Паскудная, вядома, тэма, за аналіз якой мы ўзяліся. Але, што зробіш, калі-небудзь зь ёй трэба было разьбірацца і вызначацца. Тым больш, што падзеі ў сьвеце прысьпешваюць. Дзякуй богу, наша справа набліжаецца да фінішу (у дадзеным ідэалагічным пытаньні, вядома). Абставіны такія, што многія, хто думае, як мы, баяцца і памоўкваюць у анучку (у т.л. прыкідваючыся “крутымі палітыкамі”), і гэтым пасіўна cаўдзельнічаюць у распаўзаньні зла… Хай сабе. Мы — іншыя, для нас такое непрымальна. Больш за тое – аплаціцца. Мы ў Беларусі зноў будзем аднымі зь першых, і так назаўсёды цяпер застанецца…

Амаль 7 гадоў таму, калі зьбіраўся матэрыял для першага артыкула, зь якога пачалася праца сайта (“НАША ГАЛОЎНАЯ ПРАБЛЕМА – ЭТНАЦЫД, НАША МЭТА – БЕЛАРУСКАЯ ДЗЯРЖАВА!”; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), мы ня ведалі столькі, колькі ведаем сёньня. Нам здавалася, што калі рознае дэзарыентацыйнае і абыдляючае паскудства льецца на наш беларускі народ з боку расейскай імперыі (у асноўным праз расейскае тэлебачаньне, якому пры Лу-ку цалкам падпарадкавана беларуская інфармацыйная прастора), дык і крыніца зла знаходзіцца там. Гэтае інфармацыйнае зло мы выразна бачылі й ўжо тады ўзорна аналізавалі (раім пачытаць ці перачытаць наступнае: http://nashaziamlia.org/2006/04/06/17/#more-17; http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19/; http://nashaziamlia.org/2006/04/10/26/). Брудна-дэгенератыўная расейская інфармацыйная плыць нікуды не падзелася, але цяпер дадаткова стала відавочным, што і тэрыторыя цяперашняй расейскай імперыі таксама падпарадкаваная вонкаваму ўзьдзеяньню, што галоўны кіраўнічы цэнтар наўмыснага разбэшчваньня людзей, да стану поўнага абыдленьня, знаходзіцца ня там, а на… захадзе.

Вядома, расейская імпербюракратыя дадае ў гэты працэс свой “творчыя ўнёсак”. Так, калі на Захадзе, па зьвестках, якія мае рэдакцыя, палітычныя эліты (просім ня блытаць з элітай нацыянальнай!) дамовіліся, што яны ня будуць уносіць педафілію ў атрутную інфармацыйную мікстуру (хопіць розных іншых форм садаміі – гомасексуалізма, заафіліі, некрафіліі), расейская імперыякратыя дадала і гэта. Ці то шматлікая колькасьць беспрытульных дзетак у “Вялікай Расеі” правакуе педафілію, ці то больш нізкі (ніжэй падлогі) маральны ўзровень расейскай імперыякратыі ў параўнаньні зь заходняй  ліберастыяй абумовілі такі феномен. Мы гэтага ня ведаем. Але вядома, што ў прапагандзе педафіліі заўважаны нават хранічны прэзідэнт Расеі апошніх часоў — У. Пуцін (гл. фота, на якіх зафіксаваны яго скандальны вядомы “вычын” — публічны пацалунак хлопчыка ў аголены жывот, зьдзейсьнены на тэрыторыі Крамля…).

*

Рэальная праблема ці тэндэнцыйная падтасоўка фактаў

Некаторыя могуць заявіць: ці мала ў сьвеце розных дэгенератаў й ідыётаў? Маўляў, яны заўсёды былі, ёсьць і будуць. Маўляў, рэдакцыя накалупала за шмат гадоў некалькі выпадкаў розных вычварэнстваў і выдае іх за сістэму…

Прабачце, шаноўныя – гэта не “асобныя выпадкі”. Пададзеныя ў папярэдніх частках гэта матэрыялу факты сьведчаць, што мы маем дачыненьне з адмыслова арганізаваным распаўсюдам у глабальным маштабе сатанінскай разбэшчвальна-дэгенератыўнай плыньні – зьявай абсалютна новай у гісторыі чалавецтва!

Так, напрыклад:

- калі разбэшчвальныя “гей-парады” адбываюцца ледзь не глабальна (ад каталіцкай Калумбіі, праз праваслаўную Сербію да мусульманскай Турцыі);

- калі прэзідэнт ЗША ў дырэктыўнай форме загадвае кіраўнікам усіх амбасадаў у сьвеце ў якасьці галоўнай задачы заняцца “абаронай правоў сексуальных меншасьцяў”, а прэм’ер Вялікабрытаніі спачатку просіць прабачэньня ў збачэнцаў за тое, што яго партыя некалі прымала кансерватыўныя законы, а пасьля пагражае незалежным дзяржавам санкцыямі, патрабуючы адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/#more-4596);

- калі беларуская служба радыё “Свабода” ў апошнія гады з рэгулярнасьцю гадзіньніка актуалізуе перад сваімі слухачамі садамісцкую тэму, выдаючы яе ў выключна станоўчым ключы, пры гэтым самай галоўнай праблеме беларускага народу – этнацыду  – надае ў сотні разоў меншую ўвагу;

- калі тое ж радыё рэгулярна і безальтэрнатыўна дае слова аднаму зь ідэолагаў садамізацыі Беларусі, які, у сваю чаргу, накідае вось такі крытэр дэмакратычнасьці беларускай апазіцыі й грамадства: “менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнікаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі” (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/21/4618/#more-4618);;

- калі кіраўнікі й прадстаўнікі “Захаду” ўводзяць садамісцкія рэйтынгі для краін Усходняй Еўропы (гл. http://nashaziamlia.org/2012/01/02/4687/), па якіх краіны, дзе бароніцца культура і прыстойнасьць, апынаюцца на пошніх месцах…;

- калі “абаронцы правоў чалавека”, прыязджаючы ў Беларусь, бачаць праблемы толькі ў нацыянальных і сексуальных меншасьцяў (гл. напрыклад тут: http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/#more-2597), але пры гэтым абсалютна не заўважаюць такую меншасьць як, напрыклад, беларускія дзеткі, якія вучацца ў школах нашых гарадоў па-беларуску (напрыклад, у Гародні сёньня каля 350.000 жыхароў, а ў школах горада толькі 5 вучняў (!), якія навучаюцца па-беларуску – вось меншасьць дык меншасьць; дзе ўвага да яе з боку заходнікаў?!);

- і г.д. – усё гэта ды іншае аналагічнае азначае толькі адно: ліберастычная сатанінская інфармацыйная плынь, якая накрывае цяпер розныя неабароненыя ад яе народы й іх дзяржавы — зьява аб’ектыўная і актуальная. Па сутнасьці, гэта асноўная тэхналогія, па якой вядзецца сёньня Трэцяя сусьветная вайна!

Будзем лічыць апошняе фактам даведзеным і пойдзем далей.

*

Пошук залатой сярэдзіны

Калі разглядаць дадзеную тэму з пазіцыі “змаганьня ідэй” (хаця вядома – змагаюцца не ідэі, а людзі – прыхільнікі тых ці іншых ідэй), то найперш варта назваць тыя зь іх, якія ў такім змаганьні ўдзельнічаюць.

Вось галоўныя ідэі, якія лётаюць вакол праблемы сексуальных збачэнстваў:

- “педэрасты й іншыя садаміты – гэта злачынцы; іх трэба крымінальна караць, альбо неяк прымусова лекаваць” (першая пазіцыя);

- “гомасексуалісты, лесьбіянкі й да іх падобныя – гэта абсалютна нармальныя людзі; яны маюць права на такое ж жыцьцё, як іншыя – публічна дэманстраваць закаханасьць, ствараць сям’ю, нейкім чынам заводзіць і выхоўваць дзяцей; з мэтай барацьбы з распаўсюджанай у дачыненьні да іх “гомафобіяй” ім трэба даваць перавагі пры паступленьні ў ВНУ і прыёме на працу (асабліва ў сьферы культуры, шоў-бізнэсу, СМІ); іх трэба рэгулярна паказваць у СМІ, прычым толькі ў выгадным для іх ракурсе, з пазіцыі абароны іх інтарэсаў; даваць магчымасьць ладзіць вулічныя шэсьці, парады, карнавалы; пазітыўная інфармацыя пра гэтых людзей мусіць быць адлюстравана ў школьным навучаньні; іх павінна станавіцца ўсё больш у органах палітычнай улады; дый увогуле – пазітыўнае стаўленьне да людзей зь сексуальнымі асаблівасьцямі ёсьць найгалоўны крытэр дэмакратычнасьці як дзейнай палітычнай улады, так і апазіцыі” (другая пазіцыя);

- “гомасексуалісты і блізкія да іх людзі – гэта няшчасныя людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках ні яны, ні іншыя не вінаватыя; такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць; як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага самаадчуваньня (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў); але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў культурных грамадствах у адасобленым (дыферэнцаваным) стане; такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам (яшчэ адна група інвалідаў) уплываць на грамадства; грамадствам павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы” (трэцяя пазіцыя).

Вось, прынцыпова, такі набор і такі выбар атрымліваецца (гл. малюнак; на ім тры вышэй апісаныя пазіцыі пазначаны лічбамі).

На жаль, так, як выглядае ідэалагічны аналіз у нас (а ў нас ставяцца пытаньні менавіта так, таму што мы аналізуем праблему аб’ектыўна, па сутнасьці), практычна нідзе ён больш не адбываецца. Прычына ў тым, што ў абсалютнай большасьці выпадкаў тая ці іншая крыніца СМІ заангажавана не на баку аб’ектыўнасьці ці пошуку аптымальнага спосабу вырашэньня пытаньня, а на баку той ці іншай грамадска-палітычнай сілы, з-за чаго вымушана выконваць адпаведную прапагандысцкую замову. Таму, адлюстроўваючы рэальны расклад палітычных сіл у заходнім сьвеце, спрэчка вакол садамісцкай тэмы найчасьцей адбываецца паміж правымі “кансерватарамі” й левымі “лібераламі”. Адпаведныя аргументы ідуць з гэтых бакоў, а спрэчкі найчасьцей выглядаюць лінейна: вы за “левых” ці за “правых”, “лібералаў” ці “кансерватараў”? (гэта на малюнку адлюстваравана аваламі). Але такі выбар ёсьць няпоўным – гэта ўжо разводка. На жаль, некаторыя каментатары да папярэдніх матэрыялаў сайта па гэтай тэме таксама ўцягваліся менавіта ў такую лінейную гульню-разводку.

Мы ж настойваем, што ні пазіцыя першых, ні пазіцыя другіх не вядзе да гарманізацыі міжлюдскіх стасункаў на фоне рэальнай прысутнасьці гэтай праблемы ў грамадстве. Мы ў гэтай сістэме зноў вертыкальныя, арыентаваныя на залатую сярэдзіну і ад яе ўверх – на грамадскі прагрэс. А такой можа быць толькі пазіцыя №3. Папярэднія матэрыялы падрыхтавалі яе дастаткова дэталёвае абгрунтаваньне.

Нагадаем. У адным зь вялікіх навукова-тэарэтычных матэрыялаў (а мы ўсе ў рэдакцыі прыхільнікі рэалістычнага сьветагляду) было даведзена, што пол у чалавека – гэта складаная сістэма адзнак, якія сфармаваліся за час вельмі доўгага працэсу эвалюцыйнага разьвіцьця, накіраванага ня столькі на інтарэсы асобных індывідаў, колькі на інтарэсы віду, якія ў сваю чаргу накіраваны на максімальна выніковы эвалюцыйны прагрэс. Цяпер у чалавека, як найбольш прасунутага біялагічнага віду, гэтая адзнака дайшла да ўзроўню ня толькі разьдзельнаполавасьці, а і да выразнага полавага дзімарфізму. Аднак, у сувязі з тым, што генетычныя механізмы забесьпячэньня апошняга ў чалавека адносна новыя (у філагенетычным сэнсе, вядома), а таксама ў сувязі з тым, што многія зь іх разьвіваюцца адасоблена, за кошт адмысловых малекулярных і гарманальных механізмаў, разьвіцьцё ўсёй сістэмы полавых адзнак у чалавека  можа адносна лёгка парушацца. І парушаецца зь сярэдняй частатой каля 1-2% (у мужчын істотна часьцей, чым у жанчын). Так, у мужчынскага плада разьвіцьцё першасных полавых адзнак адбываецца непасрэдна пад уплывам тэстастэрона, а для таго, каб гэты ж гармон мог узьдзейнічаць адпаведным чынам (у мужчынскім кірунку) на разьвіцьцё мозга плада (ведучы да таго, што потым у дарослым стане малады чалавек пачне ўспрымаць сябе мужчынай  і тады самаасэнсаваньне сваёй полавай прыналежнасьці й будова полавых органаў супадуць), тэстастэрон, як мінімум, павінен пранікнуць скрозь гемата-энцэфалічны бар’ер і араматазавацца. Першае (утварэньне мужчынскіх першасных полавых адзнак) больш простае, надзейнае, чым другое (разьвіцьцё псіха-сексуальнай арыентацыі, характэрнай для мужчын). Таму ў час цяжарнасьці, калі разьвіваецца плод, у прамежак паміж імі могуць умешвацца розныя шкодныя вонкавыя чыньнікі – стрэсы маці, курэньне, алкаголь, наркотыкі, іншыя шкодныя чыньнікі вонкавага асяроддзя. Маюць пэўнае значэньне мутацыі, якія закранаюць сексуальную сьферу. Таксама прычынай недастатковага разьвіцьця другой групы полавых адзнак у будучага маладога чалавека можа аказацца генетычны дысгенэз, які зьяўляецца вынікам аўтбрыдынга (міжрасавыя, міжнацыянальныя шлюбы бацькоў, якія, дарэчы, пазітыўна прапагандуюцца ў ліберальных, “цывілізаваных” краінах). З-за гэтага і можа ўзьнікнуць сітуацыя, што ў чалавека анатомія і фізіялогія цела будуць мужчынскімі, а пачуцьці, жаданьні, некаторыя рысы характару – не зусім такімі…

Адсюль бачна, што сам чалавек з-за адзначаных прычын і механізмаў не вінаваты ва ўласных анамальных сексуальных пачуцьцях (калі такія маюць мець месца). Таму ў рэдакцыі мы падтрымліваем глабальны рух, які зьвязаны з адменай крымінальнай адказнасьці за гомасексуалізм (калі, натуральна, садамісцкія акты сексуальнай рэалізацыі гомасексуалістаў адбываюцца не ў выглядзе згвалтаваньня, а па ўзаемнай згодзе і ў інтымнай абстаноўцы; акрамя таго, тут мы гаворым пра сексуальных інвалідаў, а не пра прапагандыстаў садаміі – пра апошніх будзе асобная гаворка).

Але ў дадатак да адзначанага таксама вядома, што ва ўзьнікненьні гомасексуальных практык мае значэньне ня толькі прыроджана анамальная псіхіка, а і дадаткова інфармацыйнае грамадскае асяроддзе – выхаваньне, грамадскія ўмовы жыцьця.

Патлумачым падрабязьней. Так, калі ў краінах, дзе няма ні садамісцкай, ні антысадамісцкай прапаганды і заканадаўства, паспрабаваць ранжыраваць усіх людзей зь першаснымі адзнакамі полу, характэрнымі для мужчын (возьмем для прыкладу іх), у залежнасьці да таго, з прадстаўнікамі якога полу яны дапускаюць мець сексуальныя кантакты ў адпаведнасьці са сваімі ўнутранымі пачуцьцямі (дарэчы, адказы на такое пытаньне можна атрымаць толькі ў самай даверлівай абстаноўцы), акажацца, што ўсе яны падзеляцца на тры групы: строга гетэрасексуальную, бісексуальную і строга гомасексуальную. Мужчын, уваходзячых у першую групу, будзе абсалютная большасьць, мужчын другой групы будзе істотна менш (нават сярод генетычна касмапалітызаваных амерыканцаў), трэціх — яшчэ менш. Будзем гэта лічыць нармальным, зыходным станам. А цяпер уявім сабе, што мы тое ж вымярэньне і абсалютна з тымі ж мужчынамі будзем рабіць у краінах, дзе ўладамі арганізаваны альбо садамісцкі, альбо антысадамісцкі інфармацыйна-юрыдычны ціск на грамадства. Дык вось тады акажацца, што колькасьць людзей, уваходзячых у другую групу здольна істотна вагацца менавіта ў залежнасьці ад накіраванасьці сексуальнага выхаваньня й інфармацыйна-грамадскага асяроддзя – г.зн. у залежнасьці ад прапаганды-навучаньня таму, што дапушчальна, а што асуджаецца, забараняецца (гл. малюнак і подпісы на ім; нязначна будзе вагацца нават колькасьць строга гетэрасексуальных і гомасексуальных груп).

Такім чынам, асаблівасьці выхаваньня і арганізацыі грамадства могуць уплываць на колькасьць людзей, якія лічаць дапушчальнымі гомасексуальныя стасункі, што будзе істотна ўплываць на адпаведныя праявы сексуальнага ў грамадстве ў цэлым.

А вось адсюль ужо становіцца бачным й іншы бок справы, што па-сапраўднаму вінаватымі ў распаўсюдзе садаміі ў грамадстве зьяўляюцца ня тыя, каму не пашчасьціла быць нормафільнымі – мець моцнае прыцягальнае пачуцьцё да прадстаўнікоў супрацьлеглага полу, а тыя, хто займаецца прапагандай вычварэнстваў. Гэта яны – сапраўдныя ворагі грамадскай культуры, маралі, этыкі. Іх трэба вышукваць, судзіць, караць (дарэчы, гэтая сітуацыя абсалютна аналагічная зь іншымі “грамадскімі хваробамі”; як сказаў адзін дасьведчаны чалавек: “прычынай існаваньня алкагалізму і наркаманіі ў краіне зьяўляецца толькі адно – існаваньне алькагольнай і наркатычнай мафій!”).

Патлумачыўшы наша стаўленьне, пазначанае на вышэй пададзенай сьхеме лічбай 3, да пазіцыі “правых” (1) – а менавіта, чаму нельга караць многіх гомасексуалістаў і чаму варта караць некаторых “лібералаў” – пяройдзем да аналізу лева-ліберастычнай пазіцыі (2).

Вынікі ўсё таго ж навуковага дасьледваньня адзнакі пол, параўнаныя з пазіцыяй “лібералаў”, паказваюць, што заявы апошніх пра тое, што “гомасексуалізм – гэта норма”, таксама не вытрымліваюць элементарнай крытыкі. Такое прапагандысты садаміі могуць казаць толькі “шырокім народным масам” па прычыне адсутнасьці ў іх элементарных ведаў у гэтым пытаньні.

Па-першае, строгі гомасексуалізм ня мае біялагічнага сэнсу, ён ня можа нават забясьпечыць уласнае размнажэньне (але ён можа падтрымлівацца за кошт паразітаваньня на людзях з нармальнай сексуальнай арыентацыяй, якія за грошы могуць нараджаюць садамітам дзяцей). Па-другое, уся жывая прырода паказвае, што прагрэсіўным кірункам разьвіцьця адзнакі “пол” зьяўляецца фармаваньне разьдзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму, які, ахопліваючы ня толькі анатама-фізіялагічныя рысы, а і псіха-сацыяльную сьферу, падзяляе (дыферэнцуе) людзей нібы на + і – , чым забясьпечвае пазьней надзейнае прыцягваньне (інтэграцыю) жанчын і мужчын у сям’і (аднолькавае адштурхоўваецца, камплементарнае рознае — прыцягваецца). Толькі апошняе вядзе да больш выніковага полавага размнажэньня — забясьпечвае больш выніковую эвалюцыю нашага віда. Нарэшце (трэцяе), сама доля асоб з выразнымі гомасексуальнымі адхіленьнямі псіхікі (якая ў сярэднім вагаецца каля 1-2%), па ўсіх навуковых ацэнках, зьвязаных з вызначэньнем таго, што ёсьць “норма”, ну, ніяк ня можа адпавядаць гэтаму паняцьцю.

Такім чынам, не, дарагія “лібералы”: гомасексуалізм і садамія – гэта ня норма, а адхіленьне ад нормы, анамалія, дэвіяцыя. Паколькі гомасексуалізм цяжка лячыць (як цяжка лекаваць любы прыроджаны анамальны стан), яго можна таксама лічыць формай сексуальнай інваліднасьці.

Такім чынам, пазіцыя, сфармуляваная вышэй пад лічбай 2, таксама ніяк не адпавядае сапраўднасьці. Культура, этыка патрабуюць ведаць праблему, спачуваць людзям, але не ўмешвацца ў прыватную, тым больш інтымную сьферу чалавека без яго на тое жаданьня. Таму што гэта проста некультурна! Формула, якая да нядаўняга часу (да прыходу ў Белы дом Абамы) была прынята нават у ЗША – “не пытайся, не кажы” – з этычных пазіцый зьяўляецца аптымальнай. А гэта зноў адзін з бакоў 3-й (нашай) пазіцыі.

Вось так выглядае залатая сярэдзіна паміж дзьвюма скрайнасьцямі – кансерватыўнай (правай) і ліберальнай (левай). Яе знайшлі ня толькі мы, а і, здавалася б, даўно “ўсё прагрэсіўнае чалавецтва”. Часам, калі гэта адбылося ў сьвеце, лічацца 1970-я гады, на тэрыторыі краін былога СССР – пачатак 1990-х.

Аднак сёньня мы назіраем нешта іншае!

*

Наўмысныя падмены

Аднак у глабальнай інфармацыйнай прасторы сёньня прапагандуюцца (натуральна, з дапамогай магутных СМІ) шматлікія ідэалагічныя адхіленьні ад цэнтрысцкай пазіцыі (для беларусаў-літвінаў добрым прыкладам зьяўляецца радыё “Свабода”). І гэтыя “адхіленьні” аказваюцца надзвычай істотнымі.

Так, сярод іншага назіраецца:

- патрабаваньні ўнесьці права на садамію ў сьпіс правоў чалавека (разам з правам на жыцьцё і свабоду);

- стаўленьне да садаміі прапануецца лічыць крытэрам дэмакратычнасьці ўладаў, апазіцыйных партый і СМІ (“ты дэмакрат толькі тады, калі пазітыўна ставішся да збачэнцаў”);

- фінансавую падтрымку апазіцыйных партый і грамадскіх арганізацый патрабуецца паставіць у залежнасьць ад таго ж;

- кантэкстуальна прапануецца адмену судовага пакараньня за садамію ператварыць ў права на прапаганду садаміі (у тым ліку ў антыкультурных, зьневажальных для годнасьці чалавека формах) у сістэме адукацыі й грамадстве;

- у ідэалагічнай сьферы зьявіліся таксама істотныя тэрміналагічныя падмены, накіраваныя на злом нармальнай людскай паставы ў гэтым пытаньні – найбольш яскравым прыкладам зьяўляецца надзвычай распаўсюджаная сярод садамітаў-культураненавісьнікаў практыка называюць нармальных людзей з нормафільнай пазіцыяй “гомафобамі” (дайшло да таго, што можна сустрэць лозунг: “Сьмерць гомафобам!”).

Асобнае абурэньне выклікуюць прыкметы таго, што ліберастызатары наўмысна выкарыстоўваюць элементы PR-тэхналогіі, каб разбураюць сьвятасьць, пазітыўнасьць, біяфільнасьць такіх зьяў і адпавядаючых ім паняцьцяў, як сям’я, шлюб, каханьне, вясёлка. Выкарыстоўвацца нават паняцьце «прайд», відаць, каб садамітаў асацыявалі зь ільвамі…

Аднак на ідэалагічна-прапагандысцкай сьферы ўсё не заканчваецца. Сёньня мы назіраем істотныя зьмены і ў грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, якія накідаюцца явачным парадкам:

- садамітам – прэферэнцыі пры паступленьні на вучобу, прёме на працу;

- садамітаў – у СМІ, сьферу культуры, адукацыйную сістэму;

- садамітаў — у органы ўлады; калі гэта немагчыма, у структуры апазіцыі;

- садамітаў – на вуліцы й іншыя публічныя месцы;

- садамітам – фінансаваньне, арганізацыйная падтрымка.

*

Яшчэ раз пра “Свабоду”

У адным з папярэдніх матэрыялаў, прысьвечаных аналізуемай тэме, мы дастаткова наглядна паказалі, як радыё “Свабода”, якое вымушана знаходзіцца ў плыні “заходняй” палітыкі, займаецца прапагандай садамісцкай тэмы.

Але гэты аповед быў бы няпоўным, калі б мы не паказалі й іншы бок гэтай сітуацыі: як не ўцякаць ад плыні, не рабіць выгляд, што ігнаруеш яе, а паспрабаваць выкарыстаць чорную сілу ў добрых мэтах. Напрыклад, як на адпаведныя матэрыялы радыё даваць каментары.

Ад рэдакцыі сайта гэтую працу, нягледзячы на атакі розных троляў-мярзотнікаў, рабіў Алесь Астроўскі (у 2010 годзе яго каментары радыё “Свабода” яшчэ выстаўляла, цяпер 90% яго каментароў не выстаўляе ні за што). Так рабілі й працягваюць рабіць дзясяткі іншых наведвальнікаў “Свабоды”. Мы выкарыстоўваем працу Астроўскага для прыкладу, паколькі яна стварыла ў тэме найбольш паказальныя факты і паколькі на яе прыкладзе бачна, як можна асаджаць троляў (гэтыя матэрыялы ілюструюць фота Ўладзіслава Гарбацкага, Алены Гапавай і “Будзіміра”, якія засьвяціліся сваім удзелам у ідэалагічным забесьпячэньні аналізуемай інфармацыйнай плыні).

Такім чынам, вось некаторыя прыклады (на жаль, прыкладаў шмат):

Матэрыял “У Беларусі пройдуць ідэалягічныя дэбаты супраць гамафобіі” ад 19.04.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html)

Каментар Астроўскага.

Атака на грамадскую норму, на каштоўнасьці агульнай людскай і нацыянальнай культуры працягваецца. Таму-сяму ў сьвеце вельмі ўжо карціць і далей зьнішчаць грамадскія мараль, культуру, прыстойнасьць, карэктнасьць, мяжу паміж публічнасьцю ды інтымнасьцю і г.д. Што ж, зразумела, грошы ў наш час вызначаюць многае… Тады чакаем ад паслугачоў глабальных ліберастызатараў у Беларусі, якія запісалі сябе ў актыўныя гамафілы-норманенавісьнікі, адказаў на некаторыя пытаньні:
1) Ці ёсьць гомасексуалізм і прапаганда гамафіліі праявамі грамадскай нормы? Ці ўсё ж нормай ёсьць адчужанае стаўленьне да гэтых зьяваў (што назіраецца ў абсалютнай большасьці людзей) і такія паводзіны, калі пра пэўныя рэчы ўзгадваць не прынята?
2) Хто такія гамафобы на думку гамафілаў? Усе нармальныя людзі, якія проста не зьяўляюцца гомасексуалістамі, ці тая іх частка, што маюць агідлівае пачуцьцё да гэтай зьявы і не хаваюць гэтага, ці толькі тыя, хто актыўна змагаецца супраць агрэсіўнай разбэшчвальнай прапаганды ліберастызатараў?
3) Вядома, гомасексуалізм — гэта не псіхічная хвароба. Гэта — анамалія сексуальнасьці. А, можа, нашы дамарошчаныя ненавісьнікі грамадскай нормы і агрэсіўныя разбуральнікі яе (нормафобы) лічаць як-небудзь інакш?
4) Ці ладжаньне карнавалаў, маршаў, фестываляў гамасексуалістаў — гэта аптымальны спосаб давядзеньня да грамадства інфармацыі пра праблемы людзей з анамальнай сексуальнай арыентацыяй? Ці ўсё ж ёсьць больш выніковыя, прыстойныя і неразбуральныя спосабы для стварэньня сітуацыі грамадскага разуменьня і спачуваньня?
5) Эвалюцыя размнажэньня скарочана адбывалася так: бясполае размнажэньне — палавое размнажэньне — раздзельнаполавасьць — палавы дзімарфізм. Тая форма размнажэньня, якая характэрная для наша віду, ёсьць вынік гэтай эвалюцыі. А, можа, нормафобы лічыць пікам эвалюцыі гермафрадытызм?
6) Беларускі народ апошнія стагоддзі знаходзіцца ў стане этнацыду, генацыду, татальнай дыскрымінацыі й г.д. Працягвае знаходзіцца ў гэтай сітуацыі і сёньня. Прычына: увесь гэты час пануючае начальства — імперцы і каланіяльная адміністрацыя — у сваёй дзейнасьці грунтуецца на злачыннай БЕЛАРУСАФОБІІ. Гэтыя фобія ёсьць галоўнай праблемаў нашага народа. Таму, спачатку павінна быць спынена яна, а потым могуць вырашацца пытаньні з усімі іншымі фобіямі. А, можа, арганізатары месячніка лічаць інакш?

-

“Саўка ды Грышка. Гей-парад” ад 12.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2040235.html)

Астроўскі

Лявону Вольскаму.
Спадар Лявон, заўсёды паважаў Вас і Вашу дзейнасьць. Але цяпер упершыню сутыкнуўся з выпадкам, калі лічу, што Вы не даглядзелі ўсёй глыбіні пытаньня.
Гомасексуалісты выкарыстоўваюцца глабалісцкай фінансавай алігархіяй у цяперашні час (потым іх кінуць), як сродак разбурэньня здаровай сацыяльнай нормы. Ёй, фіналігархіі, гэта патрэбна, як адзін з крокаў для дасягненьня сваіх соцыяпаразітных мэт цяпер ужо і на нашай беларускай зямлі. Пад гэтую разбуральную дзейнасьць фіналігархія выдзяляе вялікія сродкі.
Усё адбываецца на фоне генацыду, этнацыду, дыскрымінацыі, абкраданьня нашага народу, на барацьбу зь якімі ніхто не дае ні цэнта! Кажу Вам пра апошняе з поўнай адказнасьцю. Менавіта гэтае параўнаньне выклікае раздражненьне — мы зьбіраліся будаваць БЕЛАРУСКУЮ ДЭМАКРАТЫЧНУЮ ДЗЯРЖАВУ (і нам яе абяцалі дапамагчы здабыць і пабудаваць), а не царства гомасексуалістаў…
Раскрутка «гамасексуальнага пытаньня», якое цяпер ідзе з «Захаду» — гэта элемент сацыяльнай тэхналогіі, скіраванай на тое, каб праз далейшую грамадскую хаатызацыю-касмапалітызацыю, праз абыдленьне грамадства гэтыя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю, абкраданьне і г.д. працягнуць. Пытаньнем «талерантнасьці» імкнуцца закрыць пытаньні сацыяльнай і нацыянальнай СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ.
Заклікаю яшчэ раз падумаць пра выбар акопа ў змаганьні, якое ідзе ў Беларусі сёньня. Бо памылка можа дорога каштаваць у т.л. і для Вашага іміджа.
Алесь Астроўскі, доктар мед.навук, прафесар, рэдактар сайта nashaziamlia.org

Паэт

Спадару Астроўскі! Што Вы пляцеце?! Ваш допіс нагадвае выступы сумнавядомага Бегуна пра габрэяў. «Еслі в кране нет воды, значіт выпілі жіды?» Памятаеце? Цяпер, як тады кідаліся антысэміты на габрэяў, Вы кінуліся б на гомасэксуалістаў? Яны ня горшыя за Вас, і павінны мець такія ж правы. За што і змагаюцца. Дэмакратычная дзяржава павінна даць ім такую магчымасьць. І вы, мэдык, павінны гэта разумець. А выказваецеся як неадукаваны цемрашал. Ва ўсім вінаватыя імпэрыялісты, жыды і гомасэксуалісты?! Сорамна!

Астроўскі

«Паэту», які нічога не пляце і ня блытае.
1) Маё імя, прозьвішча і месца жыхарства вам, «паэт», вядомыя. А вы, «паэт», увесь такі несарамлівы, несумнавядомы і, відаць, вельмі сьмелы, чамусьці хаваецеся пад псеўдай…
2) Лекцыю на тэму «Эвалюцыя полу і палавога дзімарфізму» ўжо шмат шгадоў чытаю ў медуніверсітэце, 24 гады займаюся грамадска-палітычнай дзейнасьцю і больш 10 ідэалагічнай. А вы «паэт», відаць маеце значна большыя веды і досьвед у гэтых пытаньнях. Паведамце, калі ласка, якія?
3) Прапаную вам правесьці паміж намі самую шырокую і набольш публічную з магчымых дыскусія (ідэальны варыянт — наўпроставы тэлевізійны эфір) на тэму: «Як гарманізаваць адносіны (знайсьці залатую сярэдзіну) паміж інтарэсамі беларускага грамадства і сексуальнымі інвалідамі».
Чакаю вашага, «паэт», адказа.

Астроўскі (праз суткі)

Алё! І куды гэта вы падзеліна наш «паэт»-нецемрашал, якому за мяне сорамна?!
Дарэчы, да чарговай сувязі, якую я зь нецярпеньнем чакую, падрыхтуйце калі ласка спасылкі, дзе я, як вы заяўляеце, «Ва ўсім вінавачу жыдоў і гомасэксуалістаў»…
Аб’явіцеся, не хавайцеся, калі ў вас яшчэ засталася мужчынская годнасьць.

Siarhei

Досвед, узрост, практыка… тыповыя аргументы аўтарытарызму. Дэмакратычныя каштоўнеасці не базуюцца на гэтым, а на роўнасці кожнага перад кожным. І што гэта за фраза «будзь мужчынам»? Яшчэ не хапала, каб з’явілася «ты меня уважаешь». Лекцыя, якую вы чытаеце гадамі, як кажаце, можа, ужо састарэла і маральна і фактычна?! Прафесаркі, з карткамі пажаўцелымі ад гадоў, колькі можна чытаць тыя ж самыя лекцыі — студэнты спяць на тых лекцыях, а сказаць нічога не могуць, бо — залік здаваць трэба. А ў такога аўтарытэта — ПРАФЭСАРА — паспрабуй што сказаць — канец тваёй кар’еры. І якое зло тут выбраць — лукашызм ці псеўда-дэмакратаў?!

Астроўскі

Сяргею.
1) Гэта вы і ёсьць «паэт» якога я ўжо другія суткі чакаю?
2) Мы з вамі знаёмыя? Вы ў мяне на лекцыях былі й бачылі, як я карыстаюся «карткамі пажаўцелымі ад гадоў» і што «студэнты спяць на тых лекцыях»? Ці вы гэта пра вашых варшаўскіх прафесараў распавялі?
Адкажыце, калі ласка, і не зьнікайце. Ды яшчэ: прозьвішча не забудзьце падаць, сьмелы і ўсёведаючы вы наш.

-

“Моладзь у чорнай вопратцы па дарозе на гей-парад” ад 14.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html)

Астроўскі

У рэпартажы гаворка ідзе пра «правы чалавека», бараніць якія «прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпляматычнага корпусу».
Дарагія беларусы. Шмат разоў зьвяртаў увагу і цяпер прашу зьвярнуць: нашыя правы на нашай уласнай зямлі, якія ўжо столькі гадоў усяляк уціскаюцца, прыніжаюцца, ігнаруюцца, дыскрымінуюцца праз этнацыд, генацыд, захоп нашай уласнасьці й г.д., у паняцьце «правоў чалавека» не ўваходзяць!!! Ніхто з «Захаду» нашымі правамі не цікавіцца. Калі адтуль ідзе гаворка пра «правы чалавека» — гэта заўсёды аказваюцца толькі правы нацыянальных (габрэі, палякі) і сексуальных меншасьцяў!
Гэта і ёсьць ГАЛОЎНАЕ ВЫЧВАРЭНСТВА!!! Ці — цынізм, крывадушша, блюзьнерства!
Мы ж столькі гадоў разьлічвалі на дапамогу з «Захаду» ў будаўніцтве нашай БЕЛАРУСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ. А адтуль ідзе падтрымка толькі вычварэнцам…

-

“Гісторыя з (гома)сэксуальнасцю” ад 18.05.2010 (аўтар — Алёна Гапава; http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html)

Астроўскі

Так цікава назіраць, як вычвараюцца прапагандысты ліберастызму. Шкада толькі звычайных людзей, якія ня маюць дастатковых ведаў у гэтым пытаньні.
Перанёс ваш опус, спадарыня Гапава, у свой архіў — будзе выкарыстаны, як ілюстрацыя у будучай хрэстаматыі па ідэалогіі. У вашым тэксьце мініум 3-4 грубыя памылкі, падмены, замоўчваньні. Жадаеце, каб паказаў?

Simpson

Уважаемая Алена! Статья очень сильная. Большое вам спасибо. Единственное, что вы забыли — открытый Фрейдом механизм проекции. Профессору психиатрии Астровскому, пропагандисту и борцу с пропагандой в одном лице, следовало бы знать о его существовании.

-

“Барацьба супраць геяў – гэта барацьба за ўладу” ад 18.05.2010 (аўтар – Будзімір; http://www.svaboda.org/content/article/2045716.html)

Астроўскі

Упершыню за доўгі час вырашыў, спадар “Будзімір”, паглядзець, чым дыхаеце. І не пашкадаваў – вельмі вы мяне ўсьцешылі.
Такога стараннага псеўдаінтэлектуальнага выкрунтасьніцтва, каб апраўдаць маральнае злачынства, скіраванае супраць грамадства (вельмі ўжо, відаць, хочацца атрымаць доўгі ліберастычны даляр), я даўно не сустракаў. Тут і падмена паняцьцяў, і адуважваньне ад сутнасьці праблемы, і шырокае выкарыстаньне плыні думак недасьведчаных людзей, затуманьваючых сутнасьць пытаньня. Сьмешна назіраць, як вы прыкідваецеся адначасна сьляпым, глухім і зьлёгку алігафрэнічным, робячы выгляд, што не разумееце, ня бачыце і ня чуеце сутнасьці пытаньня. А яно, між тым, выглядае так: ніхто зь беларусаў асабліва не выступае супраць тых людзей, якія маюць гомасексуальную арыентацыю, ніхто на іх не кідаецца, ніхто не баіцца; людзі не жадаюць іншага — КАБ У СЬФЕРУ ПУБЛІЧНАГА ЎНОСІЛАСЯ СЬФЕРА ІНТЫМНАГА; людзі не жадаюць гэтыя сьферы перамешваць-хаатызаваць-касмапалітызаваць; жадаюць, каб яны заставаліся падзеленымі, як гэта мусіць быць У ЗДАРОВЫХ КУЛЬТУРНЫХ ГРАМАДСТВАХ (у адрозьненьне ад жывёл – напрыклад, баноба). У адказ на гэта сьціплае і цалкам зразумелае жаданьне на нармальных культурных людзей зьдзяйсьняецца абсалютна неабгрунтаваная агрэсія – іх найчасьцей пачынаюць абзываюць “гамафобамі” (зразумела, такая ёсьць устаноўка). А вы, спадар Будзімір, у творчым парыве ад сябе яшчэ і дадаеце (стараецеся — баксы чакаюць): “ультраправыя традыцыяналісты”, “нароўні з расістамі, ксэнафобамі, сэксістамі”.
Ну, а калі ў вас, Будзімір, ёсьць яшчэ жаданьне парыпацца, падрыхтуйце адказ да наступнай сувязі са мной на такое пытаньне: вы пісалі мне ў свой час, што ў вас на дваіх з жонкай чацьвёра дзяцей. Адкажыце, калі ласка, ці дапускаеце вы інтымныя адносіны зь ёй на вачах сваіх дзяцей?
Карацей, увесь ваш опус – у архіў. Прыйдзе час, як знойдзеш…
Але ёсьць з вашага матэрыяла пара набыткаў (гэта яны мяне і ўсьцешылі). Яны наступныя:
1) Цяпер мы ўсе можам на ўласныя вочы пабачыць, па якой тэхналогіі ў краінах ліберальнага Захаду глабалісцкая фінансавая алігархія (ініцыятар у сьвеце новай формы імперыялізму – фінансавага) уводзіла на Захадзе ў публічны ўжытак тэму сексуальнасьці й сексуальнай інваліднасьці. Аказваецца, гэта адбывалася праз інфармацыйна-псіхічнае здушэньне культурных людзей: “гамафобы”, “ханжы”, “ультраправыя кансерватары”, “расісты”, “ксенафобы” і г.д.
2) Паколькі мы цяпер ведаем ня толькі ЯК, а і ДЛЯ ЧАГО гэта рабілася (на прыкладзе суседніх краін), мы можам папярэдзіць наш народ у наступным: усе гэтыя “гомасексуальныя праблемы” з накідваньнем нашым беларускім людзям неіснуючай “віны ў гамафобіі”, у “неталерантнасьці” і г.д. неабходныя глабалісцкай фінансаванай алігархіі ў якасьці АДУВАЖВАЛЬНАГА МАНЕЎРА. Усё сьведчыць пра тое, што НАС ХУТКА БУДУЦЬ РАБАВАЦЬ!!! Тое, што было зроблена, распахана, пабудавана намі, нашымі бацькамі й дзядамі, хутка будуць унахабку прыхватызоўваць чужынцы!!! Пытаньні “гамафобіі”, “талерантнасьці” ды іншай лухты патрэбныя ў якасьці туману, праз які становяцца часова нябачнымі пытаньні НАЦЫЯНАЛЬНАЙ і САЦЫЯЛЬНАЙ СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ – туману, які будзе хаваць МАШТАБНУЮ ПРЫХВАТЫЗАЦЫЮ.
Вось пра што распавёй нам опус пана “Будзіміра”.

Siarhei

Цэлы артыкул акадэміцкі сп. Астроўскі накатаў… Тэма закранула за самае жывое. Толькі вось старанні марныя — нудныя рэчы ў гісторыі не застаюцца, а геі з планеты нашае не знікнуць пры ўсім жаданні. Садом, Гамора, Грэцыя… але — воз усё там — як былі, так і будуць, бо гэта не ад артыкулаў залежыць і не ад пісакаў. І калі ўжо прыслухоўвацца да неякіх аўтарытэтаў у псіхіатрыі ці псіхалогі — то да тых, хто з’яўляецца сапраўды аўтарытэтным не ў маргінальнай групцы і не ў сябе на лаўцы, а на сусветным і часавым узроўні. Больш любові, шаноўны прафесар горада N

budzimir

Ведаеце што, спадар Алесь? Да нядаўняга часу ў мяне не было ніякай вызначанай пазыцыі па гомасэксуальнаму пытаньню. Я ставіўся да яго абыякава, калі не сказаць прахалодна. А, напрыклад, фільмы пра геяў мяне нават раздражнялі. З гэтай прычыны я вельмі не любіў (не люблю і цяпер) Альмадовара і шэраг іншых «тэматычных» рэжысэраў. Гей-культура, скажу шчыра, выклікала і выклікае ў мяне адрыньваньне і лёгкую гідлівасьць. Больш за тое, у лістападзе мінулага году я напісаў наступнае: «Гомасэксуалізм — акурат такая самая загана, як і выпадковыя гетэрасэксуальныя адносіны без абавязкаў ды наступстваў» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1841825.html). Адным словам, я не падтрымліваў змаганьня геяў за свае правы, бо лічыў іх зацыкленымі выключна на сэксе, хаця і ня быў ніколі гамафобам у строгім сэнсе слова.
Што, у такім выпадку, прывяло мяне ў лягер іхных абаронцаў? Тое, што Пётра Рудкоўскі назваў «гетэра-сэкс-фашызмам» (гл. http://nn.by/?c=ar&i=38594), я ж называю «гетэрасэксуальным шавінізмам». Ягоны непрывабны твар — брыдкая мова, страшэнная пыха, паталягічная нянавісьць, нахабная крывадушнасьць, крайняя вузкалобасьць, а галоўнае, гатовасьць зьневажаць і патрэба ў зьневажаньні — прымусілі мяне ўстаць на процілеглы бок барыкадаў. Бо тут яўнае зло. Тады як пошукі мужчынам свайго каханьня сярод мужчынаў, а жанчынай сярод жанчынаў можна лічыць дзіўнаватым капрызам, загадкай або памылкай прыроды, ці то дурыкамі і блазнотай, але зла я ў гэтым не знаходжу.
Мы ж не абвяшчаем злом гетэрасэксуальныя ўзаеміны, хаця ў іх ёсьць адваротны, непрывабны бок, за імі цягнецца шлейф шматлікіх драмаў і трагедыяў, а чыстае і сьветлае каханьне, як і шчасьлівы, бясхмарны шлюб — рэдкае выключэньне, а ня правіла. Ня кажучы аб тым, што дзеці, гэтыя кветкі жыцьця, вельмі часта аказваюцца зламанымі і выкінутымі.
Што тычыць вашага пытаньня, я не разумею ягонага сэнсу. Хіба геі выходзяць на вуліцу дзеля таго, каб прылюдна займацца каханьнем? Адкуль гэткія дзіўныя фантазіі? Яны ўсяго толькі шукаюць прызнаньня, хочуць выйсьці зь ценю. І не хавацца ў тым самым сэнсе, у якім ні ад каго не хаваюцца гетэрасэксуалы. Калі вам здаецца, быццам гетэрасэксуальнасьць надзейна схаваная ў сфэры інтымнага, — гэта занадта наіўная ілюзія. Адкрыйце вочы, азірніцеся па баках — яна паўсюль выстаўленая напаказ. Між іншым, не заўжды ў прывабным выглядзе. Чытайце апошні абзац артыкулу спадарыні Гапавай (http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html):
«Я рэгулярна бачу на сайтах “Нашай нівы”, “Салідарнасьці, ”Народнай волі” і іншых дэмакратычных СМІ, што дбаюць пра правы чалавека, паведамленьні пра конкурсы на лепшыя грудзі, ногі альбо яшчэ якія часткі жаночага цела. Мужчынскія камэнтары пад імі, аднак, не пакідаюць сумненьняў у тым, што “правоў” ў носьбітаў гэтых частак цела няма, бо іх ацэньваюць, як тавар: гэта тоўстая, а тая з цэлюлітам, а трэцяя не зусім сьвежая на выгляд; дайце нам іншых, а мы паглядзім і ацэнім. Апошнім разам мяне уразіў рэпартаж з конкурсу на лепшыя сушы у Мінску. На вялікім стале ляжала жывая цалкам распранутая дзяўчына — толькі пэўныя месцы былі прыкрытыя кветкамі і лісткамі — і на яе і выкладаліся тыя сушы. Публіка выбірала, ела, разглядала, абменьвалася меркаваньнямі, камэнтатары камэнтавалі. Жаночае цела, раскладзенае на стале, было часткай падзеі — і ніхто чамусьці не кідаў яйкі і не змагаўся з амаральнасьцю. Ўсё, лічылася, было нармалёва. Як і павінна быць».
ЗЫ: Закід ў тым, што мной рухае жаданьне атрымаць «доўгі лібэралістычны даляр», як і вашую кансьпіралягічную канцэпцыю «адуважвальнага манэўра», камэнтаваць не лічу патрэбным.

-

“Гамафобія ў Беларусі адсутнічае толькі фармальна” ад 19.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2047053.html)

Алесь Астроўскі

Надзвычай цікава назіраць за разьвіцьцём гомасексуальнай тэмы на радыё “Свабода”. Вось ужо і цяжкую артылерыю падагналі – Бяляцкага. Відаць, у заходніх ліберастызатараў, на інтарэсы якіх працуе сёньня “Свабода”, справы – поўны швах. Ня думалі яны, што гэтыя затурканыя лукашызмам беларусы здольныя на такі супраціў спланаванай імі разбэшчвальнай акцыі. З аднаго боку, столькі грошай убухана ў кампанію па “гомасексуалізацыі ўсёй Беларусі”, з другога, час прысьпешвае — трэба пачынаць падрыхтоўку да чарговай акцыі па ліберастызацыі, а тут — правал. Дый грантавым смактунам трэба справаздачы пісаць. А пад што? Вынік жа нулявы…
Зь Бяляцкім знаёмы яшчэ з 1986 года, з Аб’яднаньня беларускіх моладзевых суполак. Ён быў у менскай “Талацэ”, я – у гарадзенскай “Паходні”. Тады мы разам змагаліся за культурныя правы нашага народу, вывучалі нашу мінуўшчыну, марылі пра будучую незалежнасьць Беларусі. Я якім быў, такім і застаюся: хачу, каб наш беларуска-літвінскі народ быў гаспадаром на ўласнай зямлі, каб улады ў межах Беларусі былі з’арыентаваныя на яго аб’ектыўныя інтарэсы (нагадаю, менавіта ўсё гэта і ёсьць зьместам дэмакратыі). Паколькі цяперашнія ўлады зьяўляюцца каланіяльнымі, я змагаюся супраць палітыкі этнацыду і генацыду нашага народу, якія ўлады праводзяць, супраць дыскрымінацыі й рабаваньня беларусаў, супраць падрыву іх здароўя…
Бяляцкі ж за гэты час стаў крутым “праваабаронцам” і заяўляе, што ён “за гей-парады і падтрымлівае іх». Натуральна, што ўсіх, хто выступае за пэўную грамадскую норму, ён па “новай модзе” лічыць “гамафобамі”. Яму таксама пазарэз трэба, каб гомасексуалісты ладзілі свае парады і абавязкова… ў публічных месцах. Найлепш проста на галовах звычайных грамадзян. Грамадзяне павінны таму быць радыя. Любая іншая рэакцыя – недаравальнае злачынства, адным словам — гамафобія…
Што гэта азначае? Гэта азначае, што Бяляцкі ўжо не дэмакрат. Ён, як і многія іншыя, з той пары перакуліўся ў… ліберасты. Чым больш у краіне ўмоў для розных “меншасьцяў” і менш для карэннага народу, тым больш у краіне “лібералізму” й менш сапраўднай дэмакратыі. Гэта зразумела. Але ж гранты даюцца пад іншае разуменьне…
Пасьля Другой сусьветнай вайны (у сьнежні 1952 году) Генасамблея ААН прыняла рэзалюцыю №637 (VII), дзе ў раздзеле А запісана: “права народаў і нацый на самавызначэньне з’яўляецца перадумовай для карыстаньня асноўнымі правамі чалавека”. Гэта азначае, што нормай мусіць быць такі прынцып, калі спачатку павінны зьдзяйсьняцца правы беларускага народу ў беларусі, а толькі потым правы ўсіх іншых індывідумаў з дэвіацыямі.
Тым часам, цяпер з “Захаду” на Беларусь рухаецца дадатковая пачварная сіла (у дадатак да той старой, што з усходу). Гэта сіла ўсё робіць наадварот. Так, нядаўна ПАРЭ заявіла, што спыняе зносіны з афіцыйным Менскам з-за таго, што ў Беларусі працягваюць расстэльваць здачынцаў-нелюдзяў. Пабітыя гомасексуалісты паабяцалі зьвярнуцца ў ААН, у камісію па правах чалавека. А расейскі дэпутат у Еўрапарламенце ад расейскай “Едіной Росссіі” тав. Маркаў запатрабаваў для “польскай меншасьці” ў Беларусі… палітычных правоў (ня верыце, пераканайцеся самі: http://www.svaboda.org/content/article/2039156.html). Ды яшчэ заяўляў, што гэта і ёсьць “дэмакратыя”.
Такім чынам, “Захад” упарта бароніць у Беларусі забойцаў, гомасексуалістаў, інтарэсы чужых этнасаў. Каго хочаш. Толькі не правы карэннага народу, на якія яму пляваць! Рэальныя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыя, рабаваньне, падрыў здароўя беларусаў, пагроза страты дзяржаўнасьці і г.д., якія ёсьць галоўнымі праблемамі нашага народу, у “заходняе” разуменьне “правоў чалавека” сёньня не ўваходзяць.
Ня верыце? Можаце запытацца ў Бяляцкага. Ён пацьвердзіць.
Таму час і мне заявіць: мне пляваць і на такую “праваабарону”, і на такіх “праваабаронцаў”.

-

“Палітычная гомасэксуальнасьць” ад 22.05.2010 (аўтар – Гарбацкі; http://www.svaboda.org/content/article/2049682.html)

Астроўскі

10 разоў спрабаваў даслаць сюды і «Будзіміру» каментар (рабіў гэта двое сутак зь інтэрвалам 2-3 гадзіны).
«Свабода» яго так і не выставіла…
Беларусы! На «Свабодзе» няма свабоды, за якаю «Свабода» нібы выступае. Таму ніколі не забывайце свавіць «дзьвюкосьці», калі ўзгадваеце г.зв. «Свабоду».

Вэб-рэдактар

Паважаны спадар Астроўскі! Вашы камэнтары не былі выстаўленыя, паколькі вы парушылі правілы форуму

Астроўскі

Каментар, якія “Свабода так і ня выставіла, быў такі (калі вы яго прачытаеце, стане зразумелым, чаму; прадстаўленыя ніжэй факт і меркаваньні й Букоўскага былі выстаўлены на нашым сайце ў якасьці асобнага матэрыялу):

У якасьці каментара дасылаю выступ знакамітага савецкага дысідэнта  Ўладзіміра Букоўскага, які цяпер жыве ў Вялікабрытаніі. Ён нядаўна наведаў Баўгарыю і выступіў там перад чытачамі з крытыкай ідэалогіі «паліткарэктнасьці» (гэта тое, што на самай справе ёсьць ідэалогіяй ліберастызму – гібрыдам здэградаванай формы лібералізму з таталітарызмам). Узята з http://community.livejournal.com/ru_ds:

“Падзеі, 20-годдзе якіх мы адзначаем — крах і распад Савецкага Саюзу — нас, дысідэнтаў, не зьдзівілі. Але затым адбылося нешта дзіўнае.

Пасьля Другой сусветнай вайны і краху нацызму ўвесь палітычны сьпектр у сьвеце пасунуўся ўлева. Гэта вытлумачальна: фашызм і нацызм атаясамляюць з правымі ідэалогіямі (на самой справе атаясамляюць цалкам несправядліва, але гэта ўжо іншая тэма). Абрынуўся камунізм — і, здавалася б, палітычныя настроі павінны былі б пасунуцца ўправа. Але нічога падобнага не адбылося. У 1992-94 гадах да ўлады ў Еўропе прыходзяць левыя… Распад сацыялістычнага блоку супаў са з’яўленьнем на Захадзе новых утапічных ідэалогій.

Паліткарэктнасьць як міжнародная зьява пачалася з 1990-х, але як рух яна існавала і раней. Я ўпершыню зь ёю сутыкнуўся ў 1983 ці 1984 годзе. Я ішоў у сваю лабараторыю [Букоўскі – нейрафізіёлаг. – Рэд.], а насустрач па лесьвіцы спускаліся дзьве дзяўчыны. Я прытрымаў для іх дзьверы. Яны паглядзелі на мяне з пагардай і сказалі: «Мужчынская шавіністычнай сьвіньня». Я нічога не зразумеў і вельмі зьдзівіўся. Распавёў калегам, яны сталі сьмяяцца: «Так гэта з універсітэта Берклі. Адтуль ідуць усе леварадыкальныя рухі. Гэта нейкая новая мода — феміністкі; яны кажуць, што калі мы, мужчыны, абыходзімся з жанчынай як з жанчынай, мы яе гэтым прыніжаем».

Феміністкі вучаць, што «жанчына» — гэта сацыяльная канцэпцыя. Маўляў, калі б мужчыны трымаліся з жанчынамі як з мужчынамі, жанчыны б і сталі мужчынамі: жанчын зь іх робяць нашы паводзіны ў адносінах да іх, жанчына — ахвяра мужчынскіх стэрэатыпаў. Гэтая канцэпцыя, нарадзіўшыся ў Берклі, надзвычай хутка распаўсюдзілася па ўсім сьвеце. У 1984 годзе мы над ёю сьмяяліся — праз 10 гадоў яна захапіла ўвесь сьвет. Усе ўніверсітэты адкрылі філіі «гендэрных даследаваньняў». Па мне, так у дачыненьнях полаў за мільён гадоў нічога не зьмянілася, але гэтыя псеўданавукі аб мужчынскіх хібах распладзіліся жахліва: ня так мы на жанчын глядзім і ня так мы зь імі абыходзімся.

І пачаўся чысты Оруэл: нельга, маўляў, зьвяртацца да жанчыны «міс» ці «місіс», таму што гэта вызначэньне жанчыны праз яе шлюбны статус. Уводзіцца немагчымае для англійскай мовы «міз»… Яны ўвесь час прыдумляюць новыя словы, і калі ты ня кажаш, як загадана, ты — мужчынская шавіністычнай сьвіньня. Нават Біблію перапісваюць так, каб Бог быў у жаночым родзе.

Я дык у савецкіх псіхушках прывык да таварыста вар’ятаў. Але бяда ў тым, што амерыканскае грамадства [няўжо амерыканскае грамадства?! – Рэд.] ўсялякую ідыёцкую навінку адразу робіць ледзь не агульнаабавязковай. У Амерыцы, як, зрэшты, і ў Еўропе, насельніцтва паводзіць сябе неверагодна па-канфармісцку. Усё, што табе ўцюхваюць, трэба ўспрымаць як норму. Каб быць пасьпяховым, трэба быць канфармістам. І вось амерыканскія шаблоны распаўсюджваюцца паўсюль як непарушныя правілы, адбіваючыся нават на заканадаўстве.

Феміністычныя рухі заявілі, што мужчыны — «сексісты», глядзяць на жанчын выключна як на сексуальныя аб’екты, і, такім чынам, усё, што мае дачыненьне да полу, павінна быць выключана са штодзённых зносін мужчыны і жанчыны. Флірт абвясьцілі агрэсіяй і імкненьнем заняволіць жанчыну. Цяпер у ЗША працадаўца ня сьмее размаўляць са сваёй супрацоўніцай сам-насам — павінен прысутнічаць хаця б адзін сьведка, інакш таго могуць абвінаваціць у сексуальных дамагальніцтвах, а гэта азначае гібель кар’еры і становішча ў грамадстве.

Дакладна гэтак жа свае патрабаваньні сталі прад’яўляць й іншыя меншасьці — гомасэксуалісты, цёмнаскурыя, сектанты і г.д. Зьявіліся законы аб «hate speech» — «мове нянавісьці», нешта накшталт 70 артыкула савецкага Крымінальнага кодэксу, па якім мяне судзілі. «Мовай нянавісьці» абвясьцілі любую згадку аб расавых адрозьненьнях або сексуальных схільнасьцях. Вы ня маеце права прызнаваць відавочныя факты [! – Рэд.]. Калі вы іх згадваеце публічна — гэта злачынства.

У Англіі ў мінулым годзе адмянілі ўсе калядныя грамадскія мерапрыемствы: брытанскі сьцяг утрымлівае крыж св. Георгія, а гэта нібыта пакрыўдзіць мусульман, нагадваючы ім пра крыжовыя паходы. Пры гэтым самі мусульмане нічога падобнага не патрабуюць. Мусульманін, які трымае лавачку непадалёк ад майго дома, вывесіў у вітрыне сьцяг з крыжом, каб прадэманстраваць, што ён ня згодны з гэтай крэтынскай забаронай — але хто яго пачуе…

Гэта прывяло да такой цэнзуры, што ў нашы дні Шэксьпір бы жыць ня мог. Так палову яго п’ес ужо і ня ставяць: «Венецыянскі купец» — антысемітызм, «Атэла» — расізм, «Утаймаваньне свавольнай» — сексізм… Адна настаўніца ў Лондане адмовілася весьці свой клас на «Рамэа і Джульету», назваўшы сьпектакль «агідным гетэрасексуальным відовішчам«.

Масавая цэнзура падмацоўваецца крымінальным заканадаўствам. За жарт аб гомасексуалістах можна трапіць у турму. Зьвярніце ўвагу, як хутка справа дайшла да рэпрэсій.

Быў такі філосаф — Герберт Маркузэ, ревізіяніст-марксіст. Ён быў нязгодны з Марксам у адным пункце: Маркс лічыў рэвалюцыйным класам пралетарыят (што відавочна ня так), а Маркузэ вучыў, што сапраўдны рэвалюцыйны клас – гэта разнастайныя меншасьці. паталогію трэба абвясьціць нормай, а норму – паталогіяй [ну, што пазнаёце?! – А.А.]. «Толькі тады, — піша Маркузэ, — мы, нарэшце, разбурым буржуазнае грамадства».

Актывісты, якія нібыта абараняюць правы меншасьцяў — гомасэксуальныя і феміністычныя арганізацыі — НА САМОЙ СПРАВЕ АБ МЕНШАСЬЦЯХ НЕ КЛАПОЦЯЦЦА. Яны, як у свой час Ленін — працоўных, ВЫКАРЫСТОЎВАЮЦЬ ІХ ЯК ІНСТРУМАНТ ЦІСКУ І КАНТРОЛЮ НАД ГРАМАДСТВАМ і прыносяць ім больш шкоды, чым усім астатнім. У Амерыцы жонка майго сябра 7 гадоў таму заснавала рух «Жанчыны Амерыкі супраць фемінізму». Пачынала яна зь некалькімі сяброўкамі, а цяпер у іх часопіса тыраж — 2 млн. Жанчыны пачынаюць разумець, што фемінізм ім варожы, што ён разбурае іх жыцьцё, што ён не дае ім выбіраць тое, што хочацца ім, а не тое, што ім навязваюць розныя актывісткі.

Карацей кажучы, мы маем справу з сур’ёзнай ідэалогіяй, якая пад шыльдай палітычнай карэктнасьці спрабуе разбурыць наша грамадства. Чым меншасьцям горш, тым лепш іх лідэрам: будзе што абараняць. Але іх задача — зьнішчыць нашае грамадства, і гэта — новая, больш злосная версія марксізму [!!! – Рэд.].

Цэнзура, якую ўвялі абаронцы «палітычнай карэктнасьці», пазбавіла іх ад дыялогу. Калі б я зь імі спрачаўся, я б разабраўся зь імі за некалькі хвілін. Але хто ж мне дазволіць? Я, паўнапраўны грамадзянін Вялікабрытаніі, не магу напісаць на гэтую тэму артыкул, апублікаваць кнігу, прыняць удзел у грамадскіх дэбатах на гэтую тэму — таму што такіх дэбатаў няма[!!! – Рэд]. Вы па тэлевізары ніякіх довадаў за ці супраць паліткарэктнасьці не пачуеце.

Гэтую ідэалогію нам навязваюць. Нічога супраць вар’ятаў я не маю, я ў псіхушках правёў шмат гадоў і цалкам да іх талерантны. Адзіная мая ўмова — не навязвайце мне чужых ідэй. Я памятаю сваю першую спрэчку са следчым ў КДБ. Мне тады 16 было. Ён мяне спытаў: «За што вы нас так ненавідзіце?» Я адказаў: «Я вас не ненавіджу. Я проста вам ня веру. Вы хочаце будаваць камунізм — выдатна, будуйце. А я не хачу. Магу я сабе дазволіць 2 квадратныя метры, дзе не будзе камунізму?»”

(Думаем, прыведзенае меркаваньне шаноўнага чалавека – магутны ўдар па пазіцыі прапагандыстаў садаміі, варты запамінаньня)

-

“Геі: курс на Асьветніцтва” ад 09.06.2010 (артыкул Гарбацкага; http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html)

Астроўскі

Дажыліся. “Свабода” па гэтым пытаньні дае слова толькі гомасексуалістам. Нармальным людзям выказваць сваю пазіцыю ўжо проста не дазволена – яны павінны толькі ўважліва слухаць, памоўкваць і станавіцца… “дэмакратычнымі”.
Як усё гэта агідліва асабліва ва ўмовах этнацыднай дыктатуры! Чарговы раз заяўляю: магу апаніраваць любому ліберастызатару, якіх так актыўна рэкламуе “Свабода”.  Можа вам – свабодаўцы – усё ж хоць трохі цікавы пошук ісьціны? Можа час арганізаваць хаця б дыскусію?

Vital

А што замінае Вам, спадар Алесь, лічачы сабе «нармальным», узяць ды накрэмзаць пост у сваім блогу і даслаць яго Свабодзе, здаецца на сайце кантакты пазначаны? Толькі без цетлікаў, нармальны такі пост, без размоў пра знішчэнне натуралаў і іншай шалухі якой поўна на іншых сайтах, на якіх дылетанты разважаюць пра геяў.

Астроўскі

Спадар Віталь. На нашым сайце ў свой час такі аналіз будзе. Гаворка ў дадзеным выпадку ідзе не пра мяне ці пра наш сайт, а пра інфармацыйную палітыку радыё «Свабода»…

Vital

Наколькі мне вядома, інфармацыйная палітыка Свабоды базуецца на патрымцы меншасцяў. нацыянальных, сексуальных і г.д. Толькі не трэба зараз звальваць у адну кучу педафілаў, насільнікаў і гэтак далей — гэта зусім іншая гісторыя… Гэта вельма складаная тэма і спачатку трэба ў ёй крыху разбірацца перад тым як пачынаць нешта пра яе казаць адмоўнае.

Астроўскі

Спадар Віталь, а праблемы беларуска-літвінскага народу — гаспарада беларускай дзяржавы — мы ўжо вырашлі?
Г.зн., ні этнацыду, ні генацыду, ні дыскрымінацыі па нацыянальнай (беларусы) прыкмеце, ні захопу нашай уласнасьці ўжо няма? Засталіся толькі праблемы меншасьцяў?!
Ці ўсё ж, можа, без ПАПЯРЭДНЯГА вырашэньня стратэгічных праблем, зь якімі ўсё яшчэ сустракаецца наша нацыя, не зусім карэктна «беларускай службе радыё «Свабода» займацца вырашэньнем праблем апалячаных беларусаў, якіх часта называюць «польскай меншасьцю», і геяў?!
Ці не здаецца вам, што радыё «Свабода» пры такім падыходзе да сваёй інфармацыйнай палітыкі саўдзельнічае ў этнацыдзе, генацыдзе беларускага народу?

Алег

Вельмі аб’ектыўны і «гарачы» артыкул.  Хаця,не,нават не артыкул-нейкі крык сьціснуты….мы сядзім у сваім гетта,слухаем абразы з усіх бакоў….ванітуе ўжо ад «нармальных»,якія апро засаленых выразаў і 2-3-х недарэных цытатаў зь Бібліі ніколі нічога сказаць і ня змогуць. Спадару Астроўскаму скажу і скарыстаючыся «момантам» запрашу на круглы стол, які неўзабаве пачне рыхтавацца «ЛГБТ і рэлігія». Думаю, там вам будзе месца і час, каб падыскутаваць.

Астроўскі

Алегу. Выдатна. Давайце фармуляваць пытаньні для парадаку працы такога «круглага стала», дэмакратычны рэгламент, запрашаць СМІ і г.д.
І, сп-р Алег, пачаць варта з вашага поўнага прозьвішча…

Гэтэрасэксуал, Беларусь

Толькі латэнтныя «гомасэксуалы» ярасна ненавідзяць адкрытых гомасэксуалаў, мне як гэтэрасэксуалу ўсё роўна, будзе марш «вясёлак» ці не!!!

Астроўскі

«Гэтэрасэксуалу», які жыве ў горадзе «Беларусь».
А спасылку на аўтарытэтную крыніцу не маглі б падаць?

Siarhei

Сп. Астроўскі, перастаньце шукаць аўтарытэтныя крыніцы (гэта не навуковая праца, каб адтуль перапісваць чужыя мудрыя думкі, калі сваіх няма). Варта быць такім аўтарытэтам, каб не шукаць падчэпак на свае словы! Як бачна з дыскусіі — гэта не Вы…

Астроўскі

Спадарам «Сяргею» і «Гетэрасэксуалу».
Я ці ня я — ня гэта мяне цікавіць. Мне трэба ведаць: ня ў першы раз агучаная думка пра нянавісьць «латэнтных гомасексуалаў» да «адкрытых гомасексуалаў» — гэта навуковы факт, альбо элемент прапаганды ці шантажу, якія да сапраўднасьці ня маюць ніякага дачыненьня?

(канец цытаваньня назваў матэрыялаў, іх адрасоў і часткі каментароў на іх)

Такім чынам, як бачыце, прадстаўнікі рэдакцыі “Нашайзямлі” змагаліся…

Заклікаем усіх прыстойных людзей узбройвацца аргументамі й рабіць тое самае!

*

Чыя гэта мэта — садамізацыя людскай цывілізацыі?

Калі глядзіш на сучасных палітыкаў розных дзяржаў, якія ў нас цяпер перад вачыма (вялікіх і паменш, сьпераду і ззаду; гл. фота ўверсе), і калі адначасна задумваешся над тым, як яны сёньня практычна ўсе (асабліва найбольш “цывілізаваныя”) пачалі бараніць “правы сексуальных меншасьцяў”, немагчыма пазбавіцца ад дамук аб іх несамастойнасьці, марыянеткавасьці. Ня могуць розныя людзі, прадстаўнікі й выхаванцы абсалютна розных культур, раптам, проста так, без нейкага вонкавага ціску стаць такімі адзінымі ў сваёй антыкультурнай, садамісцкай пазіцыі. Ёсьць нехта больш значны і самастойны за іх, хто першы прымае рашэньні, а ўсім ім — загадвае! Г.зн., што сапраўдныя ініцыятары падобнай палітыкі знаходзяцца за сьпінамі палітыкаў і нам нябачныя.

А, можа, уражаньне пра марыянеткавасьць вядучых палітыкаў заходніх дзяржаў не такое ўжо й інтуітыўнае? Можа, ёсьць прычыны для таго, каб яго лічыць рацыянальным? А давайце пералічым факты і зададзім больш дакладныя пытаньні…

Хто можа паставіць перад сабой задачу прасоўваць у грамадствах сатанінскія ўяўленьні, якія пярэчаць усім нацыянальным культурам, усім рэлігіям, дый у цэлым здароваму сэнсу, выдаючы іх за прагрэсіўныя? (першы факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць СМІ дзяржаў “цывілізаванага Захаду” (у т.л. такія, як радыё “Свабода”) працаваць над выкананьнем гэтага заданьня? (другі факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць палітыкаў вядучых заходніх дзяржаў стаць марыянеткамі ў правядзеньні ў жыцьцё гэтай палітыкі, якая перашкаджае іх палітычным кар’ерам, бо пярэчыць уяўленьням большасьці грамадзян іх уласных краін? (трэці факт-пытаньне)

Хто можа ўпарта, мэтанакіравана арганізоўваць людзей зь сексуальнымі дэвіяцымі? (чацьверты факт-пытаньне)

Хто можа забясьпечыць глабальны маштаб такіх грамадскіх пераўтварэньняў і шматгадовую мэтанакіраванасьць? (пяты факт і пытаньне)

І, нарэшце, галоўнае: хто можа дазволіць сабе прызначыць на зьдзяйсьненьне такой палітыкі мільярды і мільярды даляраў? (шосты факт і пытаньне)

Дык хто ж гэта?

Калі мы выкарыстаем знакамітую дэдуктыўную методу Шэрлака Холмса, у нас атрымаецца толькі адзін адказ: гэта можа рабіць толькі тая таемная сіла (гэтая сіла хаваецца таму, што яўна незаконна мае аж такую ўладу!), якую завуць карпаратакратыяй ці глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратыяй унутры! (дарэчы, нагадаем: аналагічна, у такім жа маштабе, з затратай такіх жа рэсурсаў і па такой жа тэхналогіі сьвету сіянакратыяй быў накінуты міф пра 6-мільённыя маштабы халакосту).

*

Задача, якую паставіла перад сабой сіянакратыя

Аб’ектам дэструктыўнага ўзьдзеяньня несумніўна зьяўляецца агульная (універсальная) і нацыянальная культуры… Сіянакратыя вырашала выбіць зь людзей ўсё высокае – тое, што ў адной з частак дадзенай серыі матэрыялаў апісана як праявы 4-га ўзроўню псіхічнага.

Пры гэтым дасягаюцца дзьве ўзаемазьвязаныя злачынныя задачы:

- чалавек ператвараецца ў гаворачую жывёліну (гл. фота ўнізе, а таксама ілюстрацыю ў пачатку дадзенага матэрыяла, на якой аран-гутан знаёміць маладога чалавека “сьветлага ліберастычнага заўтра”, са шляхом, па якім яго туды вядуць…).

- людскія грамадствы максімальна атамізуюцца – ператвараюцца з самабытных цэласных сістэм (этнасаў, народаў, нацый-дзяржаў) у хаатызаваныя, літаральна біямасападобныя грамадствы гаворачых жывёл.

У 1960-70-я былі “свабода каханьня” і “сексуальная рэвалюцыя”. У 1990-2010-я – прапаганда садаміі становіцца крытэрам “дэмакратычнасьці” й “правамі чалавека”.

Што сіянакратыя запланавала далей?

Мы ў рэдакцыі прыйшлі да высновы, што ўсё зробленае – гэта толькі падрыхтоўка да чарговага яшчэ больш злачыннага акту глабальнай касмапалітызацыі – такой дзейнасьці, якая накіравана на арганізацыю выміраньня белых народаў Еўропы на тэрыторыях іх уласных дзяржаваў й іх замяшчэньня прышлымі ксенаэтнасамі!..

І вось тут вяртаемся да пытаньня, пастаўленага ў загалоўку дадзенай серыі матэрыялаў: дык што могуць даць беларускай дэмакратыі (непарыўна зьвязанай з абаронай беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, са змаганьнем супраць зьнішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыяналных сімвалаў нашага народа) ініцыятары грамадскай садамізацыі, якія маюць абсалютна супрацьлеглыя мэты?

Адказ: ні-чо-га! І гэта ў лепшым выпадку… Калі ж вы яшчэ верыце ў магчымасьць карысьці ад такіх памочнічкаў, вы, як мінімум, наіўныя людзі. Глабалісцкая фіналігархія зьяўляецца а ні трохі ня меншым ворагам беларускага ды іншых народаў, чым расейская імпербюракратыя (дарэчы, да такой высновы мы ўжо прыходзім ня ў першы раз).

*

І апошняе: няўжо ў злачынцаў можа атрымацца задуманае? – задаюць сабе пытаньне некаторыя. Злачынства ж відавочнае ды яшчэ грандыёзнае…

Таго, хто лічыць, што відавочнасьць і грандыёзнасьць злачынства здольныя абараніць людскую цывілізацыю ад яго, мы таксама мусім расчараваць. Сапраўдныя веды пра псіхіку людзей (што было разгледжана ў адной з папярэдніх частак данай серыі матэрыялаў) дазваляюць сьцьвярджаць, што будучы лёс людскай цывілізацыі трымаецца толькі на тых, хто здольны вельмі высока цаніць культуру, этыку, мараль, справядлівасьць, годнасьць, прыстойнасьць, праўду, прыгажосьць, дабро. А такія псіхічныя рысы, на жаль, прысутнічаюць у вельмі невялікай колькасьці асобаў.

Людзі, калі вы ёсьць, станавіцеся побач адзін з адным і змагайцеся! Іншага шляху ў нас проста няма…

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

-

P.S.

Дарэчы, фіксуем чарговы дактрынальны прынцып (Д пр-п 131):

Гомасексуалісты – гэта людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках яны не вінаватыя. Такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць, Як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў). Але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў адасобленым (дыферэнцаваным) стане. Такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам уплываць на грамадства. Апошнім павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы … На жаль, у наш час глабалісцкая фінансавая алігархія выкарыстоўвае людзей зь анамаліяй сексуальнага як прыладу для сваіх злачынных соцыядэструктыўных мэт. Усе прыстойныя людзі абавязаны змагацца і з гэтым злом, інакш нашу цывілізацыю чакае марны лёс…

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты?  Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

-

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

-

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў  Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

-

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

-

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

-

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

-

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой ​​час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

-

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

-

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

-

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

-

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г.,  паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

-

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле  http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

-

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

-

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на ​​невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

-

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

-

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

-

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

-

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

-

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня гэтых прынцыпаў ва ўсіх краінах Еўрапейскага Зьвязу і за яго межамі«.  «Суботнія ўрачыстасьці ладзяцца ня толькі для гей-супольнасьці, але для ўсіх тых, хто ганарыцца тым, што жыве ў справядлівым, роўным і сучасным грамадстве. Наша прыхільнасьць гэтым каштоўнасьцям пераходзіць нашы мяжы, і я з нецярплівасьцю чакаю таго дня, калі яе будзе падзяляць ўвесь сьвет », — лічыць кіраўнік Фарын-офіса.

Лідэр брытанскай апазіцыі Дэвід Кэмеран напярэдадні параду публічна павініўся за ўведзены ў 1988 годзе ранейшым кансерватыўным урадам Вялікабрытаніі так званы «артыкул 28″ Акту аб мясцовым самакіраваньні, які забараняў «прапаганду гомасексуалізму ў школах і грамадскіх установах». У Шатландыі гэты артыкул была адменены ў 2000 годзе, на астатняй частцы Злучанага Каралеўства — у 2003 годзе.

«Я прашу прабачэньня за «артыкул 28». Мы памыляліся ў гэтым. Гэта было эмацыйнае пытаньне. Я спадзяюся, вы зможаце нам дараваць», — сказаў лідэр «торы».

Сёньня прапаганда садаміі ды іншых формаў сексуальных адхіленьняў і розных мярзотаў у школах Брытаніі ажыцьцяўляецца на законнай падставе.

Нагадваю, у гісторыі чалавецтва масавае распаўсюджаньне садаміі заўсёды было надзейнай прыкметай … хуткай гібелі той ці іншай цывілізацыі.

-

МІНІСТЭРСТВА АХОВЫ ЗДАРОЎЯ БРЫТАНІІ РАІЦЬ ШКОЛЬНІКАМ ІМКНУЦЦА ДА АРГАЗМУ

(паводле http://www.bbc.co.uk/russian/uk/2009/07/090708_britain_sex_pleasure.shtml)

У новым кіраўніцтве для школ, выдадзеным Нацыянальнай службай аховы здароўя Вялікабрытаніі, падлеткам растлумачваецца, што яны «маюць права» на сексуальнае задавальненьне, а саіцьце або мастурбацыя двойчы ў тыдзень можа аказаць спрыяльнае ўзьдзеяньне на іх сардэчна-сасудзістую сістэму.

Як паведамляюць вядучыя брытанскія газеты, буклет пад назвай «Асалода», выдадзены ў дапамогу настаўнікам падразьдзяленьнем Нацыянальнай службы аховы здароўя ў горадзе Шэфілд і разьлічаны на школьнікаў ва ўзросьце ад 13 гадоў. Па словах стваральнікаў брашуры, яны імкнуліся дапоўніць сістэму сексуальнай адукацыі ў школах інфармацыяй аб карысьці заняткаў сексам у задавальненьне.

Занадта доўга сексуальнае выхаваньне падлеткаў, лічаць аўтары дакумента, абмяжоўвалася ў асноўным прапагандай «бясьпечнага сексу» і сталасьці ў інтымных стасунках. Пры гэтым ігнаравалася асноўная прычына, па якой многія займаюцца сексам, сцьвярджаюць стваральнікі кіраўніцтва, — а менавіта задавальненьне.

Дэвізам буклета «Асалода» стаў выраз: «Адзін аргазм у дзень — і доктар не спатрэбіцца».

Адзін з аўтараў брашуры — Стыў Слэк, дырэктар Цэнтра па праблемах ВІЧ і сексуальнага здароўя пры падраздзяленьні Службы аховы здароўя ў Шэфілдзе, сцьвярджае, што дакумент не прапагандуе раньні секс сярод падлеткаў. Наадварот, кажа ён, кіраўніцтва павінна заахвоціць школьнікаў не сьпяшацца са стратай нявіннасьці і пачаць сексуальнае жыцьцё толькі тады, калі яны будуць цалкам упэўненыя, што атрымаюць ад яго задавальненьне.

Між тым, псіхолаг з Ўэлінгтонскага каледжу ў Беркшыра Энтані Сэлдан назваў падобны падыход «сумным», — піша брытанская Times. Газета Daily mail, у сваю чаргу, паведамляе, што актывісты брытанскага руху за захаваньне сямейных каштоўнасьцяў асудзілі дакумент, заявіўшы, што ён толькі заахвоціць падлеткаў рана ўступаць у сексуальныя стасункі й прывядзе да большага распаўсюджваньня захворваньняў, якія перадаюцца палавым шляхам.

Аднак міністэрства аховы здароўя Брытаніі падтрымала новаўвядзеньне, заявіўшы, што «шчырая размова пра секс» — важны складнік фармаваньня здаровага сексуальнага жыцьця.

-

КАЛУМБІЯ. ГЕЙ-ПАРАД У БАГАЦЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

НАРВЕЖСКІМ САДАМІТАМ ТАКСАМА ДАЗВОЛІЛІ ЎСЁ

(паводле http://qirim-vilayeti.org/content/view/298/77/)

Парламент Нарвегіі прыняў закон, які дазваляе гомасексуалістам ня толькі «ўступаць у шлюбы» адзін з адным з усімі вынiкаючымі з гэтага «сямейнымі правамі», але нават усынаўляць дзяцей, а таксама дапускае штучнае апладненьне лесьбіянак. Такім чынам, гэта скандынаўская дзяржава, у якой да 1972 гомасексуалісты былі па-за законам, стала 6-й краінай свету [у 2008 годзе. – Рэд.], дзе ўзаконена гідкая распуста. Прычым, распуснікам дадзена права пладзіць сабе падобных ў масавым маштабе.

Як паведамляе Лента.ру, 84 дэпутата парламенту прагаласавалі за закон пры 41-м супраць. Тры кіруючыя левацэнтрысцкія партыі, а таксама апазіцыйныя Лейбарысцкая і Кансерватыўная партыі падтрымалі новаўвядзеньні, а хрысьціянскія дэмакраты і скрайне правая Партыя прагрэсу — не.

Закон аб садаміцкіх шлюбах ўступіць у сілу ў пачатку 2009 года і заменіць так званы «закон аб партнёрстве», прыняты ў 1993 годзе, які дазволіў нарвежскім садамітам уступаць у г.зв. «Грамадзянскія саюзы».

-

ПРА ГЕЯЎ СА ШКОЛЬНАЙ ЛАВЫ : ГУБЕРНАТАР КАЛІФОРНІІ ПАДПІСАЎ ЗАКОН ПРА ВЫВУЧЭНЬНЕ Ў ШКОЛЕ ДАСЯГНЕНЬНЯЎ ГАМАСЕКСУАЛІСТАЎ

(15.07.2011 г., паводле Алёны Бяловай, гл.  http://www.gazeta.ru/social/2011/07/15/3696013.shtml)

Каліфарнійскія падлеткі будуць вывучаць у школах дасягненьні сексуальных меншасьцяў. Такі закон падпісаў губернатар Джэры Браўн. Яго крок выклікаў падтрымку сярод дэмакратаў і асуджэньне рэспубліканцаў і царквы.

Каліфорнія стане першым штатам ЗША, дзе ў дзяржаўных школах будуць выкладаць “гісторыю дасягненьняў геяў і лесьбіянак”. Такі законапраект падпісаў губернатар Джэры Браун — піша The New York Times.

Паводле дакумента, прадмет пра ўнёсак геяў і лесьбіянак у развіцьцё дзяржавы і краіны будзе ўключаны ў падручнікі і акадэмічныя планы грамадскіх навук — сацыялогіі, грамадазнаўства і таму падобных. Хоць новы закон набудзе моц у студзені 2012 г., стан падручнікаў і навучальных праграм ня будзе абнаўляцца да 2015 года. Таму мясцовым школам давядзецца ўключаць дадатковыя матэрыялы ў навучальныя планы.

«Гісторыя павінна быць сумленнай … Гэты законапраект зьмяняе існыя законы, забараняе дыскрымінацыю ў сьферы адукацыі й гарантуе, што ўнёсак амерыканцаў з усіх пластоў грамадства ўключаны ў нашы кнігі пра гісторыю, — заявіў губернатар».

Мясцовы парламент, большасьць якога складаюць дэмакраты, прыняў аналагічны законапраект у 2006 годзе, але рэспубліканец Арнольд Шварцэнегер, які быў у той час губернатарам, наклаў на яго вета.

Некаторыя кансерватыўныя заканадаўцы працягваюць выступаць супраць законапраекта. «Гэта сумны дзень для нашай рэспублікі, калі ўрад кажа людзям, што яны павінны думаць», — сказаў прадстаўнік рэспубліканскага дзяржаўнага заканадаўчага сходу ад Сан-Бернардына Цім Данэлі. Па яго словах, закон загадвае школам падаваць геяў і лесьбіянак толькі ў станоўчым сьвятле, што падобна на цэнзуру.

Закон раскрытыкавала і царква. «Гэта абуральна, што губернатар Браўн дазволіў гомасексуальным актывістам пранікаць у розумы каліфарнійскай моладзі, — цытуе CNN вялебнага Луі Шелдона, старшыню і заснавальніка зьвяза «Традыцыйныя каштоўнасьці». — Бацькам, чые дзеці вучацца ў дзяржаўных школах, давядзецца забраць іх адтуль».

(канец цытаваньня матэрыялаў)

-

Абмеркаваньне пададзеных фактаў будзе ў апошняй частцы.

Артыкул, які выстаўлены ніжэй, узяты з сайта  http://www.salem-news.com/articles/december032011/wmd-media-jc.php (дарэчы, ЗМЗ – гэта зброя масавага зьнішчэньня). Аўтар — пісьменьнік, які жыве ў Джеймстаўне, штат Род-Айлэнд, ЗША. Пасьля шматгадовай працы настаўнікам сярэдняй школы пачаў вывучаць зьнешнюю палітыку ЗША (яго цікавасьць да гэтай праблематыкі была выклікана правалам амерыканскай палітыкі яшчэ ў В’етнаме) і цяпер нярэдка выказвае альтэрнатыўны афіцыйнаму пункт гледжаньня на грамадска-палітычныя працэсы. Выглядае яшчэ адным Дон-Кіхотам, але ніхто ня здольны абвінаваціць спадара Кліфарда ў няшчырасьці…

Рэдакцыя.

«Моц карпаратыўных СМІ ніколі не перастае зьдзіўляць, а сьляпая гатоўнасьць масаў быць вядомымі такімі медыямі, выглядае неверагоднай.

Ці мы здольны хоць чаму навучацца?

Хіба мы ўжо сьлепа ня йшлі за карпаратыўнымі СМІ, настроеныя на вайну ў Іраку, не задаючы пры гэтым ніякіх пытаньняў? Ні СМІ, ні грамадскасьць нічога не аспрэчвалі, нягледзячы на тое, што было шмат галасоў, якія настойвалі, што там [у Іраку] не было ніякіх доказаў наяўнасьці ЗМЗ. Можна падумаць, што пасьля таго, як людзі пайшлі ўсьлед за медыямі на непатрэбную вайну, у выніку якой загінула больш за мільён чалавек, мы будзем спыняцца і аспрэчваць любыя будучыя карпаратыўныя сьцьвярджэньні.  Але, мабыць, не, бо гісторыя паўтараецца [яшчэ адно аўтарытэтнае меркаваньне, што беларусы-літвіны не зьяўляюцца выключэньнем на фоне іншых народаў, якія ня хочуць ні ў чым разьбірацца, ні за што змагацца;  аказваецца, і нават амерыканцы такія ж… - Рэд.].

Карпаратыўныя СМІ зноў настройваюць нас на некалькі войнаў. Найбольш верагодным будзе Іран, хаця няма ні найменшага доказу таго, што Іран робіць нешта дрэннае. Давайце ня будзем верыць “фактам” атрыманым на шляху ваеннай гістэрыі. Медыі пераконваюць нас, што акрамя Ірана цяпер яшчэ і Пакістан зьяўляецца нашым ворагам, таму што адмаўляецца прыняць удзел у нашай вайне ў Афганістане [да нядаўняга часу Пакістан лічыўся саюзьнікам ЗША, увесь час падладжваўся пад ЗША. – Рэд.], і што па нейкай дзіўнай прычыне пакістанцы выступаюць супраць забойства нашымі бесьпілотнікамі сваіх салдат, жанчын, дзяцей. Некаторыя кажуць, што напад на Пакістан можа спатрэбіцца, каб захапіць іх ядзерную зброю — і мы зноў спакойна прымаем гэтае глупства.

З-за таго, што Расея рашуча пратэстуе супраць таго, каб яе цалкам атачылі амерыканскія ракетныя базы, сродкі масавай інфармацыі пераконваюць грамадскасць ЗША, што рускія вінаватыя. Кітай ў цяперашні час таксама малюецца як вораг, таму што іх эканоміка моцная, а наша слабая, і яны гатовыя купляць нафту ў розных краінах, а не [збройна] змагацца за яе. Мы выдаткоўваем трыльёны даляраў, спрабуючы падпарадкаваць сабе краіны і атрымаць кантроль над іх нафтай, а Кітай проста купляе яе па справядлівым рынкавым кошце. Такім чынам, мы маем Іран у перакрыжаваньні прыцэла, Расею і Кітай на гарызонце вайны, у той час як ЗША правакуюць адкрытыя і схаваныя войны ў краінах Афрыкі.  Але людзі ня бачаць, што зьнешняя палітыка праводзіцца неразумнымі людзьмі, якіх падтрымоўваюць карпаратыўныя СМІ.

Пяройдзем бліжэй да дома. Карпаратыўныя СМІ пераканалі амерыканскую грамадскасьць, што рух “Акупуй Ўол-Стрыт” ёсьць дрэнным. І гэта нягледзячы на тое, што пераважная большасьць людзей пагадзілася б з “акупантамі”, што грамадскасьць мае мала ўплыву ці наогул ніякага на ўрад, што “фінансавыя інтарэсы” маюць зашмат магчымасьцяў, што магутныя “асаблівыя інтарэсы” ўжо даўно купілі Кангрэс [зьвярніце ўвагу на туманна-птушыную мову аўтара. – Рэд.], і што мы ня можам адмяніць усё гэта, таму што выбары цяпер кантралююцца “матэрыяльнымі інтарэсамі нацыі”, а людзі ня маюць голасу. Людзі з руху “Акупуй” прыцягнулі ўвагу грамадскасьці да таго, што грамадскасьць казала сама сабе на працягу многіх гадоў. Аднак медыі пераканалі недасьведчаную грамадскасьць, што рух “Акупуй” — гэта дрэнна.

Карпаратыўныя СМІ віталі тых у Егіпце, хто супраціўляўся егіпецкай паліцыі й акупаваў плошчу Тахрыр, яны радаваліся барацьбе за заваяваньне празрыстасьці [выбараў], канцу панаваньня вайскоўцаў, віталі змаганьне егіпцян за сацыяльную справядлівасьць. І ў той жа час яны [СМІ ў ЗША] прынялі паблажлівы тон у дачыненьні да людзей з руху “Акупуй”, якія заклікалі да такіх жа рэформаў, што і егіпцяне. Было зусім невялікае абурэньне ў СМІ, калі паліцыя ўжыла слёзацечны газ, пярцовы аэразоль і зьбіцьці, адмаўляючы людзям у іх праве на карыстаньне Першай папраўкай [Канстытуцыі ЗША] дома. І ў той жа час яны [СМІ ЗША] заклікалі да спыненьня жорсткасьці ў Егіпце.

Кангрэс ЗША – гэта загарадны клуб, які кантралюецца мільянерамі, якія ахвяруюць грамадскімі інтарэсамі на карысьць абароны сваіх, уласных. Кандыдаты, якія выступаюць супраць вайны і фінансавага дамінаваньня асноўных інстытутаў, замоўчваюцца медыямі  [зноў эўфемізм; дарэчы аўфемізм – гэта больш неўтральнае па сэнсе і эмацыйнай «нагрузцы» слова ці выраз, якія выкарыстоўваюцца для замены іншых недарэчных ці больш "моцных" слоў і выразаў. У палітыцы эўфемізмы часта выкарыстоўваюцца для зьмякчэньня некаторых слоў і выразаў з мэтай увядзеньня грамадскасьці ў зман і фальсіфікацыі рэчаіснасьці; як бачым, адэкватна назваць сацыяльнага паразіта аўтар ня ў стане. – Рэд.], якія проста не даюць ім эфіру. У рэдкіх выпадках такому кандыдату дазваляецца паўдзельнічаць у дэбатах, але яму не даюць гаварыць, зводзячы яго да ўзроўню пасіўнага партнёра ў тэледэбатах, як у выпадку з Дэнісам Кусінічам і Ронам Полам (Dennis Kucinich & Ron Paul). Любімая тактыка карпаратыўных СМІ – гэта ачарненьне кандыдатаў, чые ідэі, як лічыцца, нясуць пагрозу, адрасуючы ім такія тэрміны, як «экстрэмісцкі» або «неістотны».

Мы зьяўляемся сьведкамі скону Канстытуцыі. У нас цяпер прэзідэнт, які можа абвясьціць вайну любой краіне без аб’яўленьня вайны Кангрэсам, як гэта прадугледжана ў Канстытуцыі, які захапіў права забіваць амерыканскіх грамадзян без суду, доказаў, відавочнасьці або ўсяго іншага, што гарантуецца 5-й папраўкай. Прэзідэнт у аднабаковым парадку вырашае, хто павінен памерці — аддае загад і справа зроблена. Медыі, якія калісьці называлі 5-й апорай, нічога ня кажуць пра тое, чаму большасьць амерыканцаў нават ня ведаюць, што прэзідэнт выкарыстоўвае гэтыя правы.

На гэтым тыдні Сенат ЗША прыняў рашэньне, якое дазваляе вайскоўцам захапіць любога грамадзяніна ЗША, уключаючы Вас, аб’явіць «тэрарыстам» і кінуць у Гуантанама без суду і сьледства, абвінаваўчага заключэньня, доступу да юрыдычнай дапамогі, і падвергнуць бог ведае чаму. Карпаратыўныя СМІ надалі мала ўвагі ўсяму гэтаму, іх аглушальнае маўчаньне працягнецца і ў бліжэйшыя тыдні.

Медыям атрымалася пераканаць грамадскасьць, што сапраўднымі ворагамі зьяўляюцца прагныя настаўнікі, муніцыпальныя і дзяржаўныя працаўнікі. У той жа час яны адмаўляюцца глядзець у іншы бок — засяродзіцца на надзвычай непрыстойных бонусах і заробках, выдаткаваных на карпаратыўных лідараў і банкаўскія ўстановы з грошай падаткаплатнікаў. Мы факусуемся на бедных імігрантах, як на адных з асноўных вінаватых, таму што нам сказалі, што яны могуць скрасьці некалькі пені зь сістэмы. І ў той жа час мы ня бачым нічога дрэннага ў незаконным узяцьці трыльёнаў зь кішэняў падаткаплатнікаў, а таксама ў перадачы багацьця банкаўскім установам. Мы жывем у дзіўным сьвеце, на чале зь дзіўнымі карпаратыўнымі СМІ і насельніцтвам, якое даказала, што здольна паводзіць сябе, як авечкі.

У нас больш няма Першай папраўкі, 5-й папраўкі, 14-ай папраўкі. І прэзідэнт мае права загадваць забіваць грамадзянаў ЗША, або адпраўляць іх у Гуантанама навечна, як «тэрарыстаў». Мы знаходзімся на мяжы пачатку іншай зусім непатрэбнай вайны, на гэты раз з Іранам, і маем лютых ворагаў у Пакістане і Расеі. У нас адбываецца самае вялікае пераразьмеркаваньне багацьця ў гісторыі чалавецтва ад падаткаплатнікаў да “фінансавых інтарэсантаў” [зноў эўфемізм. – Рэд.]. У нас беспрацоўныя ў стане дэпрэсіі. У нас 50 мільёнаў чалавек без медыцынскай страхоўкі. Мы маем іпатэку, якая адмаўляецца ўлічваць узровень дэпрэсіі. У нас бяздомныя ветэраны сьпяць на ходніках. Але нас прымусілі паверыць, што ворагамі й вінаватымі зьяўляюцца школьныя настаўнікі, дзяржаўныя і муніцыпальныя служачыя, рух “Акупуй”, Гарбатная партыя і бедныя імігранты.

На шчасьце, у нас ёсьць тэлевізійныя рэаліты-шоў, здольныя адцягнуць увагу амерыканскай грамадскасьці ад сапраўдных праблем сёньняшняга дня.

Карпаратыўныя медыі могуць стала і лёгка пераўтвараць у дурняў большасьць людзей«.

(канец артыкула)

-

Ад рэдакцыі.

У пададзеным вышэй матэрыяле, на наш погляд, варта адзначыць некалькі істотных момантаў.

Па-першае, немагчыма не зьвярнуць увагу, што ўвесь аўтарскі тэкст літаральна нашпігованы эўфемізмамі. У прыватнасьці, тое, што ў нас на сайце прынята называць канкрэтна і ясна — глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратычным ядром, аўтар называе як заўгодна, але толькі інакш. Набліжана да сутнасьці данага аб’екта, як гэта робім мы, ён сказаць ня можа. Паглядзіце, якія ў выніку туманныя выразы ў яго атрымліваюцца: тут і “фінансавыя інтарэсы”, і “магутныя асаблівыя інтарэсы”, і “матэрыяльныя інтарэсы нацыі”, і “карпаратыўныя лідары ў банкаўскіх установах”,  і проста “банкаўскія ўстановы” – усё нейкія мёртвыя будынкі й абстрактныя зьявы, але толькі не канкрэтная група людзей з соцыяпаразітнымі мэтамі…

Асноўная прычына такіх слоўных выкрутасаў, як правіла, заключаецца ў тым, што чалавек банальна баіцца. Гэта істотны сімптом і таго стану, у якім знаходзіцца аўтар, і стану таго грамадства, у якім ён жыве…

Другое – гэта адзін з галоўных кантэкстаў артыкула, зь якога літаральна наўпрост вынікае, што амерыканцы ў сваёй масе ані трохі ня меншыя “саўкі”, чым любыя іншыя “постсавецкія” народы сьвету (і гэта нягледзячы на тое, што ў іх не было 200 гадоў польскага імперыялізму, 130 гадоў расейскага імперыялізму з мураўёвымі-вешальнікамі ды Сібір’ю, і нават 70 гадоў “будаваньня камунізму” з дапамогай НКВД, Курапатаў і ГУЛАГА…). Нагадаем, што нядаўна гэтай ключавой зьяве, пра якую ўвесь час кажам мы (што беларусы-літвіны па сваіх генетычных уласьцівасьцях ані трохі ня горшыя за іншыя народы сьвету) і якую ў Беларусі па вядомых прычынах рэгулярна імкнуцца аспрэчыць усходнія імперасты, заходнія ліберасты й іхныя агенты (маўляў, беларусы – выключна слабы, бязвольны, ні на што ня годны народ; дый увогуле не народ…), мы прысьвяцілі асобны матэрыял, заснаваны на сучасных рэаліях Украіны, Летувы, Польшчы, Расеі (гл. http://nashaziamlia.org/2011/11/24/4486/).

Трэцяе. Аўтар, нібы добры настаўнік (відаць, праступае прафесійная жылка), у розных камбінацыях паўтарае адну і тую ж думку:  “у людскай масы ёсьць заўсёдная сьляпая гатоўнасьць быць вядомымі СМІ”, “маса ня здольна нічаму навучацца”, “маса ня здольна аспрэчваць любыя сцьвярджэньні, якія ёй накідаюць СМІ”, “маса здольна толькі паўтараць гісторыю”, “медыі могуць настроіць масу нават супраць тых, хто гаворыць тое ж, што маса кажа сама сабе і шмат гадоў”.  Бачна, што чалавек кажа ўсё гэта з жалем і болем, не закранаючы, а, можа, і ня ведаючы прычыны гэтага.

Апошнія два выдзеленыя моманты, узятыя разам, сьведчаць, што, па вялікім рахунку, амерыканскай нацыі ўжо не існуе (як, дарэчы, і сапраўднай амерыканскай дэмакратыі). Ёсьць людская маса, якая жыве ў ЗША пад кіраўніцтвам «фінансавых інтарэсаў» і купленых імі СМІ. Вось ён – далёка прасунуты вынік “лібералізацыі” амерыканскага грамадства.

І так будзе зь любой нацыяй і дэмакратыяй, калі ёю будзе кіраваць не сапраўдная нацыянальная эліта, а “фінансавыя інстытуты”…

Чацьвёртае. Аўтар – паважаны, шчыры чалавек, які выклікае давер (а не мы – “экстрэмісты, нацыяналісты, радыкалы”; для тых, хто ня мае пачуцьця гумару адзначым: гэта была іронія), які ўсё жыцьцё пражыў у ЗША і дасканала ведае сітуацыю знутры, апавядае нам, як “фінансавыя інтарэсы й інстытуты” кантралююць (а г.зн. кіруюць) у ЗША ўсе палітычныя інстытуты й усе вядучыя СМІ.

Гэта ён – Джо Кліфард, а ня мы – гаворыць нам, што ў ЗША ўсе названыя тры кампаненты – “фінансавыя інстытуты”, палітычныя структуры, нацыянальныя медыі – зьяўляюцца аб’яднанымі праз адпаведныя сувязі (у тэксьце заявы пра такую залежнасьць-зьвязанасьць выдзелены падкрэсьліваньнем), з-за чаго ўтвараюць адзіную сістэму, дзе кіруючым кампанентам зьяўляюцца “фінансавыя інтарэсы”… Больш за тое – сьцьвярджае ўсё той жа спадар Кліфард – уся вонкавая палітыка ЗША  праводзіцца ў інтарэсах гэтай сістэмы (у тым ліку войны апошняга 10-годдзя ў самых розных краінах сьвету, якія суправаджаюцца мільённымі ахвярамі), а дакладней у інтарэсах усё тых жа “фінансавых інтарэсаў”, а ніяк не ў інтарэсах амерыканскага грамадства…

Мы склалі адзначаныя меркаваньні аўтара ў адзіную сістэму, якую вы бачыце зьлева. І ў нас атрымалася поўнае супадзеньне з тым, пра што незалежна ад спадара Кліфарда пішуць шматлікія іншыя аўтары (і на што рэгулярна ў апошнія гады зьвяртаем увагу і мы – гл. разьдзелы “Cусьветная закуліса», “Міжнародная фінансавая алігархія”, “Сіянізм і антысіянізм”).  Відаць, некалі прыйдзецца аналізам гэтай пірамідальнай сістэмы заняцца яшчэ шчыльней…

І апошняе. З пачатку 1990-х і дасёньня шматлікія лідары афіцыйнай апазіцыі (быў час, калі гэтым грашыў нават Пазьняк) настройваюць нас, што “Захад нам дапаможа ва ўсталяваньні дэмакратыі ў Беларусі”.

Па меры таго, як мы ў рэдакцыі ўсё больш і больш высьвятлялі, што да такога добразычлівага “Захаду” не належыць ні цяперашняя Польшча, зь яе нэаімперскай палітыкай у дачыненьні да Беларусі, ні ў шчэнт здэградаваны Еўразьвяз (гл. нядаўнія артыкулы на сайце на гэтую тэму), спадзяваньні многіх працягвалі чапляцца за ЗША (што зробіш, ёсьць такая рыса ў псіхіцы большасьці дарослых людзей: хочацца спадзявацца на Некага Добрага, хто прыйдзе і проста так, ні за што зробіць табе добра…; дзіцячая наіўнасьць, вядома). Цяпер для гэтых многіх усё больш і больш пачынае станавіцца відавочным (для нас гэта відавочна даўно), што і на Амерыку, як на нашу добрую саюзьніцу ў змаганьні з этнацыднай беларусафобскай дыктатурай, у яе цяперашнім ліберастызаваным выглядзе разьлічваць, ну, ніяк не выпадае. Сабе даражэй будзе…

Гэта азначае, што па меры магчымасьці мы ў рэдакцыі будзем больш прыглядацца і да сучасных ЗША. Што зробіш…

Дзе ў такой сітуацыі выйсьце. А выйсьце ў тым, пра што мы кажам і да чаго заклікаем ужо не адзін год:

у змаганьні за інтарэсы беларускага народу на яго ўласнай зямлі нельга разьлічваць ні на якія дзяржавы. Толькі аб’яднаньне і самарганізацыя беларусаў! Толькі інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва такіх жа нацый, як наша (й іх нацыянальных эліт) – усіх тых, хто пакутуе і ня можа разьвівацца пад прыгнётам сістэмы розных тэрытарыяльных імперастаў і фінансавых глабальных ліберастаў!

-

Усяго лепшага сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Зь сярэдзіны верасьня г.г. (а дакладней, зь 17-га чысла) з ЗША сталі паступаць вельмі цікавыя паведамленьні (дарэчы, іх з-за важнасьці вымушаны былі падаваць нават ліберальныя СМІ – такія, напрыклад, як радыё “Свабода”; і гэта нягледзячы на выразны анты-ліберастычны зьмест гэтых паведамленьняў, які, зразумела, хаваўся). Маўляў, у Ню-Ёрку зьявілася група энтузіястаў-дзівакоў (спачатку некалькі дзесяткаў), якія ўсталявалі намёты ў фінансавым цэнтры Ню-Ёрка – паблізу ад Ўол-Стрыт, на плошчы “Дзукоці-парк” на Манхэтэне, і аб’явілі сябе ініцыятарамі стварэньня руху “Захапі (займі, акупуй) Ўол-Стрыт” (Occupy Wall Street). Гэта былі пераважна маладыя людзі, якія прапанавалі арганізавана пратэставаць супраць палітыкі ўладаў, якая праводзіцца ў інтарэсах буйных “міжнародных”, у т.л. фінансавых карпарацый, а не звычайных грамадзян.

1.

Нечакана для многіх гэтая ініцыятыва стала хутка разьвівацца, а паведамленьні сталі яшчэ больш цікавымі.

(Для гістарычнай справядлівасьці трэба ўдакладніць, што ўсё ж першым народам, які ў апошні час пачаў супраціўляцца прымусу плаціць за чужыя даўгі, былі грэкі; там і сёньня людзі змагаюцца за сацыяльную справядлівасьць, патрабуючы спагнаць даўгі зь вінаватых злачынцаў — прыўладных карупцыянераў, а не зь невіноўнага грэцкага народа!).

Так, 1 кастрычніка, калі прайшло толькі два тыдні ад пачатку пратэстаў на Манхэтэне, прыкладна 1000 маніфэстантаў – прадстаўнікоў руху “Захапі Ўол-Стрыт” – заблакавалі Бруклінскі мост. Тады паліцыя затрымала каля 700 чалавек (!), якім прад’явіла абвінавачваньні ў хуліганстве і перашкодах руху транспарту.

Аднак, пасьля гэтага выпадку разьвіцьцё руху не спынілася. Наадварот, ён толькі ўзмацніўся, як, дарэчы, і рэпрэсіўны супраціў яму з боку паліцыі. Пратэсты сталі амаль штодзённымі. У адказ паліцыя пачала выкарыстоўваць сьлезацечны газ, дубінкі, пластыкавыя кайданкі… (Сітуацыя добра знаёмая па “дыктатарскай Беларусі” і рэпрэсіях нацыянальных дэмакратаў у Польшчы).

Праз чарговыя пару тыдняў ініцыятыва нюёркцаў набыла яшчэ большую падтрымку масаў, прычым (і гэта таксама вельмі важна) ня толькі ў ЗША, а і ў шматлікіх краінах сьвету (асабліва “ліберальна-дэмакратычных”). Рух “Захапі Ўол-Стрыт” ініцыяваў правядзеньне 15 кастрычніка сотняў маніфестацый у 82 краінах сьвету (ад Новай Зеландыі да Канады), зь якіх самай масавай была дэманстрацыя ў Рыме (у апошняй прыняла ўдзел да 200.000 чалавек).

Ва ўсіх выпадках асноўнымі ўдзельнікамі маніфестацый, мітынгаў, пікетаў былі студэнты, беспрацоўныя, персіянеры. Да іх далучаліся актывісты розных грамадскіх арганізацый, прыезжыя, турысты, а пазьней і… прафсаюзы. Усе яны выступалі супраць фінансавых карпарацый (буйнейшых банкаў), несправядлівасьці сусьветнай эканомікі, скарачэньняў бюджэтных расходаў на сацыяльныя патрэбы, заклікалі ў час крызісу “ратаваць людзей, а ня банкі”…

Адна з удзельніцаў рымскай дэманстрацыі казала так:  «Мы больш ня можам выносіць даўгоў, якія стварылі ня мы, а карумпаваныя ўрады, банкі ды сьпекулянты, якім да нас няма ніякай справы. Яны — прычына гэтага міжнароднага крызісу, і ўсё яшчэ зарабляюць на ім. Яны павінны заплаціць за гэта».

У Ню-Ёрку найбольш папулярнымі лозунгамі сталі: “Людзі, а не прыбытак” і “Мы – 99%” (гл. фота). Апошні слоган адлюстроўвае меркаваньне дэманстрантаў, што яны адстойваюць інтарэсы абсалютнай большасьці грамадзян, а не багацяў, якія складаюць 1% насельніцтва ЗША (вось бы яшчэ здабыць дакладныя зьвесткі аб этнічнай прыналежнасьці гэтага 1%!). Пратэстоўцы таксама часта выкарыстоўвалі паняцьце “фінансавы тэрарызм уладаў” супраць сваіх грамадзян.

Улады “ліберальных дэмакратый” ва ўмовах нарастаньня пратэстаў хуценька паскідалі ліберальныя маскі й паказалі сваю сапраўдную нялюдска-таталітарную сутнасьць. Яны пачалі нацкоўваць на людзей паліцыю, што выклікала далейшую эскалацыю напружанага супрацьстаяньня. Цяпер ужо дэманстранты ня толькі ЗША, а і ў Брытаніі, Італіі сутыкнуліся з жорсткай паліцэйшчынай. Паліцыя ўжывала супраць мірных маніфестантаў, якія блакавалі дарогі ды масты і адмаўляліся пакідаць свае намётавыя мястэчкі (але пры гэтым не рабілі нічога супрацьпраўнага), дубінкі, сьлезацечны газ, пластыкавыя кайданкі.

Папулярны вядучы ​тэлеканала MSNBC Лоўрэнс О’Донэл (ЗША) у сваёй перадачы прадэманстраваў відэа пра затрыманьні маніфестантаў і пракаментаваў яго: «Мы разьмесьцім усе відэа, якія ў нас ёсьць, на нашым блогу, і вы ня знойдзеце нікога, хто зрабіў бы хоць нешта, што дае праўныя падставы для арышту людзей».

Трэба прызнаць, што ад пачатку ўлады рабілі стаўку ня толькі на жорсткасьць, а і на палітычнае лавіраваньне, прапаганду. Так, мэр Бостана Тамас Мэніна заявіў, што падзяляе пачуцьці і думкі пратэстоўцаў, але ён, маўляў, ня мог дазволіць ім паралізаваць горад. «Я разумею, што ў іх ёсьць свабода слова і выказваньняў, але не магу дапусьціць грамадзянскага непадпарадкаваньня». Мэр Нью-Ёрка Майкл Блумберг сказаў прыкладна тое самае, што ён падтрымлівае права дэманстрантаў на свабоду слова, пакуль яны не парушаюць закон. «Канстытуцыя не абараняе намёты, Яна абараняе свабоду слова і сходаў» – падкрэсьліў ён (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24363508.html). Яўна абодва мэры атрымалі кансультацыі з аднаго ідэалагічнага цэнтру.

Барак Абама таксама вырашыў пакуль адназначна не вызначацца са сваім стаўленьнем да руху “захопнікаў” і заігрывае зь ім. Нядаўна ён сказаў у інтэрвю тэлеканалу ABC: «Самае важнае, што тыя з нас, хто займае кіруючыя пасады, могуць зрабіць сёньня — гэта даць гэтым людзям адчуць, што мы разумеем іх барацьбу і знаходзімся на іх баку. І што мы хочам стварыць сістэму, у якой ўпартая праца, адказнасьць і выкананьне сваіх абавязкаў будуць узнагароджаныя» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

Нягледзячы на гібрыд жорсткасьці й выкрутасаў “ліберальных” уладаў, хваля прэтэстаў усё роўна працягвала нарастаць, пакуль не перайшла ў новую якасьць – удзельнікі руху “Захапі Ўол-Стрыт” як у ЗША, так і іншых краінах пачалі актыўна ладзіць стацыянарныя намётавыя лагеры ў пэўных знакавых месцах. Так, у многіх гарадах ЗША намёты, пікеры зьявіліся перад філіямі банкаў, якія належаць да г.зв. “Федэральнай рэзервовай сістэмы” ЗША (чарговае істотнае знакавае пасланьне пратэстоўцаў!). У цэлым намётавыя мястэчкі пратэсту зьявіліся яшчэ ў больш чым 20 гарадах (ад Малайзіі да Гішпаніі). Гэта ўжо нагадвала пачатак Памаранчавай рэвалюцыі, толькі што не ў адной дыктатарскай краіне, а ў аплотах “ліберальнай дэмакратыі” дый у глабальным маштабе…

Такога ліберасты вытрымаць не маглі. Нервы іх канчаткова здалі, і ў ноч з 14 на 15 лістапада ў Амерыцы была выкарыстана жорсткая паліцэйская сіла для ліквідацыі намётавых мястэчак. Апошнія былі зьнішчаны ў Лос-Анжэлесе, Чыкага, Вашынгтоне, Бостане, іншых гарадах ЗША, сярод іх і галоўны — намётавы лагер у нюёркскім Зукоці-парку (http://www.svaboda.org/content/article/24393135.html). Пры гэтым ліберасты прыкрыліся рашэньнем суддзі Вярхоўнага суду ЗША, які заявіў, што “канстытуцыйнае права на свабоду слова не азначае дазвол пратэстоўцам начаваць пад адкрытым небам на плошчы нявызначаны тэрмін” (знаёмае нам у Беларусі езуіцтва).

Аналагічныя пагромныя падзеі мелі месца ў Лондане і Парыжы.

У “ліберальных” краінах, асабліва ў ЗША, ад паліцыі дасталося ня толькі маніфестантам, а і журналістам (зноў знаёмая нам у Беларусі сітуацыя). Дый так моцна, што нават прадстаўніца АБСЕ ў пытаньнях свабоды СМІ  Дуня Міятавіч “выказала занепакоенасьць” з нагоды колькасьці журналістаў, якія зазналі перасьлед з боку паліцыі падчас асьвятленьня пратэстаў пад лозунгам «Захапі Ўол-стрыт» на тэрыторыі Злучаных Штатаў. Сярод іншага Міятавіч заявіла: «Няма ніякіх сумневаў, што рэпарцёры і фатографы маюць права назіраць, здымаць, запісваць і паведамляць пра падзеі, якія навідавоку. Асьвятленьне ў СМІ публічных мерапрыемстваў зьяўляецца асновай грамадзянскага кантролю за дзейнасьцю ўраду. І затрымліваць рэпарцёраў, якія асьвятляюць гэтыя падзеі – г. зн. ставіць пад пагрозу свабоду сродкаў масавай інфармацыі» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24391529.html).

Як бачым, амерыканскім уладам і тым цьмяным сілам, якія за імі хаваюцца, стала ўжо не да іміджу “самай свабоднай краіны з самымі свабоднымі СМІ ў сьвеце”.

(Даведка: Першая папраўка да Канстытуцыі ЗША абвяшчае: «Кангрэс не павінен выдаваць ні аднаго закона, які адносіцца да ўсталяваньня рэлігіі альбо забараняе свабоднае яе вызнаньне, альбо абмяжоўвае свабоду слова ці друку, або права народа мірна збірацца і звяртацца да ўрада з петыцыямі аб задавальненьні скаргаў». Значэньне Першай папраўкі да сёньня было настолькі вялікім, што на яе аснове амерыканскія суды прызнаюць дапушчальнымі нават чалавеканенавісьніцкія або блюзьнерскія выказваньні (http://www.voanews.com/russian/news/Occupy-Wall-Street-2011-11-18-134111303.html). Цяпер, як бачым, нягледзячы на ні якія папраўкі да Канстытуцыі, паліцэйскія ЗША разганяюць і арыштоўваюць ня толькі ўдзельнікаў намётавых мястэчак, а і ўдзельнікаў цалкам мірных шэсьцяў… (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html) І гэта пра многае кажа…).

2.

Падзеі, пра якія ідзе гаворка, ня проста глабальныя, а і, не пабаімся заявіць — гістарычныя. У сувязі з гэтым мы імкнуліся знайсьці ня проста факталагічны матэрыял аб падзеях, а і матэрыял, які б раскрываў іх ідэалагічны зьмест (як вядома нашым чытачам, рэдакцыя “Нашайзямлі” менавіта на гэта нацэлена).

Вось што дадатковае нам атрымалася знайсьці:

- Словы аднаго ўдзельніка акцыі «Захоп Уол-стрыт» у Дэнверы: «Узяць бы 13 сямействаў, што разам валодаюць сьветам, уключыўшы туды Джорджа Буша і яго адміністрацыю, і ўзьдзёрнуць або расстраляць іх перад Белым домам, таму што яны таго заслугоўваюць» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

- Адзін з удзельнікаў маніфестацыі ў Ню-Ёрку 6 лістапада заявіў: «Гэта дэманстрацыя пратэсту супраць банкаў і той шкоды, якую яны нанесьлі амерыканскай эканоміцы. Мы хочам, каб яны адказалі за свае дзеяньні. Ашуканцам месца ў турме» (http://ru.euronews.net/2011/11/06/arrests-at-new-occupy-wall-street-protest/).

- Былы масквіч Канстанцін (Кіт) Гесэн разам з двума дзясяткамі іншых дэманстрантаў сеў на адным з перакрыжаваньняў блізу біржы. «Наша палітычная сістэма не працуе, — патлумачыў ён журналістам свой ​​удзел у акцыі грамадзянскага непадпарадкаваньня. — Палітыкі, якія намі абіраюцца, калі яны трапляюць у Вашынгтон, ня робяць тое, аб чым мы іх прасілі. Калі яны да нас не прыслухоўваюцца, у нас няма іншага выбару, акрамя як выйсьці на вуліцы» (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html).

- Каля месяца таму ўдзельнікі акцыі пратэсту ў Лондане, якая праходзіць пад лозунгам «Захапі Лондан», разьбілі намётавы лагер ля Сабора сьвятога Паўла. Дэманстранты выказваюць незадаволенасьць дзеяньнямі банкіраў, якія, на іх думку, нясуць адказнасьць за сусьветны фінансавы крызіс. Перад саборам стаіць каля 200 палатак. (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633820&tid=93894)

- Амерыканскія ветэраны праявілі салідарнасць з удзельнікамі руху «Захапі Уол-стрыт», якія другі месяц выказваюць незадаволенасьць фінансавай сістэмай ЗША. У сераду больш за сотню ўдзельнікаў войнаў у Іраку, Афганістане, У’етнаме і нават Другой сусьветнай прайшлі маршам па Нью-Ёрку, пратэстуючы супраць сацыяльнай няроўнасьці, беспрацоўя і сквапнасьці карпарацый (http://www.vesti.ru/doc.html?id=619411&tid=93894).

- 17 лістапада споўнілася роўна два месяцы з пачатку пратэстаў. У гэты дзень актывісты імкнуліся прарвацца да Нюёркскай біржы. «Мы хочам паралізаваць працу біржы і перашкодзіць фінансістам трапіць у будынак», — патлумаў адзін з пратэстоўцаў (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633558&tid=93894).

- У Лондане актывісты руху «Акупуй» у процівагу фінансавым варацілам стварылі свой банк. Але ў яго абароце ня грошы, а ідэі (http://www.vesti.ru/doc.html?id=636296&tid=93894).

- За мінулыя 10 гадоў колькасьць бедных амерыканцаў дасягнула максімуму. Яна вырасла на 12,3 мільёны чалавек і складае цяпер рэкордныя 46,2 мільёны. Па класіфікацыі Бюро перапісу насельніцтва ЗША, арыентыровачны даход, які дазваляе не апусціцца да галечы, знаходзіцца на ўзроўні ў 22.300 даляраў у год на сям’ю з чатырох чалавек (http://www.vesti.ru/doc.html?id=620743&tid=93894).

- У Кангрэсе ЗША налічылі 250 мільянераў. І гэта без уліку кошту іх нерухомасьці. На справе матэрыяльны стан членаў Палаты прадстаўнікоў і Сенату значна перавышае гэтыя ацэнкі (http://www.voanews.com/russian/news/Congress-Wealth-2011-11-16-133958393.html).

Некаторыя сеціўныя каментатары пакінулі што да апісваемых падзей наступныя выказваньні:

- Мікола Цімашэнка зь Ню-Ёрку: “Намётавы лагер зьнішчылі даволі брутальна. Абсалютна ў духу вашынгтонскага абкаму “сусьветнай дэмакратыі”. Беларускі намёт [! – Рэд.] зь беларускім сьцягам [! – Рэд.] таксама быў растаптаны амерыканскай паліцыяй”.

- “1”: “Усе крызісы штучна робяцца і кантралююцца Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША, якая ёсьць — прыватная кампанія, якая па сваім жаданьні друкуе грошы з паветра. Дзяцінства ёсьць гэтага не разумець. Вось вам і амерыканская дэмакратыя ў дзеяньні”.

- “Шляхта ВКЛ”: “Гэтыя пратэсты ёсьць барацьба з мафіяй сусьветнага ўзроўню”.

3.

Нашыя заўвагі:

3.1.

Усё, што зьвязана з рухам “Захапі Ўол-Стрыт”, успрымаецца намі нібы маштабны, але даўно чаканы сон. Можа, і не такі ясны ды радасны, але, тым ня менш, у цэлым пазітыўны.

Нам, вядома, недаступная якасная ідэалагічная інфармацыя, датычная аналізуемых падзей. Ліберастычныя СМІ, якія захапілі амаль усю інфармацыйную прастору, цэдзяць зьвесткі праз зубы (што зразумела). І ўсё ж паміж гэтымі зубамі нешта прасьлізваецца. Натуральна, ня ўсё, нават ня ўсё істотнае…

(Таму заклікаем чытачоў сайта: калы вы вывудзіце аднекуль інфу, якая больш выразна, чым тая, якая пададзена вышэй, раскрывае ідэалагічны зьмест падзей, пранфармуйце і нас, і нашых чытачоў пра яе!)

Тым ня менш, пэўныя высновы і прагнозы на грунце атрыманых і пададзеных вышэй зьвестак ўжо можна зрабіць.

Стратэгічных высноваў атрымліваецца дзьве:

1) у Злучаных Штатах Амерыкі пачалася (а затым ахапіла практычна ўвесь сьвет) хваля пратэстаў супраць эканамічнага і палітычнага паўнаўладдзя “глабальных фінанасавых карпарацый, найбуйных банкаў”;

2) гэтую хвалю пратэстаў справакаваў глабальны фінансавы крызіс, віну за які пратэстоўцы ўскладаюць усё на тыя ж “глабальныя фінансавыя карпарацыі, найбуйныя банкі”.

Пра тое, што пратэстоўцы зьвязваюць пагаршэньне свайго эканамічнага становішча і сацыяльных персьпектыў менавіта з названымі структурамі, сьведчаць іх выказваньні, накшталт: “узяць бы 13 сямействаў, што валодаюць сьветам, і павесіць перад Белым домам”, “мафія сусьветнага ўзроўню”, “Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША – гэта прыватная кампанія, якая друкуе грошы з паветра”, “гэта дэманстрацыя супраць банкаў, якія нанеслі шкоду амерыканскай эканоміцы”, “вашынгтонскі “абкам” сусьветнай дэмакратыі”, “фінансавы тэрарызм уладаў” і да т.п. Але яшчэ больш пра гэта сьведчаць сімвалічныя пасланьні з боку ўдзельнікаў акцыі народам сьвету ў выглядзе яе назвы — “Захапі Ўол-Стрыт” — і выглядзе месцаў разьмяшчэньня намётавых мястэчак, правядзеньня іншых акцый пратэсту. Зьвярніце ўвагу, у ЗША гэтыя пратэсты адбываліся ў розных гарадах, але пераважна перад будынкамі філіяў банкаў, якія ўваходзяць у ФРС ЗША. Гэтыя месцы, нібы стрэлкі на мапе, паказваюць на аб’ект: вось яно — тое, супраць чаго мы.

Што сказаць, амерыканцы пачатку 10-х гадоў ХХІ стагоддзя значна лепшыя PR-шчыкі, чым беларусы ў 1990-х!

Аднак ў соцыяпаразітнага монстра, якога амерыканцы завуць у т.л. “сістэмай міжнародных фінансавых карпарацый, найбуйных банкаў”, ёсьць, як вядома, маса іншых імён, выкарыстоўваемых нават у ліберальным друку. Па гэтай прычыне ён у значнай ступені ўсё яшчэ застаецца нейкім невыразным, туманным для большасьці грамадзян. І таму… не такім страшным, якім на самай справе зьяўляецца.

Між тым, некалі мы пісалі, што калі голасна і правільна назваць імя ворага – гэта значыць ужо на палову яго перамагчы. На нашым сайце гэты ж сацыяльны паразіт найчасьцей завецца “глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратычным ядром унутры” ці проста “сіянакратыяй”, а іх агенты – выканаўцы палітычнай волі сіянакратыі — найчасьцей завуцца купленымі за грошы “ліберастамі” (бо праводзяць у сьвеце палітыку дэградаванага таталітарнага лібералізму, накіраваную на дасягненьне глабалісцкіх мэт сіянакратыі; мэты вядомыя: сесьці па-над касмапалітычна хаатызаваный, дэмаралізаванай і, як вынік, здэградаванай людскай цывілізацыяй ды паразітаваць на ёй).

Параўнаньне пададзеных паняцьцяў дазваляе сьцьвярджаць, што актывісты руху “захопнікаў” пакуль яшчэ не дасьпелі да пажаданай тэрміналагічнай яснасьці ў азначэньні паразіта (гаворка пра сіянакратыю), супраць якога выступаюць, як і ў разуменьні формы і зьместу яго соцыя-паразітнай глабалісцкай палітыкі (а гэтага – сіянісцкі ліберастызм).

Але галоўнае ўсё ж у наяўнасьці: гаворка ідзе пра адно і тое ж – пра самага вялікага сацыяльнага паразіта, якога людская цывілізацыя выгадавала на сваіх грудзях. Пра глабалісцкую сіянакратыю!

3.2.

Некалькі гадоў таму мы выставілі серыю матэрыялаў, датычных агаворваемага аб’екта (гл. артыкулы “Фінансавая дыктатура антыхрыста” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/17/1079/;   “Гегемон, які завальваецца” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/19/1083/#more-1083; “Ізраільскае лобі й вонкавая палітыка ЗША (часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/11/19/1063/; http://nashaziamlia.org/2007/11/20/1064/; http://nashaziamlia.org/2007/11/22/1069/; “Еўрапейскае поле змаганьня зь сіянакратыяй (Часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; http://nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/). Тады мы і разлічваць не маглі, што зьвесткі, пададзеныя ў іх, могуць набыць дадатковае грамадскае значэньне, акрамя таго, для якога яны ўпершыню выстаўляліся на сайце (упершыню яны былі выстаўлены для таго, каб беларусы-літвіны маглі пазнаёміцца зь некаторымі вельмі важнымі фактамі, датычнымі сіянакратыі й яе ўплыву на глабальныя эканамічныя і палітычныя працэсы). Цяпер значэньне ўзгаданых матэрыялаў рэзка ўзрасло – нібы пад старай фарбай, якая аблупілася, стала бачна золата! Таму мы заклікаем нашых наведвальнікаў прачытаць пералічаныя артыкулы ці перачытаць іх (хто чытаў).

Цяпер ліберальныя СМІ сьцьвярджаюць, што персьпектыва руху “захопнікаў” залежыць ад хуткай арганізацыі яго прадстаўнікоў у палітычную партыю. Не. Персьпектыва руху найперш зьвязаная з выразнасьцю бачаньня праблемы і дакладнай азначанасьцю спосабаў яе вырашэньня.

Мы, вядома, не разьлічваем, што наша меркаваньне трапіць да ідэалагічных лідараў руху “ўолстрыт-захопнікаў”. І, тым ня менш, наша бачаньне ў гэтым пытаньні на ўсялякі выпадак вырашылі падаць (ці мала што).

Але давядзецца пачынаць здалёк.

-

Злучаныя Штаты Амерыкі стагоддзе таму былі ня надта багатай краінай. Але адбыліся дзьве Сусьветныя вайны, якія не закранулі тэрыторыю ЗША і ў якіх ЗША выступілі прадаўцом рэсурсаў ваюючым бакам. Ня будзем цяпер казаць, хто і як гэтыя канфлікты (у асноўным еўрапейскія) справакаваў. Адзначым вынік: тыя, хто ваяваў, за харчы і зброю аддавалі ўсё каштоўнае (найперш золата), не асабліва гандлюючыся. У выніку Штаты на канец 1940-х сталі самай багатай краінай сьвету. Даляр, якія выходзіў з ЗША, выштурхнуў зь міжнароднага гандлю фунт, франк, марку і стаў практычна манапольнай валютай, выкарыстоўваемай глабальна ў міжнародным гандлі. Сабекошт вырабу банкноты наміналам 100$ — каля 5 цэнтаў. У выніку пасьля адмены Ніксанам у 1971 годзе залатога забесьпячэньня даляра сітуацыя выглядае прыкладна так: Штаты ўкладаюць у выраб банкноты каля 5 цэнтаў, а наўзамен з усяго сьвету атрымліваюць каштоўнасьцяў… на 100 даляраў. Добры гешэфт, ці ня так?

Так, але толькі з аднаго боку. Зь іншага ж боку, такі спосаб стварэньня свайго ўнутрыамерыканскага дабрабыту (шляхам паразітаваньня на бедах і цяжкай працы іншых народаў) – гэта вялікае злачынства (!) супраць гуманнасьці й чалавецтва. Як за любое злачынства, за яго мусіць наступіць пакараньне. Раней ці пазьней. Але пакуль у ЗША ўсё было добра, усё было ціха. Людзі паўсюль зь лёгкасьцю прадаюць сумленьне наўзамен за дабрабыт. Універсальны закон…

Для больш дакладнага разуменьня сітуацыі трэба ўлічыць яшчэ адзін істотны нюанс. Капіталы, якія атрымліваюць ЗША ад распаўсюду ў сьвеце сваіх зялёных паперак, паступаюць не ва ўрад, а ў… г.зв. Федэральную рэзервовую сістэму (ФРС).  Апошняя яшчэ з часоў прэзідэнта Ўілсана – і ў гэта спачатку ня верыцца, бо сітуацыя цалкам пярэчыць здароваму сэнсу і ёсьць толькі ў Штатах – уяўляе сабой групу прыватных банкаў, якія знаходзяцца ва ўласнасьці некалькіх габрэйскіх сем’яў (Ротшыльды, Ракфельлеры, Морганы, Куны, іншыя). Аказваецца, толькі гэтыя людзі маюць права друкаваць даляры (гэта раз!). Затым пад працэнты яны пазычаюць (!!!) гэтыя даляры… ўраду ЗША (гэта два!). Пазыка-крэдыт афармляецца, як доўг ураду (а дакладней, народу ЗША) ротшыльдам, ракфельлерам, кунам, морганам і г.д. Гэтыя людзі й ёсьць ядро сіянакратыі. Апошняя рабуе ўвесь сьвет, хаваючыся за сьпіной народу ЗША (людзі ж спачатку думаюць, што гэта ЗША — паразіт), адначасна трымаючы апошні ў даўгавой кабале… Суму грошай, якія такім злачынным чынам нарабавала ў сваю “ўласнасьць” сіянакратыя, большасьць людзей яшчэ не прывыкла нават вымаўляць. Гэта – ТРЫЛЬЁНЫ даляраў!!! Дарэчы, у такіх жа адзінках вымяраецца і доўг ураду ЗША перад сіянакратыяй!

Але і гэта яшчэ ня ўсё. Пры такім фінансава-эканамічным раскладзе сіянакратыя мае магчымасьць поўнасьцю кантраляваць унутраную палітыку ЗША, а празь яе і вонкувую палітыку гэтай дзяржавы. Першая праяўляе сябе ў тым, што ўся палітычная сістэма, уся адукацыя, культура, эканоміка ўнутры ЗША асабліва апошнія дзесяцігоддзі выбудоўваюцца пад інтарэсы сіянакратычнага монстра – выяўляе сябе ў выглядзе г.зв. разбэшчвальна-хаатызуюча-дэгенератыўнага ліберастызму. Сіянакратычны ўплыў на вонкавую палітыку праяўляе сябе ў тым жа ліберастызьме, які распаўсюджваецца глабальна. Але ў дадатак да яго дадаюцца падтрымка імперастаў ды дыктатараў у самых розных краінах (!) і бясконцыя войны(!), якія праводзяць ЗША выключна ў інтарэсах сіянакратыі (“змаганьне за дэмакратыю ў сьвеце”, пра што рэгулярна талдычаць афіцыйныя прадстаўнікі ЗША на міжнароднай арэне – ня больш, чым аперацыя слоўна-прапагандысцкага прыкрыцьця сапраўднай сіяніцка-ліберастычнай злачыннай палітыкі ў сьвеце).

Гэта азначае, што простыя амерыкаскія хлопцы (у асноўным англа-саксы і афра-амерыканцы) масава гінуць на розных шматлікіх войнах (Вьетнам, Аўганістан, Ірак) у імя інтарэсаў сіянакратыі, ды яшчэ набіраючы на сябе і свае народы надзвычай цяжкія грахі…

Той, хто жадае ведаць прыклады, як сіяністы падтрымліваюць дыктатараў ды імперыялістаў, можа нагадаць сабе, як нядаўна Ўкраіне сіянакратыя перапыніла шлях у Еўропу, кінуўшы яе ў лапы расейскай імперыякратыі (гл. артыкул “ЗША за “адзіную, моцную Расею”? ці Хто выступае супраць свабоды народаў” (частка 1, 2, 3) — http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/; http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/). Калі хто хоча пераканацца, што гэтай палітычнай лініі шмат гадоў, можа пачатаць (ці перачытаць) хаця б артыкул “Каго ўзвышае цяперская ўлада. Частка 8: Падвядзеньне вынікаў” (http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/).

У цэлым, куды ня глянь, атрымліваецца, што народ ЗША знаходзіцца на ўслужэньні сіянісцкай мафіі. Такую ж ролю выконваюць многія “дэмакратычна абраныя” ўрады ў т.л. еўрапейскіх краін. Міжнародная карупцыя, однако! Хаця ўсё доўга прыкрывалася прапагандай добрых намераў, наступствы злачыннага ўплыву сіянакратыі ўсё ясьней становяцца бачнымі й у “аб’яднанай Еўропе”. Большасьць людзей у Еўразьвязе сталі жыць ня лепш, як абяцалася, а горш — Еўропа гарыць, у Еўропе крызіс, Еўропа бунтуе і пратэстуе. Еўрапейскія нацыі разбураюцца на вачах – дэмаралізуюцца, дэградуюць, выміраюць і замяшчаюцца ксенаэтнасамі. Такога і блізка не было яшчэ 10 гадоў таму. Хто ж выйграў ад “аб’яднаньне народаў Еўропы ў Еўразьвяз”. Адказ знайсьці ня проста, а… вельмі проста. Трэба паглядзець на банкаўскія рахункі. У каго яны вырасьлі? Хто ўзбагаціўся на разбурэньні еўрапейскіх нацый? Аказваецца, зноў усё тая ж сіянакратыя. Толькі што еўрапейская яе галіна!

Усё, што мы тут сьхематычна апісваем — гэта яўна несправядлівая, соцыяпаразітная, злачынная дзейнасьць. Дарэчы, бачная ўсім! Аднак практычную задачу спыніць яе, маючы пэўныя магчымасьці, ставіў перад сабой пакуль толькі адзін чалавек – Джон Фіджэральд Кенэдзі. Чым закончылася яго спроба, вядома ўсім. Аднак прычына забойства прэзідэнта ЗША, будучы відавочнай, дасёньня старанна замоўчваецца ўсімі ліберастычнымі СМІ – прапагандысцкімі рупарамі сіянакратыі. Таму, у адрозьненьне ад самаго факта забойства (форма), яго прычына (зьмест) застаецца для большасьці невядомай…

Так бы многія і жылі ў тумане прапагандысцкага міфа аб “самай лепшай (ліберальнай!) форме дэмакратыі, зрэалізаванай у ЗША”, якая ўжо нават каля 10-15 гадоў таму была аб’яўлена “канцом гісторыі” (Фукуяма), калі б ня здарыўся глабальны фінансава-эканамічны крызіс.

Прычына глабальнага фінансава-эканамічнага крызісу названая вышэй. Гэта абуральная несправядлівасьць існуючай яшчэ сёньня сусьветнай эканамічнай мадэлі (калі нейкія людзі на кожны ўкладзены цэнт затрат атрымліваюць даходы, вымяраемыя далярамі). Механізмы ж крызісу зьвязаны з неэканомным стылем жыцьця многіх амерыканцаў і рэзкім звужэньнем сьферы прымяненьня даляра ў глабальнай эканоміцы з-за пашырэньня распаўсюду еўра і юаня.

І вось мы бачым, як у выніку раптам усё глыбока схаванае “за сям’ю пячаткамі” палезла наверх — як кажуць, “кішкамі навонкі”. Тое, пра што казалі нямногія (у Беларусі практычна мы адны), цяпер стала відавочным і зразумелым вялікім людскім масам.

А гэта значыць, што цяпер мы жывем у новым гістарычным часе!

3.3.

Улічваючы ўсё адзначанае, пункты нашых рэкамендацыяў для праграмы “антыўолстрытаўцаў” (калі высьветліцца, што яны ўсур’ёз нацэлены на гуманістычны прагрэс) на першы час маглі б выглядаць так:

- ніякага “павешаньня 13 сямействаў перад Белым домам”. Мы – гуманісты, таму наша сацыяльна-эканамічная аздараўляльная палітыка павінна быць максімальна гуманнай. Іншая справа, калі сіянакратыя і яе агентура пачне вайну супраць Гуманнасьці й Справядлівасьці. Тады гэты (1-ы) пункт можна будзе перагледзець…

- нацыяналізацыя Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША. Пункт уключае тры падпункты: тэрміновая перадача права друкаваць даляры амерыканскаму ўраду (1-ы); экспрапрыяцыя капіталаў, назапашаных банкамі ФРС, і перадача іх ураду ЗША (2-і); поўная адмена доўгу ўраду ЗША перад банкамі ФРС (3-і).

- справядлівы суд над стваральнікамі й абаронцамі ФРС, а найперш над атрымальнікамі звышдаходаў, утвараемых за кошт ФРС ЗША;

- накладаньне справядлівай кантрыбуцыі, якая мусіць выплачвацца ўраду ЗША, на ўсіх тых асоб, якія вось ужо амаль 100 гадоў паразітычна карысталіся звышдаходамі ФРС. Скрадзеныя праз паразітычную дзейнасьць сродкі павінны быць цалкам вернуты народу ЗША;

- стварэньне Міжнароднай сьледчай камісіі й адмысловага Міжнароднага суду, якія  павінны сачыць за тым, каб не было глабальнай фінансавай сьпекуляцыі. Калі такая будзе выяўлена, тэрмінова спыняць яе, асуджаць вінаватых і кампенсаваць нанесеныя страты пацярпелым. Напрыклад, не павінна быць таго, што зрабіў вядомы фінансавы сьпекулянт Сорас у дачыненьні да брытанскага фунта.

- дэсіянізацыя палітычнай сістэмы ЗША і Еўразьвязу. Г.зн. выдаленьне прадстаўнікоў сіянісцкага лобі са складу палітыкаў у гэтых краінах і забарона любым сіянісцкім “грамадскім арганізацыям” уплываць на любыя палітычныя структуры (такія, напрыклад, як Кангрэс ЗША, Еўрапарламент, рада міністраў ЕЗ і да т.п.).

- тэрміновы вывад войскаў ЗША з краін Блізкага Ўсходу. Кампенсацыя народам Аўганістану і Іраку нанесеных страт.

- трэба ратаваць габрэйскі народ (сіяніяты, выкарыстоўваючы яго для сваіх мэт, падстаўляюць яго перад усім сьветам). І рабіць гэта трэба тэрмінова, каб сіяністы не справакавалі на Блізкім Усходзе гарачы этап ІІІ Сусьветнай вайны (якая ў цёплым варыянце ўжо ідзе). Трэба перадаць габрэйскаму народу адзін са штатаў ЗША і ўсім габрэям, якія хочуць мець сваю дзяржаву, дапамагчы перабрацца туды (у т.л. зь Ізраіля), а ўсіх габрэяў, якія ня могуць жыць разам зь іншымі народамі – перасяляць туды.

- лідары антыўолстрытаўцаў мусяць уступіць у кантакт са здаровымі  кансерватыўнымі сіламі ЗША (у войску, паліцыі, некаторых сьпецслужбах, акрамя ЦРУ), каб разам заняцца вырашэньнем стратэгічных праблем сваёй краіны.

- антыўолстрытаўцам таксама варта ведаць, што толькі сапраўдны інтэрнацыяналізм здольны перамагчы такога глабальнага сацыяльнага паразіта, як сіянакратыю. А гэта значыць, што ўсім прыстойным людзям у сьвеце трэба неяк яднацца.

(аб’яўляем гэтыя пункты чарговым прынцыпам, Д пр-п 130, Беларускай дактрыны).

І апошняе.

Гвалт над пратэстоўцамі ў Ню-Ёрку ды іншых гадах ЗША і Еўразьвязу (дарэчы, як і гвалт над пратэстоўцамі ў Варшаве) – гэта кепская навіна для антылукашысцкіх і антыімперскіх пратэстоўцаў у Беларусі. Справа ў тым, што Лу-ка цяпер можа дазволіць сабе яшчэ большыя рэпрэсіі, спаслаўшыся, што, маўляў, і ў Еўропе, і ЗША улады дзейнічаюць яшчэ больш жорстка. Чорная дзейнасьць лукашыстаў на цёмным фоне ЗША ды ЕЗ і сапраўды становіцца амаль нябачнай…

Зь іншага боку, аналізуемыя падзеі апошніх месяцаў на Захадзе — гэта і моцны палітычны ўдар па ліберастычнай агентуры ў Беларусі – усіх гэтых саньнікавых-мілінкевічах-лябедзьках-міхалевічах (пра раманчукоў нават не гаворым, зьліты), якія так упарта “вядуць Беларусь на Захад, у Эўропу”. Тое, пра што мы казалі шмат гадоў, нарэшце становіцца бачным многім: заклікі ісьці туды, дзе сёньня з-за ліберастаў ня лепш, чым у цяперашняй РБ з-за імперастаў, надалей будуць выглядаць як мінімум усё больш недарэчнымі…

-

Усяго лепшага, сябры. Ня ўсё яшчэ страчана, ня ўсё так безнадзейна…

Жыве ВялікаЛітва – Беларусь – Наша Зямля!

Дзякуючы сайту kavkazcenter, стала вядома, што “польскі дасьледчык, фатограф, публіцыст Лешэк Шымоўскі” выдаў кнігу пад назвай “Тэракт у Смаленску”. У ёй ён выклаў вынікі больш чым гадовага журналісцкага рассьледаваньня авіякатастрофы, якая ўжо ўвайшла ў гісторыю пад назвай Катынь-2. Адно зь італьянскіх сеціўных СМІ апублікавала рэцэнзію на кнігу Шымоўскага (гл. http://it.paperblog.com/ma-il-disastro-di-smolensk-fu-davvero-una-disgrazia-685425/). Гэта ня першая кніга на даную тэму за апошнія месяцы, але адна з найбольш канкрэтных і доказных. Таму трохі скарочаны пераклад рэцэнзіі на яе, які дапаўняе раней абнародаваныя факты, мы вырашылі выставіць і ў нас.

Рэдакцыя.

Кніга «Тэракт у Смаленску» падае факты, сьведчаньні сьведак, заявы зьвязаных з разьведкай асоб, сьпецыялістаў па аэранаўтыцы (у першую чаргу ваеннай). І ня толькі гэта. Аўтар выкрывае працу расейскай пракуратуры, якая не патлумачыла прычыны катастрофы Тупалева, але стварыла версію аб «памылцы пілотаў». Кніга таксама падае аналіз прычын тэракту, паведамляе пра недагляды сьпецслужбаў, метады дэзінфармацыі, якія выкарыстоўваліся ўрадамі Польшчы і Расеі, расейскімі ды польскімі пракурорамі й сьледчымі. Кожны сказ у кнізе вельмі важны і набліжае нас да разуменьня злачынства, зьдзейсьненага супраць самых важных, патрыятычна настроеных грамадзян Польшчы.

Вось адрывак з кнігі адносна дасланых у Польшчу спадарожнікавых фота, зробленых 10 красавіка:

«Размова з афіцэрам службы ўнутранай бясьпекі:

Пры якіх абставінах гэтыя фатаграфіі апынуліся ў Польшчы?

- Амерыканская выведка па ўласнай ініцыятыве арганізавала сустрэчы з прадстаўнікамі нашых сьпецслужбаў. Мы прыехалі на адну сустрэчу, якая праходзіла за межамі Польшчы… Амерыканцы сказалі, што спадарожнікі NSA засьнялі ўвесь палёт Тупалева і таксама зарэгістравалі так званую «катастрофу».

- Што канкрэтна засьнялі спадарожнікі 10 красавіка?

- Яны засьнялі палёт Тупалева і момант пасадкі. На гэтых фота бачна, што самалёт прызямліўся ў гразі ў лесе каля аэрапорта. Ён быў трошкі пабіты і пашкоджаны, але прызямліўся добра. Фота, зробленыя праз некалькі імгненьняў пасля гэтага, паказваюць ужо разбураны Тупалеў з раскіданымі абломкамі. І на фота ёсьць «адчуванне выбуху».

- Што здарылася з гэтымі фота?

- Мы забралі іх у амерыканцаў, а затым напісалі дакладную запіску на імя Крыстафа Бандарыка — кіраўніка службы ўнутранай бясьпекі, у якой мы далажылі аб сустрэчы з амерыканцамі, перадачы нам фота і прыклалі фота, якія нам далі амерыканцы. Мы думалі спачатку, што ўсьлед адбудзецца рэакцыя, што начальства ў афіцыйным парадку запросіць дапамогі ў амерыканцаў, раз гэтыя фота апынуліся ў нашых руках. Да нашага зьдзіўленьня гэтага не адбылося. На аснове таго, што мы чулі, Бандарык напісаў запіску прэм’ер-міністру Туску, але Туск вырашыў адхіліць прапанову амерыканцаў. Ва ўсялякім выпадку афіцыйнай сустрэчы па гэтым пытаньні не адбылося.

- А неафіцыйнай?

- Неафіцыйная, так, была. На ёй амерыканцы сказалі, што падобныя паводзіны польскага ўраду зьяўляюцца здрадай нацыянальных інтарэсаў і здрадай саюзнікаў па НАТА. Яны мелі на ўвазе, што Туск удзельнічае ў падмане разам з Расеяй. А Расея зьнішчыла сьляды забойства прэзідэнта краіны НАТА.

- Што далей сталася з гэтымі фота?

- Я ня ведаю. Спытайце ў Бандарыка або Туска. Але амерыканцы далі нам копіі гэтых фота і гэтых фільмаў».

-

Наступны ўрывак з кнігі датычыць прысутнасьці ў кантрольнай вежы ў Смаленску палкоўніка Краснакуцкага:

«- Вядома, рускія далі ілжывую інфармацыю, што не працавалі магнітафоны, якія запісваюць размовы з авіядысьпетчарамі. Мы атрымалі запісы гутарак авіядысьпетчараў і размоваў Краснакуцкага з «Логікай» (што гэта за “Логіка”, у кнізе не тлумачыцца — заўв. аўтара рэцэнзіі). Я ня буду распавядаць, як нам гэта ўдалося, таму што гэта дзяржаўная таямніца. Я магу толькі сказаць, што яны дыяметральна процілеглыя таму, што падаў МАК. Запісы былі адпраўленыя на пераклад. Наш перакладчык, які над імі працаваў, пасьля перакладу ўсёй размовы ледзь не зваліўся ў непрытомнасьці ад жаху.

На гэтым запісы зафіксавана рэкамендацыя, якую Краснакуцкі атрымаў ад «Логікі». Гэтая рэкамендацыя пацьвярджае версію пра тэракт. Час быў пасля 8.20.

Сігнал з Масквы выклікаў блакаваньне спадарожнікавага тэлефона прэзідэнта Качыньскага і перапыніў размову зь яго братам».

-

Пасьля гэтага ў аэрапорце завылі сірэны і зьявіліся групы падтрымкі ад АМАПу, лекары і выратавальныя каманды ад ФСБ. Сярод іх быў палкоўнік Мікіта Паўленка — намесьнік начальніка АМАП.

На наступны дзень у размове з пракурорам Паўленка паказаў, што 10 красавіка ў яго быў выходны дзень, аднак яму патэлефанаваў начальнік і загадаў адправіцца ў аэрапорт Паўночны, дзе разьбіўся самалёт з польскім прэзідэнтам. Сьледчых зьдзівіла, што палкоўнік Паўленка, які знаходзіўся на іншым канцы горада, здолеў даехаць да аэрапорта на машыне ўсяго за некалькі хвілін.

Польская выведка вырашыла праверыць гэтыя абставіны, прагледзеўшы тэлефонны трафік палкоўніка. Аказалася, што палкоўніку Паўленка патэлефанавалі ў гэты дзень толькі ў 8.31, калі (згодна з МАК) самалёт з Лехам Качыньскім… ўсё яшчэ знаходзіўся ў паветры.

-

У раздзеле «Вынікі — 10 галоўных момантаў хлусьні пра Смаленск» гаворыцца:

1. [МАК і разнастайныя СМІ заяўлялі. – Рэд.]: «Палёт прэзідэнцкага Тупалева ў Смаленск быў зарэгістраваны як міжнародны палёт».Гэта хлусьня.

Гэта быў урадавы Туполев і яго палёт у Смаленск быў вайсковым палётам.

2. [МАК і разнастайныя СМІ заяўлялі. – Рэд.]: «Экіпаж самалёта быў неспрактыкаваным і рабіў памылкі, зь якіх галоўная заключалася ў тым, што ён праігнараваў рэкамендацыі авіядысьпетчараў і спрабаваў прызямліцца».  Гэта хлусьня.

Пілоты былі вельмі кваліфікаваныя, валодалі вялікім досьведам і авіядысьпетчар некалькі раз даў згоду на пасадку, сказаўшы «пасадачная паласа вольная».

3. [заяўлялася. – Рэд.]: «У 8:41 пасля ўдару аб бярозу Тупалеў перавярнуўся і ўпаў на зямлю. Сілай удару былі забітыя ўсе пасажыры. Ніхто ня выжыў». Гэта хлусьня.

Туполев зрэзаў дрэва, атрымаў увагнутасьці, але зрабіў у гразі аварыйную пасадку. У 8:39 ён быў разарваны на часткі термабарычнай бомбай, якая забіла пасажыраў. Усіх тых, хто выжыў, дабілі стрэламі з агнястрэльнай зброі.

4. [заяўлялася. – Рэд.]: «Фільм са стрэламі, зроблены на месцы трагедыі на мабільнік Валодзі Сафоненкі (рабочы станцыі тэхабслугоўваньня каля месца трагедыі — заўв. аўтара рэцэнзіі) не належыць да справы, а гукі стрэлаў ідуць ад падрываў боепрыпасаў аднаго супрацоўніка польскай урадавай аховы». Гэта хлусьня.

Гэты фільм зьняў Валодзя Сафоненка [так у аўтара рэцэнзіі называецца Андрэй Мендэрэй. – Рэд.]. Гукі стрэлаў ідуць ад агнястрэльнай зброі, і фільм зьяўляецца доказам забойства тых пасажыраў, якія выжылі ў выбуху.

5. [заяўлялася. – Рэд.]: «З самай першай гадзіны сьледства вялося сумесна Польшчай і Расеяй, было плённае супрацоўніцтва. Сьледства ажыцьцяўлялася ў адпаведнасьці з самымі высокімі стандартамі». Гэта хлусьня.

Урад Туска перадаў сьледства па Смаленскай катастрофе расейцам, і польская пракуратура з самых першых дзён сьледства ня мела ніякіх правоў. А самі рускія зь першых хвілін займаліся падманам.

6. [заяўлялася. – Рэд.]: «З самых першых гадзін быў вялікі клопат аб сем’ях ахвяраў, ім аказвалася юрыдычная і псіхалагічная дапамога, і давалася магчымасьць удзельнічаць у сьледчых дзеяньнях. Усе парэшткі былі ідэнтыфікаваныя і прывезеныя ў Польшчу». Гэта хлусьня.

Сем’і ахвяраў з самага пачатку падвяргаліся зьнявагам. Да матэрыялаў сьледства доступ быў абцяжаваны. У Польшчу былі прывезены закрытыя труны з забаронай іх адчыняць.

7. [заяўлялася. – Рэд.]: «З прычыны важнасьці пытаньня, рускія і польскія сьледчыя з самага пачатку дакладна інфармавалі грамадскасьць аб ходзе сьледстваў і аб найбольш важных высновах». Гэта хлусьня.

Зь першых жа хвілін катастрофы мы маем справу з мерапрыемствамі па добра арганізаванай дэзінфармацыі. Хлусілі як рускія, так і польскія сьледчыя. Хлусіў МАК, хлусілі ўрады абедзьвюх краін.

8. [заяўлялася. – Рэд.]: «У расейскіх сьпецслужбаў не было ні найменшага інтарэсу забіваць Леха Качыньскага, бо праз некалькі месяцаў ён усё роўна перастаў бы быць прэзідэнтам і сышоў бы ў палітычны нябыт». Гэта хлусьня.

Лех Качыньскі мог зноў выйграць выбары. Ён перашкаджаў расейскай імперыялістычнай палітыцы, дамагаўся сяброўства Грузіі ў НАТА, умацоўваў незалежнасьць Польшчы, працаваў над роспускам службы вайсковай выведкі WSI і супрацівіўся праекту пагадненьня з Расеяй па газе.

9. [заяўлялася. – Рэд.]: «Пасьля аварыі былі нармалізаваныя дачыненьні з Расеяй, адносіны паміж дзьвюма краінамі сталі, нарэшце, карэктнымі». Гэта хлусьня.

Польская зьнешняя палітыка пайшла ў напрамку прарусізму, а прыслужваньне перад прэзідэнтам Расеі набыло небывалыя маштабы.

10. [заяўлялася. – Рэд.]: «Сьмерць Леха Качыньскага была вынікам катастрофы і была выкліканая сукупнасьцю няўдалых акалічнасьцяў». Гэта хлусьня.

Лех Качыньскі быў забіты [у выніку тэракта. – Рэд.].

-

P.S.

Пасьля катастрофы пад старажытным беларускім Смаленскам прайшло больш за 1,5 гады. Натуральна, мы сочым за даступнай інфармацыяй, якая зьяўляецца па гэтай праблеме. Трэба сказаць, што за гэты час высновы, якія мы даўно зрабілі й абнародавалі на нашым сайце што да прычын аварыі, толькі ўзмацніліся. Кожны месяц прыносіў нешта істотнае. Але апошнім часам новыя, літаральна “забойчыя” факты сыплюцца ўсё больш. Пададзены артыкул – доказ гэтага. Пра тое, што вясной 2010 года пад Смаленскам адбылася ня проста авіякатастрофа, а тэракт, сёньня ўсё часьцей намёкамі кажуць палітыкі (напрыклад, кіраўнікі ПіСу — Яраслаў Качыньскі, Антон Мацэрэвіч) і ўсё больш адкрыта, наўпрост звычайныя грамадзяне Польшчы, журналісты і нават людзі на адказных пасадах.

У чым прычына, што паўтара гады пра тэракт быў маўчок, а тут раптам…?

Мы лічым, галоўная прычына заключаецца ў тым, што Пуцін аб’явіў аб сваім жаданьні зноў стаць прэзідэнтам Расеі. Гэта многім на Захадзе не падабаецца (дарэчы, мы таксама не ў захапленьні). Таму дыскрэдытуючая Пуціна інфармацыя, якая і раней была вядомая “Захаду” ня менш, чым чытачам нашага сайта (але ляжала на палічцы пад шыльдачкай “Табу”), раптам пайшла ў масы. Быццам толькі цяпер усё стала вядомым. Эх, гэты цынічны “Захад”…

З гэтай нагоды зноў зьвяртаем увагу нашых чытачоў, што ў Беларусі фактычна толькі мы – сябры рэдакцыі Нашайзямлі – былі тымі, хто, рызыкуючы ўсім і нягледзячы ні на што, падаваў людзям Праўду. Дзе ў гэты час былі польскалюбівыя раманчукі, мілінкевічы, пазьнякі, а таксама саньнікавы, някляевы, міхалевічы і такія, як яны, дзе былі “Свабода”, “Народная воля”, “Наша Ніва” — можаце запытацца ў іх самі.

Дарэчы, паўтара гады таму (не цяпер, а тады!) ў 40-мільённай Польшчы, якая ўся такая ў ЕўраЗьвязе і НАТА, у якой са школы вучаць “Яшчэ Польска не зьгінэла”, “Хто ты есьтэсь – поляк малы”, таксама не знайшлося ні аднаго чалавека, які б адкрыта ў СМІ заявіў аб тэракце пад Смаленскам…

На гэтам фоне тыя нямногія, хто, нягледзячы ні на што, бараніў Праўду, баронячы адначасна гонар беларускага народу, выглядаюць вельмі прыстойна. І цяпер гэта ўжо гістарычны факт!

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

10 лістапада г.г. у Маскве ў будынку кнігарні «Бiблiо-глобус» адбылася прэзентацыя кнігі «Улада ў тратылавым эквіваленце. Хроніка цара Барыса» (М., Алгарытм, 2010), якую напісаў былы Першы віцэ-прэм’ер, міністар друку і інфармацыі Расеі М.Палтаранін. Як высьветлілася, кніга ўтрымлівае шэраг палажэньняў, якія апісваюць цяперашні стан расейскай імперыякратыі й якія шмат у чым супадаюць з тым, што мы ўжо даўно самастойна вывелі. Гэта і прыемна, і важна, калі твае знаходкі пазьней пацьвярджаюць вялікія аўтарытэты і адначасна непасрэдныя сьведкі-ўдзельнікі гістарычных падзей. Падаецца паводле http://3rm.info/main/6377-byvshij-ministr-pravitelstva-rf-obvinyaet-lichno.html.

Рэдакцыя.

Як адзначалася на прэзентацыі, Палтаранін — даўні і блізкі паплечнік Ельцына, адзін з найбольш інфармаваных людзей краіны - “стаў першым зь дзеячаў высокага палітычнага рангу, хто сказаў праўду аб становішчы ў Расеі й праўдзівым абліччы яе цяперашняй улады”.

Калі Ельцын быў пераведзены ў Маскву, ён пачаў сьмелую барацьбу зь яе мафіяй і партыйнай бюракратыяй, якая адарвалася ад народу. Аднак затым ён перарадзіўся і лёг пад навасьпечаных расейскіх алігархаў, якія скалацілі велізарныя капіталы на раскраданьні агульнанароднай уласнасьці.

У якасьці прыкладу Палтаранін спаслаўся на Абрамовіча. У гэтага алігарха ва ўласнасьці знаходзяцца шматлікія прадпрыемствы, рудні і шахты, уключаючы самую прыбытковую зь іх у Міжрэчанску. Ёсьць нават цэлы порт Знаходка. Але шматлікія кампаніі алігарха, якія валодаюць усім гэтым, плацяць падаткі са сваіх даходаў па месцы сваёй рэгістрацыі ў Люксембургу. Пуцін, добра ведаючы пра гэта, робіць выгляд, што ўсё ў парадку. Ня дзіўна, што сапраўды так робяць й іншыя расейскія алігархі, якім глыбока напляваць і на свой народ, і на сваю краіну. Яны, як і вышэйшыя ўрадавыя чыноўнікі, даўным-даўно падрыхтавалі сабе «пасадкавыя пляцоўкі» на Захадзе, калі Расея будзе цалкам разбураная і ў ёй стане небяспечна знаходзіцца.

Пуцін зь Мядзведзевым сталі яшчэ большымі, чым Ельцын, прыслужнікамі як расейскай, так і ўсепланетнай алігархіі, якая за імі стаіць. «Разам зь Ельцыным яны стварылі такія парадкі, такога страшнага монстра, зь якім ужо нічога ня могуць зрабіць нават тыя, хто шчыра спрабуе нешта змяніць ў лепшы бок».

Адказваючы на пытаньне аб матывах дзеяньняў кіруючага ў Расеі тандэму, Палтаранін сказаў:

«І прэзідэнт, і прэм’ер трымаюць свае грошы ў заходніх банках … Калі яны прыязджаюць на «васьмёркі» ці «дваццаткі», ім наўпрост і бесцырымонна пагражаюць стратай іх грошай, калі ня стануць рабіць тое, што выгадна Захаду. Пачнуць упарціцца, у Расеі ўсе даведаюцца аб іх банкаўскіх рахунках. А калі і на гэта людзі закрыюць вочы, то тады ім будзе перакрыты выезд за мяжу, увесь сьвет даведаецца аб злоўжываньнях і злачынствах расейскіх кіраўнікоў, іх прыцягнуць да міжнароднага суду — карацей, зробяць тое, што зьдзейсьнілі з Садамам Хусэйнам у Іраку. І расейскія лідэры паддаюцца на гэты ціск…».

У якасьці навочнага прыкладу Палтаранін спаслаўся на праводзімае па загадзе расейскага кіраўніцтва зьнішчэньне асновы абароннага патэнцыялу краіны — ракетных комплексаў «Скальпель» і «Сатана», якіх няма і яшчэ доўга ня будзе ў ЗША: «Амерыканцы баяліся іх, як агню, і дамагліся свайго. Элементарны шантаж, але ён дзейнічае», — адзначыў Палтаранін.

Ён закрануў таксама і тэму прагучалага ў кнізе намёку на арганізацыю У.Пуціным забойства генерала Л.Рохліна, які рыхтаваў зрынаньне ельцынскага рэжыму і здолеў аб’яднаць у гэтых мэтах многіх афіцэраў і генералаў, у тым ліку тых, якія займалі адказныя пасады ў тагачасных сілавых структурах. «Я не магу сказаць прама, што Пуцін арганізаваў забойства Рохліна, — сказаў Палтаранін, — адразу пададуць у суд і запатрабуюць доказаў. А наўпроставых доказаў, як вы разумееце, у мяне няма. Аднак уся сукупнасьць пэўна ўстаноўленых падзей і фактаў вакол гэтага забойства паказвае, што гэта зусім не мая «здагадка» або вольнае «меркаваньне». Рашэньне аб забойстве, я ведаю дакладна, прымалі на дачы ў сваім вузкім коле чатыры чалавекі — Ельцын, Валошын, Юмашаў і Дзячэнка. Хацелі спачатку даручыць Савасьцьянаву — кіраўніку маскоўскага ФСБ, але затым спыніліся на чэкісьце «з халоднымі рыбінымі вачыма», які здольны на ўсё … І наўрад ці выпадкова, што фактычна адразу ж пасьля забойства Рохліна, тагачаснага кіраўніка ФСБ Кавалёва ноччу паднялі з ложка і ў сьпешным парадку, усяго на працягу 20 хвілін, прымусілі ў адпаведнасьці з Указам Прэзідэнта перадаць свае паўнамоцтвы зноў прызначанаму У.Пуціну … І гэта тычылася наймагутнай сьпецслужбы ў сьвеце! За якія заслугі? І ці выпадкова ўсё гэта?»

Закранаючы рэакцыю на выхад сваёй кнігі з боку ўладаў і афіцыйных сродкаў масавай інфармацыі, Палтаранін ахарактарызаваў яе як “глухое маўчаньне”, што асабіста для яго стала нечаканасьцю. Ён разьлічваў на плынь абвінавачваньняў у «паклёпе» і «экстрэмізме». Абралі, аднак, тактыку «забойства маўчаньнем», што цалкам зразумела. Запярэчыць няма чаго — супраць фактаў не папрэш, а паднімаць шум, прыцягваць залішнюю ўвагу, яшчэ горш — кінуцца кнігу купляць і задаваць непрыемныя для ўладаў пытаньні, на якія яны ня могуць адказаць. Замаўчаць выхад кнігі, аднак, наўрад ці атрымаецца.

Выступаючы на прэзентацыі, Палтаранін падкрэсліў, што напісаў кнігу для таго, каб людзі, нарэшце, задумаліся пра тое, што адбываецца ў Расеі, пра яе будучыню, пра тое, «што мы пакідаем сваім дзецям і ўнукам». Па яго словах, «цяперашняя ўсеагульная абыякавасьць губіць краіну, калі людзі не праявяць актыўнасьці й пратэсту, нам канец».

“70% (!) расейскай эканомікі ўжо знаходзіцца ў руках замежнікаў, з краіны высмоктваецца і перапампоўваецца за мяжу ўсё каштоўнае і карыснае. Калі так пойдзе, у Расеі застануцца толькі іржавыя трубы, адкіды шкодных вытворчасьцяў, беднасьць, галеча і невыносныя ўмовы жыцьця для большасьці людзей, якіх нахабна падманулі ды абрабавалі і якія даўно ўжо працуюць на чужога дзядзьку”.

(Канец цытаваньня матэрыяла з сайта)

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, спадар Палтаранін сфармуляваў і выклаў шэраг палажэньняў, якія характарызуюць актуальны стан расейскай імперыякратыі й якія цалкам адпавядаюць таму, што было адзначана намі раней:

- расейскія алігархі зьяўляюцца адной з ключавых частак расейскай імперыякратыі, яны ў значнай ступені кантралявалі палітыку РФ у часы Ельцына, працягваюць кантраляваць яе і сёньня (пры Пуціне-Мядзьведзеве);

- расейскія алігархі ўтварылі свае капіталы злачынным шляхам;

- расейскія алігархі ў сваю чаргу знаходзяцца пад кантролем глабальнай фінансавай алігархіі; пад кантролем-шантажом апошняй знаходзяцца Пуцін і Мядзьведзеў;

- больш за 2/3 расейскай эканомікі ўжо захоплена чужой (глабальнай) фіналігархіяй; гэта прывядзе да галечы і невыносных умоў жыцьця для большасьці людзей;

- як Ельцын, так і Пуцін – гэта людзі, здольныя дзеля сваіх палітычных мэт на забойствы сваіх апанентаў, калі іх не атрымліваецца зьнейтралізаваць праз “забойства замоўчваньнем”.

Каштоўныя думкі вельмі аўтарытэтнага сьведкі. Ці ня праўда?

У тым ліку ня толькі для расейцаў. Для нас яны каштоўныя ня менш…

Падам яшчэ некалькі выпадкаў неабгрунтаванага блакаваньня “Свабодай” маіх, і, як высьвятляецца, ня толькі маіх каментароў (неабгрунтаванага з пазіцыі пошуку ісьціны, абароны аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу).

2.

Вось чарговы матэрыял “Свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2216035.html) і лёс майго каментара да яго.

РАМАНЧУК ПРАПАНУЕ АДЗІНУЮ ПРАГРАМУ ДЛЯ АПАЗЫЦЫЙНЫХ КАНДЫДАТАЎ

10.11.2010, БелаПАН

Патэнцыйны кандыдат у прэзыдэнты Яраслаў Раманчук прапануе дэмакратычным прэтэндэнтам на пасаду кіраўніка дзяржавы падпісаць адзіную праграму прыхільнікаў перамен. Пра гэта гаворыцца ў распаўсюджанай прэс-службай палітыка заяве.

Раманчук лічыць, што адзінага кандыдата ад апазыцыі на выбарах ня будзе: няма яўнага лідэра, а ёсьць лідэры са сваімі структурамі, рэсурсамі і аўтарытэтам. Немагчымы і агульны байкот, паколькі занадта розныя людзі апынуліся ў ліку прэтэндэнтаў. У той жа час, адзначае ён, 50% грамадзян яшчэ не вызначыліся, за каго галасаваць.

У гэтай сытуацыі Раманчук прапануе, на яго думку, «самы рэалістычны, правільны і надзейны спосаб кансалідацыі ўсіх дэмакратычных палітычных сіл». «Нас можа аб’яднаць адзіная праграма прыхільнікаў перамен. Прапаную ўсім патэнцыяльным кандыдатам як мага хутчэй пачаць яе распрацоўку і ўзгадненьне [цікава, дзе Раманчук і ўсе іншыя былі папярэднія 5 гадоў, на працягу якіх наш сайт заклікаў да гэтага?.. – А.А.]. З улікам каштоўнасьцяў і інтарэсаў зацікаўленых асоб я абавязуюся да 15 лістапада 2010 года прадставіць на абмеркаваньне праект такой праграмы. Яе пяць базавых каштоўнасьцяў — свабода, незалежнасьць, дэмакратыя, законнасьць і рынкавая эканоміка».

Раманчук лічыць, што да 24 лістапада праграма можа быць узгодненая і прынятая кансэнсусам. «У гэтым выпадку хто б ні быў зарэгістраваны, абавязуецца выкарыстаць яе ў якасьці сваёй прэзыдэнцкай праграмы. Выбаршчыкі пачуюць ад усіх прыхільнікаў перамен адно і тое ж», — сказаў ён.

(канец цытаваньня матэрыяла)

На гэты тэкст я тройчы дасылаў наступны каментар:

“Адзіная Праграма, якая можа быць адзіна легітымнай у Беларусі — гэта праграма, заснаваная на аб’ектыўных інтарэсах беларускага народу. Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі, а потым усіх іншых.

Такая Праграма ўжо 5 гадоў (!) распрацоўваецца на сайце nashaziamlia.org. Калі трэба, яе можна дапрацаваць за пару тыдняў.

Яе асноўныя раздзелы:

- вырашэньне дэмаграфічных і медыцынскіх праблем у імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- вырашэньне эканамічна-фінансавых праблем у імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- вырашэньне праблем мовы, культуры, адукацыі, гістарычнай памяці й у цэлым усёй інфармацыйнай прасторы ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- арганізацыя палітычнай сістэмы ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- сьветаглядныя арыентыры ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага ды іншых народаў Сьвету.

Думаю, што Раманчук, як паляк, лібертарыянец і член масонскай ложы Монт Перэлін (гл. Вікіпедыю), наўрад ці здольны скласьці Праграму ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу. Грунтуючыся на аналізе яго папярэдняй дзейнасьці, можна меркаваць, што ён хутчэй будзе прасоўваць «праграму» ў імя інтарэсаў тых заходніх сіл, якія яму даюць грошы, але такая праграма ў будучай Беларусі будзе НЕЛЕГІТЫМНАЙ!”

(каней цытаваньня каментара)

Як вы можаце здагадацца, каментар так і ня быў выстаўлены.

Чаму? – высьветліць немагчыма.

3.

А вось яшчэ адзін прыклад — артыкул Сяргея Навумчыка (узяты адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/2217375.html) і мой каментар да яго.

ГАЛЯКОСТ ЦІ “ПРОСТА ЗАБОЙСТВА” ГАБРЭЯЎ?

11.11.2010, Сяргей Навумчык

Старэйшы сябра мой, чые інтэрвію на сайце Свабоды ці “Нашай Нівы” рэдка зьбіраюць менш за сотню камэнтароў, заўсёды раіць не рэагаваць на камэнтары; паколькі гэтак лічыць і жонка, звычайна прытрымліваюся парады. Аднак гэтым разам мушу зрабіць выключэньне.

Пад маім тэкстам “Яшчэ раз пра Савіцкага”, сярод іншых, выказаліся два аўтары. У адным Бялькевіч з Зэльвы піша:

“Со всем можно согласиться с господином Наумчиком, кроме того что в школах в прежние годы не упоминалось о том что евреев немцы убивали только потому что они евреи. Об этом говорили и это проходили. И в 60х-, и в 70-х, и в 80-х. И про Освенцим и про Дахау и про Бухенвальд. И про евреев. Может только не называли это Холокостом. Но какое это имеет значение как называть массовое убиство людей из-за их национальной принадлежности. Главное суть , а не название. Скорее всего, господин Наумчик учился в специальной школе (спецшкола) для детей выдающихся партийных деятелей, и в этих школах дабы не беспокоить весьма чувствительных деток гениальных начальников рассказами о газовых печах, было принято решение о страданиях евреев не упоминать”.

У другім камэнтатар Імя -(ім)- Легіён з Вялікай Вільні раіць:

“Вам бы задумацца пра пакуты и генацыд да ўласнага народу з боку Масковіі пачынаючы ад 17ст. Пад якой ідэалагічнай дактрынай ажыцьцяўлялася масавае вынішчэньне вялікалітоўскай нацыі ? А габрэі самі пра сябе парупяцца, сп.Навумчык. А то надта вы ўжо заляцаецеся, заборавазнавец вы наш і плакальшчык.”..

Не магу нічога сказаць пра спэцшколы “для детей выдающихся партийных деятелей” – ад першай да апошняй клясы вучыўся ў самай звычайнай, “пралетарскай” віцебскай школе (гэта можа пацьвердзіць Аляксандар Фядута, які апытаў маіх аднаклясьнікаў на прадмет – ці насамрэч, як гэта сьцьвярджаў А. Лукашэнка, я езьдзіў у школу на чорнай “Волзе”; вынік дасьледваньня – ня езьдзіў, хадзіў пешшу ці на аўтобусе дабіраўся (чуў, што і ўсіх трох сыноў Лукашэнкі сьціпла ня возяць на “Волгах”).

Але, зразумела,  ня гэта галоўнае.

У першым камэнтары ключавой думкай, як падаецца, з’яўляецца – “какое это имеет значение как называть массовое убиство людей”; у другім – “яўрэі самі пра сябе парупяцца”.

Пачнем з тэрміналёгіі.

Падаецца, гэта якраз той самы выпадак, калі назоў вызначае сутнасьць. Ня “может”, спадар Бялькевіч, “не называли это Холокостом” – а менавіта што не называлі, ніколі не называлі, і не называлі адмыслова. Канешне, у даведніках пазначалася, што сярод забітых, спаленых, закатаваных павешаных былі і габрэі. Але выглядала гэта ня больш як статыстычная канстатацыя – зьнішчалі і беларусаў, і расейцаў, і украінцаў, і габрэяў, і палякаў…

Між тым, сутнасьць генацыду ( што ў прымяненьні да Другой усясьветнай вайны ва ўсім сьвеце вядома як Галякост) – вынішчэньне паводле нацыянальнай прыкметы. Калі прымітыўна: беларус ці ўкраінец мелі шанцы уратавацца пры сустрэчы з патрулём СС, габрэй – ніякіх.

І вось пра гэта ў савецкай школьнай праграме не было ні слова.

Больш за тое – савецкая гісторыяграфія імкнулася абыйсьці “непажаданую” тэму нават у хрэстаматыйных выпадках. Прыклад – фотаздымак пакараньня сьмерцю ў жніўні 1941 г. трох менскіх падпольшчыкаў, які фігураваў на Нюрэнбэргскім працэсе, зьмяшчаўся ў шмат якіх выданьнях і – заўважце! — падручніках. Два прозьвішчы называліся –Трус і Шчарбацэвіч. Трэцяя, дзяўчына, пазначалася як “невядомая”, хаця імя яе не было таямніцай: Маша Брускіна (прозьвішча на мэмарыяльнай шыльдзе на месцы павешаньня з’явілася толькі ў 2008 годзе).

Гэта тое, што завецца сьвядомым замоўчваньнем. Гэтак сама ў даведніках і энцыкляпэдыях насупраць імёнаў нават не пажылых, 30 — 40 гадовых пісьменьнікаў і грамадзкіх дзеячоў, пазначалася – “пам.1937.”, “пам.1938”, “пам.1939”… Так вось здарылася – “памёр”.

Па лёгіцы аўтара камэнтару, можна сказаць, што і пра бальшавіцкія рэпрэсіі савецкім школьнікам казалася дастаткова: сапраўды, у падручніках было нешта кшталту пра “скрыўленьне ленінскай лініі” ды “парушэньне нормаў партыйнай дэмакратыі” ў пэрыяд кіраваньня “І.В. Сталіна”. Што, пагадзіцеся, можна зразумець, напрыклад, як карэкцыю ленінскага пляну ГОЭЛРО ці як вызваленьне кіраўнікоў ад неабходнасьці выконваць статут нароўні з шэраговымі членамі партыі.

Але ў той самы час заходнія дасьледчыкі высьвятлялі іншыя вынікі “скрыўленьняў” і “парушэньняў” – колькі было расстраляна ў Савецкім Саюзе пры Сталіне — паўтары мільёны,  60-70 мільёнаў ці, як сьцьвярджаў Салжаніцын, 110 (сто дзесяць) мільёнаў.

Падаецца, што без усьведамленьня трагедыі Галякосту ня будзе магчымай і аб’ектыўная ацэнка таго, што адбылося і адбываецца з беларускім народам. І ў рэтраспэктыве стагодзьдзяў, і сёньня.

Закрыцьцё беларускіх школаў, адсутнасьць беларускамоўных дзіцячых садкоў, перавод тэлебачаньня і радыё на расейскую мову (у выніку шмат хто з сёньняшніх школьнікаў па-просту не разумеюць значэньня беларускіх слоў), выпадкі затрыманьняў ці зьбіцьця міліцыяй апазыцыйных актывістаў толькі за тое, што яны размаўлялі на вуліцы па-беларуску – даюць шмат каму падставы ўжо цяпер назваць ўсё гэта ня проста парушэньнем правоў чалавека, а этнацыдам (па Вікіпэдыі, этнацыд – зьнішчэньне этнічнай альбо нацыянальнай ідэнтычнасьці народа).

Пазыцыя ж “хай беларусы рупяцца пра беларусаў, а габрэі пра габрэяў” не падаецца слушнай, мякка кажучы. У 1990 годзе група дэпутатаў парлямэнцкай апазыцыі БНФ (арганізацыі, якая ставіла на мэце адраджэньне беларускай нацыі, захаваньне нацыянальнай ідэнтычнасьці) падпісала ліст з асуджэньнем вандалізму на габрэйскіх могілках. На прэзыдэнцкіх выбарах у 1994 годзе ў каманду кандыдата ад БНФ Пазьняка (як і ўвогуле ў Народны Фронт) ўваходзілі габрэі. Беларусы рупіліся пра памяць габрэяў, габрэі клапаціліся пра будучыню беларусаў.

Ці, лепш сказаць – і адны, і другія рупіліся пра агульную памяць і агульную будучыню.

(канец цытаваньня артыкула)

На гэты артыкул было шмат каментароў, аўтары якіх як апаніравалі спадару Навумчыку, так і падтрымлівалі яго. Быў сярод іх і “Бенедзікт” з чарговым хамствам у адрас спадара Мурашкі: “Асабіста мне, вы ўжо абрыдлі са сваё псэўданавуковай ахінеяй і сваемі фальшывымі прэтэнзіямі да Зянона”.

Я таксама тройчы дасылаў свой каментар. Як вы можаце здагадацца, яго зноў не выставілі.

Каб вы, нашы чытачы, маглі ўбачыць уласьцівасьці каментара, які “Свабода” нізавошта ня выставіць, падаю тэкст:

“Неадназначны, мазаічны артыкул:

1) Абсалютна пазітыўным зьяўляецца ўзгадваньне ў артыкуле пра ЭТНАЦЫД беларусаў на беларускай зямлі. Няпраўда, што многія выкарыстоўваюць гэтае паняцьце. Больш кажуць: «асіміляцыя, русіфікацыя» — замульваючы, скажаючы сутнасьць праблемы. Яшчэ часьцей заяўляюць пра «парушэньні правоў чалавека», увогуле адводзячы ўбок ад сутнасьці актуальнай трагедыі беларускага народу. Таму тое, што яшчэ адзін чалавек падтрымаў пасыл нашай рэдакцыі 5-гадовай даўніны (чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), надзвычай прыемна.

2) Вялікай нацяжкай зьяўляецца імкненьне аўтара зьвязаць Халакост габрэяў нямецкімі нацыстамі ў час Другой сусьветнай вайны і Этнацыд беларусаў, які адбываецца сёньня (Навумчык: «Падаецца, што без усьведамленьня трагедыі Галякосту ня будзе магчымай і аб’ектыўная ацэнка таго, што адбылося і адбываецца з беларускім народам. І ў рэтраспэктыве стагодзьдзяў, і сёньня»). Якая тут сувязь, я так і не зразумеў. Спадзяюся, аўтар патлумачыць…

3) Але, калі аўтар узяўся шукаць нейкія сувязі вакол абранай тэмы, дык значна больш натуральным выглядаў бы аналіз сувязі паміж Халакостам і сіянізмам (варыянт, паміж антысемітызмам і сіянізмам). Пад апошнім варта разумець ня тое, што распіярана сіяністамі з адуважвальнымі мэтамі (імкненьне габрэяў да жыцьця ў Ізралі), а злачынную дзейнасьць глабалісцкай сіянакратыі й яе агентаў — сіяністаў, накіраваную на тое, каб сьветаглядна і палітычна падпарадкаваць народы сьвету сабе. Што першасна: сіянізм ці антысемітызм? — вось яно пытаньне.

Аднак падазраю, і гэта ўжо 4-е, што наўрад ці «Свабода» ўздыме ўзгаданыя пытаньні вакол Халакосту ў такім сэнсоўным ключы. І глыбінныя прычыны такой выбіральнай «адкрытасьці» да «аналізу зьяў рэчаіснасьці й свабоднага абмену думкамі» многім, напэўна, вядомыя…

5) З адказаў на каментары вынікае, што спадар Навумчык, верагодна, ведае, хто такі “Бенедзікт” – чалавек, які рэгулярна заяўляе (ды яшчэ пераважна ў абразьлівым тоне), што “ні польскага імперыялізму, ні сіянізму не існуе, ёсьць толькі расейскі”. Вельмі хацелася б ведаць гэтага чалавека канкрэтна. Можа, спадар Навумчык дапаможа зь ім пазнаёміцца?

6) Габрэі 600 гадоў карысталіся гасьціннасьцю (і цярплівасьцю) беларускага народу, жывучы на нашай зямлі. Яе гаспадары – беларусы-літвіны — шмат чым ахвяраваліся дзеля іх. Цяпер габрэі моцныя і многае могуць… Можа б, спадар Навумчык падрыхтаваў матэрыял на тэму, як габрэі з-за пачуцьця ўдзячнасьці дапамагаюць беларусам-літвінам  змагацца з этнацыдам, генацыдам, дыскрымінацыяй, захопам уласнасьці беларускага народу чужынцамі, патэнцыйнай магчымасьцю страціць дзяржаўнасьць, а таксама ў цэлым спрыяюць пабудове беларускай дэмакратыі?…

7) І апошняе. Вельмі добра было б, калі б аўтар выказаў сваё меркаваньне яшчэ і на конт такога факту: беларусаў загінула ў час Другой сусьветнай вайны прыкладна столькі ж, колькі й габрэяў (многія кажуць, што больш). Як ён ставіцца да таго, што пра трагедыю габрэяў узгадваецца ў сьвеце ў шмат-шмат разоў больш, чым пра нас – беларусаў?”

(канец цытаваньня каментара).

Пасьля гэтага я даслаў яшчэ (2-і) каментар:

“»Свабодаўцы», ну, і чаго такога «не адпавядаючага правілам» я напісаў на гэты раз, каб зноў (і ў які ўжо раз!) блакаваць мой каментар у рамках «свабоднага абмеркаваньня ідэямі»?”

Як вы можаце здагадацца, адказу і на гэты каментар не пасьледавала…

4.

Наступны прыклад:

РАР СУПРАЦЬ КРЭМЭРА: ДЫЛЕМА ЗАХОДНЯЙ ПАЛІТЫКІ АДНОСНА БЕЛАРУСІ

Юры Дракахруст, 19.08.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2132530.html)

Артыкул “Калі санкцыі дзейнічаюць” Дэймана Ўілсана і Дэвіда Крэмэра мы папрасілі пракамэнтаваць нямецкага палітоляга, кіраўніка праграмаў Расеі і СНД Нямецкай рады зьнешняй палітыкі Аляксанда Рара.

Рар: Я ўважліва прачытаў артыкул Дэвіда Крэмэра і яго калегі. Ён цікавы, ён адлюстроўвае пункт гледжаньня, які мы ў Эўразьвязе вельмі добра ведаем. Гэта пункт гледжаньня кансэрватыўнага істэблішмэнту Амэрыкі. Амэрыканцы апошнія 10 гадоў імкнуліся проста прыбраць Лукашэнку са сцэны і таму настойвалі на вельмі жорсткіх санкцыях адносна гэтай краіны, лічачы, што такім шляхам можна дамагчыся зьмены рэжыму ў Беларусі. У Эўразьвязе ці ў частцы Эўразьвязу такі падыход па-ранейшаму лічаць вельмі наіўным. ЭЗ ня ставіць сабе за мэту любой цаной зьмяніць рэжым, зьмяніць кіраўніцтва ў Беларусі, хаця пэўныя сілы на гэта таксама спадзяюцца.

Але ніякімі сілавымі ці паўсілавымі мэтадамі эўрапейцы гэтага дамагацца не хацелі. Таму Эўразьвяз заўсёды выступаў за больш мяккія санкцыі, за больш мяккае ўзьдзеяньне на беларусаў, на яе палітыку і на яе эліту. Я мяркую, што час, гісторыя пакажуць, якія падыходы больш правільныя. Мне здаецца, што пэўныя зьмены ў беларускай палітыцы ўсё ж адбыліся, Лукашэнка сам сёньня разумее, што ня зможа ўтрымацца ва ўладзе бяз Захаду, і ідзе на пэўныя эвалюцыйныя крокі ў эканамічным накірунку і, я мяркую, у палітычным таксама.

Артыкул Д. Крэмэра і Д. Уілсана падаецца мне занадта пасьпешлівым і занадта крытычным адносна такой краіны, як Нямеччына. Нямеччына заўсёды імкнулася з аднаго боку націснуць на Лукашэнку ў пытаньнях правоў чалавека, але з другога боку і шукала заўсёды магчымасьцяў супрацоўніцтва з Беларусьсю ў эканамічнай сфэры.

Дракахруст: У гэтым артыкуле ўтрымліваецца наўпроставае абвінавачваньне на адрас нямецкай дыпляматыі, што яна сваім недарэчным умяшальніцтвам толькі затармазіла працэс вызваленьня палітычных вязьняў у 2008 годзе. Вы згодны з такой трактоўкай?

Рар: Абвінавачваецца тагачасны нямецкі пасол Вайс, які ішоў на супрацоўніцтва з адміністрацыяй Лукашэнкі, занадта шчыльнае з пункту гледжаньня Крэмэра і яго калегі, які занадта цярпліва вёў перамовы. Але я не разумею, чаму ў сучасным артыкуле амэрыканскіх спэцыялістаў фіксуецца ўвага на такой фігуры, як Аляксандар Казулін, які быў вызвалены пры садзеяньні і ЗША, і Эўразьвязу, але які ў сучаснай беларускай палітыцы не адыгрывае ніякай ролі. Яго мала хто падтрымлівае. Эўразьвяз у свой час разумеў, што рабіць героя з адной асобы – неабавязкова правільны падыход для ўмацаваньня дэмакратычнай апазыцыі ў Беларусі. Той жа Казулін ня быў тады адзіным лідэрам, гэткім беларускім Сахаравым ці Салжаніцыным. Таму Нямеччына і не рабіла такі акцэнт на яго справе.

Зь іншага боку менавіта Нямеччына, і гэта адзначаецца ў артыкуле, прапанавала беларускаму боку прыняць Казуліна, даць яму палітычны прытулак, даць яму магчымасьць лячыцца ў Нямеччыне. У артыкуле быў зроблены намёк, што сам Казулін мог прыняць такое рашэньне хутчэй, чым яно потым рэалізавалася. Таму мне здаецца, што тут крытыка ня надта справядлівая. Мне здаецца, што з 2007 году, пасьля першага сур’ёзнага канфлікту з Расеяй, калі Беларусь пачала шукаць выхады на Захад, палітыка “бізуна і перніка”, а ня толькі “бізуна”, была больш пасьпяховай і прадуктыўнай і стварыла пляцдарм, зь якога з Беларусьсю можна працаваць.

Нельга забываць пра тое, што Беларусь была ўключаная ў праграму Эўразьвязу «Ўсходняе партнэрства» і таксама пайшла на вялікія саступкі Эўразьвязу ў палітычным і эканамічным пляне.

І праз гэта Беларусь знайшла выхады на Захад, якія больш жорсткая амэрыканская дыпляматыя Беларусі б не дала.

Дракахруст: Вы сказалі, што маюць месца пэўныя перамены ў беларускай палітыцы. Але існуе пункт гледжаньня, ён выказаны і ў артыкуле Д. Крэмэра і Д.Уілсана, і ў ацэнках некаторых прадстаўнікоў беларускай апазыцыі, што палітыка ангажаваньня Беларусі пацярпела крах, што рэжым ня стаў больш лібэральным і гнуткім, а хіба не наадварот. І ці не атрымліваецца так, што пошук нейкіх дробных і звышдробных зьменаў – гэта спроба падагнаць умовы пад гатовае рашэньне?

Рар: Гэта вельмі правільныя і добрыя пытаньні. Яны нагадваюць мне тыя спрэчкі, якія вяліся паміж ЗША і Заходняй Нямеччынай у 80-я гады напачатку гарбачоўскай перабудовы. Тады менавіта немцы разам зь некаторымі іншымі «старымі» эўрапейцамі лічылі, што Савецкі Саюз можна зьмяніць толькі палітыкай гандлю і ангажаваньня ў супрацоўніцтва. Тады эўрапейцам таксама давялося ісьці на нейкія саступкі, на прызнаньне легітымнасьці савецкай улады, але ў выніку Савецкі Саюз праз такое супрацоўніцтва, праз гандлёвыя сувязі, праз збліжэньне з заходнімі пазыцыямі зьмяніўся і нават абрынуўся. Я выдатна памятаю, што напачатку рэйганаўская адміністрацыя выступала рэзка супраць любых відаў супрацоўніцтва з варожым савецкім рэжымам і лічыла, што Савецкі Саюз можна дабіць толькі дубінай.

Спрэчкі тады былі вельмі сур’ёзныя. Сёньня мы чуем рэха тых спрэчак, бачым пазыцыю кансэрватыўных колаў Амэрыкі, якія лічаць, што ўсяго, у тым ліку і зьмены рэжыму ў Беларусі, можа дамагчыся сілай, «дубінай». Але ў Эўразьвязе лічаць, што такія сілавыя мэтады адносна Беларусі ўжываць ня варта, што ўсё будзе ісьці эвалюцыйным шляхам, што трэба ангажаваць беларускую інтэлігенцыю, эканамічныя колы, сярэднюю клясу, грамадзянскую супольнасьць, а таксама палітыкаў вышэйшага рангу падумаць аб альтэрнатывах цяперашняму курсу, які прывёў у тупік.

(канец цытаваньня артыкула)

На матэрыял было выстаўлена больш за 20 каментароў. Вось некаторыя зь іх:

Zmicier, Masty

параўнаньне стратэгіі ЭЗ у адносінах да сённяшняй Беларусі з Заходняй Нямеччынай і СССР часоў Гарбачова дастаткова нацягнутае. хаця б таму што Лукашэнка — не Гарбачоў

Імя:: Навак Горад:: Вiцебск

» А.Рар: — На мой взгляд, любые санкции в отношении Беларуси неверны. Может быть, я скажу что-то шокирующее, что не понравится определенным людям в Беларуси, но Лукашенко — все-таки не Хусейн и не Милошевич. Лукашенко ни с кем, кроме оппозиционных партий, войны не ведет. Он просто не дорос до глобального диктатора, которого Западу нужно наказывать.
А.Рар: — От головных болей, связанных с транзитом, всех нас — Европу, Россию и Беларусь — избавит новый газопровод, который пройдет по дну Балтийского моря.
А.Рар: — Кроме того, нельзя быть циником, но ведь бизнес в Беларуси все-таки развивается. И довольно много европейских бизнес-структур полагают, что в вашей системе, где есть гарантированный президентом и правительством порядок, можно работать.У вас лучше защищены инвестиционные права, работать можно напрямую с чиновниками, коррупции меньше.
А.Рар: — Факт остается фактом: он (Лукашенко) не угрожает Западу.С моральной точки зрения все эти притеснения оппозиции — жуткие, их критикуют на Западе, но черту, за которой может последовать гораздо более жесткая политика и реакции, ваш президент не переступает».
«БелГазета» от: 16.10.2006
==========================
Вот что говорил в 2006 году Александр Рар — потомок русских эмигрантов, выдающий себя за немецкого политолога. Профессор МГИМО, член Валдайского клуба. А по моему мнению этот «политолог» конкретно кормиться в Кремле.

Ясь

Лепей браць інтэрв’ю у крамлевскіх гаспадароў гэтага » нямецкага» палітолага

Михась, Менск

Во-во! Свабоде надо еще Шредера опросить…
Хорошо хоть стали сейчас комменты с критикой евролицемеров и циников пропускать, а то раньше это было табу!

Яўген Мурашка

Калі б у ЭЗ не было эканамічных інтарэсаў у Беларусі, дык іх санкцыі былі б адэкватны палітыцы ЗША. А так ЭЗ вядзе палітыку падвоеных стандартаў. Мае стасункі з Лукашэнкам і у той жа час фінансуе пэўных палітычных лідараў у Беларусі. Каб праз іх, у будучыні, мець пэўныя прэферэнцыі на вядзеньне таннага бізнэсу, падатковыя ільготы, вялікія прыбыткі пры найменшым фінансаваньні.
Нездарма бізнэсоўцы Нямеччыны называюць Беларусь «Кландайкам»
Рабіце высновы, спадарства.

Белькевич, Зельва

Эти Рары уже 16 лет ангажируют и ангажируют. Да, что б им…
Если и происходили какие изменения, то под давлением США, а сейчас России. Евпропа ничего не сделала для демократизации в Беларуси. Ничего. Европа только укрепляла режим Лукашенко. И поддерживала такую бесцветную личность как Милинкевич.
Какой плацдарм для сотрудничества с Беларусью в области демократизации, о котором говорит Рар, создала Евпропа? Где этот плацдарм. Что изменилось? Вот болтун!
И где его «Свабода» выкапала? Неужели никого получше нельзя было найти?

Ахрэм, Доуги Мох

ЭЗ (найперш Нямеччына) усуръез абмяркоувае з Расеяй бязвізавы статус. З Лукашэнкай яны ліберальничаюць, затое не ліберальнічаюць з шараговымі беларусамі: размовы аб бязвізавым рэжыме для беларусаў — мовы няма, Лукашэнка праводзіць этнацыд карэннай нацыи — для Нямэччыны гэта ня клопат.
Й галоунае: Ні Масква, ні Захад нічога у Беларусі ня зьменяць, пакуль самі беларусы не ўсьвядомяць неабходнасьць гэтага (а гэта магчыма калі яны палюбяць сваю зямлю, мову й культуру, стануць сапрауды беларусамі) й перастануць баяцца.

Михась, Менск

А ему што, болит?
Это мы страдает, а он за свою демагогию еще и деньги получает!

Мясцовы, Бабруйск

20.08.2010 16:15

гэты Рар із кагорты тых «немчікау» як і шродер, а раней віллі брандт і яго адміністрацыя, хто корміць, той іх і танчыць, для тых яны спяваюць… апраўдаюць усё, і словы патрэбныя знойдуць

Алесь, ЕС

Прыемна, што сярод беларусау есць разумныя людзi!

Галіна Арцёменка, Нямеччына

Што мы бачым з гэтых выказванняў?
— ЭЗ не вельмі падтрымліваў ціск на Лукашэнку і што ЭЗ вырашыў пакончыць са статутам Лукашэнкі дыпляматычнага ізгоя, таму што эўрапейскі бізнес і фінансавыя колы адыгрывалі сваю ролю, г. зн. ЭЗ пляваць на беларусаў, галоўнае — ухапіць свой кусок ў Беларусі.
— Расейцы хочуць завалодаць асноўнымі беларускімі актывамі і інфраструктурай. Яны лічаць Беларусь сваёй сферай, а беларусаў “исконно русскими рабами”. Адзінае, што можа палепшыць адносіны з Расеяй — гэта распродаж значных частак сваёй краіны і яе інфраструктуры.
А цяпер, калі ласка, адкажыце чыё каланіяльнае ярмо лепшае: заходняе ці усходняе? І дзе вы бачыце прэтындэнта на званне Беларускага прэзідэнта?

Хітрамудры РАР нават не лічыць неабходным хітрыць перад беларусамі. Як бачыце ЭЗ і не ставіў за мэту зьмяняць рэжым, не толькі любой цаной, а патрэбна разумець і наогул. ЭЗ дасканала разумее, што Лукашэнка не ўтрымаецца ва ўладзе без Захаду, але нямецкі пасол Вайс супрацоўнічаў з рэжымам. Чаму? Гэта патрэбна разумець, што за спіной беларусаў існуе дамова, аб якой мы не ведаем, а калі сказаць дакладней, дык гэта — змова. ЭЗ пляваць на лёс адной асобы, але ім пляваць і на лёс 10 млн. асобаў. Перад вамі дакладныя мэты суб’ектаў міжнароднай палітыкі. Назавіце хоць аднаго прэтындэнта на пасаду прэзыдэнта, годнага вывесці беларусаў з гэтага дзярма? Я лічу што беларусы павінны з’яднацца ў адзінае цэлае, абараняючы агульныя нацыянальныя інтарэсы, імкнучыся стаць суб’ектам, а не аб’ектам. Суб’ектам можна стаць толькі ў адным выпадку, калі усе вакол адчуюць, што мы беларусы -  сіла.

Михась, Менск

Да какой он хитромудрый?! Просто прохвост, готовый за деньги оправдать все что угодно.Вы посмотрите в его глаза…

Jazep, Mensk

Галіна! Дык пра тое і вядзецца: каб хацела “эўропа” бычыць Беларусь суб’ектам міжнароднае палітыкі, яны б яшчэ зь Кебічам дамовіліся б, ці пад час перавароту ў 1996 годзе нам дапамаглі! І аніякага Лукі і почату ня было б! А зараз – мы маем тое, што маем … “Танго крэмлінаў зь бэрлінамі..”

Міхал, Масюкоўшчына

Адносна такіх дзеячоў, як А.Рар, даўно дакладна выказалася кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі — БНФ (дарэчы — адзіная палітычная арганізацыя на Беларусі, якая прынцыпова і дакладна, асьвятляе палітычную сітуацыю ў краіне і сьвеце) [пра Рара даўно і падрабязна сказана на сайце “Беларусь – наша зямля!” – А.А.]. Цешыць, што гэтую пазіцыю (адносна А.Рара), падзяляе значная колькасьць слухачоў «РС».

(канец цытаваньня каментароў).

А вось і мой каментар, які так і ня быў выстаўлены:

Трэцяя і апошняя спроба даслаць каментар на г.зв. “Свабоду”.

Гэтая спрэчка двух палітолагаў – аднаго з ЗША, другога зь Нямеччыны – паказвае, што палітыкі Захаду імкнуцца СКІНУЦЬ ВІНУ АДЗІН НА АДНАГО за тое, што ў цэнтры Еўропы вось ужо 17-ы год існуе дзяржава з тыповым дыктатарскім рэжымам, які пасьля чарговых “выбараў” працягне сваё існаваньне яшчэ на наступныя 5 гадоў.

Мне ўжо надакучыла паўтараць (бо кажу гэта некалькі гадоў, каму толькі магу), што ў час прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі нешта істотнае можа зрабіць толькі тая палітычная сіла, якая сапраўды шчыра выступае за беларускую дэмакратыю – г.зн. за АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ БЕЛАРУСКАГА НАРОДА (эканамічныя, палітычныя, культурныя, дэмаграфічныя, іншыя). Вось тут:  http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/#more-14  — знаходзіцца пачатак аднаго зь першых матэрыялаў па гэтым пытаньні.

Між тым, заходнікі нібы завядзёныя арганчыкі кажуць, што ў нас (у Беларусі!) праблемы з правамі толькі “польскай” і габрэйскай меншасьці, а таксама пра розныя іншыя праблемы, якія сярэднестатыстычным, масавым беларусам праблемамі не ўспрымаюцца і на барыкады яго не выцягнуць.

Таму нагадаю сапраўды ГАЛОЎНЫЯ ПРАБЛЕМЫ, якія заходнікі ва ўпор ня хочуць бачыць.

У Беларусі ўсе гады знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе адбываецца:

- ЦІХІ ГЕНАЦЫД і адкрыты ЭТНАЦЫД беларускага народа,

- разнастайныя формы ДЫСКРЫМІНАЦЫІ беларусаў,

- ЗАХОП НАШАЙ УЛАСНАСЬЦІ ЧУЖЫНЦАМІ,

- наўмысная дэградацыя агульнай культуры,

- зьнішчэньне навакольнага асяроддзя й многае іншае.

Адначасна Беларусь пад кіраўніцтва Лу-кі крок за крокам паглынаецца расейскай імперыяй, страчваючы сваю незалежнасьць:

- СНД,

- Саюзная дзяржава,

- Агульная паветраная прастора,

- Агульная мытная прастора,

- АДКБ,

- сумесныя вайсковыя вучэньні супраць НАТА і г.д.

Чаму ацэнкі, прапановы дый уся палітыка заходнікаў у адносінах да Беларусі выглядаюць такімі недарэчнымі, а яны самі – нейкімі ідыётамі?

Справа ў тым, што палітыкі Захаду самі хацелі б перадаць нашы беларускія каштоўнасьці не беларусам (што зьяўляецца сутнасьцю дэмакратыі), а ўласным фінансавым алігархам – у асноўным габрэйскім і нямецкім… Таму заходнікі замест дэмакратычнай альтэрнатывы дыктатуры Лу-кі ўвесь час прапануюць беларускаму народу (праз свае СМІ і купленую імі афіцыйную апазіцыю) не дэмакратычную альтэрнатыву, а… ЛІБЕРАЛЬНУЮ, зманліва называючы апошнюю “дэмакратычнай”. Па сутнасьці, “Захад” негалосна шантажуе беларускі народ: не жадаеце “лібералізм” з нашай уладай у палітыцы і нашай уласнасьцю ў эканоміцы, тады і жывіце ў дыктатуры, а мы будзем “працаваць” з… Лукашэнкам.

У выніку праз такую “палітыку” сёньняшні “Захад”:

- дыскрэдытуе дэмакратыю;

- дзясяткамі мільёнаў даляраў і еўра выкідае на вецер (а можа, і крадзе) грошы ўласных падаткаплатнікаў, якія прызначаны на “барацьбу за дэмакратыю ў Беларусі”;

- раз за разам правальвае шанц беларускага народа вырвацца з дыктатуры да дэмакратычнага ладу жыцьця;

- фактычна ПАДТРЫМЛІВАЕ ІСНАВАНЬНЯ ДЫКТАТУРЫ Ў ЦЭНТРЫ ЕЎРОПЫ ў ХХІ стагоддзі.

Усё гэта выглядае адначасова і горка, і сьмешна. Карацей, агіда…

P.S.

Калі нехта жадае пазнаёміцца з тым, як выглядае сапраўдная беларуская альтэрнатыва (хаця б яе эканамічны элемент), можа пачытаць тут:  http://nashaziamlia.org/2010/07/28/3445/#more-3445

5.

І, нарэшце, самы нядаўні прыклад — сёньняшні.

РАДАСЛАЎ СІКОРСКІ: ДАПАМОЖАМ БЕЛАРУСІ ПАСЬЛЯ СУМЛЕННЫХ ВЫБАРАЎ

Радыё “Свабода”, 18.11.2010, http://www.svaboda.org/content/article/2223964.html

Сёньня міністар замежных справаў Польшчы Радаслаў Сікорскі сустрэўся ў Варшаве з Уладзімерам Някляевым, кандыдатам у прэзыдэнты Беларусі на выбарах 19 сьнежня.

– Я хачу, каб Беларусь ведала, што мы ў Польшчы адчуваем салідарнасьць зь беларускім народам, што калі гэтыя выбары будуць сумленныя, дык нягледзячы на тое, хто выйграе, мы гатовыя стаць выказьнікам беларускіх інтарэсаў у Эўропе, і то ня толькі ў палітычным сэнсе, але таксама ў вымяральным, бо мы ведаем, што эканамічная сытуацыя ў Беларусі невясёлая, – сказаў Сікорскі журналістам пасьля сустрэчы.

Паводле паведамленьняў польскіх СМІ, Уладзімер Някляеў сёньня сустрэнуцца яшчэ з дэпутатамі польскага сэйму, эўрадэпутатамі і прадстаўнікамі бізнэсовых колаў Польшчы.

(канец артыкула)

Я даслаў каментар, які, як вы напэўна здагадаліся, таксама выстаўлены ня быў.

“1) Сікорскі: «Мы ў Польшчы адчуваем салідарнасьць зь беларускім народам».

Этнацыд беларусаў Беласточчыны, «Карта паляка», «Крэсы всходне» і шмат чаго іншага паказваюць, што гэта ня больш чым словы. Справы сьведчаць цалкам пра іншае…

2) Сікорскі: «мы гатовыя стаць выказьнікам беларускіх інтарэсаў у Эўропе».

Дзякуй, ня трэба. Мы ўжо самі як-небудзь…”.

(канец каментара)

Варта было б абставіць прыкладамі яшчэ адну тактыку дзейнасьці рэдакцыі “Свабоды” – выстаўленьне каментароў пасьля таго, як адпаведныя артыкулы сыдуць зь першай старонкі. Але ня буду. Аб’ём матэрыялу і так зашкалівае.

Давайце рабіць высновы.

6.

У мяне, як навукоўца, з усіх гэтых падзей склаліся наступныя высновы:

- для радыё “Свабода” абарона аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу ня ёсьць прыярытэтам, хутчэй — перашкодай для нейкіх таемных мэт, вядомых толькі самой рэдакцыі;

- радыё “Свабода” блакуе тыя каментары, якія ўтрымлівалі крытыку глабальнага сіянізму, масонства, ліберастызму, польскага імперыялізму; падаючы такія каментары, я наступаў на іх Ахілесаву пяту…

- радыё «Свабода», ня маючы аргументаў для рацыянальнай сэнсоўнай дыскусіі, дзейнічае груба, безапеляцыйна, забараняльнымі метадамі — так, як дзейнічаюць, напрыклад, тыя ж лукашысты… 

У сувязі з такой рэакцыяй “Свабоды” ў менш дасьведчаных, асабліва маладых чытачоў могуць паўстаць сумненьні: а, можа, сапраўды, напрыклад, сіянізму не існуе, ці ён зьяўлецца не такім небясьпечным, ці гэта прыдумка “антысемітчыкаў”; а, можа, рэдакцыя радыё “Свабода” складаецца проста з надзвычай вытанчаных, карэктных людзей, якія баяцца пакрыўдзіць каго б там ні было.

Для таго, каб разьвеяць першае падазрэньне, я прапаную зьвярнуць увагу на тое, што на небясьпеку сіянізму, пачынаючы з даўніх часоў, зьвярталі нашу ўвагу такія агульнапрызнаныя сусьветнавядомыя геніі, як Уільям Шэксьпір, Фёдар Дастаеўскі, Генры Форд і сотні іншых сапраўды гістарычных асоб. У такой кампаніі знаходзіцца ня толькі ня сорамна, а вялікі гонар! (адзінае, з чым мы ня згодныя ў рэдакцыі – гэта з выкарыстаньнем абразьлівага для габрэйскага народу слова “жыд”; габрэйскі народ і сіяністаў трэба дакладна падзяляць – так мы прынялі ў рэдакцыі).

Для тых, хто жадае яшчэ больш умацаваць сваё ўяўленьне аб легальнасьці ды актуальнасьці пастаноўкі праблемы глабальнага сіянізму, прапаную праглядзець фільм “Чалавецтва прачынаецца. Зварот Дэвіда Дзюка”, адрас: http://www.youtube.com/watch?v=00vRLtGT1D8&feature=player_embedded

Акрамя таго, мушу дадаць, што паспытаўшы ў адносінах да сябе цэнзуру (радыё “Свабода”) і нахабства (Бенедзікт) мы, у рэдакцыі, цяпер справаканыя на больш пільную ўвагу да сіянізму. Г.зн., што цяпер мы актыўней будзем зьбіраць і падаваць на сайце матэрыялы, якія асьвятляюць гэтую праблему. Няхай за гэта сіяністы будуць удзячныя “Свабодзе” і бенедзіктам…

Цяпер пра вытанчанасьць-карэктнасьць.

Гэтую гіпотэзу трэба таксама адкінуць. Ня будуць культурныя, сумленныя людзі без тлумачэньняў блакаваць каментары – прыстойнасьць не дазволіць. Ёсьць пацьверджаньне гэтага ж і зь іншага боку.

Вось тут — http://www.svaboda.org/content/article/2207044.html — на “Свабодзе” 01.11.2010 быў выстаўлены артыкул “БЕЛАРУСЫ – СЛАВЯНЕ ЦІ БАЛТЫ?”. Зьдзеклівая ілюстрацыя да яго пададзеная ў пачатку гэтай (2-й) часткі данага матэрыялу.

Але яшчэ больш непрыемна ўражвае фільм, які знаходзіцца ўнутры гэтага артыкула. Вельмі раю паглядзець яго (!), а таксама зьвярнуць увагу на каментары да артыкула, у тым ліку і мой (дзякуй богу, “Свабода” на гэты раз яго выставіла). І вы пераканаецеся — ніякай вытанчанасьцю і карэктнасьцю рэдакцыя радыё “Свабода” сябе не абцяжарвае…

Такім чынам, застаецца адно: прычынай невыстаўленьня многіх маіх, як і напэўна многіх іншых людзей, каментароў зьяўляецца тое, што Радыё “Свабода” служыць інтарэсам, зьяўляецца сродкам такіх соцыяпаразітных сіл, як сіянакратыя, глабальная таемная закуліса, заходняя фінансавая алігархія, польскі імперыялізм. Беларускія інтарэсы выкарыстоўваюцца толькі як прыкрыцьцё…

Думаю, што даная выснова вартая таго, каб стаць адным з прынцыпаў беларускай дактрыны (Д пр-п 129; сябры рэдакцыі з гэтым згодныя).

Варта таксама зьвярнуць увагу, што дадзены прынцып добра ўзгадняецца зь іншымі прынцыпамі Беларускай дактрыны, такімі як Дпр-пы 114, 127).

Пададзены ніжэй артыкул украінскага аўтара (узяты адсюль: http://novaya.com.ua/?/articles/2010/06/16/173901-18) зьяўляецца вельмі цікавым і надзвычай важным (але, на наш погляд, і трохі недаробленым, сыраватым). У ім уздымаецца пытаньне аб сацыяльным паразітызме. Прычым, складаецца ўражаньне, што аўтар знаёмы з распрацоўкамі гэтай праблемы, прадстаўленымі раней на нашым сайце. Таму спачатку артыкул, а затым — абмеркаваньне некаторых дадатковых пытаньняў, якія паўстаюць з-за яго.

Рэдакцыя.

“Ва Украіне 16 млн чалавек кормяць 30 млн непрацуючых. Такая дзяржава асуджана. Гэта не тэорыя змовы і не фантастыка пра «чужых» — гэтыя істоты сярод нас. Няздольныя да стварэньня, яны выжываюць за кошт суграмадзян. І ня проста выжываюць: яны бязьлітасна эксплуатуюць іх, фактычна ператварыўшы ў рабоў.

Адказ на пытаньне, чаму мы так дрэнна жывем, крыецца ня там, дзе яго прывыклі шукаць. Справа не ў карупцыі, не ў барацьбе палітыкаў за ўладу і нават не ў менталітэце народа — гэта наступства больш глыбокіх прычын. Для іх разуменьня варта прыгледзецца да сьфераў, здавалася б, далёкіх ад чалавека. На пачатак, паступім, як пісьменьнік Віктар Пялевін, — кінем позірк на жыцьцё насякомых.

Насякомыя і людзі

Супольнасьці насякомых — напрыклад, пчол і мурашоў – на дзіва падобныя на людскі соцыюм. Там ёсць падзел функцыяў, які нагадвае тое ж у людзей. У мурашак ёсць лідар (Матка), салдаты, выведнікі, працоўныя і нават наглядчыкі. Скажаце, у калектыўных насякомых няма інтэлекту? Гэта не зусім так. Вядома, яны не вырашаюць інтэгральных раўнаньняў і не задаюцца пытаньнямі суб’ектыўнай тэмпаральнасьці. Аднак вось адзін факт: у 1943 г. навуковец Карл Фрыш адкрыў, што пчала-фуражыр (выведніца) фігурамі свайго танца паказвае астатнім пчолам месца, дзе яна знайшла ежу, дыстанцыю да аб’екта і яго пазіцыю адносна сонца.

Акрамя таго, у насякомых ёсць дзіўная з’ява — сацыяльны паразітызм. Гэта строга навуковы тэрмін, які абазначае стратэгію захопу, эксплуатацыі аднім відам насякомага рэсурсаў іншага віду. Напрыклад, апладнёная самка паразітуючага віду мурашоў (такіх навукоўцы называюць рабаўладальнікамі) пранікае ў гняздо віду-гаспадара, забівае царыцу [захоп улады – ключавы момант у зьяве сацыяльнага пазітызму! – Рэд.], займае яе месца і пачынае адкладаць свае яйкі. Пры гэтым заваяваныя і падманутыя мурашы працягваюць старанна даглядаць за чужымі яйкамі, нібы за сваімі. У выніку, нашчадкі рабаўладальніцы (у асноўным салдаты) паступова засяляюць мурашнік, замяняючы сабой яго сапраўдных гаспадароў.

Больш мяккі варыянт стратэгіі, выкарыстоўваемай іншымі відамі паразітычных мурашоў, уключае пранікненьне ў чужой мурашнік і крадзеж ежы, а таксама кукалкаў віду-раба (якіх патым выкарыстоўваюць дакладна як сваіх рабоў). Такія віды мурашоў называюць злодзеямі-выкрадальнікамі, а іх нягодныя паводзіны — клептапаразітызмам. Прычым злодзеі не абавязкова зьяўляюцца большымі па памерах і мацней гаспадароў, але яны так арганізаваны і дзейнічаюць, што гаспадарам вельмі складана выгнаць няпрошаных гасьцей.

У людскім грамадстве паразіты таксама прысутнічаюць. І настолькі заўважна, што пакідаюць сьляды ў культуры — ад законаў да фальклору. Так, у КК СССР быў артыкул за тунеядства (ухіленьне ад грамадскі карыснай працы). У штодзённай лексіцы паразітызм абазначаюць словамі «тунеядзец», «альфонс», «утрыманка», “труцень” і г. д. Некаторыя показкі таксама адлюстроўваюць гэты феномен: “праца ня воўк — у лес не ўцячэ”; “ад працы коні дохнуць”; “калі хочаш папрацаваць, прыляг, пасьпі й усё пройдзе”, і г. д.

Homo parasitus