Падаем яшчэ адзін артыкул, прысьвечаны “перамозе ў Вялікай айчыннай вайне”. Яго аўтар — Юры Несьцярэнка (гл. фота) — у адрозьненьне ад двух папярэдніх аўтараў, падае дадатковыя цікавыя факты і спрабуе аналізаваць гэтую падзею зь іншых пазіцый — максімальнай бесстароннасьці, аб’ектыўнасьці. Наколькі ў яго гэта артымліваецца — кожны чытач сайта можа ацаніць сам (узята з http://yun.complife.ru/miscell/antivict.htm; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

Незавершанае крушэньне савецкай ідэалогіі, якая перастала быць абавязковай для ўсіх, але ў той жа час не была адрынутая з усёй рашучасьцю і катэгарычнасьцю, якую заслугоўвае ідэалогія самага крывавага ў гісторыі рэжыму, спарадзіла абсурдную для ўсякай нармальнай дзяржавы сітуацыю, калі практычна ўсе агульнанацыянальныя сьвяты непрыемныя для значнай часткі насельніцтва. Гэтыя сьвяты — альбо камуністычныя (хай і перайменаваныя для выгляду), альбо рэлігійныя, альбо, нарэшце, сэксісцкія (сьвяты па полавай прыкмеце; дарэчы, дата 23 лютага высмактаная бальшавікамі з пальца і не адзначаная нічым слаўным для расейскай арміі — больш за тое, у гэты дзень яе рэшткі пацярпелі чарговае паражэньне на германскім фронце).

У развагах на гэтую тэму агульным месцам стаў тэзіс, што ў расейцаў засталося толькі два сьвяты, якія безумоўна прызнаюцца ўсім народам — Новы Год і Дзень Перамогі. Прычым, калі сьвяткаваньне Новага Года, на шчасьце, застаецца цалкам дэідэалагізаваным, то за Дзень Перамогі кіруючы рэжым чапляецца, як за свой апошні ідэалагічны козыр, разьдзімаючы вакол яго сапраўдную прапагандысцкую гістэрыю. Прычым, чым далей тыя падзеі сыходзяць у гісторыю, тым гістэрыя гучней (што, на самай справе, цалкам зразумела: менш застаецца жывых сьведак, здольных расказаць, як яно было на самай справе, а зь іншага боку — падрастаюць пакаленьні, чые мазгі не былі прамытыя прапагандай савецкіх часоў, і іх даводзіцца апрацоўваць ва ўдарных дозах).

Ня шмат знойдзецца больш агідных прыкладаў крывадушнасьці й прапагандысцкай хлусьні, бо на самай справе для Расеі 9 траўня — дзень нацыянальнай ганьбы. І 9 траўня 1945 года, і ўсе наступныя яго гадавіны.

Вялікая хлусьня гэтага сьвята пачынаецца ўжо з даты. Нямеччына капітулявала 8-га траўня 1945 года (7 мая генерал Ёдль ў стаўцы Эйзенхаўэра ў Рэймсе падпісаў безумоўную капітуляцыю Вермахту на ўсіх франтах, а з 23:01 8-га яна ўступіла ў сілу). Гэты дзень і адзначаецца як заканчэньне вайны ў Еўропе. Але бальшавікам і тут было важна прадэманстраваць «ўласны савецкі гонар» і супрацьпаставіць сябе Захаду: Сталін запатрабаваў «перакапітуляваць» перад савецкімі войскамі асобна на наступны дзень пасьля капітуляцыі ў Рэймсе. Сьцьвярджэньні савецкай і нэасавецкай прапаганды, што дата 9 мая спароджаная розніцай у пасе часу, непаважная: падзеі прынята датаваць па месцы, дзе яны адбываюцца.

Разам з тым, днём нацыянальнай ганьбы зьяўляецца менавіта 9 траўня. Дзень, калі войска адолела (хай вельмі неэфектыўна, коштам гіганцкіх і цалкам неапраўданых ахьвяраў) адзін з самых людаедскіх рэжымаў у гісторыі, пакорліва вярнулася ў стойла, замест таго, каб павярнуць зброю супраць уласнага, яшчэ больш жахлівага рэжыму.

Чым гучней крычаць афіцыйныя прапагандысты (і, на жаль, ня толькі расейскія) аб «недапушчальнасьці перагляду вынікаў Другой сусьветнай вайны», тым відавочней даўно насьпелая неабходнасьць такога перагляду. У прыватнасьці, неабходна прызнаць, што Расея гэтую вайну прайграла. Выйграў яе сталінскі Савецкі Саюз, бальшавіцкі рэжым, які зьяўляўся ў адносінах да Расеі акупацыйным.

Бо бальшавікі, у адрозненьне ад нацыстаў, ніколі не прыходзілі да ўлады легітымным шляхам — яны захапілі ўладу шляхам вайсковага перавароту і ў наступныя некалькі гадоў заваявалі краіну сіламі Чырвонай арміі. У ходзе ж Другой сусьветнай рускія й іншыя народы СССР (за выключэньнем заходніх украінцаў і прыбалтаў, якія супраціўляліся, але ў першую чаргу рускія, як самыя шматлікія і, такім чынам, моцныя) са зброяй у руках абаранілі сваё права на рабства, канчаткова страціўшы ня толькі свабоду, але і гонар, і нават права на спачуваньне. Спагады варты той, хто быў пазбаўлены волі гвалтоўна ці ў скрайнім выпадку падманам (як сяляне, якія паверылі бальшавіцкім абяцанкам пасьля перавароту 1917 г.). Але раб, які, нават атрымаўшы зброю, выкарыстоўвае яе не для вызваленьня, а для абароны гаспадара (прытым далёка не добрага гаспадара), які, як верны сабака, аддае за гэтага гаспадара жыцьцё — такі раб варты толькі пагарды. І казаць пра нявінных ахьвяраў падману ўжо не выпадае.

Вядома, бальшавіцкая прапаганда старалася на ўсю моц, але ўсё ж з 1917 года прайшло на той момант ужо дастаткова часу і размах бальшавіцкіх злачынстваў быў занадта жахлівы, каб іх не заўважаць.

Пасьля калектывізацыі фактычна вярнулася прыгоннае права на вёсцы. Пасьля мільёнаў «раскулачаных» і мільёнаў памерлых ад голаду ў «калгасным раі». Пасьля шматгадовага палітычнага тэрору, які неміласэрна касіў усе слаі грамадства, у тым ліку і войска. Пасьля, нарэшце, усяго таго, што салдат бачыў непасрэдна на вайне — жахлівай бяздарнасьці камандаваньня, якая прыводзіла да каласальных страт, цалкам наплявальнага стаўленьня да «жывой сілы», пачынаючы ад бессэнсоўных атакаў «у лоб» і зага́даў утрымліваць безнадзейныя пазіцыі нават там, дзе з усіх пунктаў гледжаньня разумней было б адступіць, і заканчваючы чыста бытавымі пытаньнямі, аб’явай палонных здраднікамі, тэрорам, які працягваўся ўжо на фронце, тэрорам заградатрадаў і СМЕРШу (толькі па афіцыйна зарэгістраваным прысудам трыбуналаў было расстраляна ня менш як 150 тысяч салдат і афіцэраў, галоўным чынам бязьвінна, а ўжо ахьвяр заградатрадаў наогул ніхто не лічыў; у дакументальнай кнізе «Схаваная праўда вайны 1941 года» («Руская кніга», 1992) лік расстраляных савецкімі карнымі органамі за час вайны ацэньваецца ў мільён чалавек).

І пасьля ўсяго гэтага, рызыкуючы і ахьвяруючы жыцьцём, абараняць гэты рэжым?!

Цяжка нават падабраць адэкватныя словы, каб назваць такія паводзіны, але «подзьвіг», «доблесьць», «слаўныя дзеі» і «падстава для гонару» у лік гэтых слоў ўжо сапраўды не ўваходзяць.

Звычайна пярэчаць, што, маўляў, альтэрнатыва ў выглядзе нацыстаў была яшчэ
горш, і што ваявалі не за Сталіна, а за «кавалак зямлі каля трох бяроз «. На самай справе, па-першае, нацысцкі рэжым ня быў горшы за бальшавіцкі (для ўсіх, акрамя габрэяў і цыган — зрэшты, і апошніх рэпрэсавалі не за нацыянальнасьць, а за напаўкрымінальны вандроўны лад жыцьця, аселых жа цыган нацысты не чапалі), а ў некаторых асьпектах і лепш: калі камунізм ёсьць поўная адсутнасьць свабоды, як палітычнай, так і эканамічнай, дык пры фашызьме пэўная эканамічная свабода ўсё ж прысутнічае. І калі камунізм давёў народ да галечы і голаду, дык Нямеччына пры нацыстах разьвівалася вельмі пасьпяхова, пакуль дабрабыт ня быў скошаны вайной (Ды і той факт, што, пры досыць сьціплых уласных рэсурсах, ёй на працягу некалькіх гадоў атрымоўвалася пасьпяхова весьці вайну супраць кааліцыі наймацнейшых сусьветных дзяржаў, кажа пра многае). Да ўласных грамадзянаў, уключаючы і простых салдат, фашысты ставіліся нашмат лепш, чым камуністы — да сваіх.

Што тычыцца расавых і нацыянальных ідэй, то фашысцкая славянафобія моцна перабольшаная савецкай прапагандай: сярод саюзьнікаў Нямеччыны былі такія славянскія краіны, як Баўгарыя, Славакія, Харватыя, а паняцьце «сапраўдных арыйцаў» трактавалася хутчэй у палітычным, чым у антрапалагічным сэнсе: так, «арыйцамі» лічыліся саюзныя Нямеччыне японцы.

Яшчэ больш наглядны той факт, што нацысты зусім не лічылі славян наогул, і рускіх у прыватнасьці, «недачалавекамі», даказвае праграма Lebensborn («Крыніца жыцьця»). Мэтай гэтай праграмы было выхаваньне самых «расава правільных» дзяцей у самых «ідэйна правільных», г.зн. эсэсаўскіх, сем’ях. У большасьці выпадкаў біялагічныя маці аддавалі дзяцей для ўсынаўленьня добраахвотна (гэта былі дзеці, народжаныя па-за шлюбам, у тым ліку і адмыслова дзеля выкананьня «патрыятычнага абавязку перад фюрэрам «), аднак былі й выпадкі гвалтоўнай канфіскацыі дзяцей (занадта маленькіх, каб памятаць, хто яны) на акупаваных тэрыторыях. Сярод такіх выкрадзеных дзяцей былі рускія, украінцы і беларусы. Нагадаем яшчэ раз, што Lebensborn быў праектам SS, які асабіста курыраваў Гімлер — то бок пытаньне «расавай чысьціні» ставілася тут надзвычай востра і прынцыпова. Ніякіх прадстаўнікоў «ніжэйшай расы» не падпусцілі б да гэтай праграмы нават блізка. Аб гэтых дзецях клапаціліся па вышэйшым разрадзе аж да канца вайны — зь іх рыхтавалі будучую эліту Райха. Сярод іх былі рускія. Вядома, адабраць дзіцяці ў маці — гэта само па сабе злачынства. Але ўсё ж ёсьць розьніца, адабраць яго для таго, каб размазджэрыць аб сьцяну, як у савецкіх прапагандысцкіх страшылках, або для таго, каб забясьпечыць яму элітарнае выхаваньне.

У кепскім жа стаўленьні, якому падвяргаліся савецкія ваеннапалонныя, вінаватыя зноў жа бальшавікі, якія прыраўноўвалі палонных да здраднікаў яшчэ да вайны і таму не падпісалі міжнародную канвенцыю аб іх правах (зрэшты, і гэтае стаўленьне было, як мінімум, ня горш, чым у лагерах савецкіх; ахове загадвалася паводзіць сябе з палоннымі «холадна, але карэктна»; пакараньне за дрэнную працу было толькі ў выпадку, калі яна не выклікана «слабасьцю канстытуцыі, перастомленасьцю і да т.п.»; ну, а што пры спробе ўцёкаў канвой адкрываў агонь без папярэджаньня — гэта мы, зноў жа, добра ведаем і па савецкіх рэаліях). Да палонных жа іншых краін фашысты ставіліся цалкам цывілізавана і гуманна (у адрозьненьне, дарэчы, ад японцаў, якія сапраўды лічылі вышэйшай расай выключна сябе і паводзілі сябе адпаведна, плюючы на ​​любыя канвенцыі й дамовы, вынішчылі ўжо ніяк ня менш кітайцаў і карэйцаў, чым нацысты — габрэяў; паставілі на паток згвалтаваньні жанчын, зварот іх у сэксуальнае рабства і г.д. і да т.п. Тое, што прапаганда пераможцаў павесіла усіх сабак на Нямеччыну, а пра ваенныя злачынствы Японіі ўспамінае рэдка і глуха — гэта яшчэ адно вялікае крывадушша той вайны).

Немалаважную ролю адыграў і той факт, што германскі бок па-просту не чакаў такой колькасьці палонных. У немцаў апынуліся цэлыя арміі, якія проста не было чым карміць і дзе зьмяшчаць. У значнай меры менавіта гэтым, а не «фашысцкім зьверствам», тлумачыліся голад і жудасныя бытавыя ўмовы ў лагерах. Больш за тое, «Распараджэньне аб абыходжаньні з савецкімі ваеннапалоннымі ва ўсіх лагерах ваеннапалонных» ад 1941/09/08 прадпісвала
вызваляць савецкіх фольксдойчэ, украінцаў, беларусаў, латышоў, эстонцаў, літоўцаў, румынаў, фінаў. Былі прэцэдэнты, калі вызвалялі й прадстаўнікоў іншых нацыянальнасьцяў, у тым ліку рускіх, якія пражывалі на тэрыторыях, ужо занятых нямецкімі войскамі — «для вас вайна скончылася!»

Далейшая ж жорсткасьць, асабліва супраць мірнага насельніцтва, была
выклікана галоўным чынам акцыямі партызан (гэта значыць, кажучы сучаснай
мовай, тэрарыстаў) — акцыямі, якія часта ня мелі ваеннага значэньня і
наўпрост шкодзілі мірным жыхарам (тая ж Зоя Касмадзем’янская, як вядома, падпальвала зусім не фашысцкі штаб, і нават не стайню, як сьцьвярджала савецкая прапаганда, а жылыя дамы сялян, дзейнічаючы ў выкананьне людаедскага сталінскага загаду № 428). Пры ўсім барбарстве і непамернасьці карных акцый ня будзем забываць, што яны ўсё ж — карныя, г.зн. былі ў адказ. Да таго ж частка гэтых акцый ажыцьцяўлялася пераапранутымі ў нямецкую форму дыверсантамі НКУС. Наогул нацысцкі тэрор быў менш за камуністычны і па колькасьці ахвяр у абсалютных лічбах, і па ахопе розных катэгорый насельніцтва. Нацысцкі тэрор быў накіраваны супраць пэўных народаў (далёка ня ўсіх), бальшавіцкі — супраць класаў (фактычна ўсіх, акрамя пралетарыяту — нават сялянства зь яго «дробнабуржуазнай сутнасьцю» апынулася ў ліку ворагаў «рабоча-сялянскай» дзяржавы), але і гэта — толькі ў першым набліжэньні.

На самай справе камуністы практыкавалі тэрор і па класавай, і па нацыянальнай прыкмеце, рэпрэсаваўшы цэлыя народы. Хаця задача татальнага зьнішчэньня абвешчаных нядобранадзейнымі народаў афіцыйна ня ставілася, аднак, напрыклад, у 1937-38 толькі па афіцыйных савецкіх дадзеных былі расстраляныя 247157 чалавек, арыштаваных выключна за прыналежнасьць да «нядобранадзейных» народаў — ​​палякам, прыбалтам, румынам й інш., ды і ахьвяры сярод тых, хто быў гвалтоўна выселены, былі вельмі значныя. Калі пытаньне аб тым, ці насіў Галадамор наўмысна антыўкраінскі характар, да гэтага часу дыскутуецца, то расказачваньне, якое праводзілася яшчэ раней, было бясспрэчным генацыдам. Рэзалюцыя Донбюро РКП(б) наўпрост паставіла задачу поўнага  зьнішчэньня і фармальнай ліквідацыі казацтва — зь фізічным зьнішчэньнем казацкага чынавенства, афіцэрства і наогул усіх вярхоў, разбурэньнем казачых гаспадарчых асноў і «распыленьнем і абясшкоджваньнем» шэраговага казацтва. Вынікам гэтага «канчатковага рашэньня казацкага пытаньня», нават па самых кансерватыўных ацэнках, стала гібель некалькіх сотняў тысяч чалавек (з трохмільённага насельніцтва Дона і Кубані), а па падліках гісторыка Дзьмітрыя Ваўкагонава, была зьнішчана амаль трэць казацкага насельніцтва.

Дарэчы, яшчэ невядома, якога размаху дасягнуў бы сталінскі тэрор супраць габрэяў, які пачынаўся са «справы лекараў» і «барацьбы з бязроднымі касмапалітамі», пражыві «правадыр народаў» трохі даўжэй.

Наогул кажучы, пры бальшавіках ў бясьпецы ня мог сябе адчуваць абсалютна ніхто, уключаючы нават самых лаяльных і карысных дзяржаве людзей.

Усё гэта, зрэшты, не азначае, што нацысцкі рэжым не зьдзяйсьняў злачынстваў, або што перад ім варта было капітуляваць. Ён нёс хоць і менш зла, чым камунізм, але і несвабоду (магчыма, што ў будучыні гэты рэжым, пазбавіўшыся ад найбольш адыёзных лідараў, рэфармаваўся б у нешта больш прыстойнае; але мы цяпер ня будзем будаваць абстрактныя гіпотэзы). Аднак сапраўдныя «воіны-вызваліцелі», «выратавальнікі Радзімы ад прыгнёту», «якія баранілі ня Сталіна, а Айчыну», папросту абавязаны былі зрынуць сілай зброі, якая патрапіла ім у рукі, абодва злачынныя рэжымы — нацысцкі і савецкі. Не асабліва нават важна, у якой пасьлядоўнасьці: спачатку ў саюзе зь Нямеччынай пакончыць з бальшавікамі, а потым павярнуць зброю супраць нацыстаў, як хацелі ўласаўцы, ці ж спачатку зьнішчыць фашызм, а потым — камунізм, як прапаноўваў Салжаніцын. У любым выпадку, задача не была невыканальнай, і больш за тое — разабрацца з камунізмам было нашмат прасьцей, чым з фашызмам. Бо бальшавікам, супраць якіх павярнулася б іх уласная армія, проста не было б чым абараняцца (ну, хіба што дывізіямі НКУС, зь якіх палова, абвыкшы ваяваць толькі з пакорлівымі й бездапаможнымі, проста разьбеглася б, а засталіся б толькі самыя заляпаныя крывёю вылюдкі, якім не было чаго губляць; яны, вядома, біліся б з адчаем асуджаных, але іх сіла была б нікчэмнай ў параўнаньні з сукупнай сілай былой Чырвонай арміі).

Але замест таго, каб вызваліць сваю ўласную краіну, савецкія салдаты прынесьлі камуністычнае рабства ў іншыя. Пры гэтым у іх саміх і ў тых, хто выкарыстоўвае іх у сваіх прапагандысцкіх мэтах, размахваючы жупелам «Вялікай Перамогі», да гэтага часу хапае нахабства называць гэты заваявальны паход вызваленчым і абурацца, калі жыхары паняволеных імі краін, якія зь вялікай цяжкасьцю здабылі свабоду толькі праз дзесяцігоддзі, пасьля крушэньня савецкага рэжыму, не выказваюць акупантам дастатковай падзякі за «вызваленьне ад фашызму»! Гэта усё роўна, што падзякі патрабаваў бы бандыт, які адабраў нарабаванае ў іншага бандыта — і, вядома ж, які прысвоіў нарабаванае сабе, а не вярнуў ахьвяры.

9 мая — ганебная дата ня толькі таму, што ветэраны, атрымаўшы зброю, засталіся сталінскімі рабамі — гэтая дата двойчы ганебная, паколькі яны зрабілі рабамі й іншыя народы Еўропы.

Якім гнюсным крывадушшам выглядаюць гнеўныя гістэрыкі з нагоды адзінкавых помнікаў салдатам, якія ваявалі пад германскімі сьцягамі, і мерапрыемстваў, якія праводзяцца яшчэ жывымі такімі салдатамі, на фоне незьлічоных манументаў савецкім акупантам і мерапрыемстваў у іх гонар! Пры гэтым арганізатары і прыхільныя слухачы гэтых гістэрык рэгулярна «забываюць» аб розніцы паміж карнікамі й персаналам канцлагераў, з аднаго боку, і звычайнымі салдатамі, якія выконвалі свой воінскі абавязак, з другога. У СС, у прыватнасьці, за першы кірунак адказвалі SS-Totenkopfrerbaende, а за другі — Waffen SS, зусім іншая арганізацыя. І помнікі ставяць менавіта другім, а ня першым (дарэчы, савецкіх карнікаў-НКВДшнікаў ніхто з ганаровых сьпісаў ветэранаў не выкрэсьлівае). Хоць цалкам магчыма, што службу пад нацысцкімі сьцягамі, нават калі яна зьдзяйсьнялася дзеля добрай мэты барацьбы з бальшавікамі, ня варта праслаўляць, памятаючы аб злачынствах фашысцкага рэжыму. Але хай спачатку спыніцца ўслаўленьне яшчэ больш злачыннага камуністычнага рэжыму, яго ветэранаў і яго сімвалаў, і хай ўсё гэта будзе названа сваімі імёнамі гэтак жа адкрыта і бесстаронна, як гэта было зроблена ў дачыненьні да нацызму ў Нямеччыне пасьля Другой сусьветнай.

Да таго ж часу, пакуль стаяць гэтыя помнікі, хай стаяць і тыя.

Дарэчы кажучы, усё гэта дазваляе канстатаваць, што ня толькі Расея, але і заходнія саюзьнікі не перамаглі ў гэтай вайне. Для іх яе вынік апынуўся ў лепшым выпадку патам. Пайшоўшы на зьдзелку з д’яблам — бальшавікамі — яны, як і мусіць быць для персанажаў адпаведных легенд, вымушаныя былі заплаціць за жаданае занадта дарагую цану. За зьнішчэньне нацызму ім давялося аддаць камунізму палову Еўропы.

Але Захад ня мае права ганарыцца вынікамі вайны ня толькі таму. Мала таго, што яны супрацоўнічалі са злачынным камуністычным рэжымам — апошняй і самай гнюснай старонкай гэтага супрацоўніцтва стаў адзін з пратаколаў Ялцінскай канферэнцыі, па якім заходнія саюзьнікі выдалі на разарваньне Сталіну ня толькі ўласаўцаў, якія шукалі ў іх выратаваньня, ды іншых былых савецкіх грамадзян, якія змагаліся супраць бальшавікоў, але нават многіх эмігрантаў першай хвалі — у прыватнасьці, казакаў, якія наогул ніколі не былі грамадзянамі СССР і не падпадалі пад савецкую юрысдыкцыю нават фармальна (дарэчы, з чатырох з лішнім мільёнаў савецкіх грамадзян, адпраўленых на працы ў Нямеччыну, добраахвотна вярнуцца ў СССР захацелі толькі 15%, а 85% былі выдадзены гвалтоўна — да пытаньня пра «жахі германскага рабства» і вабноты «вызваленьня»; у той жа час сотні тысяч жыхароў Нямеччыны, ня лічачы ваеннапалонных салдат, былі сагнаныя ў рабства, на прымусовыя працы, ужо савецкімі акупантамі, і большасьць зь іх вярнуліся дадому — калі вярнуліся — толькі ў сярэдзіне 1950-х). Прычым, нельга сказаць, што тыя заходнікі, хто выдаваў, ня ведалі, што робяць — да амерыканскіх уладаў зьвяртаўся генерал Дзянікін; нярэдка на вачах тых, хто выдаваў, тыя, каго выдавалі, зьдзяйсьнялі самагубства цэлымі сем’ямі, абы не трапіць у рукі бальшавікоў. Але «гуманных і дэмакратычных» амерыканцаў і брытанцаў гэта ані трохі не бянтэжыла.

Але, як ужо было сказана, гэта не ўсё — заходнія саюзьнікі рабілі і ўласныя
ваенныя злачынствы, прычым, масава і сістэматычна. А менавіта — варварскія дывановыя бамбардзіроўкі мірных жылых раёнаў. У якасьці цэляў адмыслова выбіраліся менавіта жылыя кварталы і гарады, якія ня мелі ваенных аб’ектаў і таму былі горш прыкрытыя СПА. Аўтарам канцэпцыі быў брытанскі маршал авіяцыі Артур Харыс. Яму належаць словы: «Мы павінны зьнішчыць як мага больш бошаў яшчэ да таго, як выйграем гэтую вайну «. І ён адмыслова настойваў на такім камплектаваньні бомбавага грузу для самалётаў, каб лік забітых мірных жыхароў Нямеччыны быў прыярытэтным у параўнаньні з памерамі разбурэньняў (запальныя бомбы падыходзілі тут найлепшым чынам: пры масавым выкарыстаньні пажары зьліваліся ў адзіны агнявы ўраган нагэтулькі жахлівай сілы, што людзі згаралі жыўцом нават у падвальных сховішчах).

Найбольшую вядомасьць у гэтай серыі ваенных злачынстваў атрымала бамбёжка Дрэздэна, якая зьнішчыла больш народу, чым атамныя бомбы ў Хірасіме і Нагасакі. Але гэта быў толькі адзін эпізод са шматлікіх. Разам у англа-амерыканскіх бамбаваньнях было зьнішчана два мільёны чалавек грамадзянскага насельніцтва (зь іх 600 тысяч — брытанцамі). І калі мы абураемся варварствам нацысцкіх карнікаў, якія жыўцом спальвалі насельніцтва цэлых вёсак, то заходнія саюзьнікі прароблівалі тое ж самае… з гарадамі. Два мільёны — лік, вядома, меншы, чым шэсьць мільёнаў габрэяў — ахьвяраў нацызму (зрэшты, наколькі дакладна падлічаны лік апошніх, таксама пытаньне…), але пагадзіцеся, таксама вялікі. І адказнасьць за гэты Халакост — а гэты тэрмін тут добра падыходзіць, бо азначае «цэласпаленьне» — не панёс ніхто (у 1992 годзе Харысу ў Вялікабрытаніі пастаўлены помнік; за меншае сваё злачынства — татальнае інтэрнаваньне этнічных японцаў-грамадзянаў ЗША — амерыканцы хоць бы пакаяліся).

Калі б Нюрнбергскі працэс быў аб’ектыўным і бесстаронным судом над ваеннымі злачынцамі — а не судзілішчам пераможцаў над пераможанымі, праведзеным па правілах, ад якіх у любога прыстойнага юрыста валасы ўстануць дыбам (галоўны сэнс рэгламенту — «віна падсудных і так відавочная, і наша справа не губляць час на яе доказ, а хутчэй вынесьці абвінаваўчы прысуд») — тады, несумненна, на адной лаве падсудных разам зь лідэрамі Трэцяга Райху павінны былі апынуцца і саюзнікі, якія ваявалі супраць іх.

Але вернемся да савецкіх салдатаў. Іх «подзьвігі» ў дачыненьні да «вызваляемых» народаў таксама больш чым вялікія. Так, на тэрыторыі Польшчы і Нямеччыны яны згвалтавалі ня менш за два мільёны жанчын. Цяпер, калі адмаўляць гэтыя факты ўжо цяжка, афіцыйная прапаганда спрабуе заяўляць, што, маўляў, вінаватыя панесьлі суворае пакараньне па прысудах ваенна-палявых судоў. Але на самай справе да адказнасьці былі прыцягнутыя лічаныя адзінкі «для галачкі». Як піша франтавік Салжаніцын, «тры тыдні ўжо вайна ішла ў Нямеччыне, і ўсе мы добра ведалі: апыніся дзяўчына немкай — яе можна было згвалціць, затым расстраляць, і гэта было б амаль баявое вылучэньне». Прычым «звычайнымі» згвалтаваньнямі, нават групавымі й шматразовымі, «подзьвігі» савецкіх «вызваліцеляў» зусім не абмяжоўваліся. Гвалтавалі з асаблівай жорсткасьцю, ня гледзячы на ўзрост і фізічны стан ахьвяр, катавалі, часта да сьмерці, забівалі мірных жыхароў, уключаючы дзяцей, пачварнымi спосабамi, нечуванымі з часоў сярэднявечча. А там, дзе на падобныя «вынаходствы» не было часу, проста раздушвалі калоны бежанцаў танкамі й расстрэльвалі ва ўпор. І хоць загадаў, якія падтрымліваюць падобныя паводзіны, у адкрытым доступе няма, ёсьць сур’ёзныя падставы меркаваць, што бязьмежны ўзровень жорсткасьці ва Ўсходняй Прусіі, Сілезіі й Памераніі быў санкцыянаваны сталінскім рэжымам, каб цалкам ачысьціць гэтыя тэрыторыі ад нямецкага насельніцтва (на іншых тэрыторыях у асноўным абмяжоўваліся «звычайным» гвалтам і рабункам) і тым самым атрымаць падставы для іх анэксіі.

Марадзёрства ж і зусім насіла татальны і, па сутнасьці, афіцыйны характар: салдаты везьлі дадому «трафеі» (то бок нарабаванае майно) чамаданамі, генералы — вагонамі й эшалонамі. Існавалі загады, якія рэгулявалі «нормы» нарабаванага («адпраўляемых дадому пасылак») прапарцыйна чыну рабаўніка. Гэтыя нормы, зрэшты, рэгулярна перавышалі. А ўжо маршал Жукаў нахапаў столькі, што не вытрымалі нават вышэйшыя партыйныя начальнікі, і супраць «вялікага палкаводца» было пачата сьледства (аднак ён быў занадта распіяранай фігурай, як сказалі б цяпер, і таму адкараскаўся «пакаяньнем перад партыяй»).

Вядома, ня ўсе савецкія салдаты паводзілі сябе аднолькава. Былі і тыя, хто, наадварот, абараняў мірных жыхароў ад бясчынстваў уласных таварышаў па службе. Аднак у цэлым савецкі рэжым і Чырвоная армія вінаватыя ў масавых ваенных злачынствах, якім няма і ня можа быць апраўданьня. У тым ліку, зразумела, гэта злачынствы супраць мірнага насельніцтва, якія ня могуць быць апраўданыя злачынствамі нацыстаў. Да таго ж ёсьць дадзеныя, што з усіх асноўных ваюючых бакоў у Другой Сусьветнай Вайне ў нямецкіх войскаў быў самы нізкі паказчык згвалтаваньняў і рабаваньняў.

Нарэшце, у якой меры падзеі тых часоў можна лічыць перамогай — і тым больш перамогай, якой можна ганарыцца — у чыста ваенным значэньні? Дакладныя лічбы савецкіх страт невядомыя да гэтага часу, па гэтай частцы афіцыйная хлусьня была ня меншай, чым у дачыненьні да іншых асьпектаў вайны. Апошні прызнаны яшчэ савецкай уладай лік — 27 мільёнаў. Рэальна, верагодна, іх было каля 30. Лік абсалютна беспрэцэдэнтны. Вядома, гэта ня толькі франтавыя страты, але і мірныя жыхары. У дачыненьні да апошніх, дарэчы, зноў жа існуе вялікая мана: па афіцыйных крыніцах, асноўныя страты прыпадаюць менавіта на грамадзянскае насельніцтва (тым самым віна за [людскія страты з савецкага боку] перакладаецца з бесталентнага савецкага камандаваньня на «зьверствы акупантаў»). Аднак у «Цэнтральным банку даных па беззваротных стратах Узброеных Сіл у гады Вялікай Айчыннай вайны «, створаным пры Усерасійскім НДІ дакументазнаўства і архіўнай справы, на сёньняшні дзень значацца амаль 20 мільёнаў персанальных запісаў аб вайскоўцах, якія загінулі, зьніклі бязь вестак, памерлі ў палоне і ад ран. Дзіўна, але трымальнік афіцыйнага пункту гледжаньня на ваенныя страты СССР у гады Другой сусьветнай вайны — Інстытут ваеннай гісторыі Міністэрства абароны РФ — ніяк не рэагуе на гэтыя даныя і працягвае тупа паўтараць аб 8,6 мільёнах.

Вось што піша гісторык Барыс Сакалоў: «Нядаўна я пабываў на канферэнцыі ў
Дрэздэне, прысьвечанай стратам СССР і Нямеччыны ў Другой сусьветнай вайне. Калі па ходзе абмеркаваньня высьветлілася, што афіцыйныя лічбы беззваротных страт Чырвонай Арміі заніжаныя прыкладна ўтрая, прадстаўнік адной з расейскіх афіцыйных гістарычных структур, прызнаўшы слушнасьць сумненьняў у афіцыйных лічбах, наўпрост заявіў, што, паколькі яго ўстанова існуе на дзяржаўныя грошы, свой патрыятычны абавязак ён бачыць у тым, каб прытрымлівацца афіцыйных лічбаў, тады як навуковая ісьціна павінна існаваць сама па сабе«.

Па іншых ацэнках (К. Аляксандраў, Е. Андрэева, Л. Дарскі, Т. Харкава), сапраўдныя ваенныя страты СССР вышэй афіцыйных ня ў тры, а «толькі» ў два разы — 16-17 мільёнаў.

У сваю чаргу, ваенныя страты Нямеччыны за ўсю Другую сусьветную на ўсіх франтах (якія скрупулёзна ўлічваліся аж да 1945 года; але ў апошнія месяцы вайны па зразумелых прычынах ўзьнікае разнабой), па ўсёй бачнасьці, склалі каля 3-3,5 мільёнаў. Яшчэ раз падкрэсьлім — на ўсіх франтах.

Пры гэтым на заходніх саюзнікаў прыпадае 2/3 страт Люфтвафэ і чвэрць страт Вермахту. Гэта значыць, суадносіны страт савецкай і нямецкай армій там, дзе яны ваявалі адзін з адным — прыкладна 6,5 : 1. У асобныя перыяды бывала і больш. Напрыклад, у студзені 1942 г. суадносіны былі 25:1!

СССР проста заваліў Нямеччыну трупамі сваіх салдат. І гэта завецца перамогай?

Аб найпоўнай бесталентнасьці камандзіраў і хаосе на савецкай баку фронту ў першыя месяцы вайны, пра паніку і ўцёкі, пра цэлыя арміі, кінутыя ў «катлах», напісаныя горы літаратуры. І, дарэчы, ужо адно гэта дазваляе ўскласьці віну ня толькі за ваенныя страты, але і за мільённыя ахьвяры сярод мірнага насельніцтва, на савецкае кіраўніцтва і камандаваньне, якое з такой лёгкасьцю аддала ворагу ледзь не паўкраіны.

Уласна, для любой нармальнай краіны вайна на гэтым бы і скончылася. СССР выратавалі толькі яго жахлівыя памеры. Любая іншая краіна ў аналагічнай сітуацыі вымушана была б капітуляваць. Гэта значыць, фактычна Чырвоная армія ў 1941 годзе прайграла вайну. І ўтрымацца на плаву ёй дазволіла ня мудрасьць недабітых перадваенным тэрорам камандзіраў, і нават ня доблесьць байцоў (шмат у чым, як мы цяпер ведаем, створаная прапагандай, якая прыдумала прыгожыя казкі накшталт «герояў-панфілаўцаў» - рэальна ж заградатрады), а выключна зьнешнія чыньнікі — лішак рэсурсаў і незвычайна суворая зіма, якая аслабіла вырашальны наступ вермахту на Маскву.

Але нават і потым, калі справы для СССР пайшлі лепш, вайна вялася па тых жа прынцыпах — лікам, а ня ўменьнем. «Легендарны маршал Жукаў», «які не прайграў ні адной бітвы», быў проста крывавым мясьніком, які выбрукаваў сабе шлях да славы мільёнамі трупаў сваіх падначаленых. Прычым, ня толькі забітых ворагам, але і расстраляных сваімі, нярэдка — па асабістым загадзе Жукава. Хоць у такім кантэксьце слова «свае» цяжка ня ўзяць у дзьвюкосьсе.

Вось што піша пра гэтага чалавека пісьменьнік-франтавік Віктар Астаф’еў: «А ён выдаваў і падпісваў загады, напоўненыя асаблівым тонам, нібы пісаныя яны для па-варожаму да ўсіх і ўсяго настроеных людзей. Уставіўшы — для затраўкі — абзац пра Радзіму, пра Сталіна, пра тое, што перамога непазьбежная і набліжаецца, дзякуючы тытанічным намаганьням гераічнага савецкага народу, далей пачынаў палохаць нашага брата пунктамі. І ўсе, як ўдары бізуна, са сьвістам, з адцяжкай, каб ірвала ня толькі мяса, але і душу [...] І ў канцы кожнага пункта і падпункта: «Бязьлітасна змагацца!», «Трыбунал і штрафная», «штрафная і трыбунал», «Суворае пакараньне і расстрэл», «Расстрэл і суворае пакараньне». Калі шмат гадоў пасьля вайны я адкрыў раскошна выдадзеную кнігу ўспамінаў маршала Жукава з прысьвячэньнем савецкаму салдату, ледзь з крэсла ня ўпаў. Сапраўды сьвет ня бачыў больш цынічнай і бессаромнай крывадушнасьці: ніхто і ніколі так не раскідваўся рускімі салдатамі, як ён, маршал Жукаў! І калі многіх вялікіх палкаводцаў цяпер варта і трэба называць чалавечымі браканьерамі, то маршал Жукаў па гэтай вартасьці зойме сярод іх адно з першых месцаў — першае месца, самае першае, бясспрэчна належыць яго бацьку і настаўніку, самавыгадаванаму генералісімусу, годным выкармкам якога і быў «народны маршал».»

І падобнымі метадамі вайна вялася да самага канца. Паводле афіцыйных савецкім дадзеных, за 1945 на германскім фронце Чырвоная армія страціла забітымі й памерлымі на этапах санітарнай эвакуацыі нават больш, чым за ўвесь 1941 год (хаця для савецкай арміі ніякай ваеннай неабходнасьці кідаць у пекла ўсё новыя сотні тысяч, не лічачы страты, ужо не было). І гэта завецца перамогай? Больш за тое — “Вялікай перамогай”? Вялікая яна хіба што па колькасьці ахьвяр і маштабах хлусьні, нагрувашчанай вакол яе савецкай і сёньня ўжо расейскай прапагандай.

І зноў вернемся да пытаньня: хто ж перамог у Другой сусьветнай вайне? Калі глядзець не па тым, хто чыю сталіцу заняў, а па выніках для краіны, то атрымліваецца, што разам са сталінскім СССР, які займеў паў-Еўропы, пераможцам можна прызнаць і Нямеччыну, хоць і па наўпрост процілеглых прычынах: несучы цяжкія людскія, найцяжэйшыя матэрыяльныя і тэрытарыяльныя страты, яна (дакладней, большая яе частка) не дасталася камуністам. У выніку здабыла свабоду, пазбавіўшыся ад нацызму.

А што ж атрымалі савецкія «ваяры-пераможцы»? Зноў слова Віктару Астаф’еву: «А чаго плакаць, чаго скуголіць?! Самі здабывалі сабе гэтае жыцьцё. Самі! Чаму, навошта? Для чаго патрыёты па добрай волі падаліся на фронт? Измудохать Гітлера? Абараніць свабоду і незалежнасьць нашай Радзімы? Вось яна табе — свабода і незалежнасьць, вось яна — Радзіма, пераўтвораная ў магільнік. Вось яна — абяцаная гаваркімі камісарамі мілата. Дык няхай у ёй і жывуць шчасліва камісары ​​і абараняюць яе, любяць і берагуць. А я, як сьнег сыдзе, знайду той распадак, тую ключом вымытую яміну… [у якой можна па-ціхаму пакончыць з сабой - Ю.Н.]«

Скрозь кілатоны афіцыйнай пафаснай хлусьні — вось яна, сапраўдная праўда аб той вайне і яе выніках. Нават у кнігах Рэмарка, якія апісваюць Нямеччыну пасьля паразы ў Першай сусьветнай, няма такога адчаю. І гэта завецца перамогай?! І гэта прапануецца сьвяткаваць?!

Такім чынам, падвядзем вынікі.

Па-першае, ніякай «вялікай перамогі» не было. Была — вялікая бяда. А вялікая хлусьня — квітнее і цяпер.

Па-другое, вынікі ня толькі так званай «вялікай айчыннай», але і Другой сусьветнай ў цэлым маюць патрэбу ў пераглядзе і пераацэнцы. Гэта была не перамога Дабра над Злом, не абарона свабоды Расеі, не вызваленьне Еўропы. Гэта была забясьпечаная коштам зусім недарэчных ахьвяр перамога аднаго тыранічнага рэжыму над іншым (ані трохі ня горшым), ажыцьцёўленая пры дапамозе і патуральніцтве заходніх дэмакратый. Для Расеі гэтая вайна была ганебнай і па ходзе, і па выніках.

Ні аднаму з бакоў, які ўдзельнічаў у канфлікце, ганарыцца рашуча няма чым — усе яны, і нацысты, і камуністы, і заходнія саюзьнікі — вінаватыя ў ваенных злачынствах, тэроры супраць мірнага насельніцтва. У той жа час, было б глыбока няправільна адмаўляць годнасьць салдат, якія ўдзельнічалі ў вайне. Рэальныя, а не прыдуманыя прапагандыстамі, гераізм і воінская доблесьць сапраўды мелі месца, прычым ва ўсіх войсках, якія ваявалі. Іншая справа, што доблесьць далёка не абавязкова служыць добрай справе, ды і гераізм на полі бою лёгка можа спалучацца з гвалтам і марадзёрствам пасьля таго, як бой скончаны. Несумніўна і тое, што сярод салдат было нямала прыстойных людзей. Але варта выразна адрозьніваць стаўленьне да пэўнага чалавека зь яго канкрэтнымі асабістымі якасьцямі й стаўленьне да рэжыму, якому ён служыў. І ўжо калі аддаваць ўшанаваньні героям, то з усіх бакоў. Альбо нікому. Нельга запісваць аўтаматычна ў героі па колеры сьцяга (тым больш, што, як ужо адзначалася, у гэтай вайне ні адзін сьцяг не застаўся незаплямленым). Калі паляваць за ваеннымі злачынцамі (што наогул мае сэнс нават тады, калі іх ўжо няма ў жывых, бо ацэнка іх дзеяньняў павінна быць дадзена), то таксама за ўсімі, а ня толькі за тымі, якія змагаліся на баку пераможаных. І калі змагацца з фашысцкай сімволікай й ідэалогіяй, то гэтак жа непрымірыма змагацца і з камуністычнай, а не заахвочваць праявы сталінізму пад той падставай, што «гэта прыемна ветэранам».

Увогуле, замест таго, каб разьдзімаць чарговую прапагандысцкую гістэрыю і патрабаваць ад згвалчаных падзякі за дастаўленае задавальненьне, трэба пакончыць з практыкай шматгадовай крывадушнай хлусьні й падвойных стандартаў, спыніць ўшаноўваньне служыцеляў злачыннага рэжыму і пакаяцца перад усімі, хто бязьвінна пацярпеў ад дзеяньняў «салдат-вызваліцеляў».

На жаль — у Расеі, дзе гэтыя ганебныя старонкі гісторыі застаюцца ледзь не апошнім прадметам нацыянальнага гонару, а кіруючы рэжым у чарговы раз муціруе ў бок імперскага шавінізму, шанцаў на афіцыйныя крокі такога кшталту няма. Але мы можам адмяніць «Дзень Перамогі» зьнізу, хоць бы для сябе асабіста — папросту ня ўдзельнічаючы ў ім і, насуперак афіцыйнай хлусьні, кажучы праўду — што, як вядома, лёгка і прыемна.

Кожны раз у пачатку красавіка мы імкнемся зрабіць справаздачу перад нашымі чытачамі за чарговы год працы рэдакцыі. Летась гэта не атрымалася па суб’ектыўна-аб’ектыўных прычынах, таму сёньня мы даем справаздачу за два апошнія гады. Асноўныя вынікі ў колькасным выглядзе пададзены ў табліцы зьлева. Зробім толькі ўдакладненьне. Справа ў тым, што паўтара гады таму адбылася рэканструкцыя сайта (найперш з мэтай пазбаўленьня ад спаму і для атрыманьня магчымасьці для больш аб’ектыўнай ацэнкі вынікаў нашай працы). Таму цяпер трохі інакш выглядае і выніковая табліца. І хаця гэта фармальны бок справы, усё роўна прыемна, што за апошнія 2 гады магчымасьці нашага сайта, як вы бачыце, вырасьлі яшчэ прыблізна ў 2 разы.

1. Кірункі дзейнасьці.

Калі казаць пра зьмястоўнае напаўненьне сайта, дык так атрымалася, што адной з асноўных тэмаў, у “туман вакол якой мы пільна ўглядаліся” ў прайшоўшыя гады, была авіякатастрофа пад старажытным беларускім Смаленскам, у выніку якой загінула амаль сотня прадстаўнікоў польскай патрыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім. У свой час мы моцна рызыкавалі, усебакова аналізуючы падзею. Цяпер з кожным месяцам становіцца ўсё больш відавочна, што гэта было не дарэмна. Калісьці з усёй Беларусі толькі мы адныя і будзем мець права пытацца ў іншых медыйных прадстаўнікоў: а чаму вы — такія магутныя і “праўдзівыя” СМІ — калі трэба было, не дасьледвалі пытаньне, а адразу прынялі афіцыйную расейска-польскую версію й ігнаравалі праўду?..

Але самае галоўнае ў іншым – мы зноў выратавалі годнасьць беларуска-літвінскай нацыі, бо працягвалі шукаць і казаць праўду, калі гэта было ня толькі нявыгадна, але і небясьпечна…

Дадатковымі буйнымі тэмамі за прайшоўшыя 2 гады былі наступныя:

-  яшчэ летам 2010 г. мы ня толькі прадказалі, што “Расея” і “Захад” надалей пакінуць нам Лукашэнку, але і адказалі на пытаньне: чаму яны так зробяць;

- восеньню 2010 г. мы папярэдзілі пра абвастрэньне вайны паміж вайсковым і алігархічным кланамі расейскай імперыякратыі;

- тады ж зьвярнулі ўвагу нашых чытачоў на тое, што на радыё “Свабода” блакуецца абмен думкамі, пошук ісьціны;

- мы працягвалі адкрываць праўду што да 600 гадоў беларуска-польскіх стасункаў;

- аналізавалі шызафрэнічны стан, у якім знаходзіцца расейская імперыякратыя і яе Расея;

- аналізавалі сітуацыю ў Беларусі перад і пасьля прэзідэнцкіх “выбараў” 2010 г.;

- выставілі вялікае інтэрвю са знакамітым беларусам — Алесем Белакозам (над гэтым інтэрвю рэдакцыя зь перапынкамі працавала больш за год);

- на сайце ў гэты перыяд быў разьмешчаны вялікі матэрыял Алеся Астроўскага “Навуковыя веды – аснова рэалістычнага сьветагляду”;

- мы падтрымалі, чым маглі, Сяргея Міхалка;

- папярэдзілі (праз артыкул Сяргея Высоцкага) аб зараджэньні ў Еўропе ліберальнага фашызму;

- патлумачылі прынцыповыя асьпекты “гомасексуальнага пытаньня” – далі магчымасьць культурным людзям правільна арыентавацца ў гэтым шумным і брудным пытаньні, накідваемым нам сіянакратыяй;

- прааналізавалі “падтрымку” “Захадам” нацыянальна-дэмакратычнай Грузіі на фоне расейскай імперскай агрэсіі;

- далей удасканальвалі Сьветаглядную і Беларускую дактрыны.

Калі ж адысьці ад асобных тэм і паспрабаваць разгледзець галоўную тэматычную плынь, дык можна ўбачыць, што ў апошнія 2 гады мы найбольш і, дарэчы, са ўсё большым ськепсісам прыглядаліся да г.зв. “цывілізаванага Захаду”. У сяброў рэдакцыі нарастае пачуцьцё, што адтуль ня толькі ня варта чакаць дапамогі для нашага змаганьня з расейскай імперыякратыяй, а хутчэй можа прыйсьці чарговая бяда. У сувязі з гэтым мы і надалей плануем па меры магчымасьцяў аналізаваць “Захад” (хаця пра “Расею” мы таксама не зьбіраемся забываць).

2. Ворагі ацэньваюць нас.

Своеасаблівым і дастаткова аб’ектыўным паказьнікам нашых дасягненьняў зьяўляецца тое, як нас ацэньваюць ня толькі сябры, а і ворагі нашага народу.

Тут, з нагоды, варта зьвярнуць увагу на, здавалася б, дзіўны, а на справе заканамерны фенамен. Мы – сябры рэдакцыі – у сваёй аснове звычайныя сумленныя людзі. Жывем са сваёй працы. Ніякія злачынствы нікому не рабілі, нікога не выкарыстоўвалі, захопліваць чужое ніколі нават і ня думалі. У грамадскіх дачыненьнях, якія мы аналізуем, мы шчыра шукаем праўду, імкнемся да справядлівасьці, гуманізму, прагрэсу — па сутнасьці, да Бога. І, зьвярніце ўвагу, знаходзяцца людзі, якім менавіта ўсё гэта не падабаецца. У гэтых людзей іншыя інтарэсы, супрацьлеглыя планы. Ім трэба, каб мы і наш народ сталі для іх прыслугай, рабамі. Толькі такі варыянт хады падзей іх задаволіў бы. А мы ўсяго толькі са сваёй Праўдай і Справядлівасьцю, з Аб’ектыўнымі Інтарэсамі Беларуска-Літвінскага Народу стаім у іх на шляху…

У выніку ня мы знайшлі ворагаў — яны знайшлі нас. І гэта характарызуе… нас. І ўжо не ў тэорыі, а на нашым канкрэтным прыкладзе ілюструе, што нашы ідэалагічныя прынцыпы, датычныя сацыяльных паразітаў, верныя (гэтая ж сітуацыя заклікае кожнага беларуса-літвіна быць псіхічна падрыхтаваным, што, калі ён пачне адстойваць абсалютна справядлівыя і легітымныя аб’ектыўная інтарэсы свайго народа на яго ўласнай зямлі, у яго раней ці пазьней зьявяцца ворагі).  

Атрымліваецца, як у вядомай прытчы: “Адзін мудрэц сказаў: скажы мне, хто твае сябры, і я скажу, хто ты. Іншы мудрэц паправіў: Не кажы мне, хто твае сябры. Скажы мне, хто твае ворагі. І я скажу, хто ты!”

Вось сайт яўных беларусафобаў — агентаў сіянакратыі: http://lurkmore.to/%D0%91%D1%83%D0%BB%D1%8C%D0%B1%D0%BE%D1%81%D1%80%D0%B0%D1%87

Зьлева вы бачыце яго фрагмент, дзе знаходзіцца рэйтынг інфармацыйных рэсурсаў, як сіяністы пішуць, “бульбасрачоў” (мы толькі праставілі лічбы ў гэтым рэйтынгу). Наш сайт пад назвай “Уютненький выпас змагаров” знаходзіцца на другой пазіцыі. Першую, як вы бачыце, займае сайт КХП, а пад намі ідуць сайты Маладога Фронта, Моладзі БНФ і самаго БНФ. 

На жаль (для нас), наш рэйтынг сярод сіяністаў панізіўся – раней мы займалі першы радок. Але, як для рэсурса, які, у адрозьненьне ад усіх іншых, фінансуецца з уласных грошай сябраў рэдакцыі, гэта ўсё роўна вельмі добры вынік. Акрамя таго, цяпер сіяністы нас называюць больш паважна (раней было нешта накшталт “Уютненький блевотник змагаров”). Гэта — якое-ніякое прызнаньне…

Зьвярніце ўвагу таксама на першае месца Галіны Арцёменкі сярод усіх, хто ўнесены ў сьпіс сіяністаў з-за свайго “Жывога часопіса” (ЖЧ). Мы ганарымся тым, што гэты чалавек – фактычна пазаштатны сябра нашай рэдакцыі – зьяўляецца пераможцам у сваёй катэгорыі (віншуем вас, спадарыня Галіна!).

І тут зноў зьвяртаем увагу: у ЖЧ Галіны Арцёменкі разьбіраюцца ўсяго толькі пытаньні этнагенэзу беларусаў-літвінаў, па крупіцах зьбіраюцца факты па гісторыі й культуры нашага народу за перыяд у некалькі тысячагоддзяў. І менавіта гэты пошук, які ўсё больш набывае характар навуковага дасьледваньня, выклікае такія страх і нянавісьць у гэтай соцыя-паразітнай публікі. Чаму? Нават і ня ведаем. Ці з-за таго, што спадарыня Галіна знаходзіць усё новую і новую надзвычай цікавую Праўду, ці з-за таго, што мінулае нашага народу, этнагенетычныя карані беларусаў-літвінаў аказваюцца такімі грандыёзнымі па сваім маштабе, такімі велічнымі па сваім значэньні для нашага народу і ўсёй людскай цывілізацыі, што аж дух перахоплівае?

Спадзяемся, што спадарыня Галіна і надалей ня спыніць сваю працу ў абраным кірунку і ня будзе адуважвацца на высьвятленьне пытаньня, чаму сіяністы даюць ёй такую высокую адзнаку…

Працягваючы аналізаваць тэму ворагаў беларуска-літвінскага народу, якія праз сваю агрэсію паказваюць нам на сапраўды істотнае грамадскае значэньне нашай дзейнасьці, зьвяртаем увагу, што ў падсправаздачны перыяд на нашым сайце  павялічылася колькасьць розных троляў-правакатараў.

Мы рэгулярна папярэджвалі гэтую публіку, каб яны не сваволілі. Аднойчы нават ІР-адрас падалі. Публіка не супакойвалася. У сувязі з гэтым мы вымушаны былі правесьці рассьледваньне. Ніжэй пададзена значная частка каментароў, якія, на наш погляд, утрымліваюць абразы, пагрозы, фамільярнасьць, нахабства, ёрнічаньне (дэструктыўную іронію), правакацыі, адуважваньні, нападкі на асобу аўтараў артыкулаў і сябраў рэдакцыі ці ў якім-небудзь іншым сэнсе зьяўляюцца контарпрадуктыўнымі. Таксама ў сьпіс з 234 прыкладаў уключаны каментары, сэнс якіх падазроны ці незразумелы. Прыклады ідуць у пасьлядоўнасьці ад нядаўніх да ўсё больш даўніх. Геаграфічная лакалізацыя каментатара рабілася з дапамогай http://whatismyipaddress.com/ip-lookup:

Цікавая інфармацыя. Ці ня праўда? Вялікі матэрыял для роздуму і ўдакладненьня нашых уяўленьняў пра тое, каму мы не падабаемся і чаму, а таксама пра тое, якімі метадамі ідзе змаганьне супраць нас.

На жаль, у нас цяпер няма магчымасьці зрабіць уласны аналіз атрыманай інфармацыі. Але мы яго абавязкова паспрабуем зрабіць у хуткім часе. Цяпер жа такая магчымасьць ёсьць у любога жадаючага (заўвага: ІР-адрасы пададзены часткова, але ў такім выглядзе, каб была магчымасьць параўноўваць ІР-адрасы з аднаго горада).

2. Трохі прыемнага з нагоды гадавіны нашай працы.

Кожны раз з нагоды чарговай гадавіны працы рэдакцыі мы імкнемся падараваць нашым чытачам якую-небудзь яркую, павучальную рэч. Сёньня на ролю такога падарунка абраныя Беларуска-Літвінскія ШАХМАТЫ. Гэтыя шахматы былі прыдуманы Алесем Астроўскім яшчэ ў канцы 1990-х, але пачалі разьвівацца толькі, калі іх патэнцыял пачаў рэалізоўваць Мікалай Тамашэвіч зь Менска. Цяпер у Беларусі каля 10 чалавек, якія тым ці іншым чынам працуюць над разьвіцьцём гэтых шахмат (як фізічага аб’екта і як віртуальнай гульні).

З нагоды гадавіны сайта інфармуем нашых чытачоў, што фізічны варыянт шахмат набліжаецца да стадыі, калі ён ужо хутка можа зьявіцца ў нашых крамах. На фота ў пачатку артыкула і ў самым канцы вы бачыце прыцыповы выгляд шахмат (дарэчы, набор фігурак гістарычна адпавядае падзеям, якія мелі месца на нашай зямлі ў XV-XVI стагоддзях).

Тыя, хто не жадае чакаць, могуць пачаць гуляць у Беларуска-літвінскія шахматы, выкарыстоўваючы адну з электронных версій. Для гэтага трэба прайсьці па шляху, які пачынаецца з адпаведнай банернай кнопкі (гл. кнопкі зьлева на сайце).

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Вялікалітва-Беларусь — наша зямля!

3.

Пазьняк часта гаворыць, што беларускае грамадства (варыянт — народ) павінна нешта там зразумець у грамадска-палітычнай сітуацыі ў Беларусі й вакол яе. У сувязі з гэтым Пазьняку самы час нарэшце самому вызначыцца: што такое беларускі народ, які ён, на што здольны ў тых ці іншых грамадска-палітычных абставінах, што ад яго можна чакаць, у чым на яго варта спадзявацца? Так, адказваючы на пытаньне Навумчыка ў пададзеным вышэй інтэрвю, чым патлумачыць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося абыякавым да судовага працэсу над Каваленкам, да ягонага лёсу, Пазьняк заявіў: “Беларускае грамадства зьмянілася ў думках [у лепшы бок. – Рэд.]. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап ужо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму”. Той жа сэнс — грамадства ўсё больш пачынае “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, у т.л. пагрозу расейскага імперыялізму — быў і ў інтэрвю “Белсату” ў студзені 2011 г. (гл. http://www.youtube.com/watch?v=fL9ZA3jX-Gk; http://www.youtube.com/watch?v=IXSYx6umGPo&feature=related)

-

Між тым, раней з беларускім народам, калі слухаць Пазьняка, адбываліся дзіўныя рэчы. Так, да 1994 года ён у нас ужо быў “надзвычай разумны”, настолькі разумны, што “яму толькі варта даць магчымасьць дэмакратычнага выбару і ён абавязкова абярэ таго, каго трэба”. Пасьля 1994 года гэтае меркаваньне Пазьняка рэзка памянялася (і лёгка здагадацца, чаму). Народ у нас стаў “савецкім”, непаінфармаваным, мала на што самастойна здатным. Гэтае меркаваньне часам прасьлізвала і ў адносна нядаўніх інтэрвю (у 2010 г. “грамадства было яшчэ нясьпелым” — гл. http://www.youtube.com/watch?v=v2DrinnjQK0&feature=related; такі ж кантэкст — “мы маем папуляцыю савецкіх людзей, якую можа вынішчыць толькі нацыянальная палітыка” — гучыць у заключнай частцы вось гэтага інтэрвю: http://www.youtube.com/watch?v=tTy2zO_MI_o&feature=related , якое даецца ў жніўні-верасьні 2011 г.).

Такім чынам, калі верыць Пазьняку, беларускае грамадства, якое ў пачатку 1994 г. было “надзвычай разумным”, а ўжо ў канцы года стала “неразумным”, затым за 17 гадоў пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, але праз паўгады зноў здэградавала ў “папуляцыю савецкіх людзей”. Прайшло паўгады і яно зноў “зьмянілася ў думках”, “прайшло першы этап”, пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”? 

Так і карціць спытацца: дык усё ж, Зянон Станіслававіч, наш народ “разумны” ці “не”, “дасьведчаны” ці “не”?! Вызначыцеся нарэшце, што ён такое, і што зь ім адбываецца!

Між тым, на нашым сайце ўжо даўно многае сфармулявана пра нашу (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) найгалоўную каштоўнасьць — наш беларуска-літвінскі народ: і каго лічыць беларусам, і хто такія беларусы-літвіны, і як наш народ структураваны, і за што адказвае, на што здатны кожны яго псіха-сацыяльны пласт.

Ідзем далей.

Зноў цытуем Пазьняка: “У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі не дай Бог так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса”.

Тут адразу паўстае чарговае пытаньне: а што, забойства Ганчара, Захаранкі, іншых вядомых асоб, верагодная невыпадковасьць сьмерці Карпенкі (ёсьць яшчэ некалькі выпадкаў, пра якія беларускай грамадскасьці шырока не вядома…) могуць быць пакінуты без адказу? Там чырвоная рыса, што, не пяройдзена?

І тут жа ў сувязі з гэтым паўстае наступнае пытаньне: А што рабіць з тым фактам, што Віктар Ганчар так і ня “выскачыў, як чорт з табакеркі”, як прарочыў Пазьняк і ў 2001-м, і ў 2006-м гадах? Што рабіць з пазьнякоўскім цынізмам аж такога ўзроўню?!..

Дарэчы, яшчэ пытаньне ў гэтым жа ключы. А як быць з абсалютна празрыстым намёкам Пазьняка, што Васіль Якавенка — агент сьпецслужбаў? Абпляваў гэтага беларускага пісьменьніка, які змагаецца за Беларусь, як можа (гл. яго сайт: http://www.nation-sos.org/), і хоць бы што…

І на гэтае пытаньне няма адказу. А, між тым, мы ўжо яго задавалі (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/06/25/2349/). 

Яшчэ праблема. Мы, як ідэолагі, катэгарычна не прымаем выразы накшталт: “Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы”, “гэта — тупая палітыка”, “Расея асуджае санкцыі”, “Маскве гэта выгадна”, “Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю»”.

Справа ў тым, што ўсё, што робіцца ў грамадскай сьферы, робіцца канкрэтнымі людзьмі й іх супольнасьцямі. Гэтыя канкрэтныя групы людзей маюць канкрэтныя назвы (напрыклад, мясцовая бюракратыя ў Беларусі – цяперцы, іх правадыр і адначасна шыльда, якой цяперцы прыкрываюцца – Лу-ка; расейская імперская бюракратыя – суб’ект расейскага імперыялізму (скарочана, расейская імперыякратыя); кітайская імперыякратыя – суб’ект кітайскага імперыялізму, сіянакратыя – суб’ект глабальнага сіянізму, глабалісцкага ліберастызму, глабальнай хаатызацыі-каспамалітызацыі; польскія імперыялісты й г.д.). Толькі яны – гэтыя групы — у грамадска-палітычнай сьферы на дзяржаўным ці агульнацывілізацыйным узроўні могуць “мець палітыку й ідэалогію”, “асуджаць”, “разьлічваць выгаду”, “патрабаваць”, “змагацца”, “праяўляць агрэсію”, “бараніцца ў адказ” і г.д. “Захад”, “Масква”, “Расея”, “Беларусь”, “палітыка”, “лібералізм” і г.д. нічога падобнага рабіць ня могуць, бо, яшчэ раз падкрэсьлім, няма ніякіх самастойных “палітык”, “лібералізмаў”, “расей”, “москваў”, “захадаў” і г.д., ня зьвязаных зь нейкімі канкрэтнымі людзьмі! Усё наадварот: розныя “палітыкі”, “ідэалогіі” й г.д. – гэта праявы актыўнай дзейнасьці (функцыянаваньня) канкрэтных груп людзей! Таму пададзеныя вышэй выразы, узятыя ў якасьці прыкладу толькі з пададзенага інтэрвю Пазьняка, не ідэалагічныя. Гэта – прапагандысцкія штампы, прызначаныя зашумляць рэчаіснасьць.

Ідэалогія – гэта навука. Дакладней сказаць так: у такой ступені, у якой ідэалогія – навука, у ёй усе аб’екты трэба называць сваімі канкрэтнымі імёнамі. Адэкватна. Іначай – гэта не ідэалогія, а слоўна-міфалагічная мешаніна, якая ня толькі нічога не дае для разуменьня рэчаіснасьці, а і перашкаджае яе зразумець…

Вось вобразны прыклад. Уявіце сабе, што вы прыйшлі да лекара. Ён запытаўся ў вас: на што скардзіцеся? Вы адказалі, што ў вас баліць галава, ліхаманіць, ломіць косткі, млявасьць і г.д. І вось вы бачыце, што лекар піша “дыягназ”: “у хворага галаўны боль, ліхарадка, праявы інтаксікацыі…”. Вы заўважылі недэкватнасьць? Нешта ня тое. Праўда? А справа ў тым, што вы разьлічвалі, што прыйшлі да лекара-прафесіянала даведацца этыялагічную прычыну вашага кепскага самапачуцьця, даведацца, што з вамі такое – што ў вашым арганізьме зламалася, ці які паразіт у ім пасяліўся. А замест гэтага пачулі паўтарэньне вашых скаргаў, толькі ў больш мудрагелістым варыянце. Вось, калі б пасьля вашых скаргаў лекар запісаў: “грып” – гэта быў бы сапраўдны дыягназ, які называе прычыну вашага анамальнага стану. А так, вы прыйшлі за зьместам, а вам падалі форму, ды яшчэ скажоную. Карацей… фуфло.

Так і ў выпадку з Пазьняком, калі мы глядзім на яго дзейнасьць у якасьці ідэолага.

А, між тым, у беларускай ідэалогіі ня будзе ніякага разьвіцьцёвага зруху, калі мы будзем працягваць пералічваць нашыя, як нацыі, праблемы ў дадзены гістарычны перыяд, але пры гэтым ня толькі ня будзем называць суб’ектаў, якія выклікаюць гэтыя праблемы (а ўсе гэтыя праблемы зводзяцца да пытаньня аб прычынах безвыніковасьці “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” на працягу вось ужо хутка 20 гадоў!), але яшчэ ў дадатак, нібы гэтага было замала, будзем выкарыстоўваць самыя розныя эўфемізмы для таго, каб нават сімптомы нашай беларускай хваробы дакладна не называць!..

У адрозьненьне ад Пазьняка, мы, наадварот, імкнемся ўсё рабіць у ідэалагічным сэнсе, як трэба — г.зн. тэрміналагічна адэкватна. Так, напрыклад, вычляняючы з нашай беларускай і агульнацывілізацыйнай рэчаіснасьці сацыяльных паразітаў – этыялагічных суб’ектаў нашых, беларускіх, і агульнацывілізацыйных грамадскіх хвароб – мы імкнемся памеціць іх найбольш дакладнымі шыльдачкамі й паставіць на палічку. Для тых, хто нядаўні чытач сайта, падаем скарочаны агляд нашай калекцыі (натуральна, ідэалагічнай, а не фізічнай) апісаных і пранумараваных намі на сёньня сацыяльных паразітаў:

- расейская імперыякратыя – суб’ект таго, што завецца “Вялікай Расеяй” – вораг беларускай дэмакратыі № 1, а таксама вораг дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі Еўразіі (Д пр-п 15, 15а);

- глабалісцкая сіянакратыя – суб’ект глабалісцкага ліберастызму-касмапалітызму, унутры якога знаходзіцца сіянізм — вораг беларускай дэмакратыі № 2, а таксама дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі ўсёй Зямлі (Д пр-п 39);

- цяперцы (таму, што жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”) — безнацыянальная бюракратыя ў Беларусі ў асноўным зь мясцовых — вораг беларускай дэмакратыі № 3 (Д пр-п 49);

- польскія імперыялісты — вораг беларускай дэмакратыі № 4, а таксама вораг (з-за сваёй імперскай палітыкі) летувіскага, чэскага, славацкага, украінскага, нямецкага, кашубскага (гл. тут: http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%88%D1%83%D0%B1%D1%8B) й іншых захопленых імі народаў ці іх тэрыторый (Д пр-п 112б).

У сёньняшняй людскай цывілізацыі ёсьць яшчэ сацыяльныя паразіты, але для нашага беларуска-літвінскага народу гэтыя – галоўныя. Пры гэтым дадаткова лепш улічваць іншае, што ўсе пералічаныя паразітычныя групы разам утвараюць цэласную соцыя-паразітную сістэму, якая душыць наш народ і шматлікія іншыя народы (гл. малюнак). Змагаюцца яны і паміж сабой, але толькі за тое, хто зь іх будзе галоўным карыстальнікам стваральнай працы аўтахтонных народаў. Калі ж паўстае пытаньне пра свабоднае, дэмакратычнае разьвіцьцё нашага ці любога іншага народу, тады яны пачынаюць дзейнічаюць супраць — сумесна і сістэмна…

Мы, хто працуе ў рэдакцыі сайта, лічым усё толькі што адзначанае настолькі відавочным, што нас зьдзіўляе іншае: чаму дасёньня яшчэ многія іншыя, хто зьвязаны з грамадска-палітычнай дзейнасьцю, гэтага ня бачаць? Асабліва тыя, хто заяўляе пра сябе (сваёй паставай, рыторыкай) як пра ідэолага.

Так, калі Пазьняк сапраўды адным зь першых у час “Перабудовы” пачаў актыўна зьвяртаць увагу беларусаў на расейскіх імперыялістаў й іх дзе проста паганы, а дзе крывава-генацыдны расейскі імперыялізм, дык нават сёньня, у 2010-я, ён нідзе не прызнае існаваньня такога звышістотнага соцыяпаразітнага суб’екта, як сіянакратыя і зьвязаных зь ёй сіяністаў. Між тым, ня бачыць гэтага монстра і яго антыдэмакратычнай і антыгуманістычнай дзейнасьці можа толькі альбо цалкам ідэалагічна сьляпы чалавек, альбо той, хто залежны ад сіянакратыі – фактычна яе агент (пасіўны ці актыўны).

Вось толькі некалькі фактаў, якія датычаць толькі беларускай рэчаіснасьці (абмяжуемся  самымі сьвежымі):

1. Хто жадае доказна пераканацца ў тым, што сіяністы ў Беларусі актыўна падтрымліваюць беларусафобскую, этнацыдную палітыку Лу-кі, а таксама як яны гэта робяць, прапануем пазнаёміцца з матэрыяламі хаця б па наступных адрасах:

- http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  — тут пра “бульбасрачоў”, зьнявага нашых сімвалаў, гісторыі, культуры;

- http://nn.by/?c=ar&i=59597 — тут данос у ЗША (!) на патэнцыйна дэмакратычную беларускую апазіцыю;  а таксама пра тое, што сіяністам “іншая ўлада ў Беларусі не патрэбная” (гл. фота аўтара — Галоўнага рабіна Юдэйскага рэлігійнага аб’яднання ў РБ Аўрама Бененсона);

- http://www.zerkalov.org/node/2486 — тут пра тое, наколькі ўсё тыя ж сіяністы задаволены Лу-кам і яго рэжымам;

- http://www.youtube.com/watch?v=ZuPGhLYJ5Y0&feature=related — тут можна паглядзець, як ужо расейскі сіяніст Васерман (гл. фота), які ў Расеі чамусьці (вядома чаму) рэгулярна трапляе ў журы самых розных КВНаў, конкурсаў расейскіх прыгажунь ды іншых конкурсаў, таксама старанна апраўдвае і хваліць Лу-ку, а апазіцыю спрабуе дыскрэдытаваць, абзываючы балбатунамі.

А калі хто жаде пазнаёміцца з пытаньнем, як сіяністы ставяцца да такой каштоўнасьці беларуска-літвінскага народу, як наша мова, раім праглядзець тут: http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  «языковедческую лекцию» ўсё таго ж тыповага “Анатоле”, у якой ён дэманструе “вялікія лінгвістычныя веды, датычныя паходжаньня й значэньня беларускай мовы” (іконка знаходзіцца на сайце справа ўнізе — трэба націснуць наўпрост на рожу).

2. Калі хто думае, што гэта толькі “беларускія і расейскія” сіяністы такое сабе дазваляюць, можа палюбавацца на заявы аж цэлага Міжнароднага дырэктара Бюро па правах чалавека і захаваньні законнасьці ў краінах былога СССР Аб’яднаньня камітэтаў у абарону габрэяў у былым СССР тав. Стонава, які, прыязджаў ў Беларусь у жніўні 2009 г. (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/). Ён тады вельмі шмат нагаварыў і пра тое, што такое “правы чалавека” на самай справе (іначай, каго сіяністы лічаць людзьмі, а каго не), і як гэтыя “правы чалавека” суадносяцца з правамі народаў на іх уласнай зямлі (напрыклад, канкрэтна з правамі нашага беларуска-літвінскага народу). 

3. Каму і гэтага мала, просім пазнаёміцца зь плеядай галоўных (і знакамітых) ідэолагаў лукашызму, а таксама падумаць, на якія грошы яны праводзяць сваю беларусафобскую дзейнасьць (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/16/1830/).

4. У гэтым жа ключы варта паглядзець і на афіцыйную “беларускую апазіцыю”, якая знаходзіцца як унутры Беларусі, так і за яе межамі (некаторыя матэрыялы, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/08/1771/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/).

5. А пра радыё “Свабода” пісаць трэба? Думаем, што ня варта…

 6. А што, думаеце, Пазьняку невядома, хто кантралюе беларускі інтэлектуальна-творчы асяродак?

Дарэчы, Алесь Белы (яшчэ раз заклікаем ня блытаць гэтага чалавека з буйным беларускім мастацтвазнаўцам Анатолем Белым, на жаль, ужо нябожчыкам) у свой час абазваў цэлы шэраг выбітных беларускіх дзеячаў мінуўшчыны і дня сёньняшняга “беларутэнскімі нацыстамі, фашыстоўскімі калабарантамі й іх пераемнікамі” (http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/). Тады ад яго аджагнуліся многія (гл. напр. http://www.manarchija.org/zajava). Але, на жаль, ня ўсе апазіцыянеры (і гэта асобны істотны паказьнік). Пакінуўшы гняздо “Нашай Нівы”, дзе Алесь Белы выгадаваўся (!), ён мяняе нармальную мову на расейшчыну і пачынае працаваць у “Советской Белоруссии” (!) пад крылышкам Паўла Якубовіча (http://nn.by/index.php?c=ar&i=23156&p=1&c2=calmonprev&combo_calmonth=2&combo_calyear=2012). Апошняе, дарэчы, ня дзіўна. Дзіўна іншае — празь нейкі час “Алесь” зноў вяртаецца ў “беларускае апазіцыйнае асяроддзе” (!), дзе, па нашых зьвестках, ужо на больш значнай грамадскай пазіцыі цяпер кантралюе працу і “Нашай Нівы”, і “Архэ”, і “Народнай волі” перад “заходнімі грантадаўцамі”… (во цуды лёсу!; во зьнявага “беларускага інтэлектуальнага асяродка” — пасьля гэтага ў апошняга ўвогуле ніякага аўтарытэта не павінна заставацца; і чаму ўсе гэта церпяць, чаму менавіта “Алесю” такое “дазваляецца”?!; цікавыя пытаньні, ці ня так?)

7. У Беларусі па-ранейшаму працягвае адзначацца ў якасьці дзяржаўнага сьвята (як адмысловы непрацоўны дзень) сьвята сіяністаў усяго сьвету – Пурым (http://webplus.info/index.php?page=5&holiday=23). Гэта робіцца пад выглядам адзначэньня сьвята 8 Сакавіка (хто жадае пазнаёміцца з дэталямі гэтага пытаньня, запрашаем сюды: http://nashaziamlia.org/2011/03/07/4173/). Тым больш, што ў гэтым годзе гэтае сьвята дакладна прыпадае якраз на 8 сакавіка.

8. У гэтым годзе працоўны дзень 9 сакавіка (пятніца) быў афіцыйна (!) перанесены не на суботу, як звычайна такое рабілася, а на… нядзелю, 11 сакавіка. У якасьці выхаднога дня субота раптам аказалася для ўлад больш важнай, чым нядзеля.

Уся хрысьціянская бюракратыя (і РПЦшная, і каталіцкая) у шоку (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24501568.html). Ня можа патлумачыць, што здарылася. Ужо хутка гатаваньне “вушэй Амана” на 8 сакавіка стане афіцыйна абавязковым (на слова “абавязаны” на ілюстрацыі, прысьвечанай Пурыму і разьмешчанай у пачатку данай часткі гэтага матэрыяла, зьвярнулі ўвагу?), і перанос працоўных дзён на нядзелю стане рэгулярным. Хутка ва ўмовах выбару: больш важна адзначаць шабат ці Ўваскрэшаньне Хрыста — перавага будзе за шабатам, а некаторыя і далей нічога ня будуць разумець, што ў нас на самай справе адбываецца, дзякуючы такім выбітным “беларускім ідэолагам”…

9. А вы думаеце, што Лу-ка проста так хваліў новага пасла Ізраіля ў Беларусі у час яго інаўгурацыі? (http://haifainfo.ru/?p=15240)  А, можа, вы думаеце, што і “абраньне” Лу-кі ў 1994 г. прэзідэнтам Беларусі — гэта вынік выключна дзейнасьці расейскіх сьпецслужбаў? Калі вы сапраўды так думаце, то вымушаны вас паінфармаваць, што хутчэй за ўсё вы памыляецца. Накопліваецца ўсё больш фактаў, што і г.зв. “першае дэмакратычнае абраньне” Лу-кі прэзідэнтам у 1994 годзе (у час, калі ўсё ў палітыцы Расеі кантралявалася клінтанамі-олбрайтамі) было ў т.л. і патаемнай ліберастычна-сіянісцкай акцыяй — акцыяй супраць Пагоні, нашага сьцяга, нашай мовы, нашай дзяржаўнасьці.

Вось што становіцца бачна пры элементарным сачэньні за сітуацыяй і аналізе фактаў. А замест гэтага і аналагічнага ў Пазьняка “ліберальнае думаньне”, “тупая заходняя палітыка”…

Такім чынам тое, што Пазьняк па нейкай невядомай нам прычыне зьяўляецца ідэалагічна сьляпым у дачыненьні да сіянакратыі – гэта факт (заўвага: хто жадае шырэй і глыбей пазнаёміцца зь небясьпекай сіянізму, можа пачытаць на нашым сайце матэрыялы пад рубрыкай “Сіянізм і антысіянізм”).

Аднак, аказваецца, такім жа ён зьяўляецца і ў дачыненьні да сучасных польскіх імперыялістаў й іх агентуры ў Беларусі (дарэчы, апошнія шчыльна зьвязаны з заходнімі ліберальна-сіянісцікімі коламі). Гэтыя ўвогуле, не хаваючыся, праводзяць у Беларусі ўсе апошнія гады сваю абсалютна абуральную імперскую палітыку (асабліва на захадзе нашай краіны)! На нашым сайце знаходзяцца дзясяткі матэрыялаў, прысьвечаных актуальным праявам польскага імперыялізму ў дачыненьні да нашага беларуска-літвінскага народу. Усё факты, факты, факты. Тут табе і “Карта паляка”, і “Крэсы Всходне”, і “ўсе каталікі — палякі”, і польскія школы ды шыкоўныя польскія выданьні на Гарадзеншчыне, і татальны этнацыд беларусаў-літвінаў Беласточчыны і г.д., і да т.п. (гл. рубрыку “Польскае пытанье”). І адбываецца ўсё гэта адкрыта, шумна, скандальна — усе апошнія гады…

Але Пазьняк усяго гэтага ва ўпор таксама ня бачыць. І па гэтай зьяве-праблеме – таксама ніколі ані воднага слова… 

Так і хочацца запрапанаваць: вызначыцеся нарэшце, тав. Пазьняк, ёсьць польскі імперыялізм “на Беларусі”, ці яго, як і сіянізму, таксама няма?!

А вызначацца тут трэба. Як мінімум, па дзьвюх прычынах.

Па-першае, пазіцыя замоўчваньня пэўных грамадска-палітычных праблем, рабленьня выгляду, што іх не існуе, не да твару ня толькі “нацыянальнаму прароку”, як некаторыя беларусы ўсё яшчэ ўспрымаюць Пазьняка, ці “нацыянальнаму лідару, адказнаму за лёс беларускага народу”, як ён сам сябе ў свой час назваў, а і проста звычайнаму прафесійнаму ідэолагу. Калі няма адказаў, вызначэньняў, адэкватных тлумачэньняў, яснай пазіцыі (дый хаця б элементарнага называньня рэчаў сваімі імёнаім), то й ідэолага, прабачце… няма. а ёсьць проста чалавек, які залежны ад сіянізму і польскага імперыялізму…

Па-другое, людзі, узгадаваныя на ідэалогіі Пазьняка, якія пасуцца на розных форумах, выдаючы свае каментары, актыўна множаць скажоныя ўяўленьні. Гэтым яны ня толькі выклікаюць непатрэбныя непаразуменьні ў беларускім патрыятычным асяродку, але і з пачуцьцём людзей, валодаючых ісьцінай (а як жа ж, сам Пазьняк ім так сказаў!), накідваюцца на ўсіх, хто імкнецца зьвярнуць ўвагу беларусаў на істотныя грамадскія зьявы і факты. Вынікам становяцца свары, расколы, а пазьней апатыя сярод нармальных беларусаў – г.зн. якраз тое, што і трэба нашым ворагам.

Абавязковым наступствам гэтай сітуацыі становіцца пытаньне: чаму ж Пазьняк ня стрымлівае сваіх КХПоўскіх ланцуговых дзінга?

Праілюструем праблему прыкладамі.

Вось, напрыклад, тут — http://www.svaboda.org/content/article/1794084.html , а гэта жнівень 2009 г. — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі пад выстаўленым матэрыялам. Прывядзем частку каментароў (выбачаемся за вялікі аб’ём цытаваньня, але мы не хацелі, каб нехта западозрыў нас у скажэньнях шляхам скарачэньняў):

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 12:15

Дзіўныя «ўласьцівасьці зроку» ў пана Стонава. Разумееце, сп-р, у нас у Беларусі прамаскоўская беларусафобская дыктатура — вось ужо 15 гадоў, у т.л. і дзякуючы “дапамозе” Захада. Пры гэтым у нас у Беларусі назіраецца ЭТНАЦЫД і ГЕНАЦЫД беларускага народа, пагроза страты беларускай дзяржаўнасьці, дыскрымінацыя беларусаў ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця, захоп уласнасьці беларускага народа самымі рознымі элементамі, якія ня маюць да нашага народа ніякага дачыненьня і г.д., і да т.п. На гэтым фоне (!) ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці… У сіяністаў — габрэйскіх шавіністаў — натуральна, усё наадварот. Таму вы — сіяніст, пан Стонаў! А гэта ганебна!!!

Імя:: Зьміцер

07.08.2009 12:18

Усе краіны бароняць сваіх грамадзян, толькі ў Беларусі вынішчаюцца статусныя жыхары краіны!
Акупацыйны рэжым праводзіць этнацыд жыхароў Беларусі!

Імя:: Аксана Горад:: Гародня

07.08.2009 14:31

Беларусы, вы што, не разумееце: «правы чалавека» па Стонаву — гэта правы толькі габрэяў! Мы, беларусы, для яго — не чалавекі.

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 17:59

Як кранальна, з адной пазіцыі выступаюць і беларусафоб Дзімыч, і «нацыяналіст» А. Астроўскі. Праўду сказаў некалі спадар В. Зайка — «Узаемная павага беларусаў і гэбраяў, асьвечаная стагоддзьдзямі, ушанаваная нашымі продкамі, ёсьць і павінна заставацца прыкметай сапраўднага сьведамага беларуса. Гісторыя паказвае, што антысэміт ня можа быць сапраўдным беларускім нацыяналістам. Антысеміт, якім-бы зацятым беларусам ён сябе не называў, непазьбежна перакінецца ў стан, варожы беларускаму нацыянальнаму руху, варожы агульнай Бацькаўшчыне беларусаў і беларускіх гэбраяў — вольнай незалежнай Беларусі.»
http://www.bielarus.org/open.php?n=537&a=8
Як кажуць няма чаго дадаць.
Паважаны З.С.Пазьняк выдаў добрую кнігу — «Размовы з Шукелойцем», дзе сярод іншага была размова і пра ўзаемаадносіны беларусаў і жыдоў. Вяду да таго, што беларускі рух мае аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё. А станавіцца на пазіцыю расейскіх шавіністаў не проста памылкова, а не даравальна.
ЗЫ.Гісторыя, гэта праўда. Таму, напрыклад кніга В. Хурсіка, пра Дражна, пра зьнішчэньне беларусаў атрадам Лапідуса ці з другога боку зьнішчэньне габрэяў Міра беларусамі — праўда. Трэба ведаць адмоўнае, але варта ведаць, што добрага непараўнальна больш паміж беларусамі і жыдамі. Вось праўду і трэба казаць, бо яна дазваляе жыць з расплюшчынымі вачыма і вучыць людзей рознага паходжаньня ўзаемнай павазе. Стаяць адной нагой на пазіцыях беларускага нацыяналізму, а другой нагой на пазіцыі расейскага імперыялізму не атрымаецца. Раскарачыўшыся доўга не выстаяць…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 19:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. У сувязі з гэтым я ня згодны, што мы «маем аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё». Раю ўспомніць народную мудрасьць пра «з агню ды ў полымя…»

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 20:20

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа…
———————
Ну вось, а я разьлічваў, што сп. доктар зразумее да чаго ногі і антысэмітызм… Не атрымалася.
Я не нразываю сябе беларускім дэмакратам, звычайна «сябры» мяне называюць беларускім нацыкам і фашыстам…
Народная мудрасьць гэта добра, але ёсьць яшчэ мудрыя меркаванні і высновы людзей, да якіх не толькі я, стаўлюся зь вялікай павагай — К.Каліноўскі, В.Быкаў, З.Пазьняк… Мудрыя ў іх думкі — для сапраўдных беларускіх дэмакратаў…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 10:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 12:03

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. …
————————
Але, як кажуць наўздагон, хацеў бы дадаць Вам, як пасьлядоўнаму беларускаму дэмакрату. Вінаваціць беларускіх палякаў у тым, што яны маюць польскія школы на Беларусі, а ў Польшчы адбылася асыміляцыя амаль 500 000 беларусаў…
Нават ня ведаю, чаго тутака болей — наіўнасьці ці неразуменьня?
Беларускія палякі (дарэчы, як і іншыя некарэнныя народы Беларусі — татары, габрэі, расейцы…) найперш беларускія грамадзяне. Адзяляць іх па нацыянальнай прыкмеце, гэта не асаблівасьць беларускай дэмакратыі, гэта мае іншую назву.
Прамая віна, за асыміляцыю беларусаў Польшчы, ляжыць на расейскіх марыянэткавых уладах тагачаснай БССР і прасавецкай, камуністычнай уладзе тагачаснай Польшчы (пра віну улады беларусафобаў, сучаснай Беларусі, у гэтай справе вядома таксама добра)… Спадзяюся, што як паслядоўны беларускі дэмакрат, Вы зразумееце і падтрымаеце мяне.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 18:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 10:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.
———————
Я ўжо спасылаўся на кнігу З.Пазьняка. Пачытайце К.Каліноўскага і В.Быкава. Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…
Скажу шчыра, я не ўяўляю што нехта зь пералічаных мною вядомых беларусаў, сказаў бы на адрас беларускіх палякаў тое, што Вы дазволілі сабе, у прыватнасьці ў размове са сп. І.Банцарам.
Тое, што беларускія палякі дамагліся адкрыцьця польскіх школ… гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё.
Я не ўяўляю, каб нехта з гэтых паважаных беларусаў сказаў беларускім габрэям тое, што сказалі Вы, а менавіта — «На гэтым фоне (!) /маецца на ўвазе генацыд беларусаў/ ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці…».
Ня ведаю, можа я ўжо зусім здурнеў на старасьці год, але сярод зьнішчаных беларускіх грамадзянаў доля габрэяў была не маленькай. З 800 000 беларускіх габрэяў дамоў жывымі вярнулася прыкладна 70 тыс. Дадзеныя перапісаў па нацыянальнаму складу дазваляюць Вам праверыць гэтыя лічбы. Гэта была трагедыя не толькі габрэяў, але і беларусаў, і палякаў. Усяго беларускага народа.
Можна толькі вітаць, што на нашай зямлі (у гарадах, мястэчках, вёсках) адзначаюцца месцы генацыду — ставяцца памятныя знакі, помнікі. І нам беларусам, гэта не абыякава, мы павінны браць прыклад у гэтай справе — нягледзячы на ўладу беларусафобаў, апісваць месцы генацыду беларускага народа — дабівацца ўстаноўкі там помнікаў, памятных знакаў /як гэта зроблена ў Курапатах і г.д./ Хіба праблема генацыду беларусаў залежыць ад уціску палякаў ці габрэяў (забароны польскіх школ ці помнікаў забітым габрэям)?

У нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм. І вораг гэты не толькі для беларусаў. Ні адзін акупант не зьнішчыў столькі беларусаў колькі гэта здолелі зрабіць расейскія імпэрцы. І па сёняшні дзень адбываецца жудасная русіфікацыя беларусаў, адбываецца гвалтоўная зьмена беларускага менталітэта… У нас адбываецца не паланізацыя, не гебраізацыя беларусаў, а русіфікацыя (!!!).
Вось так спадар Астроўскі.
ЗЫ. Адносна сіянізму нічога не скажу, ня ведаю. Я не адмысловец па гэтаму пытаньню, у Расеі знаўцаў сіянізму і «ополячіванія» значна болей. Цікаўныя могуць там атрымаць кансультацыі.

Імя:: Абураны Анатоль Горад:: Ворша

08.08.2009 20:14

Вообще-то я всегда считал,что правозащитники защищают всех преследуемых независимо от их национальности и этнического происхождения.Оказывается это не так! Ну ладно, господин Леанід Стонаў живет далеко и, видимо, не знает, что самыми угнетаемыми и бесправными на Беларуси являются как раз беларускоязычные беларусы и настоящие правозащитники должны в первую очередь о них беспокоиться! Но вот товарищ Бенедзікт явно в курсе событий, но все-равно доказывает справедливость этнического подхода в правозащитной деятельности. «Спасибо», просвятили. А тоя я, дурак, не знал, что о беларусах должны беспокоится этнические беларусы-правозащитники, а о чеченцах этнические чеченцы-правозащитники, ну и так далее.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 23:59

Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. І гэтая чарга да беларусаў, як правіла, так і не даходзіць…
Таму паўтараю для вас персанальна: казаць пра неабходнасьць вырашэньня праблем у беларускай дзяржаве прадстаўнікоў іншых народаў, якія маюць свае дзяржавы, на фоне поўнага ігнараваньня тых ГІГАНЦКІХ праблем, якія ва ўласнай дзяржаве маюць беларусы (падкрэсьлю, не па сваёй віне!) – гэта тыповае блюзьнэрства. Гэта зьдзек над здаровым сэнсам і элементарнай прыстойнасьцю. А калі гэты зьдзек адбываецца яшчэ і пад рыторыку “абароны правоў чалавека” – гэта блюзьнэрства ў квадраце.
Але менавіта гэта, на жаль, мы назіраем і сёньня, калі сьвет напічканы масай “праваабарончых арганізацый”. Усё пададзенае настолькі відавочна, што становіцца тэстам на выяўленьне прыстойнасьці чалавека — любога, незалежна ад нацыянальнасьці.
З гэтых пазіцый становіцца відавочным, што да прыстойных людзей не належыць ня толькі сп-р Стонаў, а і вы…

Імя:: Бенедзікт

09.08.2009 19:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 23:59
Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. …
———————
1. Адказы запаздваюць. Таму мой адказ зьявіўся са спазьненьнем.
2. Размова вялася па пытаньнях закранутых Вамі(!). З Вашымі (!) выняткамі…
Спадар доктар.
Інтарэсы беларускага народа ўключаюць у сябе шмат канкрэтных праблем. Канкрэтна па Вашых (!) камэнтах я і адказваў. Канкрэтна адказваў, а не «растекался мыслию по древу» падобна Вам.
Ваша непрыстойнае выкручваньне ў адказ на мае канкрэтныя пасты сьведчыць пра адно — словаблудства і дэмагогія — адзіная Ваша пазіцыя, замест сапраўднага змаганьня за існаваньне беларускага народа, менталітэт беларусаў. На падставе дэмагогіі, прылічваць сябе да змагароў, супраць генацыда беларусаў — ёсьць па меншай меры сьведчаньнем кашы ў галаве і прафанацыі гэтай справы.
Я не ведаю сп. Стонава, дарэчы як і Вас, але чытаў ягоныя словы і Вашы…
Не буду казаць пра сваю прыстойнасьць ці непрыстойнасьць — збоку лепш відаць. Ацэнка маёй пэрсоны людьмі, якіх я паважаю — шмат значыць для мяне. Але хвала Пану Богу, што да гэтых людзей не належыце Вы.
Зы. Праблема «правоў чалавека» не мая прыдумка. Існаваць ізалявана ў сьвеце ніхто не ў стане. Ды і не пра «праблему правоў чалавека» была размова.
Во, яшчэ. Карыстаючыся тым, што я старэйшы за Вас, скажу, што тычыцца маёй прыналежнасьці да беларускага народа — гэта маё права, права маіх слаўных продкаў вызначаць дадзеную прыналежнасьць, а не выпадковага, не вельмі разумнага чалавека.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

09.08.2009 20:25

Сп-р пад нікам Бенедзікт: «Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…»
—
Сп-р пад нікам Бенедзікт, вы памыляецеся, і моцна (калі не банальна правакуеце), у т.л. і ў тым, што датычыць адносін паміж беларусамі і палякамі.
1) Палякаў у Польшчы амаль 40 мільёнаў / Беларусаў у Беларусі, можа, 8 і набярэцца (наступства наўмыснага генацыду).
2) У палякаў ёсьць сапраўдная дэмакратычная польская дзяржава, якая ўпарта бароніць інтарэсы польскага народу / На чале беларускай дзяржавы РБ стаіць зацята беларусафобскае кіраўніцтва, якое зьдзяйсьняе палітыку ЭТНАЦЫДУ, ГЕНАЦЫДУ беларусаў і шмат чаго злачыннага яшчэ.
3) Палякі ў апошнія дзесяцігоддзі, літаральна на нашых вачах, зьдзейсьнілі 90%-ы ЭТНАЦЫД БЕЛАРУСАЎ на Беласточчыне (нагадваю, гэта беларуская этнічная тэрыторыя). У выніку з паўмільёна беларусаў, якія жылі там 60 гадоў таму, па даных апошняга перапісу беларусаў засталося ўсяго толькі каля 48 тыс. чалавек (гэта вялікае злачынства!) / Як вядома, беларусы этнацыд палякаў на іх этнічнай тэрыторыі ня робяць і рабіць не зьбіраюцца.
4) Палякі маюць польскія школы ня толькі ў Польшчы, ня толькі на Беласточчыне, а і на тэрыторыі РБ / Беларусы беларускіх школ нават у сваёй дзяржаве практычна ня маюць.
5) Палякі ўвялі «Карту паляка», з дапамогай якой яны, выкарыстоўваючы сёньняшнія эканамічныя ўмовы ў РБ, спакусілі і працягваюць спакушаць тысячы БЕЛАРУСАЎ перапісвацца на палякаў, каб набыць пэўныя перавагі / Аналагічнай «Карты беларуса» ў беларусаў няма і ва ўмовах этнацыднай дзяржавы не прадбачыцца.
6) Польшча знаходзіцца ў ЕЗ і пад парасонам НАТО / Беларусь працягвае знаходзіцца пад моцным імперскім ціскам Масквы, ва ўмовах сталай пагрозы яе незалежнасьці.
7) Каталіцкі касьцёл на Гарадзеншчыне (нагадаю, дзяржаўная тэрыторыя РБ) працягвае праводзіць актыўную палітыку апалячваньня. Выраз, «вы каталікі — значыць палякі» — застаецца штодзённай мантрай каталіцкіх ксяндзоў на Гарадзеншчыне / На этнічнай польскай тэрыторыі ў Польшчы Беларускай праваслаўная царквы, якая б займалася абеларусьваньнем палякаў, як вядома, няма. Беларускай праваслаўнай царквы практычна няма і ў РБ. Тыя ахвярныя сьвятары, якія ёсьць, знагодзяцца пад сталым моцным ціскам.
8)Беларускія «палякі» — гэта ў абсалютнай большасьці (!) калісьці апалячаныя беларусы-літвіны. Некаторыя зь іх і сёньня выкарыстоўваюцца ў якасьці 5-й польска-імперскай калоны / Нічога падобнага беларусы на этнічнай тэрыторыі Польшчы не рабілі, ня робяць і не зьбіраюцца рабіць. Абеларусеных палякаў там увогуле няма…
9) Ад прадстаўнікоў польскага грамадства (у т.л. і ад польскіх палітыкаў) і сёньня мы рэгулярна чуем выраз «Крэсы всходне». Гэты выраз усьведамляецца палякамі так, што, напрыклад, Заходняя Беларусь — гэта польская тэрыторыя, якая калісьці павінна быць далучана да Польшчы / Беларускаму грамадству яшчэ доўга трэба будзе засвойваць выраз «Крэсы заходнія», разумеючы яго як этнічныя беларускія тэрыторыі (напрыклад, Беласточчына), якія пакуль знаходзяцца ў складзе польскай імперыі, але абавязкова раней ці пазьней зноў увойдуць у склад беларускай дзяржавы.
—
Зьвярніце ўвагу, мы яшчэ гістарычных пытаньняў не краналі…
А цяпер, сп-р пад нікам Бенедзікт, вы па-ранейшаму лічыце, што «у нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм», і што польскі прыклад — «гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё» (вашыя словы).
Калі так, дык у чым справа? Якія прэтэнзіі да мяне?
Ці вы, наадварот, і далей лічыце, што ў сёньняшніх умовах мы, беларусы, найперш павінны думаць і клапаціцца пра меншасьці?
Вызначыцеся нарэшце…

Імя:: Zad Горад:: Minsk

09.08.2009 21:25

Хачу яшчэ раз вярнуцца да настойлівай прысутнасці яўрэяў на Беларусі. У Асіповіцкім раёне ў мінулым месяцы быў адкрыты помнік расстраляным яўрэям. Ён адкрыты дзякуючы яўрэйскім арганізацыям. У раёне ёсць спаленая вёска. На месцы спаленых родзічаў людзі самі паставілі сціплыя крыжы. Ніякіх іншых ушанаванняў пра спаленых ад дзяржавы няма. І вы будзеце казаць, што яўрэяў нехта крыўдзіць? Не трэба заплюшчваць вочы на тое, што яўрэйскі бізнес, як расейскі гатовы пад любой зачэпкай лезьці да нас. Гояў ні адзін яўрэй не паважае.
Пры Машэраве такога бардака не было…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

10.08.2009 00:01

Спроба сп-ра Бенедыкта перавесьці абмеркаваньне праблем беларускага народу ў Беларусі ў плоскасьць “габрэйскага” ці “польскага” пытаньняў – гэта спроба адвесьці чытачоў ад сутнаснай ацэнкі пазіцыі Стонава і да яго падобных. Ацэньваць сітуацыю трэба з маральнага пункту гледжаньня — на справе стонавы дзейнічаюць, як марадзёры, якія напінаюцца ўрваць кавалак у разбураным вайной горадзе. І гэта людзі, у якіх хапае цынічнасьці і нахабства, каб называць сябе “міжнароднымі праваабаронцамі”.

(канец цытаваньня каментароў)

-

І яшчэ адзін прыклад. Вось тут —  www.svaboda.org/content/article/1877906.html — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі вакол “Беларускага эўрапейскага форуму”, які праходзіў у лістападазе 2009 г. у Менску.

(цытата)

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

14.11.2009 22:56

Севярынец усё пужаў нейкім сваім Богам.
Нарэшце эканаміст Чалы назваў Яго імя — МВФ!
І ўсё з гэтым БНБ і яго «еўрапейскім выбарам» стала зразумелым…

Імя:: Димыч

15.11.2009 11:04

Спадар Островский! С вашим «движением» тоже все стало совершенно понятно: пещерный национализм, русофобия. Так что вы и близко не соберете столько сподвижников, сколько «сектант» Северинец. На всю Республику у нас не так уж много и националистов.:))

Імя:: Бенедзікт

15.11.2009 14:18

Няма ў доктара Астроўскага ні нацыяналізму ні русафобіі…
У яго суцэльная «барба» з польскім пранікненьнем, японскім мілітарызмам, брытанскім міпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

15.11.2009 23:39

С-р пад нікам «Бенядзікт».
1) Ці не забыліся вы пра прадмет абмеркаваньня і пра тое, што мяне на форуме Мілінкевіча не было?
2) Вы, такім чынам, любіце сіяністаў і польскіх імперыялістаў?
3) Перачытайце яшчэ раз палажэньні Беларускай дактрыны (nashaziamlia.org), каб зноў калі-небудзь не выглядаць недарэчна…

Імя:: Бенедзікт

16.11.2009 16:36

Спадар доктар,
я бачу рэальнныя, а не надуманыя і высмактаныя з пальца (як робіце вы) пагрозы для Беларусі. Казаць пра пагрозу польскага імпэрыялізму Беларусі, пры адсутнасьці гэтага накірунка ў дзейнасьці польскай дзяржавы — проста глупства. Але варта адзначыць, што ў дзейнасьці «добразычлівай» расейскай дыяспары на Беларусі, таксама сустракаецца тэза пра пагрозу Беларусі, з боку Польшчы…
Пра пагрозу з боку сіянізма, вы таксама хутчэй знойдзеце падтрымку, сярод расейскіх юдазаклапочаных. Ды і ўвогуле, прабачце мяне, але чытаць вашае трызьненьне (па спасылцы) двойчы — вялікі іспыт для адукаванага і разумнага чалавека. Хопіць і аднаго разу.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

16.11.2009 21:50

Добра, сп-р пад нікам Бенядзік — шанавальнік сіяністаў і польскіх імперыялістаў. Я захаваю ваш «нетрызьнёвы» адказ у сваім архіве.
Дай Бог, каб вам з-за яго не давялося канчаткова страціць права саманазывацца «адукаваным і разумным чалавекам»…

(канец цытаваньня каментароў)

Такім чынам, думаем, мы дастаткова выразна азначылі праблему: прадстаўнікі партыі Пазьняка, якія актыўна пасуцца на розных форумах (яскравы прадстаўнік — сп. Бенедзікт; дарэчы, нас — беларускіх зьмястоўных дэмакратаў — ужо пару гадоў на радыё “Свабода” не пускаюць!; ардынарна, без усялякіх тлумачэньняў проста не выстаўляюць нашы каментары і ўсё тут — рабі, што хочаш; такія вось “лібералы”!) множаць ілюзіі ды глупства (нярэдка спасылаючыся пры гэтым на Пазьняка), што праблемы для беларускага народа зьвязаны толькі й выключна з расейскім імперыялізмам.

Гэта ня проста няверна, а і надзвычай небясьпечна. Бо стварае ў галовах людзей абсалютна скажоныя ўяўленьні — тое, што і становіцца потым прычынай бяды.

Атрымліваецца, Пазьняк гэтаму спрыяе…

А, можа, ацэньваць Пазьняка як ідэолага ўвогуле памылкова? Ідэолаг ён ніякі таму, што ўвогуле не ідэолаг, а… палітык. І ацэньваць яго словы, дзеяньні трэба як палітыка?

Добра, давайце паглядзім на Пазьняка і з гэтых пазіцый.

Пра важныя падзеі, якія адбыліся ўчора, 11.11.11, у Варшаве, з усіх СМІ, дзеючых у беларускай інфармацыйнай прасторы, паведамілі Беларускае радыё “Рацыя”, тэлевізійны канал “Белсат”, “Еўрарадыё” й іхныя сайты (гл: http://new.racyja.com/news/u-varshave-masavyya-besparadki-na-dzen-nezalezhnastsi-fota;     http://belsat.eu/be/wiadomosci/a,5738,biesparadki-u-varshavie-na-dzien-niezaliezhnastsi.html;      http://euroradio.fm/report/u-varshave-dzen-nezalezhnastsi-polshchy-adznachywsya-besparadkami-72772). Іншыя “незалежныя СМІ” – напрыклад, тая ж “Свабода” ці “Наша Ніва” – пра іх прамаўчалі, што само па сабе сімптаматычна. З кароткіх інфармацыйных паведамленьняў, узятых з названых ды іншых крыніц, а таксама фота- і відэаматэрыялаў, мы рэканструявалі агульную карціну і зьмест падзей. Спадзяемся, што пазьней нам удасца атрымаць больш дэталёвую інфармацыю, зь якой мы пазнаёмім і вас, нашы чытачы.

Рэдакцыя.

1.

Учора, 11 лістапада г.г., у Дзень незалежнасці Польшчы ў Варшаве было заяўлена некалькі розных вулічных акцый. Шэсьце «правых нацыяналістаў» было самай масавай зь іх.

Марш арганізавалі правыя рухі “Усяпольская моладзь” і “Нацыянальны радыкальны лагер”. Да іх далучыліся групоўкі футбольных фанатаў. Акцыя была дазволенай і ў самым пачатку пачыналася як санкцыянаваная. У шэсьці, якое праходзіла ў асноўным па вуліцы Маршалкоўскай, па зьвестках уладаў, прыняла ўдзел больш за 5.000 чалавек (па зьвестках арганізатараў, ня менш за 15-20 тысяч), многія зь якіх сканадавалі слоган “Уся Польшча белая” (“Cała Polska, cała biała”), а таксама выгуквалі абразы на адрас кіўніцтва краіны.

Аднак пазьней, пасьля таго, як удзельнікаў акцыі справакавалі г.зв. “левыя, антыфашысты”, якія выйшлі са сваёй контракцыяй пад лозунгам “Уся Польшча каляровая”, і атрымалі адпор, улады забаранілі марш. Шлях маніфестантам перакрылі шматлікія шэрагі паліцэйскіх (якія цяпер заяўліюць, што нібыта хацелі падзяліць два натоўпы, але ў час падзей чамусьці атакавалі толькі “правых”).

Дадаткова высьветлілася, што да маршу “правых” паліцыя аказалася чамусьці(!) добра падрыхтаванай. Справакаваныя, удзельнікі марша ўступілі ў сутыкненьні з паліцыяй (гэтыя падзеі зафіксаваны на бесстаронных фота- і відэакадрах; гл. пададзеныя вышэй адрэсы сайтаў “радыё Рацыя” і “Белсату”).

Раз’юшаныя дэманстранты кідалі каменьні ў паліцэйскіх, спалілі некалькі машын, у т.л. машыну тэлеканала TVN; праходзячы каля амбасады Расеі, закідалі будынак пятардамі. Пры гэтым яны выкрыквалі антысеміцкія лозунгі. Эпіцэнтрам беспарадкаў сталі плошца Кастытуцыі і бліжэйшая да яе Маршалкоўская вуліца.

Для разгону маніфестацыі паліцыя ўжыла дубінкі, сабак, гумовыя кулі, слезацечны газ, вадамёты… Паведамляецца пра паўсотні параненых удзельнікаў і больш за 200 затрыманых. Сярод паліцыянтаў было паранена 40 чалавек.

Гл. фота падзей.

2.

Дадатковая інфармацыя ад незалежнага назіральніка (трохі адрэдагаваная):

“Ліберальная лухта. Пачытайце ня тыя газеты, якія правакавалі супрацьстаяньне, а тую ж «Рэч Паспалітую», якая піша, што левакі з “антыфы” правакавалі Марш, які зладзілі нацыяналісты, кансерватары, манархісты, лібертарыянцы. На яго прыйшло шмат сем’яў з дзецьмі. Вось гэтую патрыятычную маніфестацыю ліберасты Туска, каб адцягнуць увагу ад праблемаў, абвясьцілі “фашыстоўскай”. Вакол яе некалькі месяцаў нагняталі гістэрыю”.

3.

Ужо гэтыя, пададзеныя вышэй, вельмі сьціслыя зьвесткі й меркаваньні дазваляюць сьцьвярджаць, што “ліберальныя антыфашысты — пальшавікі”, якія атабарыліся ў Польшчы, сваёй палітыкай і правакатыўнымі хвытамі пачынаюць даставаць нават памяркоўных палякаў, якія ўжо шмат гадоў жывуць “у такой шчаснай Эўропе”.

Нагадаем, што пасьля забойства 1,5 гады таму прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і каля сотні яго калег з кансерватыўнага лагера, а таксама пасьля апошніх выбараў у Сейм, у гэтай еўрапейскай краіне ўсталявалася поўнае адзінаўладдзе г.зв. пальшавікоў – то бок тыповых сучасных лібералаў, дзеючых у Польшчы бальшавіцкімі метадамі. Іх палітыка ліберастызацыі ня мае нічога агульнага з аб’ектыўнымі інтарэсамі польскага народу. Гэтая палітыка накіравана на абслугоўваньне інтарэсаў глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, вядзе да дэзарганізацыі, дэмаралізацыі і дэбілізацыі польскай нацыі, скіравана супраць сацыяльнай справядлівасьці і нічога акрамя дэградацыя палякам даць ня ў стане. Польскае грамадства ня можа гэтага не заўважаць і пачынае разагравацца, непасрэднай праявай чаго і былі ўчорашнія падзеі ў Варшаве.

З нагоды гэтых падзей ня будзе лішкам зьвярнуць увагу на факты, якія заставаліся за кадрам:

1) як стала відавочна, у час падзей вакол Катыні–2, лідары пальшавікоў – такія, як Туск, Камароўскі, Сікорскі, якія сёньня поўнаўладзяць у Польшчы – зьяўляюцца лепшымі сябрамі тыповага расейскага кгбшніка-імперыяліста Пуціна, які праз некалькі месяцаў зноў стане прэзідэнтам Расеі…

2) учорашні разгон патрыятычнай польскай маніфестацыі ў Варшаве да болю нагадвае тое, што адбываецца ўсе апошнія гады на вуліцах беларускіх гарадоў, асабліва Менску (адзінае адрозьненьне, што апрычнікі цяперскага рэжыму трохі больш прывучаны да «бліжняга бою», а пальшавіцкія — больш да «дальняга»; «цывілізаваная Эўропа, однако…»).

Гэтыя факты разам з апісанымі падзеямі ў Варшаве зноў сьведчаць пра пару стратэгічных рэчаў, пра якія мы апошнія гады рэгулярна кажам беларусам са старонак нашага сайту:

- нельга казаць пра “Эўропу”, як пра нешта адзінае, шчаснае, прагрэсіўнае;

- трэба казаць, што цяперскі рэжым Лу-кі ў Беларусі, расейская імперыякратыя ў Расеі, ліберастызатары Захаду – гэта зьвёны нейкай адзінай соцыяпаразітнай сістэмы, зьяднанай агульнымі мэтамі й кіраваньнем (найверагодней, з боку сіянакратыі).

Паводзіны польскіх маніфестантаў, напрыклад, каля амбасады Расеі й іх некаторыя слоганы, сьведчаць, што і ў Польшчы становіцца ўсё больш людзей, якія гэтыя нюансы таксама разумеюць.

І апошняе. Сёньняшняя Польшча — гэта, магчыма, заўтрашняя Беларусь. Таму ўсім сьвядомым беларусам, якія жадаюць карысна паўплываць на будучыню беларуска-літвінскага народу, прынцыпова важна ўмець адрозьніваць, напрыклад, Камароўскага ад Качыньскага, інфармацыю з колаў ліберастычнай “Газеты выборчай” ці колаў кансерватыўнай “Рэчы Паспалітай” і г.д. (так, напрыклад, “беларускі паляк” Пачобут, пра лёс якога рэгулярна клапоціцца “беларуская служба радыё Свабода”, з’яўляецца журналістам… “Газеты выборчай”; і ўжо толькі гэты факт у сьвятле апісаных падзей павінен цяпер нам больш казаць пра ролю ў Беларусі і пана Пачобута, і радыё “Свабода”; ці ня праўда?).

-

Рэдакцыя “Нашайзямлі” і надалей будзе сачыць за разьвіцьцём падзей у польскай дзяржаве – суседцы Беларусі.

У значнай частцы людскай цывілізацыі для таго, каб адзначыць базавую ролю жанчын у існаваньні народаў дый усяго чалавецтва ў цэлым, адзначаецца Дзень маці (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2007/10/14/932). Пасьля перавароту 1917 году бальшавікі-сіяністы, якія прыйшлі да ўлады на тэрыторыі былой расейскай імперыі (тым, хто жадае азнаёміцца са зьместам тых падзей, раім пачыць адпаведныя матэрыялы, напрыклад тыя, што пачынаюцца адсюль: http://nashaziamlia.org/2008/11/05/1587 — і заканчваюцца тут: http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606), панаўстаўлялі ў каляндар свае сьвяты. Цяперцы РБ, якія зьяўляюцца наўпроставымі нашчадкамі-спадчыньнікамі часткі тых бальшавікоў, працягваюць маліцца на ўсё бальшавіцка-сіянісцкае, уключаючы і г.зв. “Сьвята 8 Сакавіка” – “Міжнародны жаночы дзень”. Баронячы годнасьць беларусаў-літвінаў, мы ня можам на гэта не рэагаваць… (матэрыял ілюструе фота Клары Цэткін-Эйсьнер і Розы Люксембург)

Матэрыял, якія падаецца ніжэй, узяты з сайта кіраўніка расейскага Славянскага саюзу – спадара Дзёмушкіна, за 08.03.2010 г. Яго артыкул мае назву “Габрэйскае сьвята 8 сакавіка Клары Цэткін і Розы Люксембург” (http://www.demushkin.com/content/news/256/4451.html). Падаем ніжэй трохі скарочаную версію артыкула.

-

“Свята гэтае прыдумана ў 1910 годзе габрэйскай бальшавічкай і феміністкай Кларай Цэткін. Затым яно было зацьверджана ў наступным, 1911 годзе, на Еўрапейскай канферэнцыі жанчын-сацыялістак.

Дзень 8 сакавіка падазрона «ўдала» супаў са сьвяткаваньнем юдэйскага сьвята Пурым, якое, у сваю чаргу, сьвяткуецца ў гонар «подзьвігу» Эсьфір.

Разьбярэм сітуацыю падрабязьней, зьвярнуўшыся да артыкулаў дыякана Андрэя Кураева ды іншых адукаваных людзей. Каб ізноў усё не сьпісалі на параною «фашыстаў, што ядуць дзяцей».

Вясну натуральна было б сустракаць ня 1 сакавіка, а 22 сакавіка — у дзень веснавога раўнадзенства. Дзень жанчыны [лепш Маці – Рэд.] можна было б сьвяткаваць у любую зь нядзеляў вясны. Але чаму ж было абрана менавіта 8-е сакавіка?

Чаму бальшавікі (іх вярхушка — спрэс габрэі) сьвяткуюць 7 лістапада — разумею. Чаму дзень класавай салідарнасьці працоўных адзначаецца 1 траўня — таксама ўсім вядома (па меншай меры, афіцыйная версія запэўнівае, што гэта памяць аб дэманстрацыі рабочых у Чыкага). Але выбар 8 сакавіка ня быў патлумачаны ніяк. Ні афіцыйная гісторыяграфія, ні народныя паданьні не захавалі ніякіх зьвестак аб якой-небудзь падзеі, якая некалі адбылася менавіта 8 сакавіка і сталася такой значнай для палымяных рэвалюцыянераў, што яны вырашылі захоўваць у стагоддзях памяць аб гэтым дні.

Але калі людзі сьвяткуюць дзень, аб матывах сьвяткавання якога ім самім нічога невядома – ці ня дзіўна гэта? Ці ня робіць гэта магчымай сітуацыю, пры якой адныя людзі (статысты, запрошаныя на сьвята) адзначаюць адно, а іншыя (арганізатары) сьвяткуюць нешта зусім іншае? Можа быць, арганізатары вырашылі не выдаваць таямніцу сваёй радасьці? Маўляў, радасьць у нас вялікая, і мы ня супраць таго, каб увесь сьвет нас віншаваў з гэтым днём. Праўда, у нас свая, вельмі прыватная і ня ўсім зразумелая нагода для сьвята — а свята мы хочам сусьветнае — і вось для таго, каб увесь сьвет шчыра весяліўся і шчыра нас віншаваў — мы дадзім яму іншае тлумачэньне…

Раз матывы былі асабістыя — значыць, трэба прыгледзецца да асобаў. Гэты партрэтны шэраг знаёмы нам зьдзяцінства. Вось толькі нядаўна дазволілі мы сабе заўважыць, што аб’ядноўвае гэтых карыфеяў і герояў рэвалюцыі 1917 года ня толькі прыналежнасьць да партыі рэвалюцыі і адданасьць ідэям Інтэрнацыяналу. Яшчэ ў іх было этнічнае сваяцтва. Інтэрнацыянал, як аказалася, быў на рэдкасць… монанацыянальным, і ўваходзілі ў яго… спрэс габрэі ды габрэйкі. У гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Еўропе на мяжы XIX-XX стагоддзяў менавіта выхадцы з габрэйскага народу паднялі сьвет на барацьбу са «сьветам насільля» і заклікалі разбурыць яго «да падмуркаў».

Уявім, што вам прыйшла ў галаву выдатная ідэя заснаваць жаночы дзень. Немец, француз, ангелец пры такой пастаноўцы пытаньня адразу ўспомнілі б Жану д’Арк. Але Клара Цэткін — габрэйка. І для яе цалкам натуральнымі ёсьць асацыяцыі зь гісторыяй яе роднага народу. А ў гэтай гісторыі была такая постаць — Эсьфір. Гэтай Эсьфіры прысьвечана штогадовае і самае «вясёлае сьвята» габрэйскага народу — сьвята Пурым. І сьвяткуецца яно якраз на пераломе ад зімы да вясны (у юдэяў захоўваецца месяцовы каляндар, і таму час сьвяткаваньня Пурыма вагаецца што да нашага сонечнага календара амаль так жа, як слізгае ў адносінах да яго час сьвяткаваньня праваслаўнага Вялікадня).

Мяняць кожны год дату “сьвята Ревалюцыянерак” было б і нязручна, і надта адкрыта: занадта ўжо было б заўважальна, што сьвяткуецца ўсяго толькі Пурым. І таму сьвяткаваньне Жанчыны-разбуральніцы было вырашана зафіксаваць, і штогод 8 сакавіка незалежна ад месяцовых цыклаў заклікаць усе народы зямлі ўслаўляць Жанчыну-Ваяўніцу – г.зн. услаўляць Эсьфір, віншаваць з Пурымам усіх нашых жанчын (хай нават і не ўсьведамляючых гэтага).

Гэтая задума была б усяго толькі дасьціпнай, калі б сьвята Пурым само было звычайным сьвятам накшталт Дня Жніва або Новага году. Але Пурым унікальны. Мабыць, ні ў аднаго з сучасных народаў няма сьвята, прысьвечанага такога роду падзее.

Гэта не рэлігійнае сьвята. Так аб ім кажа «Габрэйская энцыклапедыя», якая падкрэсьлівае, што гэтае сьвята «ня звязана ні з храмам, ні зь якой-небудзь рэлігійнай падзеяй» (Габрэйская Энцыклапедыя. Збор ведаў аб габрэйстве і яго культуры ў мінулым і сучаснасьці. М ., Тэра, 1991, Т. 13, ст. 123). А што было?

Скончыўся вавілонскі палон габрэяў. Жадаючыя маглі вярнуцца ў Ерусалім. Праўда, аказалася, што жадаючых вярнуцца на радзіму значна менш, чым можна было ўявіць па плачах і патрабаваньнях, якія папярэднічалі вызваленьню. У многіх габрэяў у сталіцы сусьветнай імперыі (якім быў тады Вавілон) справы йшлі зусім нядрэнна, і немалая колькасьць габрэяў не пажадала пакідаць дамы, абжытыя за стагоддзе, ці разрываць звыклыя сувязі, гандлёвыя кантакты, губляць устойлівую кліентуру. Тысячы габрэйскіх сем’яў засталіся жыць у гарадах персідскай імперыі, і прычым ў становішчы зусім ня рабскім. Склалае становішча з часам пачало зьдзіўляць і саміх персаў. Азіраючыся навокал, яны пераставалі разумець: хто ж каго заваяваў. Персы заваявалі Ерусалім, ці габрэі захапілі Вавілон? Як звычайна ў падобных сітуацыях, апошнім інстытутам улады, які ўсьведамляе пагрозу нацыянальным інтарэсам і спрабуе іх адстойваць, аказваюцца «сілавыя структуры». І вось падобна Кручкову, які дакладаў Гарбачову аб «агентах уплыву», персідскі міністр абароны генерал Аман ідзе да цара Ксеркса (падзеі адбываюцца каля 480 г. да Раства Хрыстова) і дзеліцца сваімі сумнымі назіраньнямі.

Як толькі што было адзначана, часы былі яшчэ далёка не евангельскія, а норавы — зусім не хрысьціянскія. Рэакцыя Ксеркса была рашуча-паганскай: вынішчыць ўсіх габрэяў. Аб задуме Ксеркса дазнаецца яго жонка царыца Эсьфір. Цар ня ведае пра яе нацыянальнасьць. І вось, у хвіліну захапленьняў і абяцаньняў, Эсьфір выцягвае з мужа прызнаньні ды абяцаньні: ты любіш мяне? значыць, ты любіш тых, каго я кахаю? значыць, ты любіш мой народ? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць мяне? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць маіх сяброў і сваякоў? значыць, ты ненавідзіш ненавісьнікаў майго народу? Дык дай волю сваёй нянавісьці! Знішчы маіх ворагаў, якіх ты лічыш і сваімі ворагамі!

І Ксеркс, які без асаблівых роздумаў адказаў згодай на ўсе гэтыя пытаньні, цяпер са зьдзіўленьнем адкрывае, што ён пагадзіўся зьнішчыць не ненавісных яму габрэяў, а ўсіх іхных ворагаў…

У выніку ў дзень 13 Адара (гэты дзень габрэйскага календара прыпадае на канец лютага — пачатак сакавіка) ва ўсе гарады імперыі прыходзіць царскі загад. Рыхтавалася-та ўсё да зьбіцьця габрэяў, а ганцы прывезьлі цалкам іншы ўказ. Апынулася, што цар дазволіў Эсьфіры і яе стрыечнаму брату і выхавальніку Мардахаю скласьці ўказ аб маючых адбыцца пагромах: «І пакліканыя былі царскія пісцы, і напісана было ўсё так, як загадаў Мардахэй да правіцеляў 127 абласьцей ад імя цара — пра тое, што цар дазваляе юдэям, якія знаходзяцца ў кожным горадзе, сабрацца і стаць на абарону жыцьця свайго, вынішчыць, забіць і загубіць усіх моцных у народзе і ў вобласьці, якія ў варожасьці зь імі, дзяцей і жонак, і маёмасьць іх зрабаваць» (Есф. 8,8 -11).

І на працягу двух дзён «усе князі ў абласьцях, і сатрапы, і выканаўцы спраў царскіх падтрымлівалі юдэяў. І зьбівалі юдэі ўсіх ворагаў сваіх, і нішчылі, і паступалі з ворагі па сваёй волі» (Есф. 9,3-5). Аман быў павешаны зь 10-ю ягонымі дзецьмі. Усяго было зьнішчана 75.000 персаў — эліта краіны. Усе, хто мог быць канкурэнтамі габрэям. У выніку лёс персідскай імперыі быў перадвызначаны…

Як можна праз тысячагоддзі арыйскім народам сьвяткаваць падзеі таго дня? Ці ёсьць іншы народ на зямлі, які з радасьцю сьвяткуе дзень масавых забойстваў? Я разумею сьвята ў гонар ваеннай перамогі. Гэта было адкрытае і рызыкоўнае сутыкненьне, і дзень перамогі — гэта сумленнае сьвята. Але як сьвяткаваць дзень пагрому? Як сьвяткаваць дзень забойства тысяч дзяцей? І як можна пісаць пра «вясёлае сьвята Пурым»?

А між тым, сьвята гэтае вельмі вясёлае. Гэта адзіны дзень, у які цьвярозы і педантычны Талмуд загадвае напівацца: «У абед ядуць сьвяточную трапезу і п’юць алкагольныя напоі пакуль не перастаюць адрозьніваць паміж словамі «пракляты Аман» і «дабраславёны Мардахэй» (Сідур. Брама малітвы на будні, Суботу і Сьвяты. Пераклад … Пінхаса Палонскага. Ерусалім-Масква, 1993, с. 664). Святочная трапеза ўключае ў сябе піражкі з паэтычнай назвай «вушы Амана» (Габрэйская Энцыклапедыя. т. 13, ст. 126). Такая мілая сямейная сцэна: бацька, які не адрознівае ўжо Амана ад Мардахэя, прапануе сыночку: «мілы, ці ня хочаш яшчэ паесьці плоці нашага ворага?».

І гэтае сьвята шануецца як найвялікшае. Сярод талмудысцкіх мудрацоў «існуе нават меркаваньне, што калі ўсе кнігі прарокаў і агіёграфаў будуць забытыя, кніга Эсьфір усё-ткі не забудзецца, а сьвята Пурым не перастануць выконваць» (там жа, ст. 124).

Дык ці беспадстаўным ёсьць меркаваньне, што ў сьвядомасьці габрэйскіх лідэраў Інтэрнацыяналу, якія ўчынілі разьню ў праваслаўнай Расеі, жаночы рэвалюцыйны рух асацыяваўся менавіта зь імем Эсьфіры, а 8 сакавіка было абрана імі ў сілу звычкі сьвяткаваць у гэтыя дні сямейнае сьвята Пурым?

Падзеі Пурыму нагадваюць менавіта, як трэба паступаць з ворагамі. У гэтым і заключаецца жудаснасьць гэтага «вясёлага сьвята»: з пакаленьня ў пакаленьне яно прайгравае мадэль абыходжаньня з тымі, каго габрэі аднойчы палічаць сваім ворагам.

Цяпер нам засталося толькі ўспомніць, што прыход Інтэрнацыяналу да ўлады ў Расеі быў зьвязаны зь пераменай календара, і спытаць: а калі ж сьвяткаваўся дзень, які цяпер завецца «8-м сакавіка» у рэвалюцыйных гуртках перадрэвалюцыйнай Расеі? Аказваецца, 8-е сакавіка па новым стылі — гэта 23 лютага па старым. Вось і адгадка — чаму «мужчынскі» дзень і «жаночы» так недалёка адзін ад аднаго. Калі еўрапейскія браты па Інтэрнацыянале адзначалі «8 сакавіка», у Расеі гэты дзень зваўся… 23-м лютага. Таму ў перадрэвалюцыйныя гады партыйцы і тыя, хто ім спачувалі, абвыклі лічыць сьвяточным днём 23 лютага. Затым каляндар зьмянілі, але застаўся рэфлекс сьвяткаваць нешта рэвалюцыйнае 23 лютага. Дата была. У прынцыпе (улічваючы плаваючы характар Пурым), гэтая дата нічым ня горшая і ня лепшая за 8 сакавіка. Але трэба было знайсьці й для яе прыкрыцьцё. Праз некалькі гадоў адпаведны міф быў створаны: «Дзень Чырвонай Арміі». Нібы памяць аб першай бітве і першай перамозе.

Але гэта — міф. 23 лютага 1918 г. не было яшчэ Чырвонай Арміі й не было яе перамог. Газеты канца лютага 1918 г. не ўтрымліваюць ніякіх пераможных рэляцый. І лютаўскія газеты 1919 года не радуюцца з нагоды першай гадавіны «вялікай перамогі». Толькі ў 1922 годзе дзень 23 лютага быў абвешчаны Днём Чырвонай Арміі. Аднак, вось што цікава — яшчэ за год да 23 лютага 1918 года «Праўда» піша аб тым, што 23 лютага зьяўляецца сьвяточным днём: «Задоўга да вайны пралетарскі Інтэрнацыянал прызначыў 23 лютага днём міжнароднага жаночага свята» (Вялікі дзень // Праўда, 7 сакавіка 1917 г.; падрабязна пра гэта гл. М. Сідлін. Чырвоны падарунак да Міжнароднага жаночага дню 23 лютага // Незалежная газета, 22.2.1997).

Зрэшты, прыдумаць прыкрыцьцё для адзначэньня 23 Лютага трэ было яшчэ і таму, што менавіта 23 лютага 1917 года пачалася «Лютаўская рэвалюцыя». Паколькі бальшавікі ня гралі ў ёй вядучай ролі, але ўсё ж прынялі яе, віталі і ўнесьлі ў свае сьвятцы, то трэба было дню «зьвяржэньня самадзяржаўя» (захаваўшы яго сьвяточнасьць) даць іншую назву. Вось гэты дзень і стаў «днём Чырвонай Арміі».

Так традыцыя сьвяткаваньня Пурыма прывяла да ўсталяваньня жаночага сьвята 8 сакавіка. І так падзеньне расейскай імперыі «супала» з разгромам імперыі Персідскай.

І яшчэ: адзіная ваенная падзея, якая адбылася 23.2.1918 — гэта рашэньне ЦВК Саўнаркаму аб прыняцьці умоў «Брэсцкага міру». Гэта — дзень капітуляцыі Расеі ў Першай сусьветнай вайне. Капітуляцыі па волі Інтэрнацыяналу, які ператварыў «вайну імперыялістычную (дакладней — айчынную) у вайну грамадзянскую».

Такім чынам, усё наадварот: цяжка знайсьці больш ганебны дзень у ваеннай гісторыі Расеі, у тым ліку — Савецкай Расеі. І тое, што сёньня гэты дзень называюць «Днём абаронцаў Айчыны» — гэта яшчэ адна кпіна.

Таму мы асабліва зьвяртаемся да маладых людзей: падумайце, ці варта віншаваць са сьвятам разні вашу маму ці каханую дзяўчыну? Можа, усё ж варта лепш ставіцца да жанчын?…”

Аўтарскі артыкул, які выстаўлены ніжэй, мы падаем з нагоды таго, што ў Беларусі па-ранейшаму працягваецца адзначэньне бальшавіцка-сіянісцкіх сьвятаў, а таксама ў знак салідарнасьці з народамі Каўказу, якія, як і беларуска-літвінскі народ, працягваюць змагацца за сваю незалежнасьць ад расейскай імперыі (падаецца паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/02/23/79495.shtml).

Рэдакцыя.

23 лютага 1944 крамлёўскім рэжымам было зьдзейсьнена жахлівае злачынства супраць чалавечнасьці. Чачэнскі народ, як і некаторыя іншыя народы савецкай імперыі, быў пагалоўна дэпартаваны ў Сібір. У лютыя лютаўскія маразы сотні тысяч чалавек былі пагружаныя ў быдлячыя таварнякі й адпраўленыя на сьмерць у стэпы Казахстана.

Дэпартацыя была патлумачана Сталінам тым, што чачэнцы «… далучыліся добраахвотна да арганізаваных немцамі фармаваньняў і выступілі са зброяй у руках супраць Чырвонай Арміі…».

Між тым: «Перш, чым падводзіць заднім лікам абгрунтаваньне пад сталінскія рашэньні, у выніку якіх загінулі сотні тысяч бязьвінных людзей, нядрэнна было б зазірнуць у карты ваенных дзеяньняў на Каўказе ў 1942-44 гадах і ўбачыць, што тэрыторыя Чачэна-Інгушэціі наогул не была акупаваная — ужо толькі з-за гэтага не магло быць масавага супрацоўніцтва з немцамі» (А.Аўтарханаў. Забойства чачэна-інгушскага народу. М., 1991, стр.3-5).

Прычыны былі зусім іншыя. Як адзначаў той жа Аўтарханаў, прычыны зьнішчэньня горцаў былі ў наступным:

«- Сталая і бесьперапынная барацьба за нацыянальную незалежнасьць чачэнцаў і горцаў Каўказу. Фактычнае непрызнаньне імі дэспатычнай сістэмы савецкага каланіяльнага рэжыму;

- Жаданьне Масквы засьцерагчы Каўказ як тыл у будучых сутыкненьнях з Захадам ад непазьбежнага ўнутранага агульнакаўказскага нацыянальнага фронту супраць савецкай метраполіі;

- Жаданьне ня толькі трымаць Каўказ, як стратэгічную базу, па-за межамі ўнутранай небясьпекі й уразьлівасьці, але ператварыць яго ў надзейны плацдарм для будучай экспансіі супраць Турцыі, Ірана, Пакістана й Індыі.

Такія не дэклараваныя, а бясспрэчныя матывы, якімі кіруюцца крамлёўскія ўладары ў сваёй палітыцы зьнішчэньня каўказскіх народаў. Першай ахвярай гэтай ваўчынай палітыкі й стаў адзін мільён горцаў — чачэнцы, інгушы, карачаеўцы, балкарцы…» (там жа стр. 66).

Дэпартацыя пачалася ў 5⁰⁰ раніцы 23 лютага 1944 года. Сталін асабіста сачыў за ходам высяленьня чачэнцаў і інгушоў. На яго імя Берыя дасылаў сакрэтныя тэлеграмы.

«Дзяржаўны Камітэт Абароны, Таварышу Сталіну. З 23 па 29 лютага выселеныя і пагружаныя ў чыгуначныя эшалоны 478.479 чалавек, у тым ліку 91.250 інгушоў. Пагружана 177 эшалонаў, зь якіх 157 эшалонаў ужо адпраўленыя да месца новага селішча… Зь некаторых пунктаў высакагорнага Галанчожскага раёна заставаліся нявывезенымі 6000 чачэнцаў з-за вялікага сьнегападу і бездарожжа, вываз і пагрузка якіх будзе скончаная ў 2 дні… За час правядзеньня аперацыі арыштавана 1016 антысавецкіх элементаў зь ліку чачэнцаў і інгушоў. Берыя, 1944/03/01″

«Дзяржаўны Камітэт Абароны, Таварышу Сталіну. У правядзеньні аперацыі прымалі ўдзел 19 тысяч афіцэраў і байцоў НКВД (ня лічачы больш за 100 тысяч вайскоўцаў, зьнятых з фронту. — Аўт.), сьцягнутыя з розных абласьцей, значная частка якіх да гэтага ўдзельнічала ў аперацыях па высяленьні карачаеўцаў і калмыкаў, і, акрамя таго, будуць удзельнічаць у маючай адбыцца аперацыі па высяленьні балкарцаў… У выніку праведзеных трох аперацый выселеныя ва ўсходнія раёны СССР 650.000 чачэнцаў, інгушоў, калмыкаў і карачаеўцаў.
Берыя, 1944/03/01″  (гл. «Пытанні гісторыі», № 7, 1990, стар. 146-148).

6000 нявыселеных з-за «сьнегападу і бездарожжа» чачэнцаў былі расстраляныя, спаленыя, патопленыя ў возеры Галанчож. Жыўцом у ауле Хайбах Галанчожскага раёна спалілі больш за 700 чалавек, сярод якіх пераважная большасьць былі хворыя, старыя, жанчыны, дзеці.

Перавозка ў бітком набітых наскрозь прамерзлых таварных вагонах, якая доўжылася 3-4 тыдні, прывяла да таго, што на шляху руху ад сыпнога тыфу, голаду і холаду загінулі дзясяткі тысяч няшчасных — пераважна дзяцей (яны складалі палову ўсіх перавозімых), хворых і старых. Целы памерлых не дазвалялі хаваць, і таму іх даводзілася везьці з сабой.

На новых месцах перасяленцы апынуліся бяз сродкаў да існаваньня і жыльля, з-за чаго людзі таксама паміралі (толькі ў першыя месяцы дэпартацыі чачэнцаў загінула каля 200 тыс. чалавек, ня лічачы памерлых у дарозе).

Тым часам у дамы дэпартаваных чачэнцаў (і іншых народаў) засяляліся мігранты зь іншых месцаў. На землях чачэнцаў й інгушоў, напрыклад, па дадзеных на верасень 1956 г. пражывала больш за 200 тысяч завербаваных з Цэнтральнай Расіі, Дагестана ды іншых рэгіёнаў.

А вось яшчэ сьведчаньне. Чытаем артыкул у Грозьненская газеце «Рэспубліка», № 17, за 1994 г.:

«У лютым 1944 г. у маленькім горным паселішчы Чачэна-Інгушэціі войскамі НКВД былі зажыва спаленыя некалькі соцень мірных жыхароў…

У ноч на 27 лютага 1944 г. у гарах выпаў сьнег, які ўскладніў і без таго цяжкі шлях у высакагорныя селішчы для войскаў, якія выконвалі «сьпецыяльнае заданьне» савецкага ўраду. Амаль паўмільённае насельніцтва раўніннай часткі рэспублікі было сагнанае на чыгуначныя станцыі, пагружанае ў вагоны і адпраўленае на верную пагібель у далёкія Казахстан ды Сярэднюю Азію.

У гарах, куды не маглі дабрацца «студэбекеры», заставаліся людзі ў старажытных каменных саклях, якія нічога ня ведалі аб падзеях на раўніне. Як быць зь імі? Адпраўляць з новымі эшалонамі? Гэта зьвязана зь вялізнымі цяжкасьцямі. Акрамя таго, ужо зрабілі справаздачу аб пасьпяховым выкананьні заданьня. Частку здаровага насельніцтва вырашылі сагнаць уніз і адправіць усьлед за іншымі. Тых, хто застаўся, хто ня мог спусціцца самастойна — хворых, дзяцей, састарэлых – вырашылі… спаліць.

Праз некалькі дзён калоны войскаў рушылі ў горы. Тых, хто застаўся, з усіх хутароў Нашхоеўскай акругі сабралі ў паселішчы Хайбах пад падставай фармаваньня транспартнай калоны для далейшага адпраўленьня на раўніну. Людзей, якія патаналі ў сьнезе, сабралі ў стайні калгаса імя Лаўрэнція Берыі, якую папярэдне абклалі сенам і саломай, «каб да падыходу вазоў з коньмі людзі ня мерзлі».

Разам з хворымі, дзецьмі ды старымі прыйшлі й дарослыя — маладыя людзі не пажадалі пакідаць блізкіх. Калі ўсе сабраліся (чачэнцаў аказалася больш за 700 чалавек), вароты стайні надзейна зачынілі. Начальнік Далёкаўсходняга краявога кіраўніцтва НКВД палкоўнік Гвішыяні, які ўзначальваў аперацыю, скамандаваў: “… падпаліць!”

Абкладзеная з усіх бакоў калгасная стайня імгненна ўспыхнула. Калі яна апынулася ў абдымках полымя, вялізныя вароты ўпалі пад націскам людзей, і звар’яцелы натоўп хлынуў вонкі. Жудасныя крыкі дзяцей, стогны, жах, бачны на тварах тых, хто ўжо пасьпеў выскачыць з попелу, падпаленыя жывыя людзі, на якіх распаўзаецца скура. Гвішыяні скамандаваў: «Агонь!». З сотняў ствалоў раздаліся аўтаматныя чэргі. Тыя, хто бег наперадзе, падалі пад градам куль, засланяючы сабой выхад. Літаральна праз некалькі секунд утварылася гара трупаў, якая не дазволіла нікому выйсьці. Ніводзін ня выратаваўся…

Хатынь, Лідзіцэ… Да гэтых сумных назваў варта дадаць чачэнскі аул Хайбах, якога ўжо няма на мапах».

Садыст Гвішыяні за гэтае злачынства быў прадстаўлены Берыяй да ўрадавай узнагароды і падвышаны ў званьні — стаў генералам. А Сталін «за пасьпяховае выкананьне важнага ўрадавага заданьня на Паўночным Каўказе» ўсім ўдзельнікам аперацыі «Горы» аб’явіў падзяку…

Крамлёўскі рэжым па гэты дзень крывадушна адзначае памяць ахвяр Хатыні (Беларусь), дзе ў агні загінула 149 мірных жыхароў, аднак маўчыць аб сваім жахлівым злачынстве ў Хайбахе. Маўчыць і працягвае генацыд чачэнскага народу, пачаты яшчэ царскай Расіяй.

PS.

Па даных гісторыкаў, агульная колькасьць страт чачэнскай нацыі ў перыяд дэпартацыі з 1944 па 1957 гады склала 50% ад колькасьці народу. Страты чачэнцаў з 1994 па 2004 год склалі каля 30% ад колькасьці народу.

Асноўная частка матэрыяла, які мы падаем ніжэй, першапачаткова з’явілася тут: http://www.svaboda.org/content/article/2155364.html.  Мы паўторна выстаўляем яе на нашым сайце, каб папоўніць прыклады ўладнага варварства (зьлева на фота — Памятны камень, усталяваны на месцы Аршанскай бітвы).

Рэдакцыя.

Традыцыя праводзіць бардаўскі фэст у гонар гістарычнай бітвы пад Воршай, якая адбылася 8 верасьня 1514 году (гл. унізе фота карціны “Бітва пад Воршай”), была запачаткаваная ў 1992 годзе.

Імпрэза праходзіла на тым самым Крапівенскім полі, дзе войска ВКЛ перамагло войска Маскоўскага Княства. У асобныя гады колькасьць слухачоў складала некалькі соцень чалавек.

Сёлетні фэст, які на гэты раз было вырашана праводзіць у нядзелю 11 верасьня, міліцыянты практычна сарвалі. Яны перакрылі пад’езды да Крапівенскага поля, не дазваляючы праехаць да вёскі Гацькаўшчына, дзе звычайна адбывалася імпрэза. А затым пачалі затрымліваць усіх, хто ішоў пешкі ў кірунку да альтэрнатыўнага месца, абранага непадалёк.

Сталы наведнік штогадовых фэстаў, мастак Алесь Пушкін на месца сустрэчы ня трапіў — яго двойчы забіралі ў пастарунак. Першы раз гэта адбылося на аршанскім вакзале. Пушкін расказаў, што на ягоных вачох больш за дзясятак людзей, якія прыехалі на фэст зь Менску, міліцыянты пад прымусам садзілі ў цягнік і адпраўлялі дадому. У яго самога праверылі дакументы і адпусьцілі, таму ён вырашыў адправіцца на імпрэзу зноў. Але быў затрыманы яшчэ раз і выйшаў з пастарунку толькі каля 12-й гадзіны ночы.

Патэнцыйны кандыдат на прэзідэнцкую пасаду ад Партыі БНФ Рыгор Кастусёў мусіў правесьці каля дзьвюх гадзін у Дубровенскім РАУС. Па дарозе на фэст яго машыну некалькі разоў спынялі супрацоўнікі ДАІ, аглядалі салон, правяралі нумары, і пасьля трэцяй такой праверкі міліцыянты забралі ў Кастусёва дакументы і загадалі ехаць у пастарунак. Падставаў затрыманьня міліцыянты не паведамілі, але загадалі даць тлумачэньні, куды і адкуль палітык ехаў. Спадар Кастусёў адмовіўся даваць любыя тлумачэньні, пакуль невядомыя прычыны затрыманьня. Тады ў пастарунак выклікалі супрацоўніка ДАІ, які вынес Рыгору Кастусёву пісьмовае папярэджаньне за парушэньне правілаў дарожнага руху – за фіранкі на вокнах, хаця ў часе руху яны былі рассунутыя. Спадар Кастусёў напісаў скаргу на дзеяньні міліцыянтаў, якія відавочна зацягвалі час, каб проста не пусьціць палітыка на фэст: заканадаўства дазваляе складаць пратаколы на парушальнікаў дарожнага руху на месцы затрыманьня, а не трымаць людзей у пастарунку гадзінамі і без усякіх тлумачэньняў.

У Аршанскім РАУС мусілі правесьці некалькі гадзінаў шасьцёра аршанцаў, якія ішлі на фэст пехам. Сярод затрыманых быў вядомы бард Андрэй Мельнікаў. Ва ўсіх затрыманых міліцыянты праверылі дакумэнты, перапісалі асабістыя дадзеныя і адпусьцілі, калі ўжо зусім зьвечарэла. Дабірацца за 17 кіламетраў ад Воршы і шукаць у цемры тых, каму пашчасьціла прарвацца скрозь міліцэйскія кардоны, яны ўжо ня сталі. Толькі ўраньні Андрэй Мельнікаў выправіўся на альтэрнатыўнае месца, якое абралі аматары бардаўскай песьні для таго, каб сабрацца разам. Яго сустрэлі з дзясятак чалавек, для якіх ён і зладзіў невялічкі канцэрт.

Як апавёў яшчэ адзін сталы наведнік і па сутнасьці заснавальнік фэсту “Аршанская бітва” Юры Копцік, уначы каля сяброўскага вогнішча сабраліся ўсяго каля 15-ці чалавек. А першай ночы іх адшукалі міліцыянты на чале з начальнікам Аршанскага райаддзелу міліцыі спадаром Міхайлавым. Ва ўсіх прысутных праверылі дакументы і перапісалі адрасы, аднак затрымліваць ня сталі – хутчэй за ўсё таму, што не змаглі б падагнаць да гэтага месца службовыя машыны. Яшчэ адну групу моладзі – зь сямі чалавек – міліцыянты адшукаць не здолелі.

Нагадаем, што міліцэйскія “разгоны” ўдзельнікаў фэсту пачаліся з 2007-га году. Да таго часу беларускія барды і слухачы зьбіраліся ў першыя выходныя верасьня без асаблівых перашкодаў – адно што ў асобныя гады міліцыянты ўсю ноч дзяжурылі наводдаль.

P.S.

Вось так сёньня выглядае Крапівенскае поле — поле знакамітай бітвы. Так цяперцы спрабуюць змагацца з нашай славутай гісторыя.

Памятны крыж Героям Аршанскай Перамогі, ікона Аршанскай Маці Божай і знакаміты беларускі бард Андрэй Мельнікаў.

Гэтага выбітнага беларуса — на шчасьце, усё яшчэ нашага сучасьніка — ведаюць асабіста многія беларусы. У тым ліку і гарадзенцы, у тым ліку і мы. Ён прыязджаў у пачатку 1990-х ў Беларусь, быў і ў Гародні. Яшчэ больш беларусаў ведаюць пра яго з кніг, артыкулаў, радыёперадач, зь сеціва. Сапраўды, з нашых сучасьнікаў нароўні зь ім па сваёй грамадскай значнасьці быў бадай што Васіль Быкаў.

Барыс Кіт нарадзіўся ў 1910 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў беларускай сям’і. Бачыў абедзьве рэвалюцыі. Пасьля кастрычніцкага перавароту ягоны бацька, ратуючыся, перавёз сям’ю ў вёску Агароднікі Карэліцкага раёну. Пазьней Барыс Кіт скончыў Віленскі ўніверсітэт імя Стэфана Баторыя, выкладаў матэматыку і быў дырэктарам Віленскай беларускай гімназіі, затым Наваградскай гімназіі. За беларускую дзейнасьць перасьледаваўся ўладамі Польшчы, СССР, нацысцкай Нямеччыны (пад час Другой сусьветнай вайны ледзь ня быў расстраляны немцамі). Каб ня быць зьнішчаным бальшавікамі, у канцы вайны эміграваў у Нямеччыну, а ў 1948 годзе — у ЗША. Там працаваў у розных кампаніях, удзельнічаў у амерыканскіх праектах палётаў у космас, у тым ліку на Месяц, дасьледаваў касьмічныя праграмы СССР. Прафесар, доктар філасофіі ў галіне матэматыкі, акадэмік Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі, шмат якіх іншых міжнародных і нацыянальных акадэмій.

Лідзія Савік - аўтарка кніг пра Барыса Кіта «Вяртаньне» і «Космас беларуса» — сьцьвярджае, што больш за ўсё яе ўражвае Кіт-настаўнік, педагог, асьветнік: «Ён заўсёды імкнуўся вучыць дзяцей. Нават калі ён займаўся амерыканскімі касьмічнымі дасьледаваньнямі, ён працягваў працаваць у Вашынгтонскім Мэрылэндзкім унівэрсытэце, выкладаў матэматыку - гэта яго любімы прадмет. На радзіму ён прыехаў у 1992 годзе з ідэяй заснаваць беларускі нацыянальны ўніверсітэт па тыпу Оксфарда ці Кембрыджа. Нават распрацаваў праграму гэтага ўніверсітэту, з запрашэньнем замежных вучоных. Мы ўсе тады марылі, што будзе адкрыты такі ўніверсітэт. Ён ужо і спонсараў пачаў шукаць для такога ўніверсітэту, і знайшоў бы іх… Але ўлада перамянілася. Пасьля таго, як у нас зьмянілася ўсё для беларускай справы ў горшы бок, ён на Беларусь больш не прыяжджаў. Але пачаў рабіць усё магчымае для радзімы: ён заснаваў прэмію для навукоўцаў імя Барыса Кіта, дапамагаў у выданьні кніг, многія нашы студэнты езьдзілі на стажыроўку, ён быў спонсарам рабочай нямецка-беларускай групы, заснаванай пры ўніверсітэце Бэрліну«. І яна ж дадае: «Гэта чалавек-эпоха. Цэлае стагодзьдзе чалавек пражыў і зрабіў столькі, колькі, можа, ня зробяць многія іншыя ўніверсітэты ці ўстановы».

У сваю чаргу Радзім Гарэцкі, які пазнаёміўся са спадаром Барысам, калі той прыяжджаў на Бацькаўшчыну, сьцьвярджае, што Барыс Кіт яму сам казаў, што яго жыцьцёвае крэда — «Усё, што я рабіў у жыцьці, я рабіў для радзімы і яе славы«.

Спадар Барыс адзначыў стогадовы юбілей разам зь сям’ёй, жонкай Тамарай Казевіч, сынам Віктарам і іншымі сваякамі, якія прыехалі да яго з Амерыкі ў Нямеччыну, дзе ён апошнім часам жыве, у Франфуркце-на-Майне.

Учора, 6 красавіка, у Менску ў перапоўненай зале Палаца мастацтваў прайшла вечарына, прысьвечаня 100-годдзю Барыса Кіта.

Рэдакцыя сайта Нашазямля.орг і аргкамітэт БДР далучаюцца да ўсіх, хто жадае спадару Барысу Кіту здароўя, яшчэ многіх гадоў жыцьця і  радасьці ад посьпехаў блізкіх, ад прыемных зьвестак зь Беларусі. Жадаем спадару Барысу дажыць, як мінімум, да таго часу, калі ён пабачыць перамогу сапраўднай беларускай дэмакратыі на яго Бацькаўшчыне!

P.S.

Усе, хто жадае паглядзець кароткае відэа з Барысам Кітам, можа зрабіць гэта па наступным адрасе: http://www.svaboda.org/content/article/2003011.html

Пра вынікі гэтай сустрэчы, якая адбылася 27 сакавіка ў Менску каля помніка Купалу, можна было паведаміць і раней, але не хацелася перарываць серыю папярэдніх матэрыялаў. Выдзелім галоўнае: сустрэча адбылася. Людзей было ня больш, чым у мінулы раз. Затое прыйшлі новыя аўтарытэтныя ў беларускім дэмакратычным асяродку асобы. Паколькі на гэты раз было прынята рашэньне прысутных не фатаграфаваць, мы фота не падаем. Аднак можам сказаць, што былі прадпрымальнікі, прадстаўнікі творчай, тэхнічнай і навуковай інтэлігенцыі. Студэнтаў, якія былі летась, на гэты раз, на жаль, не было.

Надвор’е ў Менску на гэты раз было цудоўным і таму атрымалася спакойна паразмаўляць пра нашы беларускія праблемы больш за дзьве гадзіны.

Прападак абмеркаваньня ўключаў тры пункты:

1. Аб нашым удзеле ў будучай прэзідэнцкай кампаніі.

2. Аб працы сайта «Нашазямля.орг».

3. Рознае.

Галоўным было першае пытаньне. Пра яго і паінфармуем.

На сустрэчы было адзначана, што нашай асаблівасьцю (і працы сайта, і будучага Беларускага Дэмакратычнага Руху) зьяўляецца тое, што мы дакладна сфармулявалі той крытэр, на падставе якога маем магчымасьць вынікова працаваць у ідэалагічнай прасторы, а таксама ў любой сітуацыі абіраць аптымальную палітычную тактыку.

Крытэр завецца… АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ БЕЛАРУСКА-ЛІТВІНСКАГА НАРОДУ.

Гэта ня проста нейкія жаданьні, мары ад імя нашага народу. Гэта тое, што мы, як беларусы-літвіны, маем права і павінны мець (!) на сваёй уласнай зямлі. Але пры гэтым адначасна і тое, што не пярэчыць прагрэсіўнаму разьвіцьцю ўсёй людскай цывілізацыі, што падпарадкаванае, абмежаванае апошнім, што не заходзіць на тэрыторыю іншых народаў, не ўціскае іх правы, што дазваляе жыць у гармоніі з вонкавым асяроддзем…

Аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу ўключаюць і беларускую этнічную тэрыторыю (усю!), на якой мы маем права мець сваю Дзяржаву; і такую дэмаграфічную палітыку ў гэтай дзяржаве, якая б не дазваляла пагаршаць беларускі генафонд; і эканоміку, фінансы, уласнасьць пераважна ў руках беларусаў; і ўсё інфармацыйнае, культурнае, навукова-адукацыйнае асяроддзе ў імя прагрэсіўнай будучыні нашага народу, і такую сістэму палітычнай улады, якая б служыла аб’ектыўным інтарэсам беларусаў-літвінаў, і г.д.

Кожны сябра будучага Беларускага Дэмакратычнага Руху мусіць арыентавацца на тое, каб дасягаць свае асабістыя мэты апасяродвакавана праз зьдзяйсьненьне аб’ектыўных інтарэсаў усяго беларускага народу.

Выкарыстаньне дадзенага крытэра ў ідэалагічных спрэчках дазваляе адрозьніваць сваіх ад чужых, а ў палітычнай практыцы — вызначаць тую сілу і тых асоб, на якіх варта арыентавацца беларусам.

Такім чынам, практычнае выкарыстаньне паняцьця «аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу» становіцца грунтам для ідэалагічнай і палітычнай практыкі.

У час размовы фармуляваньне такога паняцьця было прызнанае значным дасягненьнем і шляхам кансэнсусу было дамоўлена, што ўсе прыхільнікі Беларускага Дэмакратычнага Руху будуць імкнуцца ўсяляк пашыраць выкарыстаньне паняцьця «аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу» ў ідэалагічнай і грамадска-палітычнай дзейнасьці.  Гэтае паняцьце — толькі вымаўленае ці напісанае — ужо пачынае канструктыўна дзейнічаць само па сабе.

У прэзідэнцкай выбарчай кампаніі, якая ўжо фактычна пачалася, мы, такім чынам, маем магчымасьць быць са сваім крытэрам ісьціны.

Гэта было пра зыходны фон. Цяпер пераходзім да канкрэтных пытаньняў, зьвязаных з нашым удзелам у будучай прэзідэнцкай кампаніі.

Першае пытаньне, па якім было прынята рашэньне, гучала так: «Ці маем мы, як зародак арганізацыі, пакліканай адстойваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, рэсурсы, каб самастойна ўдзельнічаць у бліжэйшай выбарчай кампаніі?»

Адказ быў адмоўным: «Не, у нас яшчэ замала сіл і сродкаў, каб самастойна сабраць больш за 100.000 подпісаў, забясьпечыўшы зьяўленьне на тэлеэкране нашага кандыдата»…

Другое пытаньне: «Ці ёсьць сёньня сярод апазіцыйных кандыдатаў тыя сілы, у прэзідэнцкую кампанію якіх мы маглі б безумоўна ўключыцца, паколькі ведаем, што яны — гэтыя сілы (людзі) — нацэлены выключна на адстойваньне аб’ектыўных інтарэсаў беларуска-літвінскага народу?»

Перабраўшы вядомых прэтэндэнтаў, якія заявілі пра сваё жаданьне ўдзельнічаць у будучых выбарах, і людзей, якія пры пэўных умовах маглі б уключыцца ў кампанію, мы таксама атрымалі адмоўны вынік. На жаль, мы ня можам давяраць у гэтым пытаньні ня толькі, напрыклад, Мілінкевічу, але і нават Пазьняку…

У выніку, па другім пытаньні было прынятае наступнае рашэньне: «Паколькі ў будучай прэзідэнцкай кампаніі пакуль мы ня бачым ніводнага чалавека, які б быў арыентаваны выключна на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, мы ў такой кампаніі (калі сітуацыя не памяняецца) ўдзельнічаць ня будзем. Мы яе ня столькі байкатуем, колькі ігнаруем. Да такой жа паставы заклікаем й іншых»…

Трэцяе пытаньне. Але за бліжэйшыя паўгады многае можа памяняцца. На такі выпадак быў прыняты трэці пункт: «Калі ў час кампаніі зьявіцца чалавек, які дастаткова пераканаўча заявіць (пакінуўшы, напрыклад, адпаведны дакумент на нашым сайце), што мэтай яго жаданьня стаць прэзідэнтам Беларусі ёсьць імкненьне да зьдзяйсьненьня менавіта аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу, што ён прымае асноўныя палажэньні Беларускай дактрыны, якая фармуецца на нашым сайце і якая будзе ўдасканаленая да восені, згодны з тымі падыходамі, якія выкладзены ў артыкуле «Кірунак — гуманістычны прагрэс (частка 3)» (адрас: nashaziamlia.org/2009/08/27/2678), што ён зьбіраецца прапагандаваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу ў час сваёй кампаніі, тады мы можам перагледзець рашэньне №2 і ўключыцца ў кампанію адпаведнага кандыдата«.

Для гэтага ў нас ужо ёсьць невялікі людскі й інфармацыйны патэнцыял. Г.зн., што тыя, скажам, 5-10 тысяч подпісаў, якія прыхільнікі Беларускага Дэмакратычнага Руху могуць дапамагчы сабраць, могуць камусьці якраз хапіць/не хапіць, каб стаць/ня стаць зарэгістраваным кандыдатам у прэзідэнты…

Натуральна, мы ведаем, што 27 студзеня рашэньнем ААН аб’яўлена “Днём памяці ахвяр халакосту”. Мы, як нармальныя людзі, спачуваем габрэйскаму народу, які за час Другой сусьветнай вайны перажыў вялікія пакуты, панес істотныя страты. З гэтай нагоды мы, натуральна, далучаемся да ўсіх тых, хто лічыць, што чалавецтва павінна памятаць пра гэты факт. Аднак справа ў тым, што адзначэньне гэтай даты кожны раз (і на гэты раз таксама – па сутнасьці ўжо сістэматычна) азмрочваецца парай-тройкай “але”.

1.

Першае “але” – гэта тое, што дасёньня няма прызнананьня ААН, напрыклад, аналагічнага “Дню памяці ахвяр халакосту беларусаў”. Усім сьпецыялістам, якія бесстаронна вывучалі падзеі Другой сусьветнай вайны, вядома, што беларускі народ панес у ёй страты НЯ МЕНШЫЯ, чым народ габрэйскі, як у абсалютных, так і ў адносных лічбах! Адсутнасьць, у тым ліку, Дню памяці ахвяр генацыду беларусаў-літвінаў на фоне сусьветнага адзначэньня “Дню памяці ахвяр халакосту” зьяўляецца ўскосным, але відавочным і ўсё больш абуральным доказам таго, што нейкія сілы і ў наш час працягваюць дзяліць народы на розныя гатункі, з-за чаго блізкія па маштабах пакуты і страты розных народаў чамусьці ацэньваюцца… па розных тарыфах.

Калі думаеш пра ўсё гэта, бачыш, як прывід небезвядомага Адольфа пачынае зноў лунаць па-над чалавецтвам. Той рабіў тое ж самае – дзяліў народы на розныя гатункі (толькі з трохі іншым падыходам да іх каштоўнасьці)… Але ж тыя, хто ўпарта дамагаўся аб’яўленьня праз ААН “Дню халакосту”, кляліся, што гэта патрэбна для зьнішчэньня нацызму. На справе ж атрымліваецца, што гэтыя людзі ўсяго толькі… перахоплівалі нацысцкі падыход і штандар.

Дарэчы, мы не прэтэндуем, каб генацыд беларускага народу быў прызнаны важнейшым за халакост. Найвялікшым генацыдам у гісторыі чалавецтва было зьнішчэньне 60 мільёнаў індзейцаў Паўночнай Амерыкі. Вось менавіта Дзень памяці пра гэты генацыд і павінен адзначацца чалавецтвам найгучней.

Другое вялікае “але”, якое азмрочвае шчырае суперажываньне габрэям у Дзень 27 студзеня – гэта ўзурпацыя й інструментальнае выкарыстаньне мінулай трагедыі для дасягненьня злачынных мэт.

Кім? – запытаецеся вы.

Сіяністамі! Кім жа яшчэ?..

І тут мы зноў, і ў каторы раз вымушаны патлумачыць (хаця тлумачылі ўжо шмат разоў — нават адпаведны прынцып Беларускай дактрыны ўжо даўно сфармулявалі – Д пр-п 78), што ўсім людзям варта дакладна адрозьніваць сіянізм (г.зн. габрэйскі шавінізм, нацызм, зарыентаваныя на мэты глабальнага панаваньня сіянакратыі), сіяністаў (г.зн. прыхільнікаў сіянізму – гэтай глабальнай соцыяпаразітнай чалавеканенавісьніцкай ідэалогіі), сіянакратыю (вышэйшую сіяністычную арыстакратыю) ад такіх, напрыклад, сацыяльных груп, зьяў і аб’ектаў нашай рэчаіснасьці, як габрэі (г.зн. людзі габрэйскай нацыянальнасьці), габрэйскі народ, юдаізм, юдэі (г.зн. тыя, хто спавядае юдаізм), Ізраіль, ізраільцяне (г.зн. жыхары Ізраілю). Мы нават плануем некалі напісаць артыкул пад назвай: “Габрэі заклікаюць: “людзі, адрозьнівайце нас ад сіяністаў!” Юдэі ўмаляюць: “людзі, адрозьнівайце і нас ад сіяністаў!”

Ці, сапраўды, ня час пачаць адрозьніваць?

Відаць, час. Больш за тое, такое адрозьненьне ёсьць прынцыповым сродкам змаганьня зь сіянізмам.

Важка разумець таксама, што тыя, хто інструментальна выкарыстоўвае тэму халакосту (звычайна для сваіх злачынных мэт – каб накінуць некаму неіснуючую віну, паралізаваць, дэзарыентаваць, каб зрабіць ціск, атрымаць прывілеі), як правіла, ня маюць да яе ніякага дачыненьня. Мы ў доказ гэтай незаконнай і абуральна-нахабнай узурпацыі прыводзілі дастаткова шмат фактаў (гл. матэрыялы рубрыкі: сіянізм і антысіянізм). На жаль, прыйдзецца паразважаць яшчэ раз…

Але пазьней, бо пачаць прэзентацыю некаторых падзей 27 студзеня г.г. ў сьвеце мы хочам у іншым ключы – больш праз твары, постаці…

2.

Вось, напрыклад, так супала (ці ўсё ж ня проста так супала, а мае істотнае сімбалічнае значэньне?), што ў дзень 27 студзеня аб’явіў аб сваім вылучэньні перадкандыдатам у прэзідэнты Беларусі Алесь Міхалевіч (гл. фота ўнізе справа; паведамленьне тут: www.svaboda.org/content/article/1941429).

З кароткай фармальнай біяграфіі гэтага чалавека вядома наступнае: “Нарадзіўся ў 1975 годзе. Скончыў БДУ па спэцыяльнасьці “паліталёгія”, праходзіў стажыроўкі ў Варшаве і Оксфардзе. Быў заснавальнікам Задзіночаньня беларускіх студэнтаў, доўгі час знаходзіўся ў Партыі БНФ. Выключаны адтуль за парушэньне партыйнай дысцыпліны. Быў дэпутатам Пухавіцкага райсавету. Жанаты, мае дзьвюх дачок” [хто ён па нацыянальнасьці, нам невядома.! – Рэд.].

“Гэта першы беларускі апазыцыянэр, які кінуў выклік дзейнаму прэзыдэнту краіны” [?! – Рэд.], — заявіла ў незразумелым радасным запале Іна Студзінская (www.svaboda.org/content/article/1941429), якая інфармавала пра падзею.

Адкідаючы несур’ёзныя і нецікавыя піяраўскія фанцікі вакол вылучэньня Міхалевіча – нажыўку для дробных журналюшак – зьвернем увагу на істотнае:

- Міхалевіч стаў ці не 16-м (а ня 1-м!), грамадзянінам Беларусі, які аб’явіў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у бліжэйшых прэзідэнцкіх выбарах у якасьці кандыдата ў прэзідэнты Беларусі. Да яго ня толькі аб сваім аналагічным жаданьні аб’явілі, а і рэальна на досыць вялікіх імпрэзах былі вылучаны Баршчэўскі, Статкевіч, Рымашэўскі (гл. тут: nashaziamlia.org/2009/07/09/2417; nashaziamlia.org/2009/07/04/2394; nashaziamlia.org/2009/07/04/2389). Акрамя таго, Міхалевіч стаў трэцім перадкандыдатам (пасьля Баршчэўскага і Статкевіча), хто заявіў, што ён “пойдзе да канца”: “Я ў любым выпадку пайду да канца. Я буду рабіць усё, каб стаць прэзыдэнтам”;

- ні чальцоў каманды, ні праграмы Міхалевіч не прадставіў і не падаў, але запэўніў, што ў яго камандзе будуць “толькі прафэсіяналы” [прафесіяналы чаго і для чаго? – Рэд.];

- ён таксама заявіў: «Мы адчуваем патрэбу ў неадкладнай мадэрнізацыі Беларусі на падставе лепшых заходніх узораў, але з абавязковым захаваньнем нацыянальнай і культурнай ідэнтычнасьці [а як быць з усімі іншымі аб’ектыўнымі й легітымнымі інтарэсамі беларускага народу – адзінага законнага гаспадара Беларусі? каму дастануцца ўлада, уласнасьць?.. – Рэд.]. Мы маем сваё бачаньне Беларусі ў будучым [якое бачаньне, карыснае для каго? – Рэд.] і ведаем, што трэба рабіць, каб гэтага дасягнуць».

- падкрэсьліў: «Мы будзем пазьбягаць адназначнага пазіцыянаваньня нашага кандыдата [гэта ён так пра сябе… - Рэд.] як чалавека, блізкага да сёньняшніх уладаў або чалавека, блізкага да апазыцыі. Мы не за ўладу. Мы не за апазыцыю. Мы — за Беларусь!» [а куды зноў зьнік беларускі народ у “былога шматгадовага сябры БНФ”?! – Рэд.]

- на пытаньне: Хто падтрымае кампанію матэрыяльна? — Міхалевіч адказаў так: «Такую нашу пазіцыю падзяляюць прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці ўнутры Беларусі [накшталт Карагіна, нябожчыка Патупы, фота якіх пададзена зьлева ад фота Міхалевіча? ці накшталт каго? – Рэд.], а таксама прадстаўнікі беларускай дыяспары ў сьвеце, якія гатовыя нам аказаць усялякае спрыяньне. Таму кампанія будзе рабіцца з прыцягненьнем выключна беларускіх грошай [гэта ж адзін з прынцыпаў Пераможнай дактрыны, сфармуляваны намі ўжо шмат часу таму – Рэд.], што таксама будзе прынцыпова розьніць яе ад кампаній іншых кандыдатаў».

Дадаткова зьвяртаем увагу на наступнае:

- па-першае, цалкам спраўдзіўся наш даўні прагноз што да магчымых паводзін Міхалевіча — г.зн. у адносінах да яго вылучэньня кандыдатам у прэзідэнты (гл. nashaziamlia.org/2009/02/18/1839). Дадаткова зьвяртаем увагу: у той час ён “не выключаў магчымасці”, што пасля рэгістрацыі здымецца з гонкі на карысць Мілінкевіча. Цяпер ён абяцае “ісьці да канца” ды яшчэ “ў любым выпадку”…

- па-другое, з самавылучэньнем Міхалевіча трэба разьбірацца адмыслова. І гэта мы паспрабуем зрабіць у які-небудзь іншы час па меры нашых сіл і магчымасьцяў.

Калі ж некаму карціць разгадаць “загадку Міхалевіча” ўжо цяпер, раім паразважаць хаця б над адным простым пытаньнем: адкуль у хлопца бабкі?!

Напрыклад, наша рэдакцыя працуе на беларускія інтарэсы хутка ўжо 4 гады. Усе сябры рэдакцыі не адзін дзясятак год займаліся (некаторыя працягваюць займацца) грамадскай і палітычнай дзейнасьцю ў шэрагах апазіцыі ў тым жа ключы. Але ніводнаму з нас ніхто і ніколі (ніякія “прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці”!) не даваў вельмі ўжо значных грашовых сум (дый выпрасіць было таксама практычна ні ў каго нічога немагчыма).

Грошы ў сьвеце і ў Беларусі ёсьць, і шмат. Але прызначаюцца яны, як правіла, для забесьпячэньня чужых, а не беларускіх інтарэсаў…

Між тым, у Міхалевіча бабкі зьявіліся! Дый такія, што, гледзячы па самаўпэўненасьці, якой так і зіхацяць яго фота, праплаціць сваю “прэзідэнцкую кампанію” (а гэта самае малае — паўмільёна баксаў!) для яго, што плюнуць…

Таму мы без усялякай іроніі й ня “дзеля прыколу”, а абасалютна прагматычна зьвяртаемся да Міхалевіча, яго сяброў і знаёмых с просьбай пазнаёміць і нас зь беларускімі прадпрымальнікамі ў Беларусі ці за мяжой (альбо хаця б іх пазнаёміць з намі), каб абмеркаваць іх магчымы ўдзел у разьвіцьці Беларускага Дэмакратычнага Руху і Беларускага Міжнароднага Дэмакратычнага Руху. Адзінае, пра што мы хочам, каб прадпрымальнікі заранёў ведалі, што дзейнасьць гэтых структур будзе жорстка скіраваная на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу.

3.

Паколькі ў гэтым годзе, у адрозьненьне ад мінулага (гл. інфармацыю тут: nashaziamlia.org/2009/01/09/1714; nashaziamlia.org/2008/12/29/1702), “Ізраіль” актыўна не генацыдзіў палестынцаў, дый увогуле шырока не выкарыстоўваў ваенную зброю (пра асобныя падрывы, забойствы мы цяпер казаць ня будзем; яны былі; хто жадае, можа паглядзець, напрыклад, тут: http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/12/70029.shtml; www.svaboda.org/photogallery/3302), сіяністам удалося больш шырока адзначыць 65-гадовую гадавіну вызваленьня Асьвенцыма, з нагоды чаго і адзначаецца “Дзень халакосту” менавіта 27 студзеня (калі ж да канца быць шчырамі, дык, вядома ж, усё было наадварот – паколькі планавалася гучна адзначыць 65-я ўгодкі халакосту, вырашына было часова ні на каго занадта ўжо гучна не нападаць…).

Цэнтральнай краінай для гэтых мерапрыемстваў была абрана Польшча, дзе пад Кракавым і знаходзіцца Асьвенцым. Палякі, натуральна, адмовіцца не маглі, дый не зьбіраліся – як заўсёды шукалі сваю долю карысьці, далучаючыся да справы з той жа мэтай, што і рыбкі-прыліпалы “далучаючыся” да акулы…

Фотадакументы з падзеі ёсць у сеціве. Ніжэй мы падаем некаторыя зь іх.

27 студзеня па вуліцах Варшавы цэлы дзень езьдзіў пусты трамвай з зоркай Давіда. На тэрыторыі Асьвенцыма, што пад Кракавым, адбылася ўрачыстая цырымонія, там жа прэзідэнт і прэм’ер Польшчы гарэзьліва скакалі (у літаральным сэнсе) перад гасьцямі…

Але нас найбольш уразіла фота, якое дэманструецца ўнізе справа. Яго можна было б падпісаць так: “Удаў глядзіць на трусіка”. Прычым, настолькі ўсё выразіста (“ой, ня ешце мяне, пане Ўдаве, я буду паслухмяным трусікам, усё аддам, што пажадаеце…”, — просіцца трусік), што падпісваць хто з пары — Лех Качыньскі й Беньямін Нетаньяху — кім зьяўляецца, няма ніякай неабходнасьці.

Так і карціць сказаць: “Пане Леху, а між тым, калі вы падпісвалі “Карту паляка”, з дапамогай якой нахрапам улезьлі (і працягваеце нахабна ўлазіць!) у справы суседняга з вашым беларуска-літвінскага народу, вы выглядалі крутым хлопцам — “арлом”, можна сказаць (гл. тут: nashaziamlia.org/2008/12/30/1706)… Няўжо гэта нацыянальная польская рыса (бо такое часта даводзіцца назіраць) – перад укрыжаваным, абяскроўленым, зьнясіленым народам прыкідвацца арлом (а дакладней, як мы раней паказалі — сьцярвятнікам), а перад моцнымі гэтага сьвету – маленькім трусікам?.. А, можа, гэта вы проста так часова прыкідваліся, выпрошваючы дазволу — ведаеце ў каго — на працяг сваёй імперскай палітыкі ў адносінах да Беларусі? Як бы там ні было, усё гэта завецца вельмі кепскім словам – крывадушша – і ніяк не адпавядае ні гонару, ні годнасьці, да якіх так часта любяць заклікаць прадстаўнікі вашай нацыі! Падумайце над гэтым як-небудзь, асабліва ў асьпекце гістарычнай персьпектывы…”

Між тым, адкідаючы эмоцыі і абапіраючыся на наш досьвед і аналітычныя магчымасьці, можам выказаць гіпотэзу, што недзе каля 27 студзеня 2010 г. паміж глабалісцкімі сіяністамі й польскімі імперыялістамі, верагодна, былі заключаны дамоўленасьці, у адпаведнасьці зь якімі апошнім было дазволена працягваць і нават узмоцніць сваю ганебную імперскую агрэсіўную палітыку ў адносінах да беларускага народу.

Пры гэтым кожная з названых соцыяпаразітных груп думае, што гэта яна выкарыстоўвае іншую…

Што ж, паглядзім. Мы палякаў – й імперыялістаў, і неімперыялістаў — папярэдзілі ў свой час (http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/), папярэджваем у гэты раз і дадаткова нагадваем: сіянакнатыі ўласьціва імкненьне страўліваць блізкія народы…