Пачуцьцё факталагічнага нядосыту прымусіла нас працягнуць тэму, распачатую ў папярэднім матэрыяле. Прыводзім чарговую нізку меркаваньняў і фактаў, якія паказаваюць усё на тое ж – “Захад” на справе  (прынамсі, цяперашнія яго вядучыя палітыкі) ні за якую свабоду і дэмакратыю ў “постсавецкіх краінах”, ні за якія высокія каштоўнасьці не змагаецца. Вырашае свае прыватныя пытаньні, пры гэтым нават на элементарную прыстойнасьць не зьвяртае ўвагі…

НОВАЯ «ЯЛТА»: ЗАХАД ЗДРАДЗІЎ УКРАІНУ! (узята з http://lj.rossia.org/users/shiropaev/44412.html#cutid1)

65 гадоў таму, у лютым 1945 года, у Ялце адбылася знакамітая канферэнцыя «вялікай тройкі», якая замацавала падзел пасьляваеннай Еўропы на сьферы ўплыву. Тады, як вядома, Захад здаў Сталіну Польшчу і ўсю Усходнюю Еўропу, а Ціта атрымаў Югаславію. Надзеі мільёнаў людзей на будучыню, якая вызначаецца еўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі, былі пахераныя адным росчыркам пяра. Глядзіце «Попел і дыямент» Анджэя Вайды, там пра гэта ўсё сказана.

І вось цяпер, праз роўна 65 гадоў, ганебная гісторыя Ялты, падобна, паўтараецца зноў — цяпер у дачыненьні да Украіны [і ня толькі Ўкраіны. - Рэд.].

Аналізуючы вынікі прэзідэнцкіх выбараў ва Ўкраіне, Рыгор Перапяліца — доктар палітычных навук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Т. Шаўчэнкі – сярод іншага адзначыў: «ЦВК яшчэ не абвясьціў вынікі галасаваньня, а заходнія лідары аднадушна павіншавалі Януковіча з выбраньнем. Нават Прэзідэнт РФ Мядзведзеў павіншаваў Януковіча пазьней за іх. Відавочна, Захад задавальняе такая сітуацыя, што Украіна вяртаецца ў сьферу расійскага ўплыву …  Захад зьмяніўся, ён зьмірыўся з падзелам Еўропы на дзьве сьферы ўплыву. Пашырэньне ЕЗ і НАТА ў сярэднетэрміновай персьпектыве не разглядаецца і, відавочна, Захад згодны зафіксаваць статус-кво ва Усходняй Еўропе…».

Г. Перапяліца канстатуе: «На жаль, персьпектыва сумная. Гэта вынік ня толькі зьменаў ва Ўкраіне і Расеі. Гэта зьмены ў самой Еўропе. Еўропа стамілася ад пашырэньня, і, на жаль,  Еўропа пачынае кіравацца больш уласнымі інтарэсамі, чым ўласнымі каштоўнасьцямі. Гэта дастаткова сур’ёзны для нас выклік, таму што з-за гэтых каштоўнасьцяў і падняўся народ падчас Памаранчавай рэвалюцыі. Менавіта гэтыя каштоўнасьці Еўропа прасоўвала на постсавецкай прасторы і на ўсходзе Еўропы, выбудоўваючы праект Вялікай Еўропы».

Этапы адступленьня Захаду перад пуцінскай імперыяй відавочныя:

- Яшчэ, як гаворыцца, ня вырасла трава на магіле Аляксандра Літвіненкі, а ўжо ў лютым 2007 года заходнія лідары праглынулі мюнхенскую прамову Пуціна, якая стала дэкларацыяй зьнешняй палітыкі крамлёўскага нэасаўка;

- У жніўні 2008-га Захад ледзь была не дапусьціў расейскую акупацыю Грузіі;

- У тым жа 2008 годзе еўрапейцы, нягледзячы на ​​актыўную пазіцыю прэзідэнта ЗША Буша, правалілі ўступленьне Украіны і Грузіі ў НАТА;

- І вось цяпер Захад зьмірыўся з новым «уз’яднаньнем» Украіны з Расеяй.

Юлія Цімашэнка б’е трывогу. Яна кажа аб фальсіфікаваных выбарах, аб небясьпецы антыўкраінскай і антыеўрапейскай дыктатуры Януковіча. У нядаўняй заяве Цімашэнкі сказана: «Не прайшло і некалькіх тыдняў з часу выбараў, а каманда Януковіча ўжо пачала па ўсіх напрамках здраджваць ўкраінскія нацыянальныя інтарэсы. Іх сьветагляд — зьнішчэнне Украіны, зьнявага нашай мовы і культуры. І яны гэтага нават не хаваюць … Каманда Януковіча ўжо пачала прыватызаваць газатранспартную сістэму. Яна, дарэчы, зьвярнулася з пазовам супраць Украіны ў Стакгольмскі суд, каб забраць стратэгічныя запасы прыроднага газу. Гэты пазоў цяпер у мяне ў руках. Абуральны факт — каманда новага Прэзідэнта выступае супраць дзяржавы Украіна. І ўсё гэта толькі пачатак. Сёньня небясьпека пагражае незалежнасьці Украіны».

Усё так, але, заўважым, сама ж Юлія Ўладзіміраўна нямала зрабіла для перамогі Януковіча, здрадліва раскалоўшы і прыслабіўшы нацыянал-дэмакратычны лагер. І кабальныя дамовы з Газпрамам па ўкраінскай ГТС складала менавіта яна, нягледзячы на ​​жорсткую крытыку з боку Віктара Юшчанкі. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма.

Захад яўна не падзяляе трывогу Юліі Цімашэнка. У заяве амбасады ЗША прайшоўшыя ва Украіне выбары названыя «яшчэ адным крокам у напрамку ўмацаваньня ўкраінскай дэмакратыі». Некаторыя еўрапейскія выданьні «не хаваюць сваёй незадаволенасьці даволі дзіўнымі, на іх думку, паводзінамі прэм’ера Украіны, якая прайграла гэтыя выбары і паводзіць сябе, як кажуць, «не дэмакратычна”, бо здаецца, што яна “не разумее, што дэмакратыя таксама мяркуе і ветлівае прызнаньне сваёй паразы»».

Барыс Беразоўскі канстатуе, што «Захад у чарговы раз пацьвердзіў абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца ва Ўкраіне». «Я лічу, — заявіў ён, — што гэта ў тысячу разоў больш складана, чым тое, што адбываецца ў Іране, у тысячу разоў больш складана, чым тое, што наогул адбываецца на Блізкім Усходзе, таму што тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але наогул вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацый. Вось гэта ключавая кропка, а не Іран«.

Баюся, што Захад проста не жадае гэта разумець. Так яму зручней…

У 1932-33 гг. яму было зручна не заўважаць Галадамор, паколькі ён бачыў у Сталіне магчымага саюзьніка па барацьбе з Гітлерам. Цяпер Захад ва ўпор не бачыць новую ўкраінскую драму, паколькі хоча бесперабойна атрымліваць расейскія вуглевадароды.

Валерыя Навадворская наўпрост называе цяперашніх заходніх лідараў «спадчыньнікамі і працягвальнікамі ялцінскай змовы», піша: «Расея зьбіраецца захопліваць усё, што «дрэнна ляжыць». Мыцьцём, катаньнем, а часам з дапамогай танкаў. Мы толькі што бачылі гэта па расейска-грузінскай вайне. Калі Ўкраіна дазволіць, яна стане пратэктаратам. А Расея сьпіць і бачыць, як бы прыбраць назад усе свае калоніі».

Хто мае вушы, хай пачуе.

FORBES : “АБАМА ПАВІНЕН ПРЫНЯЦЬ ЛУКАШЭНКУ” (Алена Струвэ; узята з http://www.svaboda.org/content/article/1766813.html; 01.07.2009 г.)

Расейская штодзённая эканамічная газета RBC Daily — сумеснае выданьне зь нямецкім Handelsblatt — зьмясьціла артыкул пад назваю “Захад купляе Лукашэнку”.

RBC Daily адзначае, што лаяльнасьць беларускага лідэра ацанілі ў 3,5 мільярды даляраў, і робіць выснову, што зьмена палітычнага курсу беларускага кіраўніка не выклікае сумневу [цікава, хто за такая меркаваньні пра “невыкліканьне сумневу” што да зьмены палітычнага курсу Лу-кі будзе цяпер адказваць? – Рэд.].

Як піша выданьне, павелічэньне крэдытнай лініі МВФ таямнічым чынам супала з амністыяй грамадзяніна ЗША Эмануіла Зэльцэра, які адбываў пакараньне ў беларускай турме. RBC Daily падкрэсьлівае, што ўсё адбылося ў адзін і той жа дзень: учора МВФ ухваліў другі па ліку за гэты год крэдыт, а Аляксандар Лукашэнка прыняў у сябе дэлегацыю амерыканскіх кангрэсмэнаў і паабяцаў дзеля “нармалізацыі стасункаў” з Вашынгтонам выпусьціць на волю амерыканскага адваката.

“Мы заўсёды цэнім атрыманыя сыгналы. І, у прыватнасьці, тую канструктыўную пазіцыю ЗША, якая садзейнічала прыняцьцю МВФ рашэньня адносна вылучэньня Беларусі рэзервовага крэдыту”, — заявіў беларускі лідэр і прапанаваў аднавіць гандлёва-эканамічныя стасункі з ЗША.

“Наколькі сігналы з Вашынгтону насамрэч важныя для беларускага лідэра, стане ясным пасьля візіту ў Менск прэзідэнта РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева, які павінен адбыцца 3 ліпеня”, — піша RBC Daily.

“Абама павінен запрасіць да сябе ў Белы дом прэзідэнтаў Беларусі і Туркменістану, перш чым гэтыя краіны апынуцца пад кантролем Кітаю і Расеі”, — піша амерыканскае выданьне Forbes. Абама, паводле выданьня, “можа скарыстаць свае рытарычныя і палітычныя здольнасьці дзеля няпростай задачы – запэўніць іх у падтрымцы, падштурхоўваючы ў той жа час да прадуктыўных зьменаў. Нагода для гэтага надарылася. Але яна кане ў Лету, калі ніхто не парупіцца яе скарыстаць”.

Як піша Forbes, і прэзідэнт Лукашэнка, і яго туркменскі калега маюць мала павагі да дэмакратыі і правоў чалавека. Аднак апошнія заявы і жэсты беларускага кіраўніка сьведчаць пра тое, што ён, хоць зь цяжкасьцю, марудна, аднак пэўна крочыць у бок ЗША і Эўропы [зноў, хто будзе адказваць за заявы пра “пэўнасьць крокаў у бок ЗША і Эўропы”? – Рэд.].

“Чым даўжэй Захад застаецца ўбаку ад канкурэнцыі за Беларусь і Туркменістан, тым цяжэй будзе чагосьці дасягнуць у рэгіёне, дзе імкнецца аднавіць свой уплыў Расея… Горш за тое: падобна, што адміністрацыя Абамы робіць стаўку на Расею і стараецца дзейнічаць мякчэй, баючыся ўгнявіць Крэмль напярэдадні ліпеньскага візіту амерыканскага прэзідэнта ў Маскву”, — піша Forbes і заключае:

“Зразумела, шмат хто ў ЗША можа запярэчыць: маўляў, адсутнасьць дэмакратыі і павагі да правоў чалавека павінна стаць на перашкодзе шчыльнаму супрацоўніцтву Вашынгтону зь Беларусьсю і Туркменістанам. Але ж такі аргумент сьмеху варты [адкрыты цынізм, ды яшчэ са зьдзекам! - Рэд.]. ЗША падтрымліваюць прыязныя стасункі з Савудаўскай Арабіяй цягам дзесяцігодзьдзяў”.

ТАЕМНЫЯ ШАШНІ НЯМЕЧЧЫНЫ З КРЫВАВЫМ ТАШКЕНЦКІМ ДЫКТАТАРАМ (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/11/02/61930.shtml)

Невядома, як і калі прыбыў у Нямеччыну Рустам Інаятаў (гл. фота ў пачатку матэрыяла), верхавод адной з найбольш крывавых банд ташкенцкага дыктатара Карымава, якая выконвае функцыі «узьбецкіх сьпецслужбаў». Невядома таксама, як доўга ён прабыў у Берліне, — піша ў гэтай сувязі нямецкая газета Die Welt. Ёсьць дадзеныя, што запрашэньне ён атрымаў ад Федэральнай канцылярыі.

Перамовы з крывавым верхаводам вялі Федэральная выведчая служба Нямеччыны і Федэральная канцылярыя. Іх тэмай была «пагроза Нямыччыне, якая сыходзіць ад заснаванага ўзьбекамі Саюзу ісламскага джыхаду (IJU)».

Між тым, Берлін не дае афіцыйнага каментара па гэтай інфармацыі.

Нямецкая газета піша, што многія нямецкія мусульмане зьяўляюцца членамі IJU. Улады задаюць пытаньне, чаму так шмат этнічных немцаў, а таксама турак, якія вырасьлі ў Нямеччыне, уступаюць у шэрагі IJU, і як гэта можна прадухіліць. «Верагодна, адказу на гэтае пытаньне федэральны ўрад чакаў ад Інаятава», — піша нямецкая прэса.

Іншая тэма перамоваў — гэта бясьпека вайсковай базы бундэсвера ва ўзьбецкім Тэрмезе. Вайсковая прысутнасьць Нямеччыны ва Ўзьбекістане трапіла пад агонь крытыкі яшчэ тры гады таму. Але вывада салдатаў бундэсвера патрабавалі тады не так званыя «радыкальныя ісламісты», а праваабарончыя арганізацыі.

Падставай для гэтага стала крывавае падаўленьне народнага паўстаньня ў Андыжане. Тады ЕЗ увёў санкцыі ў дачыненьні да Ўзбекістана, але некалькі тыдняў таму яны былі адмененыя. Менавіта іх адмена дала магчымасьць запрасіць у Нямеччыну Інаятава.

Крыніцы ва Ўзьбекістане паказваюць, што Інаятаў зьяўляецца фактычным кіраўніком у гэтай краіне, нягледзячы на ​​тое, што Карымаў яшчэ жывы.

Яшчэ ў 2005 годзе былы ахоўнік, а цяпер верхавод «службы нацыянальнай бясьпекі», засяродзіў у сваіх руках важныя рычагі ўлады. Сёньня менавіта ён вызначае кадравую палітыку дзяржавы. А значыць, нясе персанальную адказнасьць за дзеяньні сваіх падначаленых. У тым ліку і ў Андыжане.

Такім чынам, ЕЗ выдаў індульгенцыю ташкенцкаму рэжыму і асабіста Інаятаву і Карымаву на зьнішчэньне мусульман.

ГІШПАНІЯ ВЫДАЛА РАСЕІ МУРАТА ГАСАЕВА (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/12/31/63125.shtml)

Гішпанія ў сераду выдала Расіі Мурата Гасаева — бежанца з Чачні, абвінавачанага ва “ўдзеле ў ўзброенай групе” — паведамілі расейскія ўлады.

Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што Мадрыд зрабіў гэта напярэдадні Новага году, падносячы своеасаблівы «падарунак» Маскве.

У свой час, будучы прэзідэнтам Грузіі, такі ж «падарунак» на дзень нараджэньня Пуціна зрабіў Эдуард Шэварнадзэ, які выдаў Расеі адразу некалькі чачэнскіх уцекачоў, спрабуючы чачэнскай крывёю задобрыць рускага мядзьведзя. Пасьля Шэварнадзэ такі ж метад залагоджваньня Масквы выкарыстаў новы прэзідэнт Грузіі Саакашвілі, па загаду якога ў Тбілісі былі выкрадзеныя некалькі чачэнскіх уцекачоў, якіх толькі што апраўдаў грузінскі суд і выпусьціў на волю.

Яны былі выкрадзены ў гэты ж дзень, калі вярталіся дадому, і таемна выдадзены Расеі. З тых часоў аб лёсе бежанцаў, выдадзеных Шэварнадзэ і Саакашвілі, няма ніякіх зьвестак. Яны згінуў у скляпеньнях Лубянкі.

Вынік такой палітыкі грузінскіх уладаў добра вядомы. Расея ўварвалася ў Грузію і анэксавала Абхазію і Паўднёвую Асецію.

Між тым у Маскве не хаваюць сваё задавальненьне выдачай Гасаева, які ўжо шмат гадоў пражываў у Еўропе.

Расейскі бок заяўляе, што ў 2003-04 годзе Мурат Гасан ваяваў супраць расейскіх акупантаў. Гэтай заявы Масквы было дастаткова, каб Мадрыд пайшоў на змову і выдаў бежанца на разарваньне Лубянкі.

Між тым, яшчэ ў сакавіку 2008 года кіраўнік праваабарончай арганізацыі «Чачэнскі Камітэт Нацыянальнага Выратаваньня» Руслан Бадалаў распаўсюдзіў заяву з пратэстам супраць магчымай экстрадыцыі зь Гішпаніі ў Расею Мурата Гасаева.

У заяве Бадалава паказвалася: «Я ведаю Мурата Гасаева зь дзяцінства. Ён вырас літаральна на маіх вачах. З бацькам Мурата, Ахметам Гасаевым, заслужаным трэнерам РСФСР, мы падтрымлівалі шчыльныя сяброўскія дачыненьні. Сам Мурат атрымаў званьне майстра спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе. Важна адзначыць, што Мурат Гасаеў ня ўдзельнічаў у баявых дзеяньнях на Паўночным Каўказе. Стаўшы ахвярай абгавору, ён быў змушаны шукаць сабе прытулку за мяжой, у Еўропе, куды ўжо даўно бягуць яго супляменьнікі ад абуральных беззаконьняў і свавольства».

Цікава, што гішпанскія ўлады самі зьвярнуліся да Расеі за «парадай» даць або ня даць прытулак Мурату Гасаеву, пасьля таго, як ён накіраваў прашэньне аб наданьні яму статуса бежанца ў гэтай краіне. Толькі пасьля гэтага ў Маскве даведаліся аб факце існаваньня Гасаева і тут жа, як і ў выпадку з чачэнскімі бежанцамі ў Грузіі, згатавалі заднім лікам «абвінавачаньне» і запатрабавалі ад Гішпаніі яго выдачы.

У Мадрыдзе пра гэта ведалі, аднак спакойна выдалі чалавека на сьмерць [пасьля Другой сусьветнай вайны так на забой "Захад" аддавай Сталіну казакаў. - Рэд.].

І ў заключэньне апошняе.

Вядома, што розныя там Antifa пішуць лозунг: “Зачыніць міністэрствы, адчыніць межы”. А як да гэтага ставяцца ў тых краінах, адкуль ідуць такія “прагрэсіўныя ідэі”?

Вось некалькі фотафактаў.

Сьцяна-агароджа паміж Мексікай і ЗША (http://fishki.net/comment.php?id=87434).

Той жа аб’ект (http://fishki.net/commentall.php?id=58739)

Амерыканскі памежнік праходзіць каля сьцяны-агароджы паміж ЗША і Мексікай у горадзе Нагалес (узята з http://www.svaboda.org/photogallery/3967.html)

Сьцяна паміж Палестынай і Ізраілем (http://foto.mail.ru/mail/vadaragan/1438/1481.html)

Тая ж сьцяна (http://z2.foto.rambler.ru/users/anat-pit/tags/19/4c01aa14-2aca-7783-d2bb-05e4f8cfa9dd/)

Усё тая ж сьцяна толькі трохі “ўпрыгожаная” (http://www.tury.ru/photo/id/484772)

-

Атрымліваецца, у сябе робім адно — тое, што трэба, а іншым накідаем іншае. Тыповае крывадушша — істотны факт, варты запамінаньня.

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Ужо заманала чуць ад нашых прыхільнікаў і непрыхільнікаў адзін і той жа матыў у розных варыяцыях (у прыхільнікаў ён з-за дурноты, у непрыхільнікаў — наўмысны). Маўляў, беларусы-літвіны нейкі занадта пасіўны неданарод, гатовы цярпець на сваім карку любых паноў, іх любыя зьдзекі. Пераканаўся шматкроць: дзесяткі іншых народаў – хаця б тыя ж палякі, украінцы, рускія, татары, якуты, комі й г.д. – ані трохі ня лепшыя ў гэтым сэнсе. Таксама пасіўна назіраюць за дэградацыяй саміх сябе, сваіх дзяржаў і аўтаномій. Усё нечага чакаюць. А між тым, у многіх зь іх умовы для нацыянальна-патрыятычнага выхаваньня былі й ёсьць на парадкі лепшыя, чым у нас – беларусаў-літвінаў! Прапаную рэдакцыі выставіць “украінскі” матэрыял, які гэта даводзіць (аўтарка разважае пра тыя ж праблемы ва Ўкраіне, таксама заклікае зь імі змагацца). Бо з намаўленьнем хлусьлівых ідэй нейкай выключнай непаўнавартасьці беларусаў трэба змагацца самым рашучым чынам // Віталь Хромаў.

Мы вырашылі так і зрабіць. Выстаўляем артыкул Ірэны Карпы “Калі чуеце “рускі сьвет” – успомніце Галадамор” (узяты адсюль: http://www.unian.net/rus/news/news-470271.html). Матэрыял праілюстраваны дакументальнымі фота: як «экспрапрыявалі» збожжа, як галадалі й паміралі дзеці ды дарослыя // Рэдакцыя.

“Я ўжо сабе ўяўляю нейкія гіпатэтычныя папрокі: «Колькі можна казаць аб адным і тым жа, аб Галадаморы. Усё ж было сказана». Проста ёсьць рэчы, якія, быццам бы, сказаныя былі даўно, але, тым ня менш, іх трэба паўтараць для кожнага пакаленьня. Гэтак жа, як паўтараецца «не забі», «не скрадзі», «не падмані», «жыві», «рабі зь іншымі так, як хочаш, каб паступалі з табой».

Мы вось праходзілі зь дзіцём па залі памяці Нацыянальнага мемарыяла ахвяраў Галадамору, проста паглядзелі пададзеную статыстыку: колькі памерла дзетак яе ўзросту і яшчэ малодшых, колькі не нарадзілася, колькі дарослых моцных людзей загінула… Гэта вельмі страшна, калі не думаць статыстыкай, лічбамі, а думаць сапраўды меркамі кожнага асобнага чалавека (гл. фота).

Просты дзейсны тэст на не-абыякавасьць: паставіць сябе на месца маці ці бацькі, калі ў тваіх дзяцей сілай забіраюць ежу. Пасьля гэтага, калі нехта пачынае казаць пра нейкія ідэі аднаўленьня імперыі, аб «рускім сьвеце», пра тое, што хай бы Украіна была чыёйсьці губерняй, — проста успомніце, як гэта — жыць на сваёй зямлі, калі ты ня зьяўляешся гаспадаром, калі хто-небудзь прыйшоў і вырашае, што табе рабіць. Вырашае: паміраць табе, ці не. Калі ты павінен паміраць толькі з-за таго, што ты ўкраінец.

Зьмяніць зараз той час ужо нельга, можна хіба злавацца з нагоды таго, што ўкраінцы, занадта міралюбівая і бяскрыўдная нацыя, вырашылі тады кожны для сябе: маўляў, «неяк яно будзе», а не паднялі вілы і ня зьнішчылі тых, хто пасьля зьнішчыў іх й іхных дзяцей – усіх гэтых лютых камсамольцаў, “будаўнікоў сьветлай будучыні”, выканаўцаў злачынных загадаў правадыроў. Усё роўна губляць не было чаго… Дык вось — зьмяніць былое позна, а добра памятаць, каб не загінуць ад уласнай пасіўнасці — яшчэ ня позна.

Памяць павінна прысутнічаць у кожным новым чалавеку. Як толькі мая дачка Кора зможа нешта комплекснае запамінаць і разумець, я абавязкова буду яе навучаць праўдзівай гісторыі, таму што, асабліва з улікам таго, што адбываецца ў нашай адукацыі цяпер, не заўсёды інфармацыя даходзіць у правільным выглядзе.

Амнэзія ж [бяспямяцтва – Рэд.] пагражае выраджэньнем нацыі. Зьнікненьнем. Калі ў чалавека няма памяці — у яго няма стрыжня. Пра якую ідэнтычнасьць можа ісьці гаворка? Мы тады не народ, а проста біямаса. Вельмі сумна, што шэраговаму ўкраінцу ў сапраўднасьці ўсё роўна, дзе яму жыць, пад царом хадзіць або пад бандзюкамі — пакуль у яго ёсьць яго каўбаса, яго тэлесерыялы і яго праца ў офісе, яму ўсё роўна.

Таму просьба ў мяне да кожнага простая: ня будзь шэраговым. Ня будзь рабом, памятай, усьведамляй.

Таму ў гэтую суботу [26 лістапада. – Рэд.], у дзень памяці ахвяр Галадамору, я прыйду да Нацыянальнага мемарыяла Галадамору і запалю сьвечку памяці”.

(канец артыкула)

-

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, Україна зь яе ўсеагульнымі ведамі пра Галадамор, 20 гадамі ўкраінізацыі (у адрозьненьне ад нас), Памаранчавай рэвалюцыяй, Ільвовам і Івана-Франкоўскам зь іх гісторыяй змаганьня за ўсё ўкраінскае, 50 мільённым насельніцтвам і памерамі самай вялікай па плошчы еўрапейскай краіны, яе нетрамі й чарназёмамі, выхадам да мора і г.д. —  на гэтай Украіне, са слоў аўтаркі, “шэраговым украінцам ўсё роўна, дзе жыць, пад царом хадзіць ці пад бандзюкамі; пакуль у іх ёсьць каўбаса, тэлесерыялы і праца, ім усё роўна…”. Ясна, што аўтарка пісала не данос на свой народ. Гэта яе душэўны боль. Боль з-за таго, што яна бачыць, як хутка разбураецца нацыянальная сьвядомасьць ва ўмовах прарасейскай улады Януковіча, як цяжка падымаецца народ супраць сваіх гвалціцеляў…

А возьмем польскі народ. “Хто ты естэсь? Поляк малы!” – зь першых школьных класаў. Поўная дамінацыя польскай мовы і культуры. Практычна адна – каталіцкая – царква. Гістарычныя патрыятычныя міфы. З 40-мільённага насельніцтва больш за 90% лічаць сябе палякамі. Краіна, якая даўно ў НАТА і Еўразьвязе. І вось у гэтай краіне народ абірае ва ўладу людзей, якія падазраюцца ў забойстве папярэдняга прэзідэнта, а на сталічных прасьпектах на вачах усяго сьвета і пры поўным маўчаньні ўсё таго ж польскага народу зьбіваюць польскіх патрыётаў!..

Хочаце пачытаць пра рэальныя паводзіны жамойтаў у сваёй масе, якія таксама жывуць ўжо дзесяцігоддзі ў 100 разоў лепшых умовах для нацыянальнага, патрыятычнага, дэмакратычнага выхаваньня? Калі ласка сюды: http://www.svaboda.org/content/article/24395372.html.

Пра рускіх у Расеі, якія маюць аж цэлую імперыю зь яе незьлічонымі багацьцямі, «гераічнай» гісторыя, адпаведным фальклёрам і г.д., але якіх улады выкарыстоўваць для сваіх злачынных мэт, як хочуць, мы нават не гаворым…

І вось на гэтым фоне яшчэ нехта кажа (ледзь не напісалі «вякае»), што “беларусы зьяўляюцца нейкім выключэньнем у горшы бок у параўнаньні зь іншымі народамі”!

?…

Не, ніякімі падобнымі асаблівасьцямі беларусы-літвіны не адзначаюцца. Больш за тое, калі навукова дакладна падлічыць, колькі ахвяр прынесьлі прадстаўнікі нашага беларускага народу на алтар вызваленьня ад розных дыктатур ды імперый (ці то царскай, ці то савецкай, ці то цяперашняй), высьветліцца, што гэтых ахвяраў у пераліку на колькасьць насельніцтва было значна больш, чым у многіх-многіх іншых народаў. Напрыклад, значна больш, чым у тых жа палякаў у сувязі са змаганьнем у час ІІ Сусьветнай ці супраць вайсковай дыктатуры Яразэльскага… (дарэчы, адзін толькі перадпапярэдні матэрыял-адкрыцьцё пра гэта таксама сьведчыць! На нашым сайце мы ўжо выставілі шмат такіх, схаваных ад арода, гістарычных адкрыцьцяў!)

Таму хопіць прыніжаць наш народ!

Мы ў рэдакцыі й далей будзем усё рабіць, каб гэта не дапускаць.

І яшчэ адно.

Сёньня на ніве змаганьня за адраджэньне расейскай імперыі (цяпер ужо ў новай, чэкісцкай, якасьці) асабліва шчыруе РПЦ (МП). Так расейскай імперыякратыі цяпер зручней. Заявы пра “рускі сьвет”, “трыадзіны рускі народ” і т.п. пранафталіненая прапагандыская лухта вылятае найчасьцей з вуснаў прадстаўнікоў менавіта гэтай галіны расейскай імперыякратыі (дарэчы, ва Ўкраіне сёньня яны, як высьвятляецца, адчуваюць сябе вальней вольнага).

Так, прэзідэнт Грузіі нядаўна заявіў на цырымоніі адкрыцьця ў Тбілісі помніка Рональду Рэйгану: “Руская праваслаўная царква, якая зьяўляецца філіялам Крамля, літаральна абвясьціла крыжовы паход за аднаўленьне СССР, а таксама назвала тэрыторыю былога СССР, уключаючы свабодную Грузію, складовай часткай гістарычнай Расеі, якая павінна вярнуцца назад, у Расею»…

Вось якую праблему нам усім трэба вырашаць, вось у якім пытаньні аб’ядноўвацца ўсім дэмакратам — інтэр-нацыяналістам, а не займацца тым, што скідаць віну за чужыя злачынствы, а то і за ўласную недзеяздольнасьць… на ўласный жа народ.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля!

Адразу скажам: мы не зьяўляемся прыхільнікамі Барыса Абрамыча Беразоўскага. І таму што ён былы расейскі алігарх (а гэта значыць, грошы ў яго вялікія і… крадзеныя), і таму што ён зьяўляецца вядомым кампаньёнам Лукашэнкі, і таму што ніколі не бараніў інтарэсы беларускага народу. Але і гэтага чалавека, бывае, карысна паслухаць з мэтай глыбей разабрацца ў сёньняшняй рэчаіснасьці.

Нядаўна 65-гадовы Беразоўскі (БАБ), які цяпер жыве ў Лондане ў якасьці палітэмігранта, даў інтэрвю ўкраінскай газеце “Сегодня”, у якім выказаў важкія думкі вакол падзей Крывавай нядзелі. Гэтае інтэрвю таксама падала радыё “Свабода”.  Параўнаньне інфармаваньня нас гэтым незалежным СМІ дае магчымасьць тое-сёе дадатковае даведацца.

Пачнем з поўнай свабодаўскай версіі.

1.

БЕРАЗОЎСКІ: СУПРАЦОЎНІКІ БЕЛАРУСКІХ СЬПЕЦСЛУЖБАЎ ПРАЦУЮЦЬ НА РАСЕЮ

(матэрыял за 22.01.2011 г., гл. http://www.svaboda.org/content/article/2284188.html)

“Падзеі 19-20 сьнежня ў Менску былі сьпецаперацыяй расейскіх сьпецслужбаў, а супрацоўнікі беларускіх сьпецслужбаў працуюць на Расею.

Пра гэта ў інтэрвю ўкраінскай газеце «Сегодня» заявіў апальны расейскі бізнэсмэн Барыс Беразоўскі.

Ён адзначыў, тое, што адбылося ў Беларусі, «выгадна Расеі і катэгарычна ня выгадна ні Беларусі, ні Захаду».

«Расея атрымала неабмежаваны ўплыў у гэтай краіне і, па сутнасьці, загнала беларускія ўлады ў кут. Лукашэнка тры гады вельмі пасьлядоўна рухаўся ў бок дэмакратычных пераўтварэньняў», — адзначыў бізнэсмэн.

«Але ў ноч пасьля выбараў было перакрэсьлена ўсё, што рабілася тры гады. І я лічу, што гэта, безумоўна, пасьпяховая аперацыя расейскіх сьпецслужбаў, якія, выкарыстоўваючы сваю пятую калону ў Беларусі, змаглі перавярнуць сітуацыю».

На яго думку, «ніякай спробы захопу дома ўраду не было«.

«Галоўнае, што трэба было зрабіць, — гэта выставіць ахову для кандыдатаў у прэзідэнты, якія прыйшлі на гэты мітынг. Сьпецслужбы Лукашэнкі павінны былі іх ахоўваць, а не біць па галаве. Гэта і была б перамога Лукашэнкі», — сказаў расейскі алігарх.

Беразоўскі не сумняецца ў тым, што Аляксандра Лукашэнку «падставіла бліжэйшае атачэньне».

«Я нават больш-менш уяўляю, хто гэта рабіў — яго ўласныя сьпецслужбы, якія давалі яму падманную інфармацыю пра падзеі, што адбываліся на плошчы 19 сьнежня. І гэтыя супрацоўнікі — безумоўна, супрацоўнікі адначасова расейскіх сьпецслужбаў. І ў першую чаргу размова ідзе пра старшыню КДБ Беларусі«, — заявіў бізнэсмэн.

Атрымаць каментарый у КДБ Беларусі на гэты конт БелаПАН пакуль не здолела” (канец тэксту).

2.

А цяпер больш поўная версія гэтага ж інтэвю (узята з http://www.segodnya.ua/interview/14215330.html). У яе ў асноўным улучаныя пытаньні, датычныя Беларусі (але ня толькі), а ў адказах на іх падкрэсьлена тое, што ня трапіла ў версію, пададзеную “Свабодай”.

- — -

Барыс Абрамавіч быў відавочна ва ўдары:

даў зьнішчальную характарыстыку практычна ўсім расейскім, украінскім і еўрапейскім палітыкам (акрамя, што характэрна, Аляксандра Лукашэнкі, што збольшага пацьвярджае чуткі аб іх шчыльных сувязях). Вядома, пры ўспрыманьні сказанага трэба ўлічваць палітычную пазіцыю Беразоўскага. Добра вядома, што ён з’яўляецца ворагам Уладзіміра Пуціна. І наўрад ці БАБа радуе той факт, што, нягледзячы на яго 10-гадовую барацьбу з крамлёўскім рэжымам, пазіцыі Пуціна ў Расеі па-ранейшаму трывалыя…

- Давайце пагаворым пра Ўкраіну: у які бок пойдзе краіна, улічваючы нашы няпростыя стасункі з Расіяй па газавых ды іншых пытаньнях і пагаршэньне дачыненьняў з Захадам? Нядаўна, калі вы чулі, Чэхія дала палітычны прытулак Данілішыну…

- У вас складаныя адносіны з Расеяй не з-за газу. Газ - гэта другаснае. У вас складаныя стасункі з Расеяй таму, што Крэмль хоча, каб Украіна была васалам Расеі. Рычаг, які для гэтага выкарыстоўваецца — у дадзеным выпадку газ.

А што тычыцца стасункаў з Захадам — яны не маглі не пагоршыцца пасьля прыходу да ўлады Януковіча: ён абсалютна такі ж бандыт, як і Пуцін. Яны блізняты-браты. Але бандыты — яны ж не заўсёды могуць дамовіцца паміж сабой. Наадварот — яны заўсёды знаходзяцца паміж сабой у разборках.

Вядома, Януковіч не еўрапеец. Але ён разумее, што яму гэтую ролю гуляць неабходна, каб абараніцца ад Пуціна. І гэтая гульня можа доўжыцца доўга. Еўрапейскія палітыкі — скончаныя б*дзі. Але тое, што яны далі палітычны прытулак Данілішыну — гэта, вядома, сігнал. Яны па прастаце душы лічаць, што такія сігналы ў стане пераканаць у чымсьці Януковіча. Абсалютна атлусьцелы тупы Захад лічыць, што такімі дзеяньнямі ён прастымулюе Януковіча не руйнаваць тыя асновы дэмакратыі, якія былі закладзеныя Юшчанкам.

Мне здаецца, што Ўкраіна перажывае складаныя часы, тым больш з улікам палітычных рэпрэсій. Узяць хоць бы кампанію супраць Юліі Цімашэнкі, якая, я лічу, сама стварыла вось гэтую сітуацыю, у якой жыве Ўкраіна. Сваімі амбіцыямі быць каралевай, а зусім не клопатам аб украінскім народзе. Яна цяпер сама пажынае плады сваіх амбіцый. Але жыцьцё працягваецца. Я не лічу гэта трагедыяй. Украіна назаўсёды зьмяніла вектар разьвіцьця і будзе арыентавацца на Еўропу, а не на Расею. І ніякі Януковіч павярнуць Украіну назад ня зможа.

- У сьнежні вы нам казалі, што прыклалі шмат намаганьняў, каб не дапусьціць Януковіча да ўлады. Але вы тады ж сказалі, што вашыя горшыя прагнозы па Януковічы не апраўдаліся. Чаго вы чакалі і чым ён вас парадаваў?

- Я, можа быць, недаацаніў, наколькі зацьвердзіўся еўрапейскі вектар ва Ўкраіне. І тое, што Януковіч не кінуўся ў абдымкі Расеі — гэта добра. За ім стаяць магутныя фінансава-прамысловыя групы са сваімі інтарэсамі, далёкімі ад расійскіх. Яны хочуць быць легітымнымі на Захадзе, ня хочуць, каб іх уносілі ў чорныя сьпісы. І Януковіч сам ня хоча. Мае прагнозы па ім не апраўдаліся ў тым сэнсе, што я не чакаў, што яму важна езьдзіць па сьвеце, а ня жыць у ізаляцыі ў залатой клетцы.

- Пяройдзем да сітуацыі ў Расеі. Хто ў 2012 годзе пойдзе на выбары — Пуцін ці Мядзьведзеў. Вы як думаеце?

- Я ведаю адно. Не існуе ніякага дуумвірату. Не існуе ніякага чалавека Мядзьведзева: існуе таблічка з назвай «прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Д. А. Мядзьведзеў». Існуе, на жаль, хворы чалавек — практычна расьліна, якая і ёсьць Мядзьведзеў Дзьмітрый Анатольевіч. Я вам адказна кажу: Мядзьведзеў — клінічна хворы. У яго карлікавая хвароба.

Што такое карлікавая хвароба? Гэта не пытаньне росту. Напрыклад, Пуцін таксама маленькага росту, але ён не хварэе карлікавай хваробай. Так, у хваробы ёсьць зьнешнія праявы — невысокі рост, непрапарцыйна вялікая галава, пукатыя вочы. Але гэта зьнешнія прыкметы. Але вельмі мала людзей задумваецца над тым, што карлікавая хвароба мае глыбокія псіхічныя наступствы. І Мядзьведзеў на гэтае ў поўнай меры хворы. Самая галоўная асаблівасьць карлікаў — яны не ідэнтыфікуюць сябе як асоба. Яны заўсёды знаходзяць кагосьці, хто імі кіруе.

Так што няма ніякай барацьбы паміж Мядзьведзевым і Пуціным — ёсьць гаспадар (Пуцін) і карлік (Мядзьведзеў), якога ён эксплуатуе.

- Гэта значыць, на выбары пойдзе менавіта Пуцін? Ці ўсё захаваецца, як сёньня?

- Ды ня ведаю я. Гэта ня важна, у якім крэсьле сядзіць Пуцін — прэзідэнцкім або прэм’ерскім. Усё роўна менавіта ён руліць Расеяй.

- Як вы ацэньваеце сітуацыю ў Беларусі пасьля выбараў? Ня думаеце, што Еўропа сваімі дзеяньнямі і заявамі супраць Лукашэнкі штурхае бацьку ў абдымкі Расеі?

- Тое, што адбылося ў Беларусі, безумоўна, выгадна Расеі. І катэгарычна не выгадна ні Беларусі, ні Захаду. Расея атрымала неабмежаваны ўплыў у гэтай краіне і, па сутнасьці, загнала беларускія ўлады ў кут. Я лічу, што беспарадкі пасьля выбараў — гэта сьпецаперацыя расейскіх сьпецслужбаў.

Вы ведаеце, што перад гэтым Лукашэнка тры гады вельмі пасьлядоўна рухаўся ў бок дэмакратычных пераўтварэньняў. Ажыцьцяўляў дэмакратычныя рэформы на беларускі лад. Акрамя таго, Лукашэнку атрымалася захаваць усё лепшае, што было зроблена ў гады савецкай улады — здаровае насельніцтва, дах над галавой ва ўсіх грамадзян. І працуюць прадпрыемствы — не ўсе эфектыўныя, але працуюць, і людзі не губляюць розум ад безвыходнасьці. У гэтым і заключаецца яго заслуга. Беларусь менш за ўсіх перажыла шок ад развалу СССР. Няма бандытаў, мафіі, няма паўсюднай фантастычнай карупцыі, якая разьядае ўсе краіны постсавецкай прасторы.

Але ў ноч пасьля выбараў было перакрэсьлена ўсё, што рабілася тры гады. І я лічу, што гэта, безумоўна, пасьпяховая аперацыя расейскіх сьпецслужбаў, якія, выкарыстоўваючы сваю пятую калону ў Беларусі, змаглі перавярнуць сітуацыю.

- А Лукашэнка мог зрабіць інакш? Не разганяць дэманстрантаў?

- Я лічу, што ніякай спробы захопу дома ўраду не было. Яшчэ раз кажу — гэта была сьпецаперацыя расейскіх сьпецслужбаў.

Галоўнае, што трэба было зрабіць — гэта выставіць ахову для кандыдатаў у прэзідэнты, якія прыйшлі на гэты мітынг. Сьпецслужбы Лукашэнкі павінны былі іх ахоўваць, а не біць па галаве. Гэта і была б перамога Лукашэнкі.

А што да Еўропы, то яна вядзе сябе зусім крывадушна. Усе гэтыя санкцыі супраць Лукашэнкі цалкам бессэнсоўныя, яны штурхаюць Беларусь у абдымкі расейскай бандыцкай улады.

Але Эўропа — асобнае пытаньне. Цяпер адбываецца інтэлектуальная дэградацыя палітычнай эліты Захаду. Яна працягваецца ўжо, як мінімум, 10 гадоў. Калі Буш прыняў рашэньне без санкцыі Рады бясьпекі ААН пайсьці ў Ірак. Ён разбурыў фундаментальныя асновы дэмакратыі. Гэта ўсё пачалося з Буша і працягваецца па сёньняшні дзень.

Самы галоўны вынік дзейнасьці пуцінскага рэжыму на сусьветнай арэне — гэта стварэньне татальнай сістэмы карупцыі на Захадзе. Вазьміце той жа «Норд Стрым» (газаправод «Паўночная плынь» па дне Балтыйскага мора. — Аўт.). Гэта бессэнсоўная, разбуральная для эканомікі Ўкраіны і Беларусі труба фантастычнага кошту, экалагічна небясьпечная, уразьлівая для тэрарыстаў — найярчэйшы прыклад карумпаванасьці Захаду. Ну, і, вядома, рашэньні па футболе: 2022 і 2018 гады ў Катары і ў Расіі. Гэта ж сьмех. Сёньня галоўная праблема — гэта нават не Расея. Гэта проста татальнае прастытуяваньне палітычнай эліты Захаду.

- У Лукашэнкі яшчэ ёсьць магчымасьць павярнуць сітуацыю? Або яму шлях у Еўропу назаўжды зачынены?

- Я ўпэўнены, што не бывае бязвыхадных сітуацый. Сітуацыю, у якой апынуўся Лукашэнка, можна павярнуць на 180 градусаў. І стварыць зусім новую палітычную рэальнасьць у Еўропе, дзе Беларусь будзе гуляць адну з самых ключавых роляў. Але вось як гэта рабіць — я цяпер казаць на гэтую тэму ня буду.

- А чаму Лукашэнка паверыў, што гэтая правакацыя менавіта Захаду?

- Я з Лукашэнкам ня маю зносінаў, таму я не магу сказаць, што Лукашэнка паверыў. Я бачыў розныя заявы МЗС Беларусі — там былі спасылкі і на правакацыі Расеі, і на правакацыі Захаду — таму я ня думаю, што Лукашэнка для сябе вырашыў, што гэта правакацыя з боку Захаду. Хаця, не сумняваюся, што і Захад, і Расія давалі грошы апазіцыянерам. Але ў мяне такое ўражаньне, што Лукашэнка сам не чакаў, што сьвет надасьць такое значэньне таму, што адбылося 19 сьнежня. Не сумняюся, што яго падставіла бліжэйшае атачэньне. Я нават больш-менш ўяўляю, хто гэта рабіў — яго ўласныя сьпецслужбы, якія давалі яму ілжывую інфармацыю пра падзеі, якія адбываліся на плошчы 19 сьнежня. І гэтыя супрацоўнікі — безумоўна, супрацоўнікі адначасова расейскіх сьпецслужбаў. І ў першую чаргу, гаворка ідзе аб старшыні КДБ Беларусі.

- Як вы ацэньваеце персьпектыву Лужкова?

- Шчыра — не магу сказаць, што мне Лужкова шкада. Ён заслужыў у поўнай меры тое, што зь ім адбываецца.

Але мяне хвалюе іншае: Лужкоў на працягу многіх гадоў быў расейскай суперэлітай — у першым шэрагу. І ён дэманструе такое самапрыніжэньне, выпрошваючы від на жыхарства ў Латвіі! Ну, чмо! Ну, так прыніжацца!

Ну, так, ён, вядома, Пуціну вылізаў усё, што можна было вылізаць. І сваю цацачную партыю, якая называлася «Айчына — уся Расея» кінуў да яго ног. Ну добра: гэта, вядома, усё прастытуцыя палітычная відавочная. Але вось так самаго сябе таптаць, на вачах усяго сьвету — прыніжацца, прасіць — спачатку візу ў Англію яму не далі, потым адмовілі ў відзе на жыхарства ў Латвіі, якую ён калісьці аплёўваў, распавядаў, якія яны фашысты, якія яны нацыяналісты. Гэта жудасна з пункту гледжаньня характарыстыкі ўсёй палітычнай эліты Расеі.

- А што яму трэба было рабіць?

- Павесіцца. Або застрэліцца. Высакародныя людзі Расеі пускалі кулю ў скронь, калі ўставалі перад выбарам: адрачыся ад сябе ці сябе захаваць. Вось Юры Міхайлавіч павінен пусціць сабе кулю ў скронь.

Яму ўсё роўна ў пекле гарэць.

- Ня думаеце, што Лужкоў можа цяпер супрацьпаставіць сябе Пуціну і Мядзьведзеву як апазіцыянер?

- Ды які Лужкоў апазіцыянер? Як быў гандляр, так і застаўся. Вось і складзік прыкупіў у Латвіі і, напэўна, ведае, што будзе складаваць.

(канец цытаваньня інтэрвю)

3.

Ад рэдакцыі:

Цікавае, даволі адкрытае інтэрвю, ці ня так?

Але пяройдзем да справы.

Беразоўскі, вядома, сьлізкі чалавек — украінскім палітыкам ён раіць клапаціцца аб народзе, выказвае жаданьне, каб захавалася ўкраінская дэмакратыя, але ў дачыненьні да беларусаў выказвае ўсялякую падтрымку беларусаненавісьніку, садысту-дыктатару! Яшчэ і парады нейкія яму прыпас…

Але зь іншага боку, ён абсалютна дакладна, ды яшчэ ў некаторых асьпектах больш трапна, чым мы, апісвае сітуацыю на Захадзе — “еўрапейскія палітыкі — скончаныя б*дзі”, “абсалютна атлусьцелы тупы Захад”, “Еўропа крывадушная”, “інтэлектуальная дэградацыя палітычнай эліты Захаду”, “Буш разбурыў фундаментальныя асновы дэмакратыі”, “на Захадзе створана татальная сістэма карупцыі”. І  пад завязку: “Сёньня галоўная праблема — гэта нават не Расея. Гэта проста татальнае прастытуяваньне палітычнай эліты Захаду”.

Падвядзем вынікі:

Па-першае, толькі што адзначанае – гэта розьніца, якая адрозьнівае адно і тое ж інтэрвю ў двух СМІ.

Па-другое, дадзеная розьніца – гэта якраз тое, пра што ўсе апошнія гады сістэматычна кажам мы і некаторыя нашы чытачы (дарэчы, адзіныя ў Беларусі). Менавіта тупасьць, крывадушша і сапраўдныя соцыяпаразітныя мэты, якія хаваюцца пад “дапамогай Захаду ў барацьбе за дэмакратыю ў Беларусі”, зьяўляюцца адной з галоўных прычын таго, што беларуская дэмакратыя ўсё ніяк ня можа перамагчы (і ўжо 17 гадоў!) прымітыўную калгасную дыктатару.

Як бачыце, зь нядаўняга часу гэта ня толькі наша меркаваньне…

Па-трэцяе, гэтая розьніца выкрывае самую “свабодную” радыёстанцыю ў сьвеце, паказваючы пальцам на тое, што яна з усіх сілаў імкнецца схаваць – дарэчы, вельмі істотную для беларусаў Праўду імкнецца схаваць!

Вось вам і “свабода СМІ пры лібералізьме”…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Беларусь – наша зямля!

Другая частка інтэрвю журналіста ўкраінскага агенцтва УНІЯН Рамана Кіселя зь Яраславам Качыньскім – братам загінулага прэзідэнта Польшчы, прысьвечана ўзаемаадносінам Польшчы з Расеяй і Украінай. Узята адсюль http://www.unian.net/rus/news/news-411178.html

Рэдакцыя.

“ЯНУКОВІЧ НЯ ВЕЛЬМІ ПАДТРЫМЛІВАЎ НАШЫ ЭНЭРГЕТЫЧНЫЯ ПРАЕКТЫ”

- Спадар Качынскі, давайце пагаворым аб украінска-польскіх справах. Калі вы былі кіраўніком ураду Польшчы, то маглі мець зносіны з тагачасным украінскім прэм’ерам, а цяпер прэзідэнтам Украіны Віктарам Януковічам. Якое ваша ўражаньне аб ім?

- Ён вялікі й магутны, а я маленькі…

- А калі сур’ёзна?

- Стварылася ўражаньне, што Януковіч даволі моцна ўключаны — ментальна — у мінулае, у сыходзячы сьвет. Я вёў зь ім доўгія гутаркі, у тым ліку неафіцыйныя, аб тым, як вядуцца перамовы ў Расеі. Ён быў са мной вельмі шчыры, і зь ім добра размаўлялася. Праўда, часам ён мяне вельмі здзіўляў тымі апавяданьнямі. Ня буду цяпер пра гэта распавядаць, таму што, можа, давядзецца яшчэ сустракацца зь ім як з прэзідэнтам Украіны. Хачу адзначыць, што мы не мяняем сваю палітыку ў залежнасьці ад таго, хто ва Ўкраіне пры ўладзе, і гатовыя супрацоўнічаць з кожным палітыкам.

Я слаба ведаў Віктара Юшчанку, зь якім сустракаўся толькі адзін раз, у адрозненьне ад майго брата, які правёў зь ім дзясяткі гутарак. Зь Юліяй Цімашэнка таксама, здаецца, толькі раз сустракаўся, калі яна была ў апазіцыі (пасьля Памаранчавай рэвалюцыі).

- Ці можаце сказаць, што Януковіч робіць уражаньне чалавека, які, нягледзячы ні на што, сапраўды хоча і можа дамагчыся ўступленьня Ўкраіны ў ЕС?

- Прашу мне прабачыць, але не магу адказаць на гэтае пытаньне, таму што сапраўды ня ведаю адказу.

У гутарках са мной ён засяроджваўся на супрацоўніцтве з Расіяй і тлумачыў, як трэба весьці перамовы ў Маскве, каб вырашаць справы. Як трэба гаварыць з Міхаілам Фрадковым, які быў тады прэм’ерам, і тагачасным прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным. Вельмі шчыра распавядаў, і мяне часам вельмі здзіўляў гэты спосаб вырашэньня спраў.

Акрамя таго, мы гаварылі пра польска-ўкраінскае супрацоўніцтва, у прыватнасьці, аб праекце Адэса — Броды — Плоцк.

- А чаму, на ваш погляд, нягледзячы на актыўную падтрымку прэзідэнтам Лехам Качыньскім ўступленьня Ўкраіны ў Еўразьвяз і НАТА пасьля Памаранчавай рэвалюцыі, не ўдалося дасягнуць якаснага прарыву?

- Па-першае, на жаль, была нявызначаная сітуацыя ва Ўкраіне. Па-другое, быў супраціў Нямеччыны і Францыі. У асноўным Нямеччыны. Майму брату даводзілася на розных сустрэчах ствараць кааліцыі й прымушаць спадарыню Меркель да саступак, у прыватнасьці, у Бухарэсьце ў красавіку 2008 года.

Калі б ва Ўкраіне была больш ясная сітуацыя і Юшчанка зь Цімашэнкай эфектыўна супрацоўнічалі паміж сабой, нягледзячы на асабістую непрыязнасьць, было б лягчэй. Мы ня можам да канца зразумець, чаму так не адбылося. Еўраатлантычная інтэграцыя ў Польшчы аб’яднала людзей, якія па жыцьці вельмі не любяць адзін аднаго.

Гэтая тэма таксама выкарыстоўвалася ў якасьці аргументу супраць Украіны, а калі кіраўніком ураду стаў Януковіч, то справа наогул стала незразумелай, таму што, з аднаго боку, быў слабы Юшчанка, а з другога — Януковіч, які асабліва не прымаў удзелу ў руху на захад. Ён ня вельмі хацеў уваходзіць у нашы праекты, у прыватнасьці, у прапанаваны маім братам энэргетычны пакет. Шчыра кажучы, нашы размовы — нягледзячы на значную іх колькасьць — былі малапрадуктыўныя, хоць ён не казаў наўпрост «не»…

Мы разьлічвалі, што гэта часовая сітуацыя. Спадарыня Цімашэнка ў гутарках са мной у Кіеве акрэсьліла палітычны план, які — трэба прызнаць — у значнай меры зрэалізавала.

- Што вы маеце на ўвазе?

- Яна казала, што даможацца адстаўкі ўраду Януковіча, стане прэм’ерам, а пазьней прэзідэнтам. Апошні этап у яе не атрымаўся.

“ЦЯПЕРАШНЯЯ ЎЛАДА У ПОЛЬШЧЫ РОБІЦЬ СТАЎКУ НА МАСКВУ, ВЫСТАЎЛЯЮЧЫ СЯБЕ НА СЬМЕХ”

- На днях раднік прэзідэнта Польшчы Браніслава Камароўскага Раман Кужняр сказаў, што польская праўкраінская і антырасейская палітыка апошніх гадоў шкодзіла Польшчы і Ўкраіне. Сьведчаньнем гэтага, на яго думку, зьяўляецца рэалізацыя Nord Stream замест другой ніткі Ямальскага газаправода праз польскую тэрыторыю…

- Гэта абсалютнае глупства. Расейцы мелі такі план вельмі даўно і не хацелі чарговага трубаправода праз Польшчу. Гэта выключна стратэгічны праект, мэтай якога было абысьці традыцыйныя дзяржавы-транзіцёры, якія могуць ствараць ім пэўныя праблемы. Гэта цалкам зразумела, таму высновы гэтага спадара абсалютна беспадстаўныя.

Мы вялі палітыку, якая ўжо сёньня даказвае выніковасьць. Напрыклад, Румынія часткова пераняла нашу ролю і мае сёньня газаправод для паставак LNG праз Грузію. Гэта было складана, але магчыма. Мы абмяркоўвалі гэты праект з амерыканцамі, якія казалі, што падтрымліваюць праект, калі гэта будзе эканамічна выгадным. Але гэта было б выгадным! Праблемы былі толькі ў тым, што ва Ўкраіне ўрад узначальваў Януковіч, і ў цэлым была нестабільная сітуацыя.

Наогул Украіне неабходная стабілізацыя хаця б на некалькі гадоў на базе сіл, якія хочуць пераменаў, што дала б магчымасьць рэалізаваць некалькі буйных праектаў. Пры такіх умовах можна параўнальна хутка рухацца наперад. Вядома, падаўжэньне тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту Расеі ў Крыме адкладае справу ўступленьня Ўкраіны ў НАТА, але, зь іншага боку, гэтую ўмову заўсёды можна дэнансаваць.

Ёсьць яшчэ пытаньне ўласнасьці газаправодаў…

Сітуацыя — без сумневу — пагоршылася. Але трэба памятаць, што міжнародная палітыка, у канчатковым выніку, як і палітыка ў цэлым, дынамічны працэс, і ўсё яшчэ можа зьмяніцца. Таму балбатня пра тое, што нейкая палітыка пацярпела паразу, не мае пад сабой падстаў, бо за год-два ці, тым больш, за дзесяцігоддзе, тое, што цяпер здаецца паразай, можа прынесьці значную карысьць. Першыя крокі зробленыя — хоць бы на ўзроўні падсьвядомасьці. Калі-небудзь мы адаб’ем. Пакуль больш складаны перыяд, але ўсё залежыць ад нас…

Вялікай стратай стала сьмерць майго брата, які ведаў усіх гэтых людзей — аж да Туркменістана — і мог зь імі размаўляць. Ніхто яго не заменіць. Нават калі б я выйграў прэзідэнцкія выбары (у ліпені 2010 года), давялося б будаваць гэтыя кантакты ад пачатку.

- Кіруючая «Грамадзянская платформа» ніколі не хавала, што лічыць адной з галоўных задач палепшыць адносіны з Расеяй. Як вы думаеце, паляпшэньне польска-расейскага супрацоўніцтва будзе адбывацца за кошт [пагаршэньня] супрацоўніцтва з Украінай?

- Ня толькі думаю, але перакананы, што так будзе. У канчатковым выніку, гэта даказвае адзін з артыкулаў міністра замежных справаў Польшчы Радаслава Сікорскага.

Нашу пазіцыю па супрацоўніцтве з Расеяй можна апісаць дакладна такімі словамі, як выказаўся адзін з раднікаў прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі ў агучаных на днях Wikileaks дыпламатычных дэпешах, а менавіта, што Расея ў гэтым пакаленьні не ўспрыме Польшчу як сувярэннага партнёра для супрацоўніцтва.

Трэба старацца разьвіваць добрыя адносіны, але рэальная сьфера нашай дзейнасьці — гэта разьвіцьцё супрацоўніцтва з Украінай, балканскімі дзяржавамі, а дзе магчыма, і зь Беларусьсю, Малдовай і далей на Каўказ, у прыватнасьці, з Грузіяй, Азербайджанам, аж да Казахстана і нават Туркменіі.

Для расейцаў, як казаў той жа раднік Сарказі, добрыя суседзі толькі тыя, якія іх абсалютна слухаюцца. Мы не хацелі слухацца. Нам цалкам хапала час ад часу пратакольных сустрэч міністраў замежных спраў, а для бягучых спраў — сустрэч намесьнікаў міністраў. Латвія наогул 18 гадоў ня мела вызначаных межаў: неяк гэта перажыла і вельмі добра разьвівалася.

Расейцы ведалі, і гэта іх вельмі раздражняла, што яны ня могуць трымаць нас на кручку. Цяперашняя прыўладная група Польшчы, спасылаючыся на цяжкасьці з Украінай, цалкам зьмяніла палітыку і вырашыла зрабіць стаўку на Маскву. Цікава, што на справе яны нічога не дасягнулі, акрамя таго, што выстаўляюць сябе на сьмех.

У цэлым адбываюцца неверагодныя рэчы, якія, мабыць, калісьці будуць апісаны ў падручніках па дыпламатыі, калі Катыньская справа [1940 г. – Рэд.] стала козырам для расейцаў, а не палякаў. Расейцы час ад часу выдаюць нейкія заявы, а тут [у Польшчы] радуюцца, прабачце за выраз, як дурань дзірцы ад абаранка.

Мы адпрэчвалі гэтую палітыку, лічачы, што пры цяперашнім пакаленьні нічога не атрымаецца зрабіць. Трэба пачакаць гадоў 20-30, пакуль прыйдзе новае пакаленьне расейцаў, якое зразумее, што Польшча незалежная дзяржава, і зь ёй трэба лічыцца. А палкоўнікі КДБ дакладна ня возьмуць гэтага да розуму.

- Ці верыце, што расейцы адкрыюць доступ да катыньскіх архіваў?

Адкрыюць ці не адкрыюць?.. Хутчэй за ўсё не, але нават калі б гэта зрабілі, то што гэта дасьць? Мы і так ведаем, хто за гэта адказны. Можам даведацца дэталі. Галоўнае, нельга весьці палітыку, калі расейцы выкарыстоўваюць Катынь як козыр. Яны «прадаюць» інфармацыю ў гэтай справе.

“СЬВЕТУ ПАТРЭБНЫ НОВЫ РЭЙГАН, ЯКІ БЫ ЎЗЯЎ РАСЕЮ ЗА ГОРЛА”

- Вы ўзгадалі, што расейцы ментальна не гатовыя ўспрымаць Польшчу як раўнапраўнага партнёра. Вядома, што традыцыйна яны актыўна супрацоўнічаюць зь Нямеччынай…

- Яны нават кажуць — «Нямеччына і Еўрапейскі саюз», як быццам немцы не ўваходзяць у еўрапейскае аб’яднаньне.

Гэта сталая расейская палітыка… У Еўразьвязе ніхто ня хоча плаціць, а немцы працягваюць гэта рабіць, і ў гэтым іх сіла. Бо яны вельмі нямоцныя ў вайсковым сэнсе, не ўваходзяць у Раду Бясьпекі ААН, ня могуць годна канкураваць ў сьферы культуры з Англіяй і Францыяй, ня маюць такога значнага капіталу, але ў іх магутная прамысловасьць. Расейцы гэта заўважаюць і вядуць перамовы, галоўным чынам, зь немцамі, якія цяпер дамінуюць у Еўразьвязе. Хаця варта заўважыць, што іх эканамічная моц ў апошні час таксама зьніжаецца.

Варта таксама зьвярнуць увагу, што Нямеччына заўсёды была прадметам актыўнасьці расейцаў яшчэ ў часы Савецкага Саюзу. Ні адна іншая дзяржава ў Еўразьвязе не была прадметам такой актыўнасьці.

- Што, як вы лічыце, і калі можа зьмяніць гэтую сітуацыю?

- Зьмяненьне можа быць выклікана крызісам Еўрапейскага Зьвязу, галоўным чынам, зоны еўра. Акрамя таго, застаецца шанец на іншую палітыку ЗША, якія маюць вялікую стратэгічную свабоду, паколькі ніхто ня мае такой сілы, як яны. Зараз яны больш занятыя рашэньнем унутраных спраў і пакуль яшчэ да канца невядома, як будзе разьвівацца сітуацыя ў самой Амерыцы.

Зь іншага боку, трэба памятаць пра Кітай, які вельмі дынамічна разьвіваецца і які хутка можа стаць праблемай нумар адзін для расейцаў. Тэмп росту кітайскай эканомікі прыводзіць да амаль яе патраеньня за дзесяцігоддзе. Гэта таксама будзе мець уплыў на расклад вайсковых сіл.

- Ці можа «кітайскі фактар» сьхіліць Расею інтэгравацца з Эўразьвязам?

- ЕЗ — гэта іншая справа. Расейцам, каб не патрапіць у сапраўды складаную сітуацыю, неабходна мадэрнізавацца. Каб правесьці мадэрнізацыю, трэба зьмяніць грамадскую сістэму. Прашу памятаць, што ў іх анахранічная посткамуністычных сістэма, якая па вялікім рахунку ў рознай меры прысутнічае ва ўсіх былых камуністычных дзяржавах: ад лёгкай формы ў Польшчы і Чэхіі да вострай ў Баўгарыі [і Беларусі. – Рэд.].

Каб сапраўды зьмяніць кіраваную кагэбістамі й алігархамі Расею, трэба ўдарыць па тых, хто там самы моцны. Гэта сапраўды вельмі цяжка. Гэта была б рэвалюцыя, але расейцы не дэманструюць такіх тэндэнцый…

- Дык як, на вашую думку, будзе разьвівацца сітуацыя? Таму што цяпер выглядае так, што Пуцін у 2012 годзе на белым кані вернецца ў крэсла прэзідэнта і атрымае шанец кіраваць Расеяй яшчэ два прэзыдэнцкія тэрміны — аж да 2024 года. Як думаеце, Расея стане цэнтрам Адзінай эканамічнай прасторы ў які, акрамя Беларусі й Казахстана, уцягнуць Украіну ды іншыя дзяржавы былога СССР або ўсё-ткі мы будзем інтэгравацца з заходнім сьветам?

- Мне здаецца, гэтую сістэму чакае крызіс, выкліканы як зьнешнімі [чыньнікамі], — перш за ўсё з-за Кітая і магчымых пераменаў у Еўропе — так і ўнутранымі чыньнікамі — галоўным чынам з-за неэфектыўнай эканомікі. Варта памятаць, што гэтая сістэма грунтуецца на мадэлі краін трэцяга сьвету, якія жывуць за кошт продажу сыравіны.

Рэзкае павелічэньне здабычы сланцавага газу, напрыклад, абваліць кошты на сусьветным рынку і зьменіць геастратэгічную сітуацыю.

У сьвеце абмяркоўваюць, ці не зьявіцца нехта падобны да Рональда Рэйгана (прэзідэнт ЗША ў 1981-1989 гадах. — Аўт.), хто б махнуў рукой на запалохваньне вайной з боку расейцаў, схапіў іх за горла, і праз некалькі гадоў аказалася, што яны пачынаюць задыхацца.

Пару гадоў вострай рыторыкі й цьвёрдай палітыкі ЗША — нягледзячы на магчымыя пратэсты і паніку ў Еўропе — і Расея пачала б зьмяняцца.

Цяпер цяжка сказаць, якой амерыканскі дзеяч мог бы весьці такую палітыку.

Ёсьць таксама іншыя справы, у прыватнасьці, вайна ў Аўганістане. Яе вядуць амерыканцы і НАТА, але па вялікім рахунку яны таксама абараняюць і Расею. Калі б там не было войскаў Альянсу, то расейцы мелі б праблему — і немалую. Пры цяперашняй сістэме, упэўнены, у іх не хапіла б сілы кансалідавацца для рэальнага рашэньня гэтых праблем. А на галаве ў іх яшчэ і Кітай…

Калі адкінуць эмоцыі, то ў расейцаў у цяперашніх умовах адзін рацыянальны выхад — зьмяніцца і ўвайсьці ў сьвет заходняй цывілізацыі ў якасьці важнага партнёра, які прызнае незалежнасьць іншых посткамуністычных дзяржаў. Пакуль, аднак, яны ня могуць зьмяніць ментальнасьць і адпаведную сістэму інтарэсаў.

“БЫЛІ Б МЫ ПРЫ ЎЛАДЗЕ, “ПАЎНОЧНАЙ ПЛЫНІ” НЕ БЫЛО Б”

- Вядома, што галоўная зброя расейцаў — энэрганосьбіты. Чаму Польшча, якая ўступіла ў Еўразвяз і НАТА, за больш чым 20 гадоў ня здолела вызваліцца ад энэргетычнай залежнасьці ад РФ? Бо былі праекты аб’яднаньня польскіх газаправодаў зь сістэмамі дзяржаў Заходняй Еўропы. Быў праект Адэса — Броды — Плоцк…

- Ня варта сябе падманваць, а сумленна прызнаць, што расейцы таксама ў Польшчы маюць свае «актывы». Відавочнай цікавасьцю палякаў было пабудаваць газаправод [з] Нарвегіі й стварыць газапорт для паставак LNG. З праектам Адэса — Броды — Плоцк было крыху больш складана, таму што ня толькі мы прымалі рашэньне…

Цяпер, аднак, у нас прэзідэнт, які называе няважнай здабычу сланцавага газу ў Польшчы. Я, вядома, ня ведаю, наколькі гэта рэальна і эканамічна выгадна, але папярэднія разьлікі кажуць, што яго запасы ў Польшчы дасягаюць 3 мільярдаў кубаметраў, а гэтага хопіць для Польшчы на 200 гадоў. Мы маглі б пастаўляць газ суседнім дзяржавам, у тым ліку і Ўкраіне або Беларусі. Размова ня йдзе, вядома, пра тое, каб яны не куплялі расейскі газ, а пра большую бясьпеку.

Кіраўнік польскага ўраду ў 2001-04 гадах Лешэк Мілер сарваў дасягнутыя папярэднім прэм’ерам Ежы Бузэкам (з 1997 па 2001 год) дамоўленасьці з нарвежцамі. Урад Туска вырашыў будаваць газапорт на сродкі Еўрапейскага Зьвязу, што цягне пэўныя экалагічныя абмежаваньні, і даручыў гэтую справу кампаніі, якая ня мае ўласных грошай. Мы хацелі, каб газапорт будавала PGNIG, якая лёгка магла фінансаваць яго будаўніцтва і, акрамя таго, мы б ня мелі ніякіх экалагічных абмежаваньняў.

Недахоп дыверсіфікацыі паставак энерганосьбітаў нельга рацыянальна патлумачыць нічым іншым, як надзвычай моцным расейскім лобі ў Польшчы. Гэта ім выгадна. Але, на жаль, не для Польшчы.

- Газавы трэйдар «РосУкрЭнэрга» прыйшоў на польскі рынак у канцы 2006 года, якраз калі вы былі кіраўніком польскага ўраду. Ці можаце расказаць, як гэта адбывалася?

- Мы апынуліся ў вымушанай сітуацыі. З аднаго боку, расейцы паднялі тэму прысутнасьці ў капітале Europolgaz — кампаніі Аляксандра Гудзаватага. Зь іншага боку, ва ўмовах моцнага націску медыяў на нас, мы не маглі сабе дазволіць перабояў з пастаўкамі газу ўзімку. Мы ведалі пра нявыгаднасьці гэтага кантракту, але падпісалі яго на кароткі час, да канца 2008 года…

- Як гэта было: прыйшлі менаджары Газпраму і сказалі, у якой кампаніі купляць газ?

- Так наўпрост — прымітыўна — гэтыя справы не вырашаліся. Сам гэтым не займаўся, лепш ведае тагачасны міністр эканомікі Пётр Возьняк. Ведаю, што пачаліся нейкія рухі ў наглядальных радах кампаній, пачаліся блакаваньні…

З-за магчымых праблем з пастаўкамі газу ўзімку і ўлічваючы наш план цалкам зьмяніць сітуацыю з пастаўкамі энерганосьбітаў, мы вырашылі, што на два гады можна пагадзіцца даплачваць. Тым больш, што тады Польшча была ў вельмі добрай фінансавай сітуацыі. Гэта былі адзіныя два гады за апошніх дваццаць, калі мы сапраўды мелі вельмі шмат грошай — як у дзяржаўным, так і ў мясцовых бюджэтах, і ў дзяржаўных фірмах.

У гэтым плане сітуацыя была вельмі добрай, а мы хацелі дамовіцца з нарвежцамі… планавалі пабудаваць газапорт.

У той жа час пасьпяхова блакавалі праект Nord Sream, выкарыстоўваючы экалагічныя засьцярогі. Калі шведы пераканаліся ў сур’ёзнасьці нашых намераў, то ўвайшлі з намі ў кааліцыю. За шведамі да нас далучыліся прыбалтыйскія дзяржавы, былі надзеі на Фінляндыю. Калі б мы былі пры ўладзе, то магу вас запэўніць, да гэтага часу не было б пракладзена ні аднаго кіламетру Паўночнага газаправода. Рэалізацыю праекта можна было вельмі моцна зацягваць або нават наогул зрабіць немагчымай.

- Сапраўды, амаль два гады польска-расейскіх газавых перамоваў даказваюць, што Польшча прыпёртая да сьцяны і сапраўды нічога ня можа зрабіць…

- Наш план абароны быў простым і прадугледжваў, акрамя газаправода ў Нарвегію, будаўніцтва газапорта, стварэньне дадатковых газавых сховішчаў. У выпадку яго рэалізацыі расейцы не маглі б нам нічога зрабіць.

Гэта, вядома, ня значыць, што мы б адмовіліся ад куплі расейскага газу. У той жа час, калі б яны адмовіліся прадаваць, то мы мелі б альтэрнатыўную крыніцу паставак. За 3-4 гады гэта можна было зрабіць. Але гэтую справа затрымалі, а чаму так адбылося, трэба пытацца ў спадара Туска.

(канец інтэрвю).

Яшчэ аднім пацьверджаньнем таго, што ў Расеі сапраўды адбываецца вострая барацьба паміж дзвюма галінамі расейскай імперыякратыі, могуць быць нядаўнія загадвакавыя сьмерці двух далёка ня простых людзей. Адзін зь іх — чалавек агульнавядомы. Гэта Ягор Гайдар (гл. першае фота зьлева) — галоўны публічны выканаўца пераходу Расеі ад «камунізму» да капіталізму, які рабіўся ў першай палове 1990-х. Але ня многія ведаюць, што за тры тыдні да сьмерці Гайдара, таксама ў таямнічых абставінах памёр іншы чалавек — нехта Антон Сурыкаў (гл. другое фота).  Мы лічым, што сьмерці названых асоб могуць быць зьвязаныя паміж сабой. І гэта — яшчэ адзін доказ таемнай вайны, якая ідзе ў нетрах расейскай імперыякратыі.

Рэдакцыя.

1.

Наш аповед мы пачнем з пана Сурыкава.

Два гады таму мы ўзгадалі гэтага чалавека з нагоды арганізацыі Фарвэст, аперацыі «Чыстае поле» і вайны з Грузіяй (гл. nashaziamlia.org/2008/09/15/1539). Тады інфармацыя, якой мы валодалі, была менш поўная, у нечым, магчыма, памылковая. Дый цяпер нашы веды наўрад ці зьяўляюцца абсалютна дакладнымі ва ўсіх асьпектах.

Інфармацыю пра сьмерць спадара Сурыкава падалі яго паплечнікі, апаненты і ворагі…

Так, сайт «Нацыянальнай асамблеі» Г.Каспарава паведаміў наступнае (www.nationalassembly.ru/48257F6778168/4B0E7E7B7C112):

«23 лістапада [2009 г.] ва ўзросце 48 гадоў адышоў з жыцьця Антон Сурыкаў, дэпутат Нацыянальнай Асамблеі, вядомы публіцыст, памочнік былога першага віцэ-прэм’ера Юрыя Маслюкова.

У сваіх выступах і артыкулах Антон Сурыкаў ўздымаў самыя вострыя пытаньні сучаснай унутранай і зьнешняй палітыкі Расеі, крытыкаваў дзеяньні ўладаў на Каўказе і знаходзіў скандальныя доказы карупцыі вышэйшых вайсковых чыноўнікаў.

Нарадзіўся 26 траўня 1961 года ў Маскоўскай вобласьці. У лютым 1984 г. скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут (МАІ) па сьпецыяльнасьці «інжынер-мяханік»; кандыдат тэхнічных навук. Зь лета 1990 года па верасень 1996 года па запрашэньні Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН. У першай палове — сярэдзіне 1990-х неаднаразова бываў у рэгіёнах узброеных канфліктаў на Каўказе (у Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Нагорным Карабаху, Чачэніі).

У 1994 годзе быў адкамандзіраваны ў Вялікабрытанію ў якасьці прыцягнутага навуковага супрацоўніка Дэпартаменту абаронных дасьледаваньняў Каралеўскага каледжу Лонданскага ўніверсітэта. У 1995 годзе ў Вялікабрытаніі выдаў дзьве свае манаграфіі, прысьвечаныя расейскай абароннай палітыцы.

З 1994 года — дарадца, намесьнік генеральнага дырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС).

Зь верасьня 1996 года па 1998 працаваў памочнікам дэпутата Дзяржаўнай Думы II скліканьня, старшыні камітэта Думы па эканамічнай палітыцы Юрыя Маслюкова. Зь верасьня 1998 года — памочнік першага намесьніка старшыні Ураду РФ Ю.Маслюкова (ва ўрадзе Яўгена Прымакова). Пасьля адстаўкі ўраду Прымакова звольніўся ў траўні 1999 года з апарату ўраду.

З траўня 1999 года па 2000 г. працаваў дарадцам генеральнага дырэктара і генеральнага канструктара ФГУП «Расейская самалётабудаўнічая карпарацыя «МіГ» Мікалая Ф.Нікіціна.

Зь лютага па красавік 2000 — кіраўнік апарату Камітэта ДзяржДумы па прамысловасьці, будаўніцтве і навукаёмістых тэхналогіях (старшыня Камітэта Ю.Маслюкоў).

У траўні 2001 года зрабіў сенсацыйную заяву аб тым, што высокапастаўленыя расейскія вайскоўцы займаюцца перапраўкай наркотыкаў з Афганістана ў Таджыкістан.

У ліпені 2002 года звольніўся зь дзяржаўнай службы.

Старшыня рэдакцыйнай рады «Правда.инфо», член рэдакцыйнага рады сайта «ФОРУМ.мск».

Воінскае званьне — палкоўнік. Дзяржаўны дарадца Расійскай Федэрацыі 1 класа (з 1998 г.). Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі (2001 г.). Валодаў некалькімі замежнымі мовамі й мовамі народаў РФ. Аўтар кнігі «Crime in Russia. The International Implications».

Шчыра спачуваем сваякам і блізкім Антона Сурыкава».

(канец паведамленьня).

У сваю чаргу, «генерал Іваноў» — «вядомы ФСБшны інтэрнэтаўскі ідэолаг» (як пішуць пра яго чачэнскія партызаны) — на сваім сайце наступным чынам ахарактарызаваў стаўленьне ФСБ да Сурыкава (узята з general-ivanov.livejournal.com/560747; натуральна, што цалкам давяраць інфармацыі, якая зыходзіць ад ФСБ, нельга, але для агульнай арыентыроўкі ў сітуацыі яна можа прыдацца):

«23 лістапада ў Іжэўску на 49-м годзе жыцьця пры нявысьветленых абставінах раптоўна памёр Антон Віктаравіч Сурыкаў (ён жа Мансур-Алі Хаджы Натхоев) — адзін з ключавых закулісных персанажаў сучаснай Расеі.

Гэта быў Вораг. Менавіта так, зь вялікай літары. Сапраўдны вораг Расеі і рускага народу. Мацёры агент ўплыву, найразумны паліттэхнолаг, майстэрскі правакатар, які ўмела маскаваўся пад бясшкоднага «палітолага-аналітыка», «эксьперта па праблемах бясьпекі», супрацоўніка Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ), старшыню рэдакцыйнай рады інтэрнэт-партала «Правда.инфо«, члена рады дырэктараў «кансалтынгавай кампаніі FarWest LLC» і члена Рады Левага фронту (ЛФ).

Сурыкаў-Натхоев нарадзіўся 26.05.1961 ў Падмаскоўі ў забясьпечанай сям’і першага намесьніка дырэктара «ЦНИИмаша». Па нацыянальнасьці на палову адыгеец-натухаец, на чвэрць — габрэй, на чвэрць — паляк (продкі Сурыкава з адыгейскага боку ваявалі супраць Расеі на баку турак і ангельцаў яшчэ ў пачатку XIX стагоддзя). Скончыў «МАІ», кандыдат тэхнічных навук. У 1983-96 гг. — кадравы супрацоўнік ГРУ. З другой паловы 1980-х, па чутках, меў самае наўпроставае дачыненьне да гандлю зброяй, забесьпячэньня дзейнасьці міжнароднага наркатрафіку. У Аўганістане займаўся суправаджэньнем караванаў з наркотыкамі, вёў перамовы з маджахедамі. З таго ж часу пачаліся кантакты з ЦРУ (праз далёкага сваяка Фрыца Эрмарта, таксама напалову адыгейца-натухайца, высокапастаўленага афіцэра ЦРУ, былога кіраўніка Цэнтра стратэгічных ацэнак ЦРУ і Нацыянальнай рады па выведцы, асноўнага сьпецыяліста ЦРУ па СССР і Расеі) і турэцкімі сьпецслужбамі (праз сваякоў у Нацыянальнай выведчай арганізацыі MIT). У 1990-96 гг. па запрашэньні будучага намесьніка міністра абароны і сакратара Рады бясьпекі РФ Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН СССР. У студзені 1991 г. удзельнічаў у арганізацыі віленскай правакацыі. Разам са сваімі ГРУшна-мафіёзнымі «калегамі» Уладзімірам Філіным (Літоўчанка) і Русланам Саідавым «курыраваў» практычна ўсе ўзброеныя канфлікты на тэрыторыі былога СССР, карпатліва працаваў у Нагорным Карабаху, Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Таджыкістане, Чачэніі. Кіраваў пастаўкамі зброі ў Афганістан, Паўночную Афрыку і Нагорны Карабах. Падчас вайны ў Абхазіі адказваў за дыверсійную работу і падрыхтоўку кадраў у абхазскай арміі; пасьля заканчэньня вайны кіраваў зьнішчэньнем удзельнікаў мясцовых казачых вайсковых фармаваньняў, а таксама ліквідацыяй старшыні Рускай абшчыны Абхазіі гісторыка-археолага Юрыя Воранава. У 1994-95 гг. — навуковы супрацоўнік Дэпартамента абаронных дасьледаваньняў (дзецішча брытанскай выведкі) Каралеўскага каледжа Лонданскага ўніверсітэта; тады ж пачалося супрацоўніцтва з МІ-6 і Савудаўскімі сьпецслужбамі.

У 1994-96 гг. — намесьнік гендырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС). У 1998-99 гг. — памочнік першага віцэ-прэм’ера РФ Юрыя Маслюкова. Тады ж прэм’ер-міністр Яўген Прымакоў прапанаваў Сурыкаву ўзначаліць дзяржаўную кампанію «Росвооружение», але прызначэньне ў апошні момант не адбылося. Шчыльна кантактаваў з Басаевым (некалі Сурыкаў асабіста вербаваў яго ад імя ГРУ) [чачэнцы катэгарычна раяць ня верыць гэтай інфармацыі ФСБ. - Рэд.]. Быў аўтарам знакамітай правакацыі са «змовай ў Ніцы». У 1999-2000 гг. — дарадца гендырэктара і генканструктара «МИГа». У 2002-07 гг. — выканаўчы дырэктар Асацыяцыі аператараў расейскага рынку мяса птушкі, якая манапалізавала рынак збыту «ножак Буша». З 2002 г. — вядучы супрацоўнік Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ) Міхаіл Дзялягіна, у 2006-08 гг. — дырэктар Цэнтра даследаваньня канфліктаў ИПРОГ.

У 2002-03 гг. разам з Аляксеем Кандауравым (даверанай асобай Хадаркоўскага і Неўзліна) арганізаваў фінансаваньне КПРФ акцыянерамі ЮКОСа і асобамі, датычнымі да «Фарвесту», на агульную суму да 15 млн. даляраў. Прымаў удзел у арганізацыі «памаранчавай рэвалюцыі» ва Ўкраіне.

З 2005 г. — старшыня рэдрады сайта «Правда.инфо», у 2005-08 гг. — член рэдрады сайта «Форум.мск». З 2006 — сузаснавальнік (разам з Анатолем Баранавым) фонду «Чырвоны інтэрнэт».затым стаў мядзьведзеўцам. У 2006-07 гг. кіраваў кампаніяй па дыскрэдытацыі міністра абароны Сяргея Іванова («справа шараговага Сычова» ды інш.), быў адной з найважнейшых фігур ў мядзьведзеўскай камандзе. У 2007 г. кааптаваны ў склад гіпатэтычнага ценявога ўраду «нязгодных» у якасці кіраўніка Федэральнага агенцтва па атамнай энергетыцы і прамысловасьці ў рангу міністра. З 2008 г. — член Рады Левага фронту (ЛФ), член аргкамітэту, камісар па міжнародных сувязях і член ідэалагічнай камісіі Левай партыі «Расеі — разумны сэнс», раіс (начальнік) Мухабарата (камітэта бясьпекі) нацыянал-сепаратысцкага Чаркескага кангрэсу, суадміністратар антырускага [так у аўтара. - Рэд.] ЖЧ-блога «Фарвэст: Паняволеныя народы супраць сталінізму, рускага фашызму і чэкізму». У пачатку 2009 года пры падтрымцы асяроддзя прэзідэнта Мядзьведзева рыхтаваўся заняць пост начальніка ГРУ, але сутыкнуўся з моцным процідзеяньнем (у выніку ГРУ ўзначаліў генерал-лейтэнант Аляксандр Шляхтураў). З траўня 2009 г. — член кіраўніцтва русафобскага [так у аўтара. - Рэд.]«Руху паняволеных народаў». Спрабаваў раскручваць экс-прэм’ера Міхаіла Касьянава,

Генерал-маёр запасу. Дзяржаўны раднік РФ I класа. Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі. Мільянер. Пражываў напераменку ў Маскве і Швайцарыі. Жонка (ужо ўдава) — габрэйка Эстэр Сурыкава.

Непасрэдна на Сурыкава-Натхоева працавалі такія расейскія грамадска-палітычныя дзеячы і публіцысты, як Гары Каспараў (Вайнштэйн), Міхаіл Дзялягін, Аляксандр Праханаў, Гейдар Джэмаль, Міхаіл Касьянаў, Сяргей Глазьеў, Ілья Панамароў, Анатоль Баранаў, Уладзімір Мілавай, Сяргей Кургінян, Уладзімір Ліндэрман (Абэль), Юлія Латыніна, Андрэй Піянткоўскі, Аляксей Падбярозкін, Алег Шэін, Карын Клеман, Марына Літвіновіч, Іван Старыкаў, Аляксандр Нагорны, Канстанцін Мярзлікін, Аляксей Кунгур, Канстанцін Бакулеў, Дзмітрый Чорны, Канстанцін Міхайлюк ды інш. Левый Фронт, Левая партыя і Чаркескі кангрэс, па сутнасьці — асабістыя праекты Сурыкава. Курыраваў ён і апазыцыйную ліберастна-лявацкую Нацыянальную асамблею. Спансіраваў газету «Заўтра». Адміністрацыі двух суб’ектаў федэрацыі — Краснаярскага краю Хлапоніна і Удмуртыі Волкава — былі зарыентаваныя на Сурыкава.

Сурыкаў з’яўляўся адным зь кіраўнікоў міжнароднай мафіёзна-палітычнай супольнасьці «Фарвэст» (FarWest, LLC), быў сябрам яго рады дырэктараў, яго ідэолагам (нататка: у руках «Фарвэста», па даных з розных крыніц, засяроджаныя пастаўкі 70% афганскага гераіну ў Еўропу і 80-90% Калумбійскага какаіну ў Расію). Лічыўся лепшым ва Ўсходняй Еўропе сьпецыялістам па збройным ды сумежных рынках. Яго імя называлася ў сувязі з шэрагам гучных заказных забойстваў.

Ідэя-фікс Сурыкаў-Натхоева — праект «Вялікай Чаркесіі», які прадугледжвае гвалтоўнае аддзяленьне ад Расеі раёнаў Паўночнага Каўказу, населеных адыгамі (чаркесамі), а таксама сумежных вобласьцяў. У далейшым «Вялікая Чаркесія» стала б часткай панцюркісцкага «Вялікага Турана». 13.12.2004 г. ў Адыгеі на сустрэчы з групай вернікаў, якія вызнаюць суфійскі іслам, ён казаў: «Увесь гэты час мы былі супраць ахл-ад-дала (заблукалых) з арабскімі грашыма. Мы казалі, што з Расеі выходзіць нельга. Але цяпер Расея знаходзіцца на мяжы распаду і хаосу. Таму выходзіць будзем разам з усімі мусульманамі Каўказу. Пры гэтым новая дзяржава павінна быць створана на нашых гістарычных землях ад Псоў і Чорнага мора да Лабы і Кубані».

30.12.2004 г. па турэцкім прыватным тэлеканале паказалі рэпартаж аб сустрэчы членаў чаркескай дыяспары Стамбула (уключаючы старэйшых афіцэраў і генералаў турэцкай арміі) з наведаўшым Стамбул Сурыкавым. Турэцкіх чаркесаў цікавіла, «калі радзіма адыгаў (г.зн. чаркесаў) будзе вызваленая ад рускіх акупантаў». На гэта «амір Хаджы-Мансур» (так яны называлі Сурыкава-Натхоева) на дзікай сумесі дрэннай адыгейскай і дрэннай турэцкай моваў сказаў, што гэта адбудзецца ў бліжэйшыя некалькі гадоў, да прыняцьця Турцыі ў Еўразьвяз. Ён сцьвярджаў, што цяпер выступленьне супраць Расеі заўчаснае, таму што «гяўры зноў зробяць нам генацыд». Аднак хутка, «вежы Крамля ўпадуць», «фашыстоўскі рэжым» будзе нібыта «зрынуты» «чачэнскімі братамі» і «памаранчавай рэвалюцыяй». Тады, па яго словах, «Крамлю будзе не да адыгаў і мы павінны ня ўпусьціць гэты гістарычны шанец». Далей «амір Хаджы-Мансур» выклаў план захопу тэрыторыі «па ўсім левым беразе Кубані, усім узьбярэжжы Чорнага мора ад Псоў да Тамані», а таксама Кабарды, Маздока і Пяцігорска. Па яго словах, 50 тысяч «адыгаў-маджахедаў» гатовыя гэта зрабіць, калі паступіць загад. Пры гэтым «нашы браты з Турцыі, Сірыі ды Ярданіі» павінны будуць даслаць «нам на дапамогу» яшчэ 50 тысяч «суайчыньнікаў-маджахедаў», якіх трэба тэрмінова навучыць рускай мове, бо «мову ненавіснага ворага трэба ведаць». Па яго словах, калі Масква не ўмяшаецца, «мы хутка ачысьцім нашу зямлю ад карнавальных казакаў, каб ні адзін нашчадак царскіх катаў яе не апаганьваў». Цікава, што гэта гаварылася цалкам адкрыта і паказвалася па ТБ у Стамбуле і Эдырне (Адрыянопалі). Пры гэтым каля сотні дзеючых турэцкіх вайскоўцаў у форме стоячы віталі Сурыкава-Натхоева і гарлапанілі «Аллах-Акбар».

З выступу двухмесяцовай даўніны на нарадзе «Руху паняволеных народаў» у Данецку: «Габрэі ўсяго сьвету пасьля 2000 гадоў выгнаньня сабраліся ў Палестыне і стварылі Ізраіль, які аказаўся жыцьцяздольным у варожым асяроддзі. Чым горш чаркесы? Чаму яны праз 145 або праз 160 гадоў пасьля генацыду і выгнаньня ня могуць зрабіць тое ж самае — сабрацца на сваіх землях і аднавіць Чаркесію ад Сочы да Анапы і да Маздока? Менавіта ў гэтым заключаецца наша канчатковая мэта…».

У цэлым, суперкруты чалавек з суперкрутымі намерамі ды магчымасьцямі. І раптам нечакана памёр. Не сумняюся, што Сурыкава-Натхоева ліквідавалі.

Ёсьць тры варыянты. Альбо гэта адбылося з прычыны ўнутрыфарвэстаўскай барацьбы за кантроль над пэўнымі ценявым сьферамі. Альбо куратары з заходніх сьпецслужбаў палічылі Сурыкава «маўрам, якія зрабіў сваю справу», да таго ж даволі засьвечаным. Альбо да таямнічай сьмерці Мансура-Алі прыклалі руку некаторыя айчынныя колы, якія некалі не дапусьцілі яго прызначэньня кіраўніком «РасУзбраеньняў» і начальнікам ГРУ. Я сьхіляюся да трэцяга варыянту.

Вядома, што «Фарвэст» рыхтаваўся даць «апошні й рашучы бой», выкарыстоўваючы свой уплыў у атачэньні Мядзьведзева, у сечынскім, маскоўскім і падмаскоўным кланах, у левай, ліберальнай і «нацыяналістычнай» апазыцыі. У верасьні 2009 г. Сурыкаў сказаў: «Калі гэта здарыцца [мелася на ўвазе выдаленьне Пуціна і вызваленьне Хадаркоўскага - заўв.], пачнецца перабудова-2 і нярускім народам РФ трэба рыхтавацца да незалежнасьці. Калі ня здарыцца — яшчэ 10-15 гадоў працягнецца гніеньне ў фармаце «прымітыўнай сыравіннай эканомікі», а народам РФ і былога СССР трэба рыхтавацца да вайны. Трэцяга ня дадзена«.

«Фарвэст» ў паскораным рэжыме заняўся падрыхтоўкай «перабудовы-2″, пераходзячай у «каляровую рэвалюцыю» з максімальна хуткім развалам Расеі. Аднак … Супраць лому няма прыёму, акрамя іншага лому. Ідзе вайна на зьнішчэньне [ну, вось, тое, што ў Расеі ідзе вайна, становіцца ўжо агульным месцам. - Рэд.]. Зьявілася слабая надзея, што нехта будзе ўсімі сіламі перашкаджаць антырасейскім [антыімперскім. - Рэд.] планам. Акрамя ліквідацыі Сурыкава, на гэта паказвае яшчэ адзін факт — вызваленьне генерала Аляксандра Бульбава, які паплаціўся за рассьледаваньне дзейнасьці «Фарвэста».

Я не зьбіраюся зларадстваваць з нагоды сьмерці Сурыкава-Натхоева. Але, у цэлым, дзяржаўна-патрыятычныя [імперскія. - Рэд.] сілы маюць права адчуць пачуцьцё задавальненьня. Адным найнебясьпечным ворагам у Расеі стала менш.

P.S.
… Даволі цікава, дарэчы, што за пару дзён да сьмерці Сурыкаў сустракаўся з Аляксеем Дымоўскім. Цяпер становіцца зразумела, хто стаіць за раскруткай экс-маёра [міліцыі] …».

(канец паведамленьня).

Дадаткова «генерал Іваноў» (Аляксей) выставіў у сеціве сьпіс «яшчэ не ліквідаваных», як ён піша, «Ворагаў Расеі зь вялікай літары» (гл. http://mml-2001.livejournal.com/372589.html). У прыватнасьці, ён сьцьвярджае, што:

«Міжнародная супольнасьць «Фарвэст» мае два найважнейшых, шмат у чым перасякаемых напрамкі сваёй дзейнасьці — чыста крымінальны (наркотыкі, зброя, алмазы, фінансавыя сьпекуляцыі ды інш.) і крымінальна-палітычны («каляровыя рэвалюцыі», сепаратызм, палітычны тэрарызм). Кіраўнікі «Фарвэста» адносна роўныя па сваім уплыве, але сьферы іх дзейнасьці розьняцца.

На расейскім і ваколрасейскім (дакладней, антырасейскім) напрамку лідзіруюць Уладзімір Філін (Літоўчанка) і чачэнец-акінец Руслан Саідаў (Садулаеў). Яшчэ некалькі дзён таму трэцім быў Антон Сурыкаў (Мансур-Алі Натхоеў).

Сурыкаў «акучваў» унутрырасейскую палітпрастору (плюс Грузію — разам зь Філіным — Абхазію, Паўднёвую Асецію і Арменію), таму быў у нас больш бачным і нярэдка выходзіў з ценю. Таксама ён адказваў за шлях наркатрафіку па тэрыторыі Расеі (з Сярэдняй Азіі праз Іжэўск ў Наварасейскі порт), разам зь менш значнай Натальляй Роевай (Валіахметавай).

Філін, які афіцыйна мае ў дадзены момант званьне генерала ГУВ Украіны, адказвае (разам зь яшчэ адным фарвэстаўскім кіраўніком, таксама генералам ГУВ Аляксеем Ліхвінцавым (Каласоўскім), які ўсё ж больш засяроджаны на чыстым крымінале) за Маларосію, Грузію і Малдову, зьяўляецца «шэрым кардыналам» ўкраінскіх аранжыстаў-нэабандэраўцаў, адным зь ініцыятараў уварваньня Грузіі ў Паўднёвую Асецію [так у тэксьце. - Рэд.] і аўтарам ідэі аб непазьбежнасьці ды неабходнасьці расейска-украінскай вайны.

Саідаў адказвае за Каўказ і Сярэднюю Азію, курыруе Кадырава і ўсіх паўночнакаўказскіх баевікоў (так- так, адначасна), кіраваў забойствамі Ямадаева і Байсарава, зьяўляецца сувязным вязьмом паміж пэўнымі коламі ўнутры Расеі, кадыраўцамі Рамзанчэга і Дземільханава, разнастайнымі «шарыятаўцамі», турэцкімі, Савудаўскімі й ААЭшнымі сьпецслужбамі, «сочыць» за наркатрафікам з Афганістана праз Таджыкістан, Узбекістан і Казахстан, і з Наварасійска праз Турцыю ў Косава.

Крыху ніжэй па ранзе Аўдрус Буткявічюс, які курыруе Прыбалтыку, і Валеры Лунёў, які курыруе Беларусь».

(канец паведамленьня).

Дадатковыя цікавыя і ўдакладняючыя зьвесткі пра забітага генерала ГРУ падалі таксама чачэнцы (kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/28/69414).

Яны настойваюць, што Сурыкаў-Натхоеў быў генералам расейскага ГРУ, што яго ліквідавала (атруціла) ФСБ таму, што чэкісты лічылі яго кіраўніком плануемай вайсковай змовы [!!! - Рэд.].

Акрамя таго, зьвярніце ўвагу, што «Заклік да рускага народу, да афіцэраў арміі й флоту…», пра які мы паведамлялі раней, быў абнародаваны19 лістапада 2009 г., а праз 4 дні быў атручаны Сурыкаў.

Па паведамленьні ўсё тых жа чачэнцаў, разьвітаньне з забітым генералам ГРУ адбылося 27 лістапада. На пахаваньні прысутнічалі «людзі з ураду РФ, з Дзярждумы, РасУзбраненьняў, калегі-сьпецслужбісты, прамыслоўцы і абароншчыкі, камуністы і журналісты».

Сурыкаўцы вырашылі не падымаць вэрхалу вакол забойства і афіцыйна сьпісалі забойства на «сэрца»…

2.

У сваю чаргу 16 сьнежня 2009 г. па інфармацыйных рэсурсах прайшло паведамленьне аб сьмерці Ягора Гайдара. Напрыклад, паведамленьне Ленты.ру было наступным (www.lenta.ru/news/2009/12/16/gaidar):

«На 54-м годзе жыцьця памёр эканаміст Ягор Гайдар.

Па папярэдніх даных, прычынай сьмерці Гайдара стаў тромб.

Ягор Гайдар лічыцца адным з галоўных ідэолагаў эканамічных рэформаў у Расеі. Ён займаў ключавыя пасады ва ўрадзе Расеі ў 1990-х гадах: быў першым міністрам фінансаў Расейскай Федэрацыі, першым намесьнікам, а затым выконваючым абавязкі старшыні ўрау. Пад кіраўніцтвам Гайдара ў першай палове 1990-х гадоў у Расеі праводзіліся рэформы, накіраваныя на стварэньне рынкавай эканомікі, у прыватнасьці, пры ім пачаўся працэс прыватызацыі.

Гайдар нарадзіўся 16 сакавіка 1956 года. Пасьля заканчэньня эканамічнага факультэта МДУ Гайдар працягнуў навучаньне ў асьпірантуры; у 1980 годзе ён стаў кандыдатам, а ў 1990-м — доктарам эканамічных навук. Да прыходу ва ўрад Гайдар працаваў у некалькіх навуковых інстытутах, а таксама пісаў на эканамічныя тэмы ў часопісе «Камуніст» і газеце «Праўда».

Пасьля сыходу з ураду Гайдар з 1994 па 2001 год узначальваў партыю «Дэмакратычны выбар Расеі», а ў 2001-03 гадах уваходзіў у склад кіраўніцтва партыі СПС, членам якой ён заставаўся да кастрычніка 2008 года.

У лістападзе 2006 г. Ягор Гайдар, які знаходзіўся ў Ірландыі на канферэнцыі, быў шпіталізаваны з прыкметамі атручаньня. Пасьля Гайдар заявіў, што яго спрабавалі атруціць праціўнікі расейскіх уладаў«.

Да такога і аналагічных паведамленьняў варта дадаць пару дэталяў.

Па-першае, далёка ня ўсе эканамісты станоўча ацэньваюць дзейнасьць Гайдара. Так, па некаторых зьвестках, небезьвядомы Іларыёнаў заявіў, што для дыскрэдытацыі лібералізму ніхто не зрабіў больш, чым Гайрад разам са сваім калегай і сябрам Чубайсам.

Гэта значыць, што стварэньне сапраўднай рынкавай эканомікі ў Расеі не было мэтай Ягора Гайдара. Найвідавочней, мэтай была — менавіта алігархічная прыхватызацыя.

Па-другое, праз суткі дачка пана Гайдара заявіла, што на самой справе ён сканаў з-за ацёку лёгкіх, прычынай якога быў сардэчны прыстып (www.pravda.ru/news/society/17-12-2009/1004726-0/).

Зьвестак пра тое, што стала прычынай сардэчнага прыступу, мы не знайшлі.  Але мы ведаем, што забойства праз атручаньне, якое хаваецца пад розныя натуральныя прычыны сьмерці — даўняя традыцыя бальшавіцкай Расеі. У пацьверджаньне гэтага фрагмент яшчэ аднаго артыкула (у дадатак да тых, што ўжо ёсьць на сайце). Яго назва «Як атруцілі Фёдара Шаляпіна» (www.e-vid.ru/index-m-192-p-63-article-31793).

«Адной зь першых савецкіх таксікалагічнай лабараторый асобага прызначэньня, у задачу якой уваходзіла выраб, распрацоўка і даследаваньне дзеяньняў атрутных і наркатычных рэчываў на арганізм чалавека, стала лабараторыя, арганізаваная па прапанове старшыні Саўнаркама Ўладзіміра Леніна яшчэ ў 1921 годзе, якая атрымала кансьпіратыўную назву «Сьпецыяльны кабінет». Арганізаваць яго Ленін мог даручыць толькі праверанаму чалавеку. Ім стаў Аляксандр Бах (партыйны псеўданім Кашчэй Бессьмяротны) — член УЦВК, народаволец, палітычны эмігрант зь вялікім партыйным стажам. Як хімік ён вырабляў для «Народнай волі» выбухоўку. У 1921 Кашчэй Несьмяротны кіраваў адразу дзьвюма дасьледчымі інстытутамі: біяхімічным Наркомздароўя і Фізіка-хімічным імя Карпава. «Сьпецыяльны кабінет», а пазьней — «Лабараторыя Х», да 1937 года зь ведама Палітбюро ВКП (б) спраўна выконвала заказы на выраб ядаў і псіхатропных прэпаратаў для сакрэтных аперацый ВЧК, ОГПУ, НКВД.

Першай ахвярай «Кабінета», па ўсім відаць, можна лічыць Аляксандра Блока, які летам 1921 загадкава і ціха паміраў пад пільным даглядам медыцынскіх «сьвяцілаў» таго часу. Блока так і не выпусьцілі за мяжу для лячэньня, хоць перад Палітбюро і Леніным асабіста за яго прасілі нарком асьветы Луначарскі і Максім Горкі. Выслухаўшы сімптаматыку хваробы паэта, акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР, галоўны хірург Інстытута імя Скліфасоўскага, прафесар Барыс Пятроў, сказаў: «Ня ведаю, што думаюць вашыя літаратуразнаўцы. Больш за ўсё гэта падобна на яд. Яго атруцілі».

У 1926 годзе па распараджэньні наркома Менжынскага ў ОГПУ пачала дзейнічаць лабараторыя па выкарыстаньні ядаў і наркотыкаў. Яна была ўключана ў склад сакрэтнай групы Якава Серабранскага, якая займалася правядзеньнем тэрарыстычных акцый за мяжой. З прыходам новага наркама — Лаўрэнція Берыя - гэта «навуковае падраздзяленьне» было вырашана мадэрнізаваць. У Наркамаце стварылі дзве новыя лабараторыі. Адну зь іх, бактэрыялагічную, узначаліў прафесар С.Мурамцаў, іншую — Г.Майраноўскі. Задачу перад імі кіраўніцтва НКВД паставіла дакладную: стварыць яды, якія б «маскавалі» сваё гібельнае дзеяньне пад натуральныя прычыны сьмерці або хваробы чалавека.

Сур’ёзным пацьверджаньнем дзейнасьці НКВД па выкарыстаньні ядаў можна лічыць раптоўную сьмерць Максіма Горкага. Яго здароўе сур’ёзна пахіснулася пасьля атрыманьня ад Генрыха Ягоды падарунка — вялізнай каробкі любімых Аляксеем Максімавічам цукерак. Праз тры дні пасьля атрыманьня падарунка Горкі памёр, а каробка з цукеркамі зьнікла. У 1948 годзе ў прыватнай гутарцы з нямецкай камуністкай Бертай Герланд ў адным з варкуцінскіх лагераў прысуджаны да 25 гадоў пазбаўленьня волі прафесар медыцыны Плятнёў паведаміў: «Сьмерць магла наступіць толькі ад цукерак, якія Аляксею Максімавічу даслаў Сталін».

Любоў да салодкага згубіла і Надзею Канстанцінаўну Крупскую — удаву правадыра сусьветнага пралетарыяту. 26 лютага 1939 г ў афіцыйнай прэсе яе віншавалі з 70-годдзем, у Дом ветэранаў рэвалюцыі, дзе пражывала Крупская, прыбыў пасланец, які, па адной з версій, даставіў Надзеі Канстанцінаўне віншаваньне і торт «Суніцы зь вяршкамі» ад самога Сталіна. Вечарам таго ж дня Крупская страціла прытомнасьць ад болі ў вобласьці жывата. Раніцай 27 лютага ня стала вернай сяброўкі Леніна, якая зьбіралася 10 сакавіка выступіць на чарговым зьездзе ВКП(б) з разгромнай заявай супраць Сталіна.

Такім жа чынам быў забіты вядомы псіхіятр Уладзімір Бехцераў, які паставіў 22 сьнежня 1927 г. Сталіну дыягназ: псіхапат.

Для ліквідацыі непажаданых асоб выкарыстоўваліся розныя яды, часьцей — якія ўводзяць у арганізм зь ежай. Рабіліся і ўколы. Працавалі лабараторыі й над удасканаленьнем метадаў увядзеньня ядаў праз органы дыханьня.

Нядаўна сталі вядомыя факты выкарыстаньня для гэтых мэтаў радыёактыўных матэрыялаў. У прыватнасьці, алімпійскі чэмпіён штангіст Юры Ўласаў у сваёй кнізе «Аповесьць пра бацьку» распавядае аб таямнічай сьмерці бацькі, выведчыка Уладзімірава. Як піша Уласаў, восеньню 1951 Берыя запрасіў выведчыка да сябе і прапанаваў зрабіць «прышчэпку ад раку«. У таго шмат гадоў хварэў страўнік, ён сапраўды баяўся гэтай хваробы і пагадзіўся. Потым зразумеў: якія тут могуць быць прышчэпкі? Тыдзень пасьля ўколу ён ляжаў з высокай тэмпературай. Потым ўсё быццам бы мінула. Але праз два гады, у верасьні 1953 года, ён памёр ад… раку лёгкіх.

У 1958 годзе за адмову забіць лідэра Народна-працоўнага саюзу Георгія Акаловіча і за невяртаньне на Радзіму быў атручаны таліем былы савецкі выведнік Мікалай Хахлоў«.

(канец цытаваньня).

3.

Падсумуем вядомую цяпер нізку фактаў:

- некалькі гадоў таму Дзерыпаска агучвае планы ўсіх «расейскіх» алігархаў канчаткова «разабрацца з арміяй», маўляў, толькі адтуль для іх яшчэ можа быць небясьпека;

- за прайшоўшыя гады ФСБ, зьвязанае з алігархамі, здымае з пасад і забівае шэраг палкоўнікаў ды генералаў расейскай арміі, якія крытычна настроеныя да расейскай постельцынскай алігархіі;

- у сярэдзіне лістапада 2009 г. выходзіць вядомы «Заклік…» групы высокіх армейскіх афіцэраў забіваць габрэйскіх алігархаў і асоб, якія падтрымліваюць умацаваньне іх улады;

- праз 4 дні сьмяротна атручваюць пана Сурыкава, які можа стаць кіраўніком плануемай змовы вайскоўцаў, «моладзі», камуністаў і незадаволенай часткі РПЦ;

- прыз тры тыдні ад нейкай прычыны, якую спачатку PR-аўскі імкнуцца заглушыць ілжывай інфармацыяй, гіне бліжэйшы паплечніх ненавіснага для «вайскоўцаў» Чубайса і галоўны выканаўца сіянісцка-алігархічнай прыхватызацыі ў Расеі Ягор Гайдар;

- апошняга ўжо нехта спрабаваў атруціць пару гадоў таму;

- Расея мае багатую гісторыю забойстваў вядомых людзей шляхам атручваньня.

Якая ж гіпотэза атрымліваецца з данага шэрагу ўскосных фактаў?

Яна такая: магчыма, што сьмерць Ягора Гайдара не была натуральнай. Ён, верагодна, ёсьць ахвярай аб’яўленай групай расейскіх вайскойцаў вайны. Прычым, першай ахвярай з… алігархічна-ФСБшнага боку.

Падаем узор мысьленьня і, адпаведна, сьветагляду той часткі цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая імкнецца ня толькі захаваць цэласнасьць Расеі, а і пераўтварыць яе ў «ліберальную імперыю». Гэта — алігархі. Ніжэй пададзена інтэвю, якое Алег Дзерыпаска — узорны алігарх і асабісты сябра Ул.Пуціна — даў VIP-бюлетэню  «Время Евразии» (N 2, 2006 г.). Бюлетэнь распаўсюджваўся ў вузкім коле абраных падпісчыкаў. Інтэвю браў Мікалай Асмолаў (падаецца паводле 3rm.info/mainnews/603-intervyu-deripaski).

Спраўка.

Алег Дзерыпаска — прэзідэнт кампаніі «Рускі Алюміній» (Русал) — расейскай кампаніі, якая найбольш дынамічна разьвіваецца. Яна зьяўляецца другім па велічыні вытворцам першаснага алюмінію ў сьвеце. Кампанія рэалізуе шырокія праекты ня толькі ў Расіі, але і за яе мяжой, у прыватнасьці, у краінах Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну. Дзерыпаска ж узначальвае і сваю інвестыцыйную кампанію «Базавы элемент». Гэтая кампанія праяўляе актыўнасьць на фондавых рынках металургіі, лесаперапрацоўкі, вытворчасьці цэлюлозы і паперы, электраэнергетыкі ды ў многіх іншых галінах. Бюлетэнь «Время Евразии» падае сваім падпісантам погляд А.У.Дзерыпаскі на персьпектывы развіцьця дзяржаўнай улады і бізнэсу, у т.л. на персьпектывы бізнэсу ў азіяцкіх рэспубліках постсавецкай прасторы.

Мікалай Асмолаў: Алег Уладзіміравіч, Вы — вядомы ў сьвеце бізнэсовец, адзін са сталых расейскіх удзельнікаў рэйтынгаў «Форбс». Прадукцыя Вашых прадпрыемстваў добра зарэкамендавала сябе на заходніх рынках. У той жа час Вы — актыўны ўдзельнік ўсіх міжнародных ініцыятыў у Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне. Вы прадстаўнік Расеі ў Дзелавой кансультатыўнай Радзе форуму АТЭС. Вы — сталы ўдзельнік усіх візітаў прэзідэнта Расеі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна ў рэспублікі Сярэдняй Азіі. Ня так даўно прэзідэнт Расеі прымаў Вас персанальна ў сваёй рэзідэнцыі ў Бачаравым ручаі, і Вы выклалі яму свае маштабныя планы ўдзелу ў металургічным і энергетычным бізнэсе азіяцкай часткі СНД. Чым Вы патлумачыце такую сваю цікавасьць да азіяцкіх праектаў?

Алег Дзерыпаска: Буйны бізнес, як і любы іншы, шукае свабодныя нішы для сваёй дзейнасьці. Але буйны бізнес, у адрозненьне ад дробнага і сярэдняга, сам завязаны на тэхналагічны ланцужок дзяржаўнай улады. Перш за ўсё — у фінансавай частцы, затым у частцы тэхналогіі кіраваньня грамадствам, у палітычных структурах, у паблісіці, ну, і гэтак далей. Павінны быць ўлічаны ўсе чыньнікі, пачынаючы ад настрояў грамадства, ад этапу фармаваньня ўладных груп і канчаючы фінансавымі інстытутамі. Без уліку гэтага буйны бізнэс проста ня можа рэалізаваць свае праекты.

Азіяцкі рэгіён, асабліва рэспублікі постсавецкай прасторы, цяпер знаходзяцца ў стадыі фармаваньня ўлады. І гэты працэс адбываецца пры значным уплыве нашых расейскіх палітычных ўладных структур. Як мы зараз закладзем — так і будзе потым доўгія гады.

Акрамя таго, створаныя ў савецкі час высокатэхналагічныя прадпрыемствы ў Сярэдняй Азіі цяпер часта выкарыстоўваюцца неэфектыўна, некаторыя разбураныя або зношаныя. Капіталізацыя іх нізкая, але персьпектывы інвестыцый вельмі цікавыя: кошт працоўнай сілы невысокі, недахоп кваліфікаваных кадраў лёгка папоўніць з Расеі. Праблемы энэргетыкі ў прынцыпе вырашальныя, рэсурсы ёсьць.

- Ці зьвязаны Вашы планы па інвестыцыях у сярэднеазіяцкія праекты з тым, што пачалася цікавая праца Вашых кампаній зь еўрапейскімі фінансавымі інстытутамі?

- Сапраўды, да нядаўняга часу расейскія структуры бізнэсу адчувалі вельмі моцныя праблемы ў працы на тэрыторыі Еўропы. Але нядаўна Еўрапейскі банк рэканструкцыі й развіцьця (ЕБРР) ды Міжнародная фінансавая карпарацыя пагадзіліся даць крэдыты нашым кампаніям для асваеньня Сярэдне-Ціманскага радовішча баксітаў. Цяпер працаваць будзе лягчэй.

- Як Вам удалося адказаць на пытаньне аб непразрыстасьці структуры ўласнасьці Вашых прадпрыемстваў?

- Мы далі нашым еўрапейскім партнёрам вычарпальную інфармацыю. Аказалася, што нашы бенефіцыяры, у перакрыжаванай уласнасьці якіх знаходзяцца актывы, ужо валодаюць буйнымі вытворчымі фондамі ў Еўропе. Напрыклад, адна з нашых кіпрскіх фірмаў набыла нядаўна алюмініевы завод у Чарнагорыі, вядзе работу па набыцьці баксітавага рудніка. Вось менавіта такія нашы дзеяньні й пераконваюць еўрапейскіх банкіраў ў нашых намерах канчаткова.

Акрамя таго, я планую разьмясьціць акцыі Русала на заходняй біржы, IPO намячаецца на 2006-07 гады. Гэта дазволіць прыцягнуць дадатковыя грошы заходніх інвестараў, у тым ліку для сярэднеазіяцкіх праектаў. Тэхнічныя працэдуры размяшчэньня ўжо пачатыя. З гэтай мэтай мы працягнем аптымізаваць структуру ўласнасьці нашых кампаній, кошт якіх на сёньняшні дзень ужо складае 12 млрд. долараў. У нас больш няма неабходнасьці хаваць сваіх афшорных бенефіцыяраў, бо наша сьхема аптымізацыі фінансавых крыніц ужо прызнаная.

- У Расіі больш не задаюць пытаньні па толінгавых аперацыях?

- Мы адказалі на ўсе пытаньні. Па-за межамі Расеі будзе заставацца роўна столькі нашых грошай, колькі неабходна. І гэта зусім не падарве ні інвестыцыйны, ні крэдытны рэйтынг Расеі, улічваючы спрыяльную кан‘юктуру на здабываемыя ў Расіі энэрганосьбіты.

- Вашыя фінансы будуць гуляць на тэрыторыі СНД?

- Яны ўжо там гуляюць, як Вы кажаце. Украіна, Арменія, Таджыкістан. Далей — больш.

- Рэгіён атрымлівае развіцьцё ў выніку Вашых дзеяньняў?

- Наш прыход у Сярэднюю Азію — гэта ўжо і ёсьць развіцьцё. Напрыклад, спішам міжнародныя даўгі найбяднейшаму Таджыкістану, пра гэта ўжо заявіў Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін. Атрымаем ва ўласнасьць алюмініевы завод. Ці дрэнна? Выдатная зьдзелка.

- Якія дзеяньні павінны ажыцьцявіць улады краінаў, каб зрабіць рэгіён інвестыцыйна прывабным?

- Найперш, акрамя нас з Расеі ў бліжэйшы час у постсавецкую Сярэднюю Азію наўрад ці хто прыйдзе з буйнымі праектамі, выключаючы нафту і газ. І гэта яшчэ адзін чыньнік нашай цікавасьці да рэгіёна. Прычына, спадзяюся, ясная — нестабільнасьць дзяржаўных і палітычных структур, узніклая пасьля распаду СССР, і высокія рызыкі інвестыцый для еўрапейцаў і амерыканцаў. Праўда, асобным радком сярод патэнцыйных інвестараў стаяць Кітай й Індыя.

Цяпер, што тычыцца дзеяньняў дзяржаўных органаў, калі Вы гэта маеце на ўвазе, кажучы «улада». Увогуле ж гэта рэчы розныя. Дзяржорганам трэба не перашкаджаць нам сфармаваць такую ўладу ў рэспубліках рэгіёну, якая будзе эфектыўна кіраваць і дзяржапаратам, і сваёй часткай бізнэсу, эканомікі. Гэта значыць — кіраваць усім грамадствам [як вам апетыты?! - Рэд.].

Пакуль дзяржорганы ў рэспубліках Сярэдняй Азіі ёсьць, а ўлады, як склалай структуры бізнэсу, эканомікі, палітычных эліт, амаль нідзе няма.

І мы гатовыя ў пунктах нашай цікавасьці гэтую ўладу фармаваць.

- Што ўваходзіць, у такім выпадку, у паняцьце «ўлада»?

- Перш за ўсё група людзей, эліта, здольная прымаць рашэньні й іх рэалізоўваць… Па-першае, гэта павінны быць эканамічна эфектыўныя рашэньні. Па-другое, гэта павінны быць рашэньні па эфектыўнаму кіраваньню палітычнымі структурамі, дзяржапаратам [бачыце, Дзерыпаска лічыць вышэйшым узроўнем палітычнай улады ўладу эканамічную, а эканамічная ўлада - гэта ён; далей вы ўбачыце разьвіцьцё такога сьветабачаньня. - Рэд.].

Разумееце, кіраўнік дзяржапарату — не абавязкова рэальны лідэр краіны. Ён можа толькі выкарыстоўваць паўнамоцтвы тых, хто мае рэальную ўладу. Ён можа быць, напрыклад, наёмным мэнэджэрам, які адказвае за каардынацыю дзеяньняў рознага бізнэсу ў рэгіёне, за паблісіці бізнэсу і дзяржавы. Назва неістотная — прэзідэнт, прэм’ер або яшчэ як-небудзь. Калі я кажу «бізнэс» — я маю на ўвазе, вядома, буйны бізнэс. Дробны і сярэдні бізнэс ўсяго толькі абслугоўвае насельніцтва й іх ўплыву на тэхналогіі ўлады не існуе, і не павінна такога ўплыву быць. Хутчэй наадварот, улада выбудоўвае дробны бізнэс так, як ёй трэба ў дадзены момант.

Мы, у Расіі, прайшлі вялікі шлях па ўсведамленьні тэхналогій фармаваньня ўлады. Мы вучыліся. Наш шлях з усіх краін СНД — самы пасьпяховы. Гэтак і павінна было быць, улічваючы рэсурсы Расіі.

- А як можа дапамагаць буйному бізнэсу міжнародная палітыка дзяржавы?

- Бізнэс зацікаўлены, напрыклад, у асваеньні новых рынкаў. Або ў зьніжэньні транзакцыйных выдаткаў. Вось Расея ўкладвае атрыманыя ад продажу нафты сродкі ў дзяржаўныя каштоўныя паперы ўраду ЗША. Такім чынам мы можам атрымліваць пад заклад гэтых папер добрыя крэдыты ў банкаўскай сістэме ЗША. Значна таньней абыходзіцца страхаваньне такіх крэдытаў, ніжэй працэнты за крэдыт. Акрамя таго, калі Расея ўжо ўклалася ў эканоміку ЗША, толькі вельмі недальнабачныя людзі ў Штатах могуць не пускаць на сваю тэрыторыю буйнога бізнэсоўца з Расеі. Мы ж можам выкінуць ім іх зялёныя паперкі, калі яны будуць моцна артачыцца. Абваліцца ўся эканоміка ЗША, і сёньня Расея ўжо можа гэта зрабіць. Так што ў бліжэйшы час Русал будзе працаваць у Амерыцы на паўнапраўных падставах, калі, вядома, які-небудзь ідыёт з ФБР зноў не пачне ў буйным рускім бізнэсе шукаць рускую мафію.

- Прэзідэнт Пуцін стала падкрэсьлівае Вашую асабістую ролю ў эканоміцы Расеі. Мяркуючы па ўсім, расейская ўладная вертыкаль для Вас — не таямніца за сям’ю пячаткамі. Скажыце, як сёньня Вы ацэньваеце дзеяздольнасьць, эфектыўнасьць і расейскай улады, і расейскага буйнога бізнэсу? І як ацэньваеце, у сувязі з гэтым, персьпектывы інтэграцыі сярэднеазіяцкіх рэспублік?

- Расейская ўлада сфармавалася канчаткова нядаўна, усяго год — два. Гэта той час, калі ў структуру ўлады перасталі пралазіць людзі неадэкватныя, якія зарабілі капіталы на «гульні ў рулетку», а не на сістэмным падыходзе. Цяпер яны ўсе выдаленыя прэч — каго ўжо няма зусім, хто сядзіць у лагерах, але большая частка пражывае рэшткі грошай за мяжой. Нехта, вядома, настальгіруе…

- Прабачце, гэта пра Беразоўскага, Хадаркоўскага, Гусінскага, Жывіла ды іншых?

- Так, пра іх і пра многіх іншых, да іх падобных.

Дык вось, менавіта цяпер расейская ўлада, г.зн. людзі, здольныя прымаць рашэньні, прымаюць іх такім чынам, каб наладжваць сістэму кіраваньня дзяржапаратам, мас-медыя, ды іншымі элементамі кіраваньня масамі. Нам зараз ніхто не перашкаджае. І добрыя мэнэджэры для гэтага знайшліся.

- А Пуцін, прабачце, ён — мэнэджар? Ці ён сам прымае рашэньні?

- Прэзідэнт Расіі — гэта свайго роду топ-мэнэджэр, які кіруе ўсёй краінай. Ён разумны, адэкватны чалавек, ніколі не перавышае межы сваіх паўнамоцтваў. Заўважылі, як запрацаваў дзяржапарат у Белым Доме, як працуе пракуратура, суды, сьпецслужбы, як працуюць расійскія тэлеканалы і газеты? Проста бліскуча! Усё дапамагае эканоміцы, бізнэсу, а не перашкаджае нам, як было яшчэ нядаўна.

Пад гэта можна даваць грошы, што мы і робім.

- «Мы» — гэта буйны бізнес?

- «Мы» — гэта РАСЕЙСКАЯ РЭАЛЬНАЯ ЎЛАДА. Буйны бізнэс — гэта частка нашай тэхналогіі [тут Дзерыпаска цалкам раскрыў сябе і тых, хто за ім стаіць! - Рэд.].

- Калі не сакрэт, хто ўваходзіць у Ваша кола?

- Які ж сакрэт? Усе тыя, хто паслядоўна аб’яднаўся вакол першага прэзідэнта Расеі Барыса Мікалаевіча Ельцына, хто ўзяў на сябе сьмеласьць прымаць цяжкія эканамічныя і сацыяльныя рашэньні. Насуперак тым спробам гуляць на папулізме таго часу, якіх было вялізная колькасьць — і ў палітыцы, і ў эканоміцы Расеі. Часьцей за ўсё былі проста няграматныя і проста дурныя крокі… [вось яна - сапраўдная "расейская дэмакратыя" - вылезла... -Рэд.]

- А імёны Вашага кола назваць можаце?

- Губернатар Чукоткі Раман Абрамовіч, я — да Вашых паслугаў, таксама. Кіраўнік МДМ-банка Андрэй Мельнічэнка. Працягваць?

- Дзякуй, зразумела. А скажыце, гэтая ўлада — дэмакратычная, як Вы ацэніце?

- Куды ужо дэмакратычней. Калі, вядома, адкінуць усялякія казкі аб дэмакратыі, нібыта нехта нешта вырашае, зайшоўшы ў кабінку для галасаваньня. На самой справе кабінкі існуюць для таго, каб насельніцтва мела магчымасьць туды заходзіць — урачыста, пад гукі музыкі. Гэта насельніцтва павінна надоўга запамінаць тое, што яны мелі дэмакратычную магчымасьць паставіць птушачку ў любым месцы, дзе захочуць. Гэта элемент стабілізацыі грамадскіх працэсаў. Цалкам зразумела, што эканоміка, буйны канкурэнтаздольны бізнес ня можа пайсьці на такую вялікую рызыку — адвольнае прызначэньне мэнэджэраў дзяржапарату, як бог на душу пакладзе. Ні ў адной заходняй краіне няма такога свавольства, а ў нас на сярэднім узроўні кіраваньня краінай ён некаторы час быў. Гэта моцна перашкаджала ўладзе і бізнэсу. Цяпер рызыка ліквідавана, ды й кадры адстаяліся.

Кадры для кіравання краінай і дзяржавай неабходна дбайна падбіраць. Дзяржмэнэджэр павінен быць, па-першае, адэкватным. Найперш у разуменьні прыярытэту бізнесу ў дзяржаве. Па-другое, ён павінен быць прафесійным. У гэтым выпадку ён мае ўсе шанцы на падтрымку ўлады, у тым ліку на годнае матэрыяльнае стымуляваньне. Але ні ў якім выпадку ён не павінен браць сам — дзе захоча і колькі захоча. На жаль, яшчэ ёсьць вобласьці Расеі, дзе гэта не да канца адрэгулявана. Горад Масква, напрыклад. Там быў вельмі добры пачатак закладзены, пры першым мэры Гаўрыле Харытонавічу Папове. Яго не зразумелі, палічылі прапагандыстам карупцыі, і чалавек сышоў. Масква дагэтуль жыве па яго задзеле, але ў дзяржапараце Масквы пануе бардак, які падтрымлiваецца гарадскімі ўладамі. З-за гэтага буйны бізнэс у Маскве немагчымы — рызыка занадта вялікая. І на чале Масквы стаяць неадэкватныя людзі. Прагныя, да таго ж.

Я распавядаю гэта для таго, каб правесьці аналогіі зь Сярэдняй Азіяй.

У Маскве мы парадак навядзем даволі хутка. Лужкоў — гэта адзін з апошніх, якія засталіся, хто наўрад ці адпавядае свайму месцу. У азіяцкіх рэспубліках СНД ўсё складаней, але і надзеяў на канструктыўнасць кіруючых лідараў значна больш.

Што тычыцца маіх стасункаў з Уладзімірам Пуціным — яны ў нас самыя блізкія, цёплыя і спагадлівыя. Вы правільна заўважылі. Уладзімір Уладзіміравіч — чалавек, які ўмее вельмі ўважліва слухаць, запамінаць, аналізаваць і ўвасабляць ідэі ў рэальныя справы. Я вельмі яго цаню, і не шкадую, што ў свой час наш выбар упаў на яго.

- Скажыце, ваш бізнэс сур’ёзна матэрыяльна стымулюе чыноўнікаў. Тым ня менш, Вы неяк пазьбягаеце абвінавачваньняў у карупцыі?

- Ня сьмейцеся. Нідзе ў сьвеце чыноўнікі, у тым ліку праваахоўных ведамстваў, суддзі, не жывуць на мізэрную зарплату зь бюджэтнай касы. Калі чалавек правільна разумее ўсё, калі ён задзейнічаны ў якой-небудзь тэхналогіі ўладных дзеяньняў — яму ўзгадняюць узровень асабістых даходаў, і жыцьцё яго і яго сям’і забясьпечваецца вельмі добра. Фільмы і блокбастары пра барацьбу з карупцыяй — гэта для шырокага ахопу насельніцтва, своеасаблівы паблісіці дзяржавы. Так і ў нас, і ў Амерыцы, і паўсюль. Да таго ж карупцыя — гэта ня той выпадак, калі буйны бізнэс плаціць зарплату і забясьпечвае асабісты даход дзяржфункцыянераў. Карупцыя — гэта калі функцыянер сам адвольна бярэ, дзе хоча і калі хоча. Я ўжо казаў [карацей, калі хабар дае асабісты сябар Пуціна - Дзерыпаска - гэта не карупцыя (па Дзерыпаску)... - Рэд.].

- Яшчэ пытаньне. Ця ня будзеце Вы займацца зьменай кіраўнікоў рэспублік Сярэдняй Азіі? Многіх зь іх папракаюць ва ўзурпацыі ўлады, у таталітарнасьці рэжымаў?

- Узурпацыя, таталітарнасьць — гэта ўсяго толькі ад нізкага прафесіяналізму кіраўнікоў каманд, адсюль і такія абвінавачваньні. Слабы паблісіці дзяржавы.

Я паўтаруся і ўдакладню для таго, каб была зразумелай тэхналогія кіраваньня грамадствам — любым грамадствам. Група людзей, якія ажыцьцяўляюць ўладу, скажам, у дзяржаве, прымае рашэньне аб форме гэтай улады. Зараз, напрыклад, гэта форма дэмакратыя, калі шырокая публіка перакананая, што імі кіруюць тыя, каго яны выбралі ў кабінках для галасаваньня. У нейкай ступені так яно і ёсьць.

Пасьля першага рашэньня носьбіты сапраўднай ўлады прымаюць рашэньне — хто будзе на чале структуры кіраваньня: адзін зь іх ці хто-небудзь наёмны. У Расеі, напрыклад, наёмны мэнэджар. Відавочна, што сам Пуцін — не бізнэсмэн.

Пасьля гэтага прынятыя рашэньні фармалізуюцца і рэалізуюцца.

Пра лідэраў сярэднеазіяцкіх рэспублік — працуем зь імі. Наўпрост на палітычны працэс у сумежных дзяржавах мы ўплываць ня будзем. Мы ўжо навучыліся у ЗША правільным паводзінам, і нават палепшылі іх тэхналогію.

Дарэчы, чамусьці памылкова лічаць, што Расея хацела навязаць Украіне Віктара Януковіча ў якасьці прэзідэнта. Мы, вядома, фінансуем яго, але зусім ня з мэтай навязваньня Украіне. Мы шукаем ў рэспубліцы адэкватных мэнэджэраў, і Януковіч — толькі адзін з магчымых кандыдатаў.

Там зусім іншая сітуацыя. Мы ўбачылі, што ў сумежнай нам тэрыторыі цалкам адсутнічаюць як людзі эфектыўнай бізнэс-эліты, так і таленавітыя кіраўнікі дзяржапарату. Там ўсіх трэба вучыць. І мы прынялі рашэньне — не кідаць жа гэты кавалак сушы. Пасьля гэтага мы пачалі экспарт у рэспубліку «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» — «свабоды слова», «плюралізму», «свабоды грамадскіх аб’яднаньняў», ну, і гэтак далей. Тая самая амерыканская тэхналогія, палепшаная. Усе балаболкі, накшталт Савіка Шустэра, Сярожы Дарэнкі — усе цяпер там. І так будзе да таго часу, пакуль нашы інтарэсы не дасягнуць ступені эфектыўнага кіраваньня дзяржавай Украіна, а інтарэсы нашы там вельмі вялікія. Юшчанка трошкі заблукаў — ён палічыў, што краінай можна кіраваць з майдана, з дапамогай апрацаваных ліберальнымі й нацыяналістычнымі ідэямі студэнтаў. Ён памыляецца, гэта ж відавочна для прафесіянала.

Мы пакажам усім яго памылкі. Вы ўжо назіралі разгубленасьць Юшчанкі ў расейска-ўкраінскай газавай вайне. Далей — больш.

І так будзе ўсюды, дзе мы будзем бачыць неканструктыўнае стаўленьне да нашых інтарэсаў. Год — два — тры экспарту «еўрапейскіх стандартаў», «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» — і ўлада там будзе прыведзена ў адэкватны стан. Пасьля гэтага застанецца толькі падабраць кіраўнікоў.

- А як жа ў Грузіі? Саакашвілі? Як будзе там?

- Такія людзі, з такой станоўчай энэргіяй, як Міхаіл Саакашвілі, нам бы вельмі спатрэбілася. Я гатовы быў бы забясьпечыць яго асабісты даход разы ў два-тры вышэй, чым ён атрымлівае сам з усёй Грузіі. Вельмі шкада, але ён сам хоча быць бізнэсмэнам і крыху не ўсьведамляе, што маштаб Грузіі вельмі малы. Таму наўрад ці ён пагодзіцца на супрацоўніцтва.

- А як быць з сацыяльнымі ўзрушэньнямі ў Грузіі?

- Сацыяльныя праблемы ў бізнэсе — справа звычайная. Трэба ўмець працаваць зь дзяржапаратам і палітычнымі структурамі — і ўсё можна вырашыць. У нас ёсьць вельмі добры досьвед вырашэньня такіх праблем у розных рэгіёнах, асабліва цікава атрымалася ў горадзе Ачынску.

- А што там адбылося?

- Адзін прафсаюзны лідар пайшоў супраць правілаў, і стаў нас шантажаваць — спрабаваў адняць гліназёмны камбінат, падняць працоўны рух, журналістаў, ну, і ўсё такое іншае. Цана пытаньня ад прафсаюза — каля 4 мільёнаў даляраў. Для мяне цана пытаньня — кошт камбіната. Каля 1,5 мільярда. Плаціць мы, вядома ж, ня сталі. Гэты бедалага, Смаленцаў, не ўлічыў, што Ачынск — вельмі крымінальны горад. Мы ўсяго толькі зьнялі з прафсаюзьніка ўсю абарону дзяржавы на некаторы час. І чаму ўлада павінна абараняць тых, хто супраць яе? І вось крымінал даведаўся пра 4 мільёны. Пачаліся акцыі. Збаяўся прафсаюзьнік, пачаў бегаць ад бандытаў, і актывісты яго пахаваліся. Праз нейкі час пайшоў купацца на сажалку, а сэрцайка ад стрэсу не вытрымала — патануў. Выйшла сьмешна…

Труп знайшлі. Сабраўся прафсаюзны актыў — крыкі, чаму ў трупа ўся галава і шыя ззаду нібыта суцэльнай крывападцёк, пазногці на руках сарваныя — няўжо катавалі і забілі яго. Працаваў судмедэксперт, я сам прасіў Уладзіміра Васільевіча Усьцінава, генпракурора, пракантраляваць… Вынік вельмі прафесійным атрымаўся, яго данеслі да публікі. Чалавек плыў, сажалка даволі вялікая, метраў сорак. Глыбіня метры два. Вецер дуў, хваля вялікая. Сэрца не вытрымала ў прафсаюзьніка. Ён задыхаўся, але яшчэ карабкаўся па беразе, пазногці зрываў. А калі страціў сілы — яго хваляй біла аб прыбярэжны камень, галавой і патыліцай. Адсюль гематома на трупе, а не ад бандыцкіх катаваньняў. Усялякія грамадскія дзеячы шумелі, абвінавачвалі нас, тры разы крымінальную справу ўзбуджалі — вынік той жа. Памёр ад прыступу.

Цяпер няма ў нас праблем у Ачынску. Камбінат наш. Журналісты і прафсаюзьнікі пераехалі ў іншыя гарады, зьбеглі.

Так што ня варта даводзіць справу да масавых беспарадкаў, трэба дзейнічаць з апярэджаньнем. Прафесійна працаваць трэба.

- А як Вы працуеце ў галіне «паблік рылейшынз» ад Русала?

- У нас добрая прафесійная каманда. І ня толькі ад Русала, ад Базэл таксама. Вядома, яшчэ нямала ў Расеі людзей, хто хацеў бы крыху сапсаваць нашу рэпутацыю. Зьвесьці рахункі за тое, што мы працуем больш пасьпяхова. Нядаўна, напрыклад, высьветлілі, што шэраг супрацоўнікаў сьпецслужбаў мелі фінансаваньне ад міжнародных крымінальных колаў, заказ — «адціснуць» у нас грошы. Цяпер разьбіраемся з гэтым, вылічым хутка ўсіх «пярэваратняў».

- Дарэчы, улічваючы Вашы блізкія стасункі з прэзідэнтам Расеі Уладзімірам Пуціным. Як Вы будуеце працу наогул зь сілавікамі, з выхадцамі са сьпецслужбаў?

- Звычайна. Калі кругагляд чалавека дазваляе — даем яму працу з адпаведным узроўнем кампетэнцыі. У савецкага КГБ былі выдатныя напрацоўкі па падтрыманьні палітычнай і сацыяльнай стабільнасьці.

- А Захад не спалохаецца выкарыстаньня лагераў, псіхіятрычных лякарняў, калі раптам такое будзе?

- Новыя піяр-тэхналогіі дазваляюць дзейнічаць з апярэджаньнем, пазьбягаючы непатрэбных скандалаў. Захад ужо праглынуў кітайскі Цяньаньмэнь, укладвае ў стабільную КНР немалыя сродкі. Праглыне і новы парадак у Расеі [што-што, але гэта дакладна так... - Рэд.].

- У сьпецслужбаў ня ўзьнікне жаданьне ўзяць уладу пад кантроль?

- Мы бярэм ў структуры кіраваньня толькі тых выхадцаў з сілавых структур, якія разумеюць прыярытэтнасьць фінансавых механізмаў улады. Гэта значыць — прызнаюць наша лідэрства. Калі ж былы ГБ-шнік, нават зь вялікім досьведам, ня мае кругагляду і не разумее, што ён павінен верна служыць рэальнай расейскай уладзе — шанцы яго нулявыя. А ўвогуле, людзі, якія ўмеюць выбудаваць тэхналогію нашага кантролю над грамадствам, нам вельмі патрэбныя.

- Цікава, а як Вы лічыце, якая роля апазіцыі ў структуры ўлады? Ці патрэбная яна ўвогуле?

- Патрэбна абавязкова. Інакш тэхналогія кіраваньня масамі становіцца непаўнавартаснай. У Расеі, напрыклад, нам удалося сфармаваць немаргінальныя апазіцыйныя групы, і добра імі кіраваць. Функцыянеры іх цалкам нашыя, і добра аплачваюцца намі. Існуюць і маргінальныя групы — зь імі мы таксама працуем. Далі — адабралі, і гэтак далей.

- Гэта, калі не сакрэт, Рагозін з «Родінай», і КПРФ Зюганава-Сямігіна?

- Вы самі ўсё ведаеце.

Такая тэхналогія на сёньня выкарыстоўваецца ў большасьці багатых краін Захаду. У Амерыцы, праўда, існуе дзве магутныя эліты, якія маюць нешта накшталт дамовы пра чаргаваньне ўлады, зьнешне гэта выглядае, як наяўнасьць некіруемай апазіцыі, але гэта ня так. Гэта зьява ўнікальная, і забясьпечана яна функцыяй ЗША як сусветнага эмісійнага цэнтру. Дарэчы, у гэтым схаваны пачатак канца ЗША, і мы ў працэсе «заканчэньня сусветнага гегеманізму» так ці інакш паўдзельнічаем. Без ўжываньня ўсялякіх ядзерных ракет.

- Як Вы лічыце, якая роля Грамадскай палаты, якую нядаўна стварылі па ініцыятыве прэзідэнта Пуціна? Ці сапраўды гэта дапаможа чысьціць дзяржапарат у Расеі?

- Вядома. Гэта выдатнае паблісіці дзяржавы. Праўда, там некаторы час будуць адсейвацца неадэкватныя людзі. Тыя, хто застануцца, будуць разумець — сюды ісьці можна, сюды — нельга. Вось пачысьціць генералітэт арміі — трэба. Калі ласка: адразу ўзнікае гучная справа па дзедаўшчыне. Грамадская палата тут як тут. Генералы ня здрыгануцца нават. І такім чынам далей.

- А дарэчы, як, Вы лічыце, можна ставіцца да таленавітых людзей увогуле? Як іх выкарыстоўвае Ваша сістэма ўлады?

- Вельмі проста. Адразу і назаўсёды купіць. Альбо, калі зьдзелка не адбылася — зьнішчыць [і адкуль нам вядомы такі падыход? дзе мы яго ўжо сустракалі?.. - Рэд.].

- Што, фізічна зьнішчыць?

- Ну, што Вы, гэта цяпер нямодна. Звычайная ў гэтым выпадку наша тэхналогія — зьнішчэньне маральнае [толькі што бало апавяданьне і пра фізічнае зьнішчэньне. -Рэд.]. Я ўжо распавёў Вам, для чаго выкарыстоўваюцца у нас паслухмяныя былыя спецы з КГБ ды іншых сьпецслужбаў. Маральна зьнішчаны супернік даказвае нашу сілу і нашы неабмежаваныя магчымасьці. Такой бядняга чым гучней крычыць, просіць аб дапамозе — тым лепш. Ён крычыць — а яму рукі ніхто не падае [у касмапалітызаваным грамадстве гэта менавіта так і выглядае; таму ліберасты спачатку актыўна займаюцца касмапапітызацыяй. - Рэд. ]. І становіцца ён сьмешным. Астатнія ж ськемліваюць - ці варта ісьці супраць нас, ці не. Вунь, Юшчанка паступова становіцца сьмешным. Асабліва пасьля таго, як мы дамовіліся з Юліяй Цімашэнка. Яна, дарэчы, цалкам адэкватны і прафесійны палітык, дапамагала нам на Мікалаеўскім гліназёмным камбінаце. Цяпер Юшчанка нічога не застаецца рабіць, як раз’язджаць па Еўропе і прасіць аб падтрымцы. Вынік яго намаганьняў проста сьмешны — перад намі лісьлівяць зь Еўропы, і з кожным днём усё больш. Прыйдзе час — усе цікавыя фабрыкі, увесь транспарт Украіны будзе наш. Гэта дакладна. Вось так робіцца гульня.

- Жорсткая у вас пазіцыя.

- Жорсткая гульня — цьвёрдая пазіцыя. Інакш нельга.

- Яшчэ крыху аб эканоміцы. Скажыце, рублёвая зона — гэта рэальна для СНД?

- Вядома. У даляра цяпер вялікія праблемы. Нам паніжаць яго ніяк нельга, а напаўненьня няма, ліміты эмісіі каласальна перавышаны. Еўра непаўнавартасны, бо Еўразвяз ня можа гуляць на эмісіі так, як гэта робіць ЗША са сваёй рэзервовай сістэмай. Так што ўнутры СНД нам патрэбны рубель. З адной агаворкай — у рублёвую зону будуць дапускацца тыя, хто мае канструктыўную ўладу.

- Ці можаце прывесьці прыклад такога падыходу?

- Вядома. Арменія. Там прадпрыемствы пераходзяць у нашу ўласнасьць, і добрыя гарантыі для бізнэсу. Структура ўлады добра фарміруецца па гэтай прычыне.

- Ці можна рэзюмаваць, што ў нашых азіяцкіх рэспублік добрыя шанцы на прыцягненьне расейскага бізнэсу?

- Можна.

- Дзякуй за цікавае інтэрвю. Сапраўдная эксклюзіўная інфармацыя.

- Прашу Вас — гэта ўсё менавіта для вашага VIP-бюлетэня. Ня варта трансляваць гэта ў газеты або ў Інтэрнэт. Для іх будуць дарэчнымі іншыя пытаньні і адказы.

- Абяцаем. Нашы падпісчыкі — людзі вядомыя, і ўсе занадта добра разумеюць пытаньні улады і бізнесу. Думаю, яны будуць ўдзячныя Вам за адкрытасць.

- Усяго добрага.

- — -

Пасьля гэтага інтэрвю было шмат шуму ваакол пытаньня: ці сапраўды А.Дзерыпаска яго даваў?

Так, даваў! І гэта пацьверджана зь некалькіх дакладных крыніц.

Прэс-служба БАЗЭЛ выступіла з заявай-аспрэчаньнем. Прычым, тое-сёе з заявы, нягледзячы на відавочнае падступства, зьяўляецца праўдай. А менавіта «… прэс-служба «Базавага элемента» заяўляе, што А.У.Дзерыпаска не праводзіў ніякіх інтэрвю са сродкамі масавай інфармацыі».

Сапраўды, бюлетэнь «Час Еўразіі», які выдаваўся грамадскім міжнародным фондам, не зьяўляецца сродкам масавай інфармацыі. Узначальваў рэдакцыю бюлетэня Мікалай Казыкбекавіч Асмолаў, эканаміст.

Адразу пасьля ўцечкі матэрыялаў інтэрвю ў сусветную сетку Інтэрнэт фонд быў расфармаваны, рэдакцыя бюлетэня распушчаная. Прадстаўнік рэдакцыі, які пажадаў застацца невядомым, паведаміў, што Мікалай Асмолаў пазьбягае ўсялякіх кантактаў. «Нашай віны ў гэтай публікацыі няма, проста ва Ўкраіну ішло шэсьць асобнікаў бюлетэню. Там інтэрвю і змаглі перадрукаваць. Тэкст поўны, але надрукаваны з некаторымі памылкамі, якіх няма ў арыгінале».

Гэтая ж крыніца паведаміла, што ў Асмолава ёсьць завізіраваны тэкст інтэрвю, аднак ён ня мае жаданьня надаць гэтаму галоснасьць. «Мікалай нечага вельмі моцна баіцца, і мы ня маем права патрабаваць ад яго гераізму. Хаця пасьля сустрэчы з Алегам Уладзіміравічам ён прыйшоў вельмі натхнёны. Сустрэча адбылася пасьля таго, як прэзідэнт Расеі Пуцін дамовіўся аб перадачы таджыкскага алюмініевага завода Алегу Дзерыпаску — наўзамен за сьпісаньне доўгу Таджыкістана Расіі. Мікалай распавёў, што Дзерыпаска быў у вялікім ўзбуджэньні, хваліў Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна за дапамогу ў вырашэньні пытаньня аб алюмініевым заводзе ў лонданскім судзе. Бізнэсмэн даў выключна важную інфармацыю — што Расея мае намер зайсьці ў Сярэднюю Азію канчаткова. Наша публікацыя мела адзіную мэту — паведаміць пра гэта падпісчыкам».

Крыніца з горыччу дадае: «… з намі абышліся несправядліва. Мікалай, вядома, дарэмна абяцаў нераспаўсюджаньня ад імя падпісчыкаў, ён проста баяўся, што Дзерыпаска не ўзгадніць тэкст інтэрвю».

Дзякуючы падказцы аднаго з нашых чытачоў, выстаўляем важную заяву Усеўкраінскага аб’яднаньня «Свабода» з нагоды вартага жалю рашэньня Еўрапарламенту. Раім нашым чытачам зьвярнуць увагу, наколькі блізкім ёсьць разуменьне як сёньняшніх, так і гістарычных падзей намі — беларусамі-літвінамі — і сапраўднымі ўкраінскімі дэмакратамі.

Рэдакцыя.

Усеўкраінскае аб’яднаньне «Свабода» выказвае рашучы пратэст супраць ўмяшаньня ліберальных і лявацкіх еўрадэпутатаў ва ўнутраныя справы Ўкраіны і зьняважаньня імі ўкраінскага нацыянальнага героя Сьцяпана Бандэры.

25 лютага 2010 года Еўрапарламент прыняў рэзалюцыю па Ўкраіне, у пункце 19 якой еўрадэпутаты выказваюць шкадаваньне з нагоды наданьня кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сьцяпану Бандэры званьня Героя Украіны і спадзяюцца, што «новае ўкраінскае кіраўніцтва перагледзіць такія рашэньні ў сувязі са сваёй адданасьцю еўрапейскім каштоўнасьцям«.

Пакінем без каментароў трызьненьне аб прыхільнасьці «еўрапейскім каштоўнасьцям» прамаскоўскай Партыі рэгіёнаў і яе кіраўніка Віктара Януковіча. Гэты сумніўны камплімент здольны выклікаць толькі гамерычны рогат.

Усеўкраінскае аб’яднаньне «Свабода» расцэньвае падобную нахабную выхадку касмапалітычных еўрадэпутатаў як праяву брутальнай зьнявагі ўкраінскай нацыі ды прамое ўмяшаньне ва ўнутраныя справы нашай дзяржавы.

Не псеўдаеўрапейскаму ліберальнаму ды лявацкаму Еўрапарламенту ўказваць ўкраінцам, каго прызнаваць Героямі ды як іх ушаноўваць. Нашы Героі вырасталі ў крывавай барацьбе з акупантамі тады, калі так званая «цывілізаваная Еўропа» перад імі сьхілялася. Таму асуджэньне Бандэры — гэта плявок на ўкраінскі нацыянальна-вызвольны рух, які быў антыкаланіяльным па сваёй сутнасьці (у першую чаргу антыкамуністычным ды антынацысцкім), гэта плявок на права ўкраінцаў мець уласную дзяржаву.

Разам з тым украінцы добра памятаюць усе «падарункі», якія на працягу аднаго толькі ХХ стагоддзя рабіла так званая «цывілізаваная Еўропа»: ад патапленьня ў крыві рукамі Польшчы маладой Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі, здрады Украінскай Народнай Рэспубліцы ў яе вайне зь чалавеканенавісьніцкай Савецкай Расеяй, замоўчваньня Галадамору, пастаяннага гандлю «украінскім пытаньнем» з Масквой — да адкрыта прамаскоўскай пазіцыі сёньняшняга дню, калі так званая Старая Еўропа падтрымлівае Крэмль ў газавай вайне супраць Украіны і прымушае нас адмаўляцца ад уласнай гісторыі й сваіх Герояў.

Характэрна, што ініцыятарамі ўнясеньня ў рэзалюцыю ілжывага і зьдзеклівага параграфа пра Бандэру выступілі дэпутаты ад Нямеччыны ды Польшчы.

Антыўкраінская пазіцыя Нямеччыны тлумачыцца комплексамі нямецкага кіраўніцтва і спробай перакінуць уласную адказнасьць за зьдзейсненыя падчас Другой сусьветнай вайны злачынствы на іншых, у першую чаргу на ўкраінцаў. Таму замест таго, каб моўчкі каяцца за зьдзейсьненыя супраць украінцаў злачынствы, Нямеччына праводзіць блюзьнерскі судовы працэс над невінаватым і ўжо нямоглым пажылым ўкраінцам Іванам Дзем’янюком і прасоўвае антыўкраінскую тэзу ў рэзалюцыю Еўрапарламенту.

Адназначна можна сьцвярджаць, што з Польшчы канчаткова сарваная маска самазваных «адвакатаў Украіны ў Еўропе». Намаганьні палякаў аббрахаць Бандэру сьведчыць аб спробе схаваць жахлівыя злачынствы супраць украінцаў, якія Польшча рабіла, пачынаючы з XV стагоддзя: палітыка жорсткай паланізацыі, забароны ўсяго ўкраінскага, фізічнага зьнішчэньня ўкраінскіх патрыётаў, этнічных чыстак супраць украінскага цывільнага насельніцтва [як нам, беларусам, усё гэта знаёма! - Рэд.]. Асабліва палякаў раздражняе тое, што Украінская паўстанцкая армія пад сьцягам Сьцяпана Бандэры ў 1943 годзе выйграла распачатую палякамі ў 1918 годзе ўкраіна-польскую вайну — ушчэнт разграміла польскую терарыстычную «Армію краевую» і ўзяла трыюмфальны рэванш за паражэньне 1918-20 гадоў, атрыманае ад палякаў толькі дзякуючы каласальнай ваеннай, палітычнай і эканамічнай дапамозе апошнім з боку Антанты.

Еўрапарламент не ўпершыню праводзіць у дачыненьні Ўкраіны хлусьлівую палітыку па формуле «рэальныя саступкі наўзамен за прывідныя абяцаньні«. 1 студзеня 2010 году ўступіла ў дзеяньне Пагадненьне аб рэадмісіі паміж Украінай і Еўразвязам, згодна зь якім Украіна абавязана стаць агульнаеўрапейскім адстойнікам для нелегальных мігрантаў наўзамен за абяцаньні спрасьціць візавы рэжым. А нядаўна еўрадэпутаты схавалі за аблуднымі фармулёўкамі сваё нежаданьне прызнаваць Галадамор 1932-1933 гадоў генацыдам ўкраінскай нацыі.

Дэструктыўная пазіцыя Еўрапарламенту яшчэ раз даказвае нам, украінцам, што ліберальна-лявацкі праект Еўразвязу сябе вычарпаў. Еўропа павінна будавацца як Еўропа свабодных нацый. За гэта сумесна з «Свабодай» змагаюцца нацыяналісты з Францыі, Італіі, Вялікабрытаніі, Балгарыі, Беларусі ды іншых краін Еўропы.

І галоўнае, сёньня як ніколі Ўкраіна мае патрэбу палітыкі апоры на ўласныя сілы, не азіраючыся ні на Ўсход, ні на Захад. Такой палітыкі, якую праводзіў Кіраўнік украінскай нацыі Сьцяпан Бандэра.

Ад рэдакцыі:

Дадаткова хочам закрануць толькі адно пытаньне: у чым стратэгія выйсьця зь сітуацыі, у якой апынуліся нашы народы?

Разьлічваць на падтрымку «Захаду» — памылкова. Усё больш высьвятляецца, што з Захаду на нас насоўваецца ўсяго толькі іншая форма імперыялізму — фінансавая.

Але і разьлічваць толькі на ўласныя сілы, як прапануюць аўтары данай заявы — таксама памылкова. Перадушаць па адным…

На наш погляд, патрэбным ёсьць інтэрнацыянальнае аб’яднаньне ўсіх сіл, якія бачаць будучую Еўропу і ўсё чалавецтва як сістэму самастойных, свабодных дзяржаў-нацый, падпарадкаваных адзінае што прагрэсіўнай будучыні ўсяго чалавецтва.

Да гэтага мы ўвесь час і заклікаем.

У сваёй учорашняй рэзалюцыі Еўрапарламент асудзіў і заклікаў перагледзець рашэньне былога прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Юшчанкі надаць званьне Героя Украіны кіраўніку Арганізацыі Ўкраінскіх Нацыяналістаў (АУН) Сьцяпану Бандэру. Заклік адмяніць адпаведны ўказ Юшчанкі “зьяўляецца прыкрым элемэнтам прынятай учора Еўрапарламентам рэзалюцыі”. Пра гэта ў эфіры Радыё Свабода заявіў старшыня Камітэту ў пытаньнях эўрапейскай інтэграцыі Вярхоўнай Рады Ўкраіны Барыс Тарасюк.

«Ня справа Эўрапарлямэнту вызначаць, каго мае ўзнагароджваць прэзыдэнт Украіны … Я лічу, што гэта неадэкватная пазыцыя Эўрапарлямэнту, якая матываваная пазыцыяй адной, хоць і прыязнай нам краіны [маецца на ўвазе Польшча. – Рэд.], улічваючы нашу агульную мінулую гісторыю», — сказаў Тарасюк.

Сёньня ж Украінская народная партыя (УНП) выказала занепакоенасьць гэтым пунктам рэзалюцыі Эўрапарлямэнту. Партыя назвала «неаб`ектыўнымі ацэнкі гістарычных асоб украінскага вызвольнага руху» з боку Эўрапарлямэнту — асабліва сьцьвярджэньні адносна “супрацоўніцтва АУН з нацысцкай Нямеччынай”.

«Сам факт пэўнага супрацоўніцтва зь Нямеччынай часоў Гітлера не зьяўляецца прыкметай злачынных дзеяньняў, паколькі такое супрацоўніцтва ў даваенны пэрыяд адбывалася з боку многіх эўрапейскіх краін … У прыватнасьці, наступствам эўрапейскай «палітыкі прымірэньня» стала фактычная перадача Гітлеру Чэхаславаччыны, украінскага Закарпацьця, краін Балтыі, а таксама падзел Эўропы на «сфэры ўплыву» паміж Гітлерам і Сталіным», — адзначаецца ў звароце УНП.

Акрамя таго, «у асобных краінах ЭЗ такіх, як Польшча, была прызнана гераічнай дзейнасьць польскай Арміі Краёвай, нягледзячы на тое, што гэтая арганізацыя мела дачыненьне да жорсткіх рэпрэсіяў супраць украінскага народу [ня толькі ўкраінскага! – Рэд.], як і дзейнасьць заснавальніка польскай дзяржаўнасьці ў ХХ стагодзьдзі Юзэфа Пілсудзкага, які быў ініцыятарам рэпрэсій падчас апэрацыі «Пацыфікацыя» супраць украінцаў у Заходняй Украіне, асуджанай у 1931 годзе спэцыяльнай камісіяй Лігі нацый», — заяўляе УНП.

Ад сябе хочам дадаць, што на фоне ганебных паводзін прадстаўнікоў пэўнай еўрапейскай краіны, якую часта завуць “старай еўрапейскай прастытуткай”, варта дадатковы акцэнт зрабіць на асобе Сталіна, які настолькі актыўна супрацоўнічаў з нацысцкай Нямеччынай, што нават падпісаў зь ёй вядомы перадваенны Пакт (пра Бандэру і блізка нельга сказаць пра нешта аналагічнае). Цікава, ці мае цяпер намер такі “справядлівы” Еўрапарламент запатрабаваць пазбаўленьня званьня “герояў СССР” хаця б самых крывавых сталінскіх забойцаў і катаў, якія служылі перад і ў час Другой сусьветнай вайны, напрыклад, у НКВД?..