Набліжаецца другая гадавіна падзеі 10/04 2010 году. Да яе засталося два з паловай месяцы. Калі ў сувязі з гэтым у сьвеце зьявіцца дадатковая асабліва важная інфармацыя, датычная аналізуемай падзеі, мы пастараемся вас, нашы чытачы, пра яе паінфармаваць. У завяршэньні ж аналізуемага фрагмента тэмы (тэма – татальная дэградацыя “ліберальнага Захаду”; фрагмент – падзеі вакол 10/04) прапануем вам даклад “Міжнароднага камітэту “Катынь-2””, падрыхтаваны да першай гадавіны смаленскай трагедыі. На жаль, усё, што нам вядома пра склад і дзейнасьць гэтага міжнароднага камітэту, гэта тое, што яго даклад быў выстаўлены на вядомым сайце чачэнскіх змагароў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/12/80667.shtml; матэрыял ілюструецца калажам з удзелам твараў найбольш вядомых пальшавікоў; тэкст падаецца ў нязначна скарочаным выглядзе).

1. УВОДЗІНЫ.

Мэтай данага дакладу зьяўляецца высьвятленьне прычын катастрофы пад Смаленскам польскага самалёта 10 красавіка 2010 і гібелі ўсёй польскай дэлегацыі, якая знаходзілася ў ім і складалася з амаль 100 чалавек (на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім). Гэта дэлегацыя накіроўвалася на жалобныя мерапрыемствы, прысьвечаныя 70-годдзю масавых пакараньняў сьмерцю больш за 20 тысяч польскіх грамадзян (у асноўным палонных афіцэраў польскай арміі), ажыцьцёўленых вясной 1940 года супрацоўнікамі НКУС СССР. Як вядома, гэтыя польскія грамадзяне трапілі ў савецкі палон у выніку патаемных дамоўленасьцяў паміж СССР і Германіяй і іх амаль адначасовага нападу на Польшчу ў верасьні 1939 года.

2. Гіпотэзы аб наўмысным зьнішчэньні данага польскага самалёта і яго пасажыраў зьявіліся прыкладна праз дзень ці два дні пасьля катастрофы. Падставай для гэтых гіпотэз спачатку паслужылі толькі некалькі даволі дзіўных фактаў, у прыватнасьці — незвычайныя ўласьцівасьці туману, які раптам зьявіўся над вайсковым аэрадромам пад Смаленскам, куды празь некалькі хвілін павінен быў прызямліцца той польскі самалёт, і які амаль гэтак жа раптоўна зьнік неўзабаве пасьля катастрофы.

Прычым, па шэрагу сьведчаньняў, адразу пасьля зьнікненьня гэтага туману сталі бачнымі аблокі, што наўрад ці можа быць сумяшчальна з прыродным, натуральным туманам. Неаднаразова ў інтэрнэце зьяўлялася інфармацыя аб тым, што незвычайная раптоўнасьць зьяўленьня і зьнікненьня таго смаленскага туману была зафіксаваная ў тым ліку і амерыканскімі спадарожнікамі. Між тым, даўно вядомыя і часам ужываюцца ў розных мэтах спосабы атрымання штучнага туману.

Яшчэ адным дзіўным і трагічным фактам, які таксама паслужыў падставай для падазрэньняў, якія зьявіліся амаль адразу пасьля той катастрофы, ёсьць абвяшчэньне пра гібель абсалютна ўсіх пасажыраў таго польскага самалёта ў першую ж гадзіну-паўтары пасьля катастрофы. У іншых падобных выпадках пры пасадках авіялайнераў на раўнінных мясцовасьцях, у тым ліку і пакрытых дробным лесам, практычна заўсёды вельмі значная частка пасажыраў застаецца ў жывых…

3. Відавочна, гіпотэза аб наўмысным зьнішчэньні пад Смаленскам таго польскага самалёта зь яго пасажырамі не магла б паўстаць і гэтак шырока распаўсюдзіцца, калі б сярод довадаў, якія сьведчаць на яе карысьць, не было велізарнай колькасьці практычна або нават юрыдычна даказаных фактаў наўпроставай тэрарыстычнай дзейнасьці расейскага рэжыму. Палітычнай і кадравай асновай гэтага рэжыму зьяўляецца ведамства, якое непасрэдна ажыцьцяўляла як унутраны, так і вонкавы тэрор у СССР — Лубянка (НКВД-КГБ-ФСБ).

Да праяваў «унутранага» тэрору ў дзейнасьці цяперашняга расейскага рэжыму належаць войны на Каўказе, якія ўяўляюць сабой ня што іншае, як спланаваны генацыд мясцовага насельніцтва. Таксама яркай праявай «крамлёўскага тэрору» сталі знакамітыя падрывы жылых дамоў у Маскве і Валгадонску ў 1999 годзе, якія завяршыліся ганебным самавыкрыцьцё ФСБ — мінаваньнем жылога дома ў Разані, якое было своечасова раскрыта.

Але крамлёўскі рэжым зусім не абмяжоўвае выкарыстаньне сваіх тэрарыстычных метадаў фармальнымі межамі РФ. Традыцыя забойстваў агентамі Лубянкі сваіх палітычных ворагаў па ўсім зямным шары мае даўнюю гісторыю: пачынаючы з вядомых забойстваў на Захадзе шэрагу белаэмігрантаў.

І няма ніякіх падстаў казаць, што пад гэтай традыцыяй была «падведзена рыса» са сьмерцю Сталіна. Наадварот, пасьля таго, як Лубянка (КДБ-ФСБ) у канцы 1990-х гадоў упершыню за ўсю сваю гісторыю стала адзінаўладна «кіруючай установай» у Крамлі, міжнародныя забойствы з боку гэтай арганізацыі набылі асаблівы размах, цынізм і адкрытасьць.

Так, забойства ў Лондане Аляксандра Літвіненкі, які выкрыў шматлікія таемныя злачынства Лубянкі, было зьдзейсьнена агульнанебясьпечным, максімальна «брудным» чынам — з выкарыстаньнем радыёактыўнага палонію, які пакінуў сьлед крамлёўскіх сьпецслужбаў па ўсёй Еўропе. Гэтак жа адкрыта і дэманстратыўна было зьдзейсьнена і забойства ў Катары экс-прэзідэнта Ічкерыі Зелімхана Яндарбіева, прычым выканаўцы тэракту з Лубянкі былі арыштаваныя ўладамі Катара з доказамі злачынства.

У гэты шэраг лагічна кладзецца і ліквідацыя ўсяго вышэйшага кіраўніцтва Польшчы, якое адрозьніваецца толькі незвычайнай дзёрзкасьцю і маштабам злачынства. 

4. Прыкладна праз 5 сутак пасьля смаленскай авіякатастрофы ў інтэрнэце зьявіўся і стаў даволі хутка распаўсюджвацца карыстальнікамі дакументальны фільм, зьняты на месцы той катастрофы практычна адразу ж пасьля таго, як яна адбылася (яшчэ да прыбыцьця пажарных і лекараў).

У далейшым ён стаў называцца ў Інтэрнэце «фільмам Андрэя Мендэрэя» — па імя або псеўданіме яго меркаванага аўтара — маладога ўкраінскага журналіста ці інтэрнэт-блогера, які, як мяркуецца, быў забіты невядомымі ў Кіеве (прычым, не адразу, а дабіты ўжо ў лякарні) праз дзень ці два пасьля абнародаваньня дадзенага фільма.

У гэтым фільме бачныя розныя постаці людзей, якія рухаюцца каля абломкаў самалёта ці нават непасрэдна ў іх. Больш ці менш бачна, як гэтыя фігуры страляюць [наўпрост гэтага ня бачна. – Рэд.]. Пры гэтым гукі стрэлаў чутныя вельмі выразна. З большай ці меншай выразнасьцю чутныя і многія крыкі людзей. Прычым, сярод гэтых крыкаў прысутнічае ня толькі руская гаворка, але і польская.

Ніжэй дадаюцца кароткія ўрыўкі з двух тэкстаў на гэтую тэму, ужо даволі даўно разьмешчаных у інтэрнэце, якія распавядаюць, наколькі можна зразумець, аб праводзімым ў Польшчы афіцыйным — хаця, ці ледзь не сакрэтным — рассьледаваньні гэтай трагедыі.

«… Генеральны пракурор Рэспублікі Польшча Андрэй Шарамет прызнаў сапраўднасьць упершыню апублікаванага RUpor`ам аматарскага відэа аб расстрэле расейскім сьпецназам пасажыраў авіялайнера ТУ-154 — тых, хто выжыў 10 красавіка 2010 у катастрофе пад Смаленскам, назваў папярэднія вынікі рассьледаваньня таго, што здарылася, з польскага боку нездавальняючымі і запатрабаваў неадкладнай адстаўкі міністра абароны Богдана Кліха … На відэа засьнята тры рухомыя постаці, чалавек, які выскоквае з самалёта, сьмех, чутны голас пілота, што кліча на дапамогу … Аўтарам відэа зьяўляецца журналіст Андрэй Мендэрэй. Яго зарэзалі нажом праз некалькі дзён пасьля таго, як відэа было выкладзена ў Інтэрнэце … Матэрыялы сьледства наўрад ці атрымаюць працэсуальны працяг. Яны будуць засакрэчаныя. Урад Дональда Туска цяпер як ніколі раней блізкі да паразуменьня з расейцамі і не захоча перапыняць дыялог«, — мяркуе суразмоўца RUpor`а.

Эксьпертная версія арыгінальнага смаленскага роліка зьмясьцілася ў 2 хвіліны 50 секунд. Відэа зьнята на мабільны тэлефон.

Далейшы хранаметраж прыводзіцца па апошняй версіі відэазапісу.

Аўтарскія каментары польскіх эксьпертау ўзятыя ў дзьвюкосьсі:

0.24 — відаць тры неўстаноўленыя асобы, якія хаваюцца за дрэвамі з правага флангу. «Выратавальныя службы?»

0.41 — група перамяшчаецца да цэнтра аб’екта.
Двое апранутыя ў цёмна-сінюю ці чорную форму, а адзін — у ярку аранжавую, як у ратавальнікаў. Першая рэпліка: «Супакойся!»

1.12 — з-пад абломкаў самалёта зьўляецца чалавек у белым.

1.15 — «Вы гэта бачылі? Чалавек у белым падымае руку. Паглядзіце яшчэ раз у набліжэньні і запаволеньні». Магчыма, гэта быў пілот, мяркуюць польскія эксьперты.

1.33 — нейкія крыкі

1.37 — Dawajte gnata! (?) — pol (Give me the gun! (?) — Eng; Па-руску так і гучыць: «Давайце гната (Гната)»).

«Гнатам» расейскія вайскоўцы і сьпецназ з часоў СМЕРШа-НКУС называюць досыць вузкі сьпектр лёгкай стралковай зброі кулямётнай групы. У царскай Расеі слова «гнат» даслоўна азначала «запал».

1.39 — вельмі выразна па-руску: «Не забівайце нас!»

1.45 — стрэл № 1

1.49 — аператар прамаўляе: «Ні х… сабе!»

1.50 — бачны чалавек у чорным, які выскоквае з часткі самалёта

2.06 — стрэл № 2

2.10 — гучыць дружны рогат з боку зафіксаванай спачатку группы

2.12 — бачны той жа самы чалавек у чорным, які перасоўваецца на правы фланг

2.15 — чалавек у чорным ўпаў

2.20 — зьмена плана пад крыкі «Усе назад! Сыходзім!»

2.21 — стрэл № 3

2.23 — стрэл № 4

2.25 — 2.36 — паказана забойства нявызначанымі расейскамоўнымі ахвяры № 3. «Такое ўражаньне, што яму стралялі ў жывот».

2.44 — зноў гучыць «Ні х .. сабе!»…»

Варта згадаць і яшчэ адну дзіўнасьць, якая мела месца амаль празь месяц пасьля смаленскай трагедыі. Маецца на ўвазе раптоўная адмова кіраўнікоў ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Італіі й шэрагу іншых дзяржаў Захаду прыехаць у Маскву на сьвяткаваньне 9 траўня. Відавочна, пры наяўнасьці сур’ёзных падазрэньняў аб датычнасьці Крамля да авіякатастрофы 10 красавіка, наўрад ці будзе шмат жадаючых ехаць туды на якія б ні было ўрачыстасьці…

Пры ўсёй неверагоднасьці здагадкі, што авіякатастрофа 10 красавіка, якая атрымала назву «Катынь-2», была спланаваная і ажыцьцёўлена Лубянкай, любыя іншыя версіі таго, што здарылася, яшчэ больш неверагодныя.

Паўстае пытаньне: як можна растлумачыць зьяўленьне ў інтэрнэце празь некалькі дзён пасьля гібелі польскага прэзідэнцкага самалёта вышэйапісаных відэаздымкаў забойства людзей, якія размаўляюць па-польску на фоне самалётных абломкаў?

Калі гэта — «інтрыгі» ворагаў расейскай улады, то чаму гэтая ўлада не выкрывае «фальсіфікатараў», чаму яна ўжо каля года маўчыць аб гэтых відэаздымках, якія відавочна сьведчаць, што польскі самалёт быў зьнішчаны наўмысна, а тых пасажыраў ці пілотаў, якія выжылі, дабівалі, каб не было небясьпечных сьведкаў?..

Улічваючы маўчаньне расейскіх уладаў, а таксама той факт, што Генеральная пракуратура Польшчы прызнала сапраўднасьць «фільма Андрэя Мендэрэя», можна проста канстатаваць сапраўдную дакументальнасьць дадзенага фільма.

5. Вылучэньне гіпотэзы аб наўмысным зьнішчэньні па ўказаньні расейскіх уладаў польскага прэзідэнцкага самалёта з усімі яго пасажырамі можа мець сур’ёзны сэнс толькі пры наяўнасьці хоць бы меркаваных матываў дадзенага злачынства.

Звычайна на гэты конт ледзь не ў самую першую чаргу вылучаюцца эканамічныя матывы, абумоўленыя тым, што з Польшчай, якая ўзначальвалася Лехам Качыньскім, пуцінскаму рэжыму было практычна немагчыма дамовіцца на пажаданых для гэтага рэжыму умовах наконт транзіту на Захад расейскіх нафты і газу. Акрамя таго, з боку Польшчы былі абумоўленыя рознымі прычынамі пярэчаньні на ўступленьне пуцінскай Расеі ў некаторыя міжнародныя эканамічныя арганізацыі…

Аднак, наўрад ці толькі ў гэтым могуць заключацца матывы таго, што было зроблена з польскім самалётам і амаль сотняй палякаў 10 красавіка 2010 г пад Смаленскам. Сярод гэтых матываў — відаць, ня толькі грашова-палітычныя, але і ўласьцівыя Пуціну як бы «ірацыянальныя» матывы.

У тым ліку — верагодна, помста Леху Качыньскаму (каб «іншым непанадна было») за яго вельмі вялікую ролю ў падтрымцы Грузіі падчас жнівеньскай вайны 2008 г., а таксама, магчыма, помста за тое, што пад ціскам Польшчы Пуціну давялося цалкам прызнаць адказнасьць Крамля і сваіх былых калегаў з Лубянкі за масавыя пакараньні сьмерцю ваеннапалонных польскіх грамадзян у 1940 г. (то бок, за «Катынь-1»).

Акрамя таго, сярод матываў таго, што адбылося 10.04.2010 г.  пад Смаленскам, цалкам мог быць таксама і намер атрымаць нейкія «сакрэтныя коды НАТА» (як і розныя іншыя сакрэтныя дакументы), якія быццам бы знаходзіліся — паводле некаторых паведамленьняў — на польскім прэзідэнцкім самалёце.

[яшчэ больш важным ёсьць тое, што забойства Качыньскага была патрэбна і г.зв. “Захаду”, было зьдзейсьнена пад інфармацыйным прыкрыцьцём, а можа, і па яго загадзе. – Рэд.]

6. Здавалася б натуральным, што пры ўсіх гэтых падазрэньнях, якія шырока распаўсюдзіліся наконт зьдзяйсьненьня найцяжкага злачынства супраць мноства людзей, якія прадстаўлялі дзяржаўныя структуры Польшчы, менавіта яны — гэтыя структуры — павінны праяўляць найбольшую зацікаўленасьць і найбольшую актыўнасьць у аб’ектыўным і галосным рассьледаваньні ўсіх абставінаў той смаленскай трагедыі.

Аднак, хоць у нейкай ступені гэта рассьледаваньне быццам бы праводзіцца (пра што тут ужо было згадана — гл п. 4), але, па меншай меры, не занадта актыўна. Дый з аб’ектыўнасьцю і галоснасьцю дадзенага афіцыйнага рассьледаваньня справы ідуць далёка ня лепшым чынам. Па ўсёй бачнасьці, гэта тлумачыцца ў тым ліку і недахопам зацікаўленасьці польскіх уладаў у сапраўднай аб’ектыўнасьці гэтага рассьледаваньня.

Справа ня толькі ў тым, што цяперашні кіраўнік польскага ўраду Дональд Туск апынуўся ў «руля» Польшчы ў выніку менавіта той смаленскай катастрофы і падазраецца некаторымі палякамі нават у прамым саўдзеле з расейскімі кіраўнікамі ў яе арганізацыі. Ёсьць, мяркуючы па ўсім, і яшчэ адна прычына таго, што рассьледаваньне катастрофы пад Смаленскам праводзіцца польскімі дзяржаўнымі структурамі досыць пасіўна. Хутчэй за ўсё, улады Польшчы (ды й іншых краін НАТА) проста ня ведаюць, што ім рабіць у выпадку поўнага юрыдычнага пацьвярджэньня вінаватасьці расейскага кіруючага рэжыму ў наўмыснай арганізацыі гэтай авіякатастрофы… [такія гіпотэзы ўзьнікаюць у тых, хто яшчэ верыць у добрага і сарамлівага Дзядзю - “Захад”. – Рэд.]

Аднак, вельмі значная частка польскай грамадскасьці лічыць, што праўду пра тую трагедыю ўсё ж трэба абавязкова высьветліць, якой бы яна ні была [праўда разам са справядлівасьцю – найвышэйшая гуманістычная каштоўнасьць, яе заўсёды трэба імкнуцца высьвятляць, здабываць, пашыраць. – Рэд.]. У выніку шэрагу польскіх грамадскіх і журналісцкіх рассьледаваньняў высьветлена па дадзенай тэме ўжо вельмі многае. Усё больш і больш фактаў па гэтай справе становяцца шырока вядомымі ў Польшчы, паступова зьмяняючы дамінуючае грамадскае меркаваньне палякаў.

Можна згадаць, напрыклад, пра тое, што не так даўно (прыкладна ў канцы мінулага года) брат загінулага прэзідэнта — былы некалькі гадоў таму прэм’ер-міністрам Польшчы Яраслаў Качыньскі — упершыню стаў гаварыць у сваіх публічных заявах пра тое, што ён усё больш і больш сьхіляецца да версіі аб наўмысным зьнішчэньні расейскай уладай самалёта зь яго братам і яшчэ 95 пасажырамі…

7. Тут неабходна таксама згадаць пра шэраг выяўленых (у тым ліку з дапамогай мноства журналістаў і інтэрнэт-блогераў) вельмі істотных акалічнасьцяў, зьвязаных зь леташняй смаленскай катастрофай, якія чамусьці ўдзельнікі яе афіцыйных рассьледаваньняў (польскага і быццам бы «міжнароднага» — з боку расейскай авіяцыйнай арганізацыі «МАК») імкнуцца практычна цалкам ігнараваць.

У прыватнасьці, толькі ўскосна з гэтых рассьледаваньняў можна зразумець, што амаль да самай апошняй секунды да катастрофы з боку расейскіх вайсковых авіядысьпетчараў адбывалася вельмі істотнае скажэньне вышыні й напрамку палёту («глісады») польскага авіялайнера.

Прычым, няма поўнай яснасьці, ці вінаватыя ў гэтых скажэньнях самі авіядысьпетчары, альбо нейкія невядомыя людзі, як мяркуецца, якія знаходзіліся побач зь імі, альбо яшчэ больш невядомыя арганізатары меркаванага наўмыснага пашкоджаньня пасадкавай апаратуры (або замены яе на фальшывую) на тым вайсковым аэрадроме…

Як вядома, пілот таго польскага прэзідэнцкага самалёта быў вельмі дасьведчаным, а прыборы і рухавікі на гэтым самалёце працавалі нармальна. Аднак і па вышыні, і па кірунку самалёт, як вядома, ляцеў у тым дзіўным тумане зусім не ў бок пасадачнай паласы…

Амаль адразу пасьля авіякатастрофы ў інтэрнэце зьявілася і затым даволі шырока распаўсюдзілася фатаграфія з тлумачэньнямі, на якой паказана, як на тым смаленскім аэрадроме нейкія людзі ў вайсковай і чамусьці міліцэйскай форме нешта робяць з пасадкавай апаратурай (пражэктарамі). Гэты падазроны фотаздымак даволі доўга і шырока абмяркоўваўся ў інтэрнэце, але ніякіх тлумачэньняў па ім з боку расейскіх ці хаця б мясцовых смаленскіх уладаў да гэтага часу не было, хоць гэтыя ўлады павінны быць зацікаўлены ў зьняцьці зь сябе ўсялякіх падазрэньняў…

Акрамя гэтага, у інтэрнэце шматкроць зьяўляліся разнастайныя сьведчаньні таго, што за 3 дні да гібелі самалёта Леха Качыньскага — гэта значыць, 7 красавіка 2010 года — на тым смаленскім вайсковым аэрадроме была зусім іншая (значна больш дасканалая) пасадкавая апаратура, выкарыстаная пры пасадках самалётаў У.Пуціна і Д.Туска, якія сустракаліся ў той дзень у Смаленску. Аднак, перад прылётам туды самалёта з дэлегацыяй на чале з Лехам Качыньскім гэтая апаратура чамусьці была дэмантаваная…

Дадзены факт, наколькі вядома, нават не абвяргаецца расейскімі ўладамі.

8. Зьвернем увагу на некоторыя прыклады відавочнай наўмыснай хлусьні расейскіх уладаў і афіцыйных прапагандыстаў з нагоды абставінаў той смаленскай трагедыі з польскім самалётам. У прыватнасьці, ужо вельмі даўно высьвятлілася, што хлусьнёй аказалася і тое, што самалёт нібыта цэлых 4 разы спрабаваў нібыта насуперак указаньням расейскіх авіядысьпетчараў сесьці ў тумане на тым вайсковым аэрадроме, і тое, што камандзір польскага экіпажу нібыта амаль ня ведаў рускай мовы (што, маўляў, моцна ўскладняла яго зносіны з авіядысьпетчарамі), і мноства іншых першапачатковых сцьвярджэньняў расейскіх тэлеканалаў й іншых афіцыйных СМІ.

Падобная хлусьня рэгулярна гучала і наконт нібыта «перададзеных польскаму боку» так званых «чорных скрыняў» з запісамі размоваў пілотаў і разнастайных параметраў ўнутры таго самалёта. Аб перадачы гэтых «чорных скрыняў» Польшчы ў афіцыйных расейскіх СМІ аб’яўлялася мноства разоў, але затым зноў і зноў аказваўся, што гэта — абсалютная хлусьня, і абедзьве асноўныя «чорныя скрыні» чамусьці застаюцца ў Расеі (толькі невялікая трэцяя, дадатковая «чорная скрыня» быццам бы апынуўся ў Польшчы; дый тое — з-за нейкага непаразуменьня). На справе, замест асноўных «чорных скрыняў» Польшчы перадалі толькі нешта са скапіяваных зь іх запісаў…

Акрамя таго, Польшча атрымала адмову з боку расейскіх уладаў і ў адказ на шматлікія патрабаваньні аб вяртаньні абломкаў таго прэзідэнцкага самалёта (не кажучы ўжо аб маёмасьці яго пасажыраў, напрыклад — зброі ахоўнікаў Л.Качыньскага, нібыта «не знойдзенай»). Быццам бы за цэлы год [на сёньня ўжо амаль два. - Рэд.] расейскія «праваахоўнікі» яшчэ не пасьпелі правесьці з гэтымі іржавымі абломкамі нейкія вельмі, маўляў, неабходныя «сьледчыя дзеяньні»… Шэраг падобных прыкладаў хлусьні расейскіх уладаў можна працягваць доўга…

Як вядома, да хлусьні зьвяртаюцца звычайна толькі тады, калі ёсьць што хаваць. Відавочна, што расейскім уладам ёсьць што хаваць аб смаленскай авіякатастрофе, калі пасьля таго фатальнага «[смаленскага] туману» яны гэтак планамерна напускаюць «інфармацыйны туман» у СМІ.

9. У завяршэньне — яшчэ некалькі вельмі дзіўных фактаў, якія маюць дачыненьне да смаленскай катастрофы. Адзін зь іх заключаецца ў тым, што целаў даволі многіх пасажыраў таго самалёта наогул нібыта «не выяўлена», а выяўлены, маўляў, толькі нейкія «фрагменты біялагічнага матэрыялу» — быццам бы самалёт не з 10-мятровай вышыні падаў на зямлю пры пасадцы, а пікіраваў з 10-кіламетровай…

У інтэрнэце шмат разоў выказваліся здагадкі наконт таго, што мэтай ператварэньня целаў гэтых пасажыраў у «фрагменты біялагічнага матэрыялу» цалкам магло быць ўтойваньне [сьлядоў] агнястрэльных раненьняў на гэтых целах…

Акрамя таго, яшчэ ў кастрычніку на некаторых інтэрнэт-сайтах зьявіўся (і затым шырока перадрукоўваўся ў інтэрнэце зь невялікімі варыяцыямі) вельмі цікавы тэкст, заснаваны на інфармацыі з ўплывовай польскай газеты — «Gazeta Polska». Далей тут прыкладаюцца некаторыя ўрыўкі з гэтага тэксту, ніякіх аспрэчаньняў якога, наколькі вядома, нідзе не друкавалася.

«13.10.2010 - Новыя сьведкі. Расстрэльная каманда ФСБ дабіла палякаў, тых, хто выжыў пасьля тэракту.

Варшаўская газета Gazeta Polska ў нумары за 13 кастрычніка паведаміла падрабязнасьці жахлівага злачынства…

Газета паказвае, што … пракуратура хавае праўду аб гэтым злачынстве. Згодна з інтэрвю прадстаўніка Польшчы пры МАК Эдмунда Кліха, якое ён даў маскоўскай газеце МК, «некаторыя палякі перажылі катастрофу».

Улады хаваюць да гэтага часу ад грамадскасьці, хто быў паранены, і якія былі апошнія хвіліны іх жыцьця.

Згодна з афіцыйнай справаздачай… усё палякі нібыта загінулі ў момант катастрофы. Кліх, пакуль рускія не выгналі яго з Масквы, бачыў дакументы медыцынскага агляду і чуў ад калегаў у МАК аб параненых паляках. Яго інтэрвю аб гэтым апублікавана на партале wPolice.pl.

Газета адзначае: «Узнікаюць вельмі важныя пытаньні. Чаму польскі ўрад і пракуратура хаваюць гэты факт ад сем’яў ахвяраў трагедыі? Хто былі гэтыя параненыя і хто выжыў? Дзе дакладна іх знайшлі? Некаторых адправілі ў шпіталь на машынах хуткай дапамогі. Куды дакладна? Памерлі яны ў дарозе або на аперацыйных сталах? У выніку якіх раненьняў яны памерлі? Тыя, якія былі ў прытомнасьці, ці сказалі яны што-небудзь перад сьмерцю?».

Ахоўнік Качыньскага з БОРу Янак Суровка задакументавана выжыў у катастрофе. Пасьля катастрофы ён патэлефанаваў сваёй жонцы ў Польшчу, сказаў, што ён сур’ёзна паранены ў нагу і паведаміў: «Тут адбываюцца жудасныя рэчы». Пасьля гэтых слоў сувязь абарвалася…

Аб гэтым паведаміў газеце адзін з журналістаў, які быў 10 красавіка ў Смаленску. Што такая размова з выжылым у катастрофе афіцэрам БОРу сапраўды мела месца, пацьвердзіў журналісту брат ахвяры трагедыі.

Па інфармацыі газеты іншы выжылы ахоўнік Качыньскага таксама патэлефанаваў сваёй жонцы пасьля крушэньня, але яна выключыла да таго сувязь. Гэты факт можа праверыць пракуратура.

- Толькі што па тэлевізары выступіў Антоні Мацэрэвіч, — працягвае газета, — і ён паведаміў, што большасьць мабільнікаў польскіх ахвяр была актываваная. Пры гэтым людзі [якія былі ў ТУ] ведалі правілы і заўсёды выключалі мабільнікі ў самалёце.

«… Пры гэтым для актывацыі мабільнікаў патрабуецца не некалькі секунд, а па меншай меры чвэрць хвіліны», — адзначыў Мацэрэвіч.

У сведчаньнях аб сьмерці некаторых палякаў адзначаны час сьмерці праз 10-15 хвілін пасьля катастрофы. Нехта павінен быў паказаць, што сьмерць адбылася менавіта ў гэты час, і малаверагодна, што расейцы запісалі час сьмерці «са столі», — заканчвае свой артыкул варшаўская газета.

10. ВЫСНОВЫ.

Наколькі б неверагоднай не выглядала першапачаткова гіпотэза аб наўмысным зьнішчэньні 10 красавіка 2010 польскага прэзідэнцкага самалёта з усімі яго пасажырамі па ўказаньні вышэйшых расейскіх чыноўнікаў, аднак, зыходзячы з усяго вышэй сказанага, любыя іншыя гіпотэзы наконт прычын гэтай трагедыі — шматкроць больш неверагодныя, бо пакідаюць цалкам невытлумачальнымі занадта шмат несумнеўных фактаў і старанна вывучаных акалічнасьцяў.

Крымінальныя інтарэсы кіруючых ў Расеі сьпецслужбаў, даўно вядомых сьхільнасьцю да тэрарыстычных метадаў дасягненьня сваіх мэт, падобна, усё больш пашыраюцца за расейскія межы.

Вядома, на ўсё гэта можна было б запярэчыць напамінам пра «прэзумпцыю невінаватасьці». Аднак, гэтае паняцьце ў дачыненьні да “абцяжараных уладай” губляе ўсялякі сэнс пры адсутнасьці незалежнай ад гэтых уладароў судовай сістэмы. А тое, што незалежны суд у Расеі адсутнічае — ясна пацьвярджаюць хаця б нядаўнія гучныя працэсы, якія мелі відавочна «заказны» характар.

У цяперашняй Расеі незалежны і аб’ектыўны суд над яе кіраўнікамі за іх тэрарыстычную дзейнасьць — напрыклад, такую, як серыя выбухаў і мінаваньняў жылых дамоў у 1999 годзе, або арганізацыя ўжо даўно і старанна рассьледаваных за мяжой забойстваў З. Яндарбіева і А. Літвіненкі — зьяўляецца такой жа неверагоднай «фантастыкай», як і, скажам, справядлівы і бесстаронны суд над арганізатарамі «Катыні-1» ў СССР у 1940 годзе.

Міжнародны Камітэт «Катынь-2»

красавіка 2011

Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

У некалькіх папярэдніх артыкулах мы паказалі цэлую серыю ўсялякіх “праколаў”, якія рэгулярна ў наш час дапускае такі “цывілізаваны”, “дэмакратычны”, “прававы”  “Захад”, праз якія ён на справе выкрывае сваё сапраўднае нутро. Гэта і сяброўскія шахер-махер з азіяцкімі дыктатарамі, і невыкананьне сваіх унутрысаюзьніцкіх абавязальніцтваў, і здача на расправу ў Расею чачэнскіх уцекачоў, і шмат чаго аналагічнага. І ўсё ж гэта яшчэ кветачкі. Яны малавядомыя беларускаму абываталю, недастаткова кранаюць яго за жывое. Давайце пяройдзем да разгляду больш выразістых падзей, якія, аднак, дэманструюць усё той жа цынічна-крывадушны характар г.зв. “Захаду”. Адной з такіх падзей, несумніўна, зьяўлецца гібель амаль сотні прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-партыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім, якая мела месца 10 красавіка 2010 года пад старажытным беларускім Смаленскам.

(з сучаснага расейскага фальклёру;

пераклад рэдакцыі).

З усіх шматлікіх сродкаў інфармацыі, якія працуюць у беларускай інфармацыйнай прасторы на паперы, з тэлеэкранаў ці ў сеціве, мы зьяўляемся галоўнымі, хто прыклаў найбольш намаганьняў для праўдзівага інфармаваньня нашага народа што да гэтай падзеі. З красавіка па ліпень 2010 г. наша рэдакцыя, адкінуўшы ўсё іншае, толькі гэтым і займалася (глядзець адсюль http://nashaziamlia.org/2010/04/26/3257/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2010/07/17/3383/). Перыядычна мы выстаўлялі матэрыялы, прысьвечаныя смаленскай авіякатастрофе і надалей (гл. напрыклад, http://nashaziamlia.org/2010/12/14/3789/; http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/). Ніжэй мы пададзім дадатковыя зьвесткі па праблеме, якія назапасіліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія паўтары гады.

Але пры гэтым мы хочам, каб у кожнага чытача, калі ён будзе знаёміцца з фактамі, увесь час у галаве сядзела па сутнасьці адно пытаньне: а чаму такі магутны Захад не дапамагае Польшчы рассьледаваць трагэдыю? Дзе Еўразьвяз? Дзе НАТА? Дзе ўсе гэтыя абамы, меркелі, камероны, сарказі? Загінуў жа не абы хто, а цэлы легітымны, дэмакратычна абраны прэзідэнт 40-мільённай краіны разам зь вялікай групай іншых палітычных лідараў (гэта раз). Трагедыя датычыць краіны, якая ўжо амаль два дзесяцігоддзі зьяўляецца неад’емнай часткай Захаду (два). Прычым, авіякатастрофа адбылася ў такіх цьмяных абставінах, што падчас аналізу яе магчымых прычын версія тэракту проста мусіць быць рассьледавана абавязкова (тры). 

Аналізуючы даную падзею паўтара гады таму, мы ўжо тады прыйшлі да высновы, што версія тэракту пад Смаленскам павінна разглядацца ня толькі як адна з магчымых, а і ўвогуле як абсалютна дамінуючая. Таму яе трэба альбо выключаць у першую чаргу, альбо канчаткова прымаць! Што цікава, ва ўсіх бесстаронных людзей, хто працягвае сачыць за разьвіцьцём падзей вакол данай авіякатастрофы, аналагічнае меркаваньне, як правіла, толькі нарастае. Прычына заключаецца ў тым, што чарговыя факты альбо ўсё больш дыскрэдытуюць афіцыйную версію “Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту” (МАК), у адпаведнасьці зь якой вінаватымі былі польскія пілоты, альбо ўмацоўваюць версію тэракту. Падаем ніжэй шэраг такіх фактаў.

=

Польскае інтэрнэт-выданьне, якое сьпецыялізуецца на сачэньні за разьвіцьцём падзей вакол авіякатастрофы 10/04 «Смаленск-2010», у траўні 2010 г. апублікавала ліст сябры праўленьня Эстонскага інстытута па правах чалавека Валерыя Калабугіна з Таліна, якое ён напісаў па-англійску (http://smolensk-2010.pl/2010-05-13-%E2%80%98smolensk-2010%E2%80%98-%E2%80%93-crash-resume.html). У гэтым лісьце сярод іншага гаворыцца:

“У мяне былі штодзённыя кантакты зь людзьмі з польскай Салідарнасьці да, падчас і пасьля крушэньня польскага прэзідэнцкага самалёта. Я сачыў за развіцьцём гэтай гісторыі, і я магу сказаць, што, па-першае, фільм сапраўдны [гаворка пра фільм Андрэя Мендэрэя - Рэд.]. Пасьля крушэньня палякі пачалі адразу ж шукаць разгадку, таму што не было выразных афіцыйных тлумачэньняў.

Мой сябра, адзін з кіраўнікоў Салідарнасьці, даслала мне відэа адразу ж пасьля таго, як яна выявіла яго ў сетцы. З тых часоў відэа засталося без зьмяненьняў ва ўсіх версіях: у запаволеным паказу, з каментарамі і бязь іх, з павелічэньнем і без павелічэньня. Адзіная скажоная версія была аднойчы паказана па расейскім тэлебачаньні.

Зыходнае відэа гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=XxdOnSsPV9I&feature=player_embedded

Тое ж відэа з дадатковымі аналітычнымі ўстаўкамі й каментарамі гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=HqMkqyAFob0&feature=player_embedded

Па-другое. Хоць я радыёінжынер, пры той якасьці гуку, які дае мой кампутар і выкарыстаныя навушнікі, мне ўдалося расшыфраваць толькі 30-40%, пры гэтым я зрабіў некалькі памылак. Пазьней для складаньня скрыпту інжынеры ў студыі ў Варшаве ўжылі высокаякаснае прафесійнае абсталяваньне. Яны таксама выкарыстоўвалі запаволенае прайграваньне, стоп-кадры і расшыфравалі больш, чым я [гаворка, верагодна, пра фільм па другім адрасе. – Рэд.]. Я зноў праслухаў аўдыяшэраг, чытаючы адначасна іх тэкст, і пацьвярджаю дакладнасьць скрыпту [асабліва ўражвальна гучыць рогат паміж стрэламі, перад камандай: “усе назад, сыходзім!” (1 хвіліна 10-11 секунд); нам таксама падаецца, што на 50-51 секундах чутны зварот: “Не забівайце нас!” – Рэд.].

Па-трэцяе, павінны мы ігнараваць гэта відэа ці не? Яно было выкладзена ў сетцы невядомым чалавекам пад псеўданімам. Ніхто ня ведае, хто ён, і ніхто не выкарыстоўваў гэты псеўданім да і пасьля зьяўленьня відэа.

Першапачаткова відэа, а таксама ўсе іншыя падазроныя доказы, ігнараваліся афіцыйнымі асобамі і мэйнстрымаўскімі СМІ — у Расеі й Польшчы! Цяпер, аднак, унутраная служба польскай дзяржбясьпекі абвясьціла ў Варшаве, што яна прыступіла да рассьледаваньня і аналізу, а праз некаторы час абвясьціла фільм сапраўдным і ні ў якім разе не падробленым.

Некаторы каментатары ў Расеі, а таксама ў Польшчы, заўважылі, што паводзіны аператара, магчыма, выдаюць яго як члена групы, якая праводзіць зачысткі й расстрэл тых, хто выжыў. Такім чынам, паходжаньне гэтай стужкі застаецца загадкавым. Аднак яна не сабраная, ні кампіляцый і нічога падобнага ў ёй няма: яна сапраўдная.

Цяпер заўвагі, якія пярэчаць афіцыйнай расейскай версіі (ці, дакладней, версіям, таму што іх шмат):

- Рэканструкцыя апошніх хвілін палёту з фатаграфіямі зламаных дрэў, зробленая расейскім сьпецыялістам праз некалькі дзён пасьля крушэньня і апублікаваная на адным расейскім сайце, паказвае, што самалёт накіроўваўся ў няправільным кірунку пасадкі, рухаючыся паралельна правільнаму курсу на адлегласьці да мілі зьлева ад прамой лініі, якая вядзе на пасадачную паласу. Відавочна, што самалёт быў зьбіты з правільнага курсу. Пытаньні: Чаму самалёт так моцна адхіліўся ад свайго курсу? Што здарылася з пасадкавым маяком? Ён быў перастаўлены? Ці быў усталяваны дадатковы, фальшывы, пасадкавы маяк? Ці нешта іншае? У любым выпадку, чаму самалёт быў накіраваны па няправільным курсе? Неабходна мець на ўвазе, што самалёты накіроўваюцца на пасадку не з кабіны пілота, а зь зямлі.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку заявілі, што самалёт заходзіў на пасадку чатыры разы. Пазьней яны прызналі, што ён заходзіў толькі адзін раз.

- Маскоўскія дезынфарматары спачатку напісалі, што польскі пілот ня ведаў расейскай мовы і блытаў лічбы «1, 2, 3». Пазьней аказалася, што пілот свабодна размаўляў па-руску.

- За некалькі хвілін да падлёту польскага самалёта па тым жа курсе прайшоў расейскі самалёт ІЛ. У яго была тая ж праблема: ён нахіліўся на адно крыло і, магчыма, мог сутыкнуцца з зямлёй, але яму ўдалося паляцець. Што там рабіў гэты  самалёт? Правяраў аперацыю па ўсталяваньні фальшывага пасадкавага маяка?

- Чаму Пуцін і прарасейскі прэм’ер Польшчы Дональд Туск, верны пуцінскі саюзьнік і марыянетка, арганізавалі сустрэчу за тры дні да гадавіны Катыньскай разьні? Яны ж выдатна ведалі, што ў сапраўдны дзень гадавіны Прэзідэнт Качыньскі наведае месца разьні й правядзе там цырыманіяльныя мерапрыемствы, як ён заўсёды рабіў раней. Яны ўхіліліся ад сапраўднай цырымоніі й правялі ўласную фальшывую цырымонію.

- Генерал Раман Полька, камандуючы польскім сьпецназам “ГРОМ” у сваім інтэрвю “Radio Maryja” сказаў, што яго знаёмыя афіцэры НАТА дзівяцца, чаму Польшча ня зьвернецца да НАТА па дапамогу ў правядзеньні рассьледаваньня. З улікам, што цяпер у Польшчы прарасейскі прэм’ер-міністар ды такі ж прэзідэнт і што ўсё былое польскае вайсковае камандаваньне было зьнішчана, каманда Туска можа актыўна блакаваць кантакты з НАТА і яна гэта зрабіла.

- 10 красавіка Пётр Пашкоўскі, прэс-сакратар польскага МЗС, заявіў па тэлебачаньні, што выжылі тры чалавекі, якія былі адпраўленыя ў лякарню. Пасьля гэтага нідзе ніякай інфармацыі аб гэтых людзях не зьяўлялася.

- Славамір Вішнеўскі, аператар навінавага каналу TVP на польскім тэлебачаньні, даў прыкладна ў 11:00 рэпартаж з месца катастрофы. Вішнеўскі назіраў крушэньне польскага прэзідэнцкага самалёта з адлегласьці прыкладна ў адну мілю. Ён заявіў, што некалькі гадоў таму ён бачыў аналагічнае крушэньне самалёта ў Кабатах, каля Варшавы. Там быў адзін велізарны пажар, як гэта звычайна адбываецца пры авіякатастрофах, — заявіў ён. Аднак на гэты раз у Катыні быў толькі адзін выбух і два невялічкія асяродкі агню. Ён схапіў камеру і кінуўся на месца крушэньня. У адрозненьне ад іншых авіякатастроф, ад самалёта засталіся толькі невялікія абломкі. Людзі з ФСБ адразу ж атачылі гэтае месца і не падпускалі туды журналістаў. Яны ўдарылі Вішнеўскага па галаве аўтаматам Калашнікава, схапілі яго камеру і адвезьлі яго на допыт. Вішнеўскі бачыў, як самалёт ад выбуху падскочыў ў паветры. Усе самыя раньнія відэазапісы з месца крушэньня самалёта Качыньскага, перакладзеныя на розныя мовы па ўсім сьвеце, былі зробленыя Вішнеўскім”.

-

Польская радыёстанцыя «RMF 24″ са спасылкай на заяву польскага генпракурора Анджэя Шарамета паведаміла (http://www.rmf24.pl/raport-lech-kaczynski-nie-zyje-2/kaczynski-fakty/news-prokuratorzy-19-telefonow-bylo-aktywnych-na-pokladzie,nId,302393; цяпер там інфармацыя, што такая старонка не існуе), што 19 мабільнікаў, якія належалі палякам, загінулым 10 красавіка, былі актываваныя на тэрыторыі Расеі адразу ж пасьля падзеньня самалёта.

Дакументальна пацьверджаны прынамсі адзін тэлефонны званок (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html) — ахоўнік Качыньскага з БОР Янак Суроўка выжыў у катастрофе, патэлефанаваў сваёй жонцы ў Польшчу, сказаў, што ён сур’ёзна паранены ў нагу і паведаміў: «Тут адбываюцца жудасныя рэчы». Пасьля гэтых слоў сувязь абарвалася …

-

«Gazeta Polska» ў нумары за 13 кастрычніка таксама паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2010-10-12-ujawnijcie-jak-umierali.html), што ў адпаведнасьці зь інтэрвю прадстаўніка Польшчы пры МАК Эдмунда Кліха, якое ён даў расейскай газеце «Малады камсамолец» [так у тэксьце. – Рэд.], “некаторыя палякі перажылі катастрофу”.

-

У канцы кастрычніка 2010 г. польскі прафесар Міраслаў Дакоўскі (гл. фота) зьвярнуўся ў генеральную пракуратуру Польшчы з афіцыйнай заявай на падставе артыкулаў 304 § l КПК  і артыкула 240 § l КК Польшчы (http://smolensk-2010.pl/2010-10-20-fizyk-prof-m-dakowski-w-sprawie-katastrofy-smolenskiej.html). У яго заяве сярод іншага гаворыцца:

«Я прафесар фізікі, які працуе па прафесіі ў галіне дынамікі й законаў захаваньня фізічных велічынь (моманту, кутняга моманту), а таксама супрамату, зрабіў разьлікі й высьветліў, што паскарэньне свабоднага падзеньня пры кантакце самалёта з дрэвам у інтэрвале g = 0,4 — 4 ўяўляецца цалкам неверагодным і што пры страце часткі крыла на вядомай адлегласьці ад зямлі ў некалькі метраў падзеньне самалёта ня можа выклікаць тыя наступствы, якія яму прыпісваюцца.

Фюзеляж, які я разьлічваў па мадэлі трубы, у асноўным складаецца з дзюраліевых рэбраў. Пасьля падзеньня ён павінен быў цалкам захавацца або, максімум, распасьціся на дзьве-тры часткі. Распад на дзесяткі тысяч абломкаў супярэчыць усім законам супрамату. Гэта даказвае, што фюзеляж распаўся па іншых прычынах, якія проста ўсталяваць.

З маіх разьлікаў вынікае адназначная выснова: асоба або арганізацыя, якая падала гэтыя запісы польскаму боку, займаецца адкрытым зьдзекам. Законы фізікі й логікі дзейнічаюць ва ўсіх выпадках. Вы ня можаце іх зьмяніць. Яны стаяць над «правамі» геапалітыкі.

Я прапаную генеральнай пракуратуры Польшчы праверыць мае разьлікі ў сьпецыялістаў па механіцы і дынаміцы, электроніцы й інфарматыцы (у вобласьці трохмерных траекторый) у ходзе рассьледаваньня Смаленскай катастрофы. Палітычны бок справы мяне не цікавіць.» [А нас ў рэдакцыі цікавіць яшчэ і грамадска-палітычны бок. – Рэд.].

-

У канцы кастрычніка стала таксама вядома (http://spoleczenstwo.newsweek.pl/ludzkie-szczatki-w-zalewie-rybnickim—to-eugeniusz-wrobel,66491,1,1.html), што ў лагуне Рыбніцы працягваецца пошук цела былога намесьніка міністра транспарту Польшчы Яўгена Врубеля (гл. фота). Тут былі выяўленыя фрагменты чалавечых парэшткаў. Эксьперты вывучаюць, ці належаць гэтыя парэшткі Яўгену Врубелю. Арыштаваны Гжэгаж В. — сын Яўгена Врубеля — у першых паказаньнях прызнаўся сьледчым у забойстве свайго бацькі, аднак у судзе ён адмовіўся ад гэтых паказаньняў.

Былы начальнік Врубеля, былы міністар транспарту Польшчы ў былым ўрадзе ад партыі «Закон і справядлівасьць» Ежы Палячак заявіў, што ён абсалютна ня верыць у паліцэйскія сцьвярджэньні аб датычнасьці сына Врубеля да забойства бацькі, бо сям’я Врубеля была строга хрысьціянскай і ніякіх канфліктаў у ёй ніколі не было (http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20101020&id=po16.txt).
У інтэрвю газеце «Наш дзеньнік» былы міністр дадаў, што неўзабаве перад сьмерцю Врубель падчас прыватнай размовы на адной міжнароднай канферэнцыі сказаў, што ня верыць, што выстаўленыя на праветрываньне расейцамі ў аэрапорце Смаленск-Паўночны абломкі самалёта належаць польскаму самалёту.

Врубель быў самым галоўным сьпецыялістам у Польшчы па электронным кіраваньні самалётамі й складаў эксьпертныя заключэньні для польскай пракуратуры з аналізам сцьвярджэньняў расейцаў аб прычынах аварыі. Ён быў забіты за 3 дні да прадстаўленьня расейцамі іх канчатковага варыянту Дакладу МАК.
-

Пасьля забойства доктара Врубеля прафесар фізікі Міраслаў Дакоўскі даў інтэрвю выданьню «Блогпрэс» (http://www.pluszaczek.com/2010/10/31/wywiad-blogpress-pl-z-prof-miroslawem-dakowskim-katastrofa-pod-smolenskiem-oczami-fizyka/). Прафесар сярод іншага адзначыў: «Цяпер, пасьля страшнага забойства доктара Яўгеніўша Врубля, які працаваў па «Дакладзе МАК», эксьперты адмаўляюцца мець справу з крушэньнем Ту-154М і прыдумляюць розныя адгаворкі тыпу «у мяне хворая маці» й да т.п.”

-

У сьнежні 2010 года летувіскі прафесар Летас Палмайціс вярнуўся з Польшчы і напісаў у рэдакцыю КЦ ліст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/21/77460.shtml). У ім ён распавёў пра тое, што кажуць шэраговыя палякі аб забойстве 96 прадстаўнікоў польскай эліты.

«Я толькі што вярнуўся з Польшчы. Там актыўна абмяркоўваюць такую ​​версію забойства прэзідэнта Качыньскага: Самалёт быў па-майстэрску пасаджаны пілотамі — пра тое сведчыць як разора ад колаў самалёта, так і зямля на перавернутых угару колах. У гэты момант была падарваная вакуумная бомба, замаскаваная пад вогнетушыльнік (па самалёце маглі таксама ўдарыць звонку вакуумным снарадам). Амаль усё разьнесла ў труху. У Польшчы распаўсюджана інфармацыя, што адзін з ахоўнікаў БОР, які чакаў самалёт Качыньскага, перад прылётам зьнік. Магчыма, ён і прывёў у дзеяньне бомбу, якая знаходзілася ў салоне. Лех Качыньскі знаходзіўся ў галаўной частцы салона, дзе сіла выбуху была меншай. Таму труп з адарванай нагой захаваўся. Ацалелі ўсе, хто быў у кабіне. Менавіта іх пазьней і расстралялі. Гэтая версія: 1) тлумачыць адсутнасьць фюзеляжа [сапраўды, моцны вайсковы самалёт, які падаў з вышыні некалькі метраў, ня мог разваліцца на дробныя кавалкі. – Рэд.]; 2) тлумачыць амаль поўную адсутнасьць трупаў й ірваныя кавалкі мяса замест трупаў [нідзе няма фота дзесяткаў трупаў; куды падзеліся людзі? – Рэд.]; 3) тлумачыць, чаму расейскія чэкісты амаль нікога не дапусьцілі на апазнаньне і забаранілі адчыняць залітаваныя труны. Цяпер Камароўскі і Туск, ратуючы ўласную скуру, робяць усё, каб не дапусціць выкрыцьця».

-
12 студзеня 2011 года “Расея” перадала польскаму боку канчатковую справаздачу МАК аб выніках рассьледаваньня авіякатастрофы самалёта прэзыдэнта Польшчы Леха Качынскага пад Смаленскам (http://www.svaboda.org/content/article/2274174.html). МАК прыйшоў да высновы, што галоўнай прычынай катастрофы самалёта стаў людскі чыньнік – памылкі экіпажу і ціск на яго з боку прысутнага ў кабіне галоўнакамандуючага Вайскова-паветраных сілаў Польшчы. Паводле кіраўнічкі МАК Анодзінай, у крыві галоўнакамандуючага ВПС Польшчы “было выяўлена 0,6 праміле этылавага сьпірту”. У справаздачы таксама гаворыцца, што экіпаж Ту-154 баяўся таксама негатыўнай рэакцыі прэзідэнта Леха Качыньскага ў выпадку зыходу на запасны аэрадром. «Сістэмнымі прычынамі катастрофы самалёта Ту-154М Рэспублікі Польшча зьявіліся істотныя недахопы ў арганізацыі лётнай практыкі, падрыхтоўкі членаў экіпажа і забесьпячэньня дадзенага адмысловага палёту», – адзначыла старшыня МАК [давайце запомнім гэту афіцыйную версію].

-

У адказ на справаздачу МАК брат-блізьнюк загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў Качыньскі заявіў (http://wiadomosci.onet.pl/raporty/katastrofa-smolenska/jaroslaw-kaczynski-raport-jest-zakpieniem-z-polski,1,4104525,wiadomosc.html): «Прэм’ер-міністар [Туск] не выкарыстаў усе магчымасьці для таго, каб Польшча прымала ўдзел у рассьледаваньні. У выніку мы маем наступствы ў выглядзе гэтага дакладу, які ў аднабаковым парадку вінаваціць у гэтай катастрофе польскіх пілотаў. Гэты даклад заснаваны на домыслах. Там няма адказаў на многія пытаньні, у прыватнасьці: чаму рускія авіядысьпетчары ілжыва паведамілі пілотам, што яны апускаюцца на пасадкавую паласу? пра што гаварылася ў тэлефонных званках з Масквы авіядысьпетчарам у Смаленску? чаму не быў падрыхтаваны аэрадром? Даклад — гэта насьмешка над Польшчай. Акрамя таго, рашэньне аб магчымасьці пасадкі прымае аэрапорт», — прыводзіць словы Качынськага варшаўская газета Rzeczpospolita.

-

Праз суткі стала вядома, што дысьпетчарам смаленскага аэрадрома прыняць самалёт прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, нягледзячы на ​​туман, загадаў нехта з Масквы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78132.shtml). Пра гэта гаворыцца ў заключэньні польскага прадстаўніка ў Міждзяржаўнай авіяцыйнай камісіі ЭдмунтаКліха, які адзначае, што гэты тэзіс пацьвярджаюць запісаныя размовы дысьпетчараў паміж сабой і зь невядомай асобай ў Маскве. Ён таксама адзначыў, што на момант тых гутарак ўмовы надвор’я ў Смаленску былі ў некалькі разоў горш, чым тыя, што вызначаныя як мінімальныя для бясьпечнай пасадкі самалёта. Э.Кліх дадаў, што дысьпетчары 7 разоў падавалі экіпажу самалёта няверныя даныя, у прыватнасьці, аб карэктнасьці абранай паласы.

-

Удава генерала ВПС Польшчы Бласіка абвергла заяву МАК, датычную яе мужа  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/13/78139.shtml). «Няма доказаў наяўнасьці алкаголю ў крыві майго мужа і таго, што ён нейкім чынам аказваў ціск на пілотаў. Мой муж быў чалавекам гонару. Польскі ўрад павінен абараняць сваіх салдат, асабліва калі яны самі ня могуць гэтага зрабіць», — заявіла ўдава журналістам у Сейме. Паводле яе слоў, гэты рэйс меў для Бласіка выключна важны характар, таму яна ня верыць, што ён ўжываў алкаголь.

Адзін польскі сайт у артыкуле «Рускае нахабства» (http://smolensk-2010.pl/2011-01-12-ruska-bezczelnosc.html) паказаў, што расейцы проста нахлусілі аб 0,6 прамілях, бо гэтае «выкрыцьцё» не кантралявалася польскім бокам.

-

“Пасьля апублікаваньня «канчатковага дакладу» МАК стаў відавочны аб’ём саўдзелу пальшавіцкіх уладаў у падзеях 4/10,” — піша польскі сайт, які аналізуе трагедыю (http://smolensk-2010.pl/2011-01-15-rzad-sie-nie-odwola-od-raportu-mak-nie-mamy-podstaw-prawnych.html). “Да гэтага часу Туск і Камароўскі хлусілі палякам, што расейцы вядуць сваё «сьледства» па чыкагскай канвенцыі. Аказалася, што гэта ня так. У дакладзе МАК гаворыцца, што па дамоўленасьці з польскім бокам «сьледства» вялося не па ўсёй Канвенцыі, а толькі па Дадатку 13 да гэтай канвенцыі. У выніку, як паведаміў эксьперт па міжнародным праве ў юрыдычнай фірме ў Гесэне Пётр Шрам, Польшча ня мае права падаваць на апеляцыю супраць дакладу МАК ў Міжнародную арганізацыю ААН па грамадзянскай авіяцыі ў Манрэалі. Гэтая арганізацыя апеляцыю ня прыме, бо яна разглядае крушэньні толькі грамадзянскіх самалётаў. Тым часам, польскі прэм’ер-пальшавік Туск працягвае нахабна абяцаць падаць апеляцыю на даклад МАК у міжнародныя арганізацыі.”

-

У студзені 2011 года польская радыёстанцыя RMF 24 паведаміла яшчэ аб адным сведчаньні магчымага забойства палякаў, якія выжылі ў тэракце 4/10 (гл. “Jakub Opara: 3 osoby przeżyły katastrofę — tak powiedział nam ambasador Turowski; Piątek, 7 stycznia” — http://www.rmf24.pl/opinie/wywiady/kontrwywiad/news-jakub-opara-3-osoby-przezyly-katastrofe-tak,nId,316818;  па гэтым адрасе цяпер адчыняецца зусім іншы матэрыял; мы захавалі арыгінальную версію, зь яе вас і інфармуем). У ходзе інтэрвю радыёстанцыі афіцэр польскай контрвыведкі Якуб Апара (гл. фота), які прысутнічаў у смаленскім аэрапорце як афіцыйны прадстаўнік прэзідэнцкай адміністрацыі Леха Качыньскага, распавёў сярод іншага наступнае: «Я не казаў 9 месяцаў аб тым, што адбывалася ў аэрапорце, таму што мяне ніхто не пытаўся, і ўспаміны былі занадта трагічнымі. Я прыбыў у аэрапорт праз 2 гадзіны пасьля трагедыі. Там быў поўны хаос … Больш за ўсё мяне абурыла стаўленьне польскай амбасады [ведамства Сікорскага]. Цела першай асобы Польшчы валялася ў гразі 12 гадзін, а яны нават не паклапаціліся прыкрыць яго польскім сьцягам. … Я памятаю, што там прысутнічаў польскі дыпламат Томаш Туроўскі. Цёмная постаць. Калі я прыбыў у аэрапорт, ён паведаміў, што выжыла трое палякаў, потым тры машыны хуткай дапамогі даставілі іх у шпіталь у Смаленску», — указаў польскі контрвыведнік. 

-

У другой палове студзеня 2011 г. высьветлілася, што гэта Пуцін сам вырашаў, хто і якім спосабам павінен высвятляць акалічнасьці трагедыі (http://delo.ua/world/smi-polshi-putin-sam-reshal-k-150180/). Урад Польшчы быў ня толькі пасіўным удзельнікам ў гэтай справе, але не выявіў нават юрыдычных падстаў, на якіх МАК праводзіў папярэдняе сьледства. Да такога меркаваньня прыйшлі СМІ Польшчы падчас аналізу рапарта МАК. Урад Польшчы да гэтага часу не паведаміў, калі і пры якіх абставінах ён пагадзіўся на абраную МАКам працэдуру высьвятленьня акалічнасьцяў катастрофы. Невядома таксама, ці была гэта вусная дамоўленасьць або пісьмовая. Пазьней Туск сам сказаў, што няма дакумента, які пацьвярджае згоду Польшчы на выкарыстаньне чыкагскай канвенцыі пры рассьледаваньні МАК. Туск пацьвердзіў, што гэта расейскі бок абраў канвенцыю і дадаў, што калі б улады Польшчы павінны былі яшчэ раз прымаць рашэньне, «то наш парадак дзеяньняў і прынятыя працэдуры былі б ідэнтычнымі, бо лепшых няма».

-

Юрыст Марцін Дубенскі — муж дачкі Качыньскага Марты — сцьвярджае, што падзеньне самалёта Ту-154 не было выпадковасьцю, і ўжо тым больш прычынай катастрофы не зьяўляецца памылка пілотаў. «Мы блізкія да зьвестак, што гэта было наўмыснае забойства(http://www.globalpost.com/dispatch/poland/110112/poland-lech-kaczynski-plane-crash-russia;  http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/17/78270.shtml). Патэнцыяльная перамога Леха Качыньскага ў прэзідэнцкіх выбарах, помста за яго падтрымку Грузіі ў вайне з Расеяй і яго палітыка ў адносінах з ЕЗ, верагодна, і паслужылі падставай для Расеі запланаваць яго забойства», — цытуе словы Дубенскага польскае агенцтва Thenews.pl. Дубенскі дадае, што яго меркаваньне грунтуецца на зьвестках Цэнтральнай польскай лабараторыі.

-

17 студзеня 2011 году Антоні Мацэрэвіч — кіраўнік польскай парламенцкай камісіі па рассьледаваньні катастрофы пад Смаленскам — заявіў, што справаздача МАК не паказвае ні адной рэальнай прычыны катастрофы (http://smolensk-2010.pl/2011-01-17-raport-mak-nie-wskazuje-ani-jednej-prawdziwej-przyczyny-katastrofy-smolenskiej.html).

-

20 студзеня 2011 г. брат Леха Качыньскага, Яраслаў, дэманстратыўна пакінуў залу пасяджэньняў сойму пасьля таго, як завяршыў свой ​​выступ прэм’ер-пальшавік Туск (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/20/78345.shtml). Выступ пальшавіка (гл. фота), у якім ён казаў аб недапушчальнасьці разьдзіманьня «халоднай вайны» паміж Расеяй і Польшчай з-за авіякатастрофы пад Смаленскам, быў сустрэты дэпутатамі воклічамі “Ганьба!”. Туск, выступаючы перад дэпутатамі, заявіў, што апазіцыйныя сілы, якія настойвалі на абмеркаваньні сапраўднай прычыны сьмерці Леха Качыньскага і 95 высокапастаўленых прадстаўнікоў польскай эліты, нібыта хочуць не знайсьці праўду аб трагедыі 10 красавіка 2010 года, а нажыць сабе ворага ў асобе Расеі.

-

«Для Польшчы лепш ведаць праўду, і ня мець вайны, чым ведаць праўду і мець вайну», — гэтая фраза, вымаўленая прэм’ерам Польшчы Дональдам Тускам ў польскім Сейме, выклікала сапраўдную буру (http://www.inosmi.ru/poland/20110129/166059507.html). Галоўнае, што вынікае зь яе, гэта тое, што Туск… ведае праўду.

-

У самым пачатку лютага 2011 года стала вядома, што знойдзеныя на месцы катастрофы тэлефоны, карты памяці і лаптопы, якія пазьней былі перададзены польскаму боку, кімсьці ўключаліся, правяраліся і пасьля 10 красавіка 2010 года (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po04.txt).

-

Каля 10 гадоў таму ў смаленскім аэрапорце пры заходзе на пасадку ва ўмовах туману курсам 259 градусаў разьбіўся самалёт Іл-76. Тады быў аддадзены загад авіядысьпетчарам ва ўмовах туману саджаць самалёты толькі курсам 79 градусаў – з супрацьлеглага ад яра боку (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110202&typ=po&id=po21.txt). Чаму авіядысьпетчары парушылі гэты загад 10 красавіка 2010 года? – цяпер гэта яшчэ адна дзіўная загадка.

-

Зь лютага 2010 г. вось па гэтым адрасе — http://www.youtube.com/watch?v=26YwnQijaOg&feature=player_embedded – можна паглядзець 10-хвілінны фільм, зьняты напэўна супрацоўнікам расейскай пракуратуры, МЧС ці ФСБ, які паказвае абстаноўку на месцы ў першы дзень рассьледваньня смаленскай авіякатастрофы. На сярэдзіне 9-й хвіліны голас за кадрам наіўна пытаецца: “А дзе ўвогуле корпус?..”

А вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=hbhnY8ITPvU – стала магчымым паглядзець 6-хвілінны фільм “Гэта праўда. Гэта ня праўда” з англійскімі субтытрамі. У фільме сярод іншага паказаны падрыў тэрмабарычнага снарада, частка славутага фільму забітага ў Кіеве ўкраінскага журналіста Андрэя Мендэрэя (з гукамі стрэлаў і, на жаль, мацюкамі), а таксама атмасьфера ў розных высокіх кабінетах і залах…

- 

8 лютага “Газета польска” падала артыкул, у якім прыводзяцца доказы таго, што МАК зманіпуляваў даныя чорных скрынак з самалёту прэзідэнта Польшчы (http://gazetapolska.pl/artykuly/kategoria/57/4580). 

-

У канцы лютага польскі журналіст, які праводзіць прыватнае рассьледваньне і выступае пад нікам “Плюшачак”, напісаў на сваім сайце (http://www.pluszaczek.com/2011/02/19/czarne-skrzynki-prezydenckiego-tupolewa-%E2%80%93-i-znowu-kopiowanie-%E2%80%93-czesc-xiii/#more-5771): «Колькі разоў можна капіяваць адны і тыя ж даныя? [маюцца на ўвазе запісы чорных скрынь – Рэд.] Ну, адзін раз, максімум, два. Аднак дадзеныя па ўрадавым Тупалеве капіююцца так часта, што ў Польшчы ўрэшце павінна быць “правільная копія” зьмесьціва чорных скрынь. … Складаецца ўражаньне, што адбываецца не капіяваньне, а абнаўленьне дадзеных. Арыгіналы чорных скрынь [пры гэтым] ляжаць у сейфе ў Маскве. Сейф запламбаваны. Таму не зразумела, што і адкуль капіюецца”.

-

Варшаўская газета Nasz Dziennik апублікавала інтэрвю з былым афіцэрам ЦРУ Юджынам Поцітам — амерыканскім эксьпертам, прэзідэнтам ветэранаў амерыканскай выведкі. Падаем адказы спадара Поціта не некаторыя пытаньні журналіста (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20110222&typ=po&id=po09.txt):

- Калі Вы пачулі пра аварыю польскага самалёта пад Смаленскам, якой была ваша першая думка?

- Я прачытаў пра гэта спачатку ў «Вашынгтон пост», і неўзабаве па тэлевізары на адным з каналаў я ўбачыў кадры. Калі я даведаўся, што забілі так шмат людзей на самым высокім ўрадавым узроўні Польшчы … я адразу падумаў, што за гэтай катастрофай стаяць расейцы. Гэта нагадала мне ўсю савецкую гісторыю, відавочныя і таемныя палітычныя забойствы, іх больш раньнія аперацыі з маніпуляваньнем радыёмаяком, зьнішчэньне карэйскага авіялайнера рэйса 007 [1 верасня 1983] і многае іншае.

- Які ваш досьвед з аперацыямі савецкай тайнай паліцыі супраць самалётаў «варожай» краіны?

- Падчас халоднай вайны, 2 верасьня 1958 года, расейцы завабілі радыёмаяком самалёт Геркулес З-130 амерыканскіх ВПС на тэрыторыю Арменіі, якая ў той час ўваходзіла ў склад Савецкага Саюзу, дзе ён быў імгненна зьбіты расейцамі. Другі наш самалёт, Boeing РБ-47, пралятаў над міжнароднымі водамі Баранцавая мора, быў уведзены ў зман, накіраваны ў бок Расеі й зьбіты савецкімі зьнішчальнікамі з Мурманска 1 ліпеня 1960 г.

- Ці можа быць выкарыстана сёньня гэтая тэхналогія супраць абсталяванага сучаснай апаратурай самалёта?

- Без сумневу. У выпадку Смаленска, Ту-154М паляцеў на маяк, спадзеючыся, што хутка убачыць зямлю. Між тым, самалёт адхіліўся ад правільнага курсу налева і знаходзіўся на няправільнай вышыні. І, нарэшце, паваліўся значна лявей трасы, якая вядзе на ўзлётна-пасадкавую паласу. Маяк быў ссунуты налева, а дысьпетчар запэўніваў, што машына знаходзіцца на правільным курсе. У падобных абставінах абрынецца кожны самалёт, незалежна ад яго абсталяваньня.

- Вас не зьдзіўляе стаўленьне польскіх уладаў, якія дазволілі рускім ўзяць на сябе ўсё сьледства па Смаленску?

- Я ня зьдзіўлены такім падыходам новага польскага ўраду. Ён складаецца з прарасейскіх палітыкаў, якія ня бачаць ніякіх праблем у тым, што расейцы захапілі ў свае рукі ўсё рассьледаваньне. Мне проста цікава, няўжо ніхто зь іх не падумаў, што расейцы не правядуць ніякага годнага даверу рассьледаваньня і абвінавацяць ва ўсім толькі пілота [а тут бачна ўжо наіўнасьць амерыканца. – Рэд.]. Я з самага пачатку думаў, што так і будзе і не чакаў ніякіх іншых высноў, бо я ведаю рускіх.

- Гаворачы аб прычынах гэтай катастрофы, вы не баіцеся казаць аб магчымасьці наўмыснага выкліку імі катастрофы? У Польшчы такія погляды лічацца экстрэмісцкімі.

- Я спрабую прасачыць матывы рускіх. Я лічу, што, прынамсі, было два важных матывы забойства. Па-першае, рускія маглі спалохацца неспрыяльнага ўражаньня сусветнай грамадскай думкі, якое магло паўстаць, калі б у цырымоніі ў Катыні прыняў удзел Прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі. Па-другое, яны хацелі вывесьці Польшчу з краін-удзельніц НАТА і падпарадкаваць яе прарасейскай уладзе. Шкада, што так шмат людзей з каманды Качыньскага апынуліся ў адным самалёце. Аб чым яны думалі? … НАТА страціла аднаго з самых моцных саюзнікаў.

- Ці існуе верагоднасьць таго, што праўда аб катастрофе калі-небудзь выявіцца?

- Да праўды заўсёды цяжка дакапацца ў тых выпадках, калі замяшаныя расейцы. Яны добра ўмеюць хаваць праўду. Не забывайце аб тым, што здарылася з Катыньню. Яны працягвалі сцьвярджаць, што вінаватыя немцы, нават дзесяцігоддзі пасьля выяўленьня доказаў іх злачынстваў. Яны ведаюць, што калі штосьці адмаўляць пасьлядоўна на працягу доўгага часу, то знойдуцца дурні, якія ім павераць. На дадзены момант я ня веру, што будуць раскрытыя сапраўдныя абставіны 10 красавіка. І так будзе працягвацца вельмі доўга. Больш за тое, цяпер таксама ня лепшы час для Злучаных Штатаў, каб яны нешта зрабілі на гэты конт. Мы занадта занятыя сваімі справамі: у нас крызіс, вайна з тэрорам й іншыя праблемы. Як кажуць у Амерыцы: у нас занадта поўная талерка [чарговая ці то наіўнасьць, ці то адмазка – Рэд.].

-

Прайшоў амаль год, а “Расея” баіцца перадать Польшчы чорныя скрыні (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/20/80104.shtml). Расейская генпракуратура ігнаруе запыты польскіх сьледчых аб перадачы «чорных скрынь» польскага ўрадавага самалёта Ту-154 польскаму боку. Аб гэтым піша польская газета Rzeczpospolita, адзначаючы, што без доступу да арыгіналаў запісаў эксьперты ня могуць завяршыць дасьледаваньне сапраўднасьці раней агучаных гутарак у кабіне пілотаў. Газета адзначае, што польскія сьледчыя зьвярнуліся да расейцаў з просьбай прадаставіць «чорныя скрыні» яшчэ ў дзень катастрофы 10 красавіка 2010 года, але тыя да гэтага часу іх не перадалі. Rzeczpospolita адзначае, што польскія сьледчыя, якія спачатку прасілі перадаць арыгіналы чорных скрынь, пазьней прасілі хоць бы аб магчымасьці «пазычыць» іх на 60 дзён, а ў апошнім запыце яны прасілі дапусціць эксьпертаў да дасьледаваньня скрынь. Польскія эксьперты лічаць, што пілоты не спрабавалі пасадзіць самалёт, а — па пакуль нявысьветленых прычынах — не пасьпелі выйсьці на так званы «другі заход».

-

Пальшавіцкі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў, што польскія сьледчыя больш не разглядаюць версію, згодна зь якой прэзідэнцкі Ту-154 разьбіўся ў выніку тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/02/80408.shtml). «Мы не знайшлі доказаў, якія маглі б гэтую версію пацьвердзіць», — распавёў пальшавік. Па цьвержаньні Шэрамета, “вайсковыя пракуроры спыняюць рассьледаваньне акалічнасьцяў катастрофы, і зараз гэтым пытаньнем зоймуцца грамадзянскія сьледчыя». На рассьледаваньні версіі тэракту настойвала польская апазіцыя.

-

Напярэдадні першай гадавіны катастрофы пад Смаленскам старшыня Еўрапарламенту Ежы Бузэк на адкрытай сесіі ў Страсбуры зрабіў намёк, што Качыньскі й іншыя маглі быць забіты. Як паведамляе афіцыйны сайт Еўрапарламенту (http://www.europarl.europa.eu/news/es/pressroom/content/20110404IPR16938/html/Apertura-de-la-sesi%C3%B3n), Бузэк заявіў, што яму ўсё яшчэ невядома, што стала прычынай катастрофы пад Смаленскам, якая забрала жыцьці 96 чалавек. “Мы чакаем далейшай інфармацыі па гэтай тэме”, — дадаў ён.

-

Напярэдадні першай гадавіны трагедыі пад Смаленскам брат-блізнюк нябожчыка прэзідэнта і лідар правакансерватыўнай партыі «Права і справядлівасьць» Яраслаў Качыньскі зноў абвінаваціў прэм’ер-міністра Дональда Туска ў тым, што ён за тры дні да падзеньня Ту-154 наведаў Катынь, каб сустрэцца з Пуціным (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/07/80522.shtml). На думку Качыньскага, успыхнуў скандал, які наўпрост прывёў да катастрофы, бо Туск «з дапамогай Пуціна задумаў інтрыгу супраць уласнага прэзідэнта». Тым самым Качыньскі фактычна абвінаваціў Туска і Пуціна ў змове супраць прэзідэнта Польшчы, якая і прывяла да яго забойства.

-

7 красавіка 2011 года ў сеціве зьявіўся першы сьледчы фільм аб трагедыі пад Смаленскам (фільм у 5 частках можна паглядзець тут:  http://www.youtube.com/watch?v=_RjaBrqoLmw&feature=player_embedded  і тут: http://www.pluszaczek.com/2011/04/07/katastrofa-tu-154m-10-04-2010-%E2%80%93-anita-gargas-pierwszy-film-sledczy/#more-5915). Адным з самых цікавых момантаў фільму зьяўляецца інтэрвю з маці Леха Качыньскага. «Я баюся, што гэта не была звычайная катастрофа … Я бачыла вельмі жудасны сон. Самалёт майго сына быў атакаваны ў паветры”, — кажа яна пра час, калі ёй яшчэ не было вядома пра трагедыю. Загадкава гучаць словы маці Качыньскіх аб пальшавіцкім сьледстве і пра тое, што расейцы да гэтага часу не вярнулі палякам самапісцы і не перадалі копіі многіх пратаколаў ускрыцьця: «Калі лічыць, што яны ня ведаюць праўду, то, як уяўляецца, яны адчуваюць перад ёй прынамсі страх. Ці яны ведаюць праўду і таму яшчэ больш баяцца?». Для Ядвігі Качыньскай ужо адзін факт разразаньня Тупалева расейскімі салдатамі на часткі даказвае, што «хтосьці вельмі моцна зацікаўлены ў замятаньні сьлядоў».

-

Па паведамленьнях з Варшавы (http://derstandard.at/1301874259631/Zeit-der-Einheit-in-Trauer-ist-vorbei; http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=776475), вечарам 9 красавіка палякі правялі дэманстрацыю перад пасольствам Расеі. Дэманстранты трымалі транспаранты «Пуцін — забойца!«, «Пуціна — у Нюрнберг!», «Толькі праўда пра Смаленск і Катынь можа нас аб’яднаць, хлусьня — ніколі», «Туск — здраднік!». Дэманстранты патрабавалі ад расейскіх дыпламатаў вярнуць Польшчы абломкі самалёта прэзідэнта, «чорныя скрыні» й іншыя доказы. Перад амбасадай было спалена пудзіла Пуціна. Пры спаленьні (гл. фота) палякі выкрыквалі: «Забойца!».

Удзельнікі акцыі таксама трымалі польскія сьцягі, партрэты папы Яна Паўла 2-га і сьвятара Ержы Папялушкі, закатаванага, а затым забітага ў 1980-х.

Дэманстранты нагадалі, што 9 красавіка 2011 г. расейцы скралі з часовага помніка ахвярам авіякатастрофы 4/10 шыльдачку з надпісам: «прэзідэнт Качыньскі памёр па дарозе на 70-ю гадавіну савецкага генацыду ў дачыненьні да ваеннапалонных, афіцэраў польскай арміі». Цяпер шыльдачка, якая ўжо напісана на дзьвюх мовах — рускай і польскай — кажа толькі пра авіякатастрофу і зусім не згадвае Катыньскі расстрэл.

Пасьля дэманстрацыі каля пасольства Расеі частка палякаў адправілася да палаца Бельведэр — рэзідэнцыі пальшавіцкага прэзідэнта Камароўскага, і таксама правяла там дэманстрацыю. Палякі выкрыквалі: «Камароўскі — здраднік Польшчы!», «Тут табе Польшча, а не Масква!».

Акцыя была арганізавана групай Akcja Alternatywna Naszość.

-

10 красавіка па ўсёй Польшчы прайшлі жалобныя мерапрыемствы з нагоды першай гадавіны гібелі польскага ўрадавага Ту-154М. Афіцыйныя мерапрыемствы пачаліся ў 8:41 па мясцовым часе — гэта дакладны час, калі разьбіўся самалёт. Яраслаў Качыньскі, брат забітага прэзідэнта, байкатаваў афіцыйныя памятныя мерапрыемствы, бо цяперашні пальшавіцкі ўрад ня хоча ведаць ўсю праўду аб авіякатастрофе (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103087,9410368,Wiec_przed_Palacem___Walczyl_o_Polske_i_moze_dlatego.html). Ён выказаў шкадаваньне, што пракуратура Польшчы адпрэчыла версію аб забойстве яго брата расейцамі. Аднак ён прыняў удзел у мітынгу пратэсту перад прэзідэнцкім палацам Камароўскага ў Варшаве. У мітынгу ўдзельнічала больш за 7 тысяч чалавек (http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103085,9410782,7_tys__osob_sluchalo_przemowienia_Jaroslawa_Kaczynskiego.html). Падчас выступу Качыньскага адзін з дэманстрантаў выгукнуў: «Свабодная Польшча!» («Wolna Polska!»). Качыньскі адказаў: «Так, свабодная», — і дадаў, што наступная гадавіна 10 красавіка стане ня толькі днём памяці аб крушэньні самалёта, але таксама «днём абуджэньня палякаў» [што ж, хацелася б, але, наколькі мы ведаем палякаў, нічога падобнага хутчэй ня будзе; дарэчы, да 10 красавіка чакаць засталося зусім нядоўга… - Рэд.].

-

16 красаківа Еўрапарламент забараніў усе надпісы да фатаграфій, датычных 4/10 на фотавыставе, якая адбывалася ў яго будынку ў Брусэлі (http://smolensk-2010.pl/2011-04-12-cenzura-w-parlamencie-europejskim.html). СМІ падаюць прыклад аднаго з такіх надпісаў: «Расейцы нішчылі абломкі самалёта, які ўпаў 10 красавіка 2010 году ў Смаленку. Афіцэр ломам выбівае шкло самалёта (гл. фота ўнізе) і паказвае жэст радасьці сваім таварышам. Падобная дзейнасьць цалкам несумяшчальная з прынятымі ў ЕС прынцыпамі рассьледаваньня авіякатастроф». Адказная за правядзеньне выставы прадстаўніца Еўрапарламенту нязграбна патлумачыла абуральную палітычную цэнзуру тым, што «надпісы адуважваюць гледачоў ад разгляду фатаграфій».

[хочам зьвярнуць асаблівую ўвагу, што пры вялікай раскіданасьці частак самалёта і фактычна зьнікненьня большай часткі фюзеляжа (якая пры гэтым не згарэла) разам з усім, што там было (людзі, крэслы), каля кабіны пілотаў і, верагодна, у іх кабіне захавалася цэлым нават шкло; такога спалучэньня фактаў ня можа быць, калі б увесь самалёт разам бразнуўся аб зямлю (тады б ён пры моцным удары аб зямлю альбо ўвесь рассыпаўся на кавалачкі, і цэлага шкла нідзе не было, альбо пры слабым удары яго фюзеляж быў бы пашкоджаны ня больш, чым кабіна ці крылы);  зато такое спалучэньне прыкмет пашкоджаньня, якое назіралася фактычна, цалкам магчымае, калі ў паветры, але каля зямлі, заднюю частку корпуса самалёта разарвала нейкая моцная сіла. – Рэд.]

-

20 красавіка 2011 г. польскі генпракурор Анджэй Шэрамет заявіў журналістам: «Польскі бок не атрымаў ад расейскай пракуратуры ўсіх дакументаў, якія прасіў у расейскага боку — у тым ліку важныя дакументы, якія тычацца стану аэрадрома ў Смаленску і абавязкаў дысьпетчараў» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/04/20/80876.shtml).

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем варшаўскага выданьня «Наш Дзёньнік» (http://smolensk-2010.pl/2011-04-21-dziennikarze-w-korkociagu-koronczika.html), расейскія «сьпецыялісты па смаленскай авіякатастрофе» Аляксандр Карончык і Сяргей Амелін, на паказаньні якіх спасылаюцца расейцы, аказаліся банальнымі агентамі-дэзынфарматарамі.

-

У адпаведнасьці з травеньскім выданьнем варшаўскай газеты Gazeta Polska (http://smolensk-2010.pl/2011-05-07-rosjanie-zacieraja-slady-po-eksplozji.html), у незалежнай польскай парламенцкай камісіі, якая самастойна рассьледуе авікатастрофу, з кожным днём зьяўляецца ўсё больш доказаў, што самалёт быў падарваны ў паветры.

Расейцы зьнішчалі доказы. Зьнішчэньне адбывалася да таго, як яны «прыступілі да вывучэньня абломкаў». Намесьнік кіраўніка парламенцкай камісіі Антоні Мацэрэвіч  (гл. фота) паведаміў, што расейцы зьнішчылі абломкі, каб схаваць факт, што самалёт выбухнуў у паветры. Ён паведаміў «Газеце польскай»: «Зьяўляецца ўсё больш доказаў таго, што Ту-154 быў зьнішчаны ў паветры, да яго кантакту зь зямлёй. Мы перагледзелі сотні фатаграфій зь месца крушэньня, бачылі абломкі самалёта. На падставе гэтага я магу сказаць, што самалёт не паваліўся на зямлю, а проста распаўся на часткі».

З аналагічнай заявай выступілі ў «Газеце польскай» польскія тэхнічныя сьпецыялісты. Яны паказалі, што перад крушэньнем быў моцны выбух. Калі б яго не было, то выраблены з дзюралюмінію самалёт разваліўся б толькі на некалькі буйных частак, фюзеляж быў бы скамечаны, але не распаўся б на велізарную колькасць дробных кавалачкаў.

Доказам таго, што расейцы падарвалі самалёт у паветры, зьяўляецца таксама інфармацыя па бартавым кампутары. Паводле дакладу МАК, ён спыніў працу ў 15 метрах над зямлёй у 10:41:05. Праблема тут у тым, што менавіта ў гэты самы час самалёт сутыкнуўся з зямлёй. Як можа быць, што кампутар мог адначасова знаходзіцца ў 15 метрах над зямлёй і непасрэдна на зямлі?

Больш за тое, МАК падае каардынаты кампутара і месца крушэньня. І яны знаходзяцца адна ад адной на адлегласьці 140 метраў, хоць павінны знаходзіцца ў адным і тым жа месцы. Калі на кампутар спынілася падача сілкаваньня, Ту-154 знаходзіўся ў 60 метрах ад месца першага ўдару аб зямлю і ў 160 метрах ад мяжы пасадачнай паласы. Мацэрэвіч паказаў: «Выпадзеньне сілкаваньня кампутара зьяўляецца адным з найважнейшых элементаў версіі распаду самалёта да сутыкненьня з зямлёй».

У тэксьце дакладу МАК гаворыцца аб кавалку левага гарызантальнага стабілізатара на вышыні руля. Гэты элемент аддзяліўся ад самалёта да сутыкненьня з зямлёй і менавіта ў тым месцы, дзе быў зарэгістраваны кампутар. Гэта дае падставу меркаваць, што самалёт быў падарваны ў паветры, асабліва ў святле паводзінаў рускіх, якія па вядомых толькі ім прычынах перацягнулі паміж 11 і 12 красавіка гэтую дэталь на 50 метраў на месца першага ўдару аб зямлю.

Мацэрэвіч таксама адзначыў, што польскія сьледчыя былі пазбаўленыя магчымасьці даследаваць абломкі самалёта з-за скандальнага рашэньня Туска перадаць усё сьледства рускім. Для гэтага Туск нават сьпецыяльна пасьпяшаўся прыехаць у Смаленск і згаварыцца з Пуціным, — піша Gazeta Polska.

-

У канцы траўня польскае выданьне “Факт” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-05-18-rosja-nie-chce-oddac-nam-broni-oficerow-biura-ochrony-rzadu-ktorzy-zgineli-w-smolensku.html): «Па сканчэньні больш за год пасьля Смаленскай трагедыі польскія пракуроры ня могуць дамагчыся ад расейцаў вяртаньня зброі афіцэраў БОР, якія знаходзіліся на борце Тупалева, хоць яны прасілі расейцаў вярнуць зброю адразу ж пасьля крушэньня. Нават самая складаная балістычная эксьпертыза доўжыцца максімум два месяцы. Навошта тады рускім гэта зброя?!»

Няўжо на ёй засталіся доказы таго, што БОРаўцы адстрэльваліся?

-

Па паведамленьнях СМІ, Абама, які знаходзіўся з канцы траўня ў еўрапейскім турнэ, падчас свайго двухдзённага візіту ў Польшчу планаваў сустрэцца з часткай сваякоў ахвяраў смаленскага тэракту (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/27/81931.shtml). Аднак сустрэча Абамы адбылася толькі з «паліткарэктнай» часткай сваякоў. Між тым, «палітНЕкарэктныя» сваякі хацелі спытаць Абаму: чаму ЗШАпа сваёйініцыятывене прыняліўдзел урассьледаваньнікатастрофы?І ці вядомаяго адміністрацыішто-небудзь аб прычынахкатастрофы?

Месяцам раней польскія дэпутаты Ганна Фатыга (былы міністар замежных спраў Польшчы) і Антоні Мацэрэвіч наведалі ЗША. Там яны перадалі будучаму галаве камітэту па міжнародных справах амерыканскага Кангрэсу петыцыю з заклікам арганізаваць міжнародную сьледчую камісію. Пад дакументам паставілі свае подпісы больш за 300.000 палякаў.

-

Таксама ў канцы траўня кіруючая кааліцыя пальшавіцкіх партый PO і PSL заблакавала абвяшчэньне ў Сейме інфармацыі аб тым, што пасьля так званага «грузінскага інцыдэнту» 2008 году таемная паліцыя Польшчы ABW, інфільтраваная агентамі Масквы, вяла незаконнае сачэньне за пазьней забітымі прэзідэнтам Качыньскім, яго жонкай і работнікамі яго сакратарыяту (http://smolensk-2010.pl/2011-05-27-abw-poza-kontrola.html).

-

Пасьля перакладу на польскую мову расейцамі дакументацыі, дасланай польскаму боку, высьветлілася, што там адсутнічаюць пратаколы ўскрыцьця некалькіх ахвяр смаленскай трагедыі (http://smolensk-2010.pl/2011-06-01-wciaz-brakuje-kilku-protokolow-z-sekcji-ofiar-katastrofy-smolenskiej.html). Раней расейцы заяўлялі, што перадалі ўсе матэрыялы.

-

У чэрвені 2011 г. у Варшаве пачаўся працэс (http://smolensk-2010.pl/2011-06-03-ruszyl-proces-lustracyjny-tomasza-turowskiego.html) над былым польскім дыпламатам Томашам Туроўскім (дарэчы, пра гэтага чалавеку ўжо ўзгадвалася вышэй; гл. фота, на якім Туроўскі хаваецца). Судзілі, аднак, яго не за падзеі 04/10, а за тое, што падчас расейскай акупацыі Польшчы ён працаваў у камуністычных карных структурах і схаваў гэта ад уладаў новай Польшчы — былым польскім чэкістам па законе аб люстрацыі катэгарычна забаронена працаваць на дзяржаўнай службе.

У 1975 годзе Туроўскі быў укаранёны ў ордэн езуітаў і пасланы ў Ватыкан. Адтуль ён слаў шпіёнскія данясеньні аб неафіцыйнай дзейнасьці каталіцкай царквы ў краінах, якія знаходзіліся пад расейскай акупацыяй. У 1993 годзе ён стаў служачым польскага МЗС. У 2007 годзе быў адтуль звольнены па законе аб люстрацыі.

Самае таямнічае пачынаецца 14 лютага 2010 года, калі міністар МЗС Польшчы Сікорскі зноў узяў Туроўскага на працу ў польскі МЗС і накіраваў дыпламатам у Маскву (за 2 месяцы да забойства Качыньскага). Менавіта Туроўскі адказваў за арганізацыю прылёту ў Смаленск Туска 7 красавіка і Качыньскага 10 красавіка 2010 года. І толькі ў сьнежні 2010 г. яго зноў выгналі з МЗС пасьля пратэстаў з боку Інстытута нацыянальнай памяці Польшчы.

-

Па даных аднаго з польскіх інфармацыйных агенцтваў (http://polskaweb.eu/die-kaczynski-smolensk-verschwoerung-633211.html) журналісты польскай газеты «Наш дзёньнік» высьветлілі, што расейскіх эксьпертаў, якія ўдзельнічалі ў ідэнтыфікацыі цела Качыньскага… не існуе.

Агенцтва перадае: «Неўзабаве пасьля поўначы 10 красавіка 2010 г. і праз больш чым 12 гадзін пасьля крушэньня самалёта на вайсковым аэрадроме Смаленск-Паўночны, згодна з афіцыйнымі расейскімі й польскім данымі, пачаліся ідэнтыфікацыі ахвяр. Разам з трыма польскімі дыпламатамі, а таксама двума целаахоўнікамі былога польскага прэзідэнта ідэнтыфікацыю цела Леха Качыньскага рабілі расейскі пракурор зь генпракуратуры Рахматулін і два расейскія эксьперты Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў (якія пасьля складаньня пратаколу хутка зьніклі).

Усе, хто ўдзельнічаў у ідэнтыфікацыі Леха Качыньскага, у тым ліку перакладчык, павінны былі падпісаць пратакол, дзе падаць свае адрасы і даныя бацькоў. Пасьля таго, як пратакол ідэнтыфікацыі загінулага прэзідэнта быў перададзены ў Варшаву і ў прэсе зьявілася яго копія, выявілася, што «эксьперты» Аляксей Кубека і Аляксей Кебанаў назвалі сваім бацькам Аляксея Ўладзіміравіча з населенага пункту Віднае.

На падставе гэтай інфармацыі журналісты «Нашага Дзёньніка» адправіліся ў Расею, у Віднае. У ходзе рассьледаваньня было ўстаноўлена тое, што і меркавалася з самага пачатку: ні адзін з «экспертаў» не пражываў па ўказаных імі адрасах. Суседзі, якія дзесяткі гадоў пражывалі побач, ня ведалі «эксьпертаў», як і асоб са зьнешнасьцю тых, хто падпісваў пратакол.

У сувязі з гэтым па міжнародным праве ідэнтыфікацыя Качыньскага лічыцца несапраўднай…

-

Газета «Рэчпаспаліта» ад 14 чэрвеня паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-15-tajne-zdjecia-satelitarne-okolic-smolenska.html), што польская вайсковая контрвыведка пацьвердзіла, што ў красавіку 2010 года яна атрымала ад ЗША сакрэтныя спадарожнікавыя здымкі смаленскага аэрапорта і адразу ж перадала іх у пракуратуру. Пракуратура ў сваю чаргу адзначыла, што амерыканцы перадалі інфармацыю з вырабленага ў ЗША спадарожнікавага навігацыйнага абсталяваньня, устаноўленага на зьнішчаным самалёце.

Па зьвестках, якія праніклі ў польскі друк, пальшавікі нібыта прасілі амерыканскія сьпецслужбы даслаць ім запісы радыёперахопу перамоваў расейцаў у раёне Смаленска і падрабязна растлумачыць тэхналогію стварэньня штучнага туману, які мог выкарыстоўваўся расейцамі.

Але ў цэлым бачна, што сьпецслужбы ЗША ня надта сьпяшаюцца дзяліцца з пальшавікамі сакрэтнай інфармацыяй па падзеях 4/10.

-

У чэрвені 2011 пальшавіцкі прэзідэнт Камароўскі ўзнагародзіў кіраўніка БОРа — службы прэзідэнцкай аховы — генерала Марыяна Яніцкага (гл. фота) другой зоркай на пагоны (http://smolensk-2010.pl/2011-06-18-motyw-awansu-gen-mariana-janickiego.html).

Антоні Мацэрэвіч, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні верагоднага тэракту 4/10, адзначыў у сувязі з гэтым, што менавіта Яніцкі адказваў за візіт забітага прэзідэнта Польшчы Качыньскага ў Смаленск. Заслугі яго перад пальшавікамі заключаюцца ў тым, што афіцэры БОРа не аглядзелі аэрапорт, пасадкавую паласу і кантрольную вежу перад прызямленьнем прэзідэнцкага самалёта, не праверылі расейскіх авіядысьпетчараў (як забясьпечваецца бясьпека і як гэтыя «дысьпетчары» выконваюць свае абавязкі). Дзякуючы Яніцкаму, на аэрадроме пры прызямленьні Ту154М не было… ні аднаго афіцэра БОРа. Мацэрэвіч таксама адзначыў, што супраць Яніцкага за невыкананьне ім службовых абавязкаў вядзецца рассьледаваньне пракуратурай, якое яшчэ не завершана.

-

Таксама ў чэрвені адно з полькіх выданьняў са спасылкай на СМІ ў Маскве паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-06-17-aresztowani-pod-zarzutem-korupcji-i-planowania-zabojstwa.html%D1%81%D0%BE; цяпер па гэтым адрасе адчыняецца іншы, ня менш цікавы матэрыял), што за буйныя фінансавыя злоўжываньні былі арыштаваныя расейскія афіцэры Галоўнага вайскова-медыцынскага ўпраўленьня МА Расеі. Гэта былі тыя самыя афіцэры, якія складалі медыцынскае заключэньне аб ускрыцьці польскага генерала Анджэя Бласіка, загінулага разам зь іншымі ў магчымым тэракце 4/10. Тады галоўны ўрач Мінабароны РФ генерал Аляксандр Белевіцін і яго намесьнік палкоўнік Аляксей Нікіцін напісалі ў пратаколе ўскрыцьця польскага генерала Анджэя Бласіка, што той “быў п’яны”. Далей расейская прапаганда ў сваю чаргу галаслоўна распавяла, што «п’яны Бласік сядзеў за штурвалам польскага вайсковага Ту-154М з Качыньскім і таму самалёт разьбіўся».

Зьдзейсьніўшы службовы падлог, генерал Белевіцін і палкоўнік Нікіцін ўявілі, што яны цяпер, зрабіўшы такую вялікую справу для Вялікай Расеі, могуць красьці не па чыне… і скралі больш за 2 мільёны даляраў.

-

У інтэрвю варшаўскаму выданьню «Факт» (http://wiadomosci.wp.pl/kat,18011,title,Niech-Obama-da-nam-zdjecia,wid,13513467; цяпер па гэтым адрасе вісіць паведамленьне: “Няма такой старонкі”) Рафал Рагальскі -  адвакат сям’і загінулага прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага, фактычна обвінаваціў Абаму ў спрыяньні расейцам. Рагальскі сярод іншага сказаў:

«Яраслаў Качыньскі асабіста падрыхтаваў ліст да Абамы з просьбай аб прававой дапамозе ў рассьледаваньні Смаленскай трагедыі. Ён валодае поўнай інфармацыяй аб вядзеньні польскага сьледства. Ліст быў дасланы амерыканскім уладам, аднак прававой дапамогі й перш за ўсё перадачы найбольш важнай інфармацыі не было. Асабліва ў сувязі з тэндэнцыйным і несумленным дакладам расейскага МАК.

Прэзідэнт ЗША мог зрабіць вельмі многае для рассьледаваньня Смаленскай трагедыі. Ён мог загадаць сваім падначаленым забясьпечыць поўнае супрацоўніцтва з польскімі вайсковымі пракурорамі, мог загадаць ім перадаць спадарожнікавыя здымкі, на якіх былі засняты апошнія хвіліны Тупалева. У польскіх пракурораў ёсьць толькі спадарожнікавыя фота смаленскага аэрапорта ад 5 і 12 красавіка 2010 года. Аднак для сьледства важная ў першую чаргу серыя спадарожнікавых фота самой катастрофы — канкрэтна тых момантаў часу, калі самалёт дакрануўся зямлі і непасрэдна пасьля гэтага. Зь верагоднасьцю, якая мяжуе з упэўненасьцю, можна сьмела заявіць, што такія фота былі зробленыя амерыканцамі.

Гэтыя фота маглі б аказаць вялікую дапамогу сьледству. Перш за ўсё для ўстанаўленьня дакладнай тапаграфіі й разьмешчанага там абсталяваньня. Неабходна ўлічваць, што нават радыёмаякі, усталяваныя ў смаленскім аэрапорце і наводдаль ад яго, з’яўляюцца рухомымі. Нам трэба дакладна ўстанавіць, дзе яны знаходзіліся ў момант крушэньня.

Цалкам ясна, што адмова ЗША была палітычна матываванай. ЗША ня хочуць канфліктаваць з Расеяй. Гэта таксама, вядома, датычыць адсутнасьці дапамогі ад НАТА, які не перадаў нам усю інфармацыю і матэрыялы, якія датычаць катастрофы.

Ні Туск, ні які іншы міністар да гэтага часу не выкарыстаў прававыя рычагі, якія дае нам сяброўства ў ЕЗ і НАТА для таго, каб дапамагчы польскім пракурорам і камітэту Мілера [міністар МУС Польшчы].

Расейцы разбурылі абломкі Тупалева і праводку, выбілі шкло. Гэта адбылося да таго, як на іх былі праведзены сьледчыя дзеяньні з боку расейскай пракуратуры. Пытаньне, чаму яны гэта зрабілі, — застаецца адкрытым. Магчыма, нехта хацеў зьнішчыць доказы, каб прадухіліць ці перашкодзіць прыняцьцю адпаведных мер.
Што тычыцца таго, што прычынай крушэньня мог быць тэракт, то правамоцныя ўсе версіі, пакуль яны ня будуць катэгарычна выключаны. Гэта зьяўляецца адным з асноватворных прынцыпаў крымінальнага сьледства і крыміналістыкі.

У смаленскай катастрофе загінулі таксама генералы. Гэта здарылася ў краіне, зь якой у нас маецца вельмі сур’ёзны гістарычны прэцэдэнт, у краіне, якая таксама зьяўляецца антаганістам НАТА і ЕЗ, членам якіх зьяўляецца Польшча.

Калі б на тэрыторыі Расеі разбіўся самалёт з Абамам, ніхто б не сумняваўся, што трэба праверыць найперш версію аб забойстве».

-

У самым пачатку ліпеня 2011 года стала вядома, што ў Польшчы 29 і 30 чэрвеня адбылася прэзентацыя г.зв. “Белай кнігі”, складзенай пад кіраўніцтвам кіраўніка камісіі Сейму Польшчы Антона Мацэрэвіча (http://smolensk-2010.pl/2011-06-30-druga-czesc-bialej-ksiegi-ws-katastrofy-smolenskiej.html). Кніга мае аб’ём 160 старонак і складаецца зь дзьвюх частак.

Згодна камісіі, непасрэднай прычынай катастрофы стала «імабілізацыя» самалёта на вышыні 15 метраў. Мацэрэвіч патлумачыў, што пад імабілізацыяй самалёта разумеецца, што « ўсе яго прыборы і механізмы раптам перасталі працаваць з-за спыненьня падачы сілкаваньня».

Для візіту Леха Качыньскага ў Катынь не былі прыняты неабходныя меры бясьпекі. «Белая кніга» паказвае, што рускі й польскі ўрады сьвядома прынізілі статус візіту Леха Качыньскага ў Катынь. Туск даручыў усю арганізацыю візіту былому польскаму дыпламату ў Маскве Томашу Туроўскаму — былому агенту камуністычнай тайнай паліцыі.

Згодна зь “Белай кнігай”, Туск уступіў у злачыннае пагадненьне з расейцамі, перадаўшы ім аднаасобнае права весьці сьледства па катастрофе на падставе дадатку 13 да чыкагскай канвенцыі. “Гэта не сумяшчальна ні з польскай канстытуцыяй, ні з польскімі законамі”, — адзначыў кіраўнік парламенцкай камісіі. Згодна з дакументам, Туск арганізаваў асобны візіт ў Катынь, каб дамовіцца з Пуціным аб газавай зьдзелцы у абыход Качыньскага. Гэтая здзелка абавязвала Польшчу на працягу доўгага часу купляць дарагі газ [які, дарэчы, маскалі крадуць у сібіракоў].

Злачынную дзейнасьць праявіў таксама міністар абароны Кліх, які адмовіўся ад тэндару на набыцьцё новых самалётаў для высокапастаўленых асоб, хоць за тры гады да гэтага начальнік ВПС Польшчы генерал Бласік пастаянна бамбаваў патрабаваньнямі закупкі новых машын. «Генерал, на якога зноў і зноў спрабуюць зваліць віну за трагедыю, сістэматычна зьвяртаўся да міністра з патрабаваньнем запясьпечыць бясьпеку паветранага флоту і правесьці тэндэр. Усё гэта было праігнаравана «, — указаў Мацэрэвіч. У «Белай кнізе» Кліх таксама крытыкуецца за тое, што ён перадаў рамонт Ту-154М прадпрыемству “Авіятар” у Самары, якое належыць Алегу Дзерыпаску [корышу Пуціна]. «Пасьля гэтага «рамонту» у самалёце адразу зьявіліся непаладкі», — засьведчыў Мацэрэвіч.

Ён таксама падкрэсліў, што польскую канстытуцыю найгрубейшым чынам парушыў тагачасны спікер парламенту Камароўскі, які ўзяў на сябе прэзідэнцкія паўнамоцтвы, калі яшчэ не была пацьверджана сьмерць Качыньскага. «Да гэтага часу не вядомая крыніца, спосаб перадачы і час атрыманьня надзейнай інфармацыі аб сьмерці прэзідэнта Качыньскага, на падставе якой Камароўскі пераняў яго паўнамоцтвы», — указаў Мацэрэвіч.

У «Белай кнізе» адзначаецца, што за дзень да крушэньня ад аднаго члена Еўрапарламенту паступіла папярэджаньне аб магчымым выкраданьні самалёта з аэрапорта. «Польскія сьпецслужбы й іх начальнік прэм’ер-міністр Туск ніяк не прарэагавалі на пагрозу маючага адбыцца тэракту», — адзначаецца ў кнізе.

У цэлым там рэзюмуецца 19 выпадкаў злачыннай нядбайнасьці як польскага, так і рускага бакоў.

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем “Gazeta Polska” (http://wiadomosci.wp.pl/kat,119674,title,Rzad-Tuska-ukrywa-zdjecia-satelitarne,wid,13547620,wiadomosc.html), у адной з пальшавіцкіх структур…  «згубілася» адно з самых важных сьведчаньняў па Смаленскай трагедыі.

Газета паведамляе, што гаворка ідзе аб дасланых амерыканцамі спадарожнікавых здымках з месца крушэньня самалёта, зробленых з амерыканскага спадарожніка 10 красавіка.

Пальшавіцкія сьпецслужбы — SKW (вайсковая контрвыведка), ABW (таемная палітычная паліцыя) і МУС — сцьвярджаюць, што яны атрымалі гэтыя матэрыялы ад амерыканцаў і адаслалі іх у галоўную вайсковую пракуратуру ў Варшаве. Пракуратура сцьвярджае, што яна… нічога не атрымлівала.

Сьпікер галоўнай вайсковай пракуратуры ў Варшаве палкоўнік Жэпа заявіў: «Мы ня ведаем, дзе знаходзяцца гэтыя матэрыялы, таму што яны былі прыкладзены да файла сьпецыяльнага рассьледаваньня — гэта найбольш сакрэтныя матэрыялы справы».  А міністр МУС Мілер у адказ на парламенцкі запыт ад 18 жніўня 2010 г. паведаміў 29 верасня 2010 года, што спадарожнікавыя фота з месца крушэньня ад 10 красавіка былі перададзеныя ў вайсковую пракуратуру.

Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Ужо заманала чуць ад нашых прыхільнікаў і непрыхільнікаў адзін і той жа матыў у розных варыяцыях (у прыхільнікаў ён з-за дурноты, у непрыхільнікаў — наўмысны). Маўляў, беларусы-літвіны нейкі занадта пасіўны неданарод, гатовы цярпець на сваім карку любых паноў, іх любыя зьдзекі. Пераканаўся шматкроць: дзесяткі іншых народаў – хаця б тыя ж палякі, украінцы, рускія, татары, якуты, комі й г.д. – ані трохі ня лепшыя ў гэтым сэнсе. Таксама пасіўна назіраюць за дэградацыяй саміх сябе, сваіх дзяржаў і аўтаномій. Усё нечага чакаюць. А між тым, у многіх зь іх умовы для нацыянальна-патрыятычнага выхаваньня былі й ёсьць на парадкі лепшыя, чым у нас – беларусаў-літвінаў! Прапаную рэдакцыі выставіць “украінскі” матэрыял, які гэта даводзіць (аўтарка разважае пра тыя ж праблемы ва Ўкраіне, таксама заклікае зь імі змагацца). Бо з намаўленьнем хлусьлівых ідэй нейкай выключнай непаўнавартасьці беларусаў трэба змагацца самым рашучым чынам // Віталь Хромаў.

Мы вырашылі так і зрабіць. Выстаўляем артыкул Ірэны Карпы “Калі чуеце “рускі сьвет” – успомніце Галадамор” (узяты адсюль: http://www.unian.net/rus/news/news-470271.html). Матэрыял праілюстраваны дакументальнымі фота: як «экспрапрыявалі» збожжа, як галадалі й паміралі дзеці ды дарослыя // Рэдакцыя.

“Я ўжо сабе ўяўляю нейкія гіпатэтычныя папрокі: «Колькі можна казаць аб адным і тым жа, аб Галадаморы. Усё ж было сказана». Проста ёсьць рэчы, якія, быццам бы, сказаныя былі даўно, але, тым ня менш, іх трэба паўтараць для кожнага пакаленьня. Гэтак жа, як паўтараецца «не забі», «не скрадзі», «не падмані», «жыві», «рабі зь іншымі так, як хочаш, каб паступалі з табой».

Мы вось праходзілі зь дзіцём па залі памяці Нацыянальнага мемарыяла ахвяраў Галадамору, проста паглядзелі пададзеную статыстыку: колькі памерла дзетак яе ўзросту і яшчэ малодшых, колькі не нарадзілася, колькі дарослых моцных людзей загінула… Гэта вельмі страшна, калі не думаць статыстыкай, лічбамі, а думаць сапраўды меркамі кожнага асобнага чалавека (гл. фота).

Просты дзейсны тэст на не-абыякавасьць: паставіць сябе на месца маці ці бацькі, калі ў тваіх дзяцей сілай забіраюць ежу. Пасьля гэтага, калі нехта пачынае казаць пра нейкія ідэі аднаўленьня імперыі, аб «рускім сьвеце», пра тое, што хай бы Украіна была чыёйсьці губерняй, — проста успомніце, як гэта — жыць на сваёй зямлі, калі ты ня зьяўляешся гаспадаром, калі хто-небудзь прыйшоў і вырашае, што табе рабіць. Вырашае: паміраць табе, ці не. Калі ты павінен паміраць толькі з-за таго, што ты ўкраінец.

Зьмяніць зараз той час ужо нельга, можна хіба злавацца з нагоды таго, што ўкраінцы, занадта міралюбівая і бяскрыўдная нацыя, вырашылі тады кожны для сябе: маўляў, «неяк яно будзе», а не паднялі вілы і ня зьнішчылі тых, хто пасьля зьнішчыў іх й іхных дзяцей – усіх гэтых лютых камсамольцаў, “будаўнікоў сьветлай будучыні”, выканаўцаў злачынных загадаў правадыроў. Усё роўна губляць не было чаго… Дык вось — зьмяніць былое позна, а добра памятаць, каб не загінуць ад уласнай пасіўнасці — яшчэ ня позна.

Памяць павінна прысутнічаць у кожным новым чалавеку. Як толькі мая дачка Кора зможа нешта комплекснае запамінаць і разумець, я абавязкова буду яе навучаць праўдзівай гісторыі, таму што, асабліва з улікам таго, што адбываецца ў нашай адукацыі цяпер, не заўсёды інфармацыя даходзіць у правільным выглядзе.

Амнэзія ж [бяспямяцтва – Рэд.] пагражае выраджэньнем нацыі. Зьнікненьнем. Калі ў чалавека няма памяці — у яго няма стрыжня. Пра якую ідэнтычнасьць можа ісьці гаворка? Мы тады не народ, а проста біямаса. Вельмі сумна, што шэраговаму ўкраінцу ў сапраўднасьці ўсё роўна, дзе яму жыць, пад царом хадзіць або пад бандзюкамі — пакуль у яго ёсьць яго каўбаса, яго тэлесерыялы і яго праца ў офісе, яму ўсё роўна.

Таму просьба ў мяне да кожнага простая: ня будзь шэраговым. Ня будзь рабом, памятай, усьведамляй.

Таму ў гэтую суботу [26 лістапада. – Рэд.], у дзень памяці ахвяр Галадамору, я прыйду да Нацыянальнага мемарыяла Галадамору і запалю сьвечку памяці”.

(канец артыкула)

-

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, Україна зь яе ўсеагульнымі ведамі пра Галадамор, 20 гадамі ўкраінізацыі (у адрозьненьне ад нас), Памаранчавай рэвалюцыяй, Ільвовам і Івана-Франкоўскам зь іх гісторыяй змаганьня за ўсё ўкраінскае, 50 мільённым насельніцтвам і памерамі самай вялікай па плошчы еўрапейскай краіны, яе нетрамі й чарназёмамі, выхадам да мора і г.д. —  на гэтай Украіне, са слоў аўтаркі, “шэраговым украінцам ўсё роўна, дзе жыць, пад царом хадзіць ці пад бандзюкамі; пакуль у іх ёсьць каўбаса, тэлесерыялы і праца, ім усё роўна…”. Ясна, што аўтарка пісала не данос на свой народ. Гэта яе душэўны боль. Боль з-за таго, што яна бачыць, як хутка разбураецца нацыянальная сьвядомасьць ва ўмовах прарасейскай улады Януковіча, як цяжка падымаецца народ супраць сваіх гвалціцеляў…

А возьмем польскі народ. “Хто ты естэсь? Поляк малы!” – зь першых школьных класаў. Поўная дамінацыя польскай мовы і культуры. Практычна адна – каталіцкая – царква. Гістарычныя патрыятычныя міфы. З 40-мільённага насельніцтва больш за 90% лічаць сябе палякамі. Краіна, якая даўно ў НАТА і Еўразьвязе. І вось у гэтай краіне народ абірае ва ўладу людзей, якія падазраюцца ў забойстве папярэдняга прэзідэнта, а на сталічных прасьпектах на вачах усяго сьвета і пры поўным маўчаньні ўсё таго ж польскага народу зьбіваюць польскіх патрыётаў!..

Хочаце пачытаць пра рэальныя паводзіны жамойтаў у сваёй масе, якія таксама жывуць ўжо дзесяцігоддзі ў 100 разоў лепшых умовах для нацыянальнага, патрыятычнага, дэмакратычнага выхаваньня? Калі ласка сюды: http://www.svaboda.org/content/article/24395372.html.

Пра рускіх у Расеі, якія маюць аж цэлую імперыю зь яе незьлічонымі багацьцямі, «гераічнай» гісторыя, адпаведным фальклёрам і г.д., але якіх улады выкарыстоўваць для сваіх злачынных мэт, як хочуць, мы нават не гаворым…

І вось на гэтым фоне яшчэ нехта кажа (ледзь не напісалі «вякае»), што “беларусы зьяўляюцца нейкім выключэньнем у горшы бок у параўнаньні зь іншымі народамі”!

?…

Не, ніякімі падобнымі асаблівасьцямі беларусы-літвіны не адзначаюцца. Больш за тое, калі навукова дакладна падлічыць, колькі ахвяр прынесьлі прадстаўнікі нашага беларускага народу на алтар вызваленьня ад розных дыктатур ды імперый (ці то царскай, ці то савецкай, ці то цяперашняй), высьветліцца, што гэтых ахвяраў у пераліку на колькасьць насельніцтва было значна больш, чым у многіх-многіх іншых народаў. Напрыклад, значна больш, чым у тых жа палякаў у сувязі са змаганьнем у час ІІ Сусьветнай ці супраць вайсковай дыктатуры Яразэльскага… (дарэчы, адзін толькі перадпапярэдні матэрыял-адкрыцьцё пра гэта таксама сьведчыць! На нашым сайце мы ўжо выставілі шмат такіх, схаваных ад арода, гістарычных адкрыцьцяў!)

Таму хопіць прыніжаць наш народ!

Мы ў рэдакцыі й далей будзем усё рабіць, каб гэта не дапускаць.

І яшчэ адно.

Сёньня на ніве змаганьня за адраджэньне расейскай імперыі (цяпер ужо ў новай, чэкісцкай, якасьці) асабліва шчыруе РПЦ (МП). Так расейскай імперыякратыі цяпер зручней. Заявы пра “рускі сьвет”, “трыадзіны рускі народ” і т.п. пранафталіненая прапагандыская лухта вылятае найчасьцей з вуснаў прадстаўнікоў менавіта гэтай галіны расейскай імперыякратыі (дарэчы, ва Ўкраіне сёньня яны, як высьвятляецца, адчуваюць сябе вальней вольнага).

Так, прэзідэнт Грузіі нядаўна заявіў на цырымоніі адкрыцьця ў Тбілісі помніка Рональду Рэйгану: “Руская праваслаўная царква, якая зьяўляецца філіялам Крамля, літаральна абвясьціла крыжовы паход за аднаўленьне СССР, а таксама назвала тэрыторыю былога СССР, уключаючы свабодную Грузію, складовай часткай гістарычнай Расеі, якая павінна вярнуцца назад, у Расею»…

Вось якую праблему нам усім трэба вырашаць, вось у якім пытаньні аб’ядноўвацца ўсім дэмакратам — інтэр-нацыяналістам, а не займацца тым, што скідаць віну за чужыя злачынствы, а то і за ўласную недзеяздольнасьць… на ўласный жа народ.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля!

Дзякуючы сайту kavkazcenter, стала вядома, што “польскі дасьледчык, фатограф, публіцыст Лешэк Шымоўскі” выдаў кнігу пад назвай “Тэракт у Смаленску”. У ёй ён выклаў вынікі больш чым гадовага журналісцкага рассьледаваньня авіякатастрофы, якая ўжо ўвайшла ў гісторыю пад назвай Катынь-2. Адно зь італьянскіх сеціўных СМІ апублікавала рэцэнзію на кнігу Шымоўскага (гл. http://it.paperblog.com/ma-il-disastro-di-smolensk-fu-davvero-una-disgrazia-685425/). Гэта ня першая кніга на даную тэму за апошнія месяцы, але адна з найбольш канкрэтных і доказных. Таму трохі скарочаны пераклад рэцэнзіі на яе, які дапаўняе раней абнародаваныя факты, мы вырашылі выставіць і ў нас.

Рэдакцыя.

Кніга «Тэракт у Смаленску» падае факты, сьведчаньні сьведак, заявы зьвязаных з разьведкай асоб, сьпецыялістаў па аэранаўтыцы (у першую чаргу ваеннай). І ня толькі гэта. Аўтар выкрывае працу расейскай пракуратуры, якая не патлумачыла прычыны катастрофы Тупалева, але стварыла версію аб «памылцы пілотаў». Кніга таксама падае аналіз прычын тэракту, паведамляе пра недагляды сьпецслужбаў, метады дэзінфармацыі, якія выкарыстоўваліся ўрадамі Польшчы і Расеі, расейскімі ды польскімі пракурорамі й сьледчымі. Кожны сказ у кнізе вельмі важны і набліжае нас да разуменьня злачынства, зьдзейсьненага супраць самых важных, патрыятычна настроеных грамадзян Польшчы.

Вось адрывак з кнігі адносна дасланых у Польшчу спадарожнікавых фота, зробленых 10 красавіка:

«Размова з афіцэрам службы ўнутранай бясьпекі:

Пры якіх абставінах гэтыя фатаграфіі апынуліся ў Польшчы?

- Амерыканская выведка па ўласнай ініцыятыве арганізавала сустрэчы з прадстаўнікамі нашых сьпецслужбаў. Мы прыехалі на адну сустрэчу, якая праходзіла за межамі Польшчы… Амерыканцы сказалі, што спадарожнікі NSA засьнялі ўвесь палёт Тупалева і таксама зарэгістравалі так званую «катастрофу».

- Што канкрэтна засьнялі спадарожнікі 10 красавіка?

- Яны засьнялі палёт Тупалева і момант пасадкі. На гэтых фота бачна, што самалёт прызямліўся ў гразі ў лесе каля аэрапорта. Ён быў трошкі пабіты і пашкоджаны, але прызямліўся добра. Фота, зробленыя праз некалькі імгненьняў пасля гэтага, паказваюць ужо разбураны Тупалеў з раскіданымі абломкамі. І на фота ёсьць «адчуванне выбуху».

- Што здарылася з гэтымі фота?

- Мы забралі іх у амерыканцаў, а затым напісалі дакладную запіску на імя Крыстафа Бандарыка — кіраўніка службы ўнутранай бясьпекі, у якой мы далажылі аб сустрэчы з амерыканцамі, перадачы нам фота і прыклалі фота, якія нам далі амерыканцы. Мы думалі спачатку, што ўсьлед адбудзецца рэакцыя, што начальства ў афіцыйным парадку запросіць дапамогі ў амерыканцаў, раз гэтыя фота апынуліся ў нашых руках. Да нашага зьдзіўленьня гэтага не адбылося. На аснове таго, што мы чулі, Бандарык напісаў запіску прэм’ер-міністру Туску, але Туск вырашыў адхіліць прапанову амерыканцаў. Ва ўсялякім выпадку афіцыйнай сустрэчы па гэтым пытаньні не адбылося.

- А неафіцыйнай?

- Неафіцыйная, так, была. На ёй амерыканцы сказалі, што падобныя паводзіны польскага ўраду зьяўляюцца здрадай нацыянальных інтарэсаў і здрадай саюзнікаў па НАТА. Яны мелі на ўвазе, што Туск удзельнічае ў падмане разам з Расеяй. А Расея зьнішчыла сьляды забойства прэзідэнта краіны НАТА.

- Што далей сталася з гэтымі фота?

- Я ня ведаю. Спытайце ў Бандарыка або Туска. Але амерыканцы далі нам копіі гэтых фота і гэтых фільмаў».

-

Наступны ўрывак з кнігі датычыць прысутнасьці ў кантрольнай вежы ў Смаленску палкоўніка Краснакуцкага:

«- Вядома, рускія далі ілжывую інфармацыю, што не працавалі магнітафоны, якія запісваюць размовы з авіядысьпетчарамі. Мы атрымалі запісы гутарак авіядысьпетчараў і размоваў Краснакуцкага з «Логікай» (што гэта за “Логіка”, у кнізе не тлумачыцца — заўв. аўтара рэцэнзіі). Я ня буду распавядаць, як нам гэта ўдалося, таму што гэта дзяржаўная таямніца. Я магу толькі сказаць, што яны дыяметральна процілеглыя таму, што падаў МАК. Запісы былі адпраўленыя на пераклад. Наш перакладчык, які над імі працаваў, пасьля перакладу ўсёй размовы ледзь не зваліўся ў непрытомнасьці ад жаху.

На гэтым запісы зафіксавана рэкамендацыя, якую Краснакуцкі атрымаў ад «Логікі». Гэтая рэкамендацыя пацьвярджае версію пра тэракт. Час быў пасля 8.20.

Сігнал з Масквы выклікаў блакаваньне спадарожнікавага тэлефона прэзідэнта Качыньскага і перапыніў размову зь яго братам».

-

Пасьля гэтага ў аэрапорце завылі сірэны і зьявіліся групы падтрымкі ад АМАПу, лекары і выратавальныя каманды ад ФСБ. Сярод іх быў палкоўнік Мікіта Паўленка — намесьнік начальніка АМАП.

На наступны дзень у размове з пракурорам Паўленка паказаў, што 10 красавіка ў яго быў выходны дзень, аднак яму патэлефанаваў начальнік і загадаў адправіцца ў аэрапорт Паўночны, дзе разьбіўся самалёт з польскім прэзідэнтам. Сьледчых зьдзівіла, што палкоўнік Паўленка, які знаходзіўся на іншым канцы горада, здолеў даехаць да аэрапорта на машыне ўсяго за некалькі хвілін.

Польская выведка вырашыла праверыць гэтыя абставіны, прагледзеўшы тэлефонны трафік палкоўніка. Аказалася, што палкоўніку Паўленка патэлефанавалі ў гэты дзень толькі ў 8.31, калі (згодна з МАК) самалёт з Лехам Качыньскім… ўсё яшчэ знаходзіўся ў паветры.

-

У раздзеле «Вынікі — 10 галоўных момантаў хлусьні пра Смаленск» гаворыцца:

1. [МАК і разнастайныя СМІ заяўлялі. – Рэд.]: «Палёт прэзідэнцкага Тупалева ў Смаленск быў зарэгістраваны як міжнародны палёт».Гэта хлусьня.

Гэта быў урадавы Туполев і яго палёт у Смаленск быў вайсковым палётам.

2. [МАК і разнастайныя СМІ заяўлялі. – Рэд.]: «Экіпаж самалёта быў неспрактыкаваным і рабіў памылкі, зь якіх галоўная заключалася ў тым, што ён праігнараваў рэкамендацыі авіядысьпетчараў і спрабаваў прызямліцца».  Гэта хлусьня.

Пілоты былі вельмі кваліфікаваныя, валодалі вялікім досьведам і авіядысьпетчар некалькі раз даў згоду на пасадку, сказаўшы «пасадачная паласа вольная».

3. [заяўлялася. – Рэд.]: «У 8:41 пасля ўдару аб бярозу Тупалеў перавярнуўся і ўпаў на зямлю. Сілай удару былі забітыя ўсе пасажыры. Ніхто ня выжыў». Гэта хлусьня.

Туполев зрэзаў дрэва, атрымаў увагнутасьці, але зрабіў у гразі аварыйную пасадку. У 8:39 ён быў разарваны на часткі термабарычнай бомбай, якая забіла пасажыраў. Усіх тых, хто выжыў, дабілі стрэламі з агнястрэльнай зброі.

4. [заяўлялася. – Рэд.]: «Фільм са стрэламі, зроблены на месцы трагедыі на мабільнік Валодзі Сафоненкі (рабочы станцыі тэхабслугоўваньня каля месца трагедыі — заўв. аўтара рэцэнзіі) не належыць да справы, а гукі стрэлаў ідуць ад падрываў боепрыпасаў аднаго супрацоўніка польскай урадавай аховы». Гэта хлусьня.

Гэты фільм зьняў Валодзя Сафоненка [так у аўтара рэцэнзіі называецца Андрэй Мендэрэй. – Рэд.]. Гукі стрэлаў ідуць ад агнястрэльнай зброі, і фільм зьяўляецца доказам забойства тых пасажыраў, якія выжылі ў выбуху.

5. [заяўлялася. – Рэд.]: «З самай першай гадзіны сьледства вялося сумесна Польшчай і Расеяй, было плённае супрацоўніцтва. Сьледства ажыцьцяўлялася ў адпаведнасьці з самымі высокімі стандартамі». Гэта хлусьня.

Урад Туска перадаў сьледства па Смаленскай катастрофе расейцам, і польская пракуратура з самых першых дзён сьледства ня мела ніякіх правоў. А самі рускія зь першых хвілін займаліся падманам.

6. [заяўлялася. – Рэд.]: «З самых першых гадзін быў вялікі клопат аб сем’ях ахвяраў, ім аказвалася юрыдычная і псіхалагічная дапамога, і давалася магчымасьць удзельнічаць у сьледчых дзеяньнях. Усе парэшткі былі ідэнтыфікаваныя і прывезеныя ў Польшчу». Гэта хлусьня.

Сем’і ахвяраў з самага пачатку падвяргаліся зьнявагам. Да матэрыялаў сьледства доступ быў абцяжаваны. У Польшчу былі прывезены закрытыя труны з забаронай іх адчыняць.

7. [заяўлялася. – Рэд.]: «З прычыны важнасьці пытаньня, рускія і польскія сьледчыя з самага пачатку дакладна інфармавалі грамадскасьць аб ходзе сьледстваў і аб найбольш важных высновах». Гэта хлусьня.

Зь першых жа хвілін катастрофы мы маем справу з мерапрыемствамі па добра арганізаванай дэзінфармацыі. Хлусілі як рускія, так і польскія сьледчыя. Хлусіў МАК, хлусілі ўрады абедзьвюх краін.

8. [заяўлялася. – Рэд.]: «У расейскіх сьпецслужбаў не было ні найменшага інтарэсу забіваць Леха Качыньскага, бо праз некалькі месяцаў ён усё роўна перастаў бы быць прэзідэнтам і сышоў бы ў палітычны нябыт». Гэта хлусьня.

Лех Качыньскі мог зноў выйграць выбары. Ён перашкаджаў расейскай імперыялістычнай палітыцы, дамагаўся сяброўства Грузіі ў НАТА, умацоўваў незалежнасьць Польшчы, працаваў над роспускам службы вайсковай выведкі WSI і супрацівіўся праекту пагадненьня з Расеяй па газе.

9. [заяўлялася. – Рэд.]: «Пасьля аварыі былі нармалізаваныя дачыненьні з Расеяй, адносіны паміж дзьвюма краінамі сталі, нарэшце, карэктнымі». Гэта хлусьня.

Польская зьнешняя палітыка пайшла ў напрамку прарусізму, а прыслужваньне перад прэзідэнтам Расеі набыло небывалыя маштабы.

10. [заяўлялася. – Рэд.]: «Сьмерць Леха Качыньскага была вынікам катастрофы і была выкліканая сукупнасьцю няўдалых акалічнасьцяў». Гэта хлусьня.

Лех Качыньскі быў забіты [у выніку тэракта. – Рэд.].

-

P.S.

Пасьля катастрофы пад старажытным беларускім Смаленскам прайшло больш за 1,5 гады. Натуральна, мы сочым за даступнай інфармацыяй, якая зьяўляецца па гэтай праблеме. Трэба сказаць, што за гэты час высновы, якія мы даўно зрабілі й абнародавалі на нашым сайце што да прычын аварыі, толькі ўзмацніліся. Кожны месяц прыносіў нешта істотнае. Але апошнім часам новыя, літаральна “забойчыя” факты сыплюцца ўсё больш. Пададзены артыкул – доказ гэтага. Пра тое, што вясной 2010 года пад Смаленскам адбылася ня проста авіякатастрофа, а тэракт, сёньня ўсё часьцей намёкамі кажуць палітыкі (напрыклад, кіраўнікі ПіСу — Яраслаў Качыньскі, Антон Мацэрэвіч) і ўсё больш адкрыта, наўпрост звычайныя грамадзяне Польшчы, журналісты і нават людзі на адказных пасадах.

У чым прычына, што паўтара гады пра тэракт быў маўчок, а тут раптам…?

Мы лічым, галоўная прычына заключаецца ў тым, што Пуцін аб’явіў аб сваім жаданьні зноў стаць прэзідэнтам Расеі. Гэта многім на Захадзе не падабаецца (дарэчы, мы таксама не ў захапленьні). Таму дыскрэдытуючая Пуціна інфармацыя, якая і раней была вядомая “Захаду” ня менш, чым чытачам нашага сайта (але ляжала на палічцы пад шыльдачкай “Табу”), раптам пайшла ў масы. Быццам толькі цяпер усё стала вядомым. Эх, гэты цынічны “Захад”…

З гэтай нагоды зноў зьвяртаем увагу нашых чытачоў, што ў Беларусі фактычна толькі мы – сябры рэдакцыі Нашайзямлі – былі тымі, хто, рызыкуючы ўсім і нягледзячы ні на што, падаваў людзям Праўду. Дзе ў гэты час былі польскалюбівыя раманчукі, мілінкевічы, пазьнякі, а таксама саньнікавы, някляевы, міхалевічы і такія, як яны, дзе былі “Свабода”, “Народная воля”, “Наша Ніва” — можаце запытацца ў іх самі.

Дарэчы, паўтара гады таму (не цяпер, а тады!) ў 40-мільённай Польшчы, якая ўся такая ў ЕўраЗьвязе і НАТА, у якой са школы вучаць “Яшчэ Польска не зьгінэла”, “Хто ты есьтэсь – поляк малы”, таксама не знайшлося ні аднаго чалавека, які б адкрыта ў СМІ заявіў аб тэракце пад Смаленскам…

На гэтам фоне тыя нямногія, хто, нягледзячы ні на што, бараніў Праўду, баронячы адначасна гонар беларускага народу, выглядаюць вельмі прыстойна. І цяпер гэта ўжо гістарычны факт!

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

Пра важныя падзеі, якія адбыліся ўчора, 11.11.11, у Варшаве, з усіх СМІ, дзеючых у беларускай інфармацыйнай прасторы, паведамілі Беларускае радыё “Рацыя”, тэлевізійны канал “Белсат”, “Еўрарадыё” й іхныя сайты (гл: http://new.racyja.com/news/u-varshave-masavyya-besparadki-na-dzen-nezalezhnastsi-fota;     http://belsat.eu/be/wiadomosci/a,5738,biesparadki-u-varshavie-na-dzien-niezaliezhnastsi.html;      http://euroradio.fm/report/u-varshave-dzen-nezalezhnastsi-polshchy-adznachywsya-besparadkami-72772). Іншыя “незалежныя СМІ” – напрыклад, тая ж “Свабода” ці “Наша Ніва” – пра іх прамаўчалі, што само па сабе сімптаматычна. З кароткіх інфармацыйных паведамленьняў, узятых з названых ды іншых крыніц, а таксама фота- і відэаматэрыялаў, мы рэканструявалі агульную карціну і зьмест падзей. Спадзяемся, што пазьней нам удасца атрымаць больш дэталёвую інфармацыю, зь якой мы пазнаёмім і вас, нашы чытачы.

Рэдакцыя.

1.

Учора, 11 лістапада г.г., у Дзень незалежнасці Польшчы ў Варшаве было заяўлена некалькі розных вулічных акцый. Шэсьце «правых нацыяналістаў» было самай масавай зь іх.

Марш арганізавалі правыя рухі “Усяпольская моладзь” і “Нацыянальны радыкальны лагер”. Да іх далучыліся групоўкі футбольных фанатаў. Акцыя была дазволенай і ў самым пачатку пачыналася як санкцыянаваная. У шэсьці, якое праходзіла ў асноўным па вуліцы Маршалкоўскай, па зьвестках уладаў, прыняла ўдзел больш за 5.000 чалавек (па зьвестках арганізатараў, ня менш за 15-20 тысяч), многія зь якіх сканадавалі слоган “Уся Польшча белая” (“Cała Polska, cała biała”), а таксама выгуквалі абразы на адрас кіўніцтва краіны.

Аднак пазьней, пасьля таго, як удзельнікаў акцыі справакавалі г.зв. “левыя, антыфашысты”, якія выйшлі са сваёй контракцыяй пад лозунгам “Уся Польшча каляровая”, і атрымалі адпор, улады забаранілі марш. Шлях маніфестантам перакрылі шматлікія шэрагі паліцэйскіх (якія цяпер заяўліюць, што нібыта хацелі падзяліць два натоўпы, але ў час падзей чамусьці атакавалі толькі “правых”).

Дадаткова высьветлілася, што да маршу “правых” паліцыя аказалася чамусьці(!) добра падрыхтаванай. Справакаваныя, удзельнікі марша ўступілі ў сутыкненьні з паліцыяй (гэтыя падзеі зафіксаваны на бесстаронных фота- і відэакадрах; гл. пададзеныя вышэй адрэсы сайтаў “радыё Рацыя” і “Белсату”).

Раз’юшаныя дэманстранты кідалі каменьні ў паліцэйскіх, спалілі некалькі машын, у т.л. машыну тэлеканала TVN; праходзячы каля амбасады Расеі, закідалі будынак пятардамі. Пры гэтым яны выкрыквалі антысеміцкія лозунгі. Эпіцэнтрам беспарадкаў сталі плошца Кастытуцыі і бліжэйшая да яе Маршалкоўская вуліца.

Для разгону маніфестацыі паліцыя ўжыла дубінкі, сабак, гумовыя кулі, слезацечны газ, вадамёты… Паведамляецца пра паўсотні параненых удзельнікаў і больш за 200 затрыманых. Сярод паліцыянтаў было паранена 40 чалавек.

Гл. фота падзей.

2.

Дадатковая інфармацыя ад незалежнага назіральніка (трохі адрэдагаваная):

“Ліберальная лухта. Пачытайце ня тыя газеты, якія правакавалі супрацьстаяньне, а тую ж «Рэч Паспалітую», якая піша, што левакі з “антыфы” правакавалі Марш, які зладзілі нацыяналісты, кансерватары, манархісты, лібертарыянцы. На яго прыйшло шмат сем’яў з дзецьмі. Вось гэтую патрыятычную маніфестацыю ліберасты Туска, каб адцягнуць увагу ад праблемаў, абвясьцілі “фашыстоўскай”. Вакол яе некалькі месяцаў нагняталі гістэрыю”.

3.

Ужо гэтыя, пададзеныя вышэй, вельмі сьціслыя зьвесткі й меркаваньні дазваляюць сьцьвярджаць, што “ліберальныя антыфашысты — пальшавікі”, якія атабарыліся ў Польшчы, сваёй палітыкай і правакатыўнымі хвытамі пачынаюць даставаць нават памяркоўных палякаў, якія ўжо шмат гадоў жывуць “у такой шчаснай Эўропе”.

Нагадаем, што пасьля забойства 1,5 гады таму прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і каля сотні яго калег з кансерватыўнага лагера, а таксама пасьля апошніх выбараў у Сейм, у гэтай еўрапейскай краіне ўсталявалася поўнае адзінаўладдзе г.зв. пальшавікоў – то бок тыповых сучасных лібералаў, дзеючых у Польшчы бальшавіцкімі метадамі. Іх палітыка ліберастызацыі ня мае нічога агульнага з аб’ектыўнымі інтарэсамі польскага народу. Гэтая палітыка накіравана на абслугоўваньне інтарэсаў глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, вядзе да дэзарганізацыі, дэмаралізацыі і дэбілізацыі польскай нацыі, скіравана супраць сацыяльнай справядлівасьці і нічога акрамя дэградацыя палякам даць ня ў стане. Польскае грамадства ня можа гэтага не заўважаць і пачынае разагравацца, непасрэднай праявай чаго і былі ўчорашнія падзеі ў Варшаве.

З нагоды гэтых падзей ня будзе лішкам зьвярнуць увагу на факты, якія заставаліся за кадрам:

1) як стала відавочна, у час падзей вакол Катыні–2, лідары пальшавікоў – такія, як Туск, Камароўскі, Сікорскі, якія сёньня поўнаўладзяць у Польшчы – зьяўляюцца лепшымі сябрамі тыповага расейскага кгбшніка-імперыяліста Пуціна, які праз некалькі месяцаў зноў стане прэзідэнтам Расеі…

2) учорашні разгон патрыятычнай польскай маніфестацыі ў Варшаве да болю нагадвае тое, што адбываецца ўсе апошнія гады на вуліцах беларускіх гарадоў, асабліва Менску (адзінае адрозьненьне, што апрычнікі цяперскага рэжыму трохі больш прывучаны да «бліжняга бою», а пальшавіцкія — больш да «дальняга»; «цывілізаваная Эўропа, однако…»).

Гэтыя факты разам з апісанымі падзеямі ў Варшаве зноў сьведчаць пра пару стратэгічных рэчаў, пра якія мы апошнія гады рэгулярна кажам беларусам са старонак нашага сайту:

- нельга казаць пра “Эўропу”, як пра нешта адзінае, шчаснае, прагрэсіўнае;

- трэба казаць, што цяперскі рэжым Лу-кі ў Беларусі, расейская імперыякратыя ў Расеі, ліберастызатары Захаду – гэта зьвёны нейкай адзінай соцыяпаразітнай сістэмы, зьяднанай агульнымі мэтамі й кіраваньнем (найверагодней, з боку сіянакратыі).

Паводзіны польскіх маніфестантаў, напрыклад, каля амбасады Расеі й іх некаторыя слоганы, сьведчаць, што і ў Польшчы становіцца ўсё больш людзей, якія гэтыя нюансы таксама разумеюць.

І апошняе. Сёньняшняя Польшча — гэта, магчыма, заўтрашняя Беларусь. Таму ўсім сьвядомым беларусам, якія жадаюць карысна паўплываць на будучыню беларуска-літвінскага народу, прынцыпова важна ўмець адрозьніваць, напрыклад, Камароўскага ад Качыньскага, інфармацыю з колаў ліберастычнай “Газеты выборчай” ці колаў кансерватыўнай “Рэчы Паспалітай” і г.д. (так, напрыклад, “беларускі паляк” Пачобут, пра лёс якога рэгулярна клапоціцца “беларуская служба радыё Свабода”, з’яўляецца журналістам… “Газеты выборчай”; і ўжо толькі гэты факт у сьвятле апісаных падзей павінен цяпер нам больш казаць пра ролю ў Беларусі і пана Пачобута, і радыё “Свабода”; ці ня праўда?).

-

Рэдакцыя “Нашайзямлі” і надалей будзе сачыць за разьвіцьцём падзей у польскай дзяржаве – суседцы Беларусі.

Другая частка інтэрвю журналіста ўкраінскага агенцтва УНІЯН Рамана Кіселя зь Яраславам Качыньскім – братам загінулага прэзідэнта Польшчы, прысьвечана ўзаемаадносінам Польшчы з Расеяй і Украінай. Узята адсюль http://www.unian.net/rus/news/news-411178.html

Рэдакцыя.

“ЯНУКОВІЧ НЯ ВЕЛЬМІ ПАДТРЫМЛІВАЎ НАШЫ ЭНЭРГЕТЫЧНЫЯ ПРАЕКТЫ”

- Спадар Качынскі, давайце пагаворым аб украінска-польскіх справах. Калі вы былі кіраўніком ураду Польшчы, то маглі мець зносіны з тагачасным украінскім прэм’ерам, а цяпер прэзідэнтам Украіны Віктарам Януковічам. Якое ваша ўражаньне аб ім?

- Ён вялікі й магутны, а я маленькі…

- А калі сур’ёзна?

- Стварылася ўражаньне, што Януковіч даволі моцна ўключаны — ментальна — у мінулае, у сыходзячы сьвет. Я вёў зь ім доўгія гутаркі, у тым ліку неафіцыйныя, аб тым, як вядуцца перамовы ў Расеі. Ён быў са мной вельмі шчыры, і зь ім добра размаўлялася. Праўда, часам ён мяне вельмі здзіўляў тымі апавяданьнямі. Ня буду цяпер пра гэта распавядаць, таму што, можа, давядзецца яшчэ сустракацца зь ім як з прэзідэнтам Украіны. Хачу адзначыць, што мы не мяняем сваю палітыку ў залежнасьці ад таго, хто ва Ўкраіне пры ўладзе, і гатовыя супрацоўнічаць з кожным палітыкам.

Я слаба ведаў Віктара Юшчанку, зь якім сустракаўся толькі адзін раз, у адрозненьне ад майго брата, які правёў зь ім дзясяткі гутарак. Зь Юліяй Цімашэнка таксама, здаецца, толькі раз сустракаўся, калі яна была ў апазіцыі (пасьля Памаранчавай рэвалюцыі).

- Ці можаце сказаць, што Януковіч робіць уражаньне чалавека, які, нягледзячы ні на што, сапраўды хоча і можа дамагчыся ўступленьня Ўкраіны ў ЕС?

- Прашу мне прабачыць, але не магу адказаць на гэтае пытаньне, таму што сапраўды ня ведаю адказу.

У гутарках са мной ён засяроджваўся на супрацоўніцтве з Расіяй і тлумачыў, як трэба весьці перамовы ў Маскве, каб вырашаць справы. Як трэба гаварыць з Міхаілам Фрадковым, які быў тады прэм’ерам, і тагачасным прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным. Вельмі шчыра распавядаў, і мяне часам вельмі здзіўляў гэты спосаб вырашэньня спраў.

Акрамя таго, мы гаварылі пра польска-ўкраінскае супрацоўніцтва, у прыватнасьці, аб праекце Адэса — Броды — Плоцк.

- А чаму, на ваш погляд, нягледзячы на актыўную падтрымку прэзідэнтам Лехам Качыньскім ўступленьня Ўкраіны ў Еўразьвяз і НАТА пасьля Памаранчавай рэвалюцыі, не ўдалося дасягнуць якаснага прарыву?

- Па-першае, на жаль, была нявызначаная сітуацыя ва Ўкраіне. Па-другое, быў супраціў Нямеччыны і Францыі. У асноўным Нямеччыны. Майму брату даводзілася на розных сустрэчах ствараць кааліцыі й прымушаць спадарыню Меркель да саступак, у прыватнасьці, у Бухарэсьце ў красавіку 2008 года.

Калі б ва Ўкраіне была больш ясная сітуацыя і Юшчанка зь Цімашэнкай эфектыўна супрацоўнічалі паміж сабой, нягледзячы на асабістую непрыязнасьць, было б лягчэй. Мы ня можам да канца зразумець, чаму так не адбылося. Еўраатлантычная інтэграцыя ў Польшчы аб’яднала людзей, якія па жыцьці вельмі не любяць адзін аднаго.

Гэтая тэма таксама выкарыстоўвалася ў якасьці аргументу супраць Украіны, а калі кіраўніком ураду стаў Януковіч, то справа наогул стала незразумелай, таму што, з аднаго боку, быў слабы Юшчанка, а з другога — Януковіч, які асабліва не прымаў удзелу ў руху на захад. Ён ня вельмі хацеў уваходзіць у нашы праекты, у прыватнасьці, у прапанаваны маім братам энэргетычны пакет. Шчыра кажучы, нашы размовы — нягледзячы на значную іх колькасьць — былі малапрадуктыўныя, хоць ён не казаў наўпрост «не»…

Мы разьлічвалі, што гэта часовая сітуацыя. Спадарыня Цімашэнка ў гутарках са мной у Кіеве акрэсьліла палітычны план, які — трэба прызнаць — у значнай меры зрэалізавала.

- Што вы маеце на ўвазе?

- Яна казала, што даможацца адстаўкі ўраду Януковіча, стане прэм’ерам, а пазьней прэзідэнтам. Апошні этап у яе не атрымаўся.

“ЦЯПЕРАШНЯЯ ЎЛАДА У ПОЛЬШЧЫ РОБІЦЬ СТАЎКУ НА МАСКВУ, ВЫСТАЎЛЯЮЧЫ СЯБЕ НА СЬМЕХ”

- На днях раднік прэзідэнта Польшчы Браніслава Камароўскага Раман Кужняр сказаў, што польская праўкраінская і антырасейская палітыка апошніх гадоў шкодзіла Польшчы і Ўкраіне. Сьведчаньнем гэтага, на яго думку, зьяўляецца рэалізацыя Nord Stream замест другой ніткі Ямальскага газаправода праз польскую тэрыторыю…

- Гэта абсалютнае глупства. Расейцы мелі такі план вельмі даўно і не хацелі чарговага трубаправода праз Польшчу. Гэта выключна стратэгічны праект, мэтай якога было абысьці традыцыйныя дзяржавы-транзіцёры, якія могуць ствараць ім пэўныя праблемы. Гэта цалкам зразумела, таму высновы гэтага спадара абсалютна беспадстаўныя.

Мы вялі палітыку, якая ўжо сёньня даказвае выніковасьць. Напрыклад, Румынія часткова пераняла нашу ролю і мае сёньня газаправод для паставак LNG праз Грузію. Гэта было складана, але магчыма. Мы абмяркоўвалі гэты праект з амерыканцамі, якія казалі, што падтрымліваюць праект, калі гэта будзе эканамічна выгадным. Але гэта было б выгадным! Праблемы былі толькі ў тым, што ва Ўкраіне ўрад узначальваў Януковіч, і ў цэлым была нестабільная сітуацыя.

Наогул Украіне неабходная стабілізацыя хаця б на некалькі гадоў на базе сіл, якія хочуць пераменаў, што дала б магчымасьць рэалізаваць некалькі буйных праектаў. Пры такіх умовах можна параўнальна хутка рухацца наперад. Вядома, падаўжэньне тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту Расеі ў Крыме адкладае справу ўступленьня Ўкраіны ў НАТА, але, зь іншага боку, гэтую ўмову заўсёды можна дэнансаваць.

Ёсьць яшчэ пытаньне ўласнасьці газаправодаў…

Сітуацыя — без сумневу — пагоршылася. Але трэба памятаць, што міжнародная палітыка, у канчатковым выніку, як і палітыка ў цэлым, дынамічны працэс, і ўсё яшчэ можа зьмяніцца. Таму балбатня пра тое, што нейкая палітыка пацярпела паразу, не мае пад сабой падстаў, бо за год-два ці, тым больш, за дзесяцігоддзе, тое, што цяпер здаецца паразай, можа прынесьці значную карысьць. Першыя крокі зробленыя — хоць бы на ўзроўні падсьвядомасьці. Калі-небудзь мы адаб’ем. Пакуль больш складаны перыяд, але ўсё залежыць ад нас…

Вялікай стратай стала сьмерць майго брата, які ведаў усіх гэтых людзей — аж да Туркменістана — і мог зь імі размаўляць. Ніхто яго не заменіць. Нават калі б я выйграў прэзідэнцкія выбары (у ліпені 2010 года), давялося б будаваць гэтыя кантакты ад пачатку.

- Кіруючая «Грамадзянская платформа» ніколі не хавала, што лічыць адной з галоўных задач палепшыць адносіны з Расеяй. Як вы думаеце, паляпшэньне польска-расейскага супрацоўніцтва будзе адбывацца за кошт [пагаршэньня] супрацоўніцтва з Украінай?

- Ня толькі думаю, але перакананы, што так будзе. У канчатковым выніку, гэта даказвае адзін з артыкулаў міністра замежных справаў Польшчы Радаслава Сікорскага.

Нашу пазіцыю па супрацоўніцтве з Расеяй можна апісаць дакладна такімі словамі, як выказаўся адзін з раднікаў прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі ў агучаных на днях Wikileaks дыпламатычных дэпешах, а менавіта, што Расея ў гэтым пакаленьні не ўспрыме Польшчу як сувярэннага партнёра для супрацоўніцтва.

Трэба старацца разьвіваць добрыя адносіны, але рэальная сьфера нашай дзейнасьці — гэта разьвіцьцё супрацоўніцтва з Украінай, балканскімі дзяржавамі, а дзе магчыма, і зь Беларусьсю, Малдовай і далей на Каўказ, у прыватнасьці, з Грузіяй, Азербайджанам, аж да Казахстана і нават Туркменіі.

Для расейцаў, як казаў той жа раднік Сарказі, добрыя суседзі толькі тыя, якія іх абсалютна слухаюцца. Мы не хацелі слухацца. Нам цалкам хапала час ад часу пратакольных сустрэч міністраў замежных спраў, а для бягучых спраў — сустрэч намесьнікаў міністраў. Латвія наогул 18 гадоў ня мела вызначаных межаў: неяк гэта перажыла і вельмі добра разьвівалася.

Расейцы ведалі, і гэта іх вельмі раздражняла, што яны ня могуць трымаць нас на кручку. Цяперашняя прыўладная група Польшчы, спасылаючыся на цяжкасьці з Украінай, цалкам зьмяніла палітыку і вырашыла зрабіць стаўку на Маскву. Цікава, што на справе яны нічога не дасягнулі, акрамя таго, што выстаўляюць сябе на сьмех.

У цэлым адбываюцца неверагодныя рэчы, якія, мабыць, калісьці будуць апісаны ў падручніках па дыпламатыі, калі Катыньская справа [1940 г. – Рэд.] стала козырам для расейцаў, а не палякаў. Расейцы час ад часу выдаюць нейкія заявы, а тут [у Польшчы] радуюцца, прабачце за выраз, як дурань дзірцы ад абаранка.

Мы адпрэчвалі гэтую палітыку, лічачы, што пры цяперашнім пакаленьні нічога не атрымаецца зрабіць. Трэба пачакаць гадоў 20-30, пакуль прыйдзе новае пакаленьне расейцаў, якое зразумее, што Польшча незалежная дзяржава, і зь ёй трэба лічыцца. А палкоўнікі КДБ дакладна ня возьмуць гэтага да розуму.

- Ці верыце, што расейцы адкрыюць доступ да катыньскіх архіваў?

Адкрыюць ці не адкрыюць?.. Хутчэй за ўсё не, але нават калі б гэта зрабілі, то што гэта дасьць? Мы і так ведаем, хто за гэта адказны. Можам даведацца дэталі. Галоўнае, нельга весьці палітыку, калі расейцы выкарыстоўваюць Катынь як козыр. Яны «прадаюць» інфармацыю ў гэтай справе.

“СЬВЕТУ ПАТРЭБНЫ НОВЫ РЭЙГАН, ЯКІ БЫ ЎЗЯЎ РАСЕЮ ЗА ГОРЛА”

- Вы ўзгадалі, што расейцы ментальна не гатовыя ўспрымаць Польшчу як раўнапраўнага партнёра. Вядома, што традыцыйна яны актыўна супрацоўнічаюць зь Нямеччынай…

- Яны нават кажуць — «Нямеччына і Еўрапейскі саюз», як быццам немцы не ўваходзяць у еўрапейскае аб’яднаньне.

Гэта сталая расейская палітыка… У Еўразьвязе ніхто ня хоча плаціць, а немцы працягваюць гэта рабіць, і ў гэтым іх сіла. Бо яны вельмі нямоцныя ў вайсковым сэнсе, не ўваходзяць у Раду Бясьпекі ААН, ня могуць годна канкураваць ў сьферы культуры з Англіяй і Францыяй, ня маюць такога значнага капіталу, але ў іх магутная прамысловасьць. Расейцы гэта заўважаюць і вядуць перамовы, галоўным чынам, зь немцамі, якія цяпер дамінуюць у Еўразьвязе. Хаця варта заўважыць, што іх эканамічная моц ў апошні час таксама зьніжаецца.

Варта таксама зьвярнуць увагу, што Нямеччына заўсёды была прадметам актыўнасьці расейцаў яшчэ ў часы Савецкага Саюзу. Ні адна іншая дзяржава ў Еўразьвязе не была прадметам такой актыўнасьці.

- Што, як вы лічыце, і калі можа зьмяніць гэтую сітуацыю?

- Зьмяненьне можа быць выклікана крызісам Еўрапейскага Зьвязу, галоўным чынам, зоны еўра. Акрамя таго, застаецца шанец на іншую палітыку ЗША, якія маюць вялікую стратэгічную свабоду, паколькі ніхто ня мае такой сілы, як яны. Зараз яны больш занятыя рашэньнем унутраных спраў і пакуль яшчэ да канца невядома, як будзе разьвівацца сітуацыя ў самой Амерыцы.

Зь іншага боку, трэба памятаць пра Кітай, які вельмі дынамічна разьвіваецца і які хутка можа стаць праблемай нумар адзін для расейцаў. Тэмп росту кітайскай эканомікі прыводзіць да амаль яе патраеньня за дзесяцігоддзе. Гэта таксама будзе мець уплыў на расклад вайсковых сіл.

- Ці можа «кітайскі фактар» сьхіліць Расею інтэгравацца з Эўразьвязам?

- ЕЗ — гэта іншая справа. Расейцам, каб не патрапіць у сапраўды складаную сітуацыю, неабходна мадэрнізавацца. Каб правесьці мадэрнізацыю, трэба зьмяніць грамадскую сістэму. Прашу памятаць, што ў іх анахранічная посткамуністычных сістэма, якая па вялікім рахунку ў рознай меры прысутнічае ва ўсіх былых камуністычных дзяржавах: ад лёгкай формы ў Польшчы і Чэхіі да вострай ў Баўгарыі [і Беларусі. – Рэд.].

Каб сапраўды зьмяніць кіраваную кагэбістамі й алігархамі Расею, трэба ўдарыць па тых, хто там самы моцны. Гэта сапраўды вельмі цяжка. Гэта была б рэвалюцыя, але расейцы не дэманструюць такіх тэндэнцый…

- Дык як, на вашую думку, будзе разьвівацца сітуацыя? Таму што цяпер выглядае так, што Пуцін у 2012 годзе на белым кані вернецца ў крэсла прэзідэнта і атрымае шанец кіраваць Расеяй яшчэ два прэзыдэнцкія тэрміны — аж да 2024 года. Як думаеце, Расея стане цэнтрам Адзінай эканамічнай прасторы ў які, акрамя Беларусі й Казахстана, уцягнуць Украіну ды іншыя дзяржавы былога СССР або ўсё-ткі мы будзем інтэгравацца з заходнім сьветам?

- Мне здаецца, гэтую сістэму чакае крызіс, выкліканы як зьнешнімі [чыньнікамі], — перш за ўсё з-за Кітая і магчымых пераменаў у Еўропе — так і ўнутранымі чыньнікамі — галоўным чынам з-за неэфектыўнай эканомікі. Варта памятаць, што гэтая сістэма грунтуецца на мадэлі краін трэцяга сьвету, якія жывуць за кошт продажу сыравіны.

Рэзкае павелічэньне здабычы сланцавага газу, напрыклад, абваліць кошты на сусьветным рынку і зьменіць геастратэгічную сітуацыю.

У сьвеце абмяркоўваюць, ці не зьявіцца нехта падобны да Рональда Рэйгана (прэзідэнт ЗША ў 1981-1989 гадах. — Аўт.), хто б махнуў рукой на запалохваньне вайной з боку расейцаў, схапіў іх за горла, і праз некалькі гадоў аказалася, што яны пачынаюць задыхацца.

Пару гадоў вострай рыторыкі й цьвёрдай палітыкі ЗША — нягледзячы на магчымыя пратэсты і паніку ў Еўропе — і Расея пачала б зьмяняцца.

Цяпер цяжка сказаць, якой амерыканскі дзеяч мог бы весьці такую палітыку.

Ёсьць таксама іншыя справы, у прыватнасьці, вайна ў Аўганістане. Яе вядуць амерыканцы і НАТА, але па вялікім рахунку яны таксама абараняюць і Расею. Калі б там не было войскаў Альянсу, то расейцы мелі б праблему — і немалую. Пры цяперашняй сістэме, упэўнены, у іх не хапіла б сілы кансалідавацца для рэальнага рашэньня гэтых праблем. А на галаве ў іх яшчэ і Кітай…

Калі адкінуць эмоцыі, то ў расейцаў у цяперашніх умовах адзін рацыянальны выхад — зьмяніцца і ўвайсьці ў сьвет заходняй цывілізацыі ў якасьці важнага партнёра, які прызнае незалежнасьць іншых посткамуністычных дзяржаў. Пакуль, аднак, яны ня могуць зьмяніць ментальнасьць і адпаведную сістэму інтарэсаў.

“БЫЛІ Б МЫ ПРЫ ЎЛАДЗЕ, “ПАЎНОЧНАЙ ПЛЫНІ” НЕ БЫЛО Б”

- Вядома, што галоўная зброя расейцаў — энэрганосьбіты. Чаму Польшча, якая ўступіла ў Еўразвяз і НАТА, за больш чым 20 гадоў ня здолела вызваліцца ад энэргетычнай залежнасьці ад РФ? Бо былі праекты аб’яднаньня польскіх газаправодаў зь сістэмамі дзяржаў Заходняй Еўропы. Быў праект Адэса — Броды — Плоцк…

- Ня варта сябе падманваць, а сумленна прызнаць, што расейцы таксама ў Польшчы маюць свае «актывы». Відавочнай цікавасьцю палякаў было пабудаваць газаправод [з] Нарвегіі й стварыць газапорт для паставак LNG. З праектам Адэса — Броды — Плоцк было крыху больш складана, таму што ня толькі мы прымалі рашэньне…

Цяпер, аднак, у нас прэзідэнт, які называе няважнай здабычу сланцавага газу ў Польшчы. Я, вядома, ня ведаю, наколькі гэта рэальна і эканамічна выгадна, але папярэднія разьлікі кажуць, што яго запасы ў Польшчы дасягаюць 3 мільярдаў кубаметраў, а гэтага хопіць для Польшчы на 200 гадоў. Мы маглі б пастаўляць газ суседнім дзяржавам, у тым ліку і Ўкраіне або Беларусі. Размова ня йдзе, вядома, пра тое, каб яны не куплялі расейскі газ, а пра большую бясьпеку.

Кіраўнік польскага ўраду ў 2001-04 гадах Лешэк Мілер сарваў дасягнутыя папярэднім прэм’ерам Ежы Бузэкам (з 1997 па 2001 год) дамоўленасьці з нарвежцамі. Урад Туска вырашыў будаваць газапорт на сродкі Еўрапейскага Зьвязу, што цягне пэўныя экалагічныя абмежаваньні, і даручыў гэтую справу кампаніі, якая ня мае ўласных грошай. Мы хацелі, каб газапорт будавала PGNIG, якая лёгка магла фінансаваць яго будаўніцтва і, акрамя таго, мы б ня мелі ніякіх экалагічных абмежаваньняў.

Недахоп дыверсіфікацыі паставак энерганосьбітаў нельга рацыянальна патлумачыць нічым іншым, як надзвычай моцным расейскім лобі ў Польшчы. Гэта ім выгадна. Але, на жаль, не для Польшчы.

- Газавы трэйдар «РосУкрЭнэрга» прыйшоў на польскі рынак у канцы 2006 года, якраз калі вы былі кіраўніком польскага ўраду. Ці можаце расказаць, як гэта адбывалася?

- Мы апынуліся ў вымушанай сітуацыі. З аднаго боку, расейцы паднялі тэму прысутнасьці ў капітале Europolgaz — кампаніі Аляксандра Гудзаватага. Зь іншага боку, ва ўмовах моцнага націску медыяў на нас, мы не маглі сабе дазволіць перабояў з пастаўкамі газу ўзімку. Мы ведалі пра нявыгаднасьці гэтага кантракту, але падпісалі яго на кароткі час, да канца 2008 года…

- Як гэта было: прыйшлі менаджары Газпраму і сказалі, у якой кампаніі купляць газ?

- Так наўпрост — прымітыўна — гэтыя справы не вырашаліся. Сам гэтым не займаўся, лепш ведае тагачасны міністр эканомікі Пётр Возьняк. Ведаю, што пачаліся нейкія рухі ў наглядальных радах кампаній, пачаліся блакаваньні…

З-за магчымых праблем з пастаўкамі газу ўзімку і ўлічваючы наш план цалкам зьмяніць сітуацыю з пастаўкамі энерганосьбітаў, мы вырашылі, што на два гады можна пагадзіцца даплачваць. Тым больш, што тады Польшча была ў вельмі добрай фінансавай сітуацыі. Гэта былі адзіныя два гады за апошніх дваццаць, калі мы сапраўды мелі вельмі шмат грошай — як у дзяржаўным, так і ў мясцовых бюджэтах, і ў дзяржаўных фірмах.

У гэтым плане сітуацыя была вельмі добрай, а мы хацелі дамовіцца з нарвежцамі… планавалі пабудаваць газапорт.

У той жа час пасьпяхова блакавалі праект Nord Sream, выкарыстоўваючы экалагічныя засьцярогі. Калі шведы пераканаліся ў сур’ёзнасьці нашых намераў, то ўвайшлі з намі ў кааліцыю. За шведамі да нас далучыліся прыбалтыйскія дзяржавы, былі надзеі на Фінляндыю. Калі б мы былі пры ўладзе, то магу вас запэўніць, да гэтага часу не было б пракладзена ні аднаго кіламетру Паўночнага газаправода. Рэалізацыю праекта можна было вельмі моцна зацягваць або нават наогул зрабіць немагчымай.

- Сапраўды, амаль два гады польска-расейскіх газавых перамоваў даказваюць, што Польшча прыпёртая да сьцяны і сапраўды нічога ня можа зрабіць…

- Наш план абароны быў простым і прадугледжваў, акрамя газаправода ў Нарвегію, будаўніцтва газапорта, стварэньне дадатковых газавых сховішчаў. У выпадку яго рэалізацыі расейцы не маглі б нам нічога зрабіць.

Гэта, вядома, ня значыць, што мы б адмовіліся ад куплі расейскага газу. У той жа час, калі б яны адмовіліся прадаваць, то мы мелі б альтэрнатыўную крыніцу паставак. За 3-4 гады гэта можна было зрабіць. Але гэтую справа затрымалі, а чаму так адбылося, трэба пытацца ў спадара Туска.

(канец інтэрвю).

Пайшоў 9-ы месяц са дня авіякатастрофы пад Смаленскам, у выніку якой загінула 96 польскіх грамадзян, у тым ліку прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі. З гэтай нагоды яго брат-блізьнюк Яраслаў Качыньскі даў вялікае і даволі сенсацыйнае інтэрвю (якое, між тым, аказалася ў кантэксьце апошніх матэрыялаў сайта) украінскаму агенцтву ЎНІЯН (браў інтэрвю даволі ўедлівы ўкраінскі журналіст Раман Кісель). Былы прэм’ер-міністар, а цяпер лідар самай уплывовай у Польшчы апазіцыйнай партыі “Права і справядлівасьць (PIS) закранае ў сваіх адказах прычыны і абставіны трагедыі, каментуе польска-расейскія і польска-украінскія стасункі. Інтэрвю вялікае, падаем яго ў дзьвюх частках. Даная частка ўзята адсюль http://www.unian.net/rus/news/news-410775.html.

Рэдакцыя.

- Пан Яраслаў, прайшло восем месяцаў пасьля Смаленскай катастрофы. Ці ёсьць штосьці новае ў рассьледаваньні яе прычынаў? Што ў рэшце рэшт прывяло да аварыі?

- Я магу рабіць высновы пераважна на падставе агульнадаступнай інфармацыі, зь якой для мяне адна рэч цалкам відавочная: дысьпетчары Смаленскага аэрадрома інфармавалі пілотаў самалёта аб тым, што ён быў на правільным курсе, а ў рэчаіснасьці ён ня быў. Гэта я ведаю дакладна. Ці было гэта вынікам бардака або мэтанакіраваных дзеяньняў? Не хаваю, што ў рэчаіснасьці мне вельмі цяжка ўявіць, як гэта магло стаць вынікам толькі бардака або тэхнічнай няспраўнасьці. Тое, што дысьпетчары інфармавалі экіпаж аб правільным курсе, па вялікім рахунку вядома яшчэ зь лета, калі былі апублікаваныя запісы «чорных скрыняў» — на самай справе самалёт толькі паўсекунды быў на правільным курсе… Магчыма, калі б яны ляцелі на больш сучасным самалёце, які можа вокамгненна набіраць вышыню, у іх быў бы яшчэ шанец, якога ня меў ТУ-154.

Лічу скандалам тое, што польскія ўлады не дамагліся агульнага правядзеньня сьледства, у адпаведнасьці з польска-расейскай дамовай ад 1993 года. Відавочна таксама тое, што палёт быў вайсковым — на ўсёй дакументацыі палёту стаіць літара «М», якая азначае military (вайсковы). Пры выкарыстаньні вайсковых працэдур дысьпетчар аэрадрома вызначае, ці можна самалёту ісьці на пасадку ці не. Дысьпетчар Смаленскага аэрадрома даў згоду. Ведаю таксама, што ён кансультаваўся зь кімсьці з Масквы. Гэтыя факты ўстаноўлены падчас сьледства, і ўсё гэта не выглядае вельмі добра.
У цэлым назваць «скандалам» пазіцыю польскіх улад у гэтай сітуацыі — значыць выказацца вельмі мякка…

- Вы сьхільныя больш верыць у адмыслова арганізаваны замах або ў трагічны зьбег акалічнасьцяў?

- У самым пачатку я быў перакананы, што гэта трагічны зьбег абставінаў, але цяпер у мяне ўсё менш падстаў у гэта верыць. На падставе ведаў, якія ёсьць на сёньня, вымушаны лічыць, што гэта ня быў трагічны выпадак.

- Калі замах, то хто яго арганізаваў? Расейцы?

- Гэта тая справа, якую трэба дасьледаваць.

- Па неафіцыйных даных, Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт (МАК) у сваім праекце рапарту, які перадаў польскім уладам у кастрычніку, усклаў асноўную правіну на пілотаў, якія рашыліся пасадзіць самалёт ва ўмовах моцнага туману. На вашу думку, польская камісія, якая цяпер аналізуе гэты рапарт, зацьвердзіць яго ў такім выглядзе?

- Думаю, што ў іх будуць заўвагі, але ўскладаньне правіны за аварыю на пілотаў зьяўляецца цалкам адарванай ад рэальнасьці версіяй. Пілоты атрымалі згоду на пасадку, іх інфармавалі, што яны на правільным курсе, а гэта на нармальнай мове азначае, што яны трапляюць на пачатак узлётна-пасадкавай паласы. У чым іх віна? Нават калі дапусьціць, што не было замаху, у катастрофе вінаватыя дысьпетчары і тыя асобы ў Маскве, якія вырашылі даць згоду на пасадку, нягледзячы на такое дрэннае надвор’е. Яны павінны былі зачыніць аэрадром і не дазволіць пасадку. Гэта нармальная практыка. Майму брату і мне таксама неаднаразова адмаўлялі ў пасадцы з-за дрэннага надвор’я. У мяне нават быў выпадак, калі падчас апошняй выбарчай кампаніі нам адмовілі ў пасадцы на двух аэрадромах, і мы змаглі прызямліцца толькі на трэцім.

- Прадстаўнік Польшчы ў МАКу Эдмунт Кліх стварае ўражаньне ледзь не адзінай афіцыйнай асобы, якая крытычна ацэньвае расейскае сьледства. Ён таксама сказаў, што не паставіць свайго подпісу пад рапартам МАК, калі ня будуць улічаныя яго заўвагі. Польская камісія, якую ўзначальвае міністар унутраных спраў Ежы Мілер, можа праігнараваць яго перасьцярогу?

- Камісія Мілера дзейнічае ў межах інтарэсаў ўраду, для якога прызнаньне віны расейцаў у катастрофе было б вялікай кампраметацыя. Кіраўнік польскага ўраду Дональд Туск павінен быў не згаджацца на публічнае прыняцьце выразаў спачуваньня ад прэм’ер-міністра Уладзіміра Пуціна на ўзлётна-пасадачнай паласе ў Смаленску. Мне таксама прапаноўвалі, але я адмовіўся. Ён павінен быў выстаўляць патрабаваньні, таму што справа, зьвязаная з катастрофай, выклікала шмат пытаньняў.

Дзіўна, зь якой хуткасьцю былі прыбраныя целы ахвяраў катастрофы зь месца падзеньня самалёта. Асабліва з улікам млявасьці ў іншых справах. Калі я туды дабраўся позьнім вечарам, там былі толькі тры целы, сярод якіх — і майго брата. Ускрыцьці целаў, зь якіх можна было шмат даведацца, праводзіліся без удзелу польскіх эксьпертаў. Майму брату, у якога былі адарваныя рука і ногі, даклалі адну з ног, якая належала іншаму чалавеку. Гэта было відавочна, паколькі яна была ў вайсковай форме і належала аднаму з генералаў, які, як і мой брат, быў невысокага росту.

Гэта ўсё выглядала вельмі-вельмі дзіўна. На сёньня не паверу ніякім рапартам, акрамя тых, якія падрыхтуе міжнародная камісія эксьпертаў.

- Ці атрымалі вы адказ на ваш ліст да кіраўнікоў ЕС, НАТА, ААН і Кангрэсу ЗША аб стварэньні такой камісіі?

- Гэта ня быў ліст. Гэта трохі перабольшана. Мы вывучаем магчымасьць стварэньня такой камісіі, а апошні візіт у ЗША прадстаўнікоў «Права і справядлівасьці» служыў прагрэсу ў гэтай справе. Гэта сапраўды ня будзе лёгкая і хуткая справа, але цяпер ёй дадзены пачатак. Мы будзем дамагацца дбайнага высьвятленьня абставін справы, паколькі цяпер, па вялікім рахунку, нічога невядома, паколькі сьледства вядзе зацікаўлены бок. Расейцы па сутнасьці — апошнія людзі, якія зацікаўленыя ў высьвятленьні прычын катастрофы, якая адбылася на іх тэрыторыі й забрала жыцьцё Прэзідэнта, якога яны сапраўды не любілі, генералаў НАТА і многіх палітыкаў, якія падтрымлівалі Грузію ў канфлікце з Расеяй.

- Калі гэтая камісія можа быць створаная і як яна будзе працаваць?

- Гэта дакладна не справа некалькіх месяцаў. Шчыра кажучы, у нас не было выразнага плану, як яна павінна дзейнічаць, але менавіта зацікаўленасьць міжнароднай супольнасьці ў рассьледаваньні катастрофы стане дадатковым ціскам на Расею. Тым, хто захоча схаваць праўду, павінна быць кожны раз складаней.

Справа павінна быць вынесеная на міжнародную арэну, паколькі польскія ўлады не выкарыстоўвалі тых інструментаў, якія мелі для высьвятленьня прычын катастрофы. Па-першае, за аснову супрацоўніцтва прынятая чыкагская канвенцыя, якая рэгулюе справы грамадзянскіх, а не вайсковых палётаў. Не выкарыстаная дамова ад 1993 года. Але нават чыкагская канвенцыя давала Польшчы магчымасьць зьвярнуцца да расейцаў з просьбай перадаць вядзеньне сьледства. Расея магла не пагадзіцца, але гэта б ужо нешта значыла.

Кіраўнік ураду Туск сказаў, што ня можа зьвярнуцца, паколькі гэта стала б сьведчаньнем недаверу да расейцаў. Аднак узьнікае пытаньне: адкуль павінна была б быць вера да іх у сітуацыі, калі яны вельмі круцілі перад гэтым палётам, у прыватнасьці падзялялі візіты кіраўніка ўраду і прэзідэнта, а затым мела месца катастрофа? Дзе тут падставы для даверу? Літаральна за дзень ці два да вылету Прэзідэнта ў Смаленск РФ кажа, што нічога ня ведае аб гэтым. Дадаткова вылучаюцца нейкія дзіўныя патрабаваньні, сярод якіх забарона на зброю работнікам польскага Бюро аховы ўраду (БАУ), якія павінны былі сустракаць Прэзідэнта на аэрадроме. Як ахова можа ня мець зброі?

- Як расеяне гэта аргументавалі?

- Ня ведаю. Ведаю, што было вельмі шмат дзіўных падзей, а галоўнае — гэта падзел візітаў прэм’ера і прэзідэнта. 70-годдзе Катыньскай трагедыі — настолькі важная дата ў польскай гісторыі, што туды разам павінны былі паляцець і кіраўнік дзяржавы, і кіраўнік ураду. Штогод 10 красавіка ў Катыні праходзілі мерапрыемствы ў памяць ахвяраў, у якіх прымалі ўдзел польскія службовыя асобы і сваякі рэпрэсаваных. З нагоды круглай даты ва ўрачыстасьцях, каб падкрэсьліць яе важнасьць, таксама вырашыў прыняць удзел Прэзідэнт Польшчы, які запрасіў шэраг іншых высокапастаўленых службовых асоб, якія загінулі ў катастрофе. У цэлым трагедыя забрала жыцьці 50% вышэйшай партыйнай эліты PIS, а я не загінуў толькі таму, што павінен быў быць каля ложка вельмі хворай маці (на фота зьлева браты Качыньскія).

- Гэта расейскі бок ініцыяваў падзел візіту?

- Цяпер не магу сказаць, хто ў сапраўднасьці. Кажуць, што фармальна гэта быў кіраўнік расейскага ўраду Ўладзімір Пуцін, які патэлефанаваў прэм’еру Туску і запрасіў на асобную сустрэчу. Сьвятым абавязкам Туска было адмовіцца ад гэтай прапановы і сказаць, што ён прыедзе разам з Прэзідэнтам. Ён гэтага не зрабіў, былі падзеленыя візіты, а затым мела месца катастрофа. Гэтыя акалічнасьці надзвычай падазроныя. Наогул лічым, што ўласна Туск, Браніслаў Камароўскі (кіраўнік Сейму на момант катастрофы), міністр абароны Богдан Кліх і кіраўнік канцылярыі ўраду Томаш Арабскі нясуць палітычную адказнасьць за гэтую катастрофу, паколькі ўласна іх дзеяньні за апошнія гады прывялі да таго, што яна магла адбыцца. Тэхнічныя прычыны, чаму разьбіўся самалёт, павінны быць асобна дбайным чынам высьветленыя.

- Вы ведалі асабіста генерала Анджэя Бласіка?

- Не. Зь генералаў, якія загінулі, ведаў асабіста толькі шэфа Генеральнага штабу Войска польскага Францішка Гангора.

- Некаторыя медыі актыўна пішуць пра тое, што генерал Бласік мог загадаць пілотам пасадзіць самалёт пры любых абставінах. І наогул сама яго прысутнасьць у кабіне пілотаў магла быць чыньнікам, з-за якога пілоты паспрабавалі пасадзіць машыну ў такіх складаных умовах. Дапускаеце такую магчымасьць?

- Гэта поўная лухта. Ніхто з гэтых людзей ня быў самагубцам. Дарэчы, ужо афіцыйна аспрэчаная версія, што Бласік кіраваў Ту-154 на момант яго пасадкі ў Смаленску. Пілотам выразна сказалі, што яны могуць паспрабаваць пасадзіць самалёт. Можна ж прызямліцца ва ўмовах туману, калі цябе правільна вядуць на пасадку. З польскага Як-40, які прызямліўся раней, сказалі, што сітуацыя дрэнная, але могуць паспрабаваць выйсьці на вышыню прыняцьця рашэньня. Яны выйшлі на тыя 100 метраў, дзе ім пацьвердзілі правільнасьць курсу, і таму яны пайшлі далей на зьніжэньне. Усё паказвае на тое, што пілоты былі перакананыя: самалёт трапляе на пачатак узлётна-пасадкавай паласы.

Памятаю, што сам, калі быў прэм’ерам, дзівіўся, як некалькі разоў пры пасадцы самалёта ва ўмовах туману мы «вынырвалі» зь яго над самымі жылымі дамамі. Калі туман быў настолькі моцным, што пасадка была немагчымая, аэрадромы зачыняліся. Тое ж павінна было быць у Смаленску, таму што умоў для пасадкі там сапраўды не было, і аэрадром трэба было закрыць.

- Расейцы кажуць, што баяліся дыпламатычнага скандалу…

- А катастрофы самалёта не баяліся?

- Кажуць, што разьлічвалі на тое, што пілоты не адважацца на пасадку ў такіх складаных умовах або на скрайні выпадак на вышыні 100 метраў, калі не ўбачаць зямлю, паляцяць на запасны аэрадром.

- Чаму тады паўтаралі ім, што яны на правільным курсе? Я ў сілу сваіх абавязкаў лятаў некалькі соцень разоў і ведаю, што ёсьць агульнапрынятыя правілы: калі дысьпетчар кажа, што самалёт на правільным курсе, то ён ідзе на пасадку. Вядома, на пэўным этапе пілот павінен убачыць зямлю. Ня ведаю, ці быў там такі туман, што нават на вышыні 20 метраў не было відаць узлётна-пасадкавай паласы. Але ў любым выпадку яны атрымалі каманду аб неабходнасьці ісьці на другі круг, калі ўжо былі ў безнадзейнай сітуацыі [гэта было на вышыні 50 метраў, а не "на вышыні прыняцьця рашэньня" 100 метраў. - Аўт.].

- Выходзіць, занадта даверыліся дысьпетчарам?..

- Пілоты давяраюць дысьпетчарам. Расейцам няма чым сябе апраўдваць, яны павінны былі зачыніць аэрадром. Аргументацыя пра страх дыпламатычнага скандалу проста сьмешная, калі гаворка ідзе пра жыцьцё амаль 100 грамадзян, у тым ліку Прэзідэнта іншай дзяржавы. Яны былі абавязаныя адправіць самалёт на запасны аэрадром.

Дарэчы, зусім нядаўна даведаўся, што найбліжэйшы да Смаленскага аэрадром у Віцебску па невядомых прычынах таксама быў зачынены. Ня ведаю, што з Бранскім, які таксама недалёка. Гэтыя два аэрадромы знаходзяцца на адлегласьці каля 100 кіламетраў…

- Ці абмяркоўвалі вы з братам канфлікт зь пілотам урадавага самалёта, які адмовіўся ляцець у Тбілісі падчас грузінска-расейскай вайны ў жніўні 2008 года? Ёсьць розныя версіі. Што на самай справе адбылося?

- Сітуацыя была вельмі простая… Было пяцёра ўжо немаладых мужчын — самаму старэйшаму 80 гадоў (прэзідэнты Польшчы, Украіны, Эстоніі, Літвы і кіраўнік урада Латвіі), — якія хацелі ляцець у Тбілісі. На той момант не было ніякай пагрозы, таму што скончыліся ваенныя дзеяньні. Пілот не хацеў ляцець, таму што атрымаў забарону з Варшавы [няўжо з Варшавы? – Рэд.]. Галоўнай прычынай было ня тое, як аргументаваў пілот (пагроза для жыцьця), а жаданьне кіраўніка польскага ўраду Дональда Туска нашкодзіць Леху Качыньскаму: каб ён пазьней патрапіў у Тбілісі, што паменшыла б яго заслугі ў вырашэньні гэтага канфлікту. Дарэчы, тагачасны палёт майго брата ў Грузію падтрымаў прэзідэнт ЗША Джордж Буш, які адзначыў важнасьць яго грузінскай місіі. У той жа час пілот, які адмовіў Прэзідэнту Польшчы і не паляцеў у Тбілісі, пазьней атрымаў за гэта ўрадавую ўзнагароду.

- Некаторыя медыі тагачасны канфлікт пераносяць на Смаленск, заўважаючы, што камандзір экіпажу ТУ-154, які разьбіўся 10 красавіка, Аркадыюш Пратасюк быў другім пілотам падчас грузінскага палёту. І нібыта для таго, каб пазьбегнуць канфлікту, рызыкнуў пасадзіць самалёт…

- Па-першае, тады падзеі адбываліся на зямлі, а не ў паветры. Па-другое, не было ніякай пагрозы. Вылет быў заблакаваны выключна па палітычных прычынах. Прашу не думаць, што чацьвёра прэзідэнтаў і адзін кіраўнік ураду такія неразумныя, што страшна хацелі ляцець у месца баявых дзеяньняў. Хацелі ляцець, таму што ведалі, што той час нічым не пагражаў.

Пратасюку не было чаго баяцца, бо пілот, які тады адмовіў, быў узнагароджаны, а не пакараны. Прашу таксама памятаць, што адмысловы авіяполк, які абслугоўвае палёты вышэйшых польскіх службовых асоб, кантралюецца ўрадам. Прэзідэнт ня мае на яго ніякага ўплыву, і былі выпадкі, калі майму брату нават не давалі самалёт для вылету.

Такі спосаб мысьленьня ў рэчаіснасьці абсурдны. Ня кажучы ўжо пра тое, што мой брат таксама ня быў самазабойцам. Ён хацеў змагацца за пераабраньне Прэзідэнтам Польшчы. Я размаўляў зь ім за 15 хвілін да катастрофы, і ён цікавіўся здароўем мамы і маім, а не нейкімі ідэямі самазабойчага прызямленьня ў Смаленску. Гэта ўвогуле нейкая дурнота…

- Уласна, ёсьць гіпотэза, што Лех Качынскі мог паслаць Бласіка ў кабіну пілотаў, каб прымусіць іх пасадзіць самалёт…

- Гэты міф стварылі, каб зваліць віну на Прэзідэнта і зрабіць немагчымым захаваньне добрай памяці аб Лехе Качыньскім. Мой брат быў змагаром за незалежную і моцную Польшчу, а таксама Ўкраіну, Балтыйскія дзяржавы, і ў будучыні – Беларусь [гэта шляхам падпісаньня “Карты паляка”,? Этнацыду беларусаў Беласточчыны? Падтрымкай ідэі “Крысаў всходніх”?! Дзякуй, ня трэба нам такой дапамогі. Мы ўжо самі як-небудзь… – Рэд.], спрабаваў супрацьстаяць экспансіі Расеі й вёў цьвёрдую палітыку Польшчы ў Еўрапейскім Зьвязе. Цяперашні ўрад праводзіць прама процілеглую палітыку. Ня ведаю, чым гэта наканавана. Можа, урадавыя службоўцы маюць падставы баяцца Расеі, якіх не было ў Леха Качыньскага? У камуністычныя часы ён прабіўся з апазыцыйнага дзеяча да віцэ-кіраўніка прафсаюза «Салідарнасьць», а ў сапраўднасьці кіраваў гэтым першым незалежным прафсаюзам у Польшчы, паколькі Лех Валенса — мякка кажучы — не быў да гэтага гатовы.

Гэта ўсё вельмі не падабаецца цяперашняй кіруючай партыі. Прашу памятаць, што паміж PIS (“Права і справядлівасьць”) і PO (“Грамадзянская платформа”) ў рэчаіснасьці палітычная бездань — гэта цалкам адрозныя канцэпцыі разьвіцьця Польшчы. Яны вельмі баяцца, што будзе створаны міф пра Леха Качыньскага, і спрабуюць пасьля сьмерці яго ачарніць — уласна, гэта і зьяўляецца крыніцай усіх тых гіпотэз. Яны нават казалі, што брат быў пад узьдзеяньнем алкаголю, чаго, вядома, не пацьвердзілі вынікі ўскрыцьця.

Наогул супраць Леха Качыньскага ўжо доўгі час вялася кампанія ачарненьня, паколькі ён быў для іх апошняў перашкодай для рэалізацыі іх планаў, а ва Усходняй Еўропе — апошняй перашкодай для экспансіі расейцаў. Гэта сказала майму брату прэзідэнт Літвы за два дні да катастрофы.

Паўтараю, маральную і палітычную адказнасьць за гэтую трагедыю нясе Дональд Туск і кіруючая партыя, якая вяла такую кампанію супраць Леха Качыньскага, дапусьціла падзел візітаў. Візіт Прэзідэнта быў цалкам непадрыхтаваны, паніжаны ўзровень бясьпекі, а юрыдычная адказнасьць «вядзе» ў Расею.

- Прайшло амаль 70 гадоў пасьля іншай авіякатастрофы, якая забрала жыцьцё кіраўніка эміграцыйнага ўраду Польшчы генерала Уладзіслава Сікорскага. Ці верыце, што сапраўдную прычыну Смаленскай катастрофы ўдасца высьветліць раней?

- Сікорскі загінуў падчас вайны. Там сапраўды ёсьць шмат таямніц, але эксгумацыя не пацьвердзіла тэорый, што яго забілі да авіякатастрофы. Гэта першае. Акрамя таго, вялікая частка дакументаў па гэтай справе да гэтага часу знаходзіцца пад грыфам «сакрэтна» у ангельскіх архівах.

Тагачасны польскі ўрад у эміграцыі ў рэчаіснасьці ня мог анічога зрабіць, нават адкрыць труну генерала. Сёньняшняя ўлада Польшчы, калі б хацела, можа нашмат больш.

Ня думаю, што гэта будзе так доўга працягвацца. Ужо цяпер можна шмат сказаць, і думаю, неўзабаве настане момант, калі можна будзе сказаць нашмат больш.

Гутарыў Раман Кісель, Варшава (працяг будзе)