З нагоды адзначэньня цяперцамі й расейскімі імперцамі “сьвята 9-мая”, падаем яшчэ адзін артыкул. Яго аўтар разглядае праблему зусім зь іншай пазіцыі — ідэалогіі ісламу. Ацэнкі спадара Мінкаілава зьяўляюцца, на наш погляд, хаця і не ідэальнымі, але ня менш цікавымі, чым спадара Росава (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/09/90496.shtml; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

«Замест зачыну

Тэма, якая кожны год становіцца прадметам абмеркаваньняў у СМІ, толькі на першы погляд, здаецца, не ўяўляе цікавасьці для маджахедаў. Штогадовае шоу ў Маскве прадказальнае. Крэмль кожны раз праводзіць пампезны 9-май, на якім запрошаныя замежнікі павінны ветліва ківаць на звыклую заяву «мы вас вызвалілі».

Узровень цяперашняй расейскай улады такі, што разьлічваць на наяўнасьць у яе хоць бы найменшага палітычнага такту не даводзіцца. А тэма хваравітая, няпростая.

Еўрапейцы памятаюць, што такое Чырвоная армія і колькі мірных еўрапейцаў яна «вызваліла» ад знаходжаньня на гэтай зямлі.

Страх перад акупантамі-«вызваліцелямі» да гэтага часу сядзіць у іх сьвядомасьці. І сёньня еўрапейцы імкнуцца не ўспамінаць, што менавіта супраць той самай Чырвонай арміі вось ужо многія гады вядуць вайну каўказскія мусульмане. Ім лягчэй супакоіць сумленьне дзяжурнай заклапочанасьцю, чым назваць рэчы сваімі імёнамі.

Бываючы ў мінулыя гады ў акупаванай чачэнскай сталіцы, яны зьдзіўляліся і ўспаміналі Дрэздэн ды Берлін 1945 г. Але і ў гэтым сумным спаборніцтве мы наперадзе. Падчас апошняга штурму рускія агрэсары толькі на Старапрамыслоўскі раён горада Джахара абрынулі снарадаў, ракет і бомбаў у два разы больш, чым на ўвесь Берлін у траўні 1945 года.

На першы погляд цяжка зразумець, зыходзячы зь якой маралі еўрапейцы арыштоўваюць Мілошавіча і на вышэйшым узроўні прымаюць Пуціна? Як стала магчымым, што англійскі каралеўскі двор, які прэтэндуе на эталон еўрапейскага арыстакратызму і дэмакратыі, не пагрэбаваў зладзіць яму пышны прыём? Чым кіраваліся еўрапейскія лідэры, дасылаючы спачуваньні Пуціну з нагоды гібелі дзяцей у Беслане? Бо не дасылалі ж яны спачуваньні Чыкаціла з нагоды задушаных ім ахьвяр?

Гледзячы на ​​ўсё гэта, становіцца зразумелым, чаму палітыку назвалі «бруднай справай».

Але куфэрак адкрываецца проста — мілошавічаў будуць адлаўліваюць і судзіць, таму што ў іх няма ядзерных боегаловак. З Пуціным будуць дэманстраваць ветласьць, нават калі ён памочыцца на ​​трыбуну штаб-кватэры Рады Еўропы.

Але, як аказалася, ёсьць і такія кіраўнікі сярод еўрапейцаў, якія могуць сказаць адкрыта і цьвёрда: «Не! Мы ня будзем ісьці ў фарватары ўстойлівай хлусьні». І гэта нешта новае для еўрапейскіх палітыкаў.

Таму сёньня абагульненыя паняцьці «Еўропа», «Захад», «міжнародная супольнасьць» не даюць нам поўнага ўяўленьня пра сутнасьць таго, што адбываецца.

«А кароль дык голы! ..»

Розначытаньні ў гісторыі Другой сусьветнай вайны паўсталі ня ўчора, але яны агучваліся ў розных сацыяльна-палітычных прасторах і практычна не перакрываліся.

Сёньня, у век глабальнай палітычнай перагрупоўкі, ва ўмовах лібералізацыі інфармацыйнага рынку, чапляцца за старую хлусьню — сабе ж на шкоду. Адны гэтага не разумеюць, іншыя разумеюць, але і зрабіць нічога ня могуць — новыя міфы не прыжываюцца, як бы ні выкрунтасьнічалі арганізатары сусьветнага парадку. Наступіў міфатворчы крызіс.

А як жа праўда? Ну, праўду таксама можна часам пачуць, асабліва ў такія пераломныя моманты. І запатрабаваньне на праўду заяўляе пра сябе ўсё гучней. Толькі ня трэба патрабаваць ўсю і адразу. Людзі ня могуць успрымаць праўду ў вялікай колькасьці.

Першы, хто некалькі гадоў таму на чарговы «дзевятамай» гучна сказаў «кароль голы!», была жанчына — Прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберг.

Нічога новага, нечага надзвычайнага і да таго дня невядомага яна не сказала. Сказала, што чырвоная армія — гэта армія акупантаў. Сказала, што яшчэ невядома, хто прынёс сьвету больш зла — Сталін ці Гітлер (чытай, камуністычная Расея ці нацысцкая Нямеччына). Намякнула, што толькі самы апошні латыш не пайшоў бы добраахвотнікам у нямецкую армію пасьля жахаў першай сталінскай акупацыі ў 1940-41 гг. Назвала лагер Саласпілс працоўным лагерам, што наогул выклікала буру бязьмежнага абурэньня. Бо гэта быў адзін з галоўных «ужасьцікаў расейскага і сусьветнага сіянісцкага агітпрапа і лічыўся як «лагер сьмерці».

Усе гэтыя выкладкі ўжо даўно не таямніца. Нязвыкласьць моманту ў тым, што праўду агучвае першая асоба адной зь еўрапейскіх дзяржаў. Так не прынята. Кіраўнікі дзяржаў павінны запаўняць эфір асьцярожна-крывадушным калямаўленьнем, кіруючыся «прагматычнасьцю і мэтазгоднасьцю». Хоць практычней і мэтазгодней за праўду нічога ня можа быць.

Спрэчка вакол 9 траўня, якая перыядычна ўсплывае ў СМІ, трохі нагадвае фільм Курасавы «Расемон». Калі чытач памятае, там ўдзельнікі й сьведкі адной драматычнай падзеі (забойства самурая) даюць паказаньні Суддзі. Апошні нябачны і нячутны, але яго прысутнасьць адчуваецца на ўсім працягу фільма. Кожны адхіляўся ад праўды, каб схаваць сваю непрыстойную ролю ў гэтай драме [вось адкуль выраз: “у кожнага свая праўда”. - Рэд.]. Сьведкі ходзяць каля праўды, перакручваюць падзеі, сёе-тое апускаюць, нешта недагаворваюць. Атрымалася чатыры «праўды».

Няважна, што падзея, якая адбылася, належыць да 11 стагоддзя. Гледачу ўсё зразумела — тэма фільма такая, што не губляе актуальнасьць з часоў Адама. Але мы падкрэсьліваем — спрэчка вакол 9 мая толькі «крыху нагадвае» гэты фільм.

Закранутая намі праблема ў пэўным сэнсе ўнікальная. З усёй адказнасьцю можна сьцьвярджаць, што ў агляднай гісторыі чалавецтва ня ведала такой жахлівай, цынічнай, глабальнай, шматслаёвай хлусьні, як хлусьня пра Другую сусьветную вайну.

Яна лілася на працягу дзясяткаў гадоў бясконцай плыньню з усіх магчымых рупараў, узьдзейнічаючы на ​​людскую сьвядомасьць. Два пераможцы стваралі гэтае павуціньне хлусьні — Савецкі саюз і міжнародны сіянізм. Апошні і цяпер маскіруецца пад назвай «Захад».

Абодва супернікі выпрабоўвалі ўзаемную нянавісьць, знаходзіліся ў стане халоднай вайны, жадалі адзін аднаму ўсялякага зла і пагібелі. Але як бы ні варагавалі паміж сабой гэтыя два глабальныя злачынцы, які б бруд ўзаемных выкрыцьцяў ні вылівалі перад сьветам, у адным яны былі салідарныя, пасьлядоўныя і падыгрывалі адзін аднаму. Яны не дазвалялі выкрываць асноўныя міфы пра Другую сусьветную вайну і пераглядаць «аргвысновы аб галоўнай пагрозе для чалавецтва».

І невыпадкова — бо абапіраючыся на гэтую ману, абодва змоўшчыкі перакройвалі сьвет, стваралі ідэалогію, будавалі палітыку, нажывалі грошы. Можна сабе ўявіць, які бясьсільны гнеў душыў сэрцы мільёнаў удзельнікаў і ахьвяр гэтай вайны, калі наўпрост на вачах бязьлітасна і бессаромна перакручвалі праўду. Яны не маглі супрацьстаяць гэтаму — рупар быў ня ў іх руках.

«Ды не-е … брэшуць ўсё!»

Людзі, некалі абкладзеныя з усіх бакоў савецкай прапагандай, маюць цяпер магчымасьць азнаёміцца ​​і зь іншымі крыніцамі й поглядамі на падзеі 2-ой сусьветнай вайны. Але і ў савецкія часы нас, маладых людзей, дзівіла тая прыкметная неадпаведнасьць паміж афіцыйнай прапагандай і аповедамі простых людзей, удзельнікаў вайны. Ня тыя апавяданьні ўвешаных медалямі ветэранаў на афіцыйных сустрэчах з падрастаючым пакаленьнем, а тыя, што ветэраны казалі ў нефармальнай абстаноўцы.

На прадпрыемстве, куды мяне накіравалі пасьля інстытута ў пачатку 1980-х, была парторгам адна пажылая руская баба — ветэран вайны і працы. Яна шмат распавядала пра вайну. Часам казала: “Немец, ён які быў? Ён як захопіць тэрыторыю, адразу пачынаў будаваць дарогі. І грунтоўна будаваў, гад!”.

Асьцярожна стараўся выпытаць у яе што-небудзь пра «жахі». Але ўсе жахі абмяжоўваліся «бамбёжкай, артабстрэлам пазіцый», так, што «галавы нельга было падняць».

У сярэдзіне 1980-х мне даводзілася па працы быць у Курскай вобласьці, у Белгарадзе, у Старым Асколе. Часта гутарыў зь мясцовымі старажыламі, якія жылі некаторы час пад нямецкай акупацыяй.

- Ну, што дзед, лютавалі немцы, зьдзекаваліся?

- Ды не-е, не было такога … брэшуць ўсё.

- А дамы падпальвалі?

- Так, хаты палілі … Трухлявыя, старыя хаціны. Казалі — антысанітарыя. Некаторыя дамы апрацоўвалі нейкім паскудствам, эпідэміі баяліся. Людзей перасялялі ў больш ніштаватае жытло.

Апавяданьні простых людзей моцна розьніліся ад казённых «успамінаў аб вайне». Распавядалі, што немцы кватаравалі ў кожным доме па некалькі вайскоўцаў. Ужасьцік з «адбіраньнем апошніх прадуктаў» у мірнага насельніцтва абвяргалі зь нейкай злосьцю. Аказваецца, прадуктаў у немцаў было «хоць заваліся». Быў нават шакалад. Апісвалі вялікія круглыя ​​кансервы з рыбай, што «хапала чалавек на дзесяць», тушонкі розныя. Да дзецей мясцовых добра ставіліся, песьцілі шакаладам, ледзяшамі. Падчас авіяналётаў немцы хапалі дзяцей у першую чаргу і хавалі ў склепе.

Адна старая жанчына распавядала, што падчас адступленьня немцы забіралі частку хатніх жывёл. З трох цялят забіралі двух, калі было два, забіралі аднаго. (І гэта ў момант адступленьня!).

Гэтыя апавяданьні зьдзіўлялі на фоне татальнай дэманізацыі немцаў.

Адзін пажылы рабочы са Старога Асколу на маю каронную правакацыю: «Ну што, далі́ вам немцы падчас акупацыі?» — адказаў — «Чаго там далі, ды нічога не далі… Нармальна пры іх 2 гады пажылі. А вось калі нашы прыйшлі, вось тады нам да-алі! Два гады без права перапіскі. Шмат хто ў лагер трапіў ні за панюх тытуню. Мой бацька таксама. Ён не вярнуўся з лагера, там жа і памёр. Мы з маці ўдваіх засталіся, галадалі…».

Міфы разбураюцца

Вядома, узнавіць рэальную гісторыю 2-ой сусьветнай вайны — задача хоць і выканальная, але ня зь лёгкіх. Пры бачным багацьці крыніц, як заходніх, так і расейскіх, паўсюль выяўляецца практычна аднолькавы ідэалагічны штамп:

- «Другую сусьветную вайну развязала фашысцкая Нямеччына (хаця і Савецкі саюз не бязгрэшны)»;

- «фашызм (антыюдаізм) зьяўляецца сусьветным злом і чумой XX стагоддзя»;

- «многія народы пацярпелі ў гэтай вайне, але больш за ўсіх — габрэі. Халакост зьяўляецца галоўным злачынствам гэтай вайны. Увесь сьвет абавязаны павініцца перад габрэямі без тэрміну даўнасьці»;

(Заўвага: апошняя «тэорыя» насаджаецца галоўным чынам на Захадзе. У Расеі «Халакост» афіцыйна не адмаўляюць, але ставяцца халаднавата. Тут акцэнты іншыя. Ад квятчаста-манументальнага клікушаства да сухой мемуарнай брахні. Ва ўсім прысутнічае праўда, зьмяшаная з хлусьнёй, каб схаваць сутнасьць)

- «асноўны цяжар вайны вынес на сабе “вялікі рускі народ” і больш за ўсё страт панёс менавіта савецкі (рускі) народ. Ён жа вызваліў Еўропу ад фашысцкага прыгнёту. А цяпер некаторыя еўрапейскія дзеячы хочуць перапісаць гісторыю 2-ой сусьветнай вайны, дзе спрабуюць паставіць пад сумнеў факт свайго «вызваленьня». Гэта недапушчальна!

Разгубленасьць рускіх можна зразумець, бо міфалагізаванае адлюстраваньне гэтай вайны было масава прышчэплена ім на ўзроўні рэлігійнай свядомасьці. І для рускіх сьвяткаваньне 9 мая стала больш абавязковым, чым велікоднае шэсьце ў дарэвалюцыйнай Расеі.

Але ў апошні час сталі здабыткам шырокай грамадскасьці аб’ектыўныя дасьледаваньні і дакументы, якія паказваюць гэтую вайну ў іншым сьвятле. І гэта нягледзячы на ​​глабальную цэнзуру. Міфы абрынаюцца на вачах. Працэс пайшоў… 

«Чырвоная армія ўсіх мацней»

Сучасныя тэхналогіі доступу да інфармацыі дазваляюць прадставіць дастаткова аб’ектыўную карціну 2-ой сусьветнай вайны. Хаця памылак у дэталях, прыватнасьцях не пазьбегнуць, таму што апісаньне любых значных падзей таго часу перагружана ладнай доляй дэзынфармацыі й падвергнута ідэалагічнай цэнзуры.

Для адэкватнай ацэнкі гэтай вайны неабходна ўдакладніць многія паняцьці. Найперш важна вызначыцца ў пытаньні — ці была гэта перамога рускага народу або перамога ўсіх народаў Савецкага саюзу? Многія рускія згаджаюцца “дзяліцца перамогай”, каб лішні раз «не спрачацца зь іншародцамі», тым больш што надзея на аднаўленьне «ранейшай дзяржавы» цалкам ня згасла.

Але ў гэтым пытаньні трэба быць аб’ектыўнымі. Калі ў батальёне 55% рускіх, а астатнія 45% складаюць казахі, грузіны, башкіры, мардва, татары й іншыя народы. Як яго назваць? «Савецкім батальёнам»? «Інтэрнацыянальным» батальёнам? Можна назваць і так, але такія назвы не падыходзяць і не прыжываюцца. Гэта рускі батальён! Паколькі руская псіхалогія і культура зьяўляюцца дамінуючымі ў гэтым батальёне. Нават калі з рускіх у гэтым батальёне быў усяго толькі адзін абруселы камандзір-татарын, то і гэтага дастаткова, каб батальён назваць «рускім».

Заходнія палітыкі не ўскладнялі сабе жыцьцё, падбіраючы тэрміны. Казалі проста: «рускія прарвалі абарону», «рускія войскі фарсіравалі Днепр», «рускія ўвайшлі ва Ўсходнюю Прусію». І мелі рацыю [гэтае меркаваньне аўтара рэдакцыя не падзяляе. - Рэд.].

Наступнае пытаньне, у якое неабходна ўнесьці яснасьць — гэта так званая перамога рускага народу. Ці перамог рускі народ? Калі перамог, то ў чым гэтая перамога выяўляецца?

Тут філасофскія дыскусіі залішнія. Усе ведаюць, што нічога ня выйграў ні просты салдат, ні народ у цэлым. Правільна будзе сказаць: хтосьці перамог за кошт рускага народу. А хто перамог? — Гэта асобная размова.

Вядома, ні адзін з сучасных палітыкаў ня будзе казаць праўду да канца. Рускі народ, як ніякі іншы, зьяўляўся зручным аб’ектам эксплуатацыі і танным інструментам глабальнай палітыкі для любога, хто пануе ў Крамлі.

Наколькі гэтая вайна патрэбная была рускаму народу, і наколькі гэты народ любіў бальшавіцкі ўрад на чале са Сталінам, стала ясна ўжо ў першыя месяцы вайны. Вядома, што савецкі правадыр знаходзіўся ў стане прастрацыі 11 дзён і ўпершыню выступіў са знакамітым зваротам «дарагія браты і сёстры …» толькі … 3 ліпеня.

Разважаючы пра прычыны дэпрэсіі правадыра, расейскія (савецкія) гісторыкі зьвярталіся да выдумак, якія загадзя выключалі наяўнасьць мазгоў у слухачоў. Тут і «нечаканасьць», і «вераломства немцаў», і «няскончанае пераўзбраеньне арміі», і «бесталаннасьць камандзіраў». Усё, акрамя праўды.

Сталіну было чаму запасьці ў прастрацыю, бо ён зразумеў, у якім рэчышчы будуць ісьці падзеі. Рускія войскі павальна здаваліся ў палон немцам. Усе, акрамя частак НКУС. Па афіцыйных дадзеных, 3 млн. 800 тыс. здаліся за тры першыя месяцы вайны. Крэмль апынуўся ў крытычным стане.

Гэтая праўда не ўпісваецца ў тую грувасткую хлусьлівую карціну, на якую прымушаюць маліцца да гэтага часу. Немцы затрымліваліся толькі таму, што не пасьпявалі раззбройваць і арганізоўваць лагеры для ваеннапалонных. Ужо ў пачатку кастрычніка 1941-га яны ўшчыльную падышлі да Масквы.

Невядома, колькі б доўжылася ціхая паніка Сталіна, але, кажуць, вывеў яго са ступару і ўгаварыў выступіць са зваротам да народу Лаўрэнцій Берыя. Як любы авантурыст, які зрабіў кар’еру на крыві, Берыя ўсьведамляў, што адступленьне выключана ў прамым і пераносным сэнсе. І ён выкарыстаў найменшую магчымасьць выправіць сітуацыю.

Ведаючы, што рускі мужык ня мае намеру ваяваць і будзе адступаць аж да Японскага мора, Берыя стварыў заградатрады з адданых яму частак НКУС. Дзякуючы такой тактыцы, зімой 1941-га пад Масквой прасоўваньне германскіх войскаў было прыпынена.

Вядома, адначасова былі задзейнічаныя й іншыя рэсурсы: прапагандысцкія, ідэалагічныя. Была праведзена каласальная арганізацыйная праца па мабілізацыі і перагрупоўцы тылу. Быў задзейнічаны навукова-тэхнічны патэнцыял. Усё гэта агульнавядомыя моманты. Але самае галоўнае — Сталін і Берыя знайшлі такое спалучэньне жорсткай пугі (пакараньня) і перніка (ўсхваленьня), якое паставіла рускага мужыка на сваё звыклае месца.

Да кожнага народу ўжылі свой падыход. Чачэнцаў, да прыкладу, расхвальвалі за тое, што яны ў свой час не скарыліся ні манголам, ні Тамерлану. Іншыя народы таксама атрымалі сваю порцыю гістарычнай лісьлівасьці. Адкрыліся цэрквы і нават мячэты. Але галоўная ўвага надавалася рускім. Нягледзячы на ​​тое, што «вялікі рускі мужык» выдатна падкузьміў Сталіну, выхаду не было, бо менавіта пад яго, рускага мужыка, будавалі Чырвоную армію.

Далейшая тактыка вядзеньня вайны была гістарычна абкатаная. Мужыка можна было бесперапынна гнаць на нямецкія лініі, не лічачыся са стратамі. Але на гэты раз былі іншыя маштабы. Ні сьвет, ні Расея ня ведалі яшчэ вайны, у якой цана людскага жыцьця ўпала б так нізка.

Рускі сьлед

Падрыхтоўка да сьвяткаваньня 9 мая заўсёды ідзе ледзь не на ўзроўні стратэгічнай звышзадачы. Па тэлебачаньні паказваюць, як ваенны міністар з энтузіязмам інфантыльнага пераростка дакладае Пуціну, як будуць праходзіць масоўкі на Чырвонай плошчы. Да юбілею ветэранам дадаюць нейкія рублі.

Адбітак трагікамічнасьці ва ўсім, што ініцыюе расейскае кіраўніцтва, абумоўлены вядомымі прычынамі. Упершыню ў Крэмль патрапілі людзі, якія зайшлі адразу з вуліцы. Без усялякіх прамежкавых узыходжаньняў. Адсюль і ўзровень са схільнасьцю да «смачных» выразаў, таннай пампезнасьці й прадказальнай прымітыўнасьцю ў палітыцы.

Але бяду пагаршае яшчэ тое, што гэтыя людзі запанавалі ў Крамлі ў момант развалу старых міфаў і адсутнасьці новых. Ліхаманкавы пошук новай «нацыянальнай ідэі» прыводзіць да старога русізму, вакол якога наўрад ці аб’яднаюцца астатнія народы. Штогадовыя ўрачыстасьці 9 мая — гэта адчайная спроба захаваць міф аб «вызваленчай місіі», хоць бы для ўнутранага карыстаньня.

Між тым, у замежным друку перыядычна зьяўляюцца артыкулы пра зьверствы Чырвонай арміі на тэрыторыі Нямеччыны. Натуральна, гэта ня можа не выклікаць буру абурэньня з расейскага боку, якая расцэньвае іх, як «заказныя паклёпніцкія артыкулы». Пры гэтым расейскі МЗС, аператыўна рэагуючы ці ледзь ні на кожную публікацыю ў замежных СМІ, выстаўляе сябе ў кепскім сьвятле.

Вось вытрымкі з кнігі Макса Гасьцінгса “Армагедон: бітва за Нямеччыну, 1944-45” ​​(‘Armageddon: The Battle For Germany 1944-1945′), апублікаваную на ІнаСМІ.

«Першае ўварваньне рускіх ва ўсходнія раёны Нямеччыны адбылося ў кастрычніку 1944 г., калі часткі Чырвонай Арміі захапілі некалькі прыгранічных вёсак. Праз 5 дзён яны былі выбітыя адтуль, і перад вачыма гітлераўскіх салдат паўстала неапісальная карціна. Наўрад ці хоць адзін жыхар пазьбег сьмерці ад рук рускіх салдат. Жанчын крыжавалі на дзьвярах хлявоў і перавернутых вазах, або, згвалціўшы, душылі гусеніцамі танкаў. Іх дзяцей таксама па-зьверску забілі. Сорак французскіх ваеннапалонных, якія працавалі на навакольных хутарах, меркаваныя вызваліцелі расстралялі. Той жа лёс напаткаў і прызнаных нямецкіх камуністаў. Дзеяньні чырвонаармейцаў не былі праявай бессэнсоўнай жорсткасьці — гэта быў метадычны садызм, яні не саступаў дзеяньням саміх нацыстаў».

Любы народ, які меў калі-небудзь няшчасьце сутыкнуцца з рускай ваеншчынай, ня будзе сумнявацца ў рэальнасьці дадзенага апісаньня.

Вугорац раскажа вам, як у 1956 г. у Будапешце рускія танкісты, раздушыўшы мірную дэманстрацыю, змывалі з гусеніц чалавечыя кішкі на беразе Дуная. Чэх пацьвердзіць вам, як тыя ж танкі раздушылі «Пражскую вясну». Грузін не забудзе, як рускі сьпецназ сапёрнымі рыдлёўкамі забіваў цяжарных жанчын на вуліцах Тбілісі. Шмат што могуць распавесьці пра «рускіх вызваліцеляў» фіны, немцы, прыбалты, палякі, украінцы.

Што тычыцца, да прыкладу, чачэнцаў, то нас наогул немагчыма зьдзівіць рускімі зьверствамі. У 1944 г., падчас дэпартацыі, войскі НКУС жыўцом спалілі ў горным чачэнскім сяле Хайбах звыш 700 яго жыхароў з-за таго, што не хапіла грузавікоў для дастаўкі гэтых людзей у Грозны. А ў 21 стагоддзі варварскае бязьмежжа рускай салдатні ў Чачні адрозьніваецца толькі адным — яно доўжыцца ня некалькі месяцаў, як было ў Еўропе, а вось ужо 18 гадоў.

Але вернемся да кнігі Гасьцінгса. У аўтара даволі шмат спрэчных параўнаньняў. Выраз «… жорсткасьць, … якая не саступае дзеяньням саміх нацыстаў», ёсьць звыклая рыторыка, навеяная пасьляваеннай прапагандысцкай усталёўкай. Няма дакументальных прыкладаў, каб немцы дзейнічалі падобным чынам. Мастацкія выдумкі габрэйскіх пісьменьнікаў і савецкая прапаганда ня ў лік. Жорсткасьць, якую выяўлялі немцы, не выходзіла за рамкі той жорсткасьці, якая характэрная для вайны наогул. Гэта была жорсткасьць, якую выяўляла любая еўрапейская армія, і толькі. У гэтай сьферы ніхто ня можа параўнацца з рускімі [кітайцы могуць - Рэд.].

Прыкладна тое ж апісваецца ў артыкуле Ральфа Георга Рэўта («Die Welt», Германія), 22 лютага 2005 г.:

«Так, савецкія перадавыя танкавыя часткі зьмялі сваімі гусеніцамі абоз з бежанцамі паўднёвей горада Гумбінэн пад Гросвальтэрсдорфам на р. Ромінце. У Немерсдорфе на р. Ангерап ваеншчына зладзіла сапраўдную крывавую бойню. Яны прыбівалі цьвікамі да брамы хлявоў згвалчаных жанчын, праломвалі прыкладамі галовы маленькім дзецям. Амаль усе людзі там “былі па-зьверску забітыя, за выключэньнем тых, хто быў забіты стрэлам у патыліцу”, — распавядала адна сьведка пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны».

Але рускія ня любяць успамінаць, як яны праломвалі галовы маленькім дзецям. Яны прапанавалі сьвету іншую версію — помнік савецкаму воіну-«вызваліцелю», які трымае ў адной руцэ меч, а ў другой — дзіця.

Адна з галоўных пераваг пераможцы — магчымасьць навязаць пераможанаму сваю хлусьню. Калі ж пераможаны не згаджаецца з прапанаванай хлусьнёй, то ён не пераможаны.

Мы з шкадаваньнем вымушаны прызнаць, што Нямеччына, Еўропа і ўвесь астатні сьвет сьхіліліся перад накінутай ім хлусьнёй…

«Забівай! Немцы — гэта ня людзі!»

У артыкулах заходніх публіцыстаў раскрываецца роля некаторых людзей у трагедыі немцаў:

«… савецкія ўлёткі заклікалі чырвонаармейцаў забіваць і гвалціць. “Забівай! Немцы — гэта ня людзі!”, “Здушы сілай расавую фанабэрыстасьць нямецкіх жанчын, хай яны будуць тваёй законнай здабычай!” —  заклікалі мільённыя тыражы гэтых памфлетаў. Аўтарам незлічонай колькасьці заклікаў да забойстваў быў пісьменьнік і прыхільнік Сталіна Ільля Эрэнбург. З восені 1944 г. агітацыя Эрэнбурга па волі Сталіна дасягнула свайго апагею ў выглядзе перакручаных заклікаў да бясчынстваў у дачыненьні да нямецкага грамадзянскага насельніцтва. Англійскі карэспандэнт у Маскве Аляксандр Верт (Alexander Werth) паказваў, што ў Эрэнбурга быў “проста геніяльны талент выклікаць нянавісьць да немцаў”».

Аляксандр Верт неўсьвядомлена або наўмысна кажа напалову праўду. Не адзін Эрэнбург ўзбуджаў ў людзях мэтанакіраваную нянавісьць у стаўленьні да немцаў. Сотні й тысячы габрэйскіх пісьменьнікаў, журналістаў, драматургаў, кінарэжысёраў, гісторыкаў працавалі над тым, каб намовіць усяму сьвету нянавісьць да нямецкага народу. Але ўсё роўна сіяністы не змаглі дамагчыся жаданага выніку. У выніку неверагодных намаганьняў міжнароднаму габрэйству атрымалася накласьці афіцыйнае кляймо толькі на перыяд гітлераўскай Нямеччыны. І тое афіцыйнае. Пры ўсім стараньні ў іх не атрымлівалася доўга падаграваць нянавісьць да немцаў і зусім немагчыма было выклікаць спачуваньне і сімпатыі да габрэяў, якія бессаромна канструявалі хлусьню на вачах у пакаленьня вайны.

«Катастрофа, якая вылілася ўслед за ўступленьнем савецкіх войскаў, не мае паралеляў ў сучаснай еўрапейскай гісторыі», — зрабіў запіс амерыканскі дыпламат Джордж Ф. Кенан».

І сапраўды, тыя ўражвальныя зьверствы, што выраблялі рускія на акупаваных нямецкіх землях, ня маюць аналагаў у еўрапейскай гісторыі. Але зь іншага боку ні адна армія сьвету не была пастаўлена ў такія ўмовы, у якіх знаходзілася Чырвоная армія. У гэтай арміі лічылася нармальным ставіць бессэнсоўныя задачы і кідаць людзей на відавочную сьмерць.

Савецкае ваеннае камандаваньне разумела, што рускай арміі трэба нейкае паслабленьне. Немагчыма цалкам кантраляваць масу, у якой не заставалася шанцу выжыць. Толькі пры штурме Кенігсберга паклалі столькі савецкіх салдат, колькі Вялікабрытанія страціла за ўвесь час Другой сусьветнай вайны [па некаторых зьвестках большасьць з гэтых былі беларусамі. - Рэд.]. І тады зразумела, што гэтая забітая страхам, лютасьцю, асуджанасьцю ўзброеная маса, якая да таго ж ня верыла ў Бога, па-іншаму сябе паводзіць і не магла. Таму Сталін пэўны час ня ўмешваўся ні ў крывавую вакханалію салдат, ні ў людаедскія заклікі такіх, як Эрэнбург. Але праз некаторы час Сталін абцяў Эрэнбурга, парэкамендаваўшы ня блытаць «нацысцкае кіраўніцтва Нямеччыны з усім нямецкім народам».

«Га́ды фашысты!»

Спрэчка вакол 60-гадовага юбілею «Дня перамогі» (або заканчэньня Другой сусьветнай вайны), якая разгарнулася ў 2005 годзе, і наступныя дыскусіі на гэтую тэму маюць складана матываваны падтэкст. Хоць у гэтай палеміцы пакуль шмат чаго не дагаворваюць, але і тыя выказваньні, што дазваляюць сабе некаторыя еўрапейскія палітыкі, вельмі знакавая зьява. Сьмельчакоў караюць, іх выключаюць з партый, з парламентаў, за іх перад габрэямі просяць прабачэньня першыя асобы дзяржавы, але гэта не мяняе палітычную атмасьферу. Грамадскія настроі, якія сёньня зьяўляюцца пераважнымі ў Заходняй Еўропе, ізраільскі журналіст Давід Шэхтэр назваў «антысеміцкім пажарам».

Лічыцца, што справакавана гэта вайной у Іраку [І Аўганістане. - Рэд.], якую сіяністы навязалі насуперак пратэстаў пераважнай часткі народаў Еўропы і астатняга сьвету.

Становішча пагаршаецца тым, што на хаду бессаромна зьмяняюцца палітычныя лозунгі — ад барацьбы з праславутым «міжнародным тэрарызмам» і пошуку зброі масавага зьнішчэньня, да «зрынаньня тыранічных рэжымаў». Але гэта толькі бачная частка айсберга. Супярэчнасьці на самай справе больш глыбокія і застарэлыя.

Вось як тлумачыць еўрапейскае бурленьне нейкі Дзьмітры Яўстаф’еў у артыкуле «Свае і чужыя» ў РІА Навіны, які быў апублікаваны некалькі гадоў таму напярэдадні т.зв. «60 гадовага юбілею перамогі».

«З усіх кутоў еўрапейскага паўвострава раздаюцца каментары аб тым, што Расеі ня варта падкрэсьліваць сваю ролю ў перамозе над фашызмам. Дый наогул усталяваны савецкімі войскамі рэжым ва Усходняй Еўропе быў яшчэ горшы за фашызм. Гэта было б проста крыўдна, калі б не адлюстроўвала адну глабальную палітычную тэндэнцыю ў сучаснай Еўропе. Называецца гэтая тэндэнцыя проста і страшна — палітычная рэабілітацыя фашызму».

Далейшая пастаноўка пытаньняў і развагі паказваюць, што «дзяжурная» крыўда за Расею не зьяўляецца галоўным момантам яго гістарычнага аналізу. Аўтар спрабуе растлумачыць карані антыгабрэйскіх настрояў у Еўропе. Для гэтага ён выкарыстоўвае тэрмін «фашызм», бо слова «антысемітызм» ні ў каго, акрамя габрэяў, адмоўных эмоцый не выклікае.

«Чаму вонкава цывілізаваная Еўропа такая дабратлівая да фашызму? Адказ можа быць страшным, напрыклад, такім: таму што фашызм — неад’емная частка еўрапейскай цывілізацыі, а фашысты для еўрапейца — свае. Карацей кажучы, савецкі салдат — чужы, і таму ён акупант, а гітлеравец — «свой», такі ж еўрапеец, які не выклікае неадкладнага адрынаньня. І фашызм неадкладнага адрынаньня не выклікае. Я ня маю на ўвазе фашызм побытавы, калі па вуліцах разгульваюць лысагаловыя малойчыкі. Я маю на ўвазе той фашызм, які квітнее і ў парламентах, і ў элітных клубах, і ў добрапрыстойных сямействах».

Аўтарам рухае глыбокае расчараваньне і занепакоенасьць тым, што еўрапейская эліта не жадае ў далейшым падтрымліваць пасьляваенныя міфы. Гаворачы пра вайну, ён вымушаны прызнаць, што ідэі Гітлера знаходзілі найжывая водгукі ў еўрапейскіх народаў.

«Па-першае, Еўропа ніколі фашызму не супраціўлялася. Яна яму пакланілася … было трыўмфальнае шэсьце фашызму па Еўропе. Ключ паразы Францыі — ня ў тактыцы Гудэрыяна, а ў тым, што французы не хацелі змагацца супраць «сваіх».

Далей, яшчэ цікавей.

«Вы будзеце сьмяяцца», — піша аўтар, — «Але галоўны лозунг фашызму — не барацьба за жыцьцёвую прастору для немцаў, а ідэя аб’яднанай Еўропы».

Вось яно як было! Значыць, Гітлер стаў на абарону ня толькі Нямеччыны, але ўсяго еўрапейскага кантынента! І атрымаў ухваленьне ўсёй Еўропы. Выходзіць, прапанова Фрэйберг, што трэба яшчэ параўнаць, хто прынёс сьвету большае зло — Сталін ці Гітлер, зробленая нездарма?

«І паверце мне», — кажа яна, — «калі Вы аднойчы падлічыце ахьвяры яго (Сталіна) панаваньня, то прыйдзеце да жахлівых вынікаў».

Значыць, нездарма Чэрчыль і Рузьвельт ў 1943 годзе шукалі саюзу зь Гітлерам? Яны выбіралі меншае зло. Але, калі паслухаць Яўстаф’ева, то еўрапейцы, наогул, не лічылі Гітлера злом. Варта паверыць яму, таму што ён са злосьці кажа праўду.

«Так што ідэалогія фашызму, адроджанага сьвядома або інстыктыўна брусельскімі чыноўнікамі, ня проста запаўняе ідэалагічны вакуум у Еўропе» — піша Яўстаф’еў, — «яна вяртае еўрапейца ў звыклы сьвет, зь якога яго ў 1945 годзе выцягнуў савецкі салдат з аўтаматам ППШ, нанёсшы еўрапейскаму бюргеру непапраўную траўму … І мяркуючы па тым, як усё больш модным становіцца ў Еўропе ненавідзець Расею і рускіх (досыць паглядзець на ўхваляльныя калыханьні галавой еўрачалавекаў на чарговае хамства латвійскай прэзідэнтшы Фрэйдберг), Еўропе — за выключэньнем, паўтаруся, Нямеччыны (і тут ужо ўсё роўна, чыя гэта заслуга, саміх немцаў або доблесных органаў НКУС) — падабаецца ўсмоктваць у сябе фашызм».

Ну, што тут можна каментаваць. Не атрымліваецца ў аўтара вытрымліваць тон «аб’ектыўна-гістарычнай» інтэрпрэтацыі. Злараднасьць з нагоды «заслугі доблесных органаў НКУС» у «палітычным выхаваньні» немцаў прадыктавана нянавісьцю супляменьнікаў Эрэнбурга да еўрапейцаў наогул і да немцаў у асаблівасьці. Адначасна гэта лісьлівы пасыл духу русізму чэкізму, які насаджаецца Крамлём. Не таму, што самім габрэям ад гэтага лепш — цяпер важна падаграваць любы контр’еўрапейскі праект.

Наогул артыкул Яўстаф’ева характэрны тым, што ў ім назіраецца некаторы адыход ад звыклых пасьляваенных стэрэатыпаў і прапануецца глядзець на рэаліі ў больш шырокім гістарычным кантэксьце.

Хочам зноў нагадаць чытачам, што пасьляваенныя міфы ствараліся Савецкім саюзам і міжнародным сіянізмам. І нягледзячы на ​​наймацнейшую варожасьць паміж імі, якая часам падводзіла сьвет амаль да ядзернага канфлікту, два гэтыя лагеры захоўвалі табу на міфы Другой сусьветнай вайны [захоўваюць і цяпер. - Рэд.].

З паразай і распадам Савецкага саюзу і сацыялістычнай сістэмы міжнародны сіянізм застаўся адзіным «легітымным» захавальнікам пасьляваеннай хлусьні [гэта ў сярэдзіне 1990-х было так, цяпер усё вярнулася "на колы свая". - Рэд.]. Але перамога ў халоднай вайне стала палкай аб двух канцах. Аказалася, адзін бок няздольны захоўваць недатыкальнасьць міфаў Другой сусьветнай, бо адна рука няздольная пляскаць у ладкі.

Было б няправільна думаць, што будаўнікі новага сусьветнага парадку не чакалі краху пасьляваенных міфаў. Проста не разьлічылі час. Ужо ў ходзе насталага ідэйнага крызісу быў на хаду выдуманы жупел «міжнароднага тэрарызму». «Ужасьцік» настолькі абстрактны і непераканаўчы, што нават яго апалагеты вымушаныя прызнаць яго недзеяздольнасьць. Такога ж меркаваньня і наш аўтар. Ён кажа:

«Цяпер ужо зразумела, што спроба ператварыць барацьбу з тэрарызмам у глабальны ідэалагічны імператыў правалілася. І цяпер перад намі стаіць задача замяніць яе нечым, здольным сапраўды вырашаць задачы пабудовы новага сусьветнага парадку на больш справядлівай аснове. Было б выдатна, калі б ЗША і Расія змаглі б стаць асновай глабальнай антыфашысцкай кааліцыі. Бо палітычная рэабілітацыя фашызму ў Еўропе, якую мы назіраем, больш за ўсё пагражае менавіта нашым двум краінам, якія арганічна адмаўляюць фашызм як ідэалогію і як палітычную практыку. Бо ў мінулы раз еўрапейскі фашызм, вядома, пайшоў на Усход. Але спачатку ён вельмі ўдала схадзіў на Захад. А ў Еўропы на Захадзе цяпер ЗША».

Але падзеі разьвіваюцца настолькі імкліва, што палітычныя мары Яўстаф’ева можна назваць нязбытнымі мроямі. Пасьля ірацкай [і аўганскай. - Рэд.] авантуры фашысцкія (антыгабрэйскія) настроі ўжо набіраюць сілу ў ЗША.

У заключэньне гэтай часткі пададзім выказваньні аднаго вельмі папулярнага ў Еўропе аўтара.

«Верхавіна габрэяў [сіянакратыя. - Рэд.] пануе над чалавецтвам ўсё мацней і цьвярдзей, імкнецца даць сьвету сваё аблічча і сваю сутнасьць. Габрэі ўсё крычаць, што ёсьць жа і паміж імі добрыя людзі. О, Божа! Ды хіба ў гэтым справа? Ды і зусім мы не пра добрых або благіх людзей зараз гаворым. Хіба нябожчык парыжскі Джэмс Ротшыльд быў благі чалавек? Мы гаворым аб цэлым і пра ідэю яго, мы гаворым пра жыдоўствуючых і пра ідэю жыдоўскую, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства…».

Гэтыя словы, відавочна «фашысцкія» па версіі Яўстаф’ева, выказаў у свой час ніхто іншы, як Фёдар Дастаеўскі. Але вось бяда, гэтага пісьменьніка ні тое што ў «фашысты», нават у «антысеміты» запісаць нельга — занадта папулярнае імя ў Расеі і ў Еўропе.

Удакладнім, хто каму павінен дапамагчы?

Вайра Віке-Фрэйберг выказала ў 2005 годзе ня ўсё, што яна ведала пра Другую сусьветную вайну. Яна доўгі час жыла ў Канадзе і, вядома, як ніхто іншы павінна быць у курсе знакамітага судовага працэсу над Эрнэстам Цундэлем, які ініцыявала сіянісцкае лобі ЗША.

Праходзіў гэты судовы працэс у той жа Канадзе і доўжыўся 8 гадоў. Прычынай паслужыла кніга Цундэля «Шэсьць мільёнаў — страчаны і знойдзены», напісаная зь нямецкай скрупулёзнасьцю, строга заснаваная на дакументах і фактах, якая адкрыла перад сьветам хлусьню пра «газавыя камеры», «крэматорыі», пра «Халакост».

Чытач пры жаданьні сам можа азнаёміцца ​​з гэтай кнігай, на старонках сайта «Рускае неба» (http://www.rus-sky.org/?f). Вось некаторыя вытрымкі зь яе:

«Канцлагер Асьвенцым каля Кракава зьяўляецца месцам, дзе нібыта былі забітыя мільёны габрэяў. Адразу пасьля вайны сьцьвярджалася, што ў лагерах Дахаў і Берген-Бельзэн таксама праводзіліся масавыя забойствы ў газавых камерах, але неўзабаве стала відавочным, што там газавых камер не было. Тады гісторыя пра генацыд была ссунутая на ўсход, у лагеры на тэрыторыі Польшчы, асабліва Асьвенцым. Паколькі тыя лагеры знаходзіліся ў савецкай зоне акупацыі, то ніхто ня мог на свае вочы пераканацца, наколькі праўдзівыя былі гэтыя сьцьвярджэньні. На працягу 11 гадоў пасьля заканчэньня вайны саветы не дазвалялі нікому наведваць Асьвенцым. У гэты час яны праводзілі работы па зьмене аблічча лагера, каб надаць яму выгляд, адпаведны легендзе аб мільёнах там зьнішчаных. Яны нават пабудавалі дымавую трубу, якая не вяла ні да якой печы! Гэта не адзіны такі трук … У Бабіным Яры, напрыклад, большасьць там пахаваных ахьвяраў загінулі ад рук катаў ГПУ і НКУС — іх там закопвалі з пачатку 1920-х гадоў. Аднак там стаіць помнік, які сьцьвярджае, што ў Бабіным Яры менавіта немцы расстралялі 200 тыс. мірных жыхароў. Потым саветы нават зрабілі так, што Бабін Яр затапіла тысячамі тон бруду і гліны пасьля штучна выкліканага прарыву дамбы ў Сырцах».

«Нямецкі інжынер Гермар Рудольф, які правёў навуковае дасьледаваньне на тэму магчымасьці забойства людзей у памяшканьні Асьвенцыма, падаваным як газавая камера, быў асуджаны на 18 мес. пазбаўленьня волі! І гэта нягледзячы на ​​тое, што ў яго дакладзе не было ні аднай заявы палітычнага характару!».

Маё пакаленьне захапіла час татальнага супрацьстаяньня дзьвюх сістэм. Тэрміналогія сацыялізму сёньня не ў хаду. Сёньня карыстаюцца палітычнай тэрміналогіяй Захаду. Той, як вядома, называўся «вольным сьветам», а краіны сацыялізму адносілі да «таталітарных рэжымаў». Але пасьля таго, як упала “жалезная заслона” і людзі рынуліся знаёміцца ​​са «свабодным сьветам», то пасьля першых захапляльных уражаньняў навізны паўсталі пытаньні. Галоўнае пытаньне, якое напрошваецца: “А ці такі вольны гэты «свабодны сьвет”? ”

Затым узьнікала маса дадатковых пытаньняў. Напрыклад:

- Чаму Ёшка Фішэр, які нарадзіўся праз тры гады пасьля заканчэньня Другой сусьветнай недзе ў «Ізраіль», у бытнасьць міністрам замежных спраў Нямеччыны апранае ярмолку і просіць прабачэньня за пакаленьне немцаў, якіх ён у вочы ня бачыў?

- Дапусьцім, «Халакост» гэта не высмактаная з пальца сіянісцкая выдумка. Зыходзячы зь якога пункту міжнароднага права сёньняшняе пакаленьне немцаў павінна выплачваць «Ізраілю» і асобным габрэям велізарныя грошы? (Да 1995 году Нямеччына ўжо выплаціць 100 мільярдаў марак! Гэта што, узаконены рэкет?)

- Калі 70% насельніцтва Гішпаніі супраць вайны ў Іраку, а гішпанскаму ўраду на гэта напляваць і ён на сваё меркаваньне пасылае вайсковы кантынгент у гэтую краіну, то ў чым перавага «заходняй дэмакратыі»?

- У Францыі, Нямеччыне, Аўстрыі, Партугаліі, Гішпаніі, Даніі, Галандыі, Швейцарыі былі прынятыя законы, якія прадпісваюць пакараньне за любыя спробы адмаўляць той «факт», што ў гітлераўскай Нямеччыне было забіта 6 мільёнаў габрэяў.

У недэмакратычнай Расеі можна сумнявацца ў «Халакост». Так у чым перавага «вольнага сьвету»?

Сёньняшнім «дэмакратам» ёсьць над чым задумацца. Калі Францыя (член ядзернага клубу) і Нямеччына (другая экноміка ў сьвеце) знаходзяцца ў прыніжаным стане і гэты прыніжаны стан іх задавальняе, то якой дапамогі мы ад іх чакалі?

Калі Джахар Дудаеў стаў Прэзідэнтам Ічкерыі, да яго прыходзілі самыя розныя людзі й казалі пра самыя розныя варыянты «дапамогі», якая магла прыйсьці збоку. Адзін з праектаў меркаваў дапамогу з боку так званых ісламскіх краін. Валодаючы вострым аналітычным розумам і палітычным нюхам, Джахар ўмеў маментальна аддзяляць выдумку ад рэальнасьці. Пабываўшы ў некаторых мусульманскіх краінах, ён адразу разабраўся ў сітуацыі.

- Ды вы што? — казаў ён на нарадах, — якая дапамога можа быць ад мусульманскіх краін?! Наадварот, гэта яны маюць патрэбу ў нашай дапамозе!

Еўрапейскія краіны ня толькі не вольныя, але ў некаторым сэнсе больш прыніжаныя, чым так званыя ісламскія краіны.

Еўропа толькі-толькі асьцярожнымі заявамі праз усталяваны пасьля вайны рэгламент спрабуе афіцыйным, «цывілізаваным» шляхам атрымаць некаторыя паслабленьні, стаць самастойным гульцом ў праславутым «шматпалярным» сьвеце.

Калі б нашы дамарослыя нацыянал-дэмакраты думалі, як мусульмане, то яны б ведалі, што нельга ні зьвяртацца за дапамогай, ні чакаць дапамогі ад кафіраў. Але яны ня могуць так думаць, таму што яны дэмакра-а-а-ты! І дэмакратычнае абмежаванае думаньне не дазваляе ім зразумець нават простую жыцьцёвую мудрасьць — нявольны не можа дапамагчы ні сабе, ні іншаму.

Праходзяць толькі планы Бога!

І «антысеміцкі пажар», і антырускія настроі ў Еўропе можна расцаніць як заканамернаю зьяву ў сьвятле распачатага дэмантажу пасьляваенных міфаў.

Дарэчы, першымі дазволілі сабе дэманстратыўна грэбаваць пасьляваеннымі канструкцыямі, у прыватнасьці ААН, ЗША — галоўны аплот міжнароднага сіянізму і адзін з суаўтараў пасьляваенных міфаў. Мабыць, на Капіталійскі узгорак найшло нейкае опіюмнае воблака і яго насельнікамі авалодала масавае вар’яцтва — яны ўявілі, што змогуць аднаасобна кіраваць сьветам.

Не турбуючы сябе выкананьнем фармальнасьцяў, гэтая звышдзяржава зьдзейсьніла бандыцкую агрэсію супраць Ірака. І ў лепшых традыцыях зладзейскіх паняцьцяў, яна прапанавала дробным змоўшчыкам долю ў выглядзе ўдзелу ў «аднаўленьні эканомікі Ірака». Большасьць кіраўнікоў пайшлі на закулісную змову, тады як народы абурыліся. Таму што для большасьці народаў паняцьці: «законнасьць», «дагавор», «мараль», «справядлівасьць» — не зьяўляюцца пустымі гукамі.

Арганізатары новага сусьветнага парадку не разумеюць адзін вельмі важны закон чалавечага быцьця — немагчыма доўга кіраваць сьветам, абапіраючыся на няпраўду. Гэтак жа, як немагчыма кіраваць сьветам, абапіраючыся на голую сілу.

Іншы зман характэрны для народаў і краін, якія знаходзяцца пад дыктатам глабальнай хлусьні. Яны думаюць, што планы арганізатараў сусьветнага парадку заўсёды праходзяць, заўсёды рэалізуюцца ў жыцьці. Гэта галоўная памылка, якую імкнуцца намовіць арганізатары сусьветнага парадку. На самай справе не праходзяць ні планы палітычных спрытнякоў, ні планы багачоў, ні планы тыранаў. Праходзяць толькі планы Бога.

Ірак, Аўганістан, Емен, т.зв. «Арабскія рэвалюцыі» — наглядны таму прыклад. Амерыканцы, самі таго не падазраючы, уварваўшыся ў мусульманскія краіны, зрабілі найвялікшы падарунак мусульманам. Матываваныя нейкай незразумелай сіянісцкай паранояй, яны ўласнаручна разбурылі выгадны для сябе дыктатарскі рэжым у Іраку, і дазволілі ісламскай моладзі ўсяго сумежнага рэгіёну стаць на шлях Джыхаду — цяпер, каб ваяваць супраць ворага, няма неабходнасьці перасякаць акіян.

Міжнародны сіянізм не пасьпявае за глабальнымі падзеямі, якія разьвіваюцца ў сьвеце. «Арабская вясна» — таго ясны прыклад. Як сказаў Дастаеўскі, габрэі варагуюць «з усім, што ня ёсьць габрэй».

Але галоўны вораг сіянізму — гэта Іслам. Думаючы апярэдзіць ў непазьбежнай вайне супраць мусульман і наносячы так званыя прэвентыўныя ўдары, сіянізм дамогся толькі аднаго — ён разбудзіў дух Джыхаду ва ўсім сьвеце.

Сіяністы, адчуваючы небясьпеку, выяўляюць вынаходлівасьць і актыўнасьць. На старонках СМІ паўсюль прасочваецца занепакоенасьць сіяністаў тым, што еўрапейскія мусульмане могуць “кепска паўплываць” на еўрапейцаў [Брэйвіка ўспомнілі? - Рэд.]. Вось што пішуць у артыкуле «Антысемітызм у Еўропе», апублікаваным у свой час на ІнаСМІ: «Сумесь гістарычнага еўрапейскага антысемітызму зь яго больш сучаснай версіяй у мусульманскім сьвеце зьяўляецца небясьпечным кактэйлем».

У Маскве ў свой час хадзілі чуткі, што вядомы савецкі вучоны, філосаф Асмус перад сьмерцю склаў тэстамэнт, у якім папярэджваў супляменьнікаў: «Габрэі, спыніце спрачацца з Богам!».

Нам здаецца, што да яго слоў варта было б прыслухацца». 

У папярэдняй, 1-й, частцы гэтага матэрыяла былі сьцісла пададзены матывы ўчынка Брэйвіка зь яго ўласных слоў. Цікава, важна! Ці ня праўда?  (Каму гэтага замала, можна пачытаць Палітычную дэкларацыю Брэйвіка, напісаную на англійскай мове аж на 1.500 старонках — гл. тут: news.nswap.info/wp-content/uploads/2011/07/2083+-+A+European+Declaration+of+Independence.zip ; альбо кароткую інфармацыю пра яе — гл. тут: http://news.nswap.info/?p=73422#more-73422).  А цяпер давайце паспрабуем адысьці ад таго, што нам хочуць скарміць розныя падкантрольныя СМІ ці сам Брэйвік, і наблізіцца да сапраўднай сутнасьці справы.

Рэдакцыя.

Найпершае, што мы мусім заявіць, што 32-гадовы грамадзянін Нарвегіі Андэрс Берынг Брэйвік - гэта вялікі злачынца! Забраць 77 жыцьцяў (па афіцыйных зьвестках) у абсалютнай большасьці ў ні ў чым не вынаватых маладых людзей (кім бы яны ні былі па сваёй расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай прыналежнасьці) — гэта вельмі цяжкае злачынства. Таму тое, што Брэйвік знаходзіцца цяпер на лаве падсудных, чакаючы найвышэйшай для Нарвегіі меры пакараньня, ёсьць і заканамерным, і слушным.

Але як ідэолагі на гэтым мы не зьбіраемся ставіць кропку, а пойдзем далей.

І тут некаторыя маглі падумаць, што цяпер мы пачнем разважаць пра зьмякчальныя абставіны, шукаць апраўданьне злачынства Брэйвіка. Не! З гэтым асьпектам скончана і таму мы зьвяртаем увагу на іншае.

Галоўныя пытаньні.

Ужо некалькі гадоў на нашым сайце ўсталяваны рубрыкі, якія дазваляюць накопліваюць факты і меркаваньні вакол тых масавых злачынстваў, якія робяцца зь еўрапейскімі народамі: “Прыглядаемся да Захаду” (285 матэрыялаў), “Дэградацыя ЕўраЗьвязу” (139 матэрыялаў), “Фіксуем варварства Захаду” (20). На грунце гэтых і шматлікіх іншых матэрыялаў, якія накопліваюцца таксама і ў нашым рэдакцыйным архіве, мы рыхтуемся самі апісваць, што сёньня чыніцца зь еўрапейскімі (і ня толькі еўрапейскімі) аўтахтоннымі народамі пад лозунгамі “дэмакратыі”, “поўнай адкрытасьці”, “талерантнасьці”, “мультыкультуралізму”, “барацьбы з гомафобіяй і ксенафобіяй, расавай нецярпімасьцю і фашызмам”, “перавагай індывідуальных правоў над правамі грамадства, народа” і да т.п. небясьпечнай, і, як бачым, злачыннай лухтой…

Мусім адразу сказаць: нашы папярэднія ацэнкі й клопат у пытаньні зьнішчэньня карэнных народаў Еўропы практычна цалкам супадаюць з тым, што было выказана ў выступе Брэйвіка. Так, карэнныя народы Еўропы наўмысна і планамерна зьнішчаюцца! Так, на еўрапейскім кантыненце адбываецца найцяжкае наймаштабнае генацыднае злачынства! Так, выканаўцы і замоўнікі, якія ўдзельнічаюць у адзначанай суперзлачыннай справе, павінны быць спынены, схоплены, прыцягнуты да суду, пакараны. Паколькі гэтае злачынства па сваім маштабе непараўнальна большае, чым тое, што зьдзейсьніў Андэрс Брэйвік, пакараньне ўсіх праваднікоў такой генацыднай палітыкі — усіх гэтых ліберальных фашыстаў (ліберастаў) — павінна быць сувымерна большым!    

Адсюль, датычна фактаў і клопату, якія былі выкладзены Брэйвікам у якасьці  абгрунтаваньня матываў свайго ўчынку, можам сказаць наступнае: мы ня толькі ўспрымаем і разумеем іх, а і… падзяляем.

Новым для нас у яго заяве было тое, што, аказваецца, “еўрапейскія мультыкультуралісты наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог”, “яны выкарыстоўваюць цэнзуру, насьмешкі, перасьлед іншадумцаў”, “нягледзячы на ​​тое, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць краіны Еўропы імігрантамі з Азіі й Афрыкі”… Мы ж, наіўныя, думалі, што гэта толькі нашы “беларускія” афіцыйныя апазіцыянеры і СМІ не жадаюць дыскутаваць з намі — беларускімі зьмястоўнымі дэмакратымі — не пускаюць нас на старонкі сваіх газет, на радыё і тэлебачаньне, не выстаўляюць нашы каментары (пра рэжымныя СМІ мы нават ня кажам). Аказваецца, тое ж адбываецца і ў “дэмакратычнай, цывілізаванай Эўропе”! Аказваецца, гэта агульная, глабальная практыка паводзін усіх ліберастаў!  

Добра, запомнім…   

Таму з гэтага месца мы задаем наступныя заканамерныя пытаньні: а чаму на лаве падсудных мы ня бачым тых, хто зьдзейсьніў у 10, 100, 1000 разоў большыя злачынствы, чым Брэйвік?!!  Дзе ўсе тыя “мультыкультуралісты і талерасты”, чыімі рукамі робіцца ГЕНАЦЫД КАРЭННЫХ НАРОДАЎ ЕЎРОПЫ?!!  Дзе замоўнікі гэтага злачынства?! Чаму іх ніхто ня судзіць?!

Генацыд еўрапейскіх народаў адбываецца на нашых вачах. Мы ўсе зьяўляемся сьведкамі гэтых жахлівых падзей, гатовыя сьведчыць у любым судзе. Дык у чым справа. Ёсьць відавочнае злачынства, ёсьць мільёны сьведак. Дзе суды?! Іх няма! ЧАМУ НЯМА?!

Вось гэта і ёсьць галоўныя пытаньні, патрабаваньне адказу на якія павінна цяпер станавіцца рубам кожны раз з нагоды любога ўзгадваньня ўчынка Брэйвіка — зь ім усё ясна, дайце адказы на гэтыя пытаньні!

Паколькі ніводная з афіцыйных еўрапейскіх устаноў — ні суды, ні пракуратура, ні парламенты ці ўрады, ні галоўныя палітычныя партыі, ні нехта іншы, хто ў прынцыпе павінен — не зьбіраюцца адказваць на азначаныя пытаньні, на іх будзем адказваць мы. Па меры нашых сьціплых сіл. 

Віды зброі ў сучаснай генацыднай вайне.

У свой час мы ўжо тлумачылі, што супраць народаў сьвету з мэтай іх генацыднага зьнішчэньня можа быць выкарыстана ня толькі канвенцыйная ваенная зброя (назавем яе 1-м відам зброі),

а і:

- татальнае дэмаралізуючае, дэгенератыўна-разбуральнае інфармацыйнае ўзьдзеяньне (з мэтай максімальнага абыдленьня людскай масы) — гэта 2-і від зброі;

- грошы (для подкупу ключавых грамадска-палітычных фігур) — 3-і від зброі;

- спойваньне і наркатызацыя насельніцтва, атручваньне ежы (кансервантамі, песціцыдамі, цяжкімі металамі, нітратамі, радыянуклідамі й да т.п.), магчыма, некаторыя прышчэпкі (якія могуць выклікаць, напрыклад, бясплоднасьць) — 4-ы від зброі; 

- ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (то бок перасяленьне ў дзяржавы карэнных народаў вялікіх масаў іншых народаў, чужародных генетычна і па сваёй культуры) - 5-ы від зброі.

У сваім выступе Брэйвік якраз і паказаў, як ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (5-ы від зброі) у спалучэньні з прапагандай “талерантнасьці й мультыкультуралізму” (2-і від зброі) выкарыстоўваецца сёньня ў Еўропе ў якасьці аднаго з галоўных відаў генацыднай зброі (праўда, ён не сказаў пра 3-і від генацыднай зброі — грошы).

Ніводнага стрэлу, а народы вынішчаюцца…

Чаму мы не пайшлі за першым уражаньнем.

І вось ужо, здавалася, мы гатовыя былі ўспрыняць Брэйвіка як выключнага патрыёта сваёй Бацькаўшчыны — Нарвегіі, які з-за адчаю перайшоў пэўныя недазваляльныя межы ў сваім пратэсьце (назавем гэтае наша стаўленьне гіпотэзай А). Але далейшы аналіз сітуацыі прывёў нас да неабходнасьці прытармазіць з канчатковым вызначэньнем.

Спачатку ў выступе Брэвіка насьцярожыла агітацыя за большую радыкалізацыю дзейнасьці пранацыянальных сіл, імкненьне рыхтаваць грамадскую думку да “рэкаў крыві, якія будуць цячы па гарадах Еўропы” (вось дык нюансік!..). Калі ж ён фактычна заявіў пра неабходнайсьць прыходу да ўлады новага Гітлера і разьвязаньне Трэцяй сусьветнай вайны, насьцярога перарасла ў канчатковае непрыняцьце. “Стоп, тут нешта ня тое!..”, — падумалі мы і сталі прыглядацца ня толькі да таго, што Брэйвік ня так сказаў, а і да таго, што ён ня так не сказаў.

На гэтым шляху пачалі выяўляцца дадатковыя нюансы.

Так, насьцярожыла, што, называючы ворагаў-зьнішчальнікаў нарвежскага й іншых еўрапейскіх народаў, Брэйвік пералічыў масу розных сацыяльных груп: “мультыкультуралісты”, “сацыял-дэмакраты”, “лібералы”, “левыя”, “марксісты” (у т.л. “культурныя марксісты”), “выкладчыкі ўніверсітэтаў”, “журналісты і рэдактары абсалютнай большасьці СМІ”.  

Можна не сумнявацца, што сярод азначаных грамадскіх і палітычных груп сапраўды шмат асобаў, здольных прадаваць інтарэсы ўласнага народу. Але пры гэтым немагчыма не здагадвацца, што планамернасьць, настойлівасьць і маштабнасьць у зьдзяйсьненьні відавочна генацыднай палітыкі супраць аўтахтонных еўрапейскіх народаў ня могуць зьявіцца проста так. Тут відавочным ёсьць ўплыў нейкага магутнага замоўніка ўсёй гэтай “мультыкультуралістычнай палітыкі” — дырыжора, які стаіць “па-над полем бітвы” і ня бачны большасьці ўдзельнікаў падзей.

Па тэксьце выступа Брэйвіка бачна (калі яго ён пісаў сам), што ён мае дастаткова добрыя разумовыя здольнасьці. Тады чаму ім так і не было пастаўлена пытаньне пра арганізатара тых трагічных працэсаў, якія адбываюцца цяпер у Еўропе? 

Акрамя таго, тут варта дадаць, што ў многіх чытачоў 1500-старонкавага Палітычнага маніфеста Брэйвіка, які завецца «2083 — Дэкларацыя незалежнасьці Еўропы», складаецца ўражаньне, што кніга напісана пад уплывам сіяністаў. Бо аўтар — перакананы антырасіст і не нацыянал-сацыяліст, а масон хрысьціянскага толку, про-гомасексуаліст, про-сіяніст, прыхільнік «Ізраіля» і ліберальнай рынкавай эканомікі (для многіх чытачоў 1-й часткі гэтага матэрыяла такая інфармацыя можа выглядаць навіной, але гэта так). Ён з павагай ставіцца да Пуціна з-за вайны на Каўказе. З нарвежскімі антыфашыстамі знаходзіцца ў канфлікце з-за палестынскага пытаньня — Брэйвік прыхільнік злачынстваў сіяністаў ў акупаванай габрэямі Палестыне. Прапануе саюз зь сіяністамі супраць Іслама. Брэйвік складае ў адну кучу нацыянал-сацыялізм й ісламізм, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія на яго думку зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі і ўсяму заходняму грамадству. Больш за тое, аказваецца, Брэйвік мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі “няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца” (як вам нюансік?!) — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/24/83768.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml.

Як кажуць, поўны вінігрэт…

У сувязі з усім адзначаным паўстала неабходнасьць яшчэ пільней прыгледзецца да асобы Брэйвіка…

Дадатковыя неўвязкі й падазрэньні.

Нашыя падазрэньні (пра нешта ня тое) што да асобы Брэйвіка толькі павялічыліся, калі мы пачалі зьбіраць і аналізаваць даныя пра яго вонкавы выгляд, крэўных, сяброў і арганізацыі, да якіх ён належаў.

Здавалася, простае пытаньне: які колер вачэй у Брэйвіка? Як бы ня так. На адных фота ў яго блакітныя вочы (напрыклад, на тых, што выстаўляе радыё “Свабода” — гл. http://www.svaboda.org/content/article/24443343.html;  http://www.svaboda.org/content/article/24451222.html), на іншых — карыя.

Кантактныя лінзы?   

Які ў Брэйвіка колер валасоў? На адных фота, прычым больш раньніх, ён мае даволі цёмныя валасы, на іншых — яўны бландзін. На судзе зноў паступова становіцца брунэтам (гл. фота ў пачатку артыкула).

Фарбаваньне ў бландзіна?

Нягледзячы на тое, што ўсе афіцыйныя СМІ крычаць пра “нарвежскага бландзіна”, у сеціве ёсьць зьвесткі, што Брэйвік на справе мінімум на палову габрэй (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/25/83782.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/05/84147.shtml).

На больш раньніх фота Брэйвік сапраўды выглядае, як трохі іранічны габрэйскі хлопчык…

Куды падзеліся кручкаваты нос, поўныя губы? Пластычная аперацыя?

(Зьвесткі пра тое, што Брэйвік 10 гадоў таму зрабіў сабе пластычную аперацыю, таксама ёсьць у сеціве — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/02/84021.shtml)

Атрымліваецца, Брэйвік шмат высілкаў прыкладаў, каб карэктаваць свой вонкавы імідж, прычым так, каб людзі ўспрымалі яго “тыповым вікінгам” — кантактныя лінзы, адбельваньне валасоў, пластычныя аперацыі. Навошта? А, можа, сапраўды для таго, каб ніхто не сумняваўся, што леташняе злачынства зьдзейсьніў менавіта “нардыт-нацыст”, а не амбітны габрэйскі хлопчык?

Яшчэ факт. Калі прыглядзецца да маладых людзей, якія сабралася ў той злапомны дзень на востраве Ўтоя, дык можна ўбачыць, што абсалютная большасьць зь іх былі зусім не азіяты, негры ці арабы, а… карэнныя нарвежцы. Яны былі прадстаўнікамі моладзевага крыла кіруючай сацыял-дэмакратычнай партыі Нарвегіі, якая, у дадатак, даўно і актыўна падтрымлівае палестынцаў у іх змаганьні супраць сіяністаў Ізраіля. Адзначанае добра бачна на фота, якія пададзены ніжэй.

Падумайце, ці мог бы сапраўдны нарвежскі нацыяналіст, які выступае супраць мусульманскай акупацыі Еўропы, забіваць нарвежскую ж моладзь? А, можа, галоўнае якраз і было ў тым, што гэтая моладзь выступала супраць ізраільскіх сіяністаў.

Ідзем далей. Паглядзім на сяброў Брэйвіка і арганізацыі, зь якімі ён супрацоўнічаў.

Пачнем з дастаткова абгрунтаванага меркаваньня, што адзін чалавек ня мог зьдзейсьніць два такія буйныя тэракты, якія прыпісваюцца Брэйвіку, тым больш за два дні (гл. http://ari.ru/news/3750/).

Адносна нядаўна высьветлілася, што ідэйнымі настаўнікам і натхняльнікам Брэйвіка быў блогер “Фёрдман” (сапраўднае імя Педэр Енсен - гл. фота), які ёсьць вядомы сіяніст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84165.shtml).

У сеціве ёсьць фота Брэйвіка ў тыповым масонскім аблачэньні. Нагадаем, на судзе ён сам прызнаўся ў прыналежнасьці да нейкай таемнага ордэна “Тампліераў”, пра які на тым жа судзе было заяўлена, што яго не існуе… Аднак, ёсьць зьвесткі, што яшчэ ў 2002 годзе ў Лондане Брэйвік увайшоў у склад «панеўрапейскага нацыяналістычнага ваеннага ордэна» (http://www.svobodanews.ru/content/article/24279370.html). Вось вам і “тэрарыст-адзіночка”…

Нядаўна вядомы нарвежскі прафесар-сацыёлаг Ёхан Гальтунг ужо наўпрост заявіў, што, па яго меркаваньні, за Брэйвікам стаіць Масад — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/05/90398.shtml

У Брэйвіка былі сувязі нават у Расеі й Беларусі (http://www.gazeta.ru/social/2011/07/28/3714077.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/05/88647.shtml). У прыватнасьці, ён быў у кантакце зь вядомым расейскім нацыкам Дзёмушкіным (гл. фота), які ўзначальваў расейкі СС (“Славянскі сабор”), а цяпер зьяўляецца лідарам расейскага нацыяналістычнага руху “Рускія”, і які, дарэчы, лічыцца ў Маскве агентам ФСБ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84094.shtml).  Па-першае, гэты факт зноў кажа, што Брэйвік не тэрарыст-адзіночка, а па-другое, ёсьць зьвесткі, што і Дзёмушкін… не зусім рускі чалавек (http://ru-politics.livejournal.com/24943777.html; http://unionregions.rusbb.org/viewtopic.php?id=1443; http://www.youtube.com/all_comments?v=9q66t6ysZgk).

(Дарэчы, у свой час мы ўжо інфармавалі нашых чытачоў пра тое, хто на самай справе ўзначальвае многія арганізацыі расейскіх нацыстаў (гл. http://nashaziamlia.org/2007/11/08/1037;  http://nashaziamlia.org/2008/07/14/1439) і пры гэтым увесь час пасьпяхова абыходзіць 282-і артыкул КК РФ, па якім цяпер знаходзяцца ў вязьніцы калі ня сотні, дык дзясяткі расейскіх грамадска-палітычных актывістаў…)

І ў заключэньні разьдзела яшчэ адзін факт, з шэрагу кур’ёзаў — як кажуць, і сьмех, і грэх… Радыё “Свабода” вырашыла пракаментаваць акцыю Брэйвіка і суд над ім. Фота асобаў, якім гэта было дазволена зрабіць і якія хоць трохі казалі па сутнасьці, пададзены зьлева. Вось яны — галоўныя сьпецы па брэйвікаўскай справе (http://www.svaboda.org/content/article/24277143.html; http://www.svaboda.org/content/article/24276219.html; http://www.svaboda.org/content/article/24277688.html). Як кажуць, абыдземся без відавочных, а таму і непатрэбных каментароў… Дададзім толькі, што падбор “Свабодай” менавіта такіх “эксьпертаў” зьяўляецца дадатковым доказам у капілку больш рэалістычнай версіі падзей, чым тая, якая дасёньня падтрымліваецца “Свабодай”…  

Гіпотэза Б.

Такім чынам, самы час адмовіцца ад першапачатковай гіпотэзы А і запрапанаваць іншую (назавем яе гіпотэзай Б).

На самай справе Брэйвік не этнічны нарвежац (ці, як мінімум, ня цалкам этнічны нарвежац). Па сваіх поглядах ён — сіяніст. Але ён зрабіў усё магчымае, каб выглядала так, быццам леташнія злачынствы зрабіў этнічны нарвежскі нацык. Да гэтага ён даўно рыхтаваўся (пластычныя аперацыі былі зроблены ім 10 гадоў таму).

Яшчэ больш істотна, што Брэйвік дзейнічаў не адзін. Ён — прадстаўнік нейкай таемнай арганізацыі, якая імкнецца дасягнуць пэўных мэт. Паколькі гэтыя мэты даволі відавочныя, абыдземся без доўгіх разважаньняў і адразу іх назавем:

- дыскрэдытаваць як “фашыстаў-нацыстаў-тэрарыстаў” усіх тых, хто імкнецца супрацьстаяць зьнішчэньню еўрапейскіх народаў за кошт выкарыстаньня ксенаэтнічнай дэмаграфічнай зброі на фоне інфармацыйнага накіданьня гэтым народам ідэй “мультыкультуралізму і талерантнасьці” (такая дыскрэдытацыя робіцца для таго, каб азначаную генацыдную палітыку працягнуць);   

- справакаваць некаторых сапраўдных (але адмарожаных) белых еўрапейскіх нацыяналістаў на акцыі, аналагічныя брэйвікаўскай (гэта стварыла б яшчэ лепшыя магчымасьці для дыскрэдытацыі праз СМІ магчымага супраціву «мультыкультурнасьці»);

- справакаваць грамадзянскую вайну паміж аўтахтоннымі еўрапейскімі народамі й імігранцкімі ксенаэтнасамі (каб адуважыць ад іншых ня менш істотных негатыўных працэсаў, якія адбываюцца ў еўрапейскіх грамадствах,  і ад саміх соцыяпаразітных сіл, якія гэтыя негатыўныя працэсы ствараюць);

- выклікаць спачуваньне да Ізраіля (які, маўляў, “вымушаны супрацьстаяць арабскай, і асабліва палестынскай, агрэсіі”);

- забясьпечыць рэфармаваньне ліберастычнай ідэалогіі на тэрыторыі Еўропы ў наступным ключы — “мультыкультуралізму, як і раней — так, але без мусульман”.

Калі ўявіць дадзеныя палажэньні ў выглядзе нейкай вопраткі, каму яна будзе пасаваць?

Адказ відавочны: гэта можа быць толькі сіянакратыя…

І, атрымліваецца, што Брэйвік — гэта яе крывавы агент.

Гіпотэза Б ужо пацьверджана многімі.

На жаль, мы ня першыя, хто прапануе такі варыянт адказа на загадку Брэйвіка.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=muA8bRP0D5A&feature=related — вы можаце паглядзець кароткі фільм “Сіянісцкі тэрор у Нарвегіі”, зроблены знакамітым змагаром з глабальным сіянізмам, былым кангрэсмэнам ЗША Дэвідам Дзюкам (гл. фота). Назва фільма кажа сама за сябе і цалкам адпавядае другой нашай гіпотэзе.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=XkQSVADE0dU&feature=related — можна паглядзець аналагічнае відэа (верагодна, ужо расейскай вытворчасьці) пад назвай “Андэрс Брэйвік, як ён ёсьць”. У фільме прапануецца такая ж версія падзей.

Заяву па-сутнасьці такога ж зьместу зрабілі й шведскія нацыянал-сацыялісты. Падаем ніжэй яе тэкст у перакладзе з расейскай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml).

“Нарвегія трапіла пад сіянісцкі тэракт. Шведскія СМІ ўпарта называюць яго “нацыяналістычным”.

Сэнс і сутнасьць тэракту ў Осла пачынае высьвятляцца. Выканаўца акта Anders Behring Breivik цалкам прызнаўся ў зробленым, яго матывы і яго ідэалогія праясьніліся. Аднак, нягледзячы на ​​гэта, касмапалітычныя СМІ, як у Швецыі, так і ва ўсім сьвеце спрабуюць ўпарта напусьціць туману датычна асобы Брэйвіка і яго палітычных перакананьняў.

Тэрарыст Anders Breivik — масон, актыўны сіяніст і антынацыяналіст, які меў сувязі зь сіянісцкай лігай Defence League (EDL), якая адмаўляе расавую тэорыю і станоўча ставіцца да гомасэксуалізму. Быў актыўным удзельнікам розных інтэрнэт-форумаў, дзе агрэсіўна аргументаваў супраць нацыянал-сацыялізму, нацыяналізму наогул, а таксама супраць ісламу як асноўнай небясьпекі для сусьветнага габрэйства.

Сваім палітычным ідалам лічыў забойцу германскага народа Ўінстана Чэрчыля, асабіста адказнага за бамбаваньні грамадзянскага насельніцтва Нямеччыны падчас Другой Сусьветнай вайны.

Можна дакладна сказаць, што Брэйвік — гэта прадукт асяроддзя сёньняшніх ўладумаючых у Еўропе — ліберальных-капіталістаў і дэмакратычных сіяністаў.

Ён валіць у адну кучу нацыянал-сацыялізм й іслам, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія, на яго думку, зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі й усяму заходняму грамадству.

Ён адмаўляе расавую тэорыю і мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца.

У сваім Маніфесьце ён абвяшчае габрэяў і «Ізраіль» сваімі галоўнымі саюзьнікамі, а амерыкана-«ізраільскі» капіталізм і сучаснае дэкадэнцкае, пра-гомасэксуальные грамадства — сваім ідэалам.

Большасьць шведскіх СМІ належаць сіянісцкім кланам Bonnier і Hjörne. Яны стаяць перад складанай дылемай. На самай справе сіяніст, антырасіст, масон зьдзейсьніў самае вялікае масавае забойства ў гісторыі Скандынавіі. Але ж многія яго погляды — антырасізм, антынацыяналізм — падаюцца ў гэтых самых СМІ як нешта станоўчае. І менавіта таму, замест таго, каб накіраваць увагу чытачоў і слухачоў на рэальныя погляды й ідэалогію Брэйвіка, ва ўжытак пайшлі тэрміны «правы экстрэміст», «нацыяналіст», каб увесьці ў зман грамадскасьць адносна матываў яго дзеяньняў.

Напрыклад, СМІ канцэнтруюць увагу грамадства, што ён, маўляў, антыісламіст, аднак замоўчваюць, што ён «антыісламіст яшчэ і таму, што іслам уяўляе пагрозу існаваньню «Ізраіля». Некаторыя СМІ зайшлі так далёка ў сваёй ілжывай прапагандзе, што пазначылі Брэйвіка як «нацыста», хоць ён ёсьць фанатычны АНТЫнацыст і бачыць у нацыянал-сацыялізьме самую вялікую пагрозу для Еўропы.

СМІ хаваюць падрабязнасьці што да матыву злачынцы — прычыны, па якой ён абраў напасьці менавіта на моладзевы лагер сацыял-дэмакратаў.

Доўгі час, у тым ліку і за дзень да тэракту, сацыял-дэмакраты вылучалі патрабаваньні, каб Нарвегія байкатавала «Ізраіль». У тым ліку ў інтэрнэце даступныя фота з моладзевага лагера, дзе актывісты трымаюць плакат з патрабаваньнем «Байкот Ізраіля». Акрамя таго, там былі абмеркаваны патрабаваньні прызнаньня Нарвегіяй Палестынскай аўтаномнай дзяржавы і адкрыцьця нарвежскай амбасады ў Палестыне.

Тое, што фанатычны сіяніст Андэрс Брэйвік пісаў паведамленьні на інтэрнэт-форуме, напоўненыя нянавісьцю да нарвежскіх сацыял-дэмакратаў й іх пазіцыі ў «ізраільска»-палестынскім пытаньні, — сістэматычна хаваецца шведскімі СМІ. Па той прычыне, што гэта зьяўляецца галоўным ключом да разуменьня, чаму ён абраў менавіта гэты моладзевы лагер для зьдзяйсьненьня масавага забойства.

Іншы цікавы асьпект ў асьвячэньні СМІ таго, што здарылася, гэта тое, што яны старанна апісвалі злачынцу як «этнічнага нарвежца», тое, што ён «бландын» і г.д. 22 ліпеня газета Афтанбладет сцьвярджала, што злачынца мае «нарвежскую зьнешнасьць». А, між тым, гэта тая газета, якая сістэматычна адмаўляе існаваньне шведскага народу, існаваньне рас і таго, што існуе нешта «тыпова шведскае» або нардычнае. Аднак яны ўсё ж вырашылі апісаць Брэйвіка менавіта як… «этнічнага нарвежца» і з тымі атрыбутамі, якія ўласьцівыя нарвежцам.

Гэта ўсё для таго, каб заблытаць грамадства і накіраваць увагу ад сіянісцкага асьпекту тэракту, намовіць грамадству, што тэракт быў здзейсьнены нарвежскім «нацыяналістам» і «расістам».

Як нацыянал-сацыялісты, мы можам толькі канстатаваць, што віноўнік самага крывавага тэракту ў нардычнай сучаснай гісторыі быў ворагам усяго, за што нацыянал-сацыялізм змагаецца. Гэта мы сцьвярджаем, нягледзячы на ​​ўсё тое, што СМІ спрабуюць намовіць шведскаму грамадству.

Для тых, хто ўважліва сочыць за падзеямі, зьвязанымі са злачынствам Брэйвіка, зь першакрыніц і параўноўвае інфармацыю з тым, як гэтыя падзеі апісваюцца СМІ, гэта можа стаць звонам у абуджэньні ад сьляпой веры ў хлусьню СМІ. Гэта можа прывесьці чалавека да высновы, што гэтыя СМІ хлусяць у тым ліку і ў многіх іншых пытаньнях, якія тычацца грамадскага жыцьця”.

(канец цытаваньня заявы)

Такое маштабнае пацьверджаньне нашых выкладак (пазначаных, як гіпотэза Б) з самых розных незалежных крыніц дазваляе глядзець на іх сапраўды як на самую абгрунтаваную гіпотэзу…

У разьвіцьцё тэмы і на заключэньне. 

Мы, натуральна, будзем і далей сачыць за падзеямі вакол Брэйвіка. Але цяпер хацелі б зьвярнуць увагу на яшчэ больш істотныя грамадскія зьявы, сутнасьць якіх усё больш прасьвятляецца ў т.л. і з нагоды леташніх падзей у Нарвегіі.

У свой час намі было заўважана, што, аказваецца, у рамках распаўсюду “мультыкультуралізму і талерантнасьці” сіяністы актыўна спрыяюць укараненьню ісламізму ў Еўропе. Намі нават быў запрапанаваны тэрмін “юдаісламізм” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/05/11/3297/#more-3297).

Цяпер зьявіліся яшчэ больш выразныя факты што да ўдзелу сіяністаў у мультыкультурным злачынстве. Так, дзякуючы Дэвіду Дзюку ў кожнага з нас ёсьць магчымасьць праглядзець кароткія фільмы (гл. “Дэвід Дзюк: Як сіяністы (юдэі) правяць сьветам!” — http://www.youtube.com/watch?v=Y5-PLIhOqlM ; “Дэвід Дзюк. Як забіваюць народы” -  http://www.youtube.com/watch?v=0I5F8yj3p3o&feature=related ; “Дэвід Дзюк: Як сіяністы падзяляюць і ўладараць” — http://www.youtube.com/watch?v=ZmM-9IfaXJc&feature=related), у якіх сярод іншага ярая сіяністка Барбара Лернер-Сьпектар, якая жыве ў Швецыі, адкрыта хваліцца ў адным інтэрвю:

“Я думаю, што рэзкае ўзмацненьне антысемітызму ў Еўропе сёньня абумоўлена тым, што Еўропа яшчэ не навучылася быць мультыкультурнай. Я думаю, што гэта трансфармацыя можа нам дорага каштаваць, але яна абавязана адбыцца. Еўропа спыніць  быць тым маналітным грамадствам, якім яна была на працягу стагоддзяў. І габрэі [не габрэі, а сіяністы. - Рэд.] - рухаючая сіла гэтых перамен. Еўропу чакаюць буйныя перамены. Яе пераключаць у мультыкультурны рэжым, а габрэяў будуць ненавідзець за іх вядучую ролю ў гэтым працэсе”. 

Вось дык прызнаньні!…

Такім чынам, атрымліваецца, што адны агенты сіянакратыі (такія, як Барбара Лернер-Сьпектар) спрыяюць “мультыкультуралізму, ісламізацыі й талерантнасьці” ў Еўропе, а іншыя (такія, як Андэрс Берынг Брэйвік) — пад нацыяналістычнымі лозунгамі змагаюцца супраць яе.

Ня першы раз сіянакратыя заўважана ў такіх разводках (адзін зь іншых гістарычных прыкладаў гл. тут:  http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/). Таму час адлюстраваць гэтую зьяву вобразна.

Напрыклад так, як пададзена ніжэй.

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь — Наша Зямля!”

3.

Пазьняк часта гаворыць, што беларускае грамадства (варыянт — народ) павінна нешта там зразумець у грамадска-палітычнай сітуацыі ў Беларусі й вакол яе. У сувязі з гэтым Пазьняку самы час нарэшце самому вызначыцца: што такое беларускі народ, які ён, на што здольны ў тых ці іншых грамадска-палітычных абставінах, што ад яго можна чакаць, у чым на яго варта спадзявацца? Так, адказваючы на пытаньне Навумчыка ў пададзеным вышэй інтэрвю, чым патлумачыць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося абыякавым да судовага працэсу над Каваленкам, да ягонага лёсу, Пазьняк заявіў: “Беларускае грамадства зьмянілася ў думках [у лепшы бок. – Рэд.]. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап ужо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму”. Той жа сэнс — грамадства ўсё больш пачынае “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, у т.л. пагрозу расейскага імперыялізму — быў і ў інтэрвю “Белсату” ў студзені 2011 г. (гл. http://www.youtube.com/watch?v=fL9ZA3jX-Gk; http://www.youtube.com/watch?v=IXSYx6umGPo&feature=related)

-

Між тым, раней з беларускім народам, калі слухаць Пазьняка, адбываліся дзіўныя рэчы. Так, да 1994 года ён у нас ужо быў “надзвычай разумны”, настолькі разумны, што “яму толькі варта даць магчымасьць дэмакратычнага выбару і ён абавязкова абярэ таго, каго трэба”. Пасьля 1994 года гэтае меркаваньне Пазьняка рэзка памянялася (і лёгка здагадацца, чаму). Народ у нас стаў “савецкім”, непаінфармаваным, мала на што самастойна здатным. Гэтае меркаваньне часам прасьлізвала і ў адносна нядаўніх інтэрвю (у 2010 г. “грамадства было яшчэ нясьпелым” — гл. http://www.youtube.com/watch?v=v2DrinnjQK0&feature=related; такі ж кантэкст — “мы маем папуляцыю савецкіх людзей, якую можа вынішчыць толькі нацыянальная палітыка” — гучыць у заключнай частцы вось гэтага інтэрвю: http://www.youtube.com/watch?v=tTy2zO_MI_o&feature=related , якое даецца ў жніўні-верасьні 2011 г.).

Такім чынам, калі верыць Пазьняку, беларускае грамадства, якое ў пачатку 1994 г. было “надзвычай разумным”, а ўжо ў канцы года стала “неразумным”, затым за 17 гадоў пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, але праз паўгады зноў здэградавала ў “папуляцыю савецкіх людзей”. Прайшло паўгады і яно зноў “зьмянілася ў думках”, “прайшло першы этап”, пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”? 

Так і карціць спытацца: дык усё ж, Зянон Станіслававіч, наш народ “разумны” ці “не”, “дасьведчаны” ці “не”?! Вызначыцеся нарэшце, што ён такое, і што зь ім адбываецца!

Між тым, на нашым сайце ўжо даўно многае сфармулявана пра нашу (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) найгалоўную каштоўнасьць — наш беларуска-літвінскі народ: і каго лічыць беларусам, і хто такія беларусы-літвіны, і як наш народ структураваны, і за што адказвае, на што здатны кожны яго псіха-сацыяльны пласт.

Ідзем далей.

Зноў цытуем Пазьняка: “У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі не дай Бог так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса”.

Тут адразу паўстае чарговае пытаньне: а што, забойства Ганчара, Захаранкі, іншых вядомых асоб, верагодная невыпадковасьць сьмерці Карпенкі (ёсьць яшчэ некалькі выпадкаў, пра якія беларускай грамадскасьці шырока не вядома…) могуць быць пакінуты без адказу? Там чырвоная рыса, што, не пяройдзена?

І тут жа ў сувязі з гэтым паўстае наступнае пытаньне: А што рабіць з тым фактам, што Віктар Ганчар так і ня “выскачыў, як чорт з табакеркі”, як прарочыў Пазьняк і ў 2001-м, і ў 2006-м гадах? Што рабіць з пазьнякоўскім цынізмам аж такога ўзроўню?!..

Дарэчы, яшчэ пытаньне ў гэтым жа ключы. А як быць з абсалютна празрыстым намёкам Пазьняка, што Васіль Якавенка — агент сьпецслужбаў? Абпляваў гэтага беларускага пісьменьніка, які змагаецца за Беларусь, як можа (гл. яго сайт: http://www.nation-sos.org/), і хоць бы што…

І на гэтае пытаньне няма адказу. А, між тым, мы ўжо яго задавалі (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/06/25/2349/). 

Яшчэ праблема. Мы, як ідэолагі, катэгарычна не прымаем выразы накшталт: “Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы”, “гэта — тупая палітыка”, “Расея асуджае санкцыі”, “Маскве гэта выгадна”, “Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю»”.

Справа ў тым, што ўсё, што робіцца ў грамадскай сьферы, робіцца канкрэтнымі людзьмі й іх супольнасьцямі. Гэтыя канкрэтныя групы людзей маюць канкрэтныя назвы (напрыклад, мясцовая бюракратыя ў Беларусі – цяперцы, іх правадыр і адначасна шыльда, якой цяперцы прыкрываюцца – Лу-ка; расейская імперская бюракратыя – суб’ект расейскага імперыялізму (скарочана, расейская імперыякратыя); кітайская імперыякратыя – суб’ект кітайскага імперыялізму, сіянакратыя – суб’ект глабальнага сіянізму, глабалісцкага ліберастызму, глабальнай хаатызацыі-каспамалітызацыі; польскія імперыялісты й г.д.). Толькі яны – гэтыя групы — у грамадска-палітычнай сьферы на дзяржаўным ці агульнацывілізацыйным узроўні могуць “мець палітыку й ідэалогію”, “асуджаць”, “разьлічваць выгаду”, “патрабаваць”, “змагацца”, “праяўляць агрэсію”, “бараніцца ў адказ” і г.д. “Захад”, “Масква”, “Расея”, “Беларусь”, “палітыка”, “лібералізм” і г.д. нічога падобнага рабіць ня могуць, бо, яшчэ раз падкрэсьлім, няма ніякіх самастойных “палітык”, “лібералізмаў”, “расей”, “москваў”, “захадаў” і г.д., ня зьвязаных зь нейкімі канкрэтнымі людзьмі! Усё наадварот: розныя “палітыкі”, “ідэалогіі” й г.д. – гэта праявы актыўнай дзейнасьці (функцыянаваньня) канкрэтных груп людзей! Таму пададзеныя вышэй выразы, узятыя ў якасьці прыкладу толькі з пададзенага інтэрвю Пазьняка, не ідэалагічныя. Гэта – прапагандысцкія штампы, прызначаныя зашумляць рэчаіснасьць.

Ідэалогія – гэта навука. Дакладней сказаць так: у такой ступені, у якой ідэалогія – навука, у ёй усе аб’екты трэба называць сваімі канкрэтнымі імёнамі. Адэкватна. Іначай – гэта не ідэалогія, а слоўна-міфалагічная мешаніна, якая ня толькі нічога не дае для разуменьня рэчаіснасьці, а і перашкаджае яе зразумець…

Вось вобразны прыклад. Уявіце сабе, што вы прыйшлі да лекара. Ён запытаўся ў вас: на што скардзіцеся? Вы адказалі, што ў вас баліць галава, ліхаманіць, ломіць косткі, млявасьць і г.д. І вось вы бачыце, што лекар піша “дыягназ”: “у хворага галаўны боль, ліхарадка, праявы інтаксікацыі…”. Вы заўважылі недэкватнасьць? Нешта ня тое. Праўда? А справа ў тым, што вы разьлічвалі, што прыйшлі да лекара-прафесіянала даведацца этыялагічную прычыну вашага кепскага самапачуцьця, даведацца, што з вамі такое – што ў вашым арганізьме зламалася, ці які паразіт у ім пасяліўся. А замест гэтага пачулі паўтарэньне вашых скаргаў, толькі ў больш мудрагелістым варыянце. Вось, калі б пасьля вашых скаргаў лекар запісаў: “грып” – гэта быў бы сапраўдны дыягназ, які называе прычыну вашага анамальнага стану. А так, вы прыйшлі за зьместам, а вам падалі форму, ды яшчэ скажоную. Карацей… фуфло.

Так і ў выпадку з Пазьняком, калі мы глядзім на яго дзейнасьць у якасьці ідэолага.

А, між тым, у беларускай ідэалогіі ня будзе ніякага разьвіцьцёвага зруху, калі мы будзем працягваць пералічваць нашыя, як нацыі, праблемы ў дадзены гістарычны перыяд, але пры гэтым ня толькі ня будзем называць суб’ектаў, якія выклікаюць гэтыя праблемы (а ўсе гэтыя праблемы зводзяцца да пытаньня аб прычынах безвыніковасьці “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” на працягу вось ужо хутка 20 гадоў!), але яшчэ ў дадатак, нібы гэтага было замала, будзем выкарыстоўваць самыя розныя эўфемізмы для таго, каб нават сімптомы нашай беларускай хваробы дакладна не называць!..

У адрозьненьне ад Пазьняка, мы, наадварот, імкнемся ўсё рабіць у ідэалагічным сэнсе, як трэба — г.зн. тэрміналагічна адэкватна. Так, напрыклад, вычляняючы з нашай беларускай і агульнацывілізацыйнай рэчаіснасьці сацыяльных паразітаў – этыялагічных суб’ектаў нашых, беларускіх, і агульнацывілізацыйных грамадскіх хвароб – мы імкнемся памеціць іх найбольш дакладнымі шыльдачкамі й паставіць на палічку. Для тых, хто нядаўні чытач сайта, падаем скарочаны агляд нашай калекцыі (натуральна, ідэалагічнай, а не фізічнай) апісаных і пранумараваных намі на сёньня сацыяльных паразітаў:

- расейская імперыякратыя – суб’ект таго, што завецца “Вялікай Расеяй” – вораг беларускай дэмакратыі № 1, а таксама вораг дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі Еўразіі (Д пр-п 15, 15а);

- глабалісцкая сіянакратыя – суб’ект глабалісцкага ліберастызму-касмапалітызму, унутры якога знаходзіцца сіянізм — вораг беларускай дэмакратыі № 2, а таксама дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі ўсёй Зямлі (Д пр-п 39);

- цяперцы (таму, што жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”) — безнацыянальная бюракратыя ў Беларусі ў асноўным зь мясцовых — вораг беларускай дэмакратыі № 3 (Д пр-п 49);

- польскія імперыялісты — вораг беларускай дэмакратыі № 4, а таксама вораг (з-за сваёй імперскай палітыкі) летувіскага, чэскага, славацкага, украінскага, нямецкага, кашубскага (гл. тут: http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%88%D1%83%D0%B1%D1%8B) й іншых захопленых імі народаў ці іх тэрыторый (Д пр-п 112б).

У сёньняшняй людскай цывілізацыі ёсьць яшчэ сацыяльныя паразіты, але для нашага беларуска-літвінскага народу гэтыя – галоўныя. Пры гэтым дадаткова лепш улічваць іншае, што ўсе пералічаныя паразітычныя групы разам утвараюць цэласную соцыя-паразітную сістэму, якая душыць наш народ і шматлікія іншыя народы (гл. малюнак). Змагаюцца яны і паміж сабой, але толькі за тое, хто зь іх будзе галоўным карыстальнікам стваральнай працы аўтахтонных народаў. Калі ж паўстае пытаньне пра свабоднае, дэмакратычнае разьвіцьцё нашага ці любога іншага народу, тады яны пачынаюць дзейнічаюць супраць — сумесна і сістэмна…

Мы, хто працуе ў рэдакцыі сайта, лічым усё толькі што адзначанае настолькі відавочным, што нас зьдзіўляе іншае: чаму дасёньня яшчэ многія іншыя, хто зьвязаны з грамадска-палітычнай дзейнасьцю, гэтага ня бачаць? Асабліва тыя, хто заяўляе пра сябе (сваёй паставай, рыторыкай) як пра ідэолага.

Так, калі Пазьняк сапраўды адным зь першых у час “Перабудовы” пачаў актыўна зьвяртаць увагу беларусаў на расейскіх імперыялістаў й іх дзе проста паганы, а дзе крывава-генацыдны расейскі імперыялізм, дык нават сёньня, у 2010-я, ён нідзе не прызнае існаваньня такога звышістотнага соцыяпаразітнага суб’екта, як сіянакратыя і зьвязаных зь ёй сіяністаў. Між тым, ня бачыць гэтага монстра і яго антыдэмакратычнай і антыгуманістычнай дзейнасьці можа толькі альбо цалкам ідэалагічна сьляпы чалавек, альбо той, хто залежны ад сіянакратыі – фактычна яе агент (пасіўны ці актыўны).

Вось толькі некалькі фактаў, якія датычаць толькі беларускай рэчаіснасьці (абмяжуемся  самымі сьвежымі):

1. Хто жадае доказна пераканацца ў тым, што сіяністы ў Беларусі актыўна падтрымліваюць беларусафобскую, этнацыдную палітыку Лу-кі, а таксама як яны гэта робяць, прапануем пазнаёміцца з матэрыяламі хаця б па наступных адрасах:

- http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  — тут пра “бульбасрачоў”, зьнявага нашых сімвалаў, гісторыі, культуры;

- http://nn.by/?c=ar&i=59597 — тут данос у ЗША (!) на патэнцыйна дэмакратычную беларускую апазіцыю;  а таксама пра тое, што сіяністам “іншая ўлада ў Беларусі не патрэбная” (гл. фота аўтара — Галоўнага рабіна Юдэйскага рэлігійнага аб’яднання ў РБ Аўрама Бененсона);

- http://www.zerkalov.org/node/2486 — тут пра тое, наколькі ўсё тыя ж сіяністы задаволены Лу-кам і яго рэжымам;

- http://www.youtube.com/watch?v=ZuPGhLYJ5Y0&feature=related — тут можна паглядзець, як ужо расейскі сіяніст Васерман (гл. фота), які ў Расеі чамусьці (вядома чаму) рэгулярна трапляе ў журы самых розных КВНаў, конкурсаў расейскіх прыгажунь ды іншых конкурсаў, таксама старанна апраўдвае і хваліць Лу-ку, а апазіцыю спрабуе дыскрэдытаваць, абзываючы балбатунамі.

А калі хто жаде пазнаёміцца з пытаньнем, як сіяністы ставяцца да такой каштоўнасьці беларуска-літвінскага народу, як наша мова, раім праглядзець тут: http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  «языковедческую лекцию» ўсё таго ж тыповага “Анатоле”, у якой ён дэманструе “вялікія лінгвістычныя веды, датычныя паходжаньня й значэньня беларускай мовы” (іконка знаходзіцца на сайце справа ўнізе — трэба націснуць наўпрост на рожу).

2. Калі хто думае, што гэта толькі “беларускія і расейскія” сіяністы такое сабе дазваляюць, можа палюбавацца на заявы аж цэлага Міжнароднага дырэктара Бюро па правах чалавека і захаваньні законнасьці ў краінах былога СССР Аб’яднаньня камітэтаў у абарону габрэяў у былым СССР тав. Стонава, які, прыязджаў ў Беларусь у жніўні 2009 г. (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/). Ён тады вельмі шмат нагаварыў і пра тое, што такое “правы чалавека” на самай справе (іначай, каго сіяністы лічаць людзьмі, а каго не), і як гэтыя “правы чалавека” суадносяцца з правамі народаў на іх уласнай зямлі (напрыклад, канкрэтна з правамі нашага беларуска-літвінскага народу). 

3. Каму і гэтага мала, просім пазнаёміцца зь плеядай галоўных (і знакамітых) ідэолагаў лукашызму, а таксама падумаць, на якія грошы яны праводзяць сваю беларусафобскую дзейнасьць (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/16/1830/).

4. У гэтым жа ключы варта паглядзець і на афіцыйную “беларускую апазіцыю”, якая знаходзіцца як унутры Беларусі, так і за яе межамі (некаторыя матэрыялы, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/08/1771/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/).

5. А пра радыё “Свабода” пісаць трэба? Думаем, што ня варта…

 6. А што, думаеце, Пазьняку невядома, хто кантралюе беларускі інтэлектуальна-творчы асяродак?

Дарэчы, Алесь Белы (яшчэ раз заклікаем ня блытаць гэтага чалавека з буйным беларускім мастацтвазнаўцам Анатолем Белым, на жаль, ужо нябожчыкам) у свой час абазваў цэлы шэраг выбітных беларускіх дзеячаў мінуўшчыны і дня сёньняшняга “беларутэнскімі нацыстамі, фашыстоўскімі калабарантамі й іх пераемнікамі” (http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/). Тады ад яго аджагнуліся многія (гл. напр. http://www.manarchija.org/zajava). Але, на жаль, ня ўсе апазіцыянеры (і гэта асобны істотны паказьнік). Пакінуўшы гняздо “Нашай Нівы”, дзе Алесь Белы выгадаваўся (!), ён мяняе нармальную мову на расейшчыну і пачынае працаваць у “Советской Белоруссии” (!) пад крылышкам Паўла Якубовіча (http://nn.by/index.php?c=ar&i=23156&p=1&c2=calmonprev&combo_calmonth=2&combo_calyear=2012). Апошняе, дарэчы, ня дзіўна. Дзіўна іншае — празь нейкі час “Алесь” зноў вяртаецца ў “беларускае апазіцыйнае асяроддзе” (!), дзе, па нашых зьвестках, ужо на больш значнай грамадскай пазіцыі цяпер кантралюе працу і “Нашай Нівы”, і “Архэ”, і “Народнай волі” перад “заходнімі грантадаўцамі”… (во цуды лёсу!; во зьнявага “беларускага інтэлектуальнага асяродка” — пасьля гэтага ў апошняга ўвогуле ніякага аўтарытэта не павінна заставацца; і чаму ўсе гэта церпяць, чаму менавіта “Алесю” такое “дазваляецца”?!; цікавыя пытаньні, ці ня так?)

7. У Беларусі па-ранейшаму працягвае адзначацца ў якасьці дзяржаўнага сьвята (як адмысловы непрацоўны дзень) сьвята сіяністаў усяго сьвету – Пурым (http://webplus.info/index.php?page=5&holiday=23). Гэта робіцца пад выглядам адзначэньня сьвята 8 Сакавіка (хто жадае пазнаёміцца з дэталямі гэтага пытаньня, запрашаем сюды: http://nashaziamlia.org/2011/03/07/4173/). Тым больш, што ў гэтым годзе гэтае сьвята дакладна прыпадае якраз на 8 сакавіка.

8. У гэтым годзе працоўны дзень 9 сакавіка (пятніца) быў афіцыйна (!) перанесены не на суботу, як звычайна такое рабілася, а на… нядзелю, 11 сакавіка. У якасьці выхаднога дня субота раптам аказалася для ўлад больш важнай, чым нядзеля.

Уся хрысьціянская бюракратыя (і РПЦшная, і каталіцкая) у шоку (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24501568.html). Ня можа патлумачыць, што здарылася. Ужо хутка гатаваньне “вушэй Амана” на 8 сакавіка стане афіцыйна абавязковым (на слова “абавязаны” на ілюстрацыі, прысьвечанай Пурыму і разьмешчанай у пачатку данай часткі гэтага матэрыяла, зьвярнулі ўвагу?), і перанос працоўных дзён на нядзелю стане рэгулярным. Хутка ва ўмовах выбару: больш важна адзначаць шабат ці Ўваскрэшаньне Хрыста — перавага будзе за шабатам, а некаторыя і далей нічога ня будуць разумець, што ў нас на самай справе адбываецца, дзякуючы такім выбітным “беларускім ідэолагам”…

9. А вы думаеце, што Лу-ка проста так хваліў новага пасла Ізраіля ў Беларусі у час яго інаўгурацыі? (http://haifainfo.ru/?p=15240)  А, можа, вы думаеце, што і “абраньне” Лу-кі ў 1994 г. прэзідэнтам Беларусі — гэта вынік выключна дзейнасьці расейскіх сьпецслужбаў? Калі вы сапраўды так думаце, то вымушаны вас паінфармаваць, што хутчэй за ўсё вы памыляецца. Накопліваецца ўсё больш фактаў, што і г.зв. “першае дэмакратычнае абраньне” Лу-кі прэзідэнтам у 1994 годзе (у час, калі ўсё ў палітыцы Расеі кантралявалася клінтанамі-олбрайтамі) было ў т.л. і патаемнай ліберастычна-сіянісцкай акцыяй — акцыяй супраць Пагоні, нашага сьцяга, нашай мовы, нашай дзяржаўнасьці.

Вось што становіцца бачна пры элементарным сачэньні за сітуацыяй і аналізе фактаў. А замест гэтага і аналагічнага ў Пазьняка “ліберальнае думаньне”, “тупая заходняя палітыка”…

Такім чынам тое, што Пазьняк па нейкай невядомай нам прычыне зьяўляецца ідэалагічна сьляпым у дачыненьні да сіянакратыі – гэта факт (заўвага: хто жадае шырэй і глыбей пазнаёміцца зь небясьпекай сіянізму, можа пачытаць на нашым сайце матэрыялы пад рубрыкай “Сіянізм і антысіянізм”).

Аднак, аказваецца, такім жа ён зьяўляецца і ў дачыненьні да сучасных польскіх імперыялістаў й іх агентуры ў Беларусі (дарэчы, апошнія шчыльна зьвязаны з заходнімі ліберальна-сіянісцікімі коламі). Гэтыя ўвогуле, не хаваючыся, праводзяць у Беларусі ўсе апошнія гады сваю абсалютна абуральную імперскую палітыку (асабліва на захадзе нашай краіны)! На нашым сайце знаходзяцца дзясяткі матэрыялаў, прысьвечаных актуальным праявам польскага імперыялізму ў дачыненьні да нашага беларуска-літвінскага народу. Усё факты, факты, факты. Тут табе і “Карта паляка”, і “Крэсы Всходне”, і “ўсе каталікі — палякі”, і польскія школы ды шыкоўныя польскія выданьні на Гарадзеншчыне, і татальны этнацыд беларусаў-літвінаў Беласточчыны і г.д., і да т.п. (гл. рубрыку “Польскае пытанье”). І адбываецца ўсё гэта адкрыта, шумна, скандальна — усе апошнія гады…

Але Пазьняк усяго гэтага ва ўпор таксама ня бачыць. І па гэтай зьяве-праблеме – таксама ніколі ані воднага слова… 

Так і хочацца запрапанаваць: вызначыцеся нарэшце, тав. Пазьняк, ёсьць польскі імперыялізм “на Беларусі”, ці яго, як і сіянізму, таксама няма?!

А вызначацца тут трэба. Як мінімум, па дзьвюх прычынах.

Па-першае, пазіцыя замоўчваньня пэўных грамадска-палітычных праблем, рабленьня выгляду, што іх не існуе, не да твару ня толькі “нацыянальнаму прароку”, як некаторыя беларусы ўсё яшчэ ўспрымаюць Пазьняка, ці “нацыянальнаму лідару, адказнаму за лёс беларускага народу”, як ён сам сябе ў свой час назваў, а і проста звычайнаму прафесійнаму ідэолагу. Калі няма адказаў, вызначэньняў, адэкватных тлумачэньняў, яснай пазіцыі (дый хаця б элементарнага называньня рэчаў сваімі імёнаім), то й ідэолага, прабачце… няма. а ёсьць проста чалавек, які залежны ад сіянізму і польскага імперыялізму…

Па-другое, людзі, узгадаваныя на ідэалогіі Пазьняка, якія пасуцца на розных форумах, выдаючы свае каментары, актыўна множаць скажоныя ўяўленьні. Гэтым яны ня толькі выклікаюць непатрэбныя непаразуменьні ў беларускім патрыятычным асяродку, але і з пачуцьцём людзей, валодаючых ісьцінай (а як жа ж, сам Пазьняк ім так сказаў!), накідваюцца на ўсіх, хто імкнецца зьвярнуць ўвагу беларусаў на істотныя грамадскія зьявы і факты. Вынікам становяцца свары, расколы, а пазьней апатыя сярод нармальных беларусаў – г.зн. якраз тое, што і трэба нашым ворагам.

Абавязковым наступствам гэтай сітуацыі становіцца пытаньне: чаму ж Пазьняк ня стрымлівае сваіх КХПоўскіх ланцуговых дзінга?

Праілюструем праблему прыкладамі.

Вось, напрыклад, тут — http://www.svaboda.org/content/article/1794084.html , а гэта жнівень 2009 г. — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі пад выстаўленым матэрыялам. Прывядзем частку каментароў (выбачаемся за вялікі аб’ём цытаваньня, але мы не хацелі, каб нехта западозрыў нас у скажэньнях шляхам скарачэньняў):

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 12:15

Дзіўныя «ўласьцівасьці зроку» ў пана Стонава. Разумееце, сп-р, у нас у Беларусі прамаскоўская беларусафобская дыктатура — вось ужо 15 гадоў, у т.л. і дзякуючы “дапамозе” Захада. Пры гэтым у нас у Беларусі назіраецца ЭТНАЦЫД і ГЕНАЦЫД беларускага народа, пагроза страты беларускай дзяржаўнасьці, дыскрымінацыя беларусаў ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця, захоп уласнасьці беларускага народа самымі рознымі элементамі, якія ня маюць да нашага народа ніякага дачыненьня і г.д., і да т.п. На гэтым фоне (!) ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці… У сіяністаў — габрэйскіх шавіністаў — натуральна, усё наадварот. Таму вы — сіяніст, пан Стонаў! А гэта ганебна!!!

Імя:: Зьміцер

07.08.2009 12:18

Усе краіны бароняць сваіх грамадзян, толькі ў Беларусі вынішчаюцца статусныя жыхары краіны!
Акупацыйны рэжым праводзіць этнацыд жыхароў Беларусі!

Імя:: Аксана Горад:: Гародня

07.08.2009 14:31

Беларусы, вы што, не разумееце: «правы чалавека» па Стонаву — гэта правы толькі габрэяў! Мы, беларусы, для яго — не чалавекі.

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 17:59

Як кранальна, з адной пазіцыі выступаюць і беларусафоб Дзімыч, і «нацыяналіст» А. Астроўскі. Праўду сказаў некалі спадар В. Зайка — «Узаемная павага беларусаў і гэбраяў, асьвечаная стагоддзьдзямі, ушанаваная нашымі продкамі, ёсьць і павінна заставацца прыкметай сапраўднага сьведамага беларуса. Гісторыя паказвае, што антысэміт ня можа быць сапраўдным беларускім нацыяналістам. Антысеміт, якім-бы зацятым беларусам ён сябе не называў, непазьбежна перакінецца ў стан, варожы беларускаму нацыянальнаму руху, варожы агульнай Бацькаўшчыне беларусаў і беларускіх гэбраяў — вольнай незалежнай Беларусі.»
http://www.bielarus.org/open.php?n=537&a=8
Як кажуць няма чаго дадаць.
Паважаны З.С.Пазьняк выдаў добрую кнігу — «Размовы з Шукелойцем», дзе сярод іншага была размова і пра ўзаемаадносіны беларусаў і жыдоў. Вяду да таго, што беларускі рух мае аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё. А станавіцца на пазіцыю расейскіх шавіністаў не проста памылкова, а не даравальна.
ЗЫ.Гісторыя, гэта праўда. Таму, напрыклад кніга В. Хурсіка, пра Дражна, пра зьнішчэньне беларусаў атрадам Лапідуса ці з другога боку зьнішчэньне габрэяў Міра беларусамі — праўда. Трэба ведаць адмоўнае, але варта ведаць, што добрага непараўнальна больш паміж беларусамі і жыдамі. Вось праўду і трэба казаць, бо яна дазваляе жыць з расплюшчынымі вачыма і вучыць людзей рознага паходжаньня ўзаемнай павазе. Стаяць адной нагой на пазіцыях беларускага нацыяналізму, а другой нагой на пазіцыі расейскага імперыялізму не атрымаецца. Раскарачыўшыся доўга не выстаяць…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 19:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. У сувязі з гэтым я ня згодны, што мы «маем аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё». Раю ўспомніць народную мудрасьць пра «з агню ды ў полымя…»

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 20:20

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа…
———————
Ну вось, а я разьлічваў, што сп. доктар зразумее да чаго ногі і антысэмітызм… Не атрымалася.
Я не нразываю сябе беларускім дэмакратам, звычайна «сябры» мяне называюць беларускім нацыкам і фашыстам…
Народная мудрасьць гэта добра, але ёсьць яшчэ мудрыя меркаванні і высновы людзей, да якіх не толькі я, стаўлюся зь вялікай павагай — К.Каліноўскі, В.Быкаў, З.Пазьняк… Мудрыя ў іх думкі — для сапраўдных беларускіх дэмакратаў…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 10:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 12:03

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. …
————————
Але, як кажуць наўздагон, хацеў бы дадаць Вам, як пасьлядоўнаму беларускаму дэмакрату. Вінаваціць беларускіх палякаў у тым, што яны маюць польскія школы на Беларусі, а ў Польшчы адбылася асыміляцыя амаль 500 000 беларусаў…
Нават ня ведаю, чаго тутака болей — наіўнасьці ці неразуменьня?
Беларускія палякі (дарэчы, як і іншыя некарэнныя народы Беларусі — татары, габрэі, расейцы…) найперш беларускія грамадзяне. Адзяляць іх па нацыянальнай прыкмеце, гэта не асаблівасьць беларускай дэмакратыі, гэта мае іншую назву.
Прамая віна, за асыміляцыю беларусаў Польшчы, ляжыць на расейскіх марыянэткавых уладах тагачаснай БССР і прасавецкай, камуністычнай уладзе тагачаснай Польшчы (пра віну улады беларусафобаў, сучаснай Беларусі, у гэтай справе вядома таксама добра)… Спадзяюся, што як паслядоўны беларускі дэмакрат, Вы зразумееце і падтрымаеце мяне.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 18:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 10:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.
———————
Я ўжо спасылаўся на кнігу З.Пазьняка. Пачытайце К.Каліноўскага і В.Быкава. Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…
Скажу шчыра, я не ўяўляю што нехта зь пералічаных мною вядомых беларусаў, сказаў бы на адрас беларускіх палякаў тое, што Вы дазволілі сабе, у прыватнасьці ў размове са сп. І.Банцарам.
Тое, што беларускія палякі дамагліся адкрыцьця польскіх школ… гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё.
Я не ўяўляю, каб нехта з гэтых паважаных беларусаў сказаў беларускім габрэям тое, што сказалі Вы, а менавіта — «На гэтым фоне (!) /маецца на ўвазе генацыд беларусаў/ ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці…».
Ня ведаю, можа я ўжо зусім здурнеў на старасьці год, але сярод зьнішчаных беларускіх грамадзянаў доля габрэяў была не маленькай. З 800 000 беларускіх габрэяў дамоў жывымі вярнулася прыкладна 70 тыс. Дадзеныя перапісаў па нацыянальнаму складу дазваляюць Вам праверыць гэтыя лічбы. Гэта была трагедыя не толькі габрэяў, але і беларусаў, і палякаў. Усяго беларускага народа.
Можна толькі вітаць, што на нашай зямлі (у гарадах, мястэчках, вёсках) адзначаюцца месцы генацыду — ставяцца памятныя знакі, помнікі. І нам беларусам, гэта не абыякава, мы павінны браць прыклад у гэтай справе — нягледзячы на ўладу беларусафобаў, апісваць месцы генацыду беларускага народа — дабівацца ўстаноўкі там помнікаў, памятных знакаў /як гэта зроблена ў Курапатах і г.д./ Хіба праблема генацыду беларусаў залежыць ад уціску палякаў ці габрэяў (забароны польскіх школ ці помнікаў забітым габрэям)?

У нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм. І вораг гэты не толькі для беларусаў. Ні адзін акупант не зьнішчыў столькі беларусаў колькі гэта здолелі зрабіць расейскія імпэрцы. І па сёняшні дзень адбываецца жудасная русіфікацыя беларусаў, адбываецца гвалтоўная зьмена беларускага менталітэта… У нас адбываецца не паланізацыя, не гебраізацыя беларусаў, а русіфікацыя (!!!).
Вось так спадар Астроўскі.
ЗЫ. Адносна сіянізму нічога не скажу, ня ведаю. Я не адмысловец па гэтаму пытаньню, у Расеі знаўцаў сіянізму і «ополячіванія» значна болей. Цікаўныя могуць там атрымаць кансультацыі.

Імя:: Абураны Анатоль Горад:: Ворша

08.08.2009 20:14

Вообще-то я всегда считал,что правозащитники защищают всех преследуемых независимо от их национальности и этнического происхождения.Оказывается это не так! Ну ладно, господин Леанід Стонаў живет далеко и, видимо, не знает, что самыми угнетаемыми и бесправными на Беларуси являются как раз беларускоязычные беларусы и настоящие правозащитники должны в первую очередь о них беспокоиться! Но вот товарищ Бенедзікт явно в курсе событий, но все-равно доказывает справедливость этнического подхода в правозащитной деятельности. «Спасибо», просвятили. А тоя я, дурак, не знал, что о беларусах должны беспокоится этнические беларусы-правозащитники, а о чеченцах этнические чеченцы-правозащитники, ну и так далее.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 23:59

Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. І гэтая чарга да беларусаў, як правіла, так і не даходзіць…
Таму паўтараю для вас персанальна: казаць пра неабходнасьць вырашэньня праблем у беларускай дзяржаве прадстаўнікоў іншых народаў, якія маюць свае дзяржавы, на фоне поўнага ігнараваньня тых ГІГАНЦКІХ праблем, якія ва ўласнай дзяржаве маюць беларусы (падкрэсьлю, не па сваёй віне!) – гэта тыповае блюзьнэрства. Гэта зьдзек над здаровым сэнсам і элементарнай прыстойнасьцю. А калі гэты зьдзек адбываецца яшчэ і пад рыторыку “абароны правоў чалавека” – гэта блюзьнэрства ў квадраце.
Але менавіта гэта, на жаль, мы назіраем і сёньня, калі сьвет напічканы масай “праваабарончых арганізацый”. Усё пададзенае настолькі відавочна, што становіцца тэстам на выяўленьне прыстойнасьці чалавека — любога, незалежна ад нацыянальнасьці.
З гэтых пазіцый становіцца відавочным, што да прыстойных людзей не належыць ня толькі сп-р Стонаў, а і вы…

Імя:: Бенедзікт

09.08.2009 19:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 23:59
Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. …
———————
1. Адказы запаздваюць. Таму мой адказ зьявіўся са спазьненьнем.
2. Размова вялася па пытаньнях закранутых Вамі(!). З Вашымі (!) выняткамі…
Спадар доктар.
Інтарэсы беларускага народа ўключаюць у сябе шмат канкрэтных праблем. Канкрэтна па Вашых (!) камэнтах я і адказваў. Канкрэтна адказваў, а не «растекался мыслию по древу» падобна Вам.
Ваша непрыстойнае выкручваньне ў адказ на мае канкрэтныя пасты сьведчыць пра адно — словаблудства і дэмагогія — адзіная Ваша пазіцыя, замест сапраўднага змаганьня за існаваньне беларускага народа, менталітэт беларусаў. На падставе дэмагогіі, прылічваць сябе да змагароў, супраць генацыда беларусаў — ёсьць па меншай меры сьведчаньнем кашы ў галаве і прафанацыі гэтай справы.
Я не ведаю сп. Стонава, дарэчы як і Вас, але чытаў ягоныя словы і Вашы…
Не буду казаць пра сваю прыстойнасьць ці непрыстойнасьць — збоку лепш відаць. Ацэнка маёй пэрсоны людьмі, якіх я паважаю — шмат значыць для мяне. Але хвала Пану Богу, што да гэтых людзей не належыце Вы.
Зы. Праблема «правоў чалавека» не мая прыдумка. Існаваць ізалявана ў сьвеце ніхто не ў стане. Ды і не пра «праблему правоў чалавека» была размова.
Во, яшчэ. Карыстаючыся тым, што я старэйшы за Вас, скажу, што тычыцца маёй прыналежнасьці да беларускага народа — гэта маё права, права маіх слаўных продкаў вызначаць дадзеную прыналежнасьць, а не выпадковага, не вельмі разумнага чалавека.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

09.08.2009 20:25

Сп-р пад нікам Бенедзікт: «Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…»
—
Сп-р пад нікам Бенедзікт, вы памыляецеся, і моцна (калі не банальна правакуеце), у т.л. і ў тым, што датычыць адносін паміж беларусамі і палякамі.
1) Палякаў у Польшчы амаль 40 мільёнаў / Беларусаў у Беларусі, можа, 8 і набярэцца (наступства наўмыснага генацыду).
2) У палякаў ёсьць сапраўдная дэмакратычная польская дзяржава, якая ўпарта бароніць інтарэсы польскага народу / На чале беларускай дзяржавы РБ стаіць зацята беларусафобскае кіраўніцтва, якое зьдзяйсьняе палітыку ЭТНАЦЫДУ, ГЕНАЦЫДУ беларусаў і шмат чаго злачыннага яшчэ.
3) Палякі ў апошнія дзесяцігоддзі, літаральна на нашых вачах, зьдзейсьнілі 90%-ы ЭТНАЦЫД БЕЛАРУСАЎ на Беласточчыне (нагадваю, гэта беларуская этнічная тэрыторыя). У выніку з паўмільёна беларусаў, якія жылі там 60 гадоў таму, па даных апошняга перапісу беларусаў засталося ўсяго толькі каля 48 тыс. чалавек (гэта вялікае злачынства!) / Як вядома, беларусы этнацыд палякаў на іх этнічнай тэрыторыі ня робяць і рабіць не зьбіраюцца.
4) Палякі маюць польскія школы ня толькі ў Польшчы, ня толькі на Беласточчыне, а і на тэрыторыі РБ / Беларусы беларускіх школ нават у сваёй дзяржаве практычна ня маюць.
5) Палякі ўвялі «Карту паляка», з дапамогай якой яны, выкарыстоўваючы сёньняшнія эканамічныя ўмовы ў РБ, спакусілі і працягваюць спакушаць тысячы БЕЛАРУСАЎ перапісвацца на палякаў, каб набыць пэўныя перавагі / Аналагічнай «Карты беларуса» ў беларусаў няма і ва ўмовах этнацыднай дзяржавы не прадбачыцца.
6) Польшча знаходзіцца ў ЕЗ і пад парасонам НАТО / Беларусь працягвае знаходзіцца пад моцным імперскім ціскам Масквы, ва ўмовах сталай пагрозы яе незалежнасьці.
7) Каталіцкі касьцёл на Гарадзеншчыне (нагадаю, дзяржаўная тэрыторыя РБ) працягвае праводзіць актыўную палітыку апалячваньня. Выраз, «вы каталікі — значыць палякі» — застаецца штодзённай мантрай каталіцкіх ксяндзоў на Гарадзеншчыне / На этнічнай польскай тэрыторыі ў Польшчы Беларускай праваслаўная царквы, якая б займалася абеларусьваньнем палякаў, як вядома, няма. Беларускай праваслаўнай царквы практычна няма і ў РБ. Тыя ахвярныя сьвятары, якія ёсьць, знагодзяцца пад сталым моцным ціскам.
8)Беларускія «палякі» — гэта ў абсалютнай большасьці (!) калісьці апалячаныя беларусы-літвіны. Некаторыя зь іх і сёньня выкарыстоўваюцца ў якасьці 5-й польска-імперскай калоны / Нічога падобнага беларусы на этнічнай тэрыторыі Польшчы не рабілі, ня робяць і не зьбіраюцца рабіць. Абеларусеных палякаў там увогуле няма…
9) Ад прадстаўнікоў польскага грамадства (у т.л. і ад польскіх палітыкаў) і сёньня мы рэгулярна чуем выраз «Крэсы всходне». Гэты выраз усьведамляецца палякамі так, што, напрыклад, Заходняя Беларусь — гэта польская тэрыторыя, якая калісьці павінна быць далучана да Польшчы / Беларускаму грамадству яшчэ доўга трэба будзе засвойваць выраз «Крэсы заходнія», разумеючы яго як этнічныя беларускія тэрыторыі (напрыклад, Беласточчына), якія пакуль знаходзяцца ў складзе польскай імперыі, але абавязкова раней ці пазьней зноў увойдуць у склад беларускай дзяржавы.
—
Зьвярніце ўвагу, мы яшчэ гістарычных пытаньняў не краналі…
А цяпер, сп-р пад нікам Бенедзікт, вы па-ранейшаму лічыце, што «у нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм», і што польскі прыклад — «гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё» (вашыя словы).
Калі так, дык у чым справа? Якія прэтэнзіі да мяне?
Ці вы, наадварот, і далей лічыце, што ў сёньняшніх умовах мы, беларусы, найперш павінны думаць і клапаціцца пра меншасьці?
Вызначыцеся нарэшце…

Імя:: Zad Горад:: Minsk

09.08.2009 21:25

Хачу яшчэ раз вярнуцца да настойлівай прысутнасці яўрэяў на Беларусі. У Асіповіцкім раёне ў мінулым месяцы быў адкрыты помнік расстраляным яўрэям. Ён адкрыты дзякуючы яўрэйскім арганізацыям. У раёне ёсць спаленая вёска. На месцы спаленых родзічаў людзі самі паставілі сціплыя крыжы. Ніякіх іншых ушанаванняў пра спаленых ад дзяржавы няма. І вы будзеце казаць, што яўрэяў нехта крыўдзіць? Не трэба заплюшчваць вочы на тое, што яўрэйскі бізнес, як расейскі гатовы пад любой зачэпкай лезьці да нас. Гояў ні адзін яўрэй не паважае.
Пры Машэраве такога бардака не было…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

10.08.2009 00:01

Спроба сп-ра Бенедыкта перавесьці абмеркаваньне праблем беларускага народу ў Беларусі ў плоскасьць “габрэйскага” ці “польскага” пытаньняў – гэта спроба адвесьці чытачоў ад сутнаснай ацэнкі пазіцыі Стонава і да яго падобных. Ацэньваць сітуацыю трэба з маральнага пункту гледжаньня — на справе стонавы дзейнічаюць, як марадзёры, якія напінаюцца ўрваць кавалак у разбураным вайной горадзе. І гэта людзі, у якіх хапае цынічнасьці і нахабства, каб называць сябе “міжнароднымі праваабаронцамі”.

(канец цытаваньня каментароў)

-

І яшчэ адзін прыклад. Вось тут —  www.svaboda.org/content/article/1877906.html — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі вакол “Беларускага эўрапейскага форуму”, які праходзіў у лістападазе 2009 г. у Менску.

(цытата)

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

14.11.2009 22:56

Севярынец усё пужаў нейкім сваім Богам.
Нарэшце эканаміст Чалы назваў Яго імя — МВФ!
І ўсё з гэтым БНБ і яго «еўрапейскім выбарам» стала зразумелым…

Імя:: Димыч

15.11.2009 11:04

Спадар Островский! С вашим «движением» тоже все стало совершенно понятно: пещерный национализм, русофобия. Так что вы и близко не соберете столько сподвижников, сколько «сектант» Северинец. На всю Республику у нас не так уж много и националистов.:))

Імя:: Бенедзікт

15.11.2009 14:18

Няма ў доктара Астроўскага ні нацыяналізму ні русафобіі…
У яго суцэльная «барба» з польскім пранікненьнем, японскім мілітарызмам, брытанскім міпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

15.11.2009 23:39

С-р пад нікам «Бенядзікт».
1) Ці не забыліся вы пра прадмет абмеркаваньня і пра тое, што мяне на форуме Мілінкевіча не было?
2) Вы, такім чынам, любіце сіяністаў і польскіх імперыялістаў?
3) Перачытайце яшчэ раз палажэньні Беларускай дактрыны (nashaziamlia.org), каб зноў калі-небудзь не выглядаць недарэчна…

Імя:: Бенедзікт

16.11.2009 16:36

Спадар доктар,
я бачу рэальнныя, а не надуманыя і высмактаныя з пальца (як робіце вы) пагрозы для Беларусі. Казаць пра пагрозу польскага імпэрыялізму Беларусі, пры адсутнасьці гэтага накірунка ў дзейнасьці польскай дзяржавы — проста глупства. Але варта адзначыць, што ў дзейнасьці «добразычлівай» расейскай дыяспары на Беларусі, таксама сустракаецца тэза пра пагрозу Беларусі, з боку Польшчы…
Пра пагрозу з боку сіянізма, вы таксама хутчэй знойдзеце падтрымку, сярод расейскіх юдазаклапочаных. Ды і ўвогуле, прабачце мяне, але чытаць вашае трызьненьне (па спасылцы) двойчы — вялікі іспыт для адукаванага і разумнага чалавека. Хопіць і аднаго разу.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

16.11.2009 21:50

Добра, сп-р пад нікам Бенядзік — шанавальнік сіяністаў і польскіх імперыялістаў. Я захаваю ваш «нетрызьнёвы» адказ у сваім архіве.
Дай Бог, каб вам з-за яго не давялося канчаткова страціць права саманазывацца «адукаваным і разумным чалавекам»…

(канец цытаваньня каментароў)

Такім чынам, думаем, мы дастаткова выразна азначылі праблему: прадстаўнікі партыі Пазьняка, якія актыўна пасуцца на розных форумах (яскравы прадстаўнік — сп. Бенедзікт; дарэчы, нас — беларускіх зьмястоўных дэмакратаў — ужо пару гадоў на радыё “Свабода” не пускаюць!; ардынарна, без усялякіх тлумачэньняў проста не выстаўляюць нашы каментары і ўсё тут — рабі, што хочаш; такія вось “лібералы”!) множаць ілюзіі ды глупства (нярэдка спасылаючыся пры гэтым на Пазьняка), што праблемы для беларускага народа зьвязаны толькі й выключна з расейскім імперыялізмам.

Гэта ня проста няверна, а і надзвычай небясьпечна. Бо стварае ў галовах людзей абсалютна скажоныя ўяўленьні — тое, што і становіцца потым прычынай бяды.

Атрымліваецца, Пазьняк гэтаму спрыяе…

А, можа, ацэньваць Пазьняка як ідэолага ўвогуле памылкова? Ідэолаг ён ніякі таму, што ўвогуле не ідэолаг, а… палітык. І ацэньваць яго словы, дзеяньні трэба як палітыка?

Добра, давайце паглядзім на Пазьняка і з гэтых пазіцый.

Учора ў Латвіі адбыўся рэферэндум па пытаньні аб наданьні расейскай мове статусу “другой дзяржаўнай”. Вынікі, якія рэдакцыя мае на цяперашні час – вечар нядзелі 19 лютага – такія (http://news.mail.ru/politics/8137448/?frommail=1): у мерапрыемстве прынялі ўдзел 70, 73% грамадзян Латвіі (у абсалютных лічбах гэта 1.092.908 чалавек); зь іх за наданьне расейскай мове статусу дзяржаўнай прагаласавала 273.347 чалавек (24,9%), супраць – 821.722 чалавекі (74,8%). Несапраўднымі прызнаныя 3.524 бюлетэні (0,3%). Куды яшчэ падзелася 5,5 тысяч бюлетэняў, рэдакцыі невядома (лічбы ўзятыя адсюль: http://ria.ru/world/20120219/569665313.html; http://www.izvestia.ru/news/515942).

Для таго, каб руская мова стала другой дзяржаўнай у Латвіі, неабходна было, каб на рэферэндуме за гэта прагаласавалі ня менш за 771.893 грамадзян Латвіі — палова ад усіх грамадзян краіны, якія маюць права голасу. Г.зн., што расейскія імперыялісты, якім добра вядома значэньне расейскай мовы як важнейшай прылады крывавага расейскага імперыялізму, набралі трохі больш за траціну ад жаданай для іх колькасьці галасоў.

Шчыра віншуем брацкі балтыйскі народ зь перамогай!   

Але, каб ня надта радавацца, варта ўлічваць, што па зьвестках, якія распаўсюджваюць СМІ расейскіх імперцаў, у Латвіі з 2,1 мільёна жыхароў “40% зьяўляюцца расейскамоўнымі”. Акрамя таго, 319 тысяч чалавек зьяўляюцца ў Латвіі неграмадзянамі – г.зн. асобамі, якія стала жывуць у краіне, але ня маюць права ўдзельнічаць у выбарах і рэферэндумах. Таму, нягледзячы на паразу, расейскія імперыялісты ня думаюць складаць зброю.

Так, афіцыйныя прадстаўнікі МЗС Расеі ўжо заявілі, што вынікі праведзенага рэферэндуму ня ў поўнай меры адлюстроўваюць настроі ў краіне. «Гэта звязана з тым, што права на выказваньне свайго меркаваньня былі пазбаўленыя 320.000 так званых неграмадзян … Спадзяемся, што голас расейскамоўнага насельніцтва Латвіі будзе пачуты як кіруючымі коламі гэтай дзяржавы, так і міжнароднымі арганізацыямі, закліканымі забясьпечыць выкананьне агульнапрынятых нормаў у галіне захаваньня законных правоў й інтарэсаў нацыянальных меншасьцяў», — паведаміла МЗС Расеі. З гэтага вынікае, што расейскія імперыялісты будуць працягваць ціснуць на Латвію праз бюракратычныя структуры Еўразьвязу.

Зь ініцыятывай правядзеньня рэферэндуму выступіла таварыства «Родной язык». Яго кіраўнік – спадар Ліндэрман (гл. фота) – заявіў, што задаволены вынікамі рэферэндуму.

“Я задаволены вынікам. Мы ставілі сабе за мэту набраць 300 тысяч галасоў за гэтую ініцыятыву. Ледзь-ледзь не хапіла, але сутнасьці справы гэта не мяняе. Расейская грамада Латвіі кансалідавалася ў барацьбе за свае правы. Да таго ж гэты рэферэндум прыцягнуў вялікую ўвагу з боку замежных СМІ, сусветная супольнасьць зьвярнула ўвагу на існуючыя ў Латвіі праблемы. Я думаю, што цяпер уладзе давядзецца пайсьці на дыялог з расейскамоўнымі. Я ўжо адчуваю, што гэта адбываецца «, — пагрозьліва заявіў Ліндэрман у інтэрвю РІА Навіны.

Калі так, дык у сваю чаргу мы з нагоды падзеі ў Латвіі дадаткова адзначым іншыя дзьве рэчы:

- па зьвестках некаторых паважаных інфармацыйных крыніц, расейская мова зьяўляецца штучнай. Яна была прыдумана па замове цароў Расеі нямецкімі масонамі ў канцы XVIII стагоддзя. Расейская мова ўяўляе сабой мадэрнаваны варыянт богаслужбовай «царкоўнаславянскай мовы», якая ў сваю чаргу была прыдумана для паўночных праваслаўных хрысьціян візантыйцамі на аснове іншай і таксама штучнай мовы — т.зв. старабаўгарскай (нагадаем, генетычна баўгары — адзін зь цюркскіх народаў);

-  на прыкладзе даных падзеяў у Латвіі мы маем чарговы прыклад сумеснага змаганьня расейскіх імперыялістаў і сіяністаў супраць свабоды і самастойнага, дэмакратычнага разьвіцьця народаў сьвету. «Цывілізаваны Захад” зьяўляецца саўдзельнікам гэтых сацыяльных паразітаў!

-

P.S.

Мы вырашылі дапоўніць матэрыял мапай, зь якой бачна, як адбывалася галасаваньне аб статусе расейскай мовы па рэгіёнах Латвіі. Аказваецца, менш за ўсё падтрымкі латышская мова атрымала на этнічна беларускіх землях (гл. мапу беларускай этнічнай тэрыторыі тут: http://nashaziamlia.org/2006/05/20/106/).

Гэта можа сьведчыць пра тое, што беларусы-літвіны памятаюць, што жывуць на сваёй зямлі (хаця і ў Латвіі), а можа і пра нешта яшчэ…  

У папярэдняй частцы гэтага матэрыялу мы падалі зьвесткі пра значныя посьпехі ў разьвіцьці эканомікі й нацыянальна-дэмакратычным будаўніцтве ў Грузіі пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 г. Аднак гэтыя рэформы адбываліся на вельмі неспрыяльным фоне. Мела месца вайна расейскай імперыі супраць Грузіі, якая адбылася ў жніўні 2008 году і ў выніку якой была захоплена частка тэрыторыі Грузіі, вядомая пад назвай “Паўднёвая Асеція” (гл. мапу; пра Абхазію мы цяпер весьці гаворку ня будзем – гэта асобнае пытаньне). Акрамя таго, як перад гэтай вайной, так і пасьля яе грузінскі народ жыў і працягвае жыць ва ўмовах няспынных пагроз з боку Расеі чарговай, яшчэ большай вайны, а таксама эканамічнага эмбарга, актыўнай дзейнасьці прарасейскай апазіцыі, правакацый і тэрактаў, якія зьдзяйсьняюцца расейскімі сьпецслужбамі й агентурай… Ну, і як “цывілізаваны” і “дэмакратычны” “Захад” у гэтых умовах, пра якія ён, дарэчы, добра паінфармаваны, дапамагае грузінскаму народу ўтрымаць і ўмацаваць сваю дэмакратычную дзяржаўнасьць? Давайце прыгледземся спачатку да “падтрымкі” з боку Еўразьвязу, а затым – з боку ЗША. А яшчэ пазьней — з боку іншых краін.

3.

Пачнем з таго, што яшчэ ў студзені 2009 года прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Расею ў подкупе заходніх палітыкаў і прэсы. Выступаючы ў прамым эфіры Першага канала грузінскага тэлебачаньня ён сярод іншага заявіў: «Расея выдае вялікія грошы на подкуп заходніх палітыкаў і журналістаў для стварэньня праблем і ачарненьня Грузіі»  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/23/ 63562.shtml).

Ад сябе дададзім: па-першае, прэзідэнт Грузіі напэўна ведаў, што казаў; а, па-другое, расейская імперыякратыя не падкупала б заходніх палітыкаў і журналістаў, калі б яны не былі… прадажнымі. 

Нібы знарок, каб пацьвердзіць гэта выказваньне Саакашвілі, у канцы сакавіка 2009 года сталі вядомыя высновы камісіі Еўразьвязу, створанай, дарэчы, па просьбе афіцыйнага Тбілісі, што да ваеннага нападу Расеі на Грузію ў жніўні 2008 года. Камісія прыйшла да высновы, што баявыя дзеяньні ініцыяваў… прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі [!; зьвярніце ўвагу на малюнак; надпіс: “не турбуйцеся, мы толькі спрабуем аднавіць мір!” – Рэд.]. Па зьвестках штотыдневіка Spiegel, камісія прыйшла да высновы, што «Саакашвілі не адбіваў “расейскую агрэсію», як ён сцьвярджае і як вырашыла парламенцкая камісія Грузіі, а планаваў правядзеньне баявых дзеяньняў». Дадаткова Spiegel удакладняе, што «пяцідзённая вайна паміж Расеяй і Грузіяй прывяла да эскалацыі адносін паміж Усходам і Захадам, самай небясьпечнай з часоў заканчэньня халоднай вайны». Такое дзіўнае рашэньне камісіі ЕЗ патлумачыў адзін зь міністраў ураду Грузіі — аказваецца, камісія фінансавалася расейскай кампаніяй «Газпром», таму яе высновы і мусяць быць на карысьць Расеі. Прэтэнзіі міністра тычыліся двух членаў камісіі — эксьперта міжнароднага права, кіраўніка кафедры Усходнееўрапейскага права Гамбургскага ўніверсітэта Ота Лухцерхандта і дырэктара аддзелу аналіза абароны Міжнароднага інстытута стратэгічных дасьледаваньняў Вялікабрытаніі Крыстафера Лангтана. Яны яшчэ да стварэньня камісіі ў сваіх выказваньнях не падтрымалі грузінскую версію прычын вайны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/03/23/64652.shtml). Аказваецца, расейцы заплацілі больш… Вось вам і ўся эўрапейская “дэмакратычнасьць” на пару з “цывілізаванасьцю”.

За некалькі дзён да гадавіны падзей 8.8.2008 у Грузіі Міхаіл Саакашвілі даў інтэрвю брытанскай кампаніі ВВС. У ім ён заявіў, што ўжо «не разьлічвае на ваенную дапамогу Захаду«. І дадаў, што і ў 2008 годзе «гэтая дапамога была запозьненай і недастатковай«. Разам з тым, прэзідэнт падкрэсьліў: «Я ніколі не адмоўлюся ад выкананьня сваіх задач, нават такой безнадзейнай, як абарона краіны ад разбурэньня і эканамічнага прыгнёту. Ці павінны мы будзем супраціўляцца, калі яны пойдуць на нас зноў? Так, мы будзем супраціўляцца! », — сказаў Саакашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/06/67211.shtml).

Але пазьней пазіцыя ЕЗ патроху пачала набліжацца да рэчаіснасьці (відаць, грузінам давялося таго-сяго падмасьліць). Так, у лістападзе 2009 года ў інтэрвю журналістам Карл Більт — міністар замежных спраў Швецыі, якая старшынствавала ў Еўразьвязе — заявіў, што кіраўніцтва Еўразьвязу лічыць, што Расея ня выканала ўмовы пагадненьня, падпісанага прэзідэнтамі Мядзведзевым і Сарказі ў жніўні 2008 года. Ён нагадаў, што пагадненьне прадугледжвае поўны вывад расейскіх войскаў да тых межаў, якія існавалі да нападу Расеі на Грузію. Міністар таксама адзначыў, што немагчыма разглядаць «кіраўніцтва Цхінвальскага раёна Грузіі («Паўднёвай Асеціі») як сапраўды незалежную ўладу». «Гэта відавочна. Яны ўвесь час ездзяць у Маскву, ва Ўладзікаўказ, яны атрымліваюць з Расеі грошы, таму гэта не незалежныя ўлады ў сур’ёзным сэнсе слова», — сказаў шведскі міністр… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/22/69305.shtml).

У канцы студзеня 2010 г. адбыўся чарговы скандал з удзелам «эўрапецаў» у дачыненьні да Грузіі. Рускамоўны грузінскі тэлеканал «Першы каўказскі», які вяшчае з Тбілісі ў тым ліку на тэрыторыю Паўночнага Каўказу, быў адключаны ад французскага спадарожніка, належачага фірме Eutelsat. Генеральны дырэктар канала Зураб Двалі лічыць, што адключэньне тэлеканала ад французскага спадарожніка магло адбыцца «не без дапамогі Расеі». Ён таксама ня выключыў, што Масква спрабуе націснуць на Францыю, каб тая не падаўжала зь «Першым каўказскім» пагадненьня аб вяшчаньні празь яе спадарожнік. Між тым, «крыніца» ў Eutelsat і сапраўды згадала пра «ўмяшаньне» з боку, якое здольна «нанесьці шкоду» кампаніі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70320.shtml).

У лютым 2010 былы савецкі дысідэнт Уладзімір Букоўскі заявіў у інтэрвю тэлекампаніі «Руставі 2», што «ўвесь сьвет ведаў аб падрыхтоўцы Расеі да ваеннай агрэсіі супраць Грузіі, але … не адрэагаваў на яе адпаведным чынам». Букоўскі зьвярнуў увагу на тое, што Расея па-ранейшаму не выконвае ўзятых на сябе абавязальніцтваў, і што ствараецца ўражаньне, што галоўнымі для Захаду зьяўляюцца расейскія нафта з газам і, зыходзячы з гэтага, добрыя дачыненьні з Расіяй. Закранаючы пытаньне аб маючым адбыцца продажы Расеі французскага верталётаносца «Містраль», Букоўскі заявіў, што гэта агрэсіўная зброя, якая ўяўляе сапраўдную небясьпеку ў руках Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml ).

У чэрвені 2010 г. адбыўся візіт Саакашвілі ў Францыю. У інтэрвю французскім СМІ ён заявіў, што яго прыезд у Францыю зьнішчае спробы Расеі ізаляваць Грузію. Пра гэта, на думку грузінскага лідара, кажа той факт, што прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі запрасіў яго прыехаць за два дні да прыезду ў Францыю Пуціна (як будзе бачна пазьней, Саакашвілі памыляўся; хутчэй Сарказі паклікаў яго да сябе для таго, каб потым прадаць інфармацыю Пуціну…). Саакашвілі, паменшыўшы значэньне таго факту, што Францыя прадае Расеі 4 верталётаносца Mistral, зрабіў акцэнты на тым, што Францыя «працягвае аказваць ціск на Расею, каб тая выконвала дасягнутыя пасьля ваеннага канфлікту 2008 мірныя дамовы». Як стала вядома, Саакашвілі паднімаў пытаньне аб Mistral на перамовах з Сарказі, але французскі бок адмовілася адмяніць сваё рашэньне аб продажы караблёў расейскай імперыі… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/09/73030.shtml).

У ліпені 2009 г. стала вядома, што аўстрыйская паліцыя рассьледуе дачыненьне арганізаванай злачыннай групоўкі, якая дзейнічае ў Еўропе, да фінансаваньня пратэстаў у Грузіі ў 2009 годзе. У 46-старонкавым дакладзе паліцыі Вены сцьвярджаецца, што грузінскі бізнэсмэн, які пражывае ў Аўстрыі, зьбіраў грошы для фінансаваньня пратэстаў у пачатку 2009 года. Паведамляецца, што кіруемая ім «грузінская арганізаваная злачынная арганізацыя» атрымлівала сродкі ад крадзяжоў, шантажу і адмываньня грошай у першую чаргу ў краінах Заходняй Еўропы (http://pda.kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/05/73614.shtml).

Дзякуючы Wikileaks у сьнежні 2010 адкрылася, што Францыя выступала супраць прапановы ўраду ЗША аб візіце ў Грузію Рады НАТА адначасна зь візітам генеральнага сакратара НАТА ў пачатку кастрычніка 2010 г. Пры гэтым урад Францыі быў перакананы, што Нямеччына пярэчыць сяброўству Грузіі ў НАТА ня менш, чым Францыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/27/77621.shtml).

У сакавіку 2011 г. з дакументаў, апублікаваных сайтам WikiLeaks, стала таксама вядома, што Францыя выступіла на баку Расеі пасьля «пяцідзённай вайны» з Грузіяй у жніўні 2008 года, і асадзіла дзьве еўрапейскія краіны, якія выступілі супраць Масквы. Парыж тады прыгразіў перашкодзіць польска-шведскай ініцыятыве па зьбліжэньні ЕЗ і рэспублік былога СССР, калі Варшава і Стакгольм не зьмякчаць сваю пазіцыю па расейска-грузінскім канфлікце. Так, дакументы сьведчаць, што Францыя пагражала спыніць ініцыятыву «Усходняе партнёрства», калі шведы й іншыя сябры Еўразвязу будуць перашкаджаць «звычайнаму ходу спраў» з Масквой, перашкаджаючы аднаўленьню перамоў паміж РФ і ЕЗ (нагадаем, «Усходняе партнёрства» — гэта план, накіраваны на ўцягваньне ў ЕЗ 6 постсавецкіх краін: Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Арменіі і Азербайджана; ў адпаведнасьці зь ім ужо ў 2012 годзе на тэрыторыі гэтых краін павінна быць створана зона свабоднага гандлю, распаўсюджана дзеяньне Шэнгенскага пагадненьня). Пра гэта паведамлялася ў адной з дэпешаў, накіраваных у дзярждэпартамент ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/09/79874.shtml). Некаторыя аналітыкі тлумачаць «дзіўную» пазіцыю Францыі тым, што кіраўніцтва гэтай краіны было “вельмі зацікаўлена” ў падпісаньні кантракту паміж расейскім «Газпрамам» і французскай Gaz de France Suez па французскім удзеле ў будаўніцтве газаправода «Паўночная плынь», а таксама тым, што французы ўступілі ў перамовы з расейскай імперыяй аб продажы вайсковых дэсантных караблёў класа Mistral.

У канцы 2011 споўнілася больш за тры гады пасьля вайны расейскай імперыі супраць Грузіі. Гэтага часу Еўрапарламенту нарэшце хапіла, каб убачыць тое, што відавочна нават дзіцяці — гэта ня Грузія напала на Расею, як Еўрапарламент лічыў раней (гл. папярэднюю інфармацыю), а наадварот. У лістападзе 2011 г. Еўрапарламент нарэшце прыняў рэзалюцыю па Грузіі, у якой зьмяшчаецца афіцыйны заклік да Расеі выканаць узятыя ў жніўні 2008 года абавязальніцтвы і вывесьці свае войскі з грузінскіх тэрыторый. У рэзалюцыі між іншым запісана, што «тэрыторыі Абхазіі й Паўднёвай Асеціі павінны быць абвешчаны акупаванымі тэрыторыямі». У рэзалюцыі таксама сказана, што еўрапейскія назіральнікі, якія знаходзяцца з 2008 года ў Грузіі, абавязкова павінны быць дапушчаныя для маніторынгу на тэрыторыі Абхазіі і Паўднёвай Асеціі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/18/86646.shtml).

4.  

А цяпер давайце паглядзім на палітыку ЗША ў дачненьні да Грузіі.

Ужо ў самым пачатку 2009 г. Вашынгтон і Тбілісі падпісалі Хартыю аб стратэгічным партнёрстве, якая прадугледжвае ўзаемадзеяньне ў галіне культуры, эканомікі, а таксама абароны і бясьпекі. Гэта першы афіцыйны дакумент аб стратэгічным партнёрстве дзьвюх краін. Пры гэтым грузінскі бок дадае, што ў пагадненьні наўпрост сказана, што ЗША дапамогуць Грузіі ўмацаваць абароназдольнасьць краіны. У прыватнасьці, Амерыка ўзяла на сябе абавязальніцтвы падрыхтаваць, навучыць і ўзброіць войска сваіх новых партнёраў. Дакумент таксама прадугледжвае, што бакі заключаць пагадненьне аб свабодным гандлі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/09/63280.shtml).

У сакавіку 2009 года міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ ў інтэрвю японскай газеце Nikkei заявіў, што Грузія гатовая вывучыць магчымасьць разьмяшчэньня вайсковай базы ЗША на тэрыторыі краіны, калі такая прапанова паступіць ад Вашынгтона (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009 / 03/12/64467.shtml; тут варта ўзгадаць, што за некалькі дзён перад гэтым кіраўнік рэспублікі Паўднёвая Асеція Эдуард Какойты заявіў аб рашэньні выдзеліць землі пад расейскія вайсковыя базы тэрмінам на 99 гадоў).

У траўні 2009 году ў Грузіі адбыліся вучэньні НАТА. Яны пачаліся на наступны дзень пасьля таго, як грузінскае кіраўніцтва абвясьціла аб прадухіленьні ваеннага перавароту ў краіне. Тут варта дадаць, што некаторыя краіны — Казахстан, Малдова, Арменія і Сербія — адмовіліся ад удзелу ў вучэньнях НАТА на тэрыторыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/06/65445.shtml).

У ліпені 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў на прэсавай канферэнцыі пасьля перамоваў зь Мядзьведзевым, што лічыць неабходным паважаць тэрытарыяльную цэласнасьць Грузіі. «Я пацьвердзіў нашу перакананасьць у тым, што тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі павінна паважацца. Мы таксама ня згодныя зь цяперашнімі межамі Грузіі. Мы таксама не зацікаўленыя ў ваенным канфлікце. Усе гэтыя пытаньні павінны быць урэгуляваныя. Прэзідэнт Мядзведзеў і я хочам пакінуць суперніцтва і рухацца наперад », — сказаў Абама (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/06/66614.shtml).

Аднак, і ў палітыцы ЗША трэба адрозьніваць словы і справы. Так, у жніўні 2009 г. дырэктар Грузінскай службы радыё “Свабода” Давід Какабадзэ (гл. фота), адказваючы на пытаньне нашага рэдактара: “На сёньня ў сеціве шмат сьведчаньняў таго, што расейская імперыя вось-вось можа зноў напасьці на Грузію. Ці на гэты раз вы лепш падрыхтаваны, каб адбіць агрэсію?” — адказаў: “Гэтае пытаньне мы ўжо закраналі раней. Я ўсё ж думаю, што Расея ня зможа напасьці на Грузію яшчэ раз, зыходзячы з таго, што Захад гэтым разам даў зразумець, што ён не застанецца ўбаку. У нас ёсьць інфармацыя пра тое, што падчас сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расеі Абама заявіў Мядзьведзеву аб тым, што калі б такое здарылася, ЗША гэтым разам не застануцца ўбаку. Думаю, што гэты “месідж” дайшоў да адрасата, і на такі крок Масква ўсё ж пайсьці ня зможа. Што да падрыхтаванасьці грузінскай арміі, дык мне здаецца, што цяпер яна падрыхтаваная яшчэ горш, чым летась, нягледзячы на заявы расейскага вайсковага кіраўніцтва, што грузінская армія ўзбройваецца і цяпер яна ўзброеная яшчэ лепш, чым была год таму. Мы ведаем, што гэта ня так, тым больш, што амерыканскія вайскоўцы, можна сказаць, ня выканалі абяцаньня дапамагчы грузінскай арміі зь пераўзбраеньнем” (http://www.svaboda.org/forum/81421.html).

Аднак літаральна празь некалькі дзён стала паступаць й іншая інфармацыя. Стала вядома, што з мэтай забесьпячэньня бясьпекі амерыканскімі спадарожнікамі ўзятая пад кантроль ўся тэрыторыя Грузіі, што Рада бясьпекі ЗША выклікала з адпачынкаў сваіх супрацоўнікаў, а сьпецыяльны штаб стала падае інфармацыю аб сітуацыі ў Грузіі прэзідэнту ЗША Бараку Абаму і віцэ-прэзідэнту Байдэну (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/05/67187.shtml).

Тады ж ЗША заклікалі Расею паважаць межы Грузіі. «Галоўнае, што нас турбуе, — гэта суверэнітэт і тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі», — адзначыў прэс-сакратар амерыканскага зьнешнепалітычнага ведамства. Расея прыняла абавязальніцтвы ў рамках пагадненьня аб спыненьні агню, і мы спадзяемся, што яна будзе паважаць гэтыя абавязальніцтвы «, — падкрэсьлілі ў Вашынгтоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/14/67357.shtml).

У канцы жніўня 2009 зьявілася інфармацыя, што Грузія можа прыняць у сябе зьняволеных з Гуантанама [!!! – Рэд.]. Пра гэта заявіла грузінская тэлекампанія «Руставі-2» са спасылкай на амерыканскую газету «Washington Post». У сваю чаргу гэтае выданьне са спасылкай на крыніцы ў адміністрацыі прэзідэнта ЗША Барака Абамы піша, што па гэтым пытаньні «Вашынгтон правёў пазітыўныя перамовы з Тбілісі»… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/25/67603.shtml).

У лістападзе 2009 г. высьветлілася, што амерыканцы вырашылі па-іншаму выкарыстаць праблемы Грузіі. Стала вядома, што Грузія накіравала 173 салдаты ў шматпакутны Аўганістан, якія пачалі прымаць удзел там у ваенных дзеяньнях супраць народа Аўганістана (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/16/69192.shtml; тут таксама варта нагадаць, што раней да 2.000 грузінскіх вайскоўцаў ужо ўдзельнічалі ў вайне ў Іраку).

У студзені 2009 г. у інтэрвю амерыканскаму інфармацыйнаму агенцтву AP Міхаіл Саакашвілі запрапанаваў Злучаным Штатам выкарыстоўваць грузінскую тэрыторыю і транспартную інфраструктуру для дастаўкі вайсковых грузаў у Аўганістан (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70312.shtml ; тут зноў варта нагадаць, што ЗША і НАТА ўжо тады мелі вострую патрэбу ў новых транзітных шляхах у Аўганістан, паколькі акупацыйныя войскі ў Аўганістане павялічыліся ўдвая. Сваю ролю адыграла і адмова Кіргізіі працягнуць для ЗША арэнду базы «Манас». Што да перакіданьня грузаў праз Пакістан, то гэты маршрут быў ужо фактычна паралізаваны сталымі нападамі талібаў. Таму ЗША ўжо тады адпраўлялі транзітныя грузы для сваіх дыслакаваных у Аўганістане войскаў з Балтыйскага мора праз Расею, Казахстан і Узбекістан).

У лютым 2010 г. НАТА, дзе, як вядома, верхаводзяць ЗША, рэзка адрэагавала на новае расейска-абхазскае пагадненьне аб стварэньні вайсковай базы на тэрыторыі Абхазіі. НАТА абвясьціла дамову супрацьзаконнай і зноў заклікала Расею выконваць абавязальніцтвы па пагадненьні аб спыненьні агню ад 2008 года (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/18/70728.shtml).

У красавіку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі ў інтэрвю часопісу Time выказаў засьцярогі, што бліжэйшай мэтай Расеі зьяўляецца дамагчыся разрыву адносін Тбілісі й Вашынгтона, каб вярнуць сабе сьферу ўплыву ў рэгіёне. Па яго словах, Масква хоча, каб ЗША ўсе свае дзеяньні на тэрыторыі былога СССР ўзгаднялі з Расеяй. Асабліва гэта тычыцца ваеннай сьферы. На думку Саакашвілі, самая відавочная зьмена ў падыходзе назіраецца ў НАТА (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/23/71952.shtml). Тут варта нагадаць, што напярэдадні ЗША і НАТА заявілі, што вітаюць палітыку Януковіча. Перад гэтым, зьвярніце ўвагу, прэзідэнт Украіны скасаваў камісію, якая працавала над уступленьнем краіны ў НАТА, заключыў дамовы паміж Расеяй і Ўкраінай аб прадаўжэньні тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту ў Крыме, надоўга гэтым аддаліўшы персьпектыву ўступленьня Ўкраіны ў НАТА.

І сапраўды, паведамленьне Саакашвілі аб няўстойлівай пазіцыі НАТА (а значыць, і ЗША) пацьвярдзілася ў траўні 2010 г. Прэзідэнт ЗША Абама ў сваім пасланьні Кангрэсу прапанаваў больш не лічыць перашкодай сітуацыю ў Грузіі для вяртаньня да пагадненьня аб ядзерным супрацоўніцтве з Расеяй. Абама ў пасланьні дэталёва абгрунтаваў сваю прапанову тым, што яна ўмацуе агульную абарону і бясьпеку ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/17/72459.shtml). У перакладзе на людскую мову гэта азначае, што Абама запрапанаваў не зьвяртаць увагу на агрэсію Расеі супраць Грузіі дзеля сваёй “перазагрузкі” дачыненьняў з Расеяй…

Далей падзеі разгортваліся наступным чынам. Ці то з-за таго, што грузіны ўсчалі хай, ці з-за таго, што палітыкі ЗША адумаліся, але ўжо празь месяц Грузію наведала дзяржсакратарка ЗША Хілары Клінтан (гл. фота) і пачала супакойваць грузін (http://www.svaboda.org/photogallery/4530.html).

Больш за тое, яна ня толькі запэўніла, што Грузія застаецца адным з ключавых партнёраў ЗША, але ў дадатак ў жорсткіх выразах — выкарыстоўваючы словы «акупацыя» — заклікала Расею вывесьці свае войскі зь сепаратысцкіх тэрыторый. Таксама Клінтан сказала, што адміністрацыя Абамы катэгарычна адпрэчвае прэтэнзіі Расеі на сьферу прывілеяваных інтарэсаў у суседніх краінах. Аднак яна заклікала Тбілісі «не факусавацца на мінулым і не спрабаваць адваяваць Абхазію і Паўднёвую Асецію сілай». Пры гэтым Клінтан устрымалася ад крытыкі «падыходу Саакашвілі да дэмакратыі» (пра гэта будзем казаць ніжэй). Каментатары так і адзначалі, што візіт Клінтан быў пакліканы запэўніць кіраўніцтва Грузіі, што «яго ня кінулі», а таксама прадэманстраваць, што ЗША не зьбіраюцца адмаўляцца ад сваёй гульні ў рэгіёне дзеля паляпшэньня дачыненьняў з Масквой (http://kavkazcenter.com/russ / content/2010/07/06/73621.shtml).

У лістападзе 2010 г. на Лісабонскім саміце НАТА была пацьверджана прыхільнасьць рашэньням бухарэсцкага саміту альянсу (красавік 2008 года) аб тым, што Грузія стане чальцом НАТА. «Лісабонскі саміт вітаў актыўны ўдзел Грузіі ў міратворчай аперацыі НАТА ў Аўганістане, выказаў падтрымку праводзімым у Грузіі рэформам і паказаў на важнасьць адкрыцьця ў Тбілісі офіса НАТА, які будзе садзейнічаць прадаўжэньню рэформаў у краіне», — адзначана ў паведамленьні МЗС Грузіі (http:// kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/21/76671.shtml).

У сьнежні 2010 амерыканскае выданьне Foreign Policy напісала: «З таго часу, як прэзідэнт Абама прыйшоў да ўлады, яго адміністрацыя адмаўляецца прадаваць ўзбраеньне і вайсковы рыштунак Грузіі [зьвярніце ўвагу, прайшо 2,5 гады, калі, як кажуць, ужо ўсё даўно ясна... - Рэд.]. У толькі што апублікаванай WikiLeaks дэпешы амерыканскі амбасадар у Расеі [Баерлі] выказаў меркаваньне, што амерыканская вайсковая падтрымка Грузіі будзе неразумнай, таму што яна можа парушыць амерыкана-расейскую «перазагрузку». «Баерлі выразна сцьвярджае, што мы павінны кінуць Грузію пад колы машыны», — піша амерыканскае выданьне Foreign Policy (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77115.shtml).

Тады ж, у сьнежні 2010 г., амерыканскі сенатар Джон Маккейн заявіў, што адміністрацыі прэзідэнта Барака Абамы варта зрабіць пераацэнку адносін з Расеяй і пачаць продаж абарончага ўзбраеньня Грузіі. «Нашы саюзьнікі ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе разглядаюць падзеі вакол Грузіі як паказальную сітуацыю і назіраюць за тым, ці будуць ЗША падтрымліваць Тбілісі ці не», — заявіў былы кандыдат ад рэспубліканцаў на прэзідэнцкіх выбарах 2008 года. «Палітыка нашага ўраду заключаецца ў тым, што мы падтрымліваем ўступленьне Грузіі ў НАТА. І вось ужо два гады, прымаючы пад увагу пазіцыю Расеі, продаж абарончых узбраеньняў у Грузію да гэтага часу не зацьверджаны. Гэта павінна зьмяніцца. Як мінімум, мы павінны забясьпечыць Грузію радарамі…», — прыводзіць словы сенатара The Washington Post (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/11/77177.shtml). Варта дадаць, што заява Маккейна была зроблена толькі пасьля таго, як Масква разьмясьціла рэактыўныя сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Смерч» у Цхінвалі.

У сакавіку 2011 г. амерыканская газета The Washington Post апублікавала матэрыял аб спробах Расеі дэстабілізаваць Грузію і аб няправільнай, па меркаваньні выданьня, палітыцы адміністрацыі Абамы, якая фактычна заахвочвае Расею да гэтага. Газета паказвае, што «ў гэтай палітычнай гульні ЗША відавочна спрыяюць расейцам. Больш за тое, у 2010 годзе Расея планавала падарваць амбасаду ЗША ў Грузіі, аднак тэракт быў своечасова раскрыты. На гэтым фоне адміністрацыя Абамы ўсё яшчэ будуе дзіцячыя надзеі на перазагрузку, у той час як Расея, мяркуючы па ўсім, «перазагружацца» не зьбіраецца, а толькі чакае зручнага моманту, каб зноў атакаваць Грузію. У сувязі з гэтым шэраг заходніх эксьпертаў лічыць, што пасьля завяршэньня алімпіяды ў Сочы ў 2014 годзе Расея можа пайсьці на новае ўварваньне ў Грузію з тым, каб на гэты раз канчаткова вырашыць «грузінскае пытаньне». Просьба Грузіі аб прадастаўленьні абарончай зброі была адхіленая ЗША, што выклікае дысбаланс і прыводзіць да яшчэ горшага выніку. Расея працягвае сваю акупацыю грузінскіх тэрыторый, навязвае жорсткасьць і адмаўляе парушэньні правоў чалавека на сваёй тэрыторыі. Грузія нядаўна адправіла дадатковыя сілы ў 645 салдат у падтрымку амерыканцам, якія знаходзяцца ў Аўганістане, што робіць грузінскія сілы самымі шматлікімі ў Аўганістане сярод усіх краін, якія не зьяўляюцца членамі НАТА. Відавочна, што наш дэмакратычны партнёр атрымлівае горшую частку з усёй сітуацыі. Імкненьне дадзенай адміністрацыі сябраваць з уладамі бандытаў — ня рэдкасьць (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/04/82190.shtml).

Праз тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію ўсплылі новыя істотныя факты. Так, у жніўні 2011 г. раскрылася, што ў жніўні 2008 ў тэлефоннай размове зь дзярсакратаром ЗША Кандалізай Райс міністар МЗС Расеі Лаўроў запатрабаваў ня толькі вяртаньня ў казармы грузінскіх узброеных сіл, але і перадумовай завяршэньня вайны паставіў адстаўку Саакашвілі. Райс у сувязі з гэтым зафіксавала катэгарычна адмоўную пазіцыю, а калі Лаўроў намякнуў на прыватнасьць гэтай размовы, Райс адказала: «Паміж Дзяржаўным сакратаром ЗША і міністрам замежных спраў Расеі ня могуць весьціся канфідэнцыйныя гутаркі аб зьвяржэньні дэмакратычна абранай улады якой-небудзь краіны. Я маю намер сказаць усім, што вайна, якую вядзе Расея, ставіць мэтай зрынаньне ўлады Грузіі!» Гэтыя словы моцна закранулі Лаўрова. Між тым, Райс сапраўды патэлефанавала некалькім еўрапейскім калегам і азнаёміла іх са зьместам гутаркі з Лаўровым. Крыху пазьней па просьбе ЗША быў скліканы Савет бясьпекі ААН, на якім, нягледзячы на ​​пратэст амбасадара Расеі, амбасадар ЗША ў ААН Зальмай Халілзад публічна заявіў, што Расейскі бок спрабуе зьмяніць рэжым у незалежнай краіне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84222.shtml).

А вось што можна было прачытаць у салідным амерыканскім часопісе Time ў пачатку верасьня 2011 г.: “Праз тры гады пасьля вайны ў Паўднёвай асеціі, якая па сутнасьці абярнулася для Грузіі крахам сяброўства з заходнімі союзьнікамі [бачыце, як выглядае рэчаіснасьць?! На Грузію напалі, а яна яшчэ і кепская для “Захаду”.. – Рэд.], прэзідэнт гэтай краіны Міхаіл Саакашвілі абраў новую стратэгію. Цяпер ён адчайна спрабуе саскочыць зь “іглы” амерыканскай дапамогі й хоча “сябраваць супраць Расеі” з усімі народамі Каўказу. Цяпер, калі аб уступленьні ў НАТА і ЕЗ застаецца толькі марыць [толькі што мы паведамілі, што афіцыйна (!) Грузію па-ранейшаму чакаюць у НАТА. – Рэд.], персьпектывы Тбілісі залежаць ад прыхільнасьці суседзяў. Саакашвілі трэба, каб яны гандлявалі з Грузіяй, адпачывалі ў Грузіі, а калі зноў разгарыцца вайна, то хаця б не ўставалі на бок Расеі”, — напісаў часопіс (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/02/84860.shtml). Такая вось падтрымка, разуменьне ды спачуваньне і з боку ЗША…

Відаць, з-за гэтага артыкула ў Time ў лістападзе зьявілася наступная інфармацыя: “Пасьля сустрэчы Грузія і НАТА яшчэ мацней паціснулі адзін аднаму рукі”, — заявіў журналістам прадстаўнік генсека НАТА ў краінах Паўднёвага Каўказу і Цэнтральнай Азіі Джэймс Апатурай пасьля завяршэньня паседжаньня камісіі НАТА-Грузія, якая адбылася ў Тбілісі. “Дзякуючы рэформам, якія абдываюцца ў Грузіі, яе ўступленьне ў НАТА – незваротны працэс. НАТА прыняла рашэньне, у адпаведнасьці зь якім Грузія стане сябрам Паўночнаатлантычнага альянсу”, — заявіў Джеймс Апатурай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/09/86458.shtml).

Таксама ў лістападзе 2011 г. міністар унутраных спраў Грузіі Вано Мерабішвілі пасьля  сустрэчы з сакратаром ВМС ЗША Рэем Мэйбусам аб’явіў, што амерыканскія сьпецыялісты дапамогуць Грузіі ўсталяваць сучасныя радарныя сістэмы для кантроля за тэрыторыяй краіны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86663.shtml). Акрамя таго, ЗША ў гэты ж час абавязаліся дапамагчы Грузіі ўзмацніць ахову межаў на моры (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86666.shtml).

Таксама прыкладна ў гэты ж час былы дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс выказала абурэньне з нагоды таго, што СМІ сказілі яе пазіцыю ў дачыненьні расейска-грузінскай вайны 2008 года, якая была апісана ў мемуарах «Няма гонару вышэй», дзе некаторыя журналісты [на Захадзе таксама шмат журналюшак. – Рэд.] сьцьвярджалі, што Райс ускладала віну за пачатак узброеных дзеяньняў у Цхінвальскім рэгіёне на прэзідэнта Грузіі Міхаіла Саакашвілі. «Гэта абуральна! Думка пра тое, што я магла абвінаваціць грузінаў, зусім не адпавядае рэчаіснасьці … Расейцы справакавалі грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, і ён дазволіў ім сябе справакаваць. Але грузіны ні ў якім разе не вінаватыя. Расейцы хацелі гэтай вайны… Яны рабілі ўсё магчымае, спрабуючы справакаваць грузінаў. Абстрэлы расейскімі саюзнікамі з Паўднёвай Асеціі грузінскіх гарадоў — менавіта гэта паслужыла пачаткам вайны»- заявіла Кандаліза Райс выданьню The Weekly Standard (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86665.shtml).

5.

Цікава, а што ў гэты час робяць іншыя краіны? Напрыклад, “самы дэмакратычны ў сьвеце”  Ізраіль.

Па інфармацыі аднаго з сайтаў (гл.http://www.balandin.net/Gunin/israel.attacks.osetia.htm),  “Ізраіль” пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2004 году пачаў моцна заангажоўвацца ва ўнутрыгрузінскія справы. Больш за тое, на думку аўтара артыкула, дарэчы, жыхара Канады, існуюць наўпроставыя доказы ізраільскага ўмяшаньня ў вайну на Каўказе ў 2008 годзе (яе правакаваньне). Аўтар сцьвярджае: “Ізраільскі акупацыйны рэжым Саакашвілі зьвязаны зь метраполіяй – Ізраілем – тысячамі нітак-пупавінаў. Доказаў ізраільскай прысутнасьці ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця Грузіі, у грузінскай эканоміцы, фінансах, палітычным жыцьці, і, галоўнае, у вайсковай галіне вельмі шмат [сапраўды, яшчэ да вайны 2008 Грузія падпісала доўгатэрміновую ваенную дамову зь Ізраілем. - Рэд.]. … Народ Палестыны, ірацкі, амерыканскі й грузінскі народы знаходзяцца пад жахлівым габрэйскім прыгнётам; у той ці іншай ступені гэты прыгнёт адчуваюць усе народы сьвету”, — сьцьвярджае, магчыма, трохі перагібаючы палку, аўтар, прыводзячы, праўда, далей шмат доказаў на карысьць сваіх тэзаў.

У іншым матэрыяле нейкага Ігара Сечына (http://srn.rusidea.org/?a=50027) знаходзім дадатковыя зьвесткі пра тое, што Ізраіль пастаўляў у Грузію ўзбраеньні і дапамагаў у падрыхтоўцы сьпецыялістаў. Сечын цытуе ваеннага аглядальніка  П.Фельгенгаўэра, які ў газеце «Габрэйскае слова» (№ 20, 2008) напісаў: “Для магчымай вайны зь сепаратыстамі ў Грузіі апошнія некалькі гадоў актыўна праводзіліся вайсковая рэформа і пераўзбраеньне сучаснай тэхнікай, у першую чаргу ізраільскай. Былі закупленыя дзясяткі ізраільскіх беспілотных летакоў (БПЛ) рознага прызначэньня. Яны зьбіраюць інфармацыю пра разьмяшчэньне расейскіх ды абхазскіх частак, у тым ліку GPS-каардынаты цэляў. У комплексе з БПЛ закуплены самаходныя гаўбіцы і кампутарная сістэма кіраваньня агнём і цэлеўказаньня. Сістэма інтэгруе розныя віды зброі на полі боя, выкарыстоўвае даныя аб суперніку, атрыманыя ад БПЛ, абірае цэлі й сродкі іх зьнішчэньня … Ізраільская тэхніка сучасная, надзейная, істотна больш танная ў параўнаньні з амерыканскай і адмыслова сканструявана для лакальных канфліктаў. Баявыя кампутарныя сістэмы ЦАХАЛ менш залежаць ад спадарожнікаў-шпіёнаў і спадарожнікавай сувязі … Летась Грузія патраціла на абарону больш за мільярд даляраў. У гэтым – можа быць, больш за паўтара-два. І большая частка ідзе на закуп сучаснай тэхнікі … Сёньня ў Грузіі [гаворка ў артыкуле ўвесь час ідзе з пазіцыі 2008 года. – Рэд.] 200 ізраільскіх адмыслоўцаў навучаюць грузін ваяваць і выкарыстоўваць сучасную тэхніку… 32 тысячы грузінскіх кантрактнікаў і 50 тысяч рэзервістаў, навучаных габрэямі, могуць нанесьці расейскім войскам моцныя страты”. 

Далей у сваім артыкуле Сечын узгадвае, як Фельгенгаўэр піша пра міністра абароны Грузіі Давіда Кезерашвілі (гл. фота): “У Ізраіль ён рэпатрыяваўся самастойна, жыў з бабуляй і вучыўся ў школе. Бацькі будучага міністра прыбылі ў Ізраіль прыкладна праз два гады, а праз 4 гады сям’я вярнулася ў Грузію,  працягваючы падтрымліваць дачыненьні зь Ізраілем. Назіральнікі сьхільныя лічыць, што менавіта шчыльныя сувязі Кезерашвілі зь Ізраілем спрыяюць абаронным зьдзелкам паміж абедзьвюма краінамі”.

Недалёка ад свайго міністра абароны адышоў і сам прэзідэнт Саакашвілі, — піша далей Ігар Сечын – і нагадвае, што часопіс “Лехаім” за люты 2006 года напісаў наступнае: «25 сьнежня ў Вялікай сінагозе Тбілісі была запалена сьвечка на ханукі. Яе запаліў прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі. У сьвяточнай цырымоніі прымалі ўдзел пасол Ізраіля ў Грузіі Шабтай Цур і пасланьнік Любавічскага рэбе ў Грузіі рабін Аўраам Міхелашвілі… Акрамя прадстаўнікоў габрэйскай грамады, адзначыць сьвята Ханукі прыйшоў увесь бамонд грузінскай сталіцы: міністры, дэпутаты парламенту, прадстаўнікі культуры. Гучалі габрэйскія і грузінскія мелодыі. Затым адбылося ўрачыстае ўнясеньне ў сінагогу новага скрутка Торы, які перадаў у дар прэзідэнт Нацыянальнага Алімпійскага камітэту Грузіі Бадры Патаркацышвілі [на сёньня нябожчык; забіты пры цьмяных абставінах. – Рэд.].  Зь цёплым прывітальным словам выступіў Міхаіл Саакашвілі. Асабліва ўсхвалявалі прысутных словы пра тое, што “ў габрэеў, якія выехалі з Грузіі ў Ізраіль, павінен быць свой дом на гістарычнай радзіме, але яны могуць мець свой дом і тут. Мы гатовыя даць жадаючым падвойнае грамадзянства”. Ён нагадаў таксама, што за апошні год тысячам грузінскіх габрэеў, якія пакінулі краіну, было адноўлена грузінскае грамадзянства. Адпаведна і міністрам рэінтэграцыі (г.зн. міністрам па вяртаньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў склад Грузіі) быў прызначаны габрэй Цемур Якабашвілі”.

Далей Сечын у сваім артыкуле інфармуе, што ва ўсіх афіцыйных біяграфіях супругу Саакашвілі зманліва называюць галандкай, хаця галандскім у яе зьяўляецца толькі грамадзянства. “Яе бацька — габрэй, які эміграваў у Галандыю з Чэхіі, а маці — ці то польская, ці галандская габрэйка. З усіх гэтых фактаў становіцца відачоным, што ў Грузіі да ўлады прыйшлі грузінамоўныя габрэі, якіх падтрымлівае ЗША й Ізраіль”.

(канец цытаваньня артыкула Сечына)

Аднак з больш позьняга па часе артыкула Міхаіла Фалькова (http://izrus.co.il/dvuhstoronka/article/2011-04-03/13865.html) мы даведваемся, што ўжо ў 2009-10 гг. мядовы месяц ва ўзаемаадносінах паміж Грузіяй й Ізраілем пачаў заканчвацца. Адносіны сапсаваліся настолькі, што кіраўніцтву Грузіі нічога іншага не заставалася, як пайсьці на абвастрэньне дачыненьняў зь кіраўніцтвам габрэйскай дзяржавы. Вось як апісвае прычыны і пасьлядоўнасьць новай фазы міждзяржаўных дачыненьняў аўтар:

“З пачатку 1990-х Грузія разглядалася многімі прадстаўнікамі ізраільскага істэблішмента ў якасьці галоўнага партнёра на Паўднёвым Каўказе. Падобнае адчуваньне толькі ўзмацнілася пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 года [аўтар памыліўся – “рэвалюцыя ружаў” адбылася ў 2004 г. – Рэд.]. У новым кіраўніцтве Грузіі на ключавых пасадах (у т.л. на чале абароннага ведамства) зьявіліся мясцовыя габрэі, шчыльна зьвязаныя зь Ізраілем. Яны, разам з супляменьнікамі на гістарычнай радзіме, згулялі вырашальную ролю ва ўсталяваньні стратэгічнага партнёрства двух краін у 2005-08 гг.

Аднак у 2009-11 гг. складзенае становішча пачало мяняцца.  

Па-першае, зьмяніліся геапалітычныя прыярытэты Ізраіля [! – Рэд.] на Паўднёвым Каўказе на карысьць магутнага ўдзельніка рэгіянальнай палітыкі – Азербайджана. Гэта стала відавочным пасьля візітаў у Баку прэзідэнта Шымона Пераса і галавы МЗС Авігдора Лібермана (пры гэтым у апошнія гады ізраільскія афіцыйныя асобы такога ўзроўню не наведвалі Тбілісі). Па-другое, паралельна адбывалася актывізацыя стасункаў Ерусалема і Масквы [! “Масква” – гэта габрэй Мядзьведзеў на троне ў Крамлі. – Рэд.]. Пра гэта выразна сьведчыць хаця б той факт, што за два гады знаходжаньня пры ўладзе Беньямін Нетаньяху тройчы наведваў Расею. Карыстаючыся гэтым, расейцы ўсяляк адзначалі сваю зацікаўленасьць у згортваньні ізраільска-грузінскага стратэгічнага партнёрства. Трэцяе, таму спрыяла і ахалоджаньне Вашынгтона да рэжыма Саакашвілі, а таксама спробы апошняга ўмацаваць сваё становішча ў рэгіёне шляхам актывізацыі сувязяў з Тэгеранам. Як наступства гэтага, у жніўні 2010 г. Авігдор Ліберман заявіў на сустрэчы зь міністрам рэгіянальнага разьвіцьця й інфраструктуры Грузіі Рамазам Нікалаішвілі: “З улікам чульлівасьці сітуацыі на Блізкім Усходзе і на Каўказе вайсковае супрацоўніцтва не знаходзіцца на парадку двухбаковых дачыненьняў”. У лістападзе, каментуючы паведамленьні СМІ пра нібыта плануемыя пастаўкі Грузіі танкаў “Меркава Mk.4”, намесьнік гендырэктара МЗС Пінхас Авіві заявіў: “Ніякіх танкаў Грузіі мы не прадаем і прадаваць ня будзем. Ніякіх шанцаў на такую зьдзелку няма! Гэтае пытаньне нават не абмяркоўваецца”.

У адказ улады ў Тбілісі ў жніўні 2010 года выціснулі з рэспублікі буйную ізраільскую будаўнічую кампанію Ashtrom International Ltd; у кастрычніку ў Грузіі былі арыштаваныя бізнэсмэны Роні Фукс і Зеэў Фрэнкель; у лістападзе суд Тбілісі вылучыў абвінаваўчае заключэньне супраць Абрама Нанікашвілі і Эфраіма Гура. Нарэшце, 1 красавіка Фукс і Фрэнкель былі сказаныя на 7 і 6,5 гадоў турэмнага зьняволеньня.

Грузінскае кіраўніцтва не зьбянтэжыла тое, што яно фактычна ўступае ў адкрыты канфлікт зь ізраільскім істэблішментам. Дарадцы Саакашвілі не маглі ня ведаць, што да дзейнасьці Ashtrom International Ltd на Каўказе мае дачыненьне адна са значных фігур ізраільскай кіруючай кааліцыі – Фукс падтрымлівае даўнія сувязі з Перасам; Гур сам зьяўляецца экс-дэпутатам Кнэсету ад кіруючай партыі “Лікуд”. Больш за тое, афіцыйны Тбілісі дэманстратыўна праігнараваў [хлопцам стала крыўдна – яны так стараліся дагадзіць габрэям… - Рэд.] зварот Шымона Пераса, Авігдора Лібермана, а таксама Галоўнага рабіна грузінскіх габрэяў Ізраіля з просьбай вызваліць Фукса і Фрэнкля. Такім чынам, грузінскія ўлады настроілі супраць сябе “шырокую грамадскасьць” [дзьвюкосьсі дадалі мы. – Рэд.], сваіх лабістаў й ізраільскія правячыя колы. Гэта тут жа прывяло да згортваньня шматгадовага шчыльнага супрацоўніцтва дзьвюх краін. У студзені-сакавіку 2011 г. з рэзкай крытыкай афіцыйнага Тбілісі выступіў зьвязаны зь ізраільскім палітычным істэблішментам аглядальнік газеты «Маарыў» Бэн Касьпіт. “Грузіны не зразумелі, што гэты скандал (арышт Фукса і Фрэнкеля) можа ператварыць іх у ізгоеў”, — папярэдзіў Касьпіт.

Пасьля зьяўленьня ў грамадстве негатыўнага настроя да Грузіі ў Ізраіле паўсталі спрыяльныя ўмовы для правядзеньня граматнай PR-кампаніі Абхазіі. Такая кампанія разам з асьцярожным наладжваньнем неафіцыйных кантактаў дазволіла б Ізраілю задзейнічаць “абхазскую карту” ня толькі ў “разборках” з Грузіяй, але і ў сваёй палітыцы на Паўднёвым Каўказе ў цэлым. Турцыя й Іран інтэнсіўна разьвіваюць эканамічныя сувязі з Абхазіяй, але не прызнаюць яе незалежнасьці. Такі падыход забясьпечвае апошнім эфектыўны рычаг ціску на Тбілісі [вы бачыце, ніхто не спачувае, не салідарызуецца; і гэтыя думаюць, як бы націснуць… - Рэд.], пашырае іх поле для манэўру ў рэгіянальнай палітыцы, стварае яшчэ адзін важкі козыр у няпростых узаемадачыненьнях з Масквой і Вашынгтонам.

Але гэтым патэнцыйная каштоўнасьць Абхазіі для Ізраіля не абмяжоўваецца. Рэспубліка мае выхад да Чорнага мора (берагавая лінія 220 км) , праз мора зьяўляецца суседам ня толькі Турцыі й Расеі, але таксама Румыніі й Балгарыі, якія ўваходзяць у Еўразьвяз. Па тэрыторыі Абхазіі праходзіць аўтамагістраль М-27, якая зьвязвае поўдзень Расеі з Грузіяй і Азербайджанам. Гэта павялічвае патэнцыял рэспублікі, нароўні з патрабуючымі распрацоўкі буйнымі радовішчамі вугалю і нафты, а таксама чарнаморскімі курортамі.

Важнае значэньне для Ізраіля можа мець і тая роля, якую набывае Абхазія ў рэгіянальнай палітыцы. Яна – ня толькі адзін з галоўных плацдармаў Расеі на Паўднёвым Каўказе. Абхазіі адводзіцца не апошняе месца ў стратэгіі Турцыі й Ірана на даным кірунку. Узрастае інтарэс да гэтай рэспублікі з боку арабскіх краін, у першую чаргу Ярданіі – там прысутнічае буйная абхазская і крэўная ёй адыга-чаркеская дыяспары. Іх буйныя грамады знаходзяцца таксама ў Турцыі, Сірыі, Ліване, Ярданіі, Егіпце. У апошнія гады яны актыўна разьвіваюць сувязі з гістарычнай радзімай, што само па сабе можа ўяўляць цікавасьць для ізраільцян.

З усяго вышэй сказанага напрошваецца выснова: зандаваньне пытаньня аб магчымасьці супрацоўніцтва ізраільцян з абхазамі далёка не выпадкова супала па часе з публічнымі праявамі незадаволенасьці афіцыйнага Ерусалема паводзінамі грузінскага кіраўніцтва”.

(канец цытаваньня артыкула Фалькова).

-

6.

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, што мы маем у сухім астатку?

Факты паказваюць, што адзінае, чаго здолела дамагчыся кіраўніцтва Грузіі ад усяго такога “цывілізаванага і дэмакратычнага Еўразьвязу” за больш чым 7 гадоў, якія прайшлі ад часу “рэвалюцыі ружаў”, і за больш чым тры гады, якія прайшлі пасьля ўзброенага нападу Расеі, дык гэта толькі прызнаньня Еўрапарламентам, што ўсё ж расейская імперыя акупавала частку грузінскай тэрыторыі. Аднак розных пакасьцяў ад “Эўропы” (асабліва ад Францыі) было на парадак больш…

Вельмі “дзелавыя і дэмакратычныя” амерыканцы за тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію таксама мала чым дапамаглі гэтай краіне ў яе надзвычай складаны гістарычны перыяд. Затое пакарысталіся цяжкім становішчам грузінскага народу і яго дзяржавы напоўніцу. Напэўна, будуць карыстацца далей. Грузіны вымушаны падладжвацца і так, і гэтак, спрабуючы зацікавіць сабой амерыканцаў. Пры гэтым яны гатовыя ісьці нават на гнюсныя рэчы — адно толькі ўцягваньне Грузіі ў ганебную вайну, якую вядзе ЗША супраць аўганскага народу, чаго вартае… Але і гэта мала дапамагае грузінам.

Што да “Ізраіля”, дык той разьвіваў “сяброўскія стасункі” з грузінамі, пакуль яму гэта падавалася выгадным, але пазьней ізраільцы вырашылі, што ім лепш разьвіваць дачыненьні з Абхазіяй і Расеяй. Пасьля гэтага наўмысна сапсавалі адносіны з “Грузіяй”, натуральна, зваліўшы віну за гэта на грузінскі бок… Ні габрэйская жонка Саакашвілі, ні падвойнае грамадзянства для габрэяў Ізраіля (дадаткова ў Грузіі), ні ханукальныя сьвечкі, ні “стратэгічнае партнёрства”, ні поўна габрэяў ва ўрадзе Грузіі не дапамаглі…

Такая вось “падтрымка” грузінскай дэмакратыі аказалася на практыцы з боку ўсяго “Захаду”. Гэта, натуральна, нічога добрага грузінскаму народу не сурочыць. Яго чакаюць цяжкія часы. Расейская імперыя можа напасьці яшчэ раз, і ня раз. Хаця больш верагодны сцэнар унутранага перавароту з дапамогай прарасейскай апазіцыі. Ёсьць вяшчэ верагоднасьць і таго, што можа пачацца новы віток “любові” “Захаду” да Грузіі, абумоўлены будучым прыходам да ўлады ў Расеі Пуціна і тых сіл расейскай імперыякратыі, якія за ім стаяць.

У гэтай сітуацыі нам — беларусам-літвінам — варта “наматаць” чужы цяжкі досьвед “сабе на вус” і вучыцца цьвяроза, рэалістычна глядзець у будучыню…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Паскудная, вядома, тэма, за аналіз якой мы ўзяліся. Але, што зробіш, калі-небудзь зь ёй трэба было разьбірацца і вызначацца. Тым больш, што падзеі ў сьвеце прысьпешваюць. Дзякуй богу, наша справа набліжаецца да фінішу (у дадзеным ідэалагічным пытаньні, вядома). Абставіны такія, што многія, хто думае, як мы, баяцца і памоўкваюць у анучку (у т.л. прыкідваючыся “крутымі палітыкамі”), і гэтым пасіўна cаўдзельнічаюць у распаўзаньні зла… Хай сабе. Мы — іншыя, для нас такое непрымальна. Больш за тое – аплаціцца. Мы ў Беларусі зноў будзем аднымі зь першых, і так назаўсёды цяпер застанецца…

Амаль 7 гадоў таму, калі зьбіраўся матэрыял для першага артыкула, зь якога пачалася праца сайта (“НАША ГАЛОЎНАЯ ПРАБЛЕМА – ЭТНАЦЫД, НАША МЭТА – БЕЛАРУСКАЯ ДЗЯРЖАВА!”; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), мы ня ведалі столькі, колькі ведаем сёньня. Нам здавалася, што калі рознае дэзарыентацыйнае і абыдляючае паскудства льецца на наш беларускі народ з боку расейскай імперыі (у асноўным праз расейскае тэлебачаньне, якому пры Лу-ку цалкам падпарадкавана беларуская інфармацыйная прастора), дык і крыніца зла знаходзіцца там. Гэтае інфармацыйнае зло мы выразна бачылі й ўжо тады ўзорна аналізавалі (раім пачытаць ці перачытаць наступнае: http://nashaziamlia.org/2006/04/06/17/#more-17; http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19/; http://nashaziamlia.org/2006/04/10/26/). Брудна-дэгенератыўная расейская інфармацыйная плыць нікуды не падзелася, але цяпер дадаткова стала відавочным, што і тэрыторыя цяперашняй расейскай імперыі таксама падпарадкаваная вонкаваму ўзьдзеяньню, што галоўны кіраўнічы цэнтар наўмыснага разбэшчваньня людзей, да стану поўнага абыдленьня, знаходзіцца ня там, а на… захадзе.

Вядома, расейская імпербюракратыя дадае ў гэты працэс свой “творчыя ўнёсак”. Так, калі на Захадзе, па зьвестках, якія мае рэдакцыя, палітычныя эліты (просім ня блытаць з элітай нацыянальнай!) дамовіліся, што яны ня будуць уносіць педафілію ў атрутную інфармацыйную мікстуру (хопіць розных іншых форм садаміі – гомасексуалізма, заафіліі, некрафіліі), расейская імперыякратыя дадала і гэта. Ці то шматлікая колькасьць беспрытульных дзетак у “Вялікай Расеі” правакуе педафілію, ці то больш нізкі (ніжэй падлогі) маральны ўзровень расейскай імперыякратыі ў параўнаньні зь заходняй  ліберастыяй абумовілі такі феномен. Мы гэтага ня ведаем. Але вядома, што ў прапагандзе педафіліі заўважаны нават хранічны прэзідэнт Расеі апошніх часоў — У. Пуцін (гл. фота, на якіх зафіксаваны яго скандальны вядомы “вычын” — публічны пацалунак хлопчыка ў аголены жывот, зьдзейсьнены на тэрыторыі Крамля…).

*

Рэальная праблема ці тэндэнцыйная падтасоўка фактаў

Некаторыя могуць заявіць: ці мала ў сьвеце розных дэгенератаў й ідыётаў? Маўляў, яны заўсёды былі, ёсьць і будуць. Маўляў, рэдакцыя накалупала за шмат гадоў некалькі выпадкаў розных вычварэнстваў і выдае іх за сістэму…

Прабачце, шаноўныя – гэта не “асобныя выпадкі”. Пададзеныя ў папярэдніх частках гэта матэрыялу факты сьведчаць, што мы маем дачыненьне з адмыслова арганізаваным распаўсюдам у глабальным маштабе сатанінскай разбэшчвальна-дэгенератыўнай плыньні – зьявай абсалютна новай у гісторыі чалавецтва!

Так, напрыклад:

- калі разбэшчвальныя “гей-парады” адбываюцца ледзь не глабальна (ад каталіцкай Калумбіі, праз праваслаўную Сербію да мусульманскай Турцыі);

- калі прэзідэнт ЗША ў дырэктыўнай форме загадвае кіраўнікам усіх амбасадаў у сьвеце ў якасьці галоўнай задачы заняцца “абаронай правоў сексуальных меншасьцяў”, а прэм’ер Вялікабрытаніі спачатку просіць прабачэньня ў збачэнцаў за тое, што яго партыя некалі прымала кансерватыўныя законы, а пасьля пагражае незалежным дзяржавам санкцыямі, патрабуючы адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/#more-4596);

- калі беларуская служба радыё “Свабода” ў апошнія гады з рэгулярнасьцю гадзіньніка актуалізуе перад сваімі слухачамі садамісцкую тэму, выдаючы яе ў выключна станоўчым ключы, пры гэтым самай галоўнай праблеме беларускага народу – этнацыду  – надае ў сотні разоў меншую ўвагу;

- калі тое ж радыё рэгулярна і безальтэрнатыўна дае слова аднаму зь ідэолагаў садамізацыі Беларусі, які, у сваю чаргу, накідае вось такі крытэр дэмакратычнасьці беларускай апазіцыі й грамадства: “менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнікаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі” (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/21/4618/#more-4618);;

- калі кіраўнікі й прадстаўнікі “Захаду” ўводзяць садамісцкія рэйтынгі для краін Усходняй Еўропы (гл. http://nashaziamlia.org/2012/01/02/4687/), па якіх краіны, дзе бароніцца культура і прыстойнасьць, апынаюцца на пошніх месцах…;

- калі “абаронцы правоў чалавека”, прыязджаючы ў Беларусь, бачаць праблемы толькі ў нацыянальных і сексуальных меншасьцяў (гл. напрыклад тут: http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/#more-2597), але пры гэтым абсалютна не заўважаюць такую меншасьць як, напрыклад, беларускія дзеткі, якія вучацца ў школах нашых гарадоў па-беларуску (напрыклад, у Гародні сёньня каля 350.000 жыхароў, а ў школах горада толькі 5 вучняў (!), якія навучаюцца па-беларуску – вось меншасьць дык меншасьць; дзе ўвага да яе з боку заходнікаў?!);

- і г.д. – усё гэта ды іншае аналагічнае азначае толькі адно: ліберастычная сатанінская інфармацыйная плынь, якая накрывае цяпер розныя неабароненыя ад яе народы й іх дзяржавы — зьява аб’ектыўная і актуальная. Па сутнасьці, гэта асноўная тэхналогія, па якой вядзецца сёньня Трэцяя сусьветная вайна!

Будзем лічыць апошняе фактам даведзеным і пойдзем далей.

*

Пошук залатой сярэдзіны

Калі разглядаць дадзеную тэму з пазіцыі “змаганьня ідэй” (хаця вядома – змагаюцца не ідэі, а людзі – прыхільнікі тых ці іншых ідэй), то найперш варта назваць тыя зь іх, якія ў такім змаганьні ўдзельнічаюць.

Вось галоўныя ідэі, якія лётаюць вакол праблемы сексуальных збачэнстваў:

- “педэрасты й іншыя садаміты – гэта злачынцы; іх трэба крымінальна караць, альбо неяк прымусова лекаваць” (першая пазіцыя);

- “гомасексуалісты, лесьбіянкі й да іх падобныя – гэта абсалютна нармальныя людзі; яны маюць права на такое ж жыцьцё, як іншыя – публічна дэманстраваць закаханасьць, ствараць сям’ю, нейкім чынам заводзіць і выхоўваць дзяцей; з мэтай барацьбы з распаўсюджанай у дачыненьні да іх “гомафобіяй” ім трэба даваць перавагі пры паступленьні ў ВНУ і прыёме на працу (асабліва ў сьферы культуры, шоў-бізнэсу, СМІ); іх трэба рэгулярна паказваць у СМІ, прычым толькі ў выгадным для іх ракурсе, з пазіцыі абароны іх інтарэсаў; даваць магчымасьць ладзіць вулічныя шэсьці, парады, карнавалы; пазітыўная інфармацыя пра гэтых людзей мусіць быць адлюстравана ў школьным навучаньні; іх павінна станавіцца ўсё больш у органах палітычнай улады; дый увогуле – пазітыўнае стаўленьне да людзей зь сексуальнымі асаблівасьцямі ёсьць найгалоўны крытэр дэмакратычнасьці як дзейнай палітычнай улады, так і апазіцыі” (другая пазіцыя);

- “гомасексуалісты і блізкія да іх людзі – гэта няшчасныя людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках ні яны, ні іншыя не вінаватыя; такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць; як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага самаадчуваньня (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў); але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў культурных грамадствах у адасобленым (дыферэнцаваным) стане; такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам (яшчэ адна група інвалідаў) уплываць на грамадства; грамадствам павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы” (трэцяя пазіцыя).

Вось, прынцыпова, такі набор і такі выбар атрымліваецца (гл. малюнак; на ім тры вышэй апісаныя пазіцыі пазначаны лічбамі).

На жаль, так, як выглядае ідэалагічны аналіз у нас (а ў нас ставяцца пытаньні менавіта так, таму што мы аналізуем праблему аб’ектыўна, па сутнасьці), практычна нідзе ён больш не адбываецца. Прычына ў тым, што ў абсалютнай большасьці выпадкаў тая ці іншая крыніца СМІ заангажавана не на баку аб’ектыўнасьці ці пошуку аптымальнага спосабу вырашэньня пытаньня, а на баку той ці іншай грамадска-палітычнай сілы, з-за чаго вымушана выконваць адпаведную прапагандысцкую замову. Таму, адлюстроўваючы рэальны расклад палітычных сіл у заходнім сьвеце, спрэчка вакол садамісцкай тэмы найчасьцей адбываецца паміж правымі “кансерватарамі” й левымі “лібераламі”. Адпаведныя аргументы ідуць з гэтых бакоў, а спрэчкі найчасьцей выглядаюць лінейна: вы за “левых” ці за “правых”, “лібералаў” ці “кансерватараў”? (гэта на малюнку адлюстваравана аваламі). Але такі выбар ёсьць няпоўным – гэта ўжо разводка. На жаль, некаторыя каментатары да папярэдніх матэрыялаў сайта па гэтай тэме таксама ўцягваліся менавіта ў такую лінейную гульню-разводку.

Мы ж настойваем, што ні пазіцыя першых, ні пазіцыя другіх не вядзе да гарманізацыі міжлюдскіх стасункаў на фоне рэальнай прысутнасьці гэтай праблемы ў грамадстве. Мы ў гэтай сістэме зноў вертыкальныя, арыентаваныя на залатую сярэдзіну і ад яе ўверх – на грамадскі прагрэс. А такой можа быць толькі пазіцыя №3. Папярэднія матэрыялы падрыхтавалі яе дастаткова дэталёвае абгрунтаваньне.

Нагадаем. У адным зь вялікіх навукова-тэарэтычных матэрыялаў (а мы ўсе ў рэдакцыі прыхільнікі рэалістычнага сьветагляду) было даведзена, што пол у чалавека – гэта складаная сістэма адзнак, якія сфармаваліся за час вельмі доўгага працэсу эвалюцыйнага разьвіцьця, накіраванага ня столькі на інтарэсы асобных індывідаў, колькі на інтарэсы віду, якія ў сваю чаргу накіраваны на максімальна выніковы эвалюцыйны прагрэс. Цяпер у чалавека, як найбольш прасунутага біялагічнага віду, гэтая адзнака дайшла да ўзроўню ня толькі разьдзельнаполавасьці, а і да выразнага полавага дзімарфізму. Аднак, у сувязі з тым, што генетычныя механізмы забесьпячэньня апошняга ў чалавека адносна новыя (у філагенетычным сэнсе, вядома), а таксама ў сувязі з тым, што многія зь іх разьвіваюцца адасоблена, за кошт адмысловых малекулярных і гарманальных механізмаў, разьвіцьцё ўсёй сістэмы полавых адзнак у чалавека  можа адносна лёгка парушацца. І парушаецца зь сярэдняй частатой каля 1-2% (у мужчын істотна часьцей, чым у жанчын). Так, у мужчынскага плада разьвіцьцё першасных полавых адзнак адбываецца непасрэдна пад уплывам тэстастэрона, а для таго, каб гэты ж гармон мог узьдзейнічаць адпаведным чынам (у мужчынскім кірунку) на разьвіцьцё мозга плада (ведучы да таго, што потым у дарослым стане малады чалавек пачне ўспрымаць сябе мужчынай  і тады самаасэнсаваньне сваёй полавай прыналежнасьці й будова полавых органаў супадуць), тэстастэрон, як мінімум, павінен пранікнуць скрозь гемата-энцэфалічны бар’ер і араматазавацца. Першае (утварэньне мужчынскіх першасных полавых адзнак) больш простае, надзейнае, чым другое (разьвіцьцё псіха-сексуальнай арыентацыі, характэрнай для мужчын). Таму ў час цяжарнасьці, калі разьвіваецца плод, у прамежак паміж імі могуць умешвацца розныя шкодныя вонкавыя чыньнікі – стрэсы маці, курэньне, алкаголь, наркотыкі, іншыя шкодныя чыньнікі вонкавага асяроддзя. Маюць пэўнае значэньне мутацыі, якія закранаюць сексуальную сьферу. Таксама прычынай недастатковага разьвіцьця другой групы полавых адзнак у будучага маладога чалавека можа аказацца генетычны дысгенэз, які зьяўляецца вынікам аўтбрыдынга (міжрасавыя, міжнацыянальныя шлюбы бацькоў, якія, дарэчы, пазітыўна прапагандуюцца ў ліберальных, “цывілізаваных” краінах). З-за гэтага і можа ўзьнікнуць сітуацыя, што ў чалавека анатомія і фізіялогія цела будуць мужчынскімі, а пачуцьці, жаданьні, некаторыя рысы характару – не зусім такімі…

Адсюль бачна, што сам чалавек з-за адзначаных прычын і механізмаў не вінаваты ва ўласных анамальных сексуальных пачуцьцях (калі такія маюць мець месца). Таму ў рэдакцыі мы падтрымліваем глабальны рух, які зьвязаны з адменай крымінальнай адказнасьці за гомасексуалізм (калі, натуральна, садамісцкія акты сексуальнай рэалізацыі гомасексуалістаў адбываюцца не ў выглядзе згвалтаваньня, а па ўзаемнай згодзе і ў інтымнай абстаноўцы; акрамя таго, тут мы гаворым пра сексуальных інвалідаў, а не пра прапагандыстаў садаміі – пра апошніх будзе асобная гаворка).

Але ў дадатак да адзначанага таксама вядома, што ва ўзьнікненьні гомасексуальных практык мае значэньне ня толькі прыроджана анамальная псіхіка, а і дадаткова інфармацыйнае грамадскае асяроддзе – выхаваньне, грамадскія ўмовы жыцьця.

Патлумачым падрабязьней. Так, калі ў краінах, дзе няма ні садамісцкай, ні антысадамісцкай прапаганды і заканадаўства, паспрабаваць ранжыраваць усіх людзей зь першаснымі адзнакамі полу, характэрнымі для мужчын (возьмем для прыкладу іх), у залежнасьці да таго, з прадстаўнікамі якога полу яны дапускаюць мець сексуальныя кантакты ў адпаведнасьці са сваімі ўнутранымі пачуцьцямі (дарэчы, адказы на такое пытаньне можна атрымаць толькі ў самай даверлівай абстаноўцы), акажацца, што ўсе яны падзеляцца на тры групы: строга гетэрасексуальную, бісексуальную і строга гомасексуальную. Мужчын, уваходзячых у першую групу, будзе абсалютная большасьць, мужчын другой групы будзе істотна менш (нават сярод генетычна касмапалітызаваных амерыканцаў), трэціх — яшчэ менш. Будзем гэта лічыць нармальным, зыходным станам. А цяпер уявім сабе, што мы тое ж вымярэньне і абсалютна з тымі ж мужчынамі будзем рабіць у краінах, дзе ўладамі арганізаваны альбо садамісцкі, альбо антысадамісцкі інфармацыйна-юрыдычны ціск на грамадства. Дык вось тады акажацца, што колькасьць людзей, уваходзячых у другую групу здольна істотна вагацца менавіта ў залежнасьці ад накіраванасьці сексуальнага выхаваньня й інфармацыйна-грамадскага асяроддзя – г.зн. у залежнасьці ад прапаганды-навучаньня таму, што дапушчальна, а што асуджаецца, забараняецца (гл. малюнак і подпісы на ім; нязначна будзе вагацца нават колькасьць строга гетэрасексуальных і гомасексуальных груп).

Такім чынам, асаблівасьці выхаваньня і арганізацыі грамадства могуць уплываць на колькасьць людзей, якія лічаць дапушчальнымі гомасексуальныя стасункі, што будзе істотна ўплываць на адпаведныя праявы сексуальнага ў грамадстве ў цэлым.

А вось адсюль ужо становіцца бачным й іншы бок справы, што па-сапраўднаму вінаватымі ў распаўсюдзе садаміі ў грамадстве зьяўляюцца ня тыя, каму не пашчасьціла быць нормафільнымі – мець моцнае прыцягальнае пачуцьцё да прадстаўнікоў супрацьлеглага полу, а тыя, хто займаецца прапагандай вычварэнстваў. Гэта яны – сапраўдныя ворагі грамадскай культуры, маралі, этыкі. Іх трэба вышукваць, судзіць, караць (дарэчы, гэтая сітуацыя абсалютна аналагічная зь іншымі “грамадскімі хваробамі”; як сказаў адзін дасьведчаны чалавек: “прычынай існаваньня алкагалізму і наркаманіі ў краіне зьяўляецца толькі адно – існаваньне алькагольнай і наркатычнай мафій!”).

Патлумачыўшы наша стаўленьне, пазначанае на вышэй пададзенай сьхеме лічбай 3, да пазіцыі “правых” (1) – а менавіта, чаму нельга караць многіх гомасексуалістаў і чаму варта караць некаторых “лібералаў” – пяройдзем да аналізу лева-ліберастычнай пазіцыі (2).

Вынікі ўсё таго ж навуковага дасьледваньня адзнакі пол, параўнаныя з пазіцыяй “лібералаў”, паказваюць, што заявы апошніх пра тое, што “гомасексуалізм – гэта норма”, таксама не вытрымліваюць элементарнай крытыкі. Такое прапагандысты садаміі могуць казаць толькі “шырокім народным масам” па прычыне адсутнасьці ў іх элементарных ведаў у гэтым пытаньні.

Па-першае, строгі гомасексуалізм ня мае біялагічнага сэнсу, ён ня можа нават забясьпечыць уласнае размнажэньне (але ён можа падтрымлівацца за кошт паразітаваньня на людзях з нармальнай сексуальнай арыентацыяй, якія за грошы могуць нараджаюць садамітам дзяцей). Па-другое, уся жывая прырода паказвае, што прагрэсіўным кірункам разьвіцьця адзнакі “пол” зьяўляецца фармаваньне разьдзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму, які, ахопліваючы ня толькі анатама-фізіялагічныя рысы, а і псіха-сацыяльную сьферу, падзяляе (дыферэнцуе) людзей нібы на + і – , чым забясьпечвае пазьней надзейнае прыцягваньне (інтэграцыю) жанчын і мужчын у сям’і (аднолькавае адштурхоўваецца, камплементарнае рознае — прыцягваецца). Толькі апошняе вядзе да больш выніковага полавага размнажэньня — забясьпечвае больш выніковую эвалюцыю нашага віда. Нарэшце (трэцяе), сама доля асоб з выразнымі гомасексуальнымі адхіленьнямі псіхікі (якая ў сярэднім вагаецца каля 1-2%), па ўсіх навуковых ацэнках, зьвязаных з вызначэньнем таго, што ёсьць “норма”, ну, ніяк ня можа адпавядаць гэтаму паняцьцю.

Такім чынам, не, дарагія “лібералы”: гомасексуалізм і садамія – гэта ня норма, а адхіленьне ад нормы, анамалія, дэвіяцыя. Паколькі гомасексуалізм цяжка лячыць (як цяжка лекаваць любы прыроджаны анамальны стан), яго можна таксама лічыць формай сексуальнай інваліднасьці.

Такім чынам, пазіцыя, сфармуляваная вышэй пад лічбай 2, таксама ніяк не адпавядае сапраўднасьці. Культура, этыка патрабуюць ведаць праблему, спачуваць людзям, але не ўмешвацца ў прыватную, тым больш інтымную сьферу чалавека без яго на тое жаданьня. Таму што гэта проста некультурна! Формула, якая да нядаўняга часу (да прыходу ў Белы дом Абамы) была прынята нават у ЗША – “не пытайся, не кажы” – з этычных пазіцый зьяўляецца аптымальнай. А гэта зноў адзін з бакоў 3-й (нашай) пазіцыі.

Вось так выглядае залатая сярэдзіна паміж дзьвюма скрайнасьцямі – кансерватыўнай (правай) і ліберальнай (левай). Яе знайшлі ня толькі мы, а і, здавалася б, даўно “ўсё прагрэсіўнае чалавецтва”. Часам, калі гэта адбылося ў сьвеце, лічацца 1970-я гады, на тэрыторыі краін былога СССР – пачатак 1990-х.

Аднак сёньня мы назіраем нешта іншае!

*

Наўмысныя падмены

Аднак у глабальнай інфармацыйнай прасторы сёньня прапагандуюцца (натуральна, з дапамогай магутных СМІ) шматлікія ідэалагічныя адхіленьні ад цэнтрысцкай пазіцыі (для беларусаў-літвінаў добрым прыкладам зьяўляецца радыё “Свабода”). І гэтыя “адхіленьні” аказваюцца надзвычай істотнымі.

Так, сярод іншага назіраецца:

- патрабаваньні ўнесьці права на садамію ў сьпіс правоў чалавека (разам з правам на жыцьцё і свабоду);

- стаўленьне да садаміі прапануецца лічыць крытэрам дэмакратычнасьці ўладаў, апазіцыйных партый і СМІ (“ты дэмакрат толькі тады, калі пазітыўна ставішся да збачэнцаў”);

- фінансавую падтрымку апазіцыйных партый і грамадскіх арганізацый патрабуецца паставіць у залежнасьць ад таго ж;

- кантэкстуальна прапануецца адмену судовага пакараньня за садамію ператварыць ў права на прапаганду садаміі (у тым ліку ў антыкультурных, зьневажальных для годнасьці чалавека формах) у сістэме адукацыі й грамадстве;

- у ідэалагічнай сьферы зьявіліся таксама істотныя тэрміналагічныя падмены, накіраваныя на злом нармальнай людскай паставы ў гэтым пытаньні – найбольш яскравым прыкладам зьяўляецца надзвычай распаўсюджаная сярод садамітаў-культураненавісьнікаў практыка называюць нармальных людзей з нормафільнай пазіцыяй “гомафобамі” (дайшло да таго, што можна сустрэць лозунг: “Сьмерць гомафобам!”).

Асобнае абурэньне выклікуюць прыкметы таго, што ліберастызатары наўмысна выкарыстоўваюць элементы PR-тэхналогіі, каб разбураюць сьвятасьць, пазітыўнасьць, біяфільнасьць такіх зьяў і адпавядаючых ім паняцьцяў, як сям’я, шлюб, каханьне, вясёлка. Выкарыстоўвацца нават паняцьце «прайд», відаць, каб садамітаў асацыявалі зь ільвамі…

Аднак на ідэалагічна-прапагандысцкай сьферы ўсё не заканчваецца. Сёньня мы назіраем істотныя зьмены і ў грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, якія накідаюцца явачным парадкам:

- садамітам – прэферэнцыі пры паступленьні на вучобу, прёме на працу;

- садамітаў – у СМІ, сьферу культуры, адукацыйную сістэму;

- садамітаў — у органы ўлады; калі гэта немагчыма, у структуры апазіцыі;

- садамітаў – на вуліцы й іншыя публічныя месцы;

- садамітам – фінансаваньне, арганізацыйная падтрымка.

*

Яшчэ раз пра “Свабоду”

У адным з папярэдніх матэрыялаў, прысьвечаных аналізуемай тэме, мы дастаткова наглядна паказалі, як радыё “Свабода”, якое вымушана знаходзіцца ў плыні “заходняй” палітыкі, займаецца прапагандай садамісцкай тэмы.

Але гэты аповед быў бы няпоўным, калі б мы не паказалі й іншы бок гэтай сітуацыі: як не ўцякаць ад плыні, не рабіць выгляд, што ігнаруеш яе, а паспрабаваць выкарыстаць чорную сілу ў добрых мэтах. Напрыклад, як на адпаведныя матэрыялы радыё даваць каментары.

Ад рэдакцыі сайта гэтую працу, нягледзячы на атакі розных троляў-мярзотнікаў, рабіў Алесь Астроўскі (у 2010 годзе яго каментары радыё “Свабода” яшчэ выстаўляла, цяпер 90% яго каментароў не выстаўляе ні за што). Так рабілі й працягваюць рабіць дзясяткі іншых наведвальнікаў “Свабоды”. Мы выкарыстоўваем працу Астроўскага для прыкладу, паколькі яна стварыла ў тэме найбольш паказальныя факты і паколькі на яе прыкладзе бачна, як можна асаджаць троляў (гэтыя матэрыялы ілюструюць фота Ўладзіслава Гарбацкага, Алены Гапавай і “Будзіміра”, якія засьвяціліся сваім удзелам у ідэалагічным забесьпячэньні аналізуемай інфармацыйнай плыні).

Такім чынам, вось некаторыя прыклады (на жаль, прыкладаў шмат):

Матэрыял “У Беларусі пройдуць ідэалягічныя дэбаты супраць гамафобіі” ад 19.04.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html)

Каментар Астроўскага.

Атака на грамадскую норму, на каштоўнасьці агульнай людскай і нацыянальнай культуры працягваецца. Таму-сяму ў сьвеце вельмі ўжо карціць і далей зьнішчаць грамадскія мараль, культуру, прыстойнасьць, карэктнасьць, мяжу паміж публічнасьцю ды інтымнасьцю і г.д. Што ж, зразумела, грошы ў наш час вызначаюць многае… Тады чакаем ад паслугачоў глабальных ліберастызатараў у Беларусі, якія запісалі сябе ў актыўныя гамафілы-норманенавісьнікі, адказаў на некаторыя пытаньні:
1) Ці ёсьць гомасексуалізм і прапаганда гамафіліі праявамі грамадскай нормы? Ці ўсё ж нормай ёсьць адчужанае стаўленьне да гэтых зьяваў (што назіраецца ў абсалютнай большасьці людзей) і такія паводзіны, калі пра пэўныя рэчы ўзгадваць не прынята?
2) Хто такія гамафобы на думку гамафілаў? Усе нармальныя людзі, якія проста не зьяўляюцца гомасексуалістамі, ці тая іх частка, што маюць агідлівае пачуцьцё да гэтай зьявы і не хаваюць гэтага, ці толькі тыя, хто актыўна змагаецца супраць агрэсіўнай разбэшчвальнай прапаганды ліберастызатараў?
3) Вядома, гомасексуалізм — гэта не псіхічная хвароба. Гэта — анамалія сексуальнасьці. А, можа, нашы дамарошчаныя ненавісьнікі грамадскай нормы і агрэсіўныя разбуральнікі яе (нормафобы) лічаць як-небудзь інакш?
4) Ці ладжаньне карнавалаў, маршаў, фестываляў гамасексуалістаў — гэта аптымальны спосаб давядзеньня да грамадства інфармацыі пра праблемы людзей з анамальнай сексуальнай арыентацыяй? Ці ўсё ж ёсьць больш выніковыя, прыстойныя і неразбуральныя спосабы для стварэньня сітуацыі грамадскага разуменьня і спачуваньня?
5) Эвалюцыя размнажэньня скарочана адбывалася так: бясполае размнажэньне — палавое размнажэньне — раздзельнаполавасьць — палавы дзімарфізм. Тая форма размнажэньня, якая характэрная для наша віду, ёсьць вынік гэтай эвалюцыі. А, можа, нормафобы лічыць пікам эвалюцыі гермафрадытызм?
6) Беларускі народ апошнія стагоддзі знаходзіцца ў стане этнацыду, генацыду, татальнай дыскрымінацыі й г.д. Працягвае знаходзіцца ў гэтай сітуацыі і сёньня. Прычына: увесь гэты час пануючае начальства — імперцы і каланіяльная адміністрацыя — у сваёй дзейнасьці грунтуецца на злачыннай БЕЛАРУСАФОБІІ. Гэтыя фобія ёсьць галоўнай праблемаў нашага народа. Таму, спачатку павінна быць спынена яна, а потым могуць вырашацца пытаньні з усімі іншымі фобіямі. А, можа, арганізатары месячніка лічаць інакш?

-

“Саўка ды Грышка. Гей-парад” ад 12.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2040235.html)

Астроўскі

Лявону Вольскаму.
Спадар Лявон, заўсёды паважаў Вас і Вашу дзейнасьць. Але цяпер упершыню сутыкнуўся з выпадкам, калі лічу, што Вы не даглядзелі ўсёй глыбіні пытаньня.
Гомасексуалісты выкарыстоўваюцца глабалісцкай фінансавай алігархіяй у цяперашні час (потым іх кінуць), як сродак разбурэньня здаровай сацыяльнай нормы. Ёй, фіналігархіі, гэта патрэбна, як адзін з крокаў для дасягненьня сваіх соцыяпаразітных мэт цяпер ужо і на нашай беларускай зямлі. Пад гэтую разбуральную дзейнасьць фіналігархія выдзяляе вялікія сродкі.
Усё адбываецца на фоне генацыду, этнацыду, дыскрымінацыі, абкраданьня нашага народу, на барацьбу зь якімі ніхто не дае ні цэнта! Кажу Вам пра апошняе з поўнай адказнасьцю. Менавіта гэтае параўнаньне выклікае раздражненьне — мы зьбіраліся будаваць БЕЛАРУСКУЮ ДЭМАКРАТЫЧНУЮ ДЗЯРЖАВУ (і нам яе абяцалі дапамагчы здабыць і пабудаваць), а не царства гомасексуалістаў…
Раскрутка «гамасексуальнага пытаньня», якое цяпер ідзе з «Захаду» — гэта элемент сацыяльнай тэхналогіі, скіраванай на тое, каб праз далейшую грамадскую хаатызацыю-касмапалітызацыю, праз абыдленьне грамадства гэтыя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю, абкраданьне і г.д. працягнуць. Пытаньнем «талерантнасьці» імкнуцца закрыць пытаньні сацыяльнай і нацыянальнай СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ.
Заклікаю яшчэ раз падумаць пра выбар акопа ў змаганьні, якое ідзе ў Беларусі сёньня. Бо памылка можа дорога каштаваць у т.л. і для Вашага іміджа.
Алесь Астроўскі, доктар мед.навук, прафесар, рэдактар сайта nashaziamlia.org

Паэт

Спадару Астроўскі! Што Вы пляцеце?! Ваш допіс нагадвае выступы сумнавядомага Бегуна пра габрэяў. «Еслі в кране нет воды, значіт выпілі жіды?» Памятаеце? Цяпер, як тады кідаліся антысэміты на габрэяў, Вы кінуліся б на гомасэксуалістаў? Яны ня горшыя за Вас, і павінны мець такія ж правы. За што і змагаюцца. Дэмакратычная дзяржава павінна даць ім такую магчымасьць. І вы, мэдык, павінны гэта разумець. А выказваецеся як неадукаваны цемрашал. Ва ўсім вінаватыя імпэрыялісты, жыды і гомасэксуалісты?! Сорамна!

Астроўскі

«Паэту», які нічога не пляце і ня блытае.
1) Маё імя, прозьвішча і месца жыхарства вам, «паэт», вядомыя. А вы, «паэт», увесь такі несарамлівы, несумнавядомы і, відаць, вельмі сьмелы, чамусьці хаваецеся пад псеўдай…
2) Лекцыю на тэму «Эвалюцыя полу і палавога дзімарфізму» ўжо шмат шгадоў чытаю ў медуніверсітэце, 24 гады займаюся грамадска-палітычнай дзейнасьцю і больш 10 ідэалагічнай. А вы «паэт», відаць маеце значна большыя веды і досьвед у гэтых пытаньнях. Паведамце, калі ласка, якія?
3) Прапаную вам правесьці паміж намі самую шырокую і набольш публічную з магчымых дыскусія (ідэальны варыянт — наўпроставы тэлевізійны эфір) на тэму: «Як гарманізаваць адносіны (знайсьці залатую сярэдзіну) паміж інтарэсамі беларускага грамадства і сексуальнымі інвалідамі».
Чакаю вашага, «паэт», адказа.

Астроўскі (праз суткі)

Алё! І куды гэта вы падзеліна наш «паэт»-нецемрашал, якому за мяне сорамна?!
Дарэчы, да чарговай сувязі, якую я зь нецярпеньнем чакую, падрыхтуйце калі ласка спасылкі, дзе я, як вы заяўляеце, «Ва ўсім вінавачу жыдоў і гомасэксуалістаў»…
Аб’явіцеся, не хавайцеся, калі ў вас яшчэ засталася мужчынская годнасьць.

Siarhei

Досвед, узрост, практыка… тыповыя аргументы аўтарытарызму. Дэмакратычныя каштоўнеасці не базуюцца на гэтым, а на роўнасці кожнага перад кожным. І што гэта за фраза «будзь мужчынам»? Яшчэ не хапала, каб з’явілася «ты меня уважаешь». Лекцыя, якую вы чытаеце гадамі, як кажаце, можа, ужо састарэла і маральна і фактычна?! Прафесаркі, з карткамі пажаўцелымі ад гадоў, колькі можна чытаць тыя ж самыя лекцыі — студэнты спяць на тых лекцыях, а сказаць нічога не могуць, бо — залік здаваць трэба. А ў такога аўтарытэта — ПРАФЭСАРА — паспрабуй што сказаць — канец тваёй кар’еры. І якое зло тут выбраць — лукашызм ці псеўда-дэмакратаў?!

Астроўскі

Сяргею.
1) Гэта вы і ёсьць «паэт» якога я ўжо другія суткі чакаю?
2) Мы з вамі знаёмыя? Вы ў мяне на лекцыях былі й бачылі, як я карыстаюся «карткамі пажаўцелымі ад гадоў» і што «студэнты спяць на тых лекцыях»? Ці вы гэта пра вашых варшаўскіх прафесараў распавялі?
Адкажыце, калі ласка, і не зьнікайце. Ды яшчэ: прозьвішча не забудзьце падаць, сьмелы і ўсёведаючы вы наш.

-

“Моладзь у чорнай вопратцы па дарозе на гей-парад” ад 14.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html)

Астроўскі

У рэпартажы гаворка ідзе пра «правы чалавека», бараніць якія «прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпляматычнага корпусу».
Дарагія беларусы. Шмат разоў зьвяртаў увагу і цяпер прашу зьвярнуць: нашыя правы на нашай уласнай зямлі, якія ўжо столькі гадоў усяляк уціскаюцца, прыніжаюцца, ігнаруюцца, дыскрымінуюцца праз этнацыд, генацыд, захоп нашай уласнасьці й г.д., у паняцьце «правоў чалавека» не ўваходзяць!!! Ніхто з «Захаду» нашымі правамі не цікавіцца. Калі адтуль ідзе гаворка пра «правы чалавека» — гэта заўсёды аказваюцца толькі правы нацыянальных (габрэі, палякі) і сексуальных меншасьцяў!
Гэта і ёсьць ГАЛОЎНАЕ ВЫЧВАРЭНСТВА!!! Ці — цынізм, крывадушша, блюзьнерства!
Мы ж столькі гадоў разьлічвалі на дапамогу з «Захаду» ў будаўніцтве нашай БЕЛАРУСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ. А адтуль ідзе падтрымка толькі вычварэнцам…

-

“Гісторыя з (гома)сэксуальнасцю” ад 18.05.2010 (аўтар — Алёна Гапава; http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html)

Астроўскі

Так цікава назіраць, як вычвараюцца прапагандысты ліберастызму. Шкада толькі звычайных людзей, якія ня маюць дастатковых ведаў у гэтым пытаньні.
Перанёс ваш опус, спадарыня Гапава, у свой архіў — будзе выкарыстаны, як ілюстрацыя у будучай хрэстаматыі па ідэалогіі. У вашым тэксьце мініум 3-4 грубыя памылкі, падмены, замоўчваньні. Жадаеце, каб паказаў?

Simpson

Уважаемая Алена! Статья очень сильная. Большое вам спасибо. Единственное, что вы забыли — открытый Фрейдом механизм проекции. Профессору психиатрии Астровскому, пропагандисту и борцу с пропагандой в одном лице, следовало бы знать о его существовании.

-

“Барацьба супраць геяў – гэта барацьба за ўладу” ад 18.05.2010 (аўтар – Будзімір; http://www.svaboda.org/content/article/2045716.html)

Астроўскі

Упершыню за доўгі час вырашыў, спадар “Будзімір”, паглядзець, чым дыхаеце. І не пашкадаваў – вельмі вы мяне ўсьцешылі.
Такога стараннага псеўдаінтэлектуальнага выкрунтасьніцтва, каб апраўдаць маральнае злачынства, скіраванае супраць грамадства (вельмі ўжо, відаць, хочацца атрымаць доўгі ліберастычны даляр), я даўно не сустракаў. Тут і падмена паняцьцяў, і адуважваньне ад сутнасьці праблемы, і шырокае выкарыстаньне плыні думак недасьведчаных людзей, затуманьваючых сутнасьць пытаньня. Сьмешна назіраць, як вы прыкідваецеся адначасна сьляпым, глухім і зьлёгку алігафрэнічным, робячы выгляд, што не разумееце, ня бачыце і ня чуеце сутнасьці пытаньня. А яно, між тым, выглядае так: ніхто зь беларусаў асабліва не выступае супраць тых людзей, якія маюць гомасексуальную арыентацыю, ніхто на іх не кідаецца, ніхто не баіцца; людзі не жадаюць іншага — КАБ У СЬФЕРУ ПУБЛІЧНАГА ЎНОСІЛАСЯ СЬФЕРА ІНТЫМНАГА; людзі не жадаюць гэтыя сьферы перамешваць-хаатызаваць-касмапалітызаваць; жадаюць, каб яны заставаліся падзеленымі, як гэта мусіць быць У ЗДАРОВЫХ КУЛЬТУРНЫХ ГРАМАДСТВАХ (у адрозьненьне ад жывёл – напрыклад, баноба). У адказ на гэта сьціплае і цалкам зразумелае жаданьне на нармальных культурных людзей зьдзяйсьняецца абсалютна неабгрунтаваная агрэсія – іх найчасьцей пачынаюць абзываюць “гамафобамі” (зразумела, такая ёсьць устаноўка). А вы, спадар Будзімір, у творчым парыве ад сябе яшчэ і дадаеце (стараецеся — баксы чакаюць): “ультраправыя традыцыяналісты”, “нароўні з расістамі, ксэнафобамі, сэксістамі”.
Ну, а калі ў вас, Будзімір, ёсьць яшчэ жаданьне парыпацца, падрыхтуйце адказ да наступнай сувязі са мной на такое пытаньне: вы пісалі мне ў свой час, што ў вас на дваіх з жонкай чацьвёра дзяцей. Адкажыце, калі ласка, ці дапускаеце вы інтымныя адносіны зь ёй на вачах сваіх дзяцей?
Карацей, увесь ваш опус – у архіў. Прыйдзе час, як знойдзеш…
Але ёсьць з вашага матэрыяла пара набыткаў (гэта яны мяне і ўсьцешылі). Яны наступныя:
1) Цяпер мы ўсе можам на ўласныя вочы пабачыць, па якой тэхналогіі ў краінах ліберальнага Захаду глабалісцкая фінансавая алігархія (ініцыятар у сьвеце новай формы імперыялізму – фінансавага) уводзіла на Захадзе ў публічны ўжытак тэму сексуальнасьці й сексуальнай інваліднасьці. Аказваецца, гэта адбывалася праз інфармацыйна-псіхічнае здушэньне культурных людзей: “гамафобы”, “ханжы”, “ультраправыя кансерватары”, “расісты”, “ксенафобы” і г.д.
2) Паколькі мы цяпер ведаем ня толькі ЯК, а і ДЛЯ ЧАГО гэта рабілася (на прыкладзе суседніх краін), мы можам папярэдзіць наш народ у наступным: усе гэтыя “гомасексуальныя праблемы” з накідваньнем нашым беларускім людзям неіснуючай “віны ў гамафобіі”, у “неталерантнасьці” і г.д. неабходныя глабалісцкай фінансаванай алігархіі ў якасьці АДУВАЖВАЛЬНАГА МАНЕЎРА. Усё сьведчыць пра тое, што НАС ХУТКА БУДУЦЬ РАБАВАЦЬ!!! Тое, што было зроблена, распахана, пабудавана намі, нашымі бацькамі й дзядамі, хутка будуць унахабку прыхватызоўваць чужынцы!!! Пытаньні “гамафобіі”, “талерантнасьці” ды іншай лухты патрэбныя ў якасьці туману, праз які становяцца часова нябачнымі пытаньні НАЦЫЯНАЛЬНАЙ і САЦЫЯЛЬНАЙ СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ – туману, які будзе хаваць МАШТАБНУЮ ПРЫХВАТЫЗАЦЫЮ.
Вось пра што распавёй нам опус пана “Будзіміра”.

Siarhei

Цэлы артыкул акадэміцкі сп. Астроўскі накатаў… Тэма закранула за самае жывое. Толькі вось старанні марныя — нудныя рэчы ў гісторыі не застаюцца, а геі з планеты нашае не знікнуць пры ўсім жаданні. Садом, Гамора, Грэцыя… але — воз усё там — як былі, так і будуць, бо гэта не ад артыкулаў залежыць і не ад пісакаў. І калі ўжо прыслухоўвацца да неякіх аўтарытэтаў у псіхіатрыі ці псіхалогі — то да тых, хто з’яўляецца сапраўды аўтарытэтным не ў маргінальнай групцы і не ў сябе на лаўцы, а на сусветным і часавым узроўні. Больш любові, шаноўны прафесар горада N

budzimir

Ведаеце што, спадар Алесь? Да нядаўняга часу ў мяне не было ніякай вызначанай пазыцыі па гомасэксуальнаму пытаньню. Я ставіўся да яго абыякава, калі не сказаць прахалодна. А, напрыклад, фільмы пра геяў мяне нават раздражнялі. З гэтай прычыны я вельмі не любіў (не люблю і цяпер) Альмадовара і шэраг іншых «тэматычных» рэжысэраў. Гей-культура, скажу шчыра, выклікала і выклікае ў мяне адрыньваньне і лёгкую гідлівасьць. Больш за тое, у лістападзе мінулага году я напісаў наступнае: «Гомасэксуалізм — акурат такая самая загана, як і выпадковыя гетэрасэксуальныя адносіны без абавязкаў ды наступстваў» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1841825.html). Адным словам, я не падтрымліваў змаганьня геяў за свае правы, бо лічыў іх зацыкленымі выключна на сэксе, хаця і ня быў ніколі гамафобам у строгім сэнсе слова.
Што, у такім выпадку, прывяло мяне ў лягер іхных абаронцаў? Тое, што Пётра Рудкоўскі назваў «гетэра-сэкс-фашызмам» (гл. http://nn.by/?c=ar&i=38594), я ж называю «гетэрасэксуальным шавінізмам». Ягоны непрывабны твар — брыдкая мова, страшэнная пыха, паталягічная нянавісьць, нахабная крывадушнасьць, крайняя вузкалобасьць, а галоўнае, гатовасьць зьневажаць і патрэба ў зьневажаньні — прымусілі мяне ўстаць на процілеглы бок барыкадаў. Бо тут яўнае зло. Тады як пошукі мужчынам свайго каханьня сярод мужчынаў, а жанчынай сярод жанчынаў можна лічыць дзіўнаватым капрызам, загадкай або памылкай прыроды, ці то дурыкамі і блазнотай, але зла я ў гэтым не знаходжу.
Мы ж не абвяшчаем злом гетэрасэксуальныя ўзаеміны, хаця ў іх ёсьць адваротны, непрывабны бок, за імі цягнецца шлейф шматлікіх драмаў і трагедыяў, а чыстае і сьветлае каханьне, як і шчасьлівы, бясхмарны шлюб — рэдкае выключэньне, а ня правіла. Ня кажучы аб тым, што дзеці, гэтыя кветкі жыцьця, вельмі часта аказваюцца зламанымі і выкінутымі.
Што тычыць вашага пытаньня, я не разумею ягонага сэнсу. Хіба геі выходзяць на вуліцу дзеля таго, каб прылюдна займацца каханьнем? Адкуль гэткія дзіўныя фантазіі? Яны ўсяго толькі шукаюць прызнаньня, хочуць выйсьці зь ценю. І не хавацца ў тым самым сэнсе, у якім ні ад каго не хаваюцца гетэрасэксуалы. Калі вам здаецца, быццам гетэрасэксуальнасьць надзейна схаваная ў сфэры інтымнага, — гэта занадта наіўная ілюзія. Адкрыйце вочы, азірніцеся па баках — яна паўсюль выстаўленая напаказ. Між іншым, не заўжды ў прывабным выглядзе. Чытайце апошні абзац артыкулу спадарыні Гапавай (http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html):
«Я рэгулярна бачу на сайтах “Нашай нівы”, “Салідарнасьці, ”Народнай волі” і іншых дэмакратычных СМІ, што дбаюць пра правы чалавека, паведамленьні пра конкурсы на лепшыя грудзі, ногі альбо яшчэ якія часткі жаночага цела. Мужчынскія камэнтары пад імі, аднак, не пакідаюць сумненьняў у тым, што “правоў” ў носьбітаў гэтых частак цела няма, бо іх ацэньваюць, як тавар: гэта тоўстая, а тая з цэлюлітам, а трэцяя не зусім сьвежая на выгляд; дайце нам іншых, а мы паглядзім і ацэнім. Апошнім разам мяне уразіў рэпартаж з конкурсу на лепшыя сушы у Мінску. На вялікім стале ляжала жывая цалкам распранутая дзяўчына — толькі пэўныя месцы былі прыкрытыя кветкамі і лісткамі — і на яе і выкладаліся тыя сушы. Публіка выбірала, ела, разглядала, абменьвалася меркаваньнямі, камэнтатары камэнтавалі. Жаночае цела, раскладзенае на стале, было часткай падзеі — і ніхто чамусьці не кідаў яйкі і не змагаўся з амаральнасьцю. Ўсё, лічылася, было нармалёва. Як і павінна быць».
ЗЫ: Закід ў тым, што мной рухае жаданьне атрымаць «доўгі лібэралістычны даляр», як і вашую кансьпіралягічную канцэпцыю «адуважвальнага манэўра», камэнтаваць не лічу патрэбным.

-

“Гамафобія ў Беларусі адсутнічае толькі фармальна” ад 19.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2047053.html)

Алесь Астроўскі

Надзвычай цікава назіраць за разьвіцьцём гомасексуальнай тэмы на радыё “Свабода”. Вось ужо і цяжкую артылерыю падагналі – Бяляцкага. Відаць, у заходніх ліберастызатараў, на інтарэсы якіх працуе сёньня “Свабода”, справы – поўны швах. Ня думалі яны, што гэтыя затурканыя лукашызмам беларусы здольныя на такі супраціў спланаванай імі разбэшчвальнай акцыі. З аднаго боку, столькі грошай убухана ў кампанію па “гомасексуалізацыі ўсёй Беларусі”, з другога, час прысьпешвае — трэба пачынаць падрыхтоўку да чарговай акцыі па ліберастызацыі, а тут — правал. Дый грантавым смактунам трэба справаздачы пісаць. А пад што? Вынік жа нулявы…
Зь Бяляцкім знаёмы яшчэ з 1986 года, з Аб’яднаньня беларускіх моладзевых суполак. Ён быў у менскай “Талацэ”, я – у гарадзенскай “Паходні”. Тады мы разам змагаліся за культурныя правы нашага народу, вывучалі нашу мінуўшчыну, марылі пра будучую незалежнасьць Беларусі. Я якім быў, такім і застаюся: хачу, каб наш беларуска-літвінскі народ быў гаспадаром на ўласнай зямлі, каб улады ў межах Беларусі былі з’арыентаваныя на яго аб’ектыўныя інтарэсы (нагадаю, менавіта ўсё гэта і ёсьць зьместам дэмакратыі). Паколькі цяперашнія ўлады зьяўляюцца каланіяльнымі, я змагаюся супраць палітыкі этнацыду і генацыду нашага народу, якія ўлады праводзяць, супраць дыскрымінацыі й рабаваньня беларусаў, супраць падрыву іх здароўя…
Бяляцкі ж за гэты час стаў крутым “праваабаронцам” і заяўляе, што ён “за гей-парады і падтрымлівае іх». Натуральна, што ўсіх, хто выступае за пэўную грамадскую норму, ён па “новай модзе” лічыць “гамафобамі”. Яму таксама пазарэз трэба, каб гомасексуалісты ладзілі свае парады і абавязкова… ў публічных месцах. Найлепш проста на галовах звычайных грамадзян. Грамадзяне павінны таму быць радыя. Любая іншая рэакцыя – недаравальнае злачынства, адным словам — гамафобія…
Што гэта азначае? Гэта азначае, што Бяляцкі ўжо не дэмакрат. Ён, як і многія іншыя, з той пары перакуліўся ў… ліберасты. Чым больш у краіне ўмоў для розных “меншасьцяў” і менш для карэннага народу, тым больш у краіне “лібералізму” й менш сапраўднай дэмакратыі. Гэта зразумела. Але ж гранты даюцца пад іншае разуменьне…
Пасьля Другой сусьветнай вайны (у сьнежні 1952 году) Генасамблея ААН прыняла рэзалюцыю №637 (VII), дзе ў раздзеле А запісана: “права народаў і нацый на самавызначэньне з’яўляецца перадумовай для карыстаньня асноўнымі правамі чалавека”. Гэта азначае, што нормай мусіць быць такі прынцып, калі спачатку павінны зьдзяйсьняцца правы беларускага народу ў беларусі, а толькі потым правы ўсіх іншых індывідумаў з дэвіацыямі.
Тым часам, цяпер з “Захаду” на Беларусь рухаецца дадатковая пачварная сіла (у дадатак да той старой, што з усходу). Гэта сіла ўсё робіць наадварот. Так, нядаўна ПАРЭ заявіла, што спыняе зносіны з афіцыйным Менскам з-за таго, што ў Беларусі працягваюць расстэльваць здачынцаў-нелюдзяў. Пабітыя гомасексуалісты паабяцалі зьвярнуцца ў ААН, у камісію па правах чалавека. А расейскі дэпутат у Еўрапарламенце ад расейскай “Едіной Росссіі” тав. Маркаў запатрабаваў для “польскай меншасьці” ў Беларусі… палітычных правоў (ня верыце, пераканайцеся самі: http://www.svaboda.org/content/article/2039156.html). Ды яшчэ заяўляў, што гэта і ёсьць “дэмакратыя”.
Такім чынам, “Захад” упарта бароніць у Беларусі забойцаў, гомасексуалістаў, інтарэсы чужых этнасаў. Каго хочаш. Толькі не правы карэннага народу, на якія яму пляваць! Рэальныя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыя, рабаваньне, падрыў здароўя беларусаў, пагроза страты дзяржаўнасьці і г.д., якія ёсьць галоўнымі праблемамі нашага народу, у “заходняе” разуменьне “правоў чалавека” сёньня не ўваходзяць.
Ня верыце? Можаце запытацца ў Бяляцкага. Ён пацьвердзіць.
Таму час і мне заявіць: мне пляваць і на такую “праваабарону”, і на такіх “праваабаронцаў”.

-

“Палітычная гомасэксуальнасьць” ад 22.05.2010 (аўтар – Гарбацкі; http://www.svaboda.org/content/article/2049682.html)

Астроўскі

10 разоў спрабаваў даслаць сюды і «Будзіміру» каментар (рабіў гэта двое сутак зь інтэрвалам 2-3 гадзіны).
«Свабода» яго так і не выставіла…
Беларусы! На «Свабодзе» няма свабоды, за якаю «Свабода» нібы выступае. Таму ніколі не забывайце свавіць «дзьвюкосьці», калі ўзгадваеце г.зв. «Свабоду».

Вэб-рэдактар

Паважаны спадар Астроўскі! Вашы камэнтары не былі выстаўленыя, паколькі вы парушылі правілы форуму

Астроўскі

Каментар, якія “Свабода так і ня выставіла, быў такі (калі вы яго прачытаеце, стане зразумелым, чаму; прадстаўленыя ніжэй факт і меркаваньні й Букоўскага былі выстаўлены на нашым сайце ў якасьці асобнага матэрыялу):

У якасьці каментара дасылаю выступ знакамітага савецкага дысідэнта  Ўладзіміра Букоўскага, які цяпер жыве ў Вялікабрытаніі. Ён нядаўна наведаў Баўгарыю і выступіў там перад чытачамі з крытыкай ідэалогіі «паліткарэктнасьці» (гэта тое, што на самай справе ёсьць ідэалогіяй ліберастызму – гібрыдам здэградаванай формы лібералізму з таталітарызмам). Узята з http://community.livejournal.com/ru_ds:

“Падзеі, 20-годдзе якіх мы адзначаем — крах і распад Савецкага Саюзу — нас, дысідэнтаў, не зьдзівілі. Але затым адбылося нешта дзіўнае.

Пасьля Другой сусветнай вайны і краху нацызму ўвесь палітычны сьпектр у сьвеце пасунуўся ўлева. Гэта вытлумачальна: фашызм і нацызм атаясамляюць з правымі ідэалогіямі (на самой справе атаясамляюць цалкам несправядліва, але гэта ўжо іншая тэма). Абрынуўся камунізм — і, здавалася б, палітычныя настроі павінны былі б пасунуцца ўправа. Але нічога падобнага не адбылося. У 1992-94 гадах да ўлады ў Еўропе прыходзяць левыя… Распад сацыялістычнага блоку супаў са з’яўленьнем на Захадзе новых утапічных ідэалогій.

Паліткарэктнасьць як міжнародная зьява пачалася з 1990-х, але як рух яна існавала і раней. Я ўпершыню зь ёю сутыкнуўся ў 1983 ці 1984 годзе. Я ішоў у сваю лабараторыю [Букоўскі – нейрафізіёлаг. – Рэд.], а насустрач па лесьвіцы спускаліся дзьве дзяўчыны. Я прытрымаў для іх дзьверы. Яны паглядзелі на мяне з пагардай і сказалі: «Мужчынская шавіністычнай сьвіньня». Я нічога не зразумеў і вельмі зьдзівіўся. Распавёў калегам, яны сталі сьмяяцца: «Так гэта з універсітэта Берклі. Адтуль ідуць усе леварадыкальныя рухі. Гэта нейкая новая мода — феміністкі; яны кажуць, што калі мы, мужчыны, абыходзімся з жанчынай як з жанчынай, мы яе гэтым прыніжаем».

Феміністкі вучаць, што «жанчына» — гэта сацыяльная канцэпцыя. Маўляў, калі б мужчыны трымаліся з жанчынамі як з мужчынамі, жанчыны б і сталі мужчынамі: жанчын зь іх робяць нашы паводзіны ў адносінах да іх, жанчына — ахвяра мужчынскіх стэрэатыпаў. Гэтая канцэпцыя, нарадзіўшыся ў Берклі, надзвычай хутка распаўсюдзілася па ўсім сьвеце. У 1984 годзе мы над ёю сьмяяліся — праз 10 гадоў яна захапіла ўвесь сьвет. Усе ўніверсітэты адкрылі філіі «гендэрных даследаваньняў». Па мне, так у дачыненьнях полаў за мільён гадоў нічога не зьмянілася, але гэтыя псеўданавукі аб мужчынскіх хібах распладзіліся жахліва: ня так мы на жанчын глядзім і ня так мы зь імі абыходзімся.

І пачаўся чысты Оруэл: нельга, маўляў, зьвяртацца да жанчыны «міс» ці «місіс», таму што гэта вызначэньне жанчыны праз яе шлюбны статус. Уводзіцца немагчымае для англійскай мовы «міз»… Яны ўвесь час прыдумляюць новыя словы, і калі ты ня кажаш, як загадана, ты — мужчынская шавіністычнай сьвіньня. Нават Біблію перапісваюць так, каб Бог быў у жаночым родзе.

Я дык у савецкіх псіхушках прывык да таварыста вар’ятаў. Але бяда ў тым, што амерыканскае грамадства [няўжо амерыканскае грамадства?! – Рэд.] ўсялякую ідыёцкую навінку адразу робіць ледзь не агульнаабавязковай. У Амерыцы, як, зрэшты, і ў Еўропе, насельніцтва паводзіць сябе неверагодна па-канфармісцку. Усё, што табе ўцюхваюць, трэба ўспрымаць як норму. Каб быць пасьпяховым, трэба быць канфармістам. І вось амерыканскія шаблоны распаўсюджваюцца паўсюль як непарушныя правілы, адбіваючыся нават на заканадаўстве.

Феміністычныя рухі заявілі, што мужчыны — «сексісты», глядзяць на жанчын выключна як на сексуальныя аб’екты, і, такім чынам, усё, што мае дачыненьне да полу, павінна быць выключана са штодзённых зносін мужчыны і жанчыны. Флірт абвясьцілі агрэсіяй і імкненьнем заняволіць жанчыну. Цяпер у ЗША працадаўца ня сьмее размаўляць са сваёй супрацоўніцай сам-насам — павінен прысутнічаць хаця б адзін сьведка, інакш таго могуць абвінаваціць у сексуальных дамагальніцтвах, а гэта азначае гібель кар’еры і становішча ў грамадстве.

Дакладна гэтак жа свае патрабаваньні сталі прад’яўляць й іншыя меншасьці — гомасэксуалісты, цёмнаскурыя, сектанты і г.д. Зьявіліся законы аб «hate speech» — «мове нянавісьці», нешта накшталт 70 артыкула савецкага Крымінальнага кодэксу, па якім мяне судзілі. «Мовай нянавісьці» абвясьцілі любую згадку аб расавых адрозьненьнях або сексуальных схільнасьцях. Вы ня маеце права прызнаваць відавочныя факты [! – Рэд.]. Калі вы іх згадваеце публічна — гэта злачынства.

У Англіі ў мінулым годзе адмянілі ўсе калядныя грамадскія мерапрыемствы: брытанскі сьцяг утрымлівае крыж св. Георгія, а гэта нібыта пакрыўдзіць мусульман, нагадваючы ім пра крыжовыя паходы. Пры гэтым самі мусульмане нічога падобнага не патрабуюць. Мусульманін, які трымае лавачку непадалёк ад майго дома, вывесіў у вітрыне сьцяг з крыжом, каб прадэманстраваць, што ён ня згодны з гэтай крэтынскай забаронай — але хто яго пачуе…

Гэта прывяло да такой цэнзуры, што ў нашы дні Шэксьпір бы жыць ня мог. Так палову яго п’ес ужо і ня ставяць: «Венецыянскі купец» — антысемітызм, «Атэла» — расізм, «Утаймаваньне свавольнай» — сексізм… Адна настаўніца ў Лондане адмовілася весьці свой клас на «Рамэа і Джульету», назваўшы сьпектакль «агідным гетэрасексуальным відовішчам«.

Масавая цэнзура падмацоўваецца крымінальным заканадаўствам. За жарт аб гомасексуалістах можна трапіць у турму. Зьвярніце ўвагу, як хутка справа дайшла да рэпрэсій.

Быў такі філосаф — Герберт Маркузэ, ревізіяніст-марксіст. Ён быў нязгодны з Марксам у адным пункце: Маркс лічыў рэвалюцыйным класам пралетарыят (што відавочна ня так), а Маркузэ вучыў, што сапраўдны рэвалюцыйны клас – гэта разнастайныя меншасьці. паталогію трэба абвясьціць нормай, а норму – паталогіяй [ну, што пазнаёце?! – А.А.]. «Толькі тады, — піша Маркузэ, — мы, нарэшце, разбурым буржуазнае грамадства».

Актывісты, якія нібыта абараняюць правы меншасьцяў — гомасэксуальныя і феміністычныя арганізацыі — НА САМОЙ СПРАВЕ АБ МЕНШАСЬЦЯХ НЕ КЛАПОЦЯЦЦА. Яны, як у свой час Ленін — працоўных, ВЫКАРЫСТОЎВАЮЦЬ ІХ ЯК ІНСТРУМАНТ ЦІСКУ І КАНТРОЛЮ НАД ГРАМАДСТВАМ і прыносяць ім больш шкоды, чым усім астатнім. У Амерыцы жонка майго сябра 7 гадоў таму заснавала рух «Жанчыны Амерыкі супраць фемінізму». Пачынала яна зь некалькімі сяброўкамі, а цяпер у іх часопіса тыраж — 2 млн. Жанчыны пачынаюць разумець, што фемінізм ім варожы, што ён разбурае іх жыцьцё, што ён не дае ім выбіраць тое, што хочацца ім, а не тое, што ім навязваюць розныя актывісткі.

Карацей кажучы, мы маем справу з сур’ёзнай ідэалогіяй, якая пад шыльдай палітычнай карэктнасьці спрабуе разбурыць наша грамадства. Чым меншасьцям горш, тым лепш іх лідэрам: будзе што абараняць. Але іх задача — зьнішчыць нашае грамадства, і гэта — новая, больш злосная версія марксізму [!!! – Рэд.].

Цэнзура, якую ўвялі абаронцы «палітычнай карэктнасьці», пазбавіла іх ад дыялогу. Калі б я зь імі спрачаўся, я б разабраўся зь імі за некалькі хвілін. Але хто ж мне дазволіць? Я, паўнапраўны грамадзянін Вялікабрытаніі, не магу напісаць на гэтую тэму артыкул, апублікаваць кнігу, прыняць удзел у грамадскіх дэбатах на гэтую тэму — таму што такіх дэбатаў няма[!!! – Рэд]. Вы па тэлевізары ніякіх довадаў за ці супраць паліткарэктнасьці не пачуеце.

Гэтую ідэалогію нам навязваюць. Нічога супраць вар’ятаў я не маю, я ў псіхушках правёў шмат гадоў і цалкам да іх талерантны. Адзіная мая ўмова — не навязвайце мне чужых ідэй. Я памятаю сваю першую спрэчку са следчым ў КДБ. Мне тады 16 было. Ён мяне спытаў: «За што вы нас так ненавідзіце?» Я адказаў: «Я вас не ненавіджу. Я проста вам ня веру. Вы хочаце будаваць камунізм — выдатна, будуйце. А я не хачу. Магу я сабе дазволіць 2 квадратныя метры, дзе не будзе камунізму?»”

(Думаем, прыведзенае меркаваньне шаноўнага чалавека – магутны ўдар па пазіцыі прапагандыстаў садаміі, варты запамінаньня)

-

“Геі: курс на Асьветніцтва” ад 09.06.2010 (артыкул Гарбацкага; http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html)

Астроўскі

Дажыліся. “Свабода” па гэтым пытаньні дае слова толькі гомасексуалістам. Нармальным людзям выказваць сваю пазіцыю ўжо проста не дазволена – яны павінны толькі ўважліва слухаць, памоўкваць і станавіцца… “дэмакратычнымі”.
Як усё гэта агідліва асабліва ва ўмовах этнацыднай дыктатуры! Чарговы раз заяўляю: магу апаніраваць любому ліберастызатару, якіх так актыўна рэкламуе “Свабода”.  Можа вам – свабодаўцы – усё ж хоць трохі цікавы пошук ісьціны? Можа час арганізаваць хаця б дыскусію?

Vital

А што замінае Вам, спадар Алесь, лічачы сабе «нармальным», узяць ды накрэмзаць пост у сваім блогу і даслаць яго Свабодзе, здаецца на сайце кантакты пазначаны? Толькі без цетлікаў, нармальны такі пост, без размоў пра знішчэнне натуралаў і іншай шалухі якой поўна на іншых сайтах, на якіх дылетанты разважаюць пра геяў.

Астроўскі

Спадар Віталь. На нашым сайце ў свой час такі аналіз будзе. Гаворка ў дадзеным выпадку ідзе не пра мяне ці пра наш сайт, а пра інфармацыйную палітыку радыё «Свабода»…

Vital

Наколькі мне вядома, інфармацыйная палітыка Свабоды базуецца на патрымцы меншасцяў. нацыянальных, сексуальных і г.д. Толькі не трэба зараз звальваць у адну кучу педафілаў, насільнікаў і гэтак далей — гэта зусім іншая гісторыя… Гэта вельма складаная тэма і спачатку трэба ў ёй крыху разбірацца перад тым як пачынаць нешта пра яе казаць адмоўнае.

Астроўскі

Спадар Віталь, а праблемы беларуска-літвінскага народу — гаспарада беларускай дзяржавы — мы ўжо вырашлі?
Г.зн., ні этнацыду, ні генацыду, ні дыскрымінацыі па нацыянальнай (беларусы) прыкмеце, ні захопу нашай уласнасьці ўжо няма? Засталіся толькі праблемы меншасьцяў?!
Ці ўсё ж, можа, без ПАПЯРЭДНЯГА вырашэньня стратэгічных праблем, зь якімі ўсё яшчэ сустракаецца наша нацыя, не зусім карэктна «беларускай службе радыё «Свабода» займацца вырашэньнем праблем апалячаных беларусаў, якіх часта называюць «польскай меншасьцю», і геяў?!
Ці не здаецца вам, што радыё «Свабода» пры такім падыходзе да сваёй інфармацыйнай палітыкі саўдзельнічае ў этнацыдзе, генацыдзе беларускага народу?

Алег

Вельмі аб’ектыўны і «гарачы» артыкул.  Хаця,не,нават не артыкул-нейкі крык сьціснуты….мы сядзім у сваім гетта,слухаем абразы з усіх бакоў….ванітуе ўжо ад «нармальных»,якія апро засаленых выразаў і 2-3-х недарэных цытатаў зь Бібліі ніколі нічога сказаць і ня змогуць. Спадару Астроўскаму скажу і скарыстаючыся «момантам» запрашу на круглы стол, які неўзабаве пачне рыхтавацца «ЛГБТ і рэлігія». Думаю, там вам будзе месца і час, каб падыскутаваць.

Астроўскі

Алегу. Выдатна. Давайце фармуляваць пытаньні для парадаку працы такога «круглага стала», дэмакратычны рэгламент, запрашаць СМІ і г.д.
І, сп-р Алег, пачаць варта з вашага поўнага прозьвішча…

Гэтэрасэксуал, Беларусь

Толькі латэнтныя «гомасэксуалы» ярасна ненавідзяць адкрытых гомасэксуалаў, мне як гэтэрасэксуалу ўсё роўна, будзе марш «вясёлак» ці не!!!

Астроўскі

«Гэтэрасэксуалу», які жыве ў горадзе «Беларусь».
А спасылку на аўтарытэтную крыніцу не маглі б падаць?

Siarhei

Сп. Астроўскі, перастаньце шукаць аўтарытэтныя крыніцы (гэта не навуковая праца, каб адтуль перапісваць чужыя мудрыя думкі, калі сваіх няма). Варта быць такім аўтарытэтам, каб не шукаць падчэпак на свае словы! Як бачна з дыскусіі — гэта не Вы…

Астроўскі

Спадарам «Сяргею» і «Гетэрасэксуалу».
Я ці ня я — ня гэта мяне цікавіць. Мне трэба ведаць: ня ў першы раз агучаная думка пра нянавісьць «латэнтных гомасексуалаў» да «адкрытых гомасексуалаў» — гэта навуковы факт, альбо элемент прапаганды ці шантажу, якія да сапраўднасьці ня маюць ніякага дачыненьня?

(канец цытаваньня назваў матэрыялаў, іх адрасоў і часткі каментароў на іх)

Такім чынам, як бачыце, прадстаўнікі рэдакцыі “Нашайзямлі” змагаліся…

Заклікаем усіх прыстойных людзей узбройвацца аргументамі й рабіць тое самае!

*

Чыя гэта мэта — садамізацыя людскай цывілізацыі?

Калі глядзіш на сучасных палітыкаў розных дзяржаў, якія ў нас цяпер перад вачыма (вялікіх і паменш, сьпераду і ззаду; гл. фота ўверсе), і калі адначасна задумваешся над тым, як яны сёньня практычна ўсе (асабліва найбольш “цывілізаваныя”) пачалі бараніць “правы сексуальных меншасьцяў”, немагчыма пазбавіцца ад дамук аб іх несамастойнасьці, марыянеткавасьці. Ня могуць розныя людзі, прадстаўнікі й выхаванцы абсалютна розных культур, раптам, проста так, без нейкага вонкавага ціску стаць такімі адзінымі ў сваёй антыкультурнай, садамісцкай пазіцыі. Ёсьць нехта больш значны і самастойны за іх, хто першы прымае рашэньні, а ўсім ім — загадвае! Г.зн., што сапраўдныя ініцыятары падобнай палітыкі знаходзяцца за сьпінамі палітыкаў і нам нябачныя.

А, можа, уражаньне пра марыянеткавасьць вядучых палітыкаў заходніх дзяржаў не такое ўжо й інтуітыўнае? Можа, ёсьць прычыны для таго, каб яго лічыць рацыянальным? А давайце пералічым факты і зададзім больш дакладныя пытаньні…

Хто можа паставіць перад сабой задачу прасоўваць у грамадствах сатанінскія ўяўленьні, якія пярэчаць усім нацыянальным культурам, усім рэлігіям, дый у цэлым здароваму сэнсу, выдаючы іх за прагрэсіўныя? (першы факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць СМІ дзяржаў “цывілізаванага Захаду” (у т.л. такія, як радыё “Свабода”) працаваць над выкананьнем гэтага заданьня? (другі факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць палітыкаў вядучых заходніх дзяржаў стаць марыянеткамі ў правядзеньні ў жыцьцё гэтай палітыкі, якая перашкаджае іх палітычным кар’ерам, бо пярэчыць уяўленьням большасьці грамадзян іх уласных краін? (трэці факт-пытаньне)

Хто можа ўпарта, мэтанакіравана арганізоўваць людзей зь сексуальнымі дэвіяцымі? (чацьверты факт-пытаньне)

Хто можа забясьпечыць глабальны маштаб такіх грамадскіх пераўтварэньняў і шматгадовую мэтанакіраванасьць? (пяты факт і пытаньне)

І, нарэшце, галоўнае: хто можа дазволіць сабе прызначыць на зьдзяйсьненьне такой палітыкі мільярды і мільярды даляраў? (шосты факт і пытаньне)

Дык хто ж гэта?

Калі мы выкарыстаем знакамітую дэдуктыўную методу Шэрлака Холмса, у нас атрымаецца толькі адзін адказ: гэта можа рабіць толькі тая таемная сіла (гэтая сіла хаваецца таму, што яўна незаконна мае аж такую ўладу!), якую завуць карпаратакратыяй ці глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратыяй унутры! (дарэчы, нагадаем: аналагічна, у такім жа маштабе, з затратай такіх жа рэсурсаў і па такой жа тэхналогіі сьвету сіянакратыяй быў накінуты міф пра 6-мільённыя маштабы халакосту).

*

Задача, якую паставіла перад сабой сіянакратыя

Аб’ектам дэструктыўнага ўзьдзеяньня несумніўна зьяўляецца агульная (універсальная) і нацыянальная культуры… Сіянакратыя вырашала выбіць зь людзей ўсё высокае – тое, што ў адной з частак дадзенай серыі матэрыялаў апісана як праявы 4-га ўзроўню псіхічнага.

Пры гэтым дасягаюцца дзьве ўзаемазьвязаныя злачынныя задачы:

- чалавек ператвараецца ў гаворачую жывёліну (гл. фота ўнізе, а таксама ілюстрацыю ў пачатку дадзенага матэрыяла, на якой аран-гутан знаёміць маладога чалавека “сьветлага ліберастычнага заўтра”, са шляхом, па якім яго туды вядуць…).

- людскія грамадствы максімальна атамізуюцца – ператвараюцца з самабытных цэласных сістэм (этнасаў, народаў, нацый-дзяржаў) у хаатызаваныя, літаральна біямасападобныя грамадствы гаворачых жывёл.

У 1960-70-я былі “свабода каханьня” і “сексуальная рэвалюцыя”. У 1990-2010-я – прапаганда садаміі становіцца крытэрам “дэмакратычнасьці” й “правамі чалавека”.

Што сіянакратыя запланавала далей?

Мы ў рэдакцыі прыйшлі да высновы, што ўсё зробленае – гэта толькі падрыхтоўка да чарговага яшчэ больш злачыннага акту глабальнай касмапалітызацыі – такой дзейнасьці, якая накіравана на арганізацыю выміраньня белых народаў Еўропы на тэрыторыях іх уласных дзяржаваў й іх замяшчэньня прышлымі ксенаэтнасамі!..

І вось тут вяртаемся да пытаньня, пастаўленага ў загалоўку дадзенай серыі матэрыялаў: дык што могуць даць беларускай дэмакратыі (непарыўна зьвязанай з абаронай беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, са змаганьнем супраць зьнішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыяналных сімвалаў нашага народа) ініцыятары грамадскай садамізацыі, якія маюць абсалютна супрацьлеглыя мэты?

Адказ: ні-чо-га! І гэта ў лепшым выпадку… Калі ж вы яшчэ верыце ў магчымасьць карысьці ад такіх памочнічкаў, вы, як мінімум, наіўныя людзі. Глабалісцкая фіналігархія зьяўляецца а ні трохі ня меншым ворагам беларускага ды іншых народаў, чым расейская імпербюракратыя (дарэчы, да такой высновы мы ўжо прыходзім ня ў першы раз).

*

І апошняе: няўжо ў злачынцаў можа атрымацца задуманае? – задаюць сабе пытаньне некаторыя. Злачынства ж відавочнае ды яшчэ грандыёзнае…

Таго, хто лічыць, што відавочнасьць і грандыёзнасьць злачынства здольныя абараніць людскую цывілізацыю ад яго, мы таксама мусім расчараваць. Сапраўдныя веды пра псіхіку людзей (што было разгледжана ў адной з папярэдніх частак данай серыі матэрыялаў) дазваляюць сьцьвярджаць, што будучы лёс людскай цывілізацыі трымаецца толькі на тых, хто здольны вельмі высока цаніць культуру, этыку, мараль, справядлівасьць, годнасьць, прыстойнасьць, праўду, прыгажосьць, дабро. А такія псіхічныя рысы, на жаль, прысутнічаюць у вельмі невялікай колькасьці асобаў.

Людзі, калі вы ёсьць, станавіцеся побач адзін з адным і змагайцеся! Іншага шляху ў нас проста няма…

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

-

P.S.

Дарэчы, фіксуем чарговы дактрынальны прынцып (Д пр-п 131):

Гомасексуалісты – гэта людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках яны не вінаватыя. Такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць, Як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў). Але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў адасобленым (дыферэнцаваным) стане. Такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам уплываць на грамадства. Апошнім павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы … На жаль, у наш час глабалісцкая фінансавая алігархія выкарыстоўвае людзей зь анамаліяй сексуальнага як прыладу для сваіх злачынных соцыядэструктыўных мэт. Усе прыстойныя людзі абавязаны змагацца і з гэтым злом, інакш нашу цывілізацыю чакае марны лёс…

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты?  Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

-

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

-

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў  Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

-

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

-

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

-

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

-

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой ​​час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

-

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

-

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

-

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

-

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г.,  паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

-

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле  http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

-

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

-

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на ​​невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

-

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

-

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

-

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

-

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

-

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня гэтых прынцыпаў ва ўсіх краінах Еўрапейскага Зьвязу і за яго межамі«.  «Суботнія ўрачыстасьці ладзяцца ня толькі для гей-супольнасьці, але для ўсіх тых, хто ганарыцца тым, што жыве ў справядлівым, роўным і сучасным грамадстве. Наша прыхільнасьць гэтым каштоўнасьцям пераходзіць нашы мяжы, і я з нецярплівасьцю чакаю таго дня, калі яе будзе падзяляць ўвесь сьвет », — лічыць кіраўнік Фарын-офіса.

Лідэр брытанскай апазіцыі Дэвід Кэмеран напярэдадні параду публічна павініўся за ўведзены ў 1988 годзе ранейшым кансерватыўным урадам Вялікабрытаніі так званы «артыкул 28″ Акту аб мясцовым самакіраваньні, які забараняў «прапаганду гомасексуалізму ў школах і грамадскіх установах». У Шатландыі гэты артыкул была адменены ў 2000 годзе, на астатняй частцы Злучанага Каралеўства — у 2003 годзе.

«Я прашу прабачэньня за «артыкул 28». Мы памыляліся ў гэтым. Гэта было эмацыйнае пытаньне. Я спадзяюся, вы зможаце нам дараваць», — сказаў лідэр «торы».

Сёньня прапаганда садаміі ды іншых формаў сексуальных адхіленьняў і розных мярзотаў у школах Брытаніі ажыцьцяўляецца на законнай падставе.

Нагадваю, у гісторыі чалавецтва масавае распаўсюджаньне садаміі заўсёды было надзейнай прыкметай … хуткай гібелі той ці іншай цывілізацыі.

-

МІНІСТЭРСТВА АХОВЫ ЗДАРОЎЯ БРЫТАНІІ РАІЦЬ ШКОЛЬНІКАМ ІМКНУЦЦА ДА АРГАЗМУ

(паводле http://www.bbc.co.uk/russian/uk/2009/07/090708_britain_sex_pleasure.shtml)

У новым кіраўніцтве для школ, выдадзеным Нацыянальнай службай аховы здароўя Вялікабрытаніі, падлеткам растлумачваецца, што яны «маюць права» на сексуальнае задавальненьне, а саіцьце або мастурбацыя двойчы ў тыдзень можа аказаць спрыяльнае ўзьдзеяньне на іх сардэчна-сасудзістую сістэму.

Як паведамляюць вядучыя брытанскія газеты, буклет пад назвай «Асалода», выдадзены ў дапамогу настаўнікам падразьдзяленьнем Нацыянальнай службы аховы здароўя ў горадзе Шэфілд і разьлічаны на школьнікаў ва ўзросьце ад 13 гадоў. Па словах стваральнікаў брашуры, яны імкнуліся дапоўніць сістэму сексуальнай адукацыі ў школах інфармацыяй аб карысьці заняткаў сексам у задавальненьне.

Занадта доўга сексуальнае выхаваньне падлеткаў, лічаць аўтары дакумента, абмяжоўвалася ў асноўным прапагандай «бясьпечнага сексу» і сталасьці ў інтымных стасунках. Пры гэтым ігнаравалася асноўная прычына, па якой многія займаюцца сексам, сцьвярджаюць стваральнікі кіраўніцтва, — а менавіта задавальненьне.

Дэвізам буклета «Асалода» стаў выраз: «Адзін аргазм у дзень — і доктар не спатрэбіцца».

Адзін з аўтараў брашуры — Стыў Слэк, дырэктар Цэнтра па праблемах ВІЧ і сексуальнага здароўя пры падраздзяленьні Службы аховы здароўя ў Шэфілдзе, сцьвярджае, што дакумент не прапагандуе раньні секс сярод падлеткаў. Наадварот, кажа ён, кіраўніцтва павінна заахвоціць школьнікаў не сьпяшацца са стратай нявіннасьці і пачаць сексуальнае жыцьцё толькі тады, калі яны будуць цалкам упэўненыя, што атрымаюць ад яго задавальненьне.

Між тым, псіхолаг з Ўэлінгтонскага каледжу ў Беркшыра Энтані Сэлдан назваў падобны падыход «сумным», — піша брытанская Times. Газета Daily mail, у сваю чаргу, паведамляе, што актывісты брытанскага руху за захаваньне сямейных каштоўнасьцяў асудзілі дакумент, заявіўшы, што ён толькі заахвоціць падлеткаў рана ўступаць у сексуальныя стасункі й прывядзе да большага распаўсюджваньня захворваньняў, якія перадаюцца палавым шляхам.

Аднак міністэрства аховы здароўя Брытаніі падтрымала новаўвядзеньне, заявіўшы, што «шчырая размова пра секс» — важны складнік фармаваньня здаровага сексуальнага жыцьця.

-

КАЛУМБІЯ. ГЕЙ-ПАРАД У БАГАЦЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

НАРВЕЖСКІМ САДАМІТАМ ТАКСАМА ДАЗВОЛІЛІ ЎСЁ

(паводле http://qirim-vilayeti.org/content/view/298/77/)

Парламент Нарвегіі прыняў закон, які дазваляе гомасексуалістам ня толькі «ўступаць у шлюбы» адзін з адным з усімі вынiкаючымі з гэтага «сямейнымі правамі», але нават усынаўляць дзяцей, а таксама дапускае штучнае апладненьне лесьбіянак. Такім чынам, гэта скандынаўская дзяржава, у якой да 1972 гомасексуалісты былі па-за законам, стала 6-й краінай свету [у 2008 годзе. – Рэд.], дзе ўзаконена гідкая распуста. Прычым, распуснікам дадзена права пладзіць сабе падобных ў масавым маштабе.

Як паведамляе Лента.ру, 84 дэпутата парламенту прагаласавалі за закон пры 41-м супраць. Тры кіруючыя левацэнтрысцкія партыі, а таксама апазіцыйныя Лейбарысцкая і Кансерватыўная партыі падтрымалі новаўвядзеньні, а хрысьціянскія дэмакраты і скрайне правая Партыя прагрэсу — не.

Закон аб садаміцкіх шлюбах ўступіць у сілу ў пачатку 2009 года і заменіць так званы «закон аб партнёрстве», прыняты ў 1993 годзе, які дазволіў нарвежскім садамітам уступаць у г.зв. «Грамадзянскія саюзы».

-

ПРА ГЕЯЎ СА ШКОЛЬНАЙ ЛАВЫ : ГУБЕРНАТАР КАЛІФОРНІІ ПАДПІСАЎ ЗАКОН ПРА ВЫВУЧЭНЬНЕ Ў ШКОЛЕ ДАСЯГНЕНЬНЯЎ ГАМАСЕКСУАЛІСТАЎ

(15.07.2011 г., паводле Алёны Бяловай, гл.  http://www.gazeta.ru/social/2011/07/15/3696013.shtml)

Каліфарнійскія падлеткі будуць вывучаць у школах дасягненьні сексуальных меншасьцяў. Такі закон падпісаў губернатар Джэры Браўн. Яго крок выклікаў падтрымку сярод дэмакратаў і асуджэньне рэспубліканцаў і царквы.

Каліфорнія стане першым штатам ЗША, дзе ў дзяржаўных школах будуць выкладаць “гісторыю дасягненьняў геяў і лесьбіянак”. Такі законапраект падпісаў губернатар Джэры Браун — піша The New York Times.

Паводле дакумента, прадмет пра ўнёсак геяў і лесьбіянак у развіцьцё дзяржавы і краіны будзе ўключаны ў падручнікі і акадэмічныя планы грамадскіх навук — сацыялогіі, грамадазнаўства і таму падобных. Хоць новы закон набудзе моц у студзені 2012 г., стан падручнікаў і навучальных праграм ня будзе абнаўляцца да 2015 года. Таму мясцовым школам давядзецца ўключаць дадатковыя матэрыялы ў навучальныя планы.

«Гісторыя павінна быць сумленнай … Гэты законапраект зьмяняе існыя законы, забараняе дыскрымінацыю ў сьферы адукацыі й гарантуе, што ўнёсак амерыканцаў з усіх пластоў грамадства ўключаны ў нашы кнігі пра гісторыю, — заявіў губернатар».

Мясцовы парламент, большасьць якога складаюць дэмакраты, прыняў аналагічны законапраект у 2006 годзе, але рэспубліканец Арнольд Шварцэнегер, які быў у той час губернатарам, наклаў на яго вета.

Некаторыя кансерватыўныя заканадаўцы працягваюць выступаць супраць законапраекта. «Гэта сумны дзень для нашай рэспублікі, калі ўрад кажа людзям, што яны павінны думаць», — сказаў прадстаўнік рэспубліканскага дзяржаўнага заканадаўчага сходу ад Сан-Бернардына Цім Данэлі. Па яго словах, закон загадвае школам падаваць геяў і лесьбіянак толькі ў станоўчым сьвятле, што падобна на цэнзуру.

Закон раскрытыкавала і царква. «Гэта абуральна, што губернатар Браўн дазволіў гомасексуальным актывістам пранікаць у розумы каліфарнійскай моладзі, — цытуе CNN вялебнага Луі Шелдона, старшыню і заснавальніка зьвяза «Традыцыйныя каштоўнасьці». — Бацькам, чые дзеці вучацца ў дзяржаўных школах, давядзецца забраць іх адтуль».

(канец цытаваньня матэрыялаў)

-

Абмеркаваньне пададзеных фактаў будзе ў апошняй частцы.

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Зь сярэдзіны верасьня г.г. (а дакладней, зь 17-га чысла) з ЗША сталі паступаць вельмі цікавыя паведамленьні (дарэчы, іх з-за важнасьці вымушаны былі падаваць нават ліберальныя СМІ – такія, напрыклад, як радыё “Свабода”; і гэта нягледзячы на выразны анты-ліберастычны зьмест гэтых паведамленьняў, які, зразумела, хаваўся). Маўляў, у Ню-Ёрку зьявілася група энтузіястаў-дзівакоў (спачатку некалькі дзесяткаў), якія ўсталявалі намёты ў фінансавым цэнтры Ню-Ёрка – паблізу ад Ўол-Стрыт, на плошчы “Дзукоці-парк” на Манхэтэне, і аб’явілі сябе ініцыятарамі стварэньня руху “Захапі (займі, акупуй) Ўол-Стрыт” (Occupy Wall Street). Гэта былі пераважна маладыя людзі, якія прапанавалі арганізавана пратэставаць супраць палітыкі ўладаў, якая праводзіцца ў інтарэсах буйных “міжнародных”, у т.л. фінансавых карпарацый, а не звычайных грамадзян.

1.

Нечакана для многіх гэтая ініцыятыва стала хутка разьвівацца, а паведамленьні сталі яшчэ больш цікавымі.

(Для гістарычнай справядлівасьці трэба ўдакладніць, што ўсё ж першым народам, які ў апошні час пачаў супраціўляцца прымусу плаціць за чужыя даўгі, былі грэкі; там і сёньня людзі змагаюцца за сацыяльную справядлівасьць, патрабуючы спагнаць даўгі зь вінаватых злачынцаў — прыўладных карупцыянераў, а не зь невіноўнага грэцкага народа!).

Так, 1 кастрычніка, калі прайшло толькі два тыдні ад пачатку пратэстаў на Манхэтэне, прыкладна 1000 маніфэстантаў – прадстаўнікоў руху “Захапі Ўол-Стрыт” – заблакавалі Бруклінскі мост. Тады паліцыя затрымала каля 700 чалавек (!), якім прад’явіла абвінавачваньні ў хуліганстве і перашкодах руху транспарту.

Аднак, пасьля гэтага выпадку разьвіцьцё руху не спынілася. Наадварот, ён толькі ўзмацніўся, як, дарэчы, і рэпрэсіўны супраціў яму з боку паліцыі. Пратэсты сталі амаль штодзённымі. У адказ паліцыя пачала выкарыстоўваць сьлезацечны газ, дубінкі, пластыкавыя кайданкі… (Сітуацыя добра знаёмая па “дыктатарскай Беларусі” і рэпрэсіях нацыянальных дэмакратаў у Польшчы).

Праз чарговыя пару тыдняў ініцыятыва нюёркцаў набыла яшчэ большую падтрымку масаў, прычым (і гэта таксама вельмі важна) ня толькі ў ЗША, а і ў шматлікіх краінах сьвету (асабліва “ліберальна-дэмакратычных”). Рух “Захапі Ўол-Стрыт” ініцыяваў правядзеньне 15 кастрычніка сотняў маніфестацый у 82 краінах сьвету (ад Новай Зеландыі да Канады), зь якіх самай масавай была дэманстрацыя ў Рыме (у апошняй прыняла ўдзел да 200.000 чалавек).

Ва ўсіх выпадках асноўнымі ўдзельнікамі маніфестацый, мітынгаў, пікетаў былі студэнты, беспрацоўныя, персіянеры. Да іх далучаліся актывісты розных грамадскіх арганізацый, прыезжыя, турысты, а пазьней і… прафсаюзы. Усе яны выступалі супраць фінансавых карпарацый (буйнейшых банкаў), несправядлівасьці сусьветнай эканомікі, скарачэньняў бюджэтных расходаў на сацыяльныя патрэбы, заклікалі ў час крызісу “ратаваць людзей, а ня банкі”…

Адна з удзельніцаў рымскай дэманстрацыі казала так:  «Мы больш ня можам выносіць даўгоў, якія стварылі ня мы, а карумпаваныя ўрады, банкі ды сьпекулянты, якім да нас няма ніякай справы. Яны — прычына гэтага міжнароднага крызісу, і ўсё яшчэ зарабляюць на ім. Яны павінны заплаціць за гэта».

У Ню-Ёрку найбольш папулярнымі лозунгамі сталі: “Людзі, а не прыбытак” і “Мы – 99%” (гл. фота). Апошні слоган адлюстроўвае меркаваньне дэманстрантаў, што яны адстойваюць інтарэсы абсалютнай большасьці грамадзян, а не багацяў, якія складаюць 1% насельніцтва ЗША (вось бы яшчэ здабыць дакладныя зьвесткі аб этнічнай прыналежнасьці гэтага 1%!). Пратэстоўцы таксама часта выкарыстоўвалі паняцьце “фінансавы тэрарызм уладаў” супраць сваіх грамадзян.

Улады “ліберальных дэмакратый” ва ўмовах нарастаньня пратэстаў хуценька паскідалі ліберальныя маскі й паказалі сваю сапраўдную нялюдска-таталітарную сутнасьць. Яны пачалі нацкоўваць на людзей паліцыю, што выклікала далейшую эскалацыю напружанага супрацьстаяньня. Цяпер ужо дэманстранты ня толькі ЗША, а і ў Брытаніі, Італіі сутыкнуліся з жорсткай паліцэйшчынай. Паліцыя ўжывала супраць мірных маніфестантаў, якія блакавалі дарогі ды масты і адмаўляліся пакідаць свае намётавыя мястэчкі (але пры гэтым не рабілі нічога супрацьпраўнага), дубінкі, сьлезацечны газ, пластыкавыя кайданкі.

Папулярны вядучы ​тэлеканала MSNBC Лоўрэнс О’Донэл (ЗША) у сваёй перадачы прадэманстраваў відэа пра затрыманьні маніфестантаў і пракаментаваў яго: «Мы разьмесьцім усе відэа, якія ў нас ёсьць, на нашым блогу, і вы ня знойдзеце нікога, хто зрабіў бы хоць нешта, што дае праўныя падставы для арышту людзей».

Трэба прызнаць, што ад пачатку ўлады рабілі стаўку ня толькі на жорсткасьць, а і на палітычнае лавіраваньне, прапаганду. Так, мэр Бостана Тамас Мэніна заявіў, што падзяляе пачуцьці і думкі пратэстоўцаў, але ён, маўляў, ня мог дазволіць ім паралізаваць горад. «Я разумею, што ў іх ёсьць свабода слова і выказваньняў, але не магу дапусьціць грамадзянскага непадпарадкаваньня». Мэр Нью-Ёрка Майкл Блумберг сказаў прыкладна тое самае, што ён падтрымлівае права дэманстрантаў на свабоду слова, пакуль яны не парушаюць закон. «Канстытуцыя не абараняе намёты, Яна абараняе свабоду слова і сходаў» – падкрэсьліў ён (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24363508.html). Яўна абодва мэры атрымалі кансультацыі з аднаго ідэалагічнага цэнтру.

Барак Абама таксама вырашыў пакуль адназначна не вызначацца са сваім стаўленьнем да руху “захопнікаў” і заігрывае зь ім. Нядаўна ён сказаў у інтэрвю тэлеканалу ABC: «Самае важнае, што тыя з нас, хто займае кіруючыя пасады, могуць зрабіць сёньня — гэта даць гэтым людзям адчуць, што мы разумеем іх барацьбу і знаходзімся на іх баку. І што мы хочам стварыць сістэму, у якой ўпартая праца, адказнасьць і выкананьне сваіх абавязкаў будуць узнагароджаныя» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

Нягледзячы на гібрыд жорсткасьці й выкрутасаў “ліберальных” уладаў, хваля прэтэстаў усё роўна працягвала нарастаць, пакуль не перайшла ў новую якасьць – удзельнікі руху “Захапі Ўол-Стрыт” як у ЗША, так і іншых краінах пачалі актыўна ладзіць стацыянарныя намётавыя лагеры ў пэўных знакавых месцах. Так, у многіх гарадах ЗША намёты, пікеры зьявіліся перад філіямі банкаў, якія належаць да г.зв. “Федэральнай рэзервовай сістэмы” ЗША (чарговае істотнае знакавае пасланьне пратэстоўцаў!). У цэлым намётавыя мястэчкі пратэсту зьявіліся яшчэ ў больш чым 20 гарадах (ад Малайзіі да Гішпаніі). Гэта ўжо нагадвала пачатак Памаранчавай рэвалюцыі, толькі што не ў адной дыктатарскай краіне, а ў аплотах “ліберальнай дэмакратыі” дый у глабальным маштабе…

Такога ліберасты вытрымаць не маглі. Нервы іх канчаткова здалі, і ў ноч з 14 на 15 лістапада ў Амерыцы была выкарыстана жорсткая паліцэйская сіла для ліквідацыі намётавых мястэчак. Апошнія былі зьнішчаны ў Лос-Анжэлесе, Чыкага, Вашынгтоне, Бостане, іншых гарадах ЗША, сярод іх і галоўны — намётавы лагер у нюёркскім Зукоці-парку (http://www.svaboda.org/content/article/24393135.html). Пры гэтым ліберасты прыкрыліся рашэньнем суддзі Вярхоўнага суду ЗША, які заявіў, што “канстытуцыйнае права на свабоду слова не азначае дазвол пратэстоўцам начаваць пад адкрытым небам на плошчы нявызначаны тэрмін” (знаёмае нам у Беларусі езуіцтва).

Аналагічныя пагромныя падзеі мелі месца ў Лондане і Парыжы.

У “ліберальных” краінах, асабліва ў ЗША, ад паліцыі дасталося ня толькі маніфестантам, а і журналістам (зноў знаёмая нам у Беларусі сітуацыя). Дый так моцна, што нават прадстаўніца АБСЕ ў пытаньнях свабоды СМІ  Дуня Міятавіч “выказала занепакоенасьць” з нагоды колькасьці журналістаў, якія зазналі перасьлед з боку паліцыі падчас асьвятленьня пратэстаў пад лозунгам «Захапі Ўол-стрыт» на тэрыторыі Злучаных Штатаў. Сярод іншага Міятавіч заявіла: «Няма ніякіх сумневаў, што рэпарцёры і фатографы маюць права назіраць, здымаць, запісваць і паведамляць пра падзеі, якія навідавоку. Асьвятленьне ў СМІ публічных мерапрыемстваў зьяўляецца асновай грамадзянскага кантролю за дзейнасьцю ўраду. І затрымліваць рэпарцёраў, якія асьвятляюць гэтыя падзеі – г. зн. ставіць пад пагрозу свабоду сродкаў масавай інфармацыі» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24391529.html).

Як бачым, амерыканскім уладам і тым цьмяным сілам, якія за імі хаваюцца, стала ўжо не да іміджу “самай свабоднай краіны з самымі свабоднымі СМІ ў сьвеце”.

(Даведка: Першая папраўка да Канстытуцыі ЗША абвяшчае: «Кангрэс не павінен выдаваць ні аднаго закона, які адносіцца да ўсталяваньня рэлігіі альбо забараняе свабоднае яе вызнаньне, альбо абмяжоўвае свабоду слова ці друку, або права народа мірна збірацца і звяртацца да ўрада з петыцыямі аб задавальненьні скаргаў». Значэньне Першай папраўкі да сёньня было настолькі вялікім, што на яе аснове амерыканскія суды прызнаюць дапушчальнымі нават чалавеканенавісьніцкія або блюзьнерскія выказваньні (http://www.voanews.com/russian/news/Occupy-Wall-Street-2011-11-18-134111303.html). Цяпер, як бачым, нягледзячы на ні якія папраўкі да Канстытуцыі, паліцэйскія ЗША разганяюць і арыштоўваюць ня толькі ўдзельнікаў намётавых мястэчак, а і ўдзельнікаў цалкам мірных шэсьцяў… (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html) І гэта пра многае кажа…).

2.

Падзеі, пра якія ідзе гаворка, ня проста глабальныя, а і, не пабаімся заявіць — гістарычныя. У сувязі з гэтым мы імкнуліся знайсьці ня проста факталагічны матэрыял аб падзеях, а і матэрыял, які б раскрываў іх ідэалагічны зьмест (як вядома нашым чытачам, рэдакцыя “Нашайзямлі” менавіта на гэта нацэлена).

Вось што дадатковае нам атрымалася знайсьці:

- Словы аднаго ўдзельніка акцыі «Захоп Уол-стрыт» у Дэнверы: «Узяць бы 13 сямействаў, што разам валодаюць сьветам, уключыўшы туды Джорджа Буша і яго адміністрацыю, і ўзьдзёрнуць або расстраляць іх перад Белым домам, таму што яны таго заслугоўваюць» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

- Адзін з удзельнікаў маніфестацыі ў Ню-Ёрку 6 лістапада заявіў: «Гэта дэманстрацыя пратэсту супраць банкаў і той шкоды, якую яны нанесьлі амерыканскай эканоміцы. Мы хочам, каб яны адказалі за свае дзеяньні. Ашуканцам месца ў турме» (http://ru.euronews.net/2011/11/06/arrests-at-new-occupy-wall-street-protest/).

- Былы масквіч Канстанцін (Кіт) Гесэн разам з двума дзясяткамі іншых дэманстрантаў сеў на адным з перакрыжаваньняў блізу біржы. «Наша палітычная сістэма не працуе, — патлумачыў ён журналістам свой ​​удзел у акцыі грамадзянскага непадпарадкаваньня. — Палітыкі, якія намі абіраюцца, калі яны трапляюць у Вашынгтон, ня робяць тое, аб чым мы іх прасілі. Калі яны да нас не прыслухоўваюцца, у нас няма іншага выбару, акрамя як выйсьці на вуліцы» (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html).

- Каля месяца таму ўдзельнікі акцыі пратэсту ў Лондане, якая праходзіць пад лозунгам «Захапі Лондан», разьбілі намётавы лагер ля Сабора сьвятога Паўла. Дэманстранты выказваюць незадаволенасьць дзеяньнямі банкіраў, якія, на іх думку, нясуць адказнасьць за сусьветны фінансавы крызіс. Перад саборам стаіць каля 200 палатак. (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633820&tid=93894)

- Амерыканскія ветэраны праявілі салідарнасць з удзельнікамі руху «Захапі Уол-стрыт», якія другі месяц выказваюць незадаволенасьць фінансавай сістэмай ЗША. У сераду больш за сотню ўдзельнікаў войнаў у Іраку, Афганістане, У’етнаме і нават Другой сусьветнай прайшлі маршам па Нью-Ёрку, пратэстуючы супраць сацыяльнай няроўнасьці, беспрацоўя і сквапнасьці карпарацый (http://www.vesti.ru/doc.html?id=619411&tid=93894).

- 17 лістапада споўнілася роўна два месяцы з пачатку пратэстаў. У гэты дзень актывісты імкнуліся прарвацца да Нюёркскай біржы. «Мы хочам паралізаваць працу біржы і перашкодзіць фінансістам трапіць у будынак», — патлумаў адзін з пратэстоўцаў (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633558&tid=93894).

- У Лондане актывісты руху «Акупуй» у процівагу фінансавым варацілам стварылі свой банк. Але ў яго абароце ня грошы, а ідэі (http://www.vesti.ru/doc.html?id=636296&tid=93894).

- За мінулыя 10 гадоў колькасьць бедных амерыканцаў дасягнула максімуму. Яна вырасла на 12,3 мільёны чалавек і складае цяпер рэкордныя 46,2 мільёны. Па класіфікацыі Бюро перапісу насельніцтва ЗША, арыентыровачны даход, які дазваляе не апусціцца да галечы, знаходзіцца на ўзроўні ў 22.300 даляраў у год на сям’ю з чатырох чалавек (http://www.vesti.ru/doc.html?id=620743&tid=93894).

- У Кангрэсе ЗША налічылі 250 мільянераў. І гэта без уліку кошту іх нерухомасьці. На справе матэрыяльны стан членаў Палаты прадстаўнікоў і Сенату значна перавышае гэтыя ацэнкі (http://www.voanews.com/russian/news/Congress-Wealth-2011-11-16-133958393.html).

Некаторыя сеціўныя каментатары пакінулі што да апісваемых падзей наступныя выказваньні:

- Мікола Цімашэнка зь Ню-Ёрку: “Намётавы лагер зьнішчылі даволі брутальна. Абсалютна ў духу вашынгтонскага абкаму “сусьветнай дэмакратыі”. Беларускі намёт [! – Рэд.] зь беларускім сьцягам [! – Рэд.] таксама быў растаптаны амерыканскай паліцыяй”.

- “1”: “Усе крызісы штучна робяцца і кантралююцца Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША, якая ёсьць — прыватная кампанія, якая па сваім жаданьні друкуе грошы з паветра. Дзяцінства ёсьць гэтага не разумець. Вось вам і амерыканская дэмакратыя ў дзеяньні”.

- “Шляхта ВКЛ”: “Гэтыя пратэсты ёсьць барацьба з мафіяй сусьветнага ўзроўню”.

3.

Нашыя заўвагі:

3.1.

Усё, што зьвязана з рухам “Захапі Ўол-Стрыт”, успрымаецца намі нібы маштабны, але даўно чаканы сон. Можа, і не такі ясны ды радасны, але, тым ня менш, у цэлым пазітыўны.

Нам, вядома, недаступная якасная ідэалагічная інфармацыя, датычная аналізуемых падзей. Ліберастычныя СМІ, якія захапілі амаль усю інфармацыйную прастору, цэдзяць зьвесткі праз зубы (што зразумела). І ўсё ж паміж гэтымі зубамі нешта прасьлізваецца. Натуральна, ня ўсё, нават ня ўсё істотнае…

(Таму заклікаем чытачоў сайта: калы вы вывудзіце аднекуль інфу, якая больш выразна, чым тая, якая пададзена вышэй, раскрывае ідэалагічны зьмест падзей, пранфармуйце і нас, і нашых чытачоў пра яе!)

Тым ня менш, пэўныя высновы і прагнозы на грунце атрыманых і пададзеных вышэй зьвестак ўжо можна зрабіць.

Стратэгічных высноваў атрымліваецца дзьве:

1) у Злучаных Штатах Амерыкі пачалася (а затым ахапіла практычна ўвесь сьвет) хваля пратэстаў супраць эканамічнага і палітычнага паўнаўладдзя “глабальных фінанасавых карпарацый, найбуйных банкаў”;

2) гэтую хвалю пратэстаў справакаваў глабальны фінансавы крызіс, віну за які пратэстоўцы ўскладаюць усё на тыя ж “глабальныя фінансавыя карпарацыі, найбуйныя банкі”.

Пра тое, што пратэстоўцы зьвязваюць пагаршэньне свайго эканамічнага становішча і сацыяльных персьпектыў менавіта з названымі структурамі, сьведчаць іх выказваньні, накшталт: “узяць бы 13 сямействаў, што валодаюць сьветам, і павесіць перад Белым домам”, “мафія сусьветнага ўзроўню”, “Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША – гэта прыватная кампанія, якая друкуе грошы з паветра”, “гэта дэманстрацыя супраць банкаў, якія нанеслі шкоду амерыканскай эканоміцы”, “вашынгтонскі “абкам” сусьветнай дэмакратыі”, “фінансавы тэрарызм уладаў” і да т.п. Але яшчэ больш пра гэта сьведчаць сімвалічныя пасланьні з боку ўдзельнікаў акцыі народам сьвету ў выглядзе яе назвы — “Захапі Ўол-Стрыт” — і выглядзе месцаў разьмяшчэньня намётавых мястэчак, правядзеньня іншых акцый пратэсту. Зьвярніце ўвагу, у ЗША гэтыя пратэсты адбываліся ў розных гарадах, але пераважна перад будынкамі філіяў банкаў, якія ўваходзяць у ФРС ЗША. Гэтыя месцы, нібы стрэлкі на мапе, паказваюць на аб’ект: вось яно — тое, супраць чаго мы.

Што сказаць, амерыканцы пачатку 10-х гадоў ХХІ стагоддзя значна лепшыя PR-шчыкі, чым беларусы ў 1990-х!

Аднак ў соцыяпаразітнага монстра, якога амерыканцы завуць у т.л. “сістэмай міжнародных фінансавых карпарацый, найбуйных банкаў”, ёсьць, як вядома, маса іншых імён, выкарыстоўваемых нават у ліберальным друку. Па гэтай прычыне ён у значнай ступені ўсё яшчэ застаецца нейкім невыразным, туманным для большасьці грамадзян. І таму… не такім страшным, якім на самай справе зьяўляецца.

Між тым, некалі мы пісалі, што калі голасна і правільна назваць імя ворага – гэта значыць ужо на палову яго перамагчы. На нашым сайце гэты ж сацыяльны паразіт найчасьцей завецца “глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратычным ядром унутры” ці проста “сіянакратыяй”, а іх агенты – выканаўцы палітычнай волі сіянакратыі — найчасьцей завуцца купленымі за грошы “ліберастамі” (бо праводзяць у сьвеце палітыку дэградаванага таталітарнага лібералізму, накіраваную на дасягненьне глабалісцкіх мэт сіянакратыі; мэты вядомыя: сесьці па-над касмапалітычна хаатызаваный, дэмаралізаванай і, як вынік, здэградаванай людскай цывілізацыяй ды паразітаваць на ёй).

Параўнаньне пададзеных паняцьцяў дазваляе сьцьвярджаць, што актывісты руху “захопнікаў” пакуль яшчэ не дасьпелі да пажаданай тэрміналагічнай яснасьці ў азначэньні паразіта (гаворка пра сіянакратыю), супраць якога выступаюць, як і ў разуменьні формы і зьместу яго соцыя-паразітнай глабалісцкай палітыкі (а гэтага – сіянісцкі ліберастызм).

Але галоўнае ўсё ж у наяўнасьці: гаворка ідзе пра адно і тое ж – пра самага вялікага сацыяльнага паразіта, якога людская цывілізацыя выгадавала на сваіх грудзях. Пра глабалісцкую сіянакратыю!

3.2.

Некалькі гадоў таму мы выставілі серыю матэрыялаў, датычных агаворваемага аб’екта (гл. артыкулы “Фінансавая дыктатура антыхрыста” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/17/1079/;   “Гегемон, які завальваецца” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/19/1083/#more-1083; “Ізраільскае лобі й вонкавая палітыка ЗША (часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/11/19/1063/; http://nashaziamlia.org/2007/11/20/1064/; http://nashaziamlia.org/2007/11/22/1069/; “Еўрапейскае поле змаганьня зь сіянакратыяй (Часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; http://nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/). Тады мы і разлічваць не маглі, што зьвесткі, пададзеныя ў іх, могуць набыць дадатковае грамадскае значэньне, акрамя таго, для якога яны ўпершыню выстаўляліся на сайце (упершыню яны былі выстаўлены для таго, каб беларусы-літвіны маглі пазнаёміцца зь некаторымі вельмі важнымі фактамі, датычнымі сіянакратыі й яе ўплыву на глабальныя эканамічныя і палітычныя працэсы). Цяпер значэньне ўзгаданых матэрыялаў рэзка ўзрасло – нібы пад старай фарбай, якая аблупілася, стала бачна золата! Таму мы заклікаем нашых наведвальнікаў прачытаць пералічаныя артыкулы ці перачытаць іх (хто чытаў).

Цяпер ліберальныя СМІ сьцьвярджаюць, што персьпектыва руху “захопнікаў” залежыць ад хуткай арганізацыі яго прадстаўнікоў у палітычную партыю. Не. Персьпектыва руху найперш зьвязаная з выразнасьцю бачаньня праблемы і дакладнай азначанасьцю спосабаў яе вырашэньня.

Мы, вядома, не разьлічваем, што наша меркаваньне трапіць да ідэалагічных лідараў руху “ўолстрыт-захопнікаў”. І, тым ня менш, наша бачаньне ў гэтым пытаньні на ўсялякі выпадак вырашылі падаць (ці мала што).

Але давядзецца пачынаць здалёк.

-

Злучаныя Штаты Амерыкі стагоддзе таму былі ня надта багатай краінай. Але адбыліся дзьве Сусьветныя вайны, якія не закранулі тэрыторыю ЗША і ў якіх ЗША выступілі прадаўцом рэсурсаў ваюючым бакам. Ня будзем цяпер казаць, хто і як гэтыя канфлікты (у асноўным еўрапейскія) справакаваў. Адзначым вынік: тыя, хто ваяваў, за харчы і зброю аддавалі ўсё каштоўнае (найперш золата), не асабліва гандлюючыся. У выніку Штаты на канец 1940-х сталі самай багатай краінай сьвету. Даляр, якія выходзіў з ЗША, выштурхнуў зь міжнароднага гандлю фунт, франк, марку і стаў практычна манапольнай валютай, выкарыстоўваемай глабальна ў міжнародным гандлі. Сабекошт вырабу банкноты наміналам 100$ — каля 5 цэнтаў. У выніку пасьля адмены Ніксанам у 1971 годзе залатога забесьпячэньня даляра сітуацыя выглядае прыкладна так: Штаты ўкладаюць у выраб банкноты каля 5 цэнтаў, а наўзамен з усяго сьвету атрымліваюць каштоўнасьцяў… на 100 даляраў. Добры гешэфт, ці ня так?

Так, але толькі з аднаго боку. Зь іншага ж боку, такі спосаб стварэньня свайго ўнутрыамерыканскага дабрабыту (шляхам паразітаваньня на бедах і цяжкай працы іншых народаў) – гэта вялікае злачынства (!) супраць гуманнасьці й чалавецтва. Як за любое злачынства, за яго мусіць наступіць пакараньне. Раней ці пазьней. Але пакуль у ЗША ўсё было добра, усё было ціха. Людзі паўсюль зь лёгкасьцю прадаюць сумленьне наўзамен за дабрабыт. Універсальны закон…

Для больш дакладнага разуменьня сітуацыі трэба ўлічыць яшчэ адзін істотны нюанс. Капіталы, якія атрымліваюць ЗША ад распаўсюду ў сьвеце сваіх зялёных паперак, паступаюць не ва ўрад, а ў… г.зв. Федэральную рэзервовую сістэму (ФРС).  Апошняя яшчэ з часоў прэзідэнта Ўілсана – і ў гэта спачатку ня верыцца, бо сітуацыя цалкам пярэчыць здароваму сэнсу і ёсьць толькі ў Штатах – уяўляе сабой групу прыватных банкаў, якія знаходзяцца ва ўласнасьці некалькіх габрэйскіх сем’яў (Ротшыльды, Ракфельлеры, Морганы, Куны, іншыя). Аказваецца, толькі гэтыя людзі маюць права друкаваць даляры (гэта раз!). Затым пад працэнты яны пазычаюць (!!!) гэтыя даляры… ўраду ЗША (гэта два!). Пазыка-крэдыт афармляецца, як доўг ураду (а дакладней, народу ЗША) ротшыльдам, ракфельлерам, кунам, морганам і г.д. Гэтыя людзі й ёсьць ядро сіянакратыі. Апошняя рабуе ўвесь сьвет, хаваючыся за сьпіной народу ЗША (людзі ж спачатку думаюць, што гэта ЗША — паразіт), адначасна трымаючы апошні ў даўгавой кабале… Суму грошай, якія такім злачынным чынам нарабавала ў сваю “ўласнасьць” сіянакратыя, большасьць людзей яшчэ не прывыкла нават вымаўляць. Гэта – ТРЫЛЬЁНЫ даляраў!!! Дарэчы, у такіх жа адзінках вымяраецца і доўг ураду ЗША перад сіянакратыяй!

Але і гэта яшчэ ня ўсё. Пры такім фінансава-эканамічным раскладзе сіянакратыя мае магчымасьць поўнасьцю кантраляваць унутраную палітыку ЗША, а празь яе і вонкувую палітыку гэтай дзяржавы. Першая праяўляе сябе ў тым, што ўся палітычная сістэма, уся адукацыя, культура, эканоміка ўнутры ЗША асабліва апошнія дзесяцігоддзі выбудоўваюцца пад інтарэсы сіянакратычнага монстра – выяўляе сябе ў выглядзе г.зв. разбэшчвальна-хаатызуюча-дэгенератыўнага ліберастызму. Сіянакратычны ўплыў на вонкавую палітыку праяўляе сябе ў тым жа ліберастызьме, які распаўсюджваецца глабальна. Але ў дадатак да яго дадаюцца падтрымка імперастаў ды дыктатараў у самых розных краінах (!) і бясконцыя войны(!), якія праводзяць ЗША выключна ў інтарэсах сіянакратыі (“змаганьне за дэмакратыю ў сьвеце”, пра што рэгулярна талдычаць афіцыйныя прадстаўнікі ЗША на міжнароднай арэне – ня больш, чым аперацыя слоўна-прапагандысцкага прыкрыцьця сапраўднай сіяніцка-ліберастычнай злачыннай палітыкі ў сьвеце).

Гэта азначае, што простыя амерыкаскія хлопцы (у асноўным англа-саксы і афра-амерыканцы) масава гінуць на розных шматлікіх войнах (Вьетнам, Аўганістан, Ірак) у імя інтарэсаў сіянакратыі, ды яшчэ набіраючы на сябе і свае народы надзвычай цяжкія грахі…

Той, хто жадае ведаць прыклады, як сіяністы падтрымліваюць дыктатараў ды імперыялістаў, можа нагадаць сабе, як нядаўна Ўкраіне сіянакратыя перапыніла шлях у Еўропу, кінуўшы яе ў лапы расейскай імперыякратыі (гл. артыкул “ЗША за “адзіную, моцную Расею”? ці Хто выступае супраць свабоды народаў” (частка 1, 2, 3) — http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/; http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/). Калі хто хоча пераканацца, што гэтай палітычнай лініі шмат гадоў, можа пачатаць (ці перачытаць) хаця б артыкул “Каго ўзвышае цяперская ўлада. Частка 8: Падвядзеньне вынікаў” (http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/).

У цэлым, куды ня глянь, атрымліваецца, што народ ЗША знаходзіцца на ўслужэньні сіянісцкай мафіі. Такую ж ролю выконваюць многія “дэмакратычна абраныя” ўрады ў т.л. еўрапейскіх краін. Міжнародная карупцыя, однако! Хаця ўсё доўга прыкрывалася прапагандай добрых намераў, наступствы злачыннага ўплыву сіянакратыі ўсё ясьней становяцца бачнымі й у “аб’яднанай Еўропе”. Большасьць людзей у Еўразьвязе сталі жыць ня лепш, як абяцалася, а горш — Еўропа гарыць, у Еўропе крызіс, Еўропа бунтуе і пратэстуе. Еўрапейскія нацыі разбураюцца на вачах – дэмаралізуюцца, дэградуюць, выміраюць і замяшчаюцца ксенаэтнасамі. Такога і блізка не было яшчэ 10 гадоў таму. Хто ж выйграў ад “аб’яднаньне народаў Еўропы ў Еўразьвяз”. Адказ знайсьці ня проста, а… вельмі проста. Трэба паглядзець на банкаўскія рахункі. У каго яны вырасьлі? Хто ўзбагаціўся на разбурэньні еўрапейскіх нацый? Аказваецца, зноў усё тая ж сіянакратыя. Толькі што еўрапейская яе галіна!

Усё, што мы тут сьхематычна апісваем — гэта яўна несправядлівая, соцыяпаразітная, злачынная дзейнасьць. Дарэчы, бачная ўсім! Аднак практычную задачу спыніць яе, маючы пэўныя магчымасьці, ставіў перад сабой пакуль толькі адзін чалавек – Джон Фіджэральд Кенэдзі. Чым закончылася яго спроба, вядома ўсім. Аднак прычына забойства прэзідэнта ЗША, будучы відавочнай, дасёньня старанна замоўчваецца ўсімі ліберастычнымі СМІ – прапагандысцкімі рупарамі сіянакратыі. Таму, у адрозьненьне ад самаго факта забойства (форма), яго прычына (зьмест) застаецца для большасьці невядомай…

Так бы многія і жылі ў тумане прапагандысцкага міфа аб “самай лепшай (ліберальнай!) форме дэмакратыі, зрэалізаванай у ЗША”, якая ўжо нават каля 10-15 гадоў таму была аб’яўлена “канцом гісторыі” (Фукуяма), калі б ня здарыўся глабальны фінансава-эканамічны крызіс.

Прычына глабальнага фінансава-эканамічнага крызісу названая вышэй. Гэта абуральная несправядлівасьць існуючай яшчэ сёньня сусьветнай эканамічнай мадэлі (калі нейкія людзі на кожны ўкладзены цэнт затрат атрымліваюць даходы, вымяраемыя далярамі). Механізмы ж крызісу зьвязаны з неэканомным стылем жыцьця многіх амерыканцаў і рэзкім звужэньнем сьферы прымяненьня даляра ў глабальнай эканоміцы з-за пашырэньня распаўсюду еўра і юаня.

І вось мы бачым, як у выніку раптам усё глыбока схаванае “за сям’ю пячаткамі” палезла наверх — як кажуць, “кішкамі навонкі”. Тое, пра што казалі нямногія (у Беларусі практычна мы адны), цяпер стала відавочным і зразумелым вялікім людскім масам.

А гэта значыць, што цяпер мы жывем у новым гістарычным часе!

3.3.

Улічваючы ўсё адзначанае, пункты нашых рэкамендацыяў для праграмы “антыўолстрытаўцаў” (калі высьветліцца, што яны ўсур’ёз нацэлены на гуманістычны прагрэс) на першы час маглі б выглядаць так:

- ніякага “павешаньня 13 сямействаў перад Белым домам”. Мы – гуманісты, таму наша сацыяльна-эканамічная аздараўляльная палітыка павінна быць максімальна гуманнай. Іншая справа, калі сіянакратыя і яе агентура пачне вайну супраць Гуманнасьці й Справядлівасьці. Тады гэты (1-ы) пункт можна будзе перагледзець…

- нацыяналізацыя Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША. Пункт уключае тры падпункты: тэрміновая перадача права друкаваць даляры амерыканскаму ўраду (1-ы); экспрапрыяцыя капіталаў, назапашаных банкамі ФРС, і перадача іх ураду ЗША (2-і); поўная адмена доўгу ўраду ЗША перад банкамі ФРС (3-і).

- справядлівы суд над стваральнікамі й абаронцамі ФРС, а найперш над атрымальнікамі звышдаходаў, утвараемых за кошт ФРС ЗША;

- накладаньне справядлівай кантрыбуцыі, якая мусіць выплачвацца ўраду ЗША, на ўсіх тых асоб, якія вось ужо амаль 100 гадоў паразітычна карысталіся звышдаходамі ФРС. Скрадзеныя праз паразітычную дзейнасьць сродкі павінны быць цалкам вернуты народу ЗША;

- стварэньне Міжнароднай сьледчай камісіі й адмысловага Міжнароднага суду, якія  павінны сачыць за тым, каб не было глабальнай фінансавай сьпекуляцыі. Калі такая будзе выяўлена, тэрмінова спыняць яе, асуджаць вінаватых і кампенсаваць нанесеныя страты пацярпелым. Напрыклад, не павінна быць таго, што зрабіў вядомы фінансавы сьпекулянт Сорас у дачыненьні да брытанскага фунта.

- дэсіянізацыя палітычнай сістэмы ЗША і Еўразьвязу. Г.зн. выдаленьне прадстаўнікоў сіянісцкага лобі са складу палітыкаў у гэтых краінах і забарона любым сіянісцкім “грамадскім арганізацыям” уплываць на любыя палітычныя структуры (такія, напрыклад, як Кангрэс ЗША, Еўрапарламент, рада міністраў ЕЗ і да т.п.).

- тэрміновы вывад войскаў ЗША з краін Блізкага Ўсходу. Кампенсацыя народам Аўганістану і Іраку нанесеных страт.

- трэба ратаваць габрэйскі народ (сіяніяты, выкарыстоўваючы яго для сваіх мэт, падстаўляюць яго перад усім сьветам). І рабіць гэта трэба тэрмінова, каб сіяністы не справакавалі на Блізкім Усходзе гарачы этап ІІІ Сусьветнай вайны (якая ў цёплым варыянце ўжо ідзе). Трэба перадаць габрэйскаму народу адзін са штатаў ЗША і ўсім габрэям, якія хочуць мець сваю дзяржаву, дапамагчы перабрацца туды (у т.л. зь Ізраіля), а ўсіх габрэяў, якія ня могуць жыць разам зь іншымі народамі – перасяляць туды.

- лідары антыўолстрытаўцаў мусяць уступіць у кантакт са здаровымі  кансерватыўнымі сіламі ЗША (у войску, паліцыі, некаторых сьпецслужбах, акрамя ЦРУ), каб разам заняцца вырашэньнем стратэгічных праблем сваёй краіны.

- антыўолстрытаўцам таксама варта ведаць, што толькі сапраўдны інтэрнацыяналізм здольны перамагчы такога глабальнага сацыяльнага паразіта, як сіянакратыю. А гэта значыць, што ўсім прыстойным людзям у сьвеце трэба неяк яднацца.

(аб’яўляем гэтыя пункты чарговым прынцыпам, Д пр-п 130, Беларускай дактрыны).

І апошняе.

Гвалт над пратэстоўцамі ў Ню-Ёрку ды іншых гадах ЗША і Еўразьвязу (дарэчы, як і гвалт над пратэстоўцамі ў Варшаве) – гэта кепская навіна для антылукашысцкіх і антыімперскіх пратэстоўцаў у Беларусі. Справа ў тым, што Лу-ка цяпер можа дазволіць сабе яшчэ большыя рэпрэсіі, спаслаўшыся, што, маўляў, і ў Еўропе, і ЗША улады дзейнічаюць яшчэ больш жорстка. Чорная дзейнасьць лукашыстаў на цёмным фоне ЗША ды ЕЗ і сапраўды становіцца амаль нябачнай…

Зь іншага боку, аналізуемыя падзеі апошніх месяцаў на Захадзе — гэта і моцны палітычны ўдар па ліберастычнай агентуры ў Беларусі – усіх гэтых саньнікавых-мілінкевічах-лябедзьках-міхалевічах (пра раманчукоў нават не гаворым, зьліты), якія так упарта “вядуць Беларусь на Захад, у Эўропу”. Тое, пра што мы казалі шмат гадоў, нарэшце становіцца бачным многім: заклікі ісьці туды, дзе сёньня з-за ліберастаў ня лепш, чым у цяперашняй РБ з-за імперастаў, надалей будуць выглядаць як мінімум усё больш недарэчнымі…

-

Усяго лепшага, сябры. Ня ўсё яшчэ страчана, ня ўсё так безнадзейна…

Жыве ВялікаЛітва – Беларусь – Наша Зямля!