Пра важныя падзеі, якія адбыліся ўчора, 11.11.11, у Варшаве, з усіх СМІ, дзеючых у беларускай інфармацыйнай прасторы, паведамілі Беларускае радыё “Рацыя”, тэлевізійны канал “Белсат”, “Еўрарадыё” й іхныя сайты (гл: http://new.racyja.com/news/u-varshave-masavyya-besparadki-na-dzen-nezalezhnastsi-fota;     http://belsat.eu/be/wiadomosci/a,5738,biesparadki-u-varshavie-na-dzien-niezaliezhnastsi.html;      http://euroradio.fm/report/u-varshave-dzen-nezalezhnastsi-polshchy-adznachywsya-besparadkami-72772). Іншыя “незалежныя СМІ” – напрыклад, тая ж “Свабода” ці “Наша Ніва” – пра іх прамаўчалі, што само па сабе сімптаматычна. З кароткіх інфармацыйных паведамленьняў, узятых з названых ды іншых крыніц, а таксама фота- і відэаматэрыялаў, мы рэканструявалі агульную карціну і зьмест падзей. Спадзяемся, што пазьней нам удасца атрымаць больш дэталёвую інфармацыю, зь якой мы пазнаёмім і вас, нашы чытачы.

Рэдакцыя.

1.

Учора, 11 лістапада г.г., у Дзень незалежнасці Польшчы ў Варшаве было заяўлена некалькі розных вулічных акцый. Шэсьце «правых нацыяналістаў» было самай масавай зь іх.

Марш арганізавалі правыя рухі “Усяпольская моладзь” і “Нацыянальны радыкальны лагер”. Да іх далучыліся групоўкі футбольных фанатаў. Акцыя была дазволенай і ў самым пачатку пачыналася як санкцыянаваная. У шэсьці, якое праходзіла ў асноўным па вуліцы Маршалкоўскай, па зьвестках уладаў, прыняла ўдзел больш за 5.000 чалавек (па зьвестках арганізатараў, ня менш за 15-20 тысяч), многія зь якіх сканадавалі слоган “Уся Польшча белая” (“Cała Polska, cała biała”), а таксама выгуквалі абразы на адрас кіўніцтва краіны.

Аднак пазьней, пасьля таго, як удзельнікаў акцыі справакавалі г.зв. “левыя, антыфашысты”, якія выйшлі са сваёй контракцыяй пад лозунгам “Уся Польшча каляровая”, і атрымалі адпор, улады забаранілі марш. Шлях маніфестантам перакрылі шматлікія шэрагі паліцэйскіх (якія цяпер заяўліюць, што нібыта хацелі падзяліць два натоўпы, але ў час падзей чамусьці атакавалі толькі “правых”).

Дадаткова высьветлілася, што да маршу “правых” паліцыя аказалася чамусьці(!) добра падрыхтаванай. Справакаваныя, удзельнікі марша ўступілі ў сутыкненьні з паліцыяй (гэтыя падзеі зафіксаваны на бесстаронных фота- і відэакадрах; гл. пададзеныя вышэй адрэсы сайтаў “радыё Рацыя” і “Белсату”).

Раз’юшаныя дэманстранты кідалі каменьні ў паліцэйскіх, спалілі некалькі машын, у т.л. машыну тэлеканала TVN; праходзячы каля амбасады Расеі, закідалі будынак пятардамі. Пры гэтым яны выкрыквалі антысеміцкія лозунгі. Эпіцэнтрам беспарадкаў сталі плошца Кастытуцыі і бліжэйшая да яе Маршалкоўская вуліца.

Для разгону маніфестацыі паліцыя ўжыла дубінкі, сабак, гумовыя кулі, слезацечны газ, вадамёты… Паведамляецца пра паўсотні параненых удзельнікаў і больш за 200 затрыманых. Сярод паліцыянтаў было паранена 40 чалавек.

Гл. фота падзей.

2.

Дадатковая інфармацыя ад незалежнага назіральніка (трохі адрэдагаваная):

“Ліберальная лухта. Пачытайце ня тыя газеты, якія правакавалі супрацьстаяньне, а тую ж «Рэч Паспалітую», якая піша, што левакі з “антыфы” правакавалі Марш, які зладзілі нацыяналісты, кансерватары, манархісты, лібертарыянцы. На яго прыйшло шмат сем’яў з дзецьмі. Вось гэтую патрыятычную маніфестацыю ліберасты Туска, каб адцягнуць увагу ад праблемаў, абвясьцілі “фашыстоўскай”. Вакол яе некалькі месяцаў нагняталі гістэрыю”.

3.

Ужо гэтыя, пададзеныя вышэй, вельмі сьціслыя зьвесткі й меркаваньні дазваляюць сьцьвярджаць, што “ліберальныя антыфашысты — пальшавікі”, якія атабарыліся ў Польшчы, сваёй палітыкай і правакатыўнымі хвытамі пачынаюць даставаць нават памяркоўных палякаў, якія ўжо шмат гадоў жывуць “у такой шчаснай Эўропе”.

Нагадаем, што пасьля забойства 1,5 гады таму прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і каля сотні яго калег з кансерватыўнага лагера, а таксама пасьля апошніх выбараў у Сейм, у гэтай еўрапейскай краіне ўсталявалася поўнае адзінаўладдзе г.зв. пальшавікоў – то бок тыповых сучасных лібералаў, дзеючых у Польшчы бальшавіцкімі метадамі. Іх палітыка ліберастызацыі ня мае нічога агульнага з аб’ектыўнымі інтарэсамі польскага народу. Гэтая палітыка накіравана на абслугоўваньне інтарэсаў глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, вядзе да дэзарганізацыі, дэмаралізацыі і дэбілізацыі польскай нацыі, скіравана супраць сацыяльнай справядлівасьці і нічога акрамя дэградацыя палякам даць ня ў стане. Польскае грамадства ня можа гэтага не заўважаць і пачынае разагравацца, непасрэднай праявай чаго і былі ўчорашнія падзеі ў Варшаве.

З нагоды гэтых падзей ня будзе лішкам зьвярнуць увагу на факты, якія заставаліся за кадрам:

1) як стала відавочна, у час падзей вакол Катыні–2, лідары пальшавікоў – такія, як Туск, Камароўскі, Сікорскі, якія сёньня поўнаўладзяць у Польшчы – зьяўляюцца лепшымі сябрамі тыповага расейскага кгбшніка-імперыяліста Пуціна, які праз некалькі месяцаў зноў стане прэзідэнтам Расеі…

2) учорашні разгон патрыятычнай польскай маніфестацыі ў Варшаве да болю нагадвае тое, што адбываецца ўсе апошнія гады на вуліцах беларускіх гарадоў, асабліва Менску (адзінае адрозьненьне, што апрычнікі цяперскага рэжыму трохі больш прывучаны да «бліжняга бою», а пальшавіцкія — больш да «дальняга»; «цывілізаваная Эўропа, однако…»).

Гэтыя факты разам з апісанымі падзеямі ў Варшаве зноў сьведчаць пра пару стратэгічных рэчаў, пра якія мы апошнія гады рэгулярна кажам беларусам са старонак нашага сайту:

- нельга казаць пра “Эўропу”, як пра нешта адзінае, шчаснае, прагрэсіўнае;

- трэба казаць, што цяперскі рэжым Лу-кі ў Беларусі, расейская імперыякратыя ў Расеі, ліберастызатары Захаду – гэта зьвёны нейкай адзінай соцыяпаразітнай сістэмы, зьяднанай агульнымі мэтамі й кіраваньнем (найверагодней, з боку сіянакратыі).

Паводзіны польскіх маніфестантаў, напрыклад, каля амбасады Расеі й іх некаторыя слоганы, сьведчаць, што і ў Польшчы становіцца ўсё больш людзей, якія гэтыя нюансы таксама разумеюць.

І апошняе. Сёньняшняя Польшча — гэта, магчыма, заўтрашняя Беларусь. Таму ўсім сьвядомым беларусам, якія жадаюць карысна паўплываць на будучыню беларуска-літвінскага народу, прынцыпова важна ўмець адрозьніваць, напрыклад, Камароўскага ад Качыньскага, інфармацыю з колаў ліберастычнай “Газеты выборчай” ці колаў кансерватыўнай “Рэчы Паспалітай” і г.д. (так, напрыклад, “беларускі паляк” Пачобут, пра лёс якога рэгулярна клапоціцца “беларуская служба радыё Свабода”, з’яўляецца журналістам… “Газеты выборчай”; і ўжо толькі гэты факт у сьвятле апісаных падзей павінен цяпер нам больш казаць пра ролю ў Беларусі і пана Пачобута, і радыё “Свабода”; ці ня праўда?).

-

Рэдакцыя “Нашайзямлі” і надалей будзе сачыць за разьвіцьцём падзей у польскай дзяржаве – суседцы Беларусі.

У значнай частцы людскай цывілізацыі для таго, каб адзначыць базавую ролю жанчын у існаваньні народаў дый усяго чалавецтва ў цэлым, адзначаецца Дзень маці (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2007/10/14/932). Пасьля перавароту 1917 году бальшавікі-сіяністы, якія прыйшлі да ўлады на тэрыторыі былой расейскай імперыі (тым, хто жадае азнаёміцца са зьместам тых падзей, раім пачыць адпаведныя матэрыялы, напрыклад тыя, што пачынаюцца адсюль: http://nashaziamlia.org/2008/11/05/1587 — і заканчваюцца тут: http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606), панаўстаўлялі ў каляндар свае сьвяты. Цяперцы РБ, якія зьяўляюцца наўпроставымі нашчадкамі-спадчыньнікамі часткі тых бальшавікоў, працягваюць маліцца на ўсё бальшавіцка-сіянісцкае, уключаючы і г.зв. “Сьвята 8 Сакавіка” – “Міжнародны жаночы дзень”. Баронячы годнасьць беларусаў-літвінаў, мы ня можам на гэта не рэагаваць… (матэрыял ілюструе фота Клары Цэткін-Эйсьнер і Розы Люксембург)

Матэрыял, якія падаецца ніжэй, узяты з сайта кіраўніка расейскага Славянскага саюзу – спадара Дзёмушкіна, за 08.03.2010 г. Яго артыкул мае назву “Габрэйскае сьвята 8 сакавіка Клары Цэткін і Розы Люксембург” (http://www.demushkin.com/content/news/256/4451.html). Падаем ніжэй трохі скарочаную версію артыкула.

-

“Свята гэтае прыдумана ў 1910 годзе габрэйскай бальшавічкай і феміністкай Кларай Цэткін. Затым яно было зацьверджана ў наступным, 1911 годзе, на Еўрапейскай канферэнцыі жанчын-сацыялістак.

Дзень 8 сакавіка падазрона «ўдала» супаў са сьвяткаваньнем юдэйскага сьвята Пурым, якое, у сваю чаргу, сьвяткуецца ў гонар «подзьвігу» Эсьфір.

Разьбярэм сітуацыю падрабязьней, зьвярнуўшыся да артыкулаў дыякана Андрэя Кураева ды іншых адукаваных людзей. Каб ізноў усё не сьпісалі на параною «фашыстаў, што ядуць дзяцей».

Вясну натуральна было б сустракаць ня 1 сакавіка, а 22 сакавіка — у дзень веснавога раўнадзенства. Дзень жанчыны [лепш Маці – Рэд.] можна было б сьвяткаваць у любую зь нядзеляў вясны. Але чаму ж было абрана менавіта 8-е сакавіка?

Чаму бальшавікі (іх вярхушка — спрэс габрэі) сьвяткуюць 7 лістапада — разумею. Чаму дзень класавай салідарнасьці працоўных адзначаецца 1 траўня — таксама ўсім вядома (па меншай меры, афіцыйная версія запэўнівае, што гэта памяць аб дэманстрацыі рабочых у Чыкага). Але выбар 8 сакавіка ня быў патлумачаны ніяк. Ні афіцыйная гісторыяграфія, ні народныя паданьні не захавалі ніякіх зьвестак аб якой-небудзь падзеі, якая некалі адбылася менавіта 8 сакавіка і сталася такой значнай для палымяных рэвалюцыянераў, што яны вырашылі захоўваць у стагоддзях памяць аб гэтым дні.

Але калі людзі сьвяткуюць дзень, аб матывах сьвяткавання якога ім самім нічога невядома – ці ня дзіўна гэта? Ці ня робіць гэта магчымай сітуацыю, пры якой адныя людзі (статысты, запрошаныя на сьвята) адзначаюць адно, а іншыя (арганізатары) сьвяткуюць нешта зусім іншае? Можа быць, арганізатары вырашылі не выдаваць таямніцу сваёй радасьці? Маўляў, радасьць у нас вялікая, і мы ня супраць таго, каб увесь сьвет нас віншаваў з гэтым днём. Праўда, у нас свая, вельмі прыватная і ня ўсім зразумелая нагода для сьвята — а свята мы хочам сусьветнае — і вось для таго, каб увесь сьвет шчыра весяліўся і шчыра нас віншаваў — мы дадзім яму іншае тлумачэньне…

Раз матывы былі асабістыя — значыць, трэба прыгледзецца да асобаў. Гэты партрэтны шэраг знаёмы нам зьдзяцінства. Вось толькі нядаўна дазволілі мы сабе заўважыць, што аб’ядноўвае гэтых карыфеяў і герояў рэвалюцыі 1917 года ня толькі прыналежнасьць да партыі рэвалюцыі і адданасьць ідэям Інтэрнацыяналу. Яшчэ ў іх было этнічнае сваяцтва. Інтэрнацыянал, як аказалася, быў на рэдкасць… монанацыянальным, і ўваходзілі ў яго… спрэс габрэі ды габрэйкі. У гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Еўропе на мяжы XIX-XX стагоддзяў менавіта выхадцы з габрэйскага народу паднялі сьвет на барацьбу са «сьветам насільля» і заклікалі разбурыць яго «да падмуркаў».

Уявім, што вам прыйшла ў галаву выдатная ідэя заснаваць жаночы дзень. Немец, француз, ангелец пры такой пастаноўцы пытаньня адразу ўспомнілі б Жану д’Арк. Але Клара Цэткін — габрэйка. І для яе цалкам натуральнымі ёсьць асацыяцыі зь гісторыяй яе роднага народу. А ў гэтай гісторыі была такая постаць — Эсьфір. Гэтай Эсьфіры прысьвечана штогадовае і самае «вясёлае сьвята» габрэйскага народу — сьвята Пурым. І сьвяткуецца яно якраз на пераломе ад зімы да вясны (у юдэяў захоўваецца месяцовы каляндар, і таму час сьвяткаваньня Пурыма вагаецца што да нашага сонечнага календара амаль так жа, як слізгае ў адносінах да яго час сьвяткаваньня праваслаўнага Вялікадня).

Мяняць кожны год дату “сьвята Ревалюцыянерак” было б і нязручна, і надта адкрыта: занадта ўжо было б заўважальна, што сьвяткуецца ўсяго толькі Пурым. І таму сьвяткаваньне Жанчыны-разбуральніцы было вырашана зафіксаваць, і штогод 8 сакавіка незалежна ад месяцовых цыклаў заклікаць усе народы зямлі ўслаўляць Жанчыну-Ваяўніцу – г.зн. услаўляць Эсьфір, віншаваць з Пурымам усіх нашых жанчын (хай нават і не ўсьведамляючых гэтага).

Гэтая задума была б усяго толькі дасьціпнай, калі б сьвята Пурым само было звычайным сьвятам накшталт Дня Жніва або Новага году. Але Пурым унікальны. Мабыць, ні ў аднаго з сучасных народаў няма сьвята, прысьвечанага такога роду падзее.

Гэта не рэлігійнае сьвята. Так аб ім кажа «Габрэйская энцыклапедыя», якая падкрэсьлівае, што гэтае сьвята «ня звязана ні з храмам, ні зь якой-небудзь рэлігійнай падзеяй» (Габрэйская Энцыклапедыя. Збор ведаў аб габрэйстве і яго культуры ў мінулым і сучаснасьці. М ., Тэра, 1991, Т. 13, ст. 123). А што было?

Скончыўся вавілонскі палон габрэяў. Жадаючыя маглі вярнуцца ў Ерусалім. Праўда, аказалася, што жадаючых вярнуцца на радзіму значна менш, чым можна было ўявіць па плачах і патрабаваньнях, якія папярэднічалі вызваленьню. У многіх габрэяў у сталіцы сусьветнай імперыі (якім быў тады Вавілон) справы йшлі зусім нядрэнна, і немалая колькасьць габрэяў не пажадала пакідаць дамы, абжытыя за стагоддзе, ці разрываць звыклыя сувязі, гандлёвыя кантакты, губляць устойлівую кліентуру. Тысячы габрэйскіх сем’яў засталіся жыць у гарадах персідскай імперыі, і прычым ў становішчы зусім ня рабскім. Склалае становішча з часам пачало зьдзіўляць і саміх персаў. Азіраючыся навокал, яны пераставалі разумець: хто ж каго заваяваў. Персы заваявалі Ерусалім, ці габрэі захапілі Вавілон? Як звычайна ў падобных сітуацыях, апошнім інстытутам улады, які ўсьведамляе пагрозу нацыянальным інтарэсам і спрабуе іх адстойваць, аказваюцца «сілавыя структуры». І вось падобна Кручкову, які дакладаў Гарбачову аб «агентах уплыву», персідскі міністр абароны генерал Аман ідзе да цара Ксеркса (падзеі адбываюцца каля 480 г. да Раства Хрыстова) і дзеліцца сваімі сумнымі назіраньнямі.

Як толькі што было адзначана, часы былі яшчэ далёка не евангельскія, а норавы — зусім не хрысьціянскія. Рэакцыя Ксеркса была рашуча-паганскай: вынішчыць ўсіх габрэяў. Аб задуме Ксеркса дазнаецца яго жонка царыца Эсьфір. Цар ня ведае пра яе нацыянальнасьць. І вось, у хвіліну захапленьняў і абяцаньняў, Эсьфір выцягвае з мужа прызнаньні ды абяцаньні: ты любіш мяне? значыць, ты любіш тых, каго я кахаю? значыць, ты любіш мой народ? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць мяне? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць маіх сяброў і сваякоў? значыць, ты ненавідзіш ненавісьнікаў майго народу? Дык дай волю сваёй нянавісьці! Знішчы маіх ворагаў, якіх ты лічыш і сваімі ворагамі!

І Ксеркс, які без асаблівых роздумаў адказаў згодай на ўсе гэтыя пытаньні, цяпер са зьдзіўленьнем адкрывае, што ён пагадзіўся зьнішчыць не ненавісных яму габрэяў, а ўсіх іхных ворагаў…

У выніку ў дзень 13 Адара (гэты дзень габрэйскага календара прыпадае на канец лютага — пачатак сакавіка) ва ўсе гарады імперыі прыходзіць царскі загад. Рыхтавалася-та ўсё да зьбіцьця габрэяў, а ганцы прывезьлі цалкам іншы ўказ. Апынулася, што цар дазволіў Эсьфіры і яе стрыечнаму брату і выхавальніку Мардахаю скласьці ўказ аб маючых адбыцца пагромах: «І пакліканыя былі царскія пісцы, і напісана было ўсё так, як загадаў Мардахэй да правіцеляў 127 абласьцей ад імя цара — пра тое, што цар дазваляе юдэям, якія знаходзяцца ў кожным горадзе, сабрацца і стаць на абарону жыцьця свайго, вынішчыць, забіць і загубіць усіх моцных у народзе і ў вобласьці, якія ў варожасьці зь імі, дзяцей і жонак, і маёмасьць іх зрабаваць» (Есф. 8,8 -11).

І на працягу двух дзён «усе князі ў абласьцях, і сатрапы, і выканаўцы спраў царскіх падтрымлівалі юдэяў. І зьбівалі юдэі ўсіх ворагаў сваіх, і нішчылі, і паступалі з ворагі па сваёй волі» (Есф. 9,3-5). Аман быў павешаны зь 10-ю ягонымі дзецьмі. Усяго было зьнішчана 75.000 персаў — эліта краіны. Усе, хто мог быць канкурэнтамі габрэям. У выніку лёс персідскай імперыі быў перадвызначаны…

Як можна праз тысячагоддзі арыйскім народам сьвяткаваць падзеі таго дня? Ці ёсьць іншы народ на зямлі, які з радасьцю сьвяткуе дзень масавых забойстваў? Я разумею сьвята ў гонар ваеннай перамогі. Гэта было адкрытае і рызыкоўнае сутыкненьне, і дзень перамогі — гэта сумленнае сьвята. Але як сьвяткаваць дзень пагрому? Як сьвяткаваць дзень забойства тысяч дзяцей? І як можна пісаць пра «вясёлае сьвята Пурым»?

А між тым, сьвята гэтае вельмі вясёлае. Гэта адзіны дзень, у які цьвярозы і педантычны Талмуд загадвае напівацца: «У абед ядуць сьвяточную трапезу і п’юць алкагольныя напоі пакуль не перастаюць адрозьніваць паміж словамі «пракляты Аман» і «дабраславёны Мардахэй» (Сідур. Брама малітвы на будні, Суботу і Сьвяты. Пераклад … Пінхаса Палонскага. Ерусалім-Масква, 1993, с. 664). Святочная трапеза ўключае ў сябе піражкі з паэтычнай назвай «вушы Амана» (Габрэйская Энцыклапедыя. т. 13, ст. 126). Такая мілая сямейная сцэна: бацька, які не адрознівае ўжо Амана ад Мардахэя, прапануе сыночку: «мілы, ці ня хочаш яшчэ паесьці плоці нашага ворага?».

І гэтае сьвята шануецца як найвялікшае. Сярод талмудысцкіх мудрацоў «існуе нават меркаваньне, што калі ўсе кнігі прарокаў і агіёграфаў будуць забытыя, кніга Эсьфір усё-ткі не забудзецца, а сьвята Пурым не перастануць выконваць» (там жа, ст. 124).

Дык ці беспадстаўным ёсьць меркаваньне, што ў сьвядомасьці габрэйскіх лідэраў Інтэрнацыяналу, якія ўчынілі разьню ў праваслаўнай Расеі, жаночы рэвалюцыйны рух асацыяваўся менавіта зь імем Эсьфіры, а 8 сакавіка было абрана імі ў сілу звычкі сьвяткаваць у гэтыя дні сямейнае сьвята Пурым?

Падзеі Пурыму нагадваюць менавіта, як трэба паступаць з ворагамі. У гэтым і заключаецца жудаснасьць гэтага «вясёлага сьвята»: з пакаленьня ў пакаленьне яно прайгравае мадэль абыходжаньня з тымі, каго габрэі аднойчы палічаць сваім ворагам.

Цяпер нам засталося толькі ўспомніць, што прыход Інтэрнацыяналу да ўлады ў Расеі быў зьвязаны зь пераменай календара, і спытаць: а калі ж сьвяткаваўся дзень, які цяпер завецца «8-м сакавіка» у рэвалюцыйных гуртках перадрэвалюцыйнай Расеі? Аказваецца, 8-е сакавіка па новым стылі — гэта 23 лютага па старым. Вось і адгадка — чаму «мужчынскі» дзень і «жаночы» так недалёка адзін ад аднаго. Калі еўрапейскія браты па Інтэрнацыянале адзначалі «8 сакавіка», у Расеі гэты дзень зваўся… 23-м лютага. Таму ў перадрэвалюцыйныя гады партыйцы і тыя, хто ім спачувалі, абвыклі лічыць сьвяточным днём 23 лютага. Затым каляндар зьмянілі, але застаўся рэфлекс сьвяткаваць нешта рэвалюцыйнае 23 лютага. Дата была. У прынцыпе (улічваючы плаваючы характар Пурым), гэтая дата нічым ня горшая і ня лепшая за 8 сакавіка. Але трэба было знайсьці й для яе прыкрыцьцё. Праз некалькі гадоў адпаведны міф быў створаны: «Дзень Чырвонай Арміі». Нібы памяць аб першай бітве і першай перамозе.

Але гэта — міф. 23 лютага 1918 г. не было яшчэ Чырвонай Арміі й не было яе перамог. Газеты канца лютага 1918 г. не ўтрымліваюць ніякіх пераможных рэляцый. І лютаўскія газеты 1919 года не радуюцца з нагоды першай гадавіны «вялікай перамогі». Толькі ў 1922 годзе дзень 23 лютага быў абвешчаны Днём Чырвонай Арміі. Аднак, вось што цікава — яшчэ за год да 23 лютага 1918 года «Праўда» піша аб тым, што 23 лютага зьяўляецца сьвяточным днём: «Задоўга да вайны пралетарскі Інтэрнацыянал прызначыў 23 лютага днём міжнароднага жаночага свята» (Вялікі дзень // Праўда, 7 сакавіка 1917 г.; падрабязна пра гэта гл. М. Сідлін. Чырвоны падарунак да Міжнароднага жаночага дню 23 лютага // Незалежная газета, 22.2.1997).

Зрэшты, прыдумаць прыкрыцьцё для адзначэньня 23 Лютага трэ было яшчэ і таму, што менавіта 23 лютага 1917 года пачалася «Лютаўская рэвалюцыя». Паколькі бальшавікі ня гралі ў ёй вядучай ролі, але ўсё ж прынялі яе, віталі і ўнесьлі ў свае сьвятцы, то трэба было дню «зьвяржэньня самадзяржаўя» (захаваўшы яго сьвяточнасьць) даць іншую назву. Вось гэты дзень і стаў «днём Чырвонай Арміі».

Так традыцыя сьвяткаваньня Пурыма прывяла да ўсталяваньня жаночага сьвята 8 сакавіка. І так падзеньне расейскай імперыі «супала» з разгромам імперыі Персідскай.

І яшчэ: адзіная ваенная падзея, якая адбылася 23.2.1918 — гэта рашэньне ЦВК Саўнаркаму аб прыняцьці умоў «Брэсцкага міру». Гэта — дзень капітуляцыі Расеі ў Першай сусьветнай вайне. Капітуляцыі па волі Інтэрнацыяналу, які ператварыў «вайну імперыялістычную (дакладней — айчынную) у вайну грамадзянскую».

Такім чынам, усё наадварот: цяжка знайсьці больш ганебны дзень у ваеннай гісторыі Расеі, у тым ліку — Савецкай Расеі. І тое, што сёньня гэты дзень называюць «Днём абаронцаў Айчыны» — гэта яшчэ адна кпіна.

Таму мы асабліва зьвяртаемся да маладых людзей: падумайце, ці варта віншаваць са сьвятам разні вашу маму ці каханую дзяўчыну? Можа, усё ж варта лепш ставіцца да жанчын?…”

Аўтарскі артыкул, які выстаўлены ніжэй, мы падаем з нагоды таго, што ў Беларусі па-ранейшаму працягваецца адзначэньне бальшавіцка-сіянісцкіх сьвятаў, а таксама ў знак салідарнасьці з народамі Каўказу, якія, як і беларуска-літвінскі народ, працягваюць змагацца за сваю незалежнасьць ад расейскай імперыі (падаецца паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/02/23/79495.shtml).

Рэдакцыя.

23 лютага 1944 крамлёўскім рэжымам было зьдзейсьнена жахлівае злачынства супраць чалавечнасьці. Чачэнскі народ, як і некаторыя іншыя народы савецкай імперыі, быў пагалоўна дэпартаваны ў Сібір. У лютыя лютаўскія маразы сотні тысяч чалавек былі пагружаныя ў быдлячыя таварнякі й адпраўленыя на сьмерць у стэпы Казахстана.

Дэпартацыя была патлумачана Сталінам тым, што чачэнцы «… далучыліся добраахвотна да арганізаваных немцамі фармаваньняў і выступілі са зброяй у руках супраць Чырвонай Арміі…».

Між тым: «Перш, чым падводзіць заднім лікам абгрунтаваньне пад сталінскія рашэньні, у выніку якіх загінулі сотні тысяч бязьвінных людзей, нядрэнна было б зазірнуць у карты ваенных дзеяньняў на Каўказе ў 1942-44 гадах і ўбачыць, што тэрыторыя Чачэна-Інгушэціі наогул не была акупаваная — ужо толькі з-за гэтага не магло быць масавага супрацоўніцтва з немцамі» (А.Аўтарханаў. Забойства чачэна-інгушскага народу. М., 1991, стр.3-5).

Прычыны былі зусім іншыя. Як адзначаў той жа Аўтарханаў, прычыны зьнішчэньня горцаў былі ў наступным:

«- Сталая і бесьперапынная барацьба за нацыянальную незалежнасьць чачэнцаў і горцаў Каўказу. Фактычнае непрызнаньне імі дэспатычнай сістэмы савецкага каланіяльнага рэжыму;

- Жаданьне Масквы засьцерагчы Каўказ як тыл у будучых сутыкненьнях з Захадам ад непазьбежнага ўнутранага агульнакаўказскага нацыянальнага фронту супраць савецкай метраполіі;

- Жаданьне ня толькі трымаць Каўказ, як стратэгічную базу, па-за межамі ўнутранай небясьпекі й уразьлівасьці, але ператварыць яго ў надзейны плацдарм для будучай экспансіі супраць Турцыі, Ірана, Пакістана й Індыі.

Такія не дэклараваныя, а бясспрэчныя матывы, якімі кіруюцца крамлёўскія ўладары ў сваёй палітыцы зьнішчэньня каўказскіх народаў. Першай ахвярай гэтай ваўчынай палітыкі й стаў адзін мільён горцаў — чачэнцы, інгушы, карачаеўцы, балкарцы…» (там жа стр. 66).

Дэпартацыя пачалася ў 5⁰⁰ раніцы 23 лютага 1944 года. Сталін асабіста сачыў за ходам высяленьня чачэнцаў і інгушоў. На яго імя Берыя дасылаў сакрэтныя тэлеграмы.

«Дзяржаўны Камітэт Абароны, Таварышу Сталіну. З 23 па 29 лютага выселеныя і пагружаныя ў чыгуначныя эшалоны 478.479 чалавек, у тым ліку 91.250 інгушоў. Пагружана 177 эшалонаў, зь якіх 157 эшалонаў ужо адпраўленыя да месца новага селішча… Зь некаторых пунктаў высакагорнага Галанчожскага раёна заставаліся нявывезенымі 6000 чачэнцаў з-за вялікага сьнегападу і бездарожжа, вываз і пагрузка якіх будзе скончаная ў 2 дні… За час правядзеньня аперацыі арыштавана 1016 антысавецкіх элементаў зь ліку чачэнцаў і інгушоў. Берыя, 1944/03/01″

«Дзяржаўны Камітэт Абароны, Таварышу Сталіну. У правядзеньні аперацыі прымалі ўдзел 19 тысяч афіцэраў і байцоў НКВД (ня лічачы больш за 100 тысяч вайскоўцаў, зьнятых з фронту. — Аўт.), сьцягнутыя з розных абласьцей, значная частка якіх да гэтага ўдзельнічала ў аперацыях па высяленьні карачаеўцаў і калмыкаў, і, акрамя таго, будуць удзельнічаць у маючай адбыцца аперацыі па высяленьні балкарцаў… У выніку праведзеных трох аперацый выселеныя ва ўсходнія раёны СССР 650.000 чачэнцаў, інгушоў, калмыкаў і карачаеўцаў.
Берыя, 1944/03/01″  (гл. «Пытанні гісторыі», № 7, 1990, стар. 146-148).

6000 нявыселеных з-за «сьнегападу і бездарожжа» чачэнцаў былі расстраляныя, спаленыя, патопленыя ў возеры Галанчож. Жыўцом у ауле Хайбах Галанчожскага раёна спалілі больш за 700 чалавек, сярод якіх пераважная большасьць былі хворыя, старыя, жанчыны, дзеці.

Перавозка ў бітком набітых наскрозь прамерзлых таварных вагонах, якая доўжылася 3-4 тыдні, прывяла да таго, што на шляху руху ад сыпнога тыфу, голаду і холаду загінулі дзясяткі тысяч няшчасных — пераважна дзяцей (яны складалі палову ўсіх перавозімых), хворых і старых. Целы памерлых не дазвалялі хаваць, і таму іх даводзілася везьці з сабой.

На новых месцах перасяленцы апынуліся бяз сродкаў да існаваньня і жыльля, з-за чаго людзі таксама паміралі (толькі ў першыя месяцы дэпартацыі чачэнцаў загінула каля 200 тыс. чалавек, ня лічачы памерлых у дарозе).

Тым часам у дамы дэпартаваных чачэнцаў (і іншых народаў) засяляліся мігранты зь іншых месцаў. На землях чачэнцаў й інгушоў, напрыклад, па дадзеных на верасень 1956 г. пражывала больш за 200 тысяч завербаваных з Цэнтральнай Расіі, Дагестана ды іншых рэгіёнаў.

А вось яшчэ сьведчаньне. Чытаем артыкул у Грозьненская газеце «Рэспубліка», № 17, за 1994 г.:

«У лютым 1944 г. у маленькім горным паселішчы Чачэна-Інгушэціі войскамі НКВД былі зажыва спаленыя некалькі соцень мірных жыхароў…

У ноч на 27 лютага 1944 г. у гарах выпаў сьнег, які ўскладніў і без таго цяжкі шлях у высакагорныя селішчы для войскаў, якія выконвалі «сьпецыяльнае заданьне» савецкага ўраду. Амаль паўмільённае насельніцтва раўніннай часткі рэспублікі было сагнанае на чыгуначныя станцыі, пагружанае ў вагоны і адпраўленае на верную пагібель у далёкія Казахстан ды Сярэднюю Азію.

У гарах, куды не маглі дабрацца «студэбекеры», заставаліся людзі ў старажытных каменных саклях, якія нічога ня ведалі аб падзеях на раўніне. Як быць зь імі? Адпраўляць з новымі эшалонамі? Гэта зьвязана зь вялізнымі цяжкасьцямі. Акрамя таго, ужо зрабілі справаздачу аб пасьпяховым выкананьні заданьня. Частку здаровага насельніцтва вырашылі сагнаць уніз і адправіць усьлед за іншымі. Тых, хто застаўся, хто ня мог спусціцца самастойна — хворых, дзяцей, састарэлых – вырашылі… спаліць.

Праз некалькі дзён калоны войскаў рушылі ў горы. Тых, хто застаўся, з усіх хутароў Нашхоеўскай акругі сабралі ў паселішчы Хайбах пад падставай фармаваньня транспартнай калоны для далейшага адпраўленьня на раўніну. Людзей, якія патаналі ў сьнезе, сабралі ў стайні калгаса імя Лаўрэнція Берыі, якую папярэдне абклалі сенам і саломай, «каб да падыходу вазоў з коньмі людзі ня мерзлі».

Разам з хворымі, дзецьмі ды старымі прыйшлі й дарослыя — маладыя людзі не пажадалі пакідаць блізкіх. Калі ўсе сабраліся (чачэнцаў аказалася больш за 700 чалавек), вароты стайні надзейна зачынілі. Начальнік Далёкаўсходняга краявога кіраўніцтва НКВД палкоўнік Гвішыяні, які ўзначальваў аперацыю, скамандаваў: “… падпаліць!”

Абкладзеная з усіх бакоў калгасная стайня імгненна ўспыхнула. Калі яна апынулася ў абдымках полымя, вялізныя вароты ўпалі пад націскам людзей, і звар’яцелы натоўп хлынуў вонкі. Жудасныя крыкі дзяцей, стогны, жах, бачны на тварах тых, хто ўжо пасьпеў выскачыць з попелу, падпаленыя жывыя людзі, на якіх распаўзаецца скура. Гвішыяні скамандаваў: «Агонь!». З сотняў ствалоў раздаліся аўтаматныя чэргі. Тыя, хто бег наперадзе, падалі пад градам куль, засланяючы сабой выхад. Літаральна праз некалькі секунд утварылася гара трупаў, якая не дазволіла нікому выйсьці. Ніводзін ня выратаваўся…

Хатынь, Лідзіцэ… Да гэтых сумных назваў варта дадаць чачэнскі аул Хайбах, якога ўжо няма на мапах».

Садыст Гвішыяні за гэтае злачынства быў прадстаўлены Берыяй да ўрадавай узнагароды і падвышаны ў званьні — стаў генералам. А Сталін «за пасьпяховае выкананьне важнага ўрадавага заданьня на Паўночным Каўказе» ўсім ўдзельнікам аперацыі «Горы» аб’явіў падзяку…

Крамлёўскі рэжым па гэты дзень крывадушна адзначае памяць ахвяр Хатыні (Беларусь), дзе ў агні загінула 149 мірных жыхароў, аднак маўчыць аб сваім жахлівым злачынстве ў Хайбахе. Маўчыць і працягвае генацыд чачэнскага народу, пачаты яшчэ царскай Расіяй.

PS.

Па даных гісторыкаў, агульная колькасьць страт чачэнскай нацыі ў перыяд дэпартацыі з 1944 па 1957 гады склала 50% ад колькасьці народу. Страты чачэнцаў з 1994 па 2004 год склалі каля 30% ад колькасьці народу.

Асноўная частка матэрыяла, які мы падаем ніжэй, першапачаткова з’явілася тут: http://www.svaboda.org/content/article/2155364.html.  Мы паўторна выстаўляем яе на нашым сайце, каб папоўніць прыклады ўладнага варварства (зьлева на фота — Памятны камень, усталяваны на месцы Аршанскай бітвы).

Рэдакцыя.

Традыцыя праводзіць бардаўскі фэст у гонар гістарычнай бітвы пад Воршай, якая адбылася 8 верасьня 1514 году (гл. унізе фота карціны “Бітва пад Воршай”), была запачаткаваная ў 1992 годзе.

Імпрэза праходзіла на тым самым Крапівенскім полі, дзе войска ВКЛ перамагло войска Маскоўскага Княства. У асобныя гады колькасьць слухачоў складала некалькі соцень чалавек.

Сёлетні фэст, які на гэты раз было вырашана праводзіць у нядзелю 11 верасьня, міліцыянты практычна сарвалі. Яны перакрылі пад’езды да Крапівенскага поля, не дазваляючы праехаць да вёскі Гацькаўшчына, дзе звычайна адбывалася імпрэза. А затым пачалі затрымліваць усіх, хто ішоў пешкі ў кірунку да альтэрнатыўнага месца, абранага непадалёк.

Сталы наведнік штогадовых фэстаў, мастак Алесь Пушкін на месца сустрэчы ня трапіў — яго двойчы забіралі ў пастарунак. Першы раз гэта адбылося на аршанскім вакзале. Пушкін расказаў, што на ягоных вачох больш за дзясятак людзей, якія прыехалі на фэст зь Менску, міліцыянты пад прымусам садзілі ў цягнік і адпраўлялі дадому. У яго самога праверылі дакументы і адпусьцілі, таму ён вырашыў адправіцца на імпрэзу зноў. Але быў затрыманы яшчэ раз і выйшаў з пастарунку толькі каля 12-й гадзіны ночы.

Патэнцыйны кандыдат на прэзідэнцкую пасаду ад Партыі БНФ Рыгор Кастусёў мусіў правесьці каля дзьвюх гадзін у Дубровенскім РАУС. Па дарозе на фэст яго машыну некалькі разоў спынялі супрацоўнікі ДАІ, аглядалі салон, правяралі нумары, і пасьля трэцяй такой праверкі міліцыянты забралі ў Кастусёва дакументы і загадалі ехаць у пастарунак. Падставаў затрыманьня міліцыянты не паведамілі, але загадалі даць тлумачэньні, куды і адкуль палітык ехаў. Спадар Кастусёў адмовіўся даваць любыя тлумачэньні, пакуль невядомыя прычыны затрыманьня. Тады ў пастарунак выклікалі супрацоўніка ДАІ, які вынес Рыгору Кастусёву пісьмовае папярэджаньне за парушэньне правілаў дарожнага руху – за фіранкі на вокнах, хаця ў часе руху яны былі рассунутыя. Спадар Кастусёў напісаў скаргу на дзеяньні міліцыянтаў, якія відавочна зацягвалі час, каб проста не пусьціць палітыка на фэст: заканадаўства дазваляе складаць пратаколы на парушальнікаў дарожнага руху на месцы затрыманьня, а не трымаць людзей у пастарунку гадзінамі і без усякіх тлумачэньняў.

У Аршанскім РАУС мусілі правесьці некалькі гадзінаў шасьцёра аршанцаў, якія ішлі на фэст пехам. Сярод затрыманых быў вядомы бард Андрэй Мельнікаў. Ва ўсіх затрыманых міліцыянты праверылі дакумэнты, перапісалі асабістыя дадзеныя і адпусьцілі, калі ўжо зусім зьвечарэла. Дабірацца за 17 кіламетраў ад Воршы і шукаць у цемры тых, каму пашчасьціла прарвацца скрозь міліцэйскія кардоны, яны ўжо ня сталі. Толькі ўраньні Андрэй Мельнікаў выправіўся на альтэрнатыўнае месца, якое абралі аматары бардаўскай песьні для таго, каб сабрацца разам. Яго сустрэлі з дзясятак чалавек, для якіх ён і зладзіў невялічкі канцэрт.

Як апавёў яшчэ адзін сталы наведнік і па сутнасьці заснавальнік фэсту “Аршанская бітва” Юры Копцік, уначы каля сяброўскага вогнішча сабраліся ўсяго каля 15-ці чалавек. А першай ночы іх адшукалі міліцыянты на чале з начальнікам Аршанскага райаддзелу міліцыі спадаром Міхайлавым. Ва ўсіх прысутных праверылі дакументы і перапісалі адрасы, аднак затрымліваць ня сталі – хутчэй за ўсё таму, што не змаглі б падагнаць да гэтага месца службовыя машыны. Яшчэ адну групу моладзі – зь сямі чалавек – міліцыянты адшукаць не здолелі.

Нагадаем, што міліцэйскія “разгоны” ўдзельнікаў фэсту пачаліся з 2007-га году. Да таго часу беларускія барды і слухачы зьбіраліся ў першыя выходныя верасьня без асаблівых перашкодаў – адно што ў асобныя гады міліцыянты ўсю ноч дзяжурылі наводдаль.

P.S.

Вось так сёньня выглядае Крапівенскае поле — поле знакамітай бітвы. Так цяперцы спрабуюць змагацца з нашай славутай гісторыя.

Памятны крыж Героям Аршанскай Перамогі, ікона Аршанскай Маці Божай і знакаміты беларускі бард Андрэй Мельнікаў.

Гэтага выбітнага беларуса — на шчасьце, усё яшчэ нашага сучасьніка — ведаюць асабіста многія беларусы. У тым ліку і гарадзенцы, у тым ліку і мы. Ён прыязджаў у пачатку 1990-х ў Беларусь, быў і ў Гародні. Яшчэ больш беларусаў ведаюць пра яго з кніг, артыкулаў, радыёперадач, зь сеціва. Сапраўды, з нашых сучасьнікаў нароўні зь ім па сваёй грамадскай значнасьці быў бадай што Васіль Быкаў.

Барыс Кіт нарадзіўся ў 1910 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў беларускай сям’і. Бачыў абедзьве рэвалюцыі. Пасьля кастрычніцкага перавароту ягоны бацька, ратуючыся, перавёз сям’ю ў вёску Агароднікі Карэліцкага раёну. Пазьней Барыс Кіт скончыў Віленскі ўніверсітэт імя Стэфана Баторыя, выкладаў матэматыку і быў дырэктарам Віленскай беларускай гімназіі, затым Наваградскай гімназіі. За беларускую дзейнасьць перасьледаваўся ўладамі Польшчы, СССР, нацысцкай Нямеччыны (пад час Другой сусьветнай вайны ледзь ня быў расстраляны немцамі). Каб ня быць зьнішчаным бальшавікамі, у канцы вайны эміграваў у Нямеччыну, а ў 1948 годзе — у ЗША. Там працаваў у розных кампаніях, удзельнічаў у амерыканскіх праектах палётаў у космас, у тым ліку на Месяц, дасьледаваў касьмічныя праграмы СССР. Прафесар, доктар філасофіі ў галіне матэматыкі, акадэмік Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі, шмат якіх іншых міжнародных і нацыянальных акадэмій.

Лідзія Савік - аўтарка кніг пра Барыса Кіта «Вяртаньне» і «Космас беларуса» — сьцьвярджае, што больш за ўсё яе ўражвае Кіт-настаўнік, педагог, асьветнік: «Ён заўсёды імкнуўся вучыць дзяцей. Нават калі ён займаўся амерыканскімі касьмічнымі дасьледаваньнямі, ён працягваў працаваць у Вашынгтонскім Мэрылэндзкім унівэрсытэце, выкладаў матэматыку - гэта яго любімы прадмет. На радзіму ён прыехаў у 1992 годзе з ідэяй заснаваць беларускі нацыянальны ўніверсітэт па тыпу Оксфарда ці Кембрыджа. Нават распрацаваў праграму гэтага ўніверсітэту, з запрашэньнем замежных вучоных. Мы ўсе тады марылі, што будзе адкрыты такі ўніверсітэт. Ён ужо і спонсараў пачаў шукаць для такога ўніверсітэту, і знайшоў бы іх… Але ўлада перамянілася. Пасьля таго, як у нас зьмянілася ўсё для беларускай справы ў горшы бок, ён на Беларусь больш не прыяжджаў. Але пачаў рабіць усё магчымае для радзімы: ён заснаваў прэмію для навукоўцаў імя Барыса Кіта, дапамагаў у выданьні кніг, многія нашы студэнты езьдзілі на стажыроўку, ён быў спонсарам рабочай нямецка-беларускай групы, заснаванай пры ўніверсітэце Бэрліну«. І яна ж дадае: «Гэта чалавек-эпоха. Цэлае стагодзьдзе чалавек пражыў і зрабіў столькі, колькі, можа, ня зробяць многія іншыя ўніверсітэты ці ўстановы».

У сваю чаргу Радзім Гарэцкі, які пазнаёміўся са спадаром Барысам, калі той прыяжджаў на Бацькаўшчыну, сьцьвярджае, што Барыс Кіт яму сам казаў, што яго жыцьцёвае крэда — «Усё, што я рабіў у жыцьці, я рабіў для радзімы і яе славы«.

Спадар Барыс адзначыў стогадовы юбілей разам зь сям’ёй, жонкай Тамарай Казевіч, сынам Віктарам і іншымі сваякамі, якія прыехалі да яго з Амерыкі ў Нямеччыну, дзе ён апошнім часам жыве, у Франфуркце-на-Майне.

Учора, 6 красавіка, у Менску ў перапоўненай зале Палаца мастацтваў прайшла вечарына, прысьвечаня 100-годдзю Барыса Кіта.

Рэдакцыя сайта Нашазямля.орг і аргкамітэт БДР далучаюцца да ўсіх, хто жадае спадару Барысу Кіту здароўя, яшчэ многіх гадоў жыцьця і  радасьці ад посьпехаў блізкіх, ад прыемных зьвестак зь Беларусі. Жадаем спадару Барысу дажыць, як мінімум, да таго часу, калі ён пабачыць перамогу сапраўднай беларускай дэмакратыі на яго Бацькаўшчыне!

P.S.

Усе, хто жадае паглядзець кароткае відэа з Барысам Кітам, можа зрабіць гэта па наступным адрасе: http://www.svaboda.org/content/article/2003011.html

Пра вынікі гэтай сустрэчы, якая адбылася 27 сакавіка ў Менску каля помніка Купалу, можна было паведаміць і раней, але не хацелася перарываць серыю папярэдніх матэрыялаў. Выдзелім галоўнае: сустрэча адбылася. Людзей было ня больш, чым у мінулы раз. Затое прыйшлі новыя аўтарытэтныя ў беларускім дэмакратычным асяродку асобы. Паколькі на гэты раз было прынята рашэньне прысутных не фатаграфаваць, мы фота не падаем. Аднак можам сказаць, што былі прадпрымальнікі, прадстаўнікі творчай, тэхнічнай і навуковай інтэлігенцыі. Студэнтаў, якія былі летась, на гэты раз, на жаль, не было.

Надвор’е ў Менску на гэты раз было цудоўным і таму атрымалася спакойна паразмаўляць пра нашы беларускія праблемы больш за дзьве гадзіны.

Прападак абмеркаваньня ўключаў тры пункты:

1. Аб нашым удзеле ў будучай прэзідэнцкай кампаніі.

2. Аб працы сайта «Нашазямля.орг».

3. Рознае.

Галоўным было першае пытаньне. Пра яго і паінфармуем.

На сустрэчы было адзначана, што нашай асаблівасьцю (і працы сайта, і будучага Беларускага Дэмакратычнага Руху) зьяўляецца тое, што мы дакладна сфармулявалі той крытэр, на падставе якога маем магчымасьць вынікова працаваць у ідэалагічнай прасторы, а таксама ў любой сітуацыі абіраць аптымальную палітычную тактыку.

Крытэр завецца… АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ БЕЛАРУСКА-ЛІТВІНСКАГА НАРОДУ.

Гэта ня проста нейкія жаданьні, мары ад імя нашага народу. Гэта тое, што мы, як беларусы-літвіны, маем права і павінны мець (!) на сваёй уласнай зямлі. Але пры гэтым адначасна і тое, што не пярэчыць прагрэсіўнаму разьвіцьцю ўсёй людскай цывілізацыі, што падпарадкаванае, абмежаванае апошнім, што не заходзіць на тэрыторыю іншых народаў, не ўціскае іх правы, што дазваляе жыць у гармоніі з вонкавым асяроддзем…

Аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу ўключаюць і беларускую этнічную тэрыторыю (усю!), на якой мы маем права мець сваю Дзяржаву; і такую дэмаграфічную палітыку ў гэтай дзяржаве, якая б не дазваляла пагаршаць беларускі генафонд; і эканоміку, фінансы, уласнасьць пераважна ў руках беларусаў; і ўсё інфармацыйнае, культурнае, навукова-адукацыйнае асяроддзе ў імя прагрэсіўнай будучыні нашага народу, і такую сістэму палітычнай улады, якая б служыла аб’ектыўным інтарэсам беларусаў-літвінаў, і г.д.

Кожны сябра будучага Беларускага Дэмакратычнага Руху мусіць арыентавацца на тое, каб дасягаць свае асабістыя мэты апасяродвакавана праз зьдзяйсьненьне аб’ектыўных інтарэсаў усяго беларускага народу.

Выкарыстаньне дадзенага крытэра ў ідэалагічных спрэчках дазваляе адрозьніваць сваіх ад чужых, а ў палітычнай практыцы — вызначаць тую сілу і тых асоб, на якіх варта арыентавацца беларусам.

Такім чынам, практычнае выкарыстаньне паняцьця «аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу» становіцца грунтам для ідэалагічнай і палітычнай практыкі.

У час размовы фармуляваньне такога паняцьця было прызнанае значным дасягненьнем і шляхам кансэнсусу было дамоўлена, што ўсе прыхільнікі Беларускага Дэмакратычнага Руху будуць імкнуцца ўсяляк пашыраць выкарыстаньне паняцьця «аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу» ў ідэалагічнай і грамадска-палітычнай дзейнасьці.  Гэтае паняцьце — толькі вымаўленае ці напісанае — ужо пачынае канструктыўна дзейнічаць само па сабе.

У прэзідэнцкай выбарчай кампаніі, якая ўжо фактычна пачалася, мы, такім чынам, маем магчымасьць быць са сваім крытэрам ісьціны.

Гэта было пра зыходны фон. Цяпер пераходзім да канкрэтных пытаньняў, зьвязаных з нашым удзелам у будучай прэзідэнцкай кампаніі.

Першае пытаньне, па якім было прынята рашэньне, гучала так: «Ці маем мы, як зародак арганізацыі, пакліканай адстойваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, рэсурсы, каб самастойна ўдзельнічаць у бліжэйшай выбарчай кампаніі?»

Адказ быў адмоўным: «Не, у нас яшчэ замала сіл і сродкаў, каб самастойна сабраць больш за 100.000 подпісаў, забясьпечыўшы зьяўленьне на тэлеэкране нашага кандыдата»…

Другое пытаньне: «Ці ёсьць сёньня сярод апазіцыйных кандыдатаў тыя сілы, у прэзідэнцкую кампанію якіх мы маглі б безумоўна ўключыцца, паколькі ведаем, што яны — гэтыя сілы (людзі) — нацэлены выключна на адстойваньне аб’ектыўных інтарэсаў беларуска-літвінскага народу?»

Перабраўшы вядомых прэтэндэнтаў, якія заявілі пра сваё жаданьне ўдзельнічаць у будучых выбарах, і людзей, якія пры пэўных умовах маглі б уключыцца ў кампанію, мы таксама атрымалі адмоўны вынік. На жаль, мы ня можам давяраць у гэтым пытаньні ня толькі, напрыклад, Мілінкевічу, але і нават Пазьняку…

У выніку, па другім пытаньні было прынятае наступнае рашэньне: «Паколькі ў будучай прэзідэнцкай кампаніі пакуль мы ня бачым ніводнага чалавека, які б быў арыентаваны выключна на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, мы ў такой кампаніі (калі сітуацыя не памяняецца) ўдзельнічаць ня будзем. Мы яе ня столькі байкатуем, колькі ігнаруем. Да такой жа паставы заклікаем й іншых»…

Трэцяе пытаньне. Але за бліжэйшыя паўгады многае можа памяняцца. На такі выпадак быў прыняты трэці пункт: «Калі ў час кампаніі зьявіцца чалавек, які дастаткова пераканаўча заявіць (пакінуўшы, напрыклад, адпаведны дакумент на нашым сайце), што мэтай яго жаданьня стаць прэзідэнтам Беларусі ёсьць імкненьне да зьдзяйсьненьня менавіта аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу, што ён прымае асноўныя палажэньні Беларускай дактрыны, якая фармуецца на нашым сайце і якая будзе ўдасканаленая да восені, згодны з тымі падыходамі, якія выкладзены ў артыкуле «Кірунак — гуманістычны прагрэс (частка 3)» (адрас: nashaziamlia.org/2009/08/27/2678), што ён зьбіраецца прапагандаваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу ў час сваёй кампаніі, тады мы можам перагледзець рашэньне №2 і ўключыцца ў кампанію адпаведнага кандыдата«.

Для гэтага ў нас ужо ёсьць невялікі людскі й інфармацыйны патэнцыял. Г.зн., што тыя, скажам, 5-10 тысяч подпісаў, якія прыхільнікі Беларускага Дэмакратычнага Руху могуць дапамагчы сабраць, могуць камусьці якраз хапіць/не хапіць, каб стаць/ня стаць зарэгістраваным кандыдатам у прэзідэнты…

Натуральна, мы ведаем, што 27 студзеня рашэньнем ААН аб’яўлена “Днём памяці ахвяр халакосту”. Мы, як нармальныя людзі, спачуваем габрэйскаму народу, які за час Другой сусьветнай вайны перажыў вялікія пакуты, панес істотныя страты. З гэтай нагоды мы, натуральна, далучаемся да ўсіх тых, хто лічыць, што чалавецтва павінна памятаць пра гэты факт. Аднак справа ў тым, што адзначэньне гэтай даты кожны раз (і на гэты раз таксама – па сутнасьці ўжо сістэматычна) азмрочваецца парай-тройкай “але”.

1.

Першае “але” – гэта тое, што дасёньня няма прызнананьня ААН, напрыклад, аналагічнага “Дню памяці ахвяр халакосту беларусаў”. Усім сьпецыялістам, якія бесстаронна вывучалі падзеі Другой сусьветнай вайны, вядома, што беларускі народ панес у ёй страты НЯ МЕНШЫЯ, чым народ габрэйскі, як у абсалютных, так і ў адносных лічбах! Адсутнасьць, у тым ліку, Дню памяці ахвяр генацыду беларусаў-літвінаў на фоне сусьветнага адзначэньня “Дню памяці ахвяр халакосту” зьяўляецца ўскосным, але відавочным і ўсё больш абуральным доказам таго, што нейкія сілы і ў наш час працягваюць дзяліць народы на розныя гатункі, з-за чаго блізкія па маштабах пакуты і страты розных народаў чамусьці ацэньваюцца… па розных тарыфах.

Калі думаеш пра ўсё гэта, бачыш, як прывід небезвядомага Адольфа пачынае зноў лунаць па-над чалавецтвам. Той рабіў тое ж самае – дзяліў народы на розныя гатункі (толькі з трохі іншым падыходам да іх каштоўнасьці)… Але ж тыя, хто ўпарта дамагаўся аб’яўленьня праз ААН “Дню халакосту”, кляліся, што гэта патрэбна для зьнішчэньня нацызму. На справе ж атрымліваецца, што гэтыя людзі ўсяго толькі… перахоплівалі нацысцкі падыход і штандар.

Дарэчы, мы не прэтэндуем, каб генацыд беларускага народу быў прызнаны важнейшым за халакост. Найвялікшым генацыдам у гісторыі чалавецтва было зьнішчэньне 60 мільёнаў індзейцаў Паўночнай Амерыкі. Вось менавіта Дзень памяці пра гэты генацыд і павінен адзначацца чалавецтвам найгучней.

Другое вялікае “але”, якое азмрочвае шчырае суперажываньне габрэям у Дзень 27 студзеня – гэта ўзурпацыя й інструментальнае выкарыстаньне мінулай трагедыі для дасягненьня злачынных мэт.

Кім? – запытаецеся вы.

Сіяністамі! Кім жа яшчэ?..

І тут мы зноў, і ў каторы раз вымушаны патлумачыць (хаця тлумачылі ўжо шмат разоў — нават адпаведны прынцып Беларускай дактрыны ўжо даўно сфармулявалі – Д пр-п 78), што ўсім людзям варта дакладна адрозьніваць сіянізм (г.зн. габрэйскі шавінізм, нацызм, зарыентаваныя на мэты глабальнага панаваньня сіянакратыі), сіяністаў (г.зн. прыхільнікаў сіянізму – гэтай глабальнай соцыяпаразітнай чалавеканенавісьніцкай ідэалогіі), сіянакратыю (вышэйшую сіяністычную арыстакратыю) ад такіх, напрыклад, сацыяльных груп, зьяў і аб’ектаў нашай рэчаіснасьці, як габрэі (г.зн. людзі габрэйскай нацыянальнасьці), габрэйскі народ, юдаізм, юдэі (г.зн. тыя, хто спавядае юдаізм), Ізраіль, ізраільцяне (г.зн. жыхары Ізраілю). Мы нават плануем некалі напісаць артыкул пад назвай: “Габрэі заклікаюць: “людзі, адрозьнівайце нас ад сіяністаў!” Юдэі ўмаляюць: “людзі, адрозьнівайце і нас ад сіяністаў!”

Ці, сапраўды, ня час пачаць адрозьніваць?

Відаць, час. Больш за тое, такое адрозьненьне ёсьць прынцыповым сродкам змаганьня зь сіянізмам.

Важка разумець таксама, што тыя, хто інструментальна выкарыстоўвае тэму халакосту (звычайна для сваіх злачынных мэт – каб накінуць некаму неіснуючую віну, паралізаваць, дэзарыентаваць, каб зрабіць ціск, атрымаць прывілеі), як правіла, ня маюць да яе ніякага дачыненьня. Мы ў доказ гэтай незаконнай і абуральна-нахабнай узурпацыі прыводзілі дастаткова шмат фактаў (гл. матэрыялы рубрыкі: сіянізм і антысіянізм). На жаль, прыйдзецца паразважаць яшчэ раз…

Але пазьней, бо пачаць прэзентацыю некаторых падзей 27 студзеня г.г. ў сьвеце мы хочам у іншым ключы – больш праз твары, постаці…

2.

Вось, напрыклад, так супала (ці ўсё ж ня проста так супала, а мае істотнае сімбалічнае значэньне?), што ў дзень 27 студзеня аб’явіў аб сваім вылучэньні перадкандыдатам у прэзідэнты Беларусі Алесь Міхалевіч (гл. фота ўнізе справа; паведамленьне тут: www.svaboda.org/content/article/1941429).

З кароткай фармальнай біяграфіі гэтага чалавека вядома наступнае: “Нарадзіўся ў 1975 годзе. Скончыў БДУ па спэцыяльнасьці “паліталёгія”, праходзіў стажыроўкі ў Варшаве і Оксфардзе. Быў заснавальнікам Задзіночаньня беларускіх студэнтаў, доўгі час знаходзіўся ў Партыі БНФ. Выключаны адтуль за парушэньне партыйнай дысцыпліны. Быў дэпутатам Пухавіцкага райсавету. Жанаты, мае дзьвюх дачок” [хто ён па нацыянальнасьці, нам невядома.! – Рэд.].

“Гэта першы беларускі апазыцыянэр, які кінуў выклік дзейнаму прэзыдэнту краіны” [?! – Рэд.], — заявіла ў незразумелым радасным запале Іна Студзінская (www.svaboda.org/content/article/1941429), якая інфармавала пра падзею.

Адкідаючы несур’ёзныя і нецікавыя піяраўскія фанцікі вакол вылучэньня Міхалевіча – нажыўку для дробных журналюшак – зьвернем увагу на істотнае:

- Міхалевіч стаў ці не 16-м (а ня 1-м!), грамадзянінам Беларусі, які аб’явіў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у бліжэйшых прэзідэнцкіх выбарах у якасьці кандыдата ў прэзідэнты Беларусі. Да яго ня толькі аб сваім аналагічным жаданьні аб’явілі, а і рэальна на досыць вялікіх імпрэзах былі вылучаны Баршчэўскі, Статкевіч, Рымашэўскі (гл. тут: nashaziamlia.org/2009/07/09/2417; nashaziamlia.org/2009/07/04/2394; nashaziamlia.org/2009/07/04/2389). Акрамя таго, Міхалевіч стаў трэцім перадкандыдатам (пасьля Баршчэўскага і Статкевіча), хто заявіў, што ён “пойдзе да канца”: “Я ў любым выпадку пайду да канца. Я буду рабіць усё, каб стаць прэзыдэнтам”;

- ні чальцоў каманды, ні праграмы Міхалевіч не прадставіў і не падаў, але запэўніў, што ў яго камандзе будуць “толькі прафэсіяналы” [прафесіяналы чаго і для чаго? – Рэд.];

- ён таксама заявіў: «Мы адчуваем патрэбу ў неадкладнай мадэрнізацыі Беларусі на падставе лепшых заходніх узораў, але з абавязковым захаваньнем нацыянальнай і культурнай ідэнтычнасьці [а як быць з усімі іншымі аб’ектыўнымі й легітымнымі інтарэсамі беларускага народу – адзінага законнага гаспадара Беларусі? каму дастануцца ўлада, уласнасьць?.. – Рэд.]. Мы маем сваё бачаньне Беларусі ў будучым [якое бачаньне, карыснае для каго? – Рэд.] і ведаем, што трэба рабіць, каб гэтага дасягнуць».

- падкрэсьліў: «Мы будзем пазьбягаць адназначнага пазіцыянаваньня нашага кандыдата [гэта ён так пра сябе… - Рэд.] як чалавека, блізкага да сёньняшніх уладаў або чалавека, блізкага да апазыцыі. Мы не за ўладу. Мы не за апазыцыю. Мы — за Беларусь!» [а куды зноў зьнік беларускі народ у “былога шматгадовага сябры БНФ”?! – Рэд.]

- на пытаньне: Хто падтрымае кампанію матэрыяльна? — Міхалевіч адказаў так: «Такую нашу пазіцыю падзяляюць прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці ўнутры Беларусі [накшталт Карагіна, нябожчыка Патупы, фота якіх пададзена зьлева ад фота Міхалевіча? ці накшталт каго? – Рэд.], а таксама прадстаўнікі беларускай дыяспары ў сьвеце, якія гатовыя нам аказаць усялякае спрыяньне. Таму кампанія будзе рабіцца з прыцягненьнем выключна беларускіх грошай [гэта ж адзін з прынцыпаў Пераможнай дактрыны, сфармуляваны намі ўжо шмат часу таму – Рэд.], што таксама будзе прынцыпова розьніць яе ад кампаній іншых кандыдатаў».

Дадаткова зьвяртаем увагу на наступнае:

- па-першае, цалкам спраўдзіўся наш даўні прагноз што да магчымых паводзін Міхалевіча — г.зн. у адносінах да яго вылучэньня кандыдатам у прэзідэнты (гл. nashaziamlia.org/2009/02/18/1839). Дадаткова зьвяртаем увагу: у той час ён “не выключаў магчымасці”, што пасля рэгістрацыі здымецца з гонкі на карысць Мілінкевіча. Цяпер ён абяцае “ісьці да канца” ды яшчэ “ў любым выпадку”…

- па-другое, з самавылучэньнем Міхалевіча трэба разьбірацца адмыслова. І гэта мы паспрабуем зрабіць у які-небудзь іншы час па меры нашых сіл і магчымасьцяў.

Калі ж некаму карціць разгадаць “загадку Міхалевіча” ўжо цяпер, раім паразважаць хаця б над адным простым пытаньнем: адкуль у хлопца бабкі?!

Напрыклад, наша рэдакцыя працуе на беларускія інтарэсы хутка ўжо 4 гады. Усе сябры рэдакцыі не адзін дзясятак год займаліся (некаторыя працягваюць займацца) грамадскай і палітычнай дзейнасьцю ў шэрагах апазіцыі ў тым жа ключы. Але ніводнаму з нас ніхто і ніколі (ніякія “прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці”!) не даваў вельмі ўжо значных грашовых сум (дый выпрасіць было таксама практычна ні ў каго нічога немагчыма).

Грошы ў сьвеце і ў Беларусі ёсьць, і шмат. Але прызначаюцца яны, як правіла, для забесьпячэньня чужых, а не беларускіх інтарэсаў…

Між тым, у Міхалевіча бабкі зьявіліся! Дый такія, што, гледзячы па самаўпэўненасьці, якой так і зіхацяць яго фота, праплаціць сваю “прэзідэнцкую кампанію” (а гэта самае малае — паўмільёна баксаў!) для яго, што плюнуць…

Таму мы без усялякай іроніі й ня “дзеля прыколу”, а абасалютна прагматычна зьвяртаемся да Міхалевіча, яго сяброў і знаёмых с просьбай пазнаёміць і нас зь беларускімі прадпрымальнікамі ў Беларусі ці за мяжой (альбо хаця б іх пазнаёміць з намі), каб абмеркаваць іх магчымы ўдзел у разьвіцьці Беларускага Дэмакратычнага Руху і Беларускага Міжнароднага Дэмакратычнага Руху. Адзінае, пра што мы хочам, каб прадпрымальнікі заранёў ведалі, што дзейнасьць гэтых структур будзе жорстка скіраваная на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу.

3.

Паколькі ў гэтым годзе, у адрозьненьне ад мінулага (гл. інфармацыю тут: nashaziamlia.org/2009/01/09/1714; nashaziamlia.org/2008/12/29/1702), “Ізраіль” актыўна не генацыдзіў палестынцаў, дый увогуле шырока не выкарыстоўваў ваенную зброю (пра асобныя падрывы, забойствы мы цяпер казаць ня будзем; яны былі; хто жадае, можа паглядзець, напрыклад, тут: http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/12/70029.shtml; www.svaboda.org/photogallery/3302), сіяністам удалося больш шырока адзначыць 65-гадовую гадавіну вызваленьня Асьвенцыма, з нагоды чаго і адзначаецца “Дзень халакосту” менавіта 27 студзеня (калі ж да канца быць шчырамі, дык, вядома ж, усё было наадварот – паколькі планавалася гучна адзначыць 65-я ўгодкі халакосту, вырашына было часова ні на каго занадта ўжо гучна не нападаць…).

Цэнтральнай краінай для гэтых мерапрыемстваў была абрана Польшча, дзе пад Кракавым і знаходзіцца Асьвенцым. Палякі, натуральна, адмовіцца не маглі, дый не зьбіраліся – як заўсёды шукалі сваю долю карысьці, далучаючыся да справы з той жа мэтай, што і рыбкі-прыліпалы “далучаючыся” да акулы…

Фотадакументы з падзеі ёсць у сеціве. Ніжэй мы падаем некаторыя зь іх.

27 студзеня па вуліцах Варшавы цэлы дзень езьдзіў пусты трамвай з зоркай Давіда. На тэрыторыі Асьвенцыма, што пад Кракавым, адбылася ўрачыстая цырымонія, там жа прэзідэнт і прэм’ер Польшчы гарэзьліва скакалі (у літаральным сэнсе) перад гасьцямі…

Але нас найбольш уразіла фота, якое дэманструецца ўнізе справа. Яго можна было б падпісаць так: “Удаў глядзіць на трусіка”. Прычым, настолькі ўсё выразіста (“ой, ня ешце мяне, пане Ўдаве, я буду паслухмяным трусікам, усё аддам, што пажадаеце…”, — просіцца трусік), што падпісваць хто з пары — Лех Качыньскі й Беньямін Нетаньяху — кім зьяўляецца, няма ніякай неабходнасьці.

Так і карціць сказаць: “Пане Леху, а між тым, калі вы падпісвалі “Карту паляка”, з дапамогай якой нахрапам улезьлі (і працягваеце нахабна ўлазіць!) у справы суседняга з вашым беларуска-літвінскага народу, вы выглядалі крутым хлопцам — “арлом”, можна сказаць (гл. тут: nashaziamlia.org/2008/12/30/1706)… Няўжо гэта нацыянальная польская рыса (бо такое часта даводзіцца назіраць) – перад укрыжаваным, абяскроўленым, зьнясіленым народам прыкідвацца арлом (а дакладней, як мы раней паказалі — сьцярвятнікам), а перад моцнымі гэтага сьвету – маленькім трусікам?.. А, можа, гэта вы проста так часова прыкідваліся, выпрошваючы дазволу — ведаеце ў каго — на працяг сваёй імперскай палітыкі ў адносінах да Беларусі? Як бы там ні было, усё гэта завецца вельмі кепскім словам – крывадушша – і ніяк не адпавядае ні гонару, ні годнасьці, да якіх так часта любяць заклікаць прадстаўнікі вашай нацыі! Падумайце над гэтым як-небудзь, асабліва ў асьпекце гістарычнай персьпектывы…”

Між тым, адкідаючы эмоцыі і абапіраючыся на наш досьвед і аналітычныя магчымасьці, можам выказаць гіпотэзу, што недзе каля 27 студзеня 2010 г. паміж глабалісцкімі сіяністамі й польскімі імперыялістамі, верагодна, былі заключаны дамоўленасьці, у адпаведнасьці зь якімі апошнім было дазволена працягваць і нават узмоцніць сваю ганебную імперскую агрэсіўную палітыку ў адносінах да беларускага народу.

Пры гэтым кожная з названых соцыяпаразітных груп думае, што гэта яна выкарыстоўвае іншую…

Што ж, паглядзім. Мы палякаў – й імперыялістаў, і неімперыялістаў — папярэдзілі ў свой час (http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/), папярэджваем у гэты раз і дадаткова нагадваем: сіянакнатыі ўласьціва імкненьне страўліваць блізкія народы…

Сёньня гадавіна славутай Аршанскай бітвы. Віншуем усіх наведвальнікаў сайта са сьвятам! 8 верасьня 1514 года нашы продкі перамаглі ў Аршанскай бітве – адной з найбуйнейшых у сярэднявечнай Еўропе. Дата 8 верасьня сімвалізуе ў беларусаў імкненьне да свабоды і незалежнасьці – такой, да якой імкнуліся беларускія ваяры ў далёкім 1514 годзе, калі пад Оршай войска Вялікага Княства Літоўскага пад камандаваньнем праваслаўнага гетмана Канстанціна Астрожскага (гл. малюнак) нанесла сакрушальную паразу маскоўскім захопнікам. Прычым, колькасна войска ВКЛ саступала ворагу ледзь ня ў тры разы — 30 тысяч супраць 80 тысяч. Перамога пад Оршай была самай значнай у шматвекавым супрацьстаянні ВКЛ і Маскоўскага княства. Сёння гэтая дата лічыцца ў нас Днём беларускай вайсковай славы.

З нагоды сьвята ў многіх месцах Беларусі беларускія патрыёты вывешвалі нацыянальныя сьцягі.

Вялікая імпрэза – ужо традыцыйны бардаўскі фэст – была запланаваная на Крапівеньскім полі на вечар-ноч 5 верасьня (www.nn.by/index.php?c=ar&i=29203; гл. уверсе фота абвесткі). Аднак міліцыя РБ, якая ўсё яшчэ служыць не народу, а каланіяльна-паразітным цяперскім уладам, зрабіла ўсё магчымае, каб ня даць правесьці гэты фэст.

Паводле арганізатараў “Аршанскай бітвы-2009”, на імпрэзу маглі б сабрацца некалькі соцень удзельнікаў. Аднак перашкодзіла міліцыя і дрэннае надвор’е (www.svaboda.org/content/article/1816011.html). Сабралася да сотні ўдзельнікаў.

Першыя сутыкненьні зь міліцыянтамі ў ахвотных трапіць на бардаўскі фэст, які традыцыйна праводзіўся ў першыя выходныя верасьня, пачаліся яшчэ на аршанскім аўта- і чыгуначным вакзалах. Каля аўтобусаў, што ішлі ў бок вёскі Гацькаўшчына, дзе фэст “Аршанская бітва” адбываецца з 1991 году, міліцыянты спачатку перапісвалі пашпартныя даныя ва ўсіх, хто выглядаў на патэнцыйных удзельнікаў. Некаторых маладых людзей з заплечнікамі і намётамі прымушалі здаваць ужо ўзятыя білеты і “ня раілі” ехаць на “забароненую” імпрэзу.

Тыя, хто прыехаў на аўтамашынах, даведваліся пра “прычыны” забароны ад супрацоўнікаў ДАІ, што дзяжурылі на кожным скрыжаваньні ўсьцяж шашы (гл. фота 1 унізе). Дарогу на павароце ў бок Гацькаўшчыны ў час заезду на імпрэсу цэлыя суткі вартавалі міліцыянты, якія тлумачылі, што на ўзбярэжжы Крапівенкі “знайшлі міну”.

Гэтая інфармацыя, вядома, аказалася дэзай: яе не пацьвердзілі нават супрацоўнікі абласной управы МУС, якія таксама ўвесь вечар патрулявалі тамтэйшае навакольле. Але маючы досьвед 2007 году (калі на месцы правядзеньня фэсту нібыта знайшлі снарады і з тае нагоды затрымалі дзясяткі людзей), арганізатары запрапанавалі перайсьці на іншую пляцоўку паблізу ад традыцыйнага месца.

Тым часам, нягледзячы на дзеяньні міліцыі й на тое, што распачаўся моцны дождж, на пляцоўку прыбывалі госьці – з Магілеву, Гомлі, Віцебску (фота 2).

Алесь Пушкін прэзэнтаваў сваю новую карціну (фота 3), прысьвечаную беларусаму супраціву: дзьве моцныя рукі трымаюць занесеную ўгару сякеру. Гэтая карціна аздабляла фэст цягам усяе ночы. Недалёка ад яе й распачалі свае выступы барды Андрэй Мельнікаў, Ігар Мухін і некалькі сьпевакоў-пачаткоўцаў.

Міліцыянты затрымалі аўтамашыну, у якой везьлі электрычны генэратар ды іншыя прылады. Сьледам затрымалі яшчэ адну машыну, дзе ехаў каардынатар фэсту Юрый Копцік. Да 10-й вечара чацьвярых чалавек пратрымалі ў Аршанскім РАУС. Паводле праваабаронцы Алега Граблеўскага, які прыехаў да затрыманых, міліцыянты імкнуліся зрабіць усё, каб генэратар не давезьлі ў патрэбнае месца і канцэрт быў сарваны. Супрацоўнікі міліцыі казалі, што апарат скрадзены, і не аддалі яго нават… законнаму гаспадару, калі той прывёз неабходныя дакумэнты.

У Аршанскі РАУС трапілі яшчэ больш за дзесяць чалавек, якія кіраваліся на фэст. Іх затрымалі зусім побач з канцэртнай пляцоўкай: без усялякіх тлумачэньняў загадалі сядаць у падагнаны “аўтазак”. У пастарунку затрыманым паведамілі прычыну: у іх нібыта не было флікераў. Празь дзьве гадзіны ўсіх – і аршанцаў, і іншагародніх – ізноў некуды вывезьлі ў “аўтазаку”. Міліцыянты сказалі, што іх павязуць на чыгуначны вакзал. Насамрэч хлапцоў і дзяўчат вывезьлі за 25 кілямэтраў ад гораду ў бок Менску і пакінулі на чыгуначнай станцыі Коханава.

Уначы, з 5 на 6 верасьня, Алесь Пушкін частаваў усіх крупнікам з арыгінальных конавак, зробленых адмыслова да сёлетніх 495-х ўгодкаў бітвы пад Воршай (гл. фота 5). А зранку некаторыя з прысутных усё-такі рушылі на месца самой бітвы – туды, куды ўвечары не прапусьцілі міліцыянты. У гонар Аршанскай перамогі на Крапівенскім полі ўсталяваны помнік-камень і крыж, пад якім звычайна праходзіць паніхіда па загіблых беларускіх ваярах (фота 4).

Сёлета традыцыйны сцэнар быў парушаны – міліцыянты ахоўвалі Крапівенскае поле ўсю ноч і нават раніцай. Атрымалася кругласуткавая ганаровая варта ў гістарычным месцы, — як жартавалі некаторыя ўдзельнікі.

Аднак самае годнае адзначэньне славутай перамогі беларусаў-літвінаў, на наш погляд, зладзілі сябры “Маладога фронту”. Яны 8 верасьня непасрэдна перад расейскай амбасадай у Менску разгарнулі расьцяжку з надпісам «1514 год. Памятай, маскаль!» (гл. фота ўнізе 6).

Праўда, сьпецназ міліцыі тут жа затрымаў маладзёнаў (www.svaboda.org/content/article/1817973.html). Героямі дня, якія супраціўляліся і не адразу аддалі расьцяжку, сталі сябры “Маладога фронту” Маргарыта Кароль (фота 7) і Мікола Дземідзенка (фота 8).

Мікола Дземідзенка пасьпеў паведаміць “Свабодзе”, што мэта акцыі — прыцягнуць увагу грамадзкасьці, нагадаць пра Дзень беларускай вайсковай славы, а таксама пра стасункі Беларусі і ўсходняга суседа.

У мястэчку Гарадок, што на беларускай Беласточчыне, якая цяпер, на жаль, знаходзіцца пад Польшчай, 17-18 ліпеня г.г. адбыўся фестываль музыкі маладой Беларусі “Басовішча-2009”. Сёлета “Басовішча” праводзілася ўжо ў 20-ы раз. З нагоды юбілею яно праходзіла без абавязковай конкурснай праграмы. Яе замяніла праграма з прэзентацыяй двух дзясяткаў рок-гуртоў. Сярод іх як вядомыя – напрыклад, «Палац», «Крама», «Lao Che”, «Нейра Дзюбель», «Ulis”, N.R.M., так і маладыя гурты. Юбілейнае “Басовішча” арганізоўвала і новае кіраўніцтва Беларускага аб’яднаньня студэнтаў (БАС; дарэчы, адсюль і назва “Басовішча”) на чале з сустраршынямі БАС Касяй Кузьміч і Мажэнай Саевіч.

1.

З нагоды ад імя рэдакцыі сайта “нашазямля.орг” хочам выказаць вялікую ўдзячнасьць усім арганізатарам і фундарам Басовішча за ўсе 20 гадоў іх працы і ахвяраваньняў (гл. фота ўнізе; на ім паказаны некаторыя з арганізатараў) – як беларусам, так і тым палякам, якія разумеюць значэньне брацкага супрацоўніцтва абодвух славянскіх народаў для іх шчасьлівай будучыні.

2.

Зыходна праграма Басовішча-2009 выглядала так (http://generation.by/news2994.html):

Пятніца, 17 ліпеня 2009 (19.00 — 2.30):

19.00 Жнюв

19.30 Tарпач

20.00 Адкрыцьцё фэстывалю

20.10 SOK [не было. - Рэд.]

20.45 Ban-Zhvirba [не было. – Рэд.]

21.25 B:N

22.15 Rima

23.05 Zero-85

00.00 Znich

00.50 IQ48

01.40 Сьцяна

Субота, 18 ліпеня 2009 (17.00 — 2.30):
Адмысловая праграма з нагоды юбілею (выстава, запісы з ранейшых фэстываляў)

17.00 Rahis

17.35 Боскае Сонца

18.15 Дзеці Дзяцей

19.00 Osimira

19.45 Палац

20.30 Krama + Bonda

21.30 Lao Che

23.00 Neuro Dubel

23.50 Ulis

00.50 NRM + Мроя

Аповед пра тое, што ў выніку атрымалася, можна пачытаць тут: generation.by/news2995.html, а фотарэпартаж зь імпрэзы паглядзець тут: generation.by/news3000.html (некаторыя фота гл. унізе).

У выніку азнаямленьня са справаздачай і фотаздымкі з Басовішча 2009 складаецца ўражаньне, што і ў гэтым годзе імпрэза ў цэлым удалася.

Але мусім прызнацца, што нас каробіць прысутнасьць у лесе пад Гарадком адвязных п’яных твараў. Звычайна такія людзі з задачай напіцца і ўсё, што можна, збэсьціць зьяўляюцца на нашых беларускіх імпрэзах невыпадкова… Мы ня ведаем магчымасьці арганізатараў, але, калі такія магчымасьці ёсьць, раім выстаўляць перашкоды да зьяўленьня на Басовішчах розных п’яных прама́цераных дэгенератаў быдляцкага выгляду і з такімі ж паводзінамі…

3.

Аднак сьпецыфіка працы нашай рэдакцыі прымушае зьвярнуць значна большую ўвагу на іншы асьпект апошняга “Басовішча”, які наўрад ці мае дачыненьне да арганізатараў.

Справа ў тым, што на леташняе і гэтае Басовішча змаглі трапіць, па розных зьвестках, ня больш за 20-30% маладых беларусаў зь Беларусі, якія жадалі пабываць там. Прычым, гэтая колькасьць вызначана не адносна тых, хто ў прынцыпе хацеў бы пабываць на Басовішчы, а адносна тых, хто падаваў у польскія амбасаду і консульствы (у г.г. толькі ў консульства ў Гародні) неабходныя дакументы…

Вось факты.

А) Інфармацыя адсюль http://generation.by/news2994.html:

- “І сёлета польскую візу ня здолелі атрымаць амаль 40% жадаючых трапіць на фэст”;

- “З 1060 заявак на бясплатныя візы польскі кансулят у Гародне здолеў задаволіць толькі 600”; пры гэтым прадстаўнікі руху «За Свабоду», якія ўзяліся дапамагчы аформіць візы, “сітуацыю не камэнтуюць”…

Б) Інфармацыя адсюль http://www.svaboda.org/content/article/1779434.html:

- “Як мінімум 400 чалавек, што падавалі дакумэнты, візы не атрымалі. Таму, баюся, будзе зь беларускага боку ня вельмі шмат людзей, на жаль”.

В) Паведамленьне з боку гарадзенскай філіі Руху «За Свабоду» – якраз той, што ўзялася дапамагаць з візамі; http://ruh-u-hrodna.livejournal.com/11942.html?thread=29350:

- “Выдадзена больш за 800 пашпартоў з візамі … Выбачайце тыя, каму не дасталося візы (прэтэнзіі выключна да сябе)” [навошта выбачацца, калі “прэтэнзіі выключна да сябе”? – Рэд.].

Г) Пытанне з візамі: другі год, а граблі ўсё тыя ж; /community.livejournal.com/basovisca/38019.html?thread=229251

“Можна я запытаюся вельмі ветліва: як называюць тых, хто другі год запар наступае на адныя і тыя ж граблі? Я маю на ўвазе ў прыватнасці арганізатараў Басовішча.

Без крыўдаў. Але ў мінулым годзе я казала тым, хто падаў дакуманты і не атрымаў візу: ай-ай, першы год пасля Шэнгену, можа, ўсё выправіцца. У гэтым годзе, калі мне сказалі, што з 700 візаў тых, хто даехаў да Гародні, атрымалі 400, я падумала – клініка. І працягваю так думаць.

Я, у прыватнасці, ня еду. І даведалася пра гэта ў апошні дзень, за што таксама менавіта арганізатарам вялікі і смачны дзякуй. І самае галоўнае, не трэба:

1. абяцаць таго, што выканаць ня можаце.
2. адсылаць людзей з усёй Беларусі за візамі ў Гародню і не рабіць – свінства ў квадраце.
3. Вельмі актуальнае пытанне будучыні фестывалю пасля такой працы з візамі. Палякам канечне пофіг. Толькі ня трэба казаць, што Басы без мяне не разваляцца.

Іншая справа, што ў мінулым годзе беларусаў было меней, чым у пазамінулым і г.д.
Соры, калі пакрыўдзіла каго, але я вось думаю, што такія рэчы трэба агучваць».

Д) Аповед нашага рэдактара Алеся Астроўскага.

- “тры мае старэйшыя дачкі вырашылі разам з сябрамі і сяброўкамі (уся кампанія была 10 чалавек) зьезьдзіць у гэтым годзе на Басовішча. Другая дачка ўжо пабывала там некалькі гадоў таму. На гэты раз яна выступіла ў ролі арганізатара – зьбірала пашпарты, фота, дакументы ад усіх і адносіла… Зь 10 чалавек візу далі толькі 4 (сапраўды 40%). Ні старэйшай, ні другой дачкі сярод іх не было, толькі трэцяя. Акрамя таго, падзялілі сяброў і сябровак. З-за гэтага засмуціліся і “шчасліўцы” і на Басовішча не паехаў… ніхто (0%). Такім чынам, вынік такі – 10:0”;

- “у Гародні хадзілі такія чуткі: было пададзена каля 1300 заявак на візы для паездкі на Басовішча; іх атрыла 600 чалавек; паехалі – 300”;

- “асабліва непрыемна адчувалі сябе хлопцы і дзяўчаты, якія прыехалі з розных куткоў Беларусі за візай ў Гародню і толькі для таго, каб даведацца, што яны… нікуды ня едуць”.

Е) Некаторыя камэнтары да паведамленьняў у сеціве:

Szulc у 22:40, 19.07.09

наконт таго, як праходзіць само БАСовішча, нічога сказаць не магу, бо ж я не патрапіла туды разам з большай часткай тых, хто хацей паехаць … з тых, хто атрымаў візы на БАСы, у лепшым выпадку паехала 20-30%. Выдатны юбілей!

канарачка у 18:23, 20.07.09

я так хацела паехаць. І мне не далі візу, а маёй сяброўцы далі. Крыўдна, падавалі амаль у першы дзень разам…

Імя:: Алесь* Горад:: Менск, 17.07.2009 17:37

А на маю думку, даруйце за рэскасьць, зажраліся беларусы халяваю… Візы ім бясплатныя давай, уваход таксама вольны… Можа вам яшчэ і дарогу аплаціць? Дзе вы бачылі ў Эўропе бясплатныя фэсты? Радуйцеся даражэнькія!

4.

Мы папрасілі ад імя рэдакцыі пракаментаваць сітуцыю пана Барыса Керзача.

Вось яго каментар.

Я хацеў бы выказаць тры рэчы.

А) Першае. Польскі бок другі год запар канкрэтна блакуе прыезд многіх соцень (а то і больш тысячы) маладых беларусаў на Басовішча! Гэта факт! І ён з усёй відавочнасьцю азначае, што паміж польскім МЗС і адміністрацыяй Лу-кі існуе змова – абодва бакі не жадаюць росту нацыянальнай сьвядомасьці беларускай моладзі. Першыя, як высьветлілася, па-ранейшаму маюць імперскія віды на “Крэсы всходне”, а другія – не жадаюць, каб беларуская моладзь натхнялася на Басовішчы для будучых вулічных пратэстных акцый ды ўсёй іншай грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі, скіраванай супраць прамаскоўскага этнацыднага рэжыму Лу-кі.

Акрамя стварэньня праблем з візамі для паездкі на Басовішта, тут нагадаю пра нядаўні пратэст Казуліна і Лябедзькі супраць “немаральнага торгу [Польшчы] зь беларускімі ўладамі ў справе польскай меншасьці” (гл. http://nashaziamlia.org/2009/03/26/1994/), пра нядаўнія падзеі вакол БЕЛСАТу (http://www.svaboda.org/content/Article/1511922.html; http://www.svaboda.org/content/Article/1514093.html). Нагадваю таксама “Карту паляка”, феномен зьяўленьня якой мы падрабязна аналізавалі паўгады таму (гл. http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/).

Такім чынам, дэдукцыя кажа: паміж польскімі імперыялістамі й цяперцамі пару гадоў таму, і ў чарговы раз за сьпіной беларускага народу, адбылася дамова па здачы нашых нацыянальных каштоўнасьцяў!

Б) Для зашумленьня відавочнага факта, пададзенага ў п. А, адбываецца аперацыя прыкрыцьця. Так, польска-лукашысцкія структуры другі год запар імкнуцца перакласьці віну за нявыдачу візаў, як мінімум, 1000 беларусам для наведваньня Басовішча на… беларускіх студэнтаў у Польшчы – прадстаўнікоў БАС (гэта ж відавочна, што ня БАСаўцы выдаюць шэнгенскія візы). Менавіта гэтым тлумачыцца прысутнасьць у сеціве дзіўных каментароў – такіх, напрыклад, як сп-ні (ці сп-ні?), якая напісала ў сваім ЖЧ пра паўторнае наступаньне на адны і тыя ж граблі…

В) І, нарэшце, трэцяе. Асабліва хачу адказаць нейкаму Алесю* зь Менску.

Я жадаю вам, сп-р Алесь*, каб палякі, якіх вы бароніце такім арыгінальным нахабным чынам, таксама пабывалі ў такой сітуацыі, у якой пабывала ня менш за 1000 маладых беларусаў: каб Польшчу больш чым на 200 гадоў захапіла нейкая імперская сіла; каб яна ўвесь гэты час праводзіла этнацыд, у выніку чаго палякі амаль страцілі сваю мову; каб польская моладзь для таго, каб паслухаць свае ўласныя польскія гурты, вымушана была ехаць у іншую краіну, напрыклад, у Беларусь; каб для гэтага польскім хлопцам ды дзяўчатам трэба было атрымліваць беларускую візу; каб гэтую візу атрымала ня больш за 20-30% адсоткаў; і каб пасьля ўсяго гэтага тым, хто ня трапіў на Басовішча, беларусы казалі: “Зажраліся палякі халяваю… Візы ім бясплатныя давай, уваход вольны… Можа, вам яшчэ і дарогу аплаціць?!”…

P.S.

І яшчэ, хачу нагадаць, што ўжо менш чым праз паўгады (http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712) наступіць час, калі мы будзем вызначаць: ці запісваць польскіх імперастаў у ворагі беларускага народу…

Усяго лепшага, сябры!

Жыве Беларусь – наша зямля!

Мы выстаўляем гэты артыкул вядомага чачэнскага журналіста з нагоды спаўненьня 14 год змаганьня чачэнскага народу за сваю свабоду і з абсалютнай верай у яго будучую перамогу над расейскім імперскім монстрам. За нашу і Вашу свабоду! (Артукул ілюструюць фотаздымкі разбуранай Чачні, верхні шэраг, і групаў сёньняшніх маджахедаў, ніжні)

Рэдакцыя.

11 сьнежня 1994 года Расея зьдзейсьніла ўзброеную агрэсію супраць Чачэнскай дзяржавы, народ якой выканаў усе патрабаваньні г.зв. міжнароднага права і аднавіў сваю дзяржаўнасьць і незалежнасьць. Чачэнцы паверылі “дэмакратычным” абяцаньням і лозунгам.

Аднак “дэмакратычны сьвет” жорстка здрадзіў чачэнскі народ. Па-іншаму і не магло быць. Народжаная людскімі жарсьцямі “дэмакратычная” квазірэлігія па вызначэньні не магла абанараніць мусульман [на жаль, да многім журналістаў, і ня толькі, прычапілася наўмысна накнутая блытаніна: называць лібералізм дэмакратыяй. – Рэд.]. Людзі гэта зразумелі коштам велізарных страт і пакутаў. А, калі зразумелі, вярнуліся ва ўлонне Ісламу, адмовіўшыся ад псеўда-багоў і паклаўшыся на дапамогу Алаха [так заходні ліберастызм спарадзіў ісламізм; застаецца толькі пытаньне пра тое, наколькі наўмысна гэта было зроблена. – Рэд.].

Уварваўшыся ў Ічкерыю, Расея зьдзейсьніла чарговы жахлівы генацыд чачэнскага народу. Было забіта 255.000 мірных жыхароў, сярод якіх было ня менш за 42.000 дзяцей да 11 гадоў.

Кафіры [так чачэнцы завуць імперцаў-маскалёў-захопнікаў. – Рэд.] разбурылі эканоміку, зьнявечылі прыроду, накінулі чачэнскай зямлі экалагічную катастрофу. Па самых мінімальных падліках матэрыяльныя страты, якія Расея нанесла Ічкерыі, адпавядаюць лічбе ў больш за 300 мільярдаў даляраў ЗША.

Пад час вайны амаль 80% насельніцтва Ічкерыі былі выгнаныя з дамоў. Вярнуліся трохі больш за палову. Сотні тысяч бежанцаў раскіданыя сёньня па ўсім сьвеце, людзі працягваюць зьязджаць.

Моладзь і дзеці заражаныя на сухоты. У акупаванай рускімі бандытамі краіне гвалтам насаджаецца наркаманія, п’янства, разбэшчанасьць. Схопленых хлопцаў і дзяўчат пасьля шматлікіх дзён гвалтоўных ін’екцый, гвалту і прыніжэньня, ператвараюць у прыніжаных, бязвольных і разбэшчаных людзей. У Чачні насаджаецца прастытуцыя.

Пры гэтым нахабна сьцьвярджаецца, што банда муртадаў [так чачэнцы завуць мясцовых цяперцаў-здраднікаў. – Рэд.] заклапочана “адраджэньнем духоўных каштоўнасьцяў народу”. Прапагандысцкія шоў штатных сектанцкіх груп імітуюць “адраджэньне каштоўнасьцяў”, а верхаводы муртадаў на чале з Кадыравым вядуць вобраз жыцьця сярэднеазіяцкіх баяў, разводзячы ў сваіх дамах зьвярныцы ды гарэмы…

Між тым, каля 40% нованароджаных дзяцей у Чачні нараджаюцца з адхіленьнямі здароўя і калекамі. Чачэнскіх дзяцей труцяць адмысловымі ядамі й апраменьваюць радыяцый.

Нават па даных прарасейскага акупацыйнага рэжыму ў Чачні зафіксавана 23 таемныя масавыя пахаваньні (на самой справе іх больш за 60).

Забойствы. Трагедыя. Боль. Татальны сатанінскі тэрор працягваецца.

Масква працягвае далдоніць аб сваёй перамозе вось ужо 14 гадоў. Аднак краіна, якая “перамагла”, дасёньня ня можа вывесьці з заміранай Чачні нават адзін батальён наймітаў бяз страху страціць заваяваныя пазіцыі. У Крамлі добра ведаюць, што нават тысячы ўзброеных муртадаў без арміі рускіх кафіраў не пратрымаюцца і трох дзён пад ударамі маджахедаў [ісламскіх паўстанцаў. – Рэд.] і помстай народу.

Пасьля 8-гадовага кіраваньня Пуцін, які абяцаў перамагчы ў Чачні, атрымаў змагарны Каўказ. Маджахеды аб’ядналіся ў адзіны кулак, абвясьцілі адзіную Ісламскую дзяржаву – Імарат Каўказ – для нанясеньня сьмяротнага ўдара па крывавай расейскай гідры.

Імітацыя ды хлусьня – гэта першая адзнака паразы. Расея прайграла вайну ў чарговы раз. Як ў ХІХ стагоддзі, як у 1944 годзе, як у 1994-96 гадах. Расея прайграла вайну ня толькі ў Чачні, але і на ўсім Каўказе, і прайграла яе назаўсёды.

Пасьля масавых бамбардыровак гарадоў і артылерыйскіх абстрэлаў вёсак, пасьля “зачыстак” і “расейскіх расцэнак” у зінданах ды на блокпастах чачэнцы, (а сёньня ўжо і ўсе мусульмане Каўказу) ненавідзяць рускіх кафіраў так, як пісаў пра гэта ў пазамінулым стагоддзі рускі афіцэр Леў Талстой – удзельнік вечнай Каўказскай вайны: чачэнцы “адчуваюць да рускіх гадлі́вае пачуцьцё, нашмат большае, чым проста нянавісьць”.

Расея прайграла, таму што гэтая вайна стала школай нянавісьці й жорсткасьці для дзесяткаў тысяч маладых людзей, чые крэўныя былі закатаваныя ў скляпеньнях “Чарнакозава” ды асабістых камерах для катаваньняў муртада Кадырава ў Хосі-Юрце. Для тых, чые родныя і блізкія альбо бяссьледна зьніклі, альбо іх зьнявечаныя катаваньнямі целы былі прададзены крэўным загінулых. Ніхто не забыты, нішто не забыта!

Для кожнага чалавека са здаровым розумам сёньня відавочна, што вайна даўно ўступіла ў сьмяротную для Масквы стадыю агульнакаўказскага Джыхаду, які будзе працягвацца столькі, колькі спатрэбіцца, каб навечна пазбавіць сьвет ад крывавага расейскага монстра.

Расейскае грамадства, якое зьверствуе на Каўказе, у злоснай нямогласьці помсьціць за прайгранае ХХ стагоддзе, якое, як ім абяцалася, павінна было стаць стагоддзем Расеі, за страту калоніяў і сатэлітаў, якія разьбягаюцца ад іх пры першай магчымасьці, за дзяржаву, якая абвалілася, за пабудаваны імі на яе развалінах бандыцкі русізм.

Вайна стала такім выйгрышным піярным ходам для Пуціна таму, што ён закрануў глыбінныя пласты рускай калектыўнай падсьвядомасьці – настальгію па страчаным пачуцьці віртуальнай велічы рускай нацыі, якая пры такой палітыцы яе кіраўніцтва і такім стаўленьні да народаў сама рызыкуе стаць ганімай ва калоніях, якія пакуль утрымліваюцца ёй.

Вынікам вайны ў Чачні стала не яе замірэньне, а паўстаньне Каўказу.

]]> http://nashaziamlia.org/2008/12/17/1671/feed/ 0