумовілі такі феномен. Мы гэтага ня ведаем. Але вядома, што ў прапагандзе педафіліі заўважаны нават хранічны прэзідэнт Расеі апошніх часоў — У. Пуцін (гл. фота, на якіх зафіксаваны яго скандальны вядомы “вычын” — публічны пацалунак хлопчыка ў аголены жывот, зьдзейсьнены на тэрыторыі Крамля…).

*

Рэальная праблема ці тэндэнцыйная падтасоўка фактаў

Некаторыя могуць заявіць: ці мала ў сьвеце розных дэгенератаў й ідыётаў? Маўляў, яны заўсёды былі, ёсьць і будуць. Маўляў, рэдакцыя накалупала за шмат гадоў некалькі выпадкаў розных вычварэнстваў і выдае іх за сістэму…

Прабачце, шаноўныя – гэта не “асобныя выпадкі”. Пададзеныя ў папярэдніх частках гэта матэрыялу факты сьведчаць, што мы маем дачыненьне з адмыслова арганізаваным распаўсюдам у глабальным маштабе сатанінскай разбэшчвальна-дэгенератыўнай плыньні – зьявай абсалютна новай у гісторыі чалавецтва!

Так, напрыклад:

- калі разбэшчвальныя “гей-парады” адбываюцца ледзь не глабальна (ад каталіцкай Калумбіі, праз праваслаўную Сербію да мусульманскай Турцыі);

- калі прэзідэнт ЗША ў дырэктыўнай форме загадвае кіраўнікам усіх амбасадаў у сьвеце ў якасьці галоўнай задачы заняцца “абаронай правоў сексуальных меншасьцяў”, а прэм’ер Вялікабрытаніі спачатку просіць прабачэньня ў збачэнцаў за тое, што яго партыя некалі прымала кансерватыўныя законы, а пасьля пагражае незалежным дзяржавам санкцыямі, патрабуючы адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/#more-4596);

- калі беларуская служба радыё “Свабода” ў апошнія гады з рэгулярнасьцю гадзіньніка актуалізуе перад сваімі слухачамі садамісцкую тэму, выдаючы яе ў выключна станоўчым ключы, пры гэтым самай галоўнай праблеме беларускага народу – этнацыду  – надае ў сотні разоў меншую ўвагу;

- калі тое ж радыё рэгулярна і безальтэрнатыўна дае слова аднаму зь ідэолагаў садамізацыі Беларусі, які, у сваю чаргу, накідае вось такі крытэр дэмакратычнасьці беларускай апазіцыі й грамадства: “менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнікаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі” (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/21/4618/#more-4618);;

- калі кіраўнікі й прадстаўнікі “Захаду” ўводзяць садамісцкія рэйтынгі для краін Усходняй Еўропы (гл. http://nashaziamlia.org/2012/01/02/4687/), па якіх краіны, дзе бароніцца культура і прыстойнасьць, апынаюцца на пошніх месцах…;

- калі “абаронцы правоў чалавека”, прыязджаючы ў Беларусь, бачаць праблемы толькі ў нацыянальных і сексуальных меншасьцяў (гл. напрыклад тут: http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/#more-2597), але пры гэтым абсалютна не заўважаюць такую меншасьць як, напрыклад, беларускія дзеткі, якія вучацца ў школах нашых гарадоў па-беларуску (напрыклад, у Гародні сёньня каля 350.000 жыхароў, а ў школах горада толькі 5 вучняў (!), якія навучаюцца па-беларуску – вось меншасьць дык меншасьць; дзе ўвага да яе з боку заходнікаў?!);

- і г.д. – усё гэта ды іншае аналагічнае азначае толькі адно: ліберастычная сатанінская інфармацыйная плынь, якая накрывае цяпер розныя неабароненыя ад яе народы й іх дзяржавы — зьява аб’ектыўная і актуальная. Па сутнасьці, гэта асноўная тэхналогія, па якой вядзецца сёньня Трэцяя сусьветная вайна!

Будзем лічыць апошняе фактам даведзеным і пойдзем далей.

*

Пошук залатой сярэдзіны

Калі разглядаць дадзеную тэму з пазіцыі “змаганьня ідэй” (хаця вядома – змагаюцца не ідэі, а людзі – прыхільнікі тых ці іншых ідэй), то найперш варта назваць тыя зь іх, якія ў такім змаганьні ўдзельнічаюць.

Вось галоўныя ідэі, якія лётаюць вакол праблемы сексуальных збачэнстваў:

- “педэрасты й іншыя садаміты – гэта злачынцы; іх трэба крымінальна караць, альбо неяк прымусова лекаваць” (першая пазіцыя);

- “гомасексуалісты, лесьбіянкі й да іх падобныя – гэта абсалютна нармальныя людзі; яны маюць права на такое ж жыцьцё, як іншыя – публічна дэманстраваць закаханасьць, ствараць сям’ю, нейкім чынам заводзіць і выхоўваць дзяцей; з мэтай барацьбы з распаўсюджанай у дачыненьні да іх “гомафобіяй” ім трэба даваць перавагі пры паступленьні ў ВНУ і прыёме на працу (асабліва ў сьферы культуры, шоў-бізнэсу, СМІ); іх трэба рэгулярна паказваць у СМІ, прычым толькі ў выгадным для іх ракурсе, з пазіцыі абароны іх інтарэсаў; даваць магчымасьць ладзіць вулічныя шэсьці, парады, карнавалы; пазітыўная інфармацыя пра гэтых людзей мусіць быць адлюстравана ў школьным навучаньні; іх павінна станавіцца ўсё больш у органах палітычнай улады; дый увогуле – пазітыўнае стаўленьне да людзей зь сексуальнымі асаблівасьцямі ёсьць найгалоўны крытэр дэмакратычнасьці як дзейнай палітычнай улады, так і апазіцыі” (другая пазіцыя);

- “гомасексуалісты і блізкія да іх людзі – гэта няшчасныя людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках ні яны, ні іншыя не вінаватыя; такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць; як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага самаадчуваньня (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў); але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў культурных грамадствах у адасобленым (дыферэнцаваным) стане; такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам (яшчэ адна група інвалідаў) уплываць на грамадства; грамадствам павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы” (трэцяя пазіцыя).

Вось, прынцыпова, такі набор і такі выбар атрымліваецца (гл. малюнак; на ім тры вышэй апісаныя пазіцыі пазначаны лічбамі).

На жаль, так, як выглядае ідэалагічны аналіз у нас (а ў нас ставяцца пытаньні менавіта так, таму што мы аналізуем праблему аб’ектыўна, па сутнасьці), практычна нідзе ён больш не адбываецца. Прычына ў тым, што ў абсалютнай большасьці выпадкаў тая ці іншая крыніца СМІ заангажавана не на баку аб’ектыўнасьці ці пошуку аптымальнага спосабу вырашэньня пытаньня, а на баку той ці іншай грамадска-палітычнай сілы, з-за чаго вымушана выконваць адпаведную прапагандысцкую замову. Таму, адлюстроўваючы рэальны расклад палітычных сіл у заходнім сьвеце, спрэчка вакол садамісцкай тэмы найчасьцей адбываецца паміж правымі “кансерватарамі” й левымі “лібераламі”. Адпаведныя аргументы ідуць з гэтых бакоў, а спрэчкі найчасьцей выглядаюць лінейна: вы за “левых” ці за “правых”, “лібералаў” ці “кансерватараў”? (гэта на малюнку адлюстваравана аваламі). Але такі выбар ёсьць няпоўным – гэта ўжо разводка. На жаль, некаторыя каментатары да папярэдніх матэрыялаў сайта па гэтай тэме таксама ўцягваліся менавіта ў такую лінейную гульню-разводку.

Мы ж настойваем, што ні пазіцыя першых, ні пазіцыя другіх не вядзе да гарманізацыі міжлюдскіх стасункаў на фоне рэальнай прысутнасьці гэтай праблемы ў грамадстве. Мы ў гэтай сістэме зноў вертыкальныя, арыентаваныя на залатую сярэдзіну і ад яе ўверх – на грамадскі прагрэс. А такой можа быць толькі пазіцыя №3. Папярэднія матэрыялы падрыхтавалі яе дастаткова дэталёвае абгрунтаваньне.

Нагадаем. У адным зь вялікіх навукова-тэарэтычных матэрыялаў (а мы ўсе ў рэдакцыі прыхільнікі рэалістычнага сьветагляду) было даведзена, што пол у чалавека – гэта складаная сістэма адзнак, якія сфармаваліся за час вельмі доўгага працэсу эвалюцыйнага разьвіцьця, накіраванага ня столькі на інтарэсы асобных індывідаў, колькі на інтарэсы віду, якія ў сваю чаргу накіраваны на максімальна выніковы эвалюцыйны прагрэс. Цяпер у чалавека, як найбольш прасунутага біялагічнага віду, гэтая адзнака дайшла да ўзроўню ня толькі разьдзельнаполавасьці, а і да выразнага полавага дзімарфізму. Аднак, у сувязі з тым, што генетычныя механізмы забесьпячэньня апошняга ў чалавека адносна новыя (у філагенетычным сэнсе, вядома), а таксама ў сувязі з тым, што многія зь іх разьвіваюцца адасоблена, за кошт адмысловых малекулярных і гарманальных механізмаў, разьвіцьцё ўсёй сістэмы полавых адзнак у чалавека  можа адносна лёгка парушацца. І парушаецца зь сярэдняй частатой каля 1-2% (у мужчын істотна часьцей, чым у жанчын). Так, у мужчынскага плада разьвіцьцё першасных полавых адзнак адбываецца непасрэдна пад уплывам тэстастэрона, а для таго, каб гэты ж гармон мог узьдзейнічаць адпаведным чынам (у мужчынскім кірунку) на разьвіцьцё мозга плада (ведучы да таго, што потым у дарослым стане малады чалавек пачне ўспрымаць сябе мужчынай  і тады самаасэнсаваньне сваёй полавай прыналежнасьці й будова полавых органаў супадуць), тэстастэрон, як мінімум, павінен пранікнуць скрозь гемата-энцэфалічны бар’ер і араматазавацца. Першае (утварэньне мужчынскіх першасных полавых адзнак) больш простае, надзейнае, чым другое (разьвіцьцё псіха-сексуальнай арыентацыі, характэрнай для мужчын). Таму ў час цяжарнасьці, калі разьвіваецца плод, у прамежак паміж імі могуць умешвацца розныя шкодныя вонкавыя чыньнікі – стрэсы маці, курэньне, алкаголь, наркотыкі, іншыя шкодныя чыньнікі вонкавага асяроддзя. Маюць пэўнае значэньне мутацыі, якія закранаюць сексуальную сьферу. Таксама прычынай недастатковага разьвіцьця другой групы полавых адзнак у будучага маладога чалавека можа аказацца генетычны дысгенэз, які зьяўляецца вынікам аўтбрыдынга (міжрасавыя, міжнацыянальныя шлюбы бацькоў, якія, дарэчы, пазітыўна прапагандуюцца ў ліберальных, “цывілізаваных” краінах). З-за гэтага і можа ўзьнікнуць сітуацыя, што ў чалавека анатомія і фізіялогія цела будуць мужчынскімі, а пачуцьці, жаданьні, некаторыя рысы характару – не зусім такімі…

Адсюль бачна, што сам чалавек з-за адзначаных прычын і механізмаў не вінаваты ва ўласных анамальных сексуальных пачуцьцях (калі такія маюць мець месца). Таму ў рэдакцыі мы падтрымліваем глабальны рух, які зьвязаны з адменай крымінальнай адказнасьці за гомасексуалізм (калі, натуральна, садамісцкія акты сексуальнай рэалізацыі гомасексуалістаў адбываюцца не ў выглядзе згвалтаваньня, а па ўзаемнай згодзе і ў інтымнай абстаноўцы; акрамя таго, тут мы гаворым пра сексуальных інвалідаў, а не пра прапагандыстаў садаміі – пра апошніх будзе асобная гаворка).

Але ў дадатак да адзначанага таксама вядома, што ва ўзьнікненьні гомасексуальных практык мае значэньне ня толькі прыроджана анамальная псіхіка, а і дадаткова інфармацыйнае грамадскае асяроддзе – выхаваньне, грамадскія ўмовы жыцьця.

Патлумачым падрабязьней. Так, калі ў краінах, дзе няма ні садамісцкай, ні антысадамісцкай прапаганды і заканадаўства, паспрабаваць ранжыраваць усіх людзей зь першаснымі адзнакамі полу, характэрнымі для мужчын (возьмем для прыкладу іх), у залежнасьці да таго, з прадстаўнікамі якога полу яны дапускаюць мець сексуальныя кантакты ў адпаведнасьці са сваімі ўнутранымі пачуцьцямі (дарэчы, адказы на такое пытаньне можна атрымаць толькі ў самай даверлівай абстаноўцы), акажацца, што ўсе яны падзеляцца на тры групы: строга гетэрасексуальную, бісексуальную і строга гомасексуальную. Мужчын, уваходзячых у першую групу, будзе абсалютная большасьць, мужчын другой групы будзе істотна менш (нават сярод генетычна касмапалітызаваных амерыканцаў), трэціх — яшчэ менш. Будзем гэта лічыць нармальным, зыходным станам. А цяпер уявім сабе, што мы тое ж вымярэньне і абсалютна з тымі ж мужчынамі будзем рабіць у краінах, дзе ўладамі арганізаваны альбо садамісцкі, альбо антысадамісцкі інфармацыйна-юрыдычны ціск на грамадства. Дык вось тады акажацца, што колькасьць людзей, уваходзячых у другую групу здольна істотна вагацца менавіта ў залежнасьці ад накіраванасьці сексуальнага выхаваньня й інфармацыйна-грамадскага асяроддзя – г.зн. у залежнасьці ад прапаганды-навучаньня таму, што дапушчальна, а што асуджаецца, забараняецца (гл. малюнак і подпісы на ім; нязначна будзе вагацца нават колькасьць строга гетэрасексуальных і гомасексуальных груп).

Такім чынам, асаблівасьці выхаваньня і арганізацыі грамадства могуць уплываць на колькасьць людзей, якія лічаць дапушчальнымі гомасексуальныя стасункі, што будзе істотна ўплываць на адпаведныя праявы сексуальнага ў грамадстве ў цэлым.

А вось адсюль ужо становіцца бачным й іншы бок справы, што па-сапраўднаму вінаватымі ў распаўсюдзе садаміі ў грамадстве зьяўляюцца ня тыя, каму не пашчасьціла быць нормафільнымі – мець моцнае прыцягальнае пачуцьцё да прадстаўнікоў супрацьлеглага полу, а тыя, хто займаецца прапагандай вычварэнстваў. Гэта яны – сапраўдныя ворагі грамадскай культуры, маралі, этыкі. Іх трэба вышукваць, судзіць, караць (дарэчы, гэтая сітуацыя абсалютна аналагічная зь іншымі “грамадскімі хваробамі”; як сказаў адзін дасьведчаны чалавек: “прычынай існаваньня алкагалізму і наркаманіі ў краіне зьяўляецца толькі адно – існаваньне алькагольнай і наркатычнай мафій!”).

Патлумачыўшы наша стаўленьне, пазначанае на вышэй пададзенай сьхеме лічбай 3, да пазіцыі “правых” (1) – а менавіта, чаму нельга караць многіх гомасексуалістаў і чаму варта караць некаторых “лібералаў” – пяройдзем да аналізу лева-ліберастычнай пазіцыі (2).

Вынікі ўсё таго ж навуковага дасьледваньня адзнакі пол, параўнаныя з пазіцыяй “лібералаў”, паказваюць, што заявы апошніх пра тое, што “гомасексуалізм – гэта норма”, таксама не вытрымліваюць элементарнай крытыкі. Такое прапагандысты садаміі могуць казаць толькі “шырокім народным масам” па прычыне адсутнасьці ў іх элементарных ведаў у гэтым пытаньні.

Па-першае, строгі гомасексуалізм ня мае біялагічнага сэнсу, ён ня можа нават забясьпечыць уласнае размнажэньне (але ён можа падтрымлівацца за кошт паразітаваньня на людзях з нармальнай сексуальнай арыентацыяй, якія за грошы могуць нараджаюць садамітам дзяцей). Па-другое, уся жывая прырода паказвае, што прагрэсіўным кірункам разьвіцьця адзнакі “пол” зьяўляецца фармаваньне разьдзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму, які, ахопліваючы ня толькі анатама-фізіялагічныя рысы, а і псіха-сацыяльную сьферу, падзяляе (дыферэнцуе) людзей нібы на + і – , чым забясьпечвае пазьней надзейнае прыцягваньне (інтэграцыю) жанчын і мужчын у сям’і (аднолькавае адштурхоўваецца, камплементарнае рознае — прыцягваецца). Толькі апошняе вядзе да больш выніковага полавага размнажэньня — забясьпечвае больш выніковую эвалюцыю нашага віда. Нарэшце (трэцяе), сама доля асоб з выразнымі гомасексуальнымі адхіленьнямі псіхікі (якая ў сярэднім вагаецца каля 1-2%), па ўсіх навуковых ацэнках, зьвязаных з вызначэньнем таго, што ёсьць “норма”, ну, ніяк ня можа адпавядаць гэтаму паняцьцю.

Такім чынам, не, дарагія “лібералы”: гомасексуалізм і садамія – гэта ня норма, а адхіленьне ад нормы, анамалія, дэвіяцыя. Паколькі гомасексуалізм цяжка лячыць (як цяжка лекаваць любы прыроджаны анамальны стан), яго можна таксама лічыць формай сексуальнай інваліднасьці.

Такім чынам, пазіцыя, сфармуляваная вышэй пад лічбай 2, таксама ніяк не адпавядае сапраўднасьці. Культура, этыка патрабуюць ведаць праблему, спачуваць людзям, але не ўмешвацца ў прыватную, тым больш інтымную сьферу чалавека без яго на тое жаданьня. Таму што гэта проста некультурна! Формула, якая да нядаўняга часу (да прыходу ў Белы дом Абамы) была прынята нават у ЗША – “не пытайся, не кажы” – з этычных пазіцый зьяўляецца аптымальнай. А гэта зноў адзін з бакоў 3-й (нашай) пазіцыі.

Вось так выглядае залатая сярэдзіна паміж дзьвюма скрайнасьцямі – кансерватыўнай (правай) і ліберальнай (левай). Яе знайшлі ня толькі мы, а і, здавалася б, даўно “ўсё прагрэсіўнае чалавецтва”. Часам, калі гэта адбылося ў сьвеце, лічацца 1970-я гады, на тэрыторыі краін былога СССР – пачатак 1990-х.

Аднак сёньня мы назіраем нешта іншае!

*

Наўмысныя падмены

Аднак у глабальнай інфармацыйнай прасторы сёньня прапагандуюцца (натуральна, з дапамогай магутных СМІ) шматлікія ідэалагічныя адхіленьні ад цэнтрысцкай пазіцыі (для беларусаў-літвінаў добрым прыкладам зьяўляецца радыё “Свабода”). І гэтыя “адхіленьні” аказваюцца надзвычай істотнымі.

Так, сярод іншага назіраецца:

- патрабаваньні ўнесьці права на садамію ў сьпіс правоў чалавека (разам з правам на жыцьцё і свабоду);

- стаўленьне да садаміі прапануецца лічыць крытэрам дэмакратычнасьці ўладаў, апазіцыйных партый і СМІ (“ты дэмакрат толькі тады, калі пазітыўна ставішся да збачэнцаў”);

- фінансавую падтрымку апазіцыйных партый і грамадскіх арганізацый патрабуецца паставіць у залежнасьць ад таго ж;

- кантэкстуальна прапануецца адмену судовага пакараньня за садамію ператварыць ў права на прапаганду садаміі (у тым ліку ў антыкультурных, зьневажальных для годнасьці чалавека формах) у сістэме адукацыі й грамадстве;

- у ідэалагічнай сьферы зьявіліся таксама істотныя тэрміналагічныя падмены, накіраваныя на злом нармальнай людскай паставы ў гэтым пытаньні – найбольш яскравым прыкладам зьяўляецца надзвычай распаўсюджаная сярод садамітаў-культураненавісьнікаў практыка называюць нармальных людзей з нормафільнай пазіцыяй “гомафобамі” (дайшло да таго, што можна сустрэць лозунг: “Сьмерць гомафобам!”).

Асобнае абурэньне выклікуюць прыкметы таго, што ліберастызатары наўмысна выкарыстоўваюць элементы PR-тэхналогіі, каб разбураюць сьвятасьць, пазітыўнасьць, біяфільнасьць такіх зьяў і адпавядаючых ім паняцьцяў, як сям’я, шлюб, каханьне, вясёлка. Выкарыстоўвацца нават паняцьце «прайд», відаць, каб садамітаў асацыявалі зь ільвамі…

Аднак на ідэалагічна-прапагандысцкай сьферы ўсё не заканчваецца. Сёньня мы назіраем істотныя зьмены і ў грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, якія накідаюцца явачным парадкам:

- садамітам – прэферэнцыі пры паступленьні на вучобу, прёме на працу;

- садамітаў – у СМІ, сьферу культуры, адукацыйную сістэму;

- садамітаў — у органы ўлады; калі гэта немагчыма, у структуры апазіцыі;

- садамітаў – на вуліцы й іншыя публічныя месцы;

- садамітам – фінансаваньне, арганізацыйная падтрымка.

*

Яшчэ раз пра “Свабоду”

У адным з папярэдніх матэрыялаў, прысьвечаных аналізуемай тэме, мы дастаткова наглядна паказалі, як радыё “Свабода”, якое вымушана знаходзіцца ў плыні “заходняй” палітыкі, займаецца прапагандай садамісцкай тэмы.

Але гэты аповед быў бы няпоўным, калі б мы не паказалі й іншы бок гэтай сітуацыі: як не ўцякаць ад плыні, не рабіць выгляд, што ігнаруеш яе, а паспрабаваць выкарыстаць чорную сілу ў добрых мэтах. Напрыклад, як на адпаведныя матэрыялы радыё даваць каментары.

Ад рэдакцыі сайта гэтую працу, нягледзячы на атакі розных троляў-мярзотнікаў, рабіў Алесь Астроўскі (у 2010 годзе яго каментары радыё “Свабода” яшчэ выстаўляла, цяпер 90% яго каментароў не выстаўляе ні за што). Так рабілі й працягваюць рабіць дзясяткі іншых наведвальнікаў “Свабоды”. Мы выкарыстоўваем працу Астроўскага для прыкладу, паколькі яна стварыла ў тэме найбольш паказальныя факты і паколькі на яе прыкладзе бачна, як можна асаджаць троляў (гэтыя матэрыялы ілюструюць фота Ўладзіслава Гарбацкага, Алены Гапавай і “Будзіміра”, якія засьвяціліся сваім удзелам у ідэалагічным забесьпячэньні аналізуемай інфармацыйнай плыні).

Такім чынам, вось некаторыя прыклады (на жаль, прыкладаў шмат):

Матэрыял “У Беларусі пройдуць ідэалягічныя дэбаты супраць гамафобіі” ад 19.04.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html)

Каментар Астроўскага.

Атака на грамадскую норму, на каштоўнасьці агульнай людскай і нацыянальнай культуры працягваецца. Таму-сяму ў сьвеце вельмі ўжо карціць і далей зьнішчаць грамадскія мараль, культуру, прыстойнасьць, карэктнасьць, мяжу паміж публічнасьцю ды інтымнасьцю і г.д. Што ж, зразумела, грошы ў наш час вызначаюць многае… Тады чакаем ад паслугачоў глабальных ліберастызатараў у Беларусі, якія запісалі сябе ў актыўныя гамафілы-норманенавісьнікі, адказаў на некаторыя пытаньні:
1) Ці ёсьць гомасексуалізм і прапаганда гамафіліі праявамі грамадскай нормы? Ці ўсё ж нормай ёсьць адчужанае стаўленьне да гэтых зьяваў (што назіраецца ў абсалютнай большасьці людзей) і такія паводзіны, калі пра пэўныя рэчы ўзгадваць не прынята?
2) Хто такія гамафобы на думку гамафілаў? Усе нармальныя людзі, якія проста не зьяўляюцца гомасексуалістамі, ці тая іх частка, што маюць агідлівае пачуцьцё да гэтай зьявы і не хаваюць гэтага, ці толькі тыя, хто актыўна змагаецца супраць агрэсіўнай разбэшчвальнай прапаганды ліберастызатараў?
3) Вядома, гомасексуалізм — гэта не псіхічная хвароба. Гэта — анамалія сексуальнасьці. А, можа, нашы дамарошчаныя ненавісьнікі грамадскай нормы і агрэсіўныя разбуральнікі яе (нормафобы) лічаць як-небудзь інакш?
4) Ці ладжаньне карнавалаў, маршаў, фестываляў гамасексуалістаў — гэта аптымальны спосаб давядзеньня да грамадства інфармацыі пра праблемы людзей з анамальнай сексуальнай арыентацыяй? Ці ўсё ж ёсьць больш выніковыя, прыстойныя і неразбуральныя спосабы для стварэньня сітуацыі грамадскага разуменьня і спачуваньня?
5) Эвалюцыя размнажэньня скарочана адбывалася так: бясполае размнажэньне — палавое размнажэньне — раздзельнаполавасьць — палавы дзімарфізм. Тая форма размнажэньня, якая характэрная для наша віду, ёсьць вынік гэтай эвалюцыі. А, можа, нормафобы лічыць пікам эвалюцыі гермафрадытызм?
6) Беларускі народ апошнія стагоддзі знаходзіцца ў стане этнацыду, генацыду, татальнай дыскрымінацыі й г.д. Працягвае знаходзіцца ў гэтай сітуацыі і сёньня. Прычына: увесь гэты час пануючае начальства — імперцы і каланіяльная адміністрацыя — у сваёй дзейнасьці грунтуецца на злачыннай БЕЛАРУСАФОБІІ. Гэтыя фобія ёсьць галоўнай праблемаў нашага народа. Таму, спачатку павінна быць спынена яна, а потым могуць вырашацца пытаньні з усімі іншымі фобіямі. А, можа, арганізатары месячніка лічаць інакш?

-

“Саўка ды Грышка. Гей-парад” ад 12.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2040235.html)

Астроўскі

Лявону Вольскаму.
Спадар Лявон, заўсёды паважаў Вас і Вашу дзейнасьць. Але цяпер упершыню сутыкнуўся з выпадкам, калі лічу, што Вы не даглядзелі ўсёй глыбіні пытаньня.
Гомасексуалісты выкарыстоўваюцца глабалісцкай фінансавай алігархіяй у цяперашні час (потым іх кінуць), як сродак разбурэньня здаровай сацыяльнай нормы. Ёй, фіналігархіі, гэта патрэбна, як адзін з крокаў для дасягненьня сваіх соцыяпаразітных мэт цяпер ужо і на нашай беларускай зямлі. Пад гэтую разбуральную дзейнасьць фіналігархія выдзяляе вялікія сродкі.
Усё адбываецца на фоне генацыду, этнацыду, дыскрымінацыі, абкраданьня нашага народу, на барацьбу зь якімі ніхто не дае ні цэнта! Кажу Вам пра апошняе з поўнай адказнасьцю. Менавіта гэтае параўнаньне выклікае раздражненьне — мы зьбіраліся будаваць БЕЛАРУСКУЮ ДЭМАКРАТЫЧНУЮ ДЗЯРЖАВУ (і нам яе абяцалі дапамагчы здабыць і пабудаваць), а не царства гомасексуалістаў…
Раскрутка «гамасексуальнага пытаньня», якое цяпер ідзе з «Захаду» — гэта элемент сацыяльнай тэхналогіі, скіраванай на тое, каб праз далейшую грамадскую хаатызацыю-касмапалітызацыю, праз абыдленьне грамадства гэтыя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю, абкраданьне і г.д. працягнуць. Пытаньнем «талерантнасьці» імкнуцца закрыць пытаньні сацыяльнай і нацыянальнай СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ.
Заклікаю яшчэ раз падумаць пра выбар акопа ў змаганьні, якое ідзе ў Беларусі сёньня. Бо памылка можа дорога каштаваць у т.л. і для Вашага іміджа.
Алесь Астроўскі, доктар мед.навук, прафесар, рэдактар сайта nashaziamlia.org

Паэт

Спадару Астроўскі! Што Вы пляцеце?! Ваш допіс нагадвае выступы сумнавядомага Бегуна пра габрэяў. «Еслі в кране нет воды, значіт выпілі жіды?» Памятаеце? Цяпер, як тады кідаліся антысэміты на габрэяў, Вы кінуліся б на гомасэксуалістаў? Яны ня горшыя за Вас, і павінны мець такія ж правы. За што і змагаюцца. Дэмакратычная дзяржава павінна даць ім такую магчымасьць. І вы, мэдык, павінны гэта разумець. А выказваецеся як неадукаваны цемрашал. Ва ўсім вінаватыя імпэрыялісты, жыды і гомасэксуалісты?! Сорамна!

Астроўскі

«Паэту», які нічога не пляце і ня блытае.
1) Маё імя, прозьвішча і месца жыхарства вам, «паэт», вядомыя. А вы, «паэт», увесь такі несарамлівы, несумнавядомы і, відаць, вельмі сьмелы, чамусьці хаваецеся пад псеўдай…
2) Лекцыю на тэму «Эвалюцыя полу і палавога дзімарфізму» ўжо шмат шгадоў чытаю ў медуніверсітэце, 24 гады займаюся грамадска-палітычнай дзейнасьцю і больш 10 ідэалагічнай. А вы «паэт», відаць маеце значна большыя веды і досьвед у гэтых пытаньнях. Паведамце, калі ласка, якія?
3) Прапаную вам правесьці паміж намі самую шырокую і набольш публічную з магчымых дыскусія (ідэальны варыянт — наўпроставы тэлевізійны эфір) на тэму: «Як гарманізаваць адносіны (знайсьці залатую сярэдзіну) паміж інтарэсамі беларускага грамадства і сексуальнымі інвалідамі».
Чакаю вашага, «паэт», адказа.

Астроўскі (праз суткі)

Алё! І куды гэта вы падзеліна наш «паэт»-нецемрашал, якому за мяне сорамна?!
Дарэчы, да чарговай сувязі, якую я зь нецярпеньнем чакую, падрыхтуйце калі ласка спасылкі, дзе я, як вы заяўляеце, «Ва ўсім вінавачу жыдоў і гомасэксуалістаў»…
Аб’явіцеся, не хавайцеся, калі ў вас яшчэ засталася мужчынская годнасьць.

Siarhei

Досвед, узрост, практыка… тыповыя аргументы аўтарытарызму. Дэмакратычныя каштоўнеасці не базуюцца на гэтым, а на роўнасці кожнага перад кожным. І што гэта за фраза «будзь мужчынам»? Яшчэ не хапала, каб з’явілася «ты меня уважаешь». Лекцыя, якую вы чытаеце гадамі, як кажаце, можа, ужо састарэла і маральна і фактычна?! Прафесаркі, з карткамі пажаўцелымі ад гадоў, колькі можна чытаць тыя ж самыя лекцыі — студэнты спяць на тых лекцыях, а сказаць нічога не могуць, бо — залік здаваць трэба. А ў такога аўтарытэта — ПРАФЭСАРА — паспрабуй што сказаць — канец тваёй кар’еры. І якое зло тут выбраць — лукашызм ці псеўда-дэмакратаў?!

Астроўскі

Сяргею.
1) Гэта вы і ёсьць «паэт» якога я ўжо другія суткі чакаю?
2) Мы з вамі знаёмыя? Вы ў мяне на лекцыях былі й бачылі, як я карыстаюся «карткамі пажаўцелымі ад гадоў» і што «студэнты спяць на тых лекцыях»? Ці вы гэта пра вашых варшаўскіх прафесараў распавялі?
Адкажыце, калі ласка, і не зьнікайце. Ды яшчэ: прозьвішча не забудзьце падаць, сьмелы і ўсёведаючы вы наш.

-

“Моладзь у чорнай вопратцы па дарозе на гей-парад” ад 14.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html)

Астроўскі

У рэпартажы гаворка ідзе пра «правы чалавека», бараніць якія «прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпляматычнага корпусу».
Дарагія беларусы. Шмат разоў зьвяртаў увагу і цяпер прашу зьвярнуць: нашыя правы на нашай уласнай зямлі, якія ўжо столькі гадоў усяляк уціскаюцца, прыніжаюцца, ігнаруюцца, дыскрымінуюцца праз этнацыд, генацыд, захоп нашай уласнасьці й г.д., у паняцьце «правоў чалавека» не ўваходзяць!!! Ніхто з «Захаду» нашымі правамі не цікавіцца. Калі адтуль ідзе гаворка пра «правы чалавека» — гэта заўсёды аказваюцца толькі правы нацыянальных (габрэі, палякі) і сексуальных меншасьцяў!
Гэта і ёсьць ГАЛОЎНАЕ ВЫЧВАРЭНСТВА!!! Ці — цынізм, крывадушша, блюзьнерства!
Мы ж столькі гадоў разьлічвалі на дапамогу з «Захаду» ў будаўніцтве нашай БЕЛАРУСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ. А адтуль ідзе падтрымка толькі вычварэнцам…

-

“Гісторыя з (гома)сэксуальнасцю” ад 18.05.2010 (аўтар — Алёна Гапава; http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html)

Астроўскі

Так цікава назіраць, як вычвараюцца прапагандысты ліберастызму. Шкада толькі звычайных людзей, якія ня маюць дастатковых ведаў у гэтым пытаньні.
Перанёс ваш опус, спадарыня Гапава, у свой архіў — будзе выкарыстаны, як ілюстрацыя у будучай хрэстаматыі па ідэалогіі. У вашым тэксьце мініум 3-4 грубыя памылкі, падмены, замоўчваньні. Жадаеце, каб паказаў?

Simpson

Уважаемая Алена! Статья очень сильная. Большое вам спасибо. Единственное, что вы забыли — открытый Фрейдом механизм проекции. Профессору психиатрии Астровскому, пропагандисту и борцу с пропагандой в одном лице, следовало бы знать о его существовании.

-

“Барацьба супраць геяў – гэта барацьба за ўладу” ад 18.05.2010 (аўтар – Будзімір; http://www.svaboda.org/content/article/2045716.html)

Астроўскі

Упершыню за доўгі час вырашыў, спадар “Будзімір”, паглядзець, чым дыхаеце. І не пашкадаваў – вельмі вы мяне ўсьцешылі.
Такога стараннага псеўдаінтэлектуальнага выкрунтасьніцтва, каб апраўдаць маральнае злачынства, скіраванае супраць грамадства (вельмі ўжо, відаць, хочацца атрымаць доўгі ліберастычны даляр), я даўно не сустракаў. Тут і падмена паняцьцяў, і адуважваньне ад сутнасьці праблемы, і шырокае выкарыстаньне плыні думак недасьведчаных людзей, затуманьваючых сутнасьць пытаньня. Сьмешна назіраць, як вы прыкідваецеся адначасна сьляпым, глухім і зьлёгку алігафрэнічным, робячы выгляд, што не разумееце, ня бачыце і ня чуеце сутнасьці пытаньня. А яно, між тым, выглядае так: ніхто зь беларусаў асабліва не выступае супраць тых людзей, якія маюць гомасексуальную арыентацыю, ніхто на іх не кідаецца, ніхто не баіцца; людзі не жадаюць іншага — КАБ У СЬФЕРУ ПУБЛІЧНАГА ЎНОСІЛАСЯ СЬФЕРА ІНТЫМНАГА; людзі не жадаюць гэтыя сьферы перамешваць-хаатызаваць-касмапалітызаваць; жадаюць, каб яны заставаліся падзеленымі, як гэта мусіць быць У ЗДАРОВЫХ КУЛЬТУРНЫХ ГРАМАДСТВАХ (у адрозьненьне ад жывёл – напрыклад, баноба). У адказ на гэта сьціплае і цалкам зразумелае жаданьне на нармальных культурных людзей зьдзяйсьняецца абсалютна неабгрунтаваная агрэсія – іх найчасьцей пачынаюць абзываюць “гамафобамі” (зразумела, такая ёсьць устаноўка). А вы, спадар Будзімір, у творчым парыве ад сябе яшчэ і дадаеце (стараецеся — баксы чакаюць): “ультраправыя традыцыяналісты”, “нароўні з расістамі, ксэнафобамі, сэксістамі”.
Ну, а калі ў вас, Будзімір, ёсьць яшчэ жаданьне парыпацца, падрыхтуйце адказ да наступнай сувязі са мной на такое пытаньне: вы пісалі мне ў свой час, што ў вас на дваіх з жонкай чацьвёра дзяцей. Адкажыце, калі ласка, ці дапускаеце вы інтымныя адносіны зь ёй на вачах сваіх дзяцей?
Карацей, увесь ваш опус – у архіў. Прыйдзе час, як знойдзеш…
Але ёсьць з вашага матэрыяла пара набыткаў (гэта яны мяне і ўсьцешылі). Яны наступныя:
1) Цяпер мы ўсе можам на ўласныя вочы пабачыць, па якой тэхналогіі ў краінах ліберальнага Захаду глабалісцкая фінансавая алігархія (ініцыятар у сьвеце новай формы імперыялізму – фінансавага) уводзіла на Захадзе ў публічны ўжытак тэму сексуальнасьці й сексуальнай інваліднасьці. Аказваецца, гэта адбывалася праз інфармацыйна-псіхічнае здушэньне культурных людзей: “гамафобы”, “ханжы”, “ультраправыя кансерватары”, “расісты”, “ксенафобы” і г.д.
2) Паколькі мы цяпер ведаем ня толькі ЯК, а і ДЛЯ ЧАГО гэта рабілася (на прыкладзе суседніх краін), мы можам папярэдзіць наш народ у наступным: усе гэтыя “гомасексуальныя праблемы” з накідваньнем нашым беларускім людзям неіснуючай “віны ў гамафобіі”, у “неталерантнасьці” і г.д. неабходныя глабалісцкай фінансаванай алігархіі ў якасьці АДУВАЖВАЛЬНАГА МАНЕЎРА. Усё сьведчыць пра тое, што НАС ХУТКА БУДУЦЬ РАБАВАЦЬ!!! Тое, што было зроблена, распахана, пабудавана намі, нашымі бацькамі й дзядамі, хутка будуць унахабку прыхватызоўваць чужынцы!!! Пытаньні “гамафобіі”, “талерантнасьці” ды іншай лухты патрэбныя ў якасьці туману, праз які становяцца часова нябачнымі пытаньні НАЦЫЯНАЛЬНАЙ і САЦЫЯЛЬНАЙ СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ – туману, які будзе хаваць МАШТАБНУЮ ПРЫХВАТЫЗАЦЫЮ.
Вось пра што распавёй нам опус пана “Будзіміра”.

Siarhei

Цэлы артыкул акадэміцкі сп. Астроўскі накатаў… Тэма закранула за самае жывое. Толькі вось старанні марныя — нудныя рэчы ў гісторыі не застаюцца, а геі з планеты нашае не знікнуць пры ўсім жаданні. Садом, Гамора, Грэцыя… але — воз усё там — як былі, так і будуць, бо гэта не ад артыкулаў залежыць і не ад пісакаў. І калі ўжо прыслухоўвацца да неякіх аўтарытэтаў у псіхіатрыі ці псіхалогі — то да тых, хто з’яўляецца сапраўды аўтарытэтным не ў маргінальнай групцы і не ў сябе на лаўцы, а на сусветным і часавым узроўні. Больш любові, шаноўны прафесар горада N

budzimir

Ведаеце што, спадар Алесь? Да нядаўняга часу ў мяне не было ніякай вызначанай пазыцыі па гомасэксуальнаму пытаньню. Я ставіўся да яго абыякава, калі не сказаць прахалодна. А, напрыклад, фільмы пра геяў мяне нават раздражнялі. З гэтай прычыны я вельмі не любіў (не люблю і цяпер) Альмадовара і шэраг іншых «тэматычных» рэжысэраў. Гей-культура, скажу шчыра, выклікала і выклікае ў мяне адрыньваньне і лёгкую гідлівасьць. Больш за тое, у лістападзе мінулага году я напісаў наступнае: «Гомасэксуалізм — акурат такая самая загана, як і выпадковыя гетэрасэксуальныя адносіны без абавязкаў ды наступстваў» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1841825.html). Адным словам, я не падтрымліваў змаганьня геяў за свае правы, бо лічыў іх зацыкленымі выключна на сэксе, хаця і ня быў ніколі гамафобам у строгім сэнсе слова.
Што, у такім выпадку, прывяло мяне ў лягер іхных абаронцаў? Тое, што Пётра Рудкоўскі назваў «гетэра-сэкс-фашызмам» (гл. http://nn.by/?c=ar&i=38594), я ж называю «гетэрасэксуальным шавінізмам». Ягоны непрывабны твар — брыдкая мова, страшэнная пыха, паталягічная нянавісьць, нахабная крывадушнасьць, крайняя вузкалобасьць, а галоўнае, гатовасьць зьневажаць і патрэба ў зьневажаньні — прымусілі мяне ўстаць на процілеглы бок барыкадаў. Бо тут яўнае зло. Тады як пошукі мужчынам свайго каханьня сярод мужчынаў, а жанчынай сярод жанчынаў можна лічыць дзіўнаватым капрызам, загадкай або памылкай прыроды, ці то дурыкамі і блазнотай, але зла я ў гэтым не знаходжу.
Мы ж не абвяшчаем злом гетэрасэксуальныя ўзаеміны, хаця ў іх ёсьць адваротны, непрывабны бок, за імі цягнецца шлейф шматлікіх драмаў і трагедыяў, а чыстае і сьветлае каханьне, як і шчасьлівы, бясхмарны шлюб — рэдкае выключэньне, а ня правіла. Ня кажучы аб тым, што дзеці, гэтыя кветкі жыцьця, вельмі часта аказваюцца зламанымі і выкінутымі.
Што тычыць вашага пытаньня, я не разумею ягонага сэнсу. Хіба геі выходзяць на вуліцу дзеля таго, каб прылюдна займацца каханьнем? Адкуль гэткія дзіўныя фантазіі? Яны ўсяго толькі шукаюць прызнаньня, хочуць выйсьці зь ценю. І не хавацца ў тым самым сэнсе, у якім ні ад каго не хаваюцца гетэрасэксуалы. Калі вам здаецца, быццам гетэрасэксуальнасьць надзейна схаваная ў сфэры інтымнага, — гэта занадта наіўная ілюзія. Адкрыйце вочы, азірніцеся па баках — яна паўсюль выстаўленая напаказ. Між іншым, не заўжды ў прывабным выглядзе. Чытайце апошні абзац артыкулу спадарыні Гапавай (http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html):
«Я рэгулярна бачу на сайтах “Нашай нівы”, “Салідарнасьці, ”Народнай волі” і іншых дэмакратычных СМІ, што дбаюць пра правы чалавека, паведамленьні пра конкурсы на лепшыя грудзі, ногі альбо яшчэ якія часткі жаночага цела. Мужчынскія камэнтары пад імі, аднак, не пакідаюць сумненьняў у тым, што “правоў” ў носьбітаў гэтых частак цела няма, бо іх ацэньваюць, як тавар: гэта тоўстая, а тая з цэлюлітам, а трэцяя не зусім сьвежая на выгляд; дайце нам іншых, а мы паглядзім і ацэнім. Апошнім разам мяне уразіў рэпартаж з конкурсу на лепшыя сушы у Мінску. На вялікім стале ляжала жывая цалкам распранутая дзяўчына — толькі пэўныя месцы былі прыкрытыя кветкамі і лісткамі — і на яе і выкладаліся тыя сушы. Публіка выбірала, ела, разглядала, абменьвалася меркаваньнямі, камэнтатары камэнтавалі. Жаночае цела, раскладзенае на стале, было часткай падзеі — і ніхто чамусьці не кідаў яйкі і не змагаўся з амаральнасьцю. Ўсё, лічылася, было нармалёва. Як і павінна быць».
ЗЫ: Закід ў тым, што мной рухае жаданьне атрымаць «доўгі лібэралістычны даляр», як і вашую кансьпіралягічную канцэпцыю «адуважвальнага манэўра», камэнтаваць не лічу патрэбным.

-

“Гамафобія ў Беларусі адсутнічае толькі фармальна” ад 19.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2047053.html)

Алесь Астроўскі

Надзвычай цікава назіраць за разьвіцьцём гомасексуальнай тэмы на радыё “Свабода”. Вось ужо і цяжкую артылерыю падагналі – Бяляцкага. Відаць, у заходніх ліберастызатараў, на інтарэсы якіх працуе сёньня “Свабода”, справы – поўны швах. Ня думалі яны, што гэтыя затурканыя лукашызмам беларусы здольныя на такі супраціў спланаванай імі разбэшчвальнай акцыі. З аднаго боку, столькі грошай убухана ў кампанію па “гомасексуалізацыі ўсёй Беларусі”, з другога, час прысьпешвае — трэба пачынаць падрыхтоўку да чарговай акцыі па ліберастызацыі, а тут — правал. Дый грантавым смактунам трэба справаздачы пісаць. А пад што? Вынік жа нулявы…
Зь Бяляцкім знаёмы яшчэ з 1986 года, з Аб’яднаньня беларускіх моладзевых суполак. Ён быў у менскай “Талацэ”, я – у гарадзенскай “Паходні”. Тады мы разам змагаліся за культурныя правы нашага народу, вывучалі нашу мінуўшчыну, марылі пра будучую незалежнасьць Беларусі. Я якім быў, такім і застаюся: хачу, каб наш беларуска-літвінскі народ быў гаспадаром на ўласнай зямлі, каб улады ў межах Беларусі былі з’арыентаваныя на яго аб’ектыўныя інтарэсы (нагадаю, менавіта ўсё гэта і ёсьць зьместам дэмакратыі). Паколькі цяперашнія ўлады зьяўляюцца каланіяльнымі, я змагаюся супраць палітыкі этнацыду і генацыду нашага народу, якія ўлады праводзяць, супраць дыскрымінацыі й рабаваньня беларусаў, супраць падрыву іх здароўя…
Бяляцкі ж за гэты час стаў крутым “праваабаронцам” і заяўляе, што ён “за гей-парады і падтрымлівае іх». Натуральна, што ўсіх, хто выступае за пэўную грамадскую норму, ён па “новай модзе” лічыць “гамафобамі”. Яму таксама пазарэз трэба, каб гомасексуалісты ладзілі свае парады і абавязкова… ў публічных месцах. Найлепш проста на галовах звычайных грамадзян. Грамадзяне павінны таму быць радыя. Любая іншая рэакцыя – недаравальнае злачынства, адным словам — гамафобія…
Што гэта азначае? Гэта азначае, што Бяляцкі ўжо не дэмакрат. Ён, як і многія іншыя, з той пары перакуліўся ў… ліберасты. Чым больш у краіне ўмоў для розных “меншасьцяў” і менш для карэннага народу, тым больш у краіне “лібералізму” й менш сапраўднай дэмакратыі. Гэта зразумела. Але ж гранты даюцца пад іншае разуменьне…
Пасьля Другой сусьветнай вайны (у сьнежні 1952 году) Генасамблея ААН прыняла рэзалюцыю №637 (VII), дзе ў раздзеле А запісана: “права народаў і нацый на самавызначэньне з’яўляецца перадумовай для карыстаньня асноўнымі правамі чалавека”. Гэта азначае, што нормай мусіць быць такі прынцып, калі спачатку павінны зьдзяйсьняцца правы беларускага народу ў беларусі, а толькі потым правы ўсіх іншых індывідумаў з дэвіацыямі.
Тым часам, цяпер з “Захаду” на Беларусь рухаецца дадатковая пачварная сіла (у дадатак да той старой, што з усходу). Гэта сіла ўсё робіць наадварот. Так, нядаўна ПАРЭ заявіла, што спыняе зносіны з афіцыйным Менскам з-за таго, што ў Беларусі працягваюць расстэльваць здачынцаў-нелюдзяў. Пабітыя гомасексуалісты паабяцалі зьвярнуцца ў ААН, у камісію па правах чалавека. А расейскі дэпутат у Еўрапарламенце ад расейскай “Едіной Росссіі” тав. Маркаў запатрабаваў для “польскай меншасьці” ў Беларусі… палітычных правоў (ня верыце, пераканайцеся самі: http://www.svaboda.org/content/article/2039156.html). Ды яшчэ заяўляў, што гэта і ёсьць “дэмакратыя”.
Такім чынам, “Захад” упарта бароніць у Беларусі забойцаў, гомасексуалістаў, інтарэсы чужых этнасаў. Каго хочаш. Толькі не правы карэннага народу, на якія яму пляваць! Рэальныя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыя, рабаваньне, падрыў здароўя беларусаў, пагроза страты дзяржаўнасьці і г.д., якія ёсьць галоўнымі праблемамі нашага народу, у “заходняе” разуменьне “правоў чалавека” сёньня не ўваходзяць.
Ня верыце? Можаце запытацца ў Бяляцкага. Ён пацьвердзіць.
Таму час і мне заявіць: мне пляваць і на такую “праваабарону”, і на такіх “праваабаронцаў”.

-

“Палітычная гомасэксуальнасьць” ад 22.05.2010 (аўтар – Гарбацкі; http://www.svaboda.org/content/article/2049682.html)

Астроўскі

10 разоў спрабаваў даслаць сюды і «Будзіміру» каментар (рабіў гэта двое сутак зь інтэрвалам 2-3 гадзіны).
«Свабода» яго так і не выставіла…
Беларусы! На «Свабодзе» няма свабоды, за якаю «Свабода» нібы выступае. Таму ніколі не забывайце свавіць «дзьвюкосьці», калі ўзгадваеце г.зв. «Свабоду».

Вэб-рэдактар

Паважаны спадар Астроўскі! Вашы камэнтары не былі выстаўленыя, паколькі вы парушылі правілы форуму

Астроўскі

Каментар, якія “Свабода так і ня выставіла, быў такі (калі вы яго прачытаеце, стане зразумелым, чаму; прадстаўленыя ніжэй факт і меркаваньні й Букоўскага былі выстаўлены на нашым сайце ў якасьці асобнага матэрыялу):

У якасьці каментара дасылаю выступ знакамітага савецкага дысідэнта  Ўладзіміра Букоўскага, які цяпер жыве ў Вялікабрытаніі. Ён нядаўна наведаў Баўгарыю і выступіў там перад чытачамі з крытыкай ідэалогіі «паліткарэктнасьці» (гэта тое, што на самай справе ёсьць ідэалогіяй ліберастызму – гібрыдам здэградаванай формы лібералізму з таталітарызмам). Узята з http://community.livejournal.com/ru_ds:

“Падзеі, 20-годдзе якіх мы адзначаем — крах і распад Савецкага Саюзу — нас, дысідэнтаў, не зьдзівілі. Але затым адбылося нешта дзіўнае.

Пасьля Другой сусветнай вайны і краху нацызму ўвесь палітычны сьпектр у сьвеце пасунуўся ўлева. Гэта вытлумачальна: фашызм і нацызм атаясамляюць з правымі ідэалогіямі (на самой справе атаясамляюць цалкам несправядліва, але гэта ўжо іншая тэма). Абрынуўся камунізм — і, здавалася б, палітычныя настроі павінны былі б пасунуцца ўправа. Але нічога падобнага не адбылося. У 1992-94 гадах да ўлады ў Еўропе прыходзяць левыя… Распад сацыялістычнага блоку супаў са з’яўленьнем на Захадзе новых утапічных ідэалогій.

Паліткарэктнасьць як міжнародная зьява пачалася з 1990-х, але як рух яна існавала і раней. Я ўпершыню зь ёю сутыкнуўся ў 1983 ці 1984 годзе. Я ішоў у сваю лабараторыю [Букоўскі – нейрафізіёлаг. – Рэд.], а насустрач па лесьвіцы спускаліся дзьве дзяўчыны. Я прытрымаў для іх дзьверы. Яны паглядзелі на мяне з пагардай і сказалі: «Мужчынская шавіністычнай сьвіньня». Я нічога не зразумеў і вельмі зьдзівіўся. Распавёў калегам, яны сталі сьмяяцца: «Так гэта з універсітэта Берклі. Адтуль ідуць усе леварадыкальныя рухі. Гэта нейкая новая мода — феміністкі; яны кажуць, што калі мы, мужчыны, абыходзімся з жанчынай як з жанчынай, мы яе гэтым прыніжаем».

Феміністкі вучаць, што «жанчына» — гэта сацыяльная канцэпцыя. Маўляў, калі б мужчыны трымаліся з жанчынамі як з мужчынамі, жанчыны б і сталі мужчынамі: жанчын зь іх робяць нашы паводзіны ў адносінах да іх, жанчына — ахвяра мужчынскіх стэрэатыпаў. Гэтая канцэпцыя, нарадзіўшыся ў Берклі, надзвычай хутка распаўсюдзілася па ўсім сьвеце. У 1984 годзе мы над ёю сьмяяліся — праз 10 гадоў яна захапіла ўвесь сьвет. Усе ўніверсітэты адкрылі філіі «гендэрных даследаваньняў». Па мне, так у дачыненьнях полаў за мільён гадоў нічога не зьмянілася, але гэтыя псеўданавукі аб мужчынскіх хібах распладзіліся жахліва: ня так мы на жанчын глядзім і ня так мы зь імі абыходзімся.

І пачаўся чысты Оруэл: нельга, маўляў, зьвяртацца да жанчыны «міс» ці «місіс», таму што гэта вызначэньне жанчыны праз яе шлюбны статус. Уводзіцца немагчымае для англійскай мовы «міз»… Яны ўвесь час прыдумляюць новыя словы, і калі ты ня кажаш, як загадана, ты — мужчынская шавіністычнай сьвіньня. Нават Біблію перапісваюць так, каб Бог быў у жаночым родзе.

Я дык у савецкіх псіхушках прывык да таварыста вар’ятаў. Але бяда ў тым, што амерыканскае грамадства [няўжо амерыканскае грамадства?! – Рэд.] ўсялякую ідыёцкую навінку адразу робіць ледзь не агульнаабавязковай. У Амерыцы, як, зрэшты, і ў Еўропе, насельніцтва паводзіць сябе неверагодна па-канфармісцку. Усё, што табе ўцюхваюць, трэба ўспрымаць як норму. Каб быць пасьпяховым, трэба быць канфармістам. І вось амерыканскія шаблоны распаўсюджваюцца паўсюль як непарушныя правілы, адбіваючыся нават на заканадаўстве.

Феміністычныя рухі заявілі, што мужчыны — «сексісты», глядзяць на жанчын выключна як на сексуальныя аб’екты, і, такім чынам, усё, што мае дачыненьне да полу, павінна быць выключана са штодзённых зносін мужчыны і жанчыны. Флірт абвясьцілі агрэсіяй і імкненьнем заняволіць жанчыну. Цяпер у ЗША працадаўца ня сьмее размаўляць са сваёй супрацоўніцай сам-насам — павінен прысутнічаць хаця б адзін сьведка, інакш таго могуць абвінаваціць у сексуальных дамагальніцтвах, а гэта азначае гібель кар’еры і становішча ў грамадстве.

Дакладна гэтак жа свае патрабаваньні сталі прад’яўляць й іншыя меншасьці — гомасэксуалісты, цёмнаскурыя, сектанты і г.д. Зьявіліся законы аб «hate speech» — «мове нянавісьці», нешта накшталт 70 артыкула савецкага Крымінальнага кодэксу, па якім мяне судзілі. «Мовай нянавісьці» абвясьцілі любую згадку аб расавых адрозьненьнях або сексуальных схільнасьцях. Вы ня маеце права прызнаваць відавочныя факты [! – Рэд.]. Калі вы іх згадваеце публічна — гэта злачынства.

У Англіі ў мінулым годзе адмянілі ўсе калядныя грамадскія мерапрыемствы: брытанскі сьцяг утрымлівае крыж св. Георгія, а гэта нібыта пакрыўдзіць мусульман, нагадваючы ім пра крыжовыя паходы. Пры гэтым самі мусульмане нічога падобнага не патрабуюць. Мусульманін, які трымае лавачку непадалёк ад майго дома, вывесіў у вітрыне сьцяг з крыжом, каб прадэманстраваць, што ён ня згодны з гэтай крэтынскай забаронай — але хто яго пачуе…

Гэта прывяло да такой цэнзуры, што ў нашы дні Шэксьпір бы жыць ня мог. Так палову яго п’ес ужо і ня ставяць: «Венецыянскі купец» — антысемітызм, «Атэла» — расізм, «Утаймаваньне свавольнай» — сексізм… Адна настаўніца ў Лондане адмовілася весьці свой клас на «Рамэа і Джульету», назваўшы сьпектакль «агідным гетэрасексуальным відовішчам«.

Масавая цэнзура падмацоўваецца крымінальным заканадаўствам. За жарт аб гомасексуалістах можна трапіць у турму. Зьвярніце ўвагу, як хутка справа дайшла да рэпрэсій.

Быў такі філосаф — Герберт Маркузэ, ревізіяніст-марксіст. Ён быў нязгодны з Марксам у адным пункце: Маркс лічыў рэвалюцыйным класам пралетарыят (што відавочна ня так), а Маркузэ вучыў, што сапраўдны рэвалюцыйны клас – гэта разнастайныя меншасьці. паталогію трэба абвясьціць нормай, а норму – паталогіяй [ну, што пазнаёце?! – А.А.]. «Толькі тады, — піша Маркузэ, — мы, нарэшце, разбурым буржуазнае грамадства».

Актывісты, якія нібыта абараняюць правы меншасьцяў — гомасэксуальныя і феміністычныя арганізацыі — НА САМОЙ СПРАВЕ АБ МЕНШАСЬЦЯХ НЕ КЛАПОЦЯЦЦА. Яны, як у свой час Ленін — працоўных, ВЫКАРЫСТОЎВАЮЦЬ ІХ ЯК ІНСТРУМАНТ ЦІСКУ І КАНТРОЛЮ НАД ГРАМАДСТВАМ і прыносяць ім больш шкоды, чым усім астатнім. У Амерыцы жонка майго сябра 7 гадоў таму заснавала рух «Жанчыны Амерыкі супраць фемінізму». Пачынала яна зь некалькімі сяброўкамі, а цяпер у іх часопіса тыраж — 2 млн. Жанчыны пачынаюць разумець, што фемінізм ім варожы, што ён разбурае іх жыцьцё, што ён не дае ім выбіраць тое, што хочацца ім, а не тое, што ім навязваюць розныя актывісткі.

Карацей кажучы, мы маем справу з сур’ёзнай ідэалогіяй, якая пад шыльдай палітычнай карэктнасьці спрабуе разбурыць наша грамадства. Чым меншасьцям горш, тым лепш іх лідэрам: будзе што абараняць. Але іх задача — зьнішчыць нашае грамадства, і гэта — новая, больш злосная версія марксізму [!!! – Рэд.].

Цэнзура, якую ўвялі абаронцы «палітычнай карэктнасьці», пазбавіла іх ад дыялогу. Калі б я зь імі спрачаўся, я б разабраўся зь імі за некалькі хвілін. Але хто ж мне дазволіць? Я, паўнапраўны грамадзянін Вялікабрытаніі, не магу напісаць на гэтую тэму артыкул, апублікаваць кнігу, прыняць удзел у грамадскіх дэбатах на гэтую тэму — таму што такіх дэбатаў няма[!!! – Рэд]. Вы па тэлевізары ніякіх довадаў за ці супраць паліткарэктнасьці не пачуеце.

Гэтую ідэалогію нам навязваюць. Нічога супраць вар’ятаў я не маю, я ў псіхушках правёў шмат гадоў і цалкам да іх талерантны. Адзіная мая ўмова — не навязвайце мне чужых ідэй. Я памятаю сваю першую спрэчку са следчым ў КДБ. Мне тады 16 было. Ён мяне спытаў: «За што вы нас так ненавідзіце?» Я адказаў: «Я вас не ненавіджу. Я проста вам ня веру. Вы хочаце будаваць камунізм — выдатна, будуйце. А я не хачу. Магу я сабе дазволіць 2 квадратныя метры, дзе не будзе камунізму?»”

(Думаем, прыведзенае меркаваньне шаноўнага чалавека – магутны ўдар па пазіцыі прапагандыстаў садаміі, варты запамінаньня)

-

“Геі: курс на Асьветніцтва” ад 09.06.2010 (артыкул Гарбацкага; http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html)

Астроўскі

Дажыліся. “Свабода” па гэтым пытаньні дае слова толькі гомасексуалістам. Нармальным людзям выказваць сваю пазіцыю ўжо проста не дазволена – яны павінны толькі ўважліва слухаць, памоўкваць і станавіцца… “дэмакратычнымі”.
Як усё гэта агідліва асабліва ва ўмовах этнацыднай дыктатуры! Чарговы раз заяўляю: магу апаніраваць любому ліберастызатару, якіх так актыўна рэкламуе “Свабода”.  Можа вам – свабодаўцы – усё ж хоць трохі цікавы пошук ісьціны? Можа час арганізаваць хаця б дыскусію?

Vital

А што замінае Вам, спадар Алесь, лічачы сабе «нармальным», узяць ды накрэмзаць пост у сваім блогу і даслаць яго Свабодзе, здаецца на сайце кантакты пазначаны? Толькі без цетлікаў, нармальны такі пост, без размоў пра знішчэнне натуралаў і іншай шалухі якой поўна на іншых сайтах, на якіх дылетанты разважаюць пра геяў.

Астроўскі

Спадар Віталь. На нашым сайце ў свой час такі аналіз будзе. Гаворка ў дадзеным выпадку ідзе не пра мяне ці пра наш сайт, а пра інфармацыйную палітыку радыё «Свабода»…

Vital

Наколькі мне вядома, інфармацыйная палітыка Свабоды базуецца на патрымцы меншасцяў. нацыянальных, сексуальных і г.д. Толькі не трэба зараз звальваць у адну кучу педафілаў, насільнікаў і гэтак далей — гэта зусім іншая гісторыя… Гэта вельма складаная тэма і спачатку трэба ў ёй крыху разбірацца перад тым як пачынаць нешта пра яе казаць адмоўнае.

Астроўскі

Спадар Віталь, а праблемы беларуска-літвінскага народу — гаспарада беларускай дзяржавы — мы ўжо вырашлі?
Г.зн., ні этнацыду, ні генацыду, ні дыскрымінацыі па нацыянальнай (беларусы) прыкмеце, ні захопу нашай уласнасьці ўжо няма? Засталіся толькі праблемы меншасьцяў?!
Ці ўсё ж, можа, без ПАПЯРЭДНЯГА вырашэньня стратэгічных праблем, зь якімі ўсё яшчэ сустракаецца наша нацыя, не зусім карэктна «беларускай службе радыё «Свабода» займацца вырашэньнем праблем апалячаных беларусаў, якіх часта называюць «польскай меншасьцю», і геяў?!
Ці не здаецца вам, што радыё «Свабода» пры такім падыходзе да сваёй інфармацыйнай палітыкі саўдзельнічае ў этнацыдзе, генацыдзе беларускага народу?

Алег

Вельмі аб’ектыўны і «гарачы» артыкул.  Хаця,не,нават не артыкул-нейкі крык сьціснуты….мы сядзім у сваім гетта,слухаем абразы з усіх бакоў….ванітуе ўжо ад «нармальных»,якія апро засаленых выразаў і 2-3-х недарэных цытатаў зь Бібліі ніколі нічога сказаць і ня змогуць. Спадару Астроўскаму скажу і скарыстаючыся «момантам» запрашу на круглы стол, які неўзабаве пачне рыхтавацца «ЛГБТ і рэлігія». Думаю, там вам будзе месца і час, каб падыскутаваць.

Астроўскі

Алегу. Выдатна. Давайце фармуляваць пытаньні для парадаку працы такога «круглага стала», дэмакратычны рэгламент, запрашаць СМІ і г.д.
І, сп-р Алег, пачаць варта з вашага поўнага прозьвішча…

Гэтэрасэксуал, Беларусь

Толькі латэнтныя «гомасэксуалы» ярасна ненавідзяць адкрытых гомасэксуалаў, мне як гэтэрасэксуалу ўсё роўна, будзе марш «вясёлак» ці не!!!

Астроўскі

«Гэтэрасэксуалу», які жыве ў горадзе «Беларусь».
А спасылку на аўтарытэтную крыніцу не маглі б падаць?

Siarhei

Сп. Астроўскі, перастаньце шукаць аўтарытэтныя крыніцы (гэта не навуковая праца, каб адтуль перапісваць чужыя мудрыя думкі, калі сваіх няма). Варта быць такім аўтарытэтам, каб не шукаць падчэпак на свае словы! Як бачна з дыскусіі — гэта не Вы…

Астроўскі

Спадарам «Сяргею» і «Гетэрасэксуалу».
Я ці ня я — ня гэта мяне цікавіць. Мне трэба ведаць: ня ў першы раз агучаная думка пра нянавісьць «латэнтных гомасексуалаў» да «адкрытых гомасексуалаў» — гэта навуковы факт, альбо элемент прапаганды ці шантажу, якія да сапраўднасьці ня маюць ніякага дачыненьня?

(канец цытаваньня назваў матэрыялаў, іх адрасоў і часткі каментароў на іх)

Такім чынам, як бачыце, прадстаўнікі рэдакцыі “Нашайзямлі” змагаліся…

Заклікаем усіх прыстойных людзей узбройвацца аргументамі й рабіць тое самае!

*

Чыя гэта мэта — садамізацыя людскай цывілізацыі?

Калі глядзіш на сучасных палітыкаў розных дзяржаў, якія ў нас цяпер перад вачыма (вялікіх і паменш, сьпераду і ззаду; гл. фота ўверсе), і калі адначасна задумваешся над тым, як яны сёньня практычна ўсе (асабліва найбольш “цывілізаваныя”) пачалі бараніць “правы сексуальных меншасьцяў”, немагчыма пазбавіцца ад дамук аб іх несамастойнасьці, марыянеткавасьці. Ня могуць розныя людзі, прадстаўнікі й выхаванцы абсалютна розных культур, раптам, проста так, без нейкага вонкавага ціску стаць такімі адзінымі ў сваёй антыкультурнай, садамісцкай пазіцыі. Ёсьць нехта больш значны і самастойны за іх, хто першы прымае рашэньні, а ўсім ім — загадвае! Г.зн., што сапраўдныя ініцыятары падобнай палітыкі знаходзяцца за сьпінамі палітыкаў і нам нябачныя.

А, можа, уражаньне пра марыянеткавасьць вядучых палітыкаў заходніх дзяржаў не такое ўжо й інтуітыўнае? Можа, ёсьць прычыны для таго, каб яго лічыць рацыянальным? А давайце пералічым факты і зададзім больш дакладныя пытаньні…

Хто можа паставіць перад сабой задачу прасоўваць у грамадствах сатанінскія ўяўленьні, якія пярэчаць усім нацыянальным культурам, усім рэлігіям, дый у цэлым здароваму сэнсу, выдаючы іх за прагрэсіўныя? (першы факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць СМІ дзяржаў “цывілізаванага Захаду” (у т.л. такія, як радыё “Свабода”) працаваць над выкананьнем гэтага заданьня? (другі факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць палітыкаў вядучых заходніх дзяржаў стаць марыянеткамі ў правядзеньні ў жыцьцё гэтай палітыкі, якая перашкаджае іх палітычным кар’ерам, бо пярэчыць уяўленьням большасьці грамадзян іх уласных краін? (трэці факт-пытаньне)

Хто можа ўпарта, мэтанакіравана арганізоўваць людзей зь сексуальнымі дэвіяцымі? (чацьверты факт-пытаньне)

Хто можа забясьпечыць глабальны маштаб такіх грамадскіх пераўтварэньняў і шматгадовую мэтанакіраванасьць? (пяты факт і пытаньне)

І, нарэшце, галоўнае: хто можа дазволіць сабе прызначыць на зьдзяйсьненьне такой палітыкі мільярды і мільярды даляраў? (шосты факт і пытаньне)

Дык хто ж гэта?

Калі мы выкарыстаем знакамітую дэдуктыўную методу Шэрлака Холмса, у нас атрымаецца толькі адзін адказ: гэта можа рабіць толькі тая таемная сіла (гэтая сіла хаваецца таму, што яўна незаконна мае аж такую ўладу!), якую завуць карпаратакратыяй ці глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратыяй унутры! (дарэчы, нагадаем: аналагічна, у такім жа маштабе, з затратай такіх жа рэсурсаў і па такой жа тэхналогіі сьвету сіянакратыяй быў накінуты міф пра 6-мільённыя маштабы халакосту).

*

Задача, якую паставіла перад сабой сіянакратыя

Аб’ектам дэструктыўнага ўзьдзеяньня несумніўна зьяўляецца агульная (універсальная) і нацыянальная культуры… Сіянакратыя вырашала выбіць зь людзей ўсё высокае – тое, што ў адной з частак дадзенай серыі матэрыялаў апісана як праявы 4-га ўзроўню псіхічнага.

Пры гэтым дасягаюцца дзьве ўзаемазьвязаныя злачынныя задачы:

- чалавек ператвараецца ў гаворачую жывёліну (гл. фота ўнізе, а таксама ілюстрацыю ў пачатку дадзенага матэрыяла, на якой аран-гутан знаёміць маладога чалавека “сьветлага ліберастычнага заўтра”, са шляхом, па якім яго туды вядуць…).

- людскія грамадствы максімальна атамізуюцца – ператвараюцца з самабытных цэласных сістэм (этнасаў, народаў, нацый-дзяржаў) у хаатызаваныя, літаральна біямасападобныя грамадствы гаворачых жывёл.

У 1960-70-я былі “свабода каханьня” і “сексуальная рэвалюцыя”. У 1990-2010-я – прапаганда садаміі становіцца крытэрам “дэмакратычнасьці” й “правамі чалавека”.

Што сіянакратыя запланавала далей?

Мы ў рэдакцыі прыйшлі да высновы, што ўсё зробленае – гэта толькі падрыхтоўка да чарговага яшчэ больш злачыннага акту глабальнай касмапалітызацыі – такой дзейнасьці, якая накіравана на арганізацыю выміраньня белых народаў Еўропы на тэрыторыях іх уласных дзяржаваў й іх замяшчэньня прышлымі ксенаэтнасамі!..

І вось тут вяртаемся да пытаньня, пастаўленага ў загалоўку дадзенай серыі матэрыялаў: дык што могуць даць беларускай дэмакратыі (непарыўна зьвязанай з абаронай беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, са змаганьнем супраць зьнішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыяналных сімвалаў нашага народа) ініцыятары грамадскай садамізацыі, якія маюць абсалютна супрацьлеглыя мэты?

Адказ: ні-чо-га! І гэта ў лепшым выпадку… Калі ж вы яшчэ верыце ў магчымасьць карысьці ад такіх памочнічкаў, вы, як мінімум, наіўныя людзі. Глабалісцкая фіналігархія зьяўляецца а ні трохі ня меншым ворагам беларускага ды іншых народаў, чым расейская імпербюракратыя (дарэчы, да такой высновы мы ўжо прыходзім ня ў першы раз).

*

І апошняе: няўжо ў злачынцаў можа атрымацца задуманае? – задаюць сабе пытаньне некаторыя. Злачынства ж відавочнае ды яшчэ грандыёзнае…

Таго, хто лічыць, што відавочнасьць і грандыёзнасьць злачынства здольныя абараніць людскую цывілізацыю ад яго, мы таксама мусім расчараваць. Сапраўдныя веды пра псіхіку людзей (што было разгледжана ў адной з папярэдніх частак данай серыі матэрыялаў) дазваляюць сьцьвярджаць, што будучы лёс людскай цывілізацыі трымаецца толькі на тых, хто здольны вельмі высока цаніць культуру, этыку, мараль, справядлівасьць, годнасьць, прыстойнасьць, праўду, прыгажосьць, дабро. А такія псіхічныя рысы, на жаль, прысутнічаюць у вельмі невялікай колькасьці асобаў.

Людзі, калі вы ёсьць, станавіцеся побач адзін з адным і змагайцеся! Іншага шляху ў нас проста няма…

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

-

P.S.

Дарэчы, фіксуем чарговы дактрынальны прынцып (Д пр-п 131):

Гомасексуалісты – гэта людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках яны не вінаватыя. Такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць, Як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў). Але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў адасобленым (дыферэнцаваным) стане. Такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам уплываць на грамадства. Апошнім павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы … На жаль, у наш час глабалісцкая фінансавая алігархія выкарыстоўвае людзей зь анамаліяй сексуальнага як прыладу для сваіх злачынных соцыядэструктыўных мэт. Усе прыстойныя людзі абавязаны змагацца і з гэтым злом, інакш нашу цывілізацыю чакае марны лёс…

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…

Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

-

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

-

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

-

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў:  «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

-

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

-

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

-

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

-

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

-

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

-

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

-

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

-

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

-

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

-

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

-

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

-

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005  была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

-

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

-

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

-

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

-

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

-

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

-

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

-

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду.  Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

-

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся  вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

-

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — ​​паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

-

-

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

-

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для  апошняй часткі данага матэрыяла.

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты?  Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

-

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

-

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў  Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

-

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

-

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

-

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

-

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой ​​час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

-

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

-

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

-

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

-

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г.,  паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

-

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле  http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

-

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

-

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на ​​невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

-

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

-

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

-

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

-

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

-

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня гэтых прынцыпаў ва ўсіх краінах Еўрапейскага Зьвязу і за яго межамі«.  «Суботнія ўрачыстасьці ладзяцца ня толькі для гей-супольнасьці, але для ўсіх тых, хто ганарыцца тым, што жыве ў справядлівым, роўным і сучасным грамадстве. Наша прыхільнасьць гэтым каштоўнасьцям пераходзіць нашы мяжы, і я з нецярплівасьцю чакаю таго дня, калі яе будзе падзяляць ўвесь сьвет », — лічыць кіраўнік Фарын-офіса.

Лідэр брытанскай апазіцыі Дэвід Кэмеран напярэдадні параду публічна павініўся за ўведзены ў 1988 годзе ранейшым кансерватыўным урадам Вялікабрытаніі так званы «артыкул 28″ Акту аб мясцовым самакіраваньні, які забараняў «прапаганду гомасексуалізму ў школах і грамадскіх установах». У Шатландыі гэты артыкул была адменены ў 2000 годзе, на астатняй частцы Злучанага Каралеўства — у 2003 годзе.

«Я прашу прабачэньня за «артыкул 28». Мы памыляліся ў гэтым. Гэта было эмацыйнае пытаньне. Я спадзяюся, вы зможаце нам дараваць», — сказаў лідэр «торы».

Сёньня прапаганда садаміі ды іншых формаў сексуальных адхіленьняў і розных мярзотаў у школах Брытаніі ажыцьцяўляецца на законнай падставе.

Нагадваю, у гісторыі чалавецтва масавае распаўсюджаньне садаміі заўсёды было надзейнай прыкметай … хуткай гібелі той ці іншай цывілізацыі.

-

МІНІСТЭРСТВА АХОВЫ ЗДАРОЎЯ БРЫТАНІІ РАІЦЬ ШКОЛЬНІКАМ ІМКНУЦЦА ДА АРГАЗМУ

(паводле http://www.bbc.co.uk/russian/uk/2009/07/090708_britain_sex_pleasure.shtml)

У новым кіраўніцтве для школ, выдадзеным Нацыянальнай службай аховы здароўя Вялікабрытаніі, падлеткам растлумачваецца, што яны «маюць права» на сексуальнае задавальненьне, а саіцьце або мастурбацыя двойчы ў тыдзень можа аказаць спрыяльнае ўзьдзеяньне на іх сардэчна-сасудзістую сістэму.

Як паведамляюць вядучыя брытанскія газеты, буклет пад назвай «Асалода», выдадзены ў дапамогу настаўнікам падразьдзяленьнем Нацыянальнай службы аховы здароўя ў горадзе Шэфілд і разьлічаны на школьнікаў ва ўзросьце ад 13 гадоў. Па словах стваральнікаў брашуры, яны імкнуліся дапоўніць сістэму сексуальнай адукацыі ў школах інфармацыяй аб карысьці заняткаў сексам у задавальненьне.

Занадта доўга сексуальнае выхаваньне падлеткаў, лічаць аўтары дакумента, абмяжоўвалася ў асноўным прапагандай «бясьпечнага сексу» і сталасьці ў інтымных стасунках. Пры гэтым ігнаравалася асноўная прычына, па якой многія займаюцца сексам, сцьвярджаюць стваральнікі кіраўніцтва, — а менавіта задавальненьне.

Дэвізам буклета «Асалода» стаў выраз: «Адзін аргазм у дзень — і доктар не спатрэбіцца».

Адзін з аўтараў брашуры — Стыў Слэк, дырэктар Цэнтра па праблемах ВІЧ і сексуальнага здароўя пры падраздзяленьні Службы аховы здароўя ў Шэфілдзе, сцьвярджае, што дакумент не прапагандуе раньні секс сярод падлеткаў. Наадварот, кажа ён, кіраўніцтва павінна заахвоціць школьнікаў не сьпяшацца са стратай нявіннасьці і пачаць сексуальнае жыцьцё толькі тады, калі яны будуць цалкам упэўненыя, што атрымаюць ад яго задавальненьне.

Між тым, псіхолаг з Ўэлінгтонскага каледжу ў Беркшыра Энтані Сэлдан назваў падобны падыход «сумным», — піша брытанская Times. Газета Daily mail, у сваю чаргу, паведамляе, што актывісты брытанскага руху за захаваньне сямейных каштоўнасьцяў асудзілі дакумент, заявіўшы, што ён толькі заахвоціць падлеткаў рана ўступаць у сексуальныя стасункі й прывядзе да большага распаўсюджваньня захворваньняў, якія перадаюцца палавым шляхам.

Аднак міністэрства аховы здароўя Брытаніі падтрымала новаўвядзеньне, заявіўшы, што «шчырая размова пра секс» — важны складнік фармаваньня здаровага сексуальнага жыцьця.

-

КАЛУМБІЯ. ГЕЙ-ПАРАД У БАГАЦЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

НАРВЕЖСКІМ САДАМІТАМ ТАКСАМА ДАЗВОЛІЛІ ЎСЁ

(паводле http://qirim-vilayeti.org/content/view/298/77/)

Парламент Нарвегіі прыняў закон, які дазваляе гомасексуалістам ня толькі «ўступаць у шлюбы» адзін з адным з усімі вынiкаючымі з гэтага «сямейнымі правамі», але нават усынаўляць дзяцей, а таксама дапускае штучнае апладненьне лесьбіянак. Такім чынам, гэта скандынаўская дзяржава, у якой да 1972 гомасексуалісты былі па-за законам, стала 6-й краінай свету [у 2008 годзе. – Рэд.], дзе ўзаконена гідкая распуста. Прычым, распуснікам дадзена права пладзіць сабе падобных ў масавым маштабе.

Як паведамляе Лента.ру, 84 дэпутата парламенту прагаласавалі за закон пры 41-м супраць. Тры кіруючыя левацэнтрысцкія партыі, а таксама апазіцыйныя Лейбарысцкая і Кансерватыўная партыі падтрымалі новаўвядзеньні, а хрысьціянскія дэмакраты і скрайне правая Партыя прагрэсу — не.

Закон аб садаміцкіх шлюбах ўступіць у сілу ў пачатку 2009 года і заменіць так званы «закон аб партнёрстве», прыняты ў 1993 годзе, які дазволіў нарвежскім садамітам уступаць у г.зв. «Грамадзянскія саюзы».

-

ПРА ГЕЯЎ СА ШКОЛЬНАЙ ЛАВЫ : ГУБЕРНАТАР КАЛІФОРНІІ ПАДПІСАЎ ЗАКОН ПРА ВЫВУЧЭНЬНЕ Ў ШКОЛЕ ДАСЯГНЕНЬНЯЎ ГАМАСЕКСУАЛІСТАЎ

(15.07.2011 г., паводле Алёны Бяловай, гл.  http://www.gazeta.ru/social/2011/07/15/3696013.shtml)

Каліфарнійскія падлеткі будуць вывучаць у школах дасягненьні сексуальных меншасьцяў. Такі закон падпісаў губернатар Джэры Браўн. Яго крок выклікаў падтрымку сярод дэмакратаў і асуджэньне рэспубліканцаў і царквы.

Каліфорнія стане першым штатам ЗША, дзе ў дзяржаўных школах будуць выкладаць “гісторыю дасягненьняў геяў і лесьбіянак”. Такі законапраект падпісаў губернатар Джэры Браун — піша The New York Times.

Паводле дакумента, прадмет пра ўнёсак геяў і лесьбіянак у развіцьцё дзяржавы і краіны будзе ўключаны ў падручнікі і акадэмічныя планы грамадскіх навук — сацыялогіі, грамадазнаўства і таму падобных. Хоць новы закон набудзе моц у студзені 2012 г., стан падручнікаў і навучальных праграм ня будзе абнаўляцца да 2015 года. Таму мясцовым школам давядзецца ўключаць дадатковыя матэрыялы ў навучальныя планы.

«Гісторыя павінна быць сумленнай … Гэты законапраект зьмяняе існыя законы, забараняе дыскрымінацыю ў сьферы адукацыі й гарантуе, што ўнёсак амерыканцаў з усіх пластоў грамадства ўключаны ў нашы кнігі пра гісторыю, — заявіў губернатар».

Мясцовы парламент, большасьць якога складаюць дэмакраты, прыняў аналагічны законапраект у 2006 годзе, але рэспубліканец Арнольд Шварцэнегер, які быў у той час губернатарам, наклаў на яго вета.

Некаторыя кансерватыўныя заканадаўцы працягваюць выступаць супраць законапраекта. «Гэта сумны дзень для нашай рэспублікі, калі ўрад кажа людзям, што яны павінны думаць», — сказаў прадстаўнік рэспубліканскага дзяржаўнага заканадаўчага сходу ад Сан-Бернардына Цім Данэлі. Па яго словах, закон загадвае школам падаваць геяў і лесьбіянак толькі ў станоўчым сьвятле, што падобна на цэнзуру.

Закон раскрытыкавала і царква. «Гэта абуральна, што губернатар Браўн дазволіў гомасексуальным актывістам пранікаць у розумы каліфарнійскай моладзі, — цытуе CNN вялебнага Луі Шелдона, старшыню і заснавальніка зьвяза «Традыцыйныя каштоўнасьці». — Бацькам, чые дзеці вучацца ў дзяржаўных школах, давядзецца забраць іх адтуль».

(канец цытаваньня матэрыялаў)

-

Абмеркаваньне пададзеных фактаў будзе ў апошняй частцы.

Артыкул, які выстаўлены ніжэй, узяты з сайта  http://www.salem-news.com/articles/december032011/wmd-media-jc.php (дарэчы, ЗМЗ – гэта зброя масавага зьнішчэньня). Аўтар — пісьменьнік, які жыве ў Джеймстаўне, штат Род-Айлэнд, ЗША. Пасьля шматгадовай працы настаўнікам сярэдняй школы пачаў вывучаць зьнешнюю палітыку ЗША (яго цікавасьць да гэтай праблематыкі была выклікана правалам амерыканскай палітыкі яшчэ ў В’етнаме) і цяпер нярэдка выказвае альтэрнатыўны афіцыйнаму пункт гледжаньня на грамадска-палітычныя працэсы. Выглядае яшчэ адным Дон-Кіхотам, але ніхто ня здольны абвінаваціць спадара Кліфарда ў няшчырасьці…

Рэдакцыя.

«Моц карпаратыўных СМІ ніколі не перастае зьдзіўляць, а сьляпая гатоўнасьць масаў быць вядомымі такімі медыямі, выглядае неверагоднай.

Ці мы здольны хоць чаму навучацца?

Хіба мы ўжо сьлепа ня йшлі за карпаратыўнымі СМІ, настроеныя на вайну ў Іраку, не задаючы пры гэтым ніякіх пытаньняў? Ні СМІ, ні грамадскасьць нічога не аспрэчвалі, нягледзячы на тое, што было шмат галасоў, якія настойвалі, што там [у Іраку] не было ніякіх доказаў наяўнасьці ЗМЗ. Можна падумаць, што пасьля таго, як людзі пайшлі ўсьлед за медыямі на непатрэбную вайну, у выніку якой загінула больш за мільён чалавек, мы будзем спыняцца і аспрэчваць любыя будучыя карпаратыўныя сьцьвярджэньні.  Але, мабыць, не, бо гісторыя паўтараецца [яшчэ адно аўтарытэтнае меркаваньне, што беларусы-літвіны не зьяўляюцца выключэньнем на фоне іншых народаў, якія ня хочуць ні ў чым разьбірацца, ні за што змагацца;  аказваецца, і нават амерыканцы такія ж… - Рэд.].

Карпаратыўныя СМІ зноў настройваюць нас на некалькі войнаў. Найбольш верагодным будзе Іран, хаця няма ні найменшага доказу таго, што Іран робіць нешта дрэннае. Давайце ня будзем верыць “фактам” атрыманым на шляху ваеннай гістэрыі. Медыі пераконваюць нас, што акрамя Ірана цяпер яшчэ і Пакістан зьяўляецца нашым ворагам, таму што адмаўляецца прыняць удзел у нашай вайне ў Афганістане [да нядаўняга часу Пакістан лічыўся саюзьнікам ЗША, увесь час падладжваўся пад ЗША. – Рэд.], і што па нейкай дзіўнай прычыне пакістанцы выступаюць супраць забойства нашымі бесьпілотнікамі сваіх салдат, жанчын, дзяцей. Некаторыя кажуць, што напад на Пакістан можа спатрэбіцца, каб захапіць іх ядзерную зброю — і мы зноў спакойна прымаем гэтае глупства.

З-за таго, што Расея рашуча пратэстуе супраць таго, каб яе цалкам атачылі амерыканскія ракетныя базы, сродкі масавай інфармацыі пераконваюць грамадскасць ЗША, што рускія вінаватыя. Кітай ў цяперашні час таксама малюецца як вораг, таму што іх эканоміка моцная, а наша слабая, і яны гатовыя купляць нафту ў розных краінах, а не [збройна] змагацца за яе. Мы выдаткоўваем трыльёны даляраў, спрабуючы падпарадкаваць сабе краіны і атрымаць кантроль над іх нафтай, а Кітай проста купляе яе па справядлівым рынкавым кошце. Такім чынам, мы маем Іран у перакрыжаваньні прыцэла, Расею і Кітай на гарызонце вайны, у той час як ЗША правакуюць адкрытыя і схаваныя войны ў краінах Афрыкі.  Але людзі ня бачаць, што зьнешняя палітыка праводзіцца неразумнымі людзьмі, якіх падтрымоўваюць карпаратыўныя СМІ.

Пяройдзем бліжэй да дома. Карпаратыўныя СМІ пераканалі амерыканскую грамадскасьць, што рух “Акупуй Ўол-Стрыт” ёсьць дрэнным. І гэта нягледзячы на тое, што пераважная большасьць людзей пагадзілася б з “акупантамі”, што грамадскасьць мае мала ўплыву ці наогул ніякага на ўрад, што “фінансавыя інтарэсы” маюць зашмат магчымасьцяў, што магутныя “асаблівыя інтарэсы” ўжо даўно купілі Кангрэс [зьвярніце ўвагу на туманна-птушыную мову аўтара. – Рэд.], і што мы ня можам адмяніць усё гэта, таму што выбары цяпер кантралююцца “матэрыяльнымі інтарэсамі нацыі”, а людзі ня маюць голасу. Людзі з руху “Акупуй” прыцягнулі ўвагу грамадскасьці да таго, што грамадскасьць казала сама сабе на працягу многіх гадоў. Аднак медыі пераканалі недасьведчаную грамадскасьць, што рух “Акупуй” — гэта дрэнна.

Карпаратыўныя СМІ віталі тых у Егіпце, хто супраціўляўся егіпецкай паліцыі й акупаваў плошчу Тахрыр, яны радаваліся барацьбе за заваяваньне празрыстасьці [выбараў], канцу панаваньня вайскоўцаў, віталі змаганьне егіпцян за сацыяльную справядлівасьць. І ў той жа час яны [СМІ ў ЗША] прынялі паблажлівы тон у дачыненьні да людзей з руху “Акупуй”, якія заклікалі да такіх жа рэформаў, што і егіпцяне. Было зусім невялікае абурэньне ў СМІ, калі паліцыя ўжыла слёзацечны газ, пярцовы аэразоль і зьбіцьці, адмаўляючы людзям у іх праве на карыстаньне Першай папраўкай [Канстытуцыі ЗША] дома. І ў той жа час яны [СМІ ЗША] заклікалі да спыненьня жорсткасьці ў Егіпце.

Кангрэс ЗША – гэта загарадны клуб, які кантралюецца мільянерамі, якія ахвяруюць грамадскімі інтарэсамі на карысьць абароны сваіх, уласных. Кандыдаты, якія выступаюць супраць вайны і фінансавага дамінаваньня асноўных інстытутаў, замоўчваюцца медыямі  [зноў эўфемізм; дарэчы аўфемізм – гэта больш неўтральнае па сэнсе і эмацыйнай «нагрузцы» слова ці выраз, якія выкарыстоўваюцца для замены іншых недарэчных ці больш "моцных" слоў і выразаў. У палітыцы эўфемізмы часта выкарыстоўваюцца для зьмякчэньня некаторых слоў і выразаў з мэтай увядзеньня грамадскасьці ў зман і фальсіфікацыі рэчаіснасьці; як бачым, адэкватна назваць сацыяльнага паразіта аўтар ня ў стане. – Рэд.], якія проста не даюць ім эфіру. У рэдкіх выпадках такому кандыдату дазваляецца паўдзельнічаць у дэбатах, але яму не даюць гаварыць, зводзячы яго да ўзроўню пасіўнага партнёра ў тэледэбатах, як у выпадку з Дэнісам Кусінічам і Ронам Полам (Dennis Kucinich & Ron Paul). Любімая тактыка карпаратыўных СМІ – гэта ачарненьне кандыдатаў, чые ідэі, як лічыцца, нясуць пагрозу, адрасуючы ім такія тэрміны, як «экстрэмісцкі» або «неістотны».

Мы зьяўляемся сьведкамі скону Канстытуцыі. У нас цяпер прэзідэнт, які можа абвясьціць вайну любой краіне без аб’яўленьня вайны Кангрэсам, як гэта прадугледжана ў Канстытуцыі, які захапіў права забіваць амерыканскіх грамадзян без суду, доказаў, відавочнасьці або ўсяго іншага, што гарантуецца 5-й папраўкай. Прэзідэнт у аднабаковым парадку вырашае, хто павінен памерці — аддае загад і справа зроблена. Медыі, якія калісьці называлі 5-й апорай, нічога ня кажуць пра тое, чаму большасьць амерыканцаў нават ня ведаюць, што прэзідэнт выкарыстоўвае гэтыя правы.

На гэтым тыдні Сенат ЗША прыняў рашэньне, якое дазваляе вайскоўцам захапіць любога грамадзяніна ЗША, уключаючы Вас, аб’явіць «тэрарыстам» і кінуць у Гуантанама без суду і сьледства, абвінаваўчага заключэньня, доступу да юрыдычнай дапамогі, і падвергнуць бог ведае чаму. Карпаратыўныя СМІ надалі мала ўвагі ўсяму гэтаму, іх аглушальнае маўчаньне працягнецца і ў бліжэйшыя тыдні.

Медыям атрымалася пераканаць грамадскасьць, што сапраўднымі ворагамі зьяўляюцца прагныя настаўнікі, муніцыпальныя і дзяржаўныя працаўнікі. У той жа час яны адмаўляюцца глядзець у іншы бок — засяродзіцца на надзвычай непрыстойных бонусах і заробках, выдаткаваных на карпаратыўных лідараў і банкаўскія ўстановы з грошай падаткаплатнікаў. Мы факусуемся на бедных імігрантах, як на адных з асноўных вінаватых, таму што нам сказалі, што яны могуць скрасьці некалькі пені зь сістэмы. І ў той жа час мы ня бачым нічога дрэннага ў незаконным узяцьці трыльёнаў зь кішэняў падаткаплатнікаў, а таксама ў перадачы багацьця банкаўскім установам. Мы жывем у дзіўным сьвеце, на чале зь дзіўнымі карпаратыўнымі СМІ і насельніцтвам, якое даказала, што здольна паводзіць сябе, як авечкі.

У нас больш няма Першай папраўкі, 5-й папраўкі, 14-ай папраўкі. І прэзідэнт мае права загадваць забіваць грамадзянаў ЗША, або адпраўляць іх у Гуантанама навечна, як «тэрарыстаў». Мы знаходзімся на мяжы пачатку іншай зусім непатрэбнай вайны, на гэты раз з Іранам, і маем лютых ворагаў у Пакістане і Расеі. У нас адбываецца самае вялікае пераразьмеркаваньне багацьця ў гісторыі чалавецтва ад падаткаплатнікаў да “фінансавых інтарэсантаў” [зноў эўфемізм. – Рэд.]. У нас беспрацоўныя ў стане дэпрэсіі. У нас 50 мільёнаў чалавек без медыцынскай страхоўкі. Мы маем іпатэку, якая адмаўляецца ўлічваць узровень дэпрэсіі. У нас бяздомныя ветэраны сьпяць на ходніках. Але нас прымусілі паверыць, што ворагамі й вінаватымі зьяўляюцца школьныя настаўнікі, дзяржаўныя і муніцыпальныя служачыя, рух “Акупуй”, Гарбатная партыя і бедныя імігранты.

На шчасьце, у нас ёсьць тэлевізійныя рэаліты-шоў, здольныя адцягнуць увагу амерыканскай грамадскасьці ад сапраўдных праблем сёньняшняга дня.

Карпаратыўныя медыі могуць стала і лёгка пераўтвараць у дурняў большасьць людзей«.

(канец артыкула)

-

Ад рэдакцыі.

У пададзеным вышэй матэрыяле, на наш погляд, варта адзначыць некалькі істотных момантаў.

Па-першае, немагчыма не зьвярнуць увагу, што ўвесь аўтарскі тэкст літаральна нашпігованы эўфемізмамі. У прыватнасьці, тое, што ў нас на сайце прынята называць канкрэтна і ясна — глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратычным ядром, аўтар называе як заўгодна, але толькі інакш. Набліжана да сутнасьці данага аб’екта, як гэта робім мы, ён сказаць ня можа. Паглядзіце, якія ў выніку туманныя выразы ў яго атрымліваюцца: тут і “фінансавыя інтарэсы”, і “магутныя асаблівыя інтарэсы”, і “матэрыяльныя інтарэсы нацыі”, і “карпаратыўныя лідары ў банкаўскіх установах”,  і проста “банкаўскія ўстановы” – усё нейкія мёртвыя будынкі й абстрактныя зьявы, але толькі не канкрэтная група людзей з соцыяпаразітнымі мэтамі…

Асноўная прычына такіх слоўных выкрутасаў, як правіла, заключаецца ў тым, што чалавек банальна баіцца. Гэта істотны сімптом і таго стану, у якім знаходзіцца аўтар, і стану таго грамадства, у якім ён жыве…

Другое – гэта адзін з галоўных кантэкстаў артыкула, зь якога літаральна наўпрост вынікае, што амерыканцы ў сваёй масе ані трохі ня меншыя “саўкі”, чым любыя іншыя “постсавецкія” народы сьвету (і гэта нягледзячы на тое, што ў іх не было 200 гадоў польскага імперыялізму, 130 гадоў расейскага імперыялізму з мураўёвымі-вешальнікамі ды Сібір’ю, і нават 70 гадоў “будаваньня камунізму” з дапамогай НКВД, Курапатаў і ГУЛАГА…). Нагадаем, што нядаўна гэтай ключавой зьяве, пра якую ўвесь час кажам мы (што беларусы-літвіны па сваіх генетычных уласьцівасьцях ані трохі ня горшыя за іншыя народы сьвету) і якую ў Беларусі па вядомых прычынах рэгулярна імкнуцца аспрэчыць усходнія імперасты, заходнія ліберасты й іхныя агенты (маўляў, беларусы – выключна слабы, бязвольны, ні на што ня годны народ; дый увогуле не народ…), мы прысьвяцілі асобны матэрыял, заснаваны на сучасных рэаліях Украіны, Летувы, Польшчы, Расеі (гл. http://nashaziamlia.org/2011/11/24/4486/).

Трэцяе. Аўтар, нібы добры настаўнік (відаць, праступае прафесійная жылка), у розных камбінацыях паўтарае адну і тую ж думку:  “у людскай масы ёсьць заўсёдная сьляпая гатоўнасьць быць вядомымі СМІ”, “маса ня здольна нічаму навучацца”, “маса ня здольна аспрэчваць любыя сцьвярджэньні, якія ёй накідаюць СМІ”, “маса здольна толькі паўтараць гісторыю”, “медыі могуць настроіць масу нават супраць тых, хто гаворыць тое ж, што маса кажа сама сабе і шмат гадоў”.  Бачна, што чалавек кажа ўсё гэта з жалем і болем, не закранаючы, а, можа, і ня ведаючы прычыны гэтага.

Апошнія два выдзеленыя моманты, узятыя разам, сьведчаць, што, па вялікім рахунку, амерыканскай нацыі ўжо не існуе (як, дарэчы, і сапраўднай амерыканскай дэмакратыі). Ёсьць людская маса, якая жыве ў ЗША пад кіраўніцтвам «фінансавых інтарэсаў» і купленых імі СМІ. Вось ён – далёка прасунуты вынік “лібералізацыі” амерыканскага грамадства.

І так будзе зь любой нацыяй і дэмакратыяй, калі ёю будзе кіраваць не сапраўдная нацыянальная эліта, а “фінансавыя інстытуты”…

Чацьвёртае. Аўтар – паважаны, шчыры чалавек, які выклікае давер (а не мы – “экстрэмісты, нацыяналісты, радыкалы”; для тых, хто ня мае пачуцьця гумару адзначым: гэта была іронія), які ўсё жыцьцё пражыў у ЗША і дасканала ведае сітуацыю знутры, апавядае нам, як “фінансавыя інтарэсы й інстытуты” кантралююць (а г.зн. кіруюць) у ЗША ўсе палітычныя інстытуты й усе вядучыя СМІ.

Гэта ён – Джо Кліфард, а ня мы – гаворыць нам, што ў ЗША ўсе названыя тры кампаненты – “фінансавыя інстытуты”, палітычныя структуры, нацыянальныя медыі – зьяўляюцца аб’яднанымі праз адпаведныя сувязі (у тэксьце заявы пра такую залежнасьць-зьвязанасьць выдзелены падкрэсьліваньнем), з-за чаго ўтвараюць адзіную сістэму, дзе кіруючым кампанентам зьяўляюцца “фінансавыя інтарэсы”… Больш за тое – сьцьвярджае ўсё той жа спадар Кліфард – уся вонкавая палітыка ЗША  праводзіцца ў інтарэсах гэтай сістэмы (у тым ліку войны апошняга 10-годдзя ў самых розных краінах сьвету, якія суправаджаюцца мільённымі ахвярамі), а дакладней у інтарэсах усё тых жа “фінансавых інтарэсаў”, а ніяк не ў інтарэсах амерыканскага грамадства…

Мы склалі адзначаныя меркаваньні аўтара ў адзіную сістэму, якую вы бачыце зьлева. І ў нас атрымалася поўнае супадзеньне з тым, пра што незалежна ад спадара Кліфарда пішуць шматлікія іншыя аўтары (і на што рэгулярна ў апошнія гады зьвяртаем увагу і мы – гл. разьдзелы “Cусьветная закуліса», “Міжнародная фінансавая алігархія”, “Сіянізм і антысіянізм”).  Відаць, некалі прыйдзецца аналізам гэтай пірамідальнай сістэмы заняцца яшчэ шчыльней…

І апошняе. З пачатку 1990-х і дасёньня шматлікія лідары афіцыйнай апазіцыі (быў час, калі гэтым грашыў нават Пазьняк) настройваюць нас, што “Захад нам дапаможа ва ўсталяваньні дэмакратыі ў Беларусі”.

Па меры таго, як мы ў рэдакцыі ўсё больш і больш высьвятлялі, што да такога добразычлівага “Захаду” не належыць ні цяперашняя Польшча, зь яе нэаімперскай палітыкай у дачыненьні да Беларусі, ні ў шчэнт здэградаваны Еўразьвяз (гл. нядаўнія артыкулы на сайце на гэтую тэму), спадзяваньні многіх працягвалі чапляцца за ЗША (што зробіш, ёсьць такая рыса ў псіхіцы большасьці дарослых людзей: хочацца спадзявацца на Некага Добрага, хто прыйдзе і проста так, ні за што зробіць табе добра…; дзіцячая наіўнасьць, вядома). Цяпер для гэтых многіх усё больш і больш пачынае станавіцца відавочным (для нас гэта відавочна даўно), што і на Амерыку, як на нашу добрую саюзьніцу ў змаганьні з этнацыднай беларусафобскай дыктатурай, у яе цяперашнім ліберастызаваным выглядзе разьлічваць, ну, ніяк не выпадае. Сабе даражэй будзе…

Гэта азначае, што па меры магчымасьці мы ў рэдакцыі будзем больш прыглядацца і да сучасных ЗША. Што зробіш…

Дзе ў такой сітуацыі выйсьце. А выйсьце ў тым, пра што мы кажам і да чаго заклікаем ужо не адзін год:

у змаганьні за інтарэсы беларускага народу на яго ўласнай зямлі нельга разьлічваць ні на якія дзяржавы. Толькі аб’яднаньне і самарганізацыя беларусаў! Толькі інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва такіх жа нацый, як наша (й іх нацыянальных эліт) – усіх тых, хто пакутуе і ня можа разьвівацца пад прыгнётам сістэмы розных тэрытарыяльных імперастаў і фінансавых глабальных ліберастаў!

-

Усяго лепшага сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Зь сярэдзіны верасьня г.г. (а дакладней, зь 17-га чысла) з ЗША сталі паступаць вельмі цікавыя паведамленьні (дарэчы, іх з-за важнасьці вымушаны былі падаваць нават ліберальныя СМІ – такія, напрыклад, як радыё “Свабода”; і гэта нягледзячы на выразны анты-ліберастычны зьмест гэтых паведамленьняў, які, зразумела, хаваўся). Маўляў, у Ню-Ёрку зьявілася група энтузіястаў-дзівакоў (спачатку некалькі дзесяткаў), якія ўсталявалі намёты ў фінансавым цэнтры Ню-Ёрка – паблізу ад Ўол-Стрыт, на плошчы “Дзукоці-парк” на Манхэтэне, і аб’явілі сябе ініцыятарамі стварэньня руху “Захапі (займі, акупуй) Ўол-Стрыт” (Occupy Wall Street). Гэта былі пераважна маладыя людзі, якія прапанавалі арганізавана пратэставаць супраць палітыкі ўладаў, якая праводзіцца ў інтарэсах буйных “міжнародных”, у т.л. фінансавых карпарацый, а не звычайных грамадзян.

1.

Нечакана для многіх гэтая ініцыятыва стала хутка разьвівацца, а паведамленьні сталі яшчэ больш цікавымі.

(Для гістарычнай справядлівасьці трэба ўдакладніць, што ўсё ж першым народам, які ў апошні час пачаў супраціўляцца прымусу плаціць за чужыя даўгі, былі грэкі; там і сёньня людзі змагаюцца за сацыяльную справядлівасьць, патрабуючы спагнаць даўгі зь вінаватых злачынцаў — прыўладных карупцыянераў, а не зь невіноўнага грэцкага народа!).

Так, 1 кастрычніка, калі прайшло толькі два тыдні ад пачатку пратэстаў на Манхэтэне, прыкладна 1000 маніфэстантаў – прадстаўнікоў руху “Захапі Ўол-Стрыт” – заблакавалі Бруклінскі мост. Тады паліцыя затрымала каля 700 чалавек (!), якім прад’явіла абвінавачваньні ў хуліганстве і перашкодах руху транспарту.

Аднак, пасьля гэтага выпадку разьвіцьцё руху не спынілася. Наадварот, ён толькі ўзмацніўся, як, дарэчы, і рэпрэсіўны супраціў яму з боку паліцыі. Пратэсты сталі амаль штодзённымі. У адказ паліцыя пачала выкарыстоўваць сьлезацечны газ, дубінкі, пластыкавыя кайданкі… (Сітуацыя добра знаёмая па “дыктатарскай Беларусі” і рэпрэсіях нацыянальных дэмакратаў у Польшчы).

Праз чарговыя пару тыдняў ініцыятыва нюёркцаў набыла яшчэ большую падтрымку масаў, прычым (і гэта таксама вельмі важна) ня толькі ў ЗША, а і ў шматлікіх краінах сьвету (асабліва “ліберальна-дэмакратычных”). Рух “Захапі Ўол-Стрыт” ініцыяваў правядзеньне 15 кастрычніка сотняў маніфестацый у 82 краінах сьвету (ад Новай Зеландыі да Канады), зь якіх самай масавай была дэманстрацыя ў Рыме (у апошняй прыняла ўдзел да 200.000 чалавек).

Ва ўсіх выпадках асноўнымі ўдзельнікамі маніфестацый, мітынгаў, пікетаў былі студэнты, беспрацоўныя, персіянеры. Да іх далучаліся актывісты розных грамадскіх арганізацый, прыезжыя, турысты, а пазьней і… прафсаюзы. Усе яны выступалі супраць фінансавых карпарацый (буйнейшых банкаў), несправядлівасьці сусьветнай эканомікі, скарачэньняў бюджэтных расходаў на сацыяльныя патрэбы, заклікалі ў час крызісу “ратаваць людзей, а ня банкі”…

Адна з удзельніцаў рымскай дэманстрацыі казала так:  «Мы больш ня можам выносіць даўгоў, якія стварылі ня мы, а карумпаваныя ўрады, банкі ды сьпекулянты, якім да нас няма ніякай справы. Яны — прычына гэтага міжнароднага крызісу, і ўсё яшчэ зарабляюць на ім. Яны павінны заплаціць за гэта».

У Ню-Ёрку найбольш папулярнымі лозунгамі сталі: “Людзі, а не прыбытак” і “Мы – 99%” (гл. фота). Апошні слоган адлюстроўвае меркаваньне дэманстрантаў, што яны адстойваюць інтарэсы абсалютнай большасьці грамадзян, а не багацяў, якія складаюць 1% насельніцтва ЗША (вось бы яшчэ здабыць дакладныя зьвесткі аб этнічнай прыналежнасьці гэтага 1%!). Пратэстоўцы таксама часта выкарыстоўвалі паняцьце “фінансавы тэрарызм уладаў” супраць сваіх грамадзян.

Улады “ліберальных дэмакратый” ва ўмовах нарастаньня пратэстаў хуценька паскідалі ліберальныя маскі й паказалі сваю сапраўдную нялюдска-таталітарную сутнасьць. Яны пачалі нацкоўваць на людзей паліцыю, што выклікала далейшую эскалацыю напружанага супрацьстаяньня. Цяпер ужо дэманстранты ня толькі ЗША, а і ў Брытаніі, Італіі сутыкнуліся з жорсткай паліцэйшчынай. Паліцыя ўжывала супраць мірных маніфестантаў, якія блакавалі дарогі ды масты і адмаўляліся пакідаць свае намётавыя мястэчкі (але пры гэтым не рабілі нічога супрацьпраўнага), дубінкі, сьлезацечны газ, пластыкавыя кайданкі.

Папулярны вядучы ​тэлеканала MSNBC Лоўрэнс О’Донэл (ЗША) у сваёй перадачы прадэманстраваў відэа пра затрыманьні маніфестантаў і пракаментаваў яго: «Мы разьмесьцім усе відэа, якія ў нас ёсьць, на нашым блогу, і вы ня знойдзеце нікога, хто зрабіў бы хоць нешта, што дае праўныя падставы для арышту людзей».

Трэба прызнаць, што ад пачатку ўлады рабілі стаўку ня толькі на жорсткасьць, а і на палітычнае лавіраваньне, прапаганду. Так, мэр Бостана Тамас Мэніна заявіў, што падзяляе пачуцьці і думкі пратэстоўцаў, але ён, маўляў, ня мог дазволіць ім паралізаваць горад. «Я разумею, што ў іх ёсьць свабода слова і выказваньняў, але не магу дапусьціць грамадзянскага непадпарадкаваньня». Мэр Нью-Ёрка Майкл Блумберг сказаў прыкладна тое самае, што ён падтрымлівае права дэманстрантаў на свабоду слова, пакуль яны не парушаюць закон. «Канстытуцыя не абараняе намёты, Яна абараняе свабоду слова і сходаў» – падкрэсьліў ён (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24363508.html). Яўна абодва мэры атрымалі кансультацыі з аднаго ідэалагічнага цэнтру.

Барак Абама таксама вырашыў пакуль адназначна не вызначацца са сваім стаўленьнем да руху “захопнікаў” і заігрывае зь ім. Нядаўна ён сказаў у інтэрвю тэлеканалу ABC: «Самае важнае, што тыя з нас, хто займае кіруючыя пасады, могуць зрабіць сёньня — гэта даць гэтым людзям адчуць, што мы разумеем іх барацьбу і знаходзімся на іх баку. І што мы хочам стварыць сістэму, у якой ўпартая праца, адказнасьць і выкананьне сваіх абавязкаў будуць узнагароджаныя» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

Нягледзячы на гібрыд жорсткасьці й выкрутасаў “ліберальных” уладаў, хваля прэтэстаў усё роўна працягвала нарастаць, пакуль не перайшла ў новую якасьць – удзельнікі руху “Захапі Ўол-Стрыт” як у ЗША, так і іншых краінах пачалі актыўна ладзіць стацыянарныя намётавыя лагеры ў пэўных знакавых месцах. Так, у многіх гарадах ЗША намёты, пікеры зьявіліся перад філіямі банкаў, якія належаць да г.зв. “Федэральнай рэзервовай сістэмы” ЗША (чарговае істотнае знакавае пасланьне пратэстоўцаў!). У цэлым намётавыя мястэчкі пратэсту зьявіліся яшчэ ў больш чым 20 гарадах (ад Малайзіі да Гішпаніі). Гэта ўжо нагадвала пачатак Памаранчавай рэвалюцыі, толькі што не ў адной дыктатарскай краіне, а ў аплотах “ліберальнай дэмакратыі” дый у глабальным маштабе…

Такога ліберасты вытрымаць не маглі. Нервы іх канчаткова здалі, і ў ноч з 14 на 15 лістапада ў Амерыцы была выкарыстана жорсткая паліцэйская сіла для ліквідацыі намётавых мястэчак. Апошнія былі зьнішчаны ў Лос-Анжэлесе, Чыкага, Вашынгтоне, Бостане, іншых гарадах ЗША, сярод іх і галоўны — намётавы лагер у нюёркскім Зукоці-парку (http://www.svaboda.org/content/article/24393135.html). Пры гэтым ліберасты прыкрыліся рашэньнем суддзі Вярхоўнага суду ЗША, які заявіў, што “канстытуцыйнае права на свабоду слова не азначае дазвол пратэстоўцам начаваць пад адкрытым небам на плошчы нявызначаны тэрмін” (знаёмае нам у Беларусі езуіцтва).

Аналагічныя пагромныя падзеі мелі месца ў Лондане і Парыжы.

У “ліберальных” краінах, асабліва ў ЗША, ад паліцыі дасталося ня толькі маніфестантам, а і журналістам (зноў знаёмая нам у Беларусі сітуацыя). Дый так моцна, што нават прадстаўніца АБСЕ ў пытаньнях свабоды СМІ  Дуня Міятавіч “выказала занепакоенасьць” з нагоды колькасьці журналістаў, якія зазналі перасьлед з боку паліцыі падчас асьвятленьня пратэстаў пад лозунгам «Захапі Ўол-стрыт» на тэрыторыі Злучаных Штатаў. Сярод іншага Міятавіч заявіла: «Няма ніякіх сумневаў, што рэпарцёры і фатографы маюць права назіраць, здымаць, запісваць і паведамляць пра падзеі, якія навідавоку. Асьвятленьне ў СМІ публічных мерапрыемстваў зьяўляецца асновай грамадзянскага кантролю за дзейнасьцю ўраду. І затрымліваць рэпарцёраў, якія асьвятляюць гэтыя падзеі – г. зн. ставіць пад пагрозу свабоду сродкаў масавай інфармацыі» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24391529.html).

Як бачым, амерыканскім уладам і тым цьмяным сілам, якія за імі хаваюцца, стала ўжо не да іміджу “самай свабоднай краіны з самымі свабоднымі СМІ ў сьвеце”.

(Даведка: Першая папраўка да Канстытуцыі ЗША абвяшчае: «Кангрэс не павінен выдаваць ні аднаго закона, які адносіцца да ўсталяваньня рэлігіі альбо забараняе свабоднае яе вызнаньне, альбо абмяжоўвае свабоду слова ці друку, або права народа мірна збірацца і звяртацца да ўрада з петыцыямі аб задавальненьні скаргаў». Значэньне Першай папраўкі да сёньня было настолькі вялікім, што на яе аснове амерыканскія суды прызнаюць дапушчальнымі нават чалавеканенавісьніцкія або блюзьнерскія выказваньні (http://www.voanews.com/russian/news/Occupy-Wall-Street-2011-11-18-134111303.html). Цяпер, як бачым, нягледзячы на ні якія папраўкі да Канстытуцыі, паліцэйскія ЗША разганяюць і арыштоўваюць ня толькі ўдзельнікаў намётавых мястэчак, а і ўдзельнікаў цалкам мірных шэсьцяў… (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html) І гэта пра многае кажа…).

2.

Падзеі, пра якія ідзе гаворка, ня проста глабальныя, а і, не пабаімся заявіць — гістарычныя. У сувязі з гэтым мы імкнуліся знайсьці ня проста факталагічны матэрыял аб падзеях, а і матэрыял, які б раскрываў іх ідэалагічны зьмест (як вядома нашым чытачам, рэдакцыя “Нашайзямлі” менавіта на гэта нацэлена).

Вось што дадатковае нам атрымалася знайсьці:

- Словы аднаго ўдзельніка акцыі «Захоп Уол-стрыт» у Дэнверы: «Узяць бы 13 сямействаў, што разам валодаюць сьветам, уключыўшы туды Джорджа Буша і яго адміністрацыю, і ўзьдзёрнуць або расстраляць іх перад Белым домам, таму што яны таго заслугоўваюць» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

- Адзін з удзельнікаў маніфестацыі ў Ню-Ёрку 6 лістапада заявіў: «Гэта дэманстрацыя пратэсту супраць банкаў і той шкоды, якую яны нанесьлі амерыканскай эканоміцы. Мы хочам, каб яны адказалі за свае дзеяньні. Ашуканцам месца ў турме» (http://ru.euronews.net/2011/11/06/arrests-at-new-occupy-wall-street-protest/).

- Былы масквіч Канстанцін (Кіт) Гесэн разам з двума дзясяткамі іншых дэманстрантаў сеў на адным з перакрыжаваньняў блізу біржы. «Наша палітычная сістэма не працуе, — патлумачыў ён журналістам свой ​​удзел у акцыі грамадзянскага непадпарадкаваньня. — Палітыкі, якія намі абіраюцца, калі яны трапляюць у Вашынгтон, ня робяць тое, аб чым мы іх прасілі. Калі яны да нас не прыслухоўваюцца, у нас няма іншага выбару, акрамя як выйсьці на вуліцы» (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html).

- Каля месяца таму ўдзельнікі акцыі пратэсту ў Лондане, якая праходзіць пад лозунгам «Захапі Лондан», разьбілі намётавы лагер ля Сабора сьвятога Паўла. Дэманстранты выказваюць незадаволенасьць дзеяньнямі банкіраў, якія, на іх думку, нясуць адказнасьць за сусьветны фінансавы крызіс. Перад саборам стаіць каля 200 палатак. (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633820&tid=93894)

- Амерыканскія ветэраны праявілі салідарнасць з удзельнікамі руху «Захапі Уол-стрыт», якія другі месяц выказваюць незадаволенасьць фінансавай сістэмай ЗША. У сераду больш за сотню ўдзельнікаў войнаў у Іраку, Афганістане, У’етнаме і нават Другой сусьветнай прайшлі маршам па Нью-Ёрку, пратэстуючы супраць сацыяльнай няроўнасьці, беспрацоўя і сквапнасьці карпарацый (http://www.vesti.ru/doc.html?id=619411&tid=93894).

- 17 лістапада споўнілася роўна два месяцы з пачатку пратэстаў. У гэты дзень актывісты імкнуліся прарвацца да Нюёркскай біржы. «Мы хочам паралізаваць працу біржы і перашкодзіць фінансістам трапіць у будынак», — патлумаў адзін з пратэстоўцаў (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633558&tid=93894).

- У Лондане актывісты руху «Акупуй» у процівагу фінансавым варацілам стварылі свой банк. Але ў яго абароце ня грошы, а ідэі (http://www.vesti.ru/doc.html?id=636296&tid=93894).

- За мінулыя 10 гадоў колькасьць бедных амерыканцаў дасягнула максімуму. Яна вырасла на 12,3 мільёны чалавек і складае цяпер рэкордныя 46,2 мільёны. Па класіфікацыі Бюро перапісу насельніцтва ЗША, арыентыровачны даход, які дазваляе не апусціцца да галечы, знаходзіцца на ўзроўні ў 22.300 даляраў у год на сям’ю з чатырох чалавек (http://www.vesti.ru/doc.html?id=620743&tid=93894).

- У Кангрэсе ЗША налічылі 250 мільянераў. І гэта без уліку кошту іх нерухомасьці. На справе матэрыяльны стан членаў Палаты прадстаўнікоў і Сенату значна перавышае гэтыя ацэнкі (http://www.voanews.com/russian/news/Congress-Wealth-2011-11-16-133958393.html).

Некаторыя сеціўныя каментатары пакінулі што да апісваемых падзей наступныя выказваньні:

- Мікола Цімашэнка зь Ню-Ёрку: “Намётавы лагер зьнішчылі даволі брутальна. Абсалютна ў духу вашынгтонскага абкаму “сусьветнай дэмакратыі”. Беларускі намёт [! – Рэд.] зь беларускім сьцягам [! – Рэд.] таксама быў растаптаны амерыканскай паліцыяй”.

- “1”: “Усе крызісы штучна робяцца і кантралююцца Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША, якая ёсьць — прыватная кампанія, якая па сваім жаданьні друкуе грошы з паветра. Дзяцінства ёсьць гэтага не разумець. Вось вам і амерыканская дэмакратыя ў дзеяньні”.

- “Шляхта ВКЛ”: “Гэтыя пратэсты ёсьць барацьба з мафіяй сусьветнага ўзроўню”.

3.

Нашыя заўвагі:

3.1.

Усё, што зьвязана з рухам “Захапі Ўол-Стрыт”, успрымаецца намі нібы маштабны, але даўно чаканы сон. Можа, і не такі ясны ды радасны, але, тым ня менш, у цэлым пазітыўны.

Нам, вядома, недаступная якасная ідэалагічная інфармацыя, датычная аналізуемых падзей. Ліберастычныя СМІ, якія захапілі амаль усю інфармацыйную прастору, цэдзяць зьвесткі праз зубы (што зразумела). І ўсё ж паміж гэтымі зубамі нешта прасьлізваецца. Натуральна, ня ўсё, нават ня ўсё істотнае…

(Таму заклікаем чытачоў сайта: калы вы вывудзіце аднекуль інфу, якая больш выразна, чым тая, якая пададзена вышэй, раскрывае ідэалагічны зьмест падзей, пранфармуйце і нас, і нашых чытачоў пра яе!)