Адна з чытачоў нашага сайта пракаментавала перадпапярэдні артыкул у наступным ключы: маўляў, цяперашнія падзеі вакол Польшчы – гэта ні што іншае, як адпрацоўка еўрапейскімі касмапалітызатарамі (рознымі мультыкультуралістамі-талерастамі) на прыкладзе гэтай краіны тэхналогіі зьнішчэньня еўрапейскіх нацый. Зь іншага боку, у Беларусі не зьнікаюць енкі, сэнс якіх цалкам супрацьлеглы: маўляў, Беларусь можа стаць дэмакратычнай і незалежнай толькі ўвайшоўшы ў “Эўропу”. Якая з гэтых пазіцый рэалістычная, а якая рамантычна-ілюзорная? Хто правы: Dora ці беларускія “эўрааптымісты”? Рэдакцыя вырашыла пашукаць адказ на гэтыя пытаньні як у меркаваньнях паважаных людзей, так і ў сёньняшніх грамадска-палітычных падзеях у еўрапейскіх краінах. Нядаўна мы ўжо паказалі словамі прэзідэнта Эстоніі Томаса Ільвеса й расейскай ліберал-дэмакраткі Валерыі Навадворскай, што сёньняшні “Еўразьвяз” зусім не дапамагае прыбалтыйскім народам супрацьстаяць новаму наступу расейскай імперыякратыі на іх культуры і мовы  (гл. http://nashaziamlia.org/2011/12/13/4574/; http://nashaziamlia.org/2011/12/03/4511/). У працяг шэргу меркаваньняў названых асоб падаем артыкул вядомага расейскага ліберала (сапраўданага ліберала, зь вялікай літары, а не дэгенерата-лібераста!) Барыса Стамахіна (гл. фота). Яго артыкул прысьвечаны актуальным падзеям у Латвіі (узяты адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/01/25/88389.shtml). У ім спадар Стамахін сярод іншага таксама дае ацэнку той “дапамогі”, якую аказвае латвійскаму народу ў цяжкую гадзіну такі “цывілізаваны”, такі “дэмакратычны” Еўразьвяз.  

“Пакуль Расея бурліць антыпуцінскімі мітынгамі й рыхтуецца да чарговых «выбараў» Пуціна 4 сакавіка, суседняя зь ёй Латвія таксама рыхтуецца… Да чаго? Да сьмерці, мабыць — інакш гэта назваць нельга. Другі раз пасьля зладзейскага забойства яе расейскімі бальшавікамі ў 1940-м і цудоўнага ўваскрашэньня ў 1990-м. Другі раз — насуперак прыказцы, што «двум сьмерцям не бываць…».

Несумненна, што «выбары» у Маскве і «рэферэндум» аб расейскай мове ў Рызе, якія рыхтуюцца амаль адначасна — зьявы ўзаемазвязаныя. Столькі гадоў робіцца на Латвію шалёны ціск, усе маскоўскія мары аб каланіяльным рэваншы на Балтыцы, — усё спатрэбілася зараз, усё апынулася мабілізаваным на падтрымку прагнілага і пахіснутага чэкісцкага рэжыму Пуціна. Матрыца ўсё тая ж — савецка-імперска-рэваншысцкая, аднолькавая на любым напрамку — няхай гэта будзе Каўказ, Закаўказьзе, Украіна, Беларусь, краіны Балтыі… Толькі механізм самой правакацыі на гэты раз прасьцей, чым у 1999-м…

Таму што гэты рэферэндум у Латвіі для пуцінскай чэкісцкай клікі тое ж самае, што тады [ў 1999-м] былі падрывы дамоў у Маскве і новая вайна ў Чачні. «Маленькая пераможная вайна» — універсальны і па сутнасьці адзіны спосаб падобных тэрарыстычных клік прыходзіць да ўлады, карыстаючыся ілюзіяй і фармальнасьцямі «дэмакратыі». Пусканьне прапагандысцкага дыму ў вочы: будзь то масавая «вінаватасьць» і дэманізацыя чачэнцаў як нацыі ў 99-м альбо радасная «перамога нашых суайчыньнікаў» над латышамі ў Латвіі.

Пасьля чаго ФСБ застанецца — усяго-толькі — раскрыць карты і сумленна сказаць выбаршчыкам Пуціна, што гэта менавіта яна, ФСБ, арганізавала, прафінансавала і праламіла гэты рэферэндум і перамогу на ім «рускамоўных». «Клопат аб суайчыньніках» — на гэты раз, праўда, бяскроўны — гэта найважкі козыр. І дзіўна нават, што пра паўднёваасяцінскіх «суайчыньнікаў» у Грузіі Крэмль клапаціўся ў 2008 не перад сваімі «выбарамі» Мядзведзева, а пасьля іх. Але ўжо на гэты раз чэкісты магчымасьць не выпусьцяць!..

З самага аднаўленьня незалежнасьці паўстала гэтае цалкам слушнае пытаньне: што рабіць з акупантамі, якія прыехалі ў Латвію ў абозе сталінскіх танкаў у 1940-м або па разнарадках ЦК КПСС за наступныя чорныя 50 гадоў? Што рабіць зь іх распладзілымі тут нашчадкамі, з адстаўнымі ваякамі савецкай арміі («вайсковымі пенсіянерамі»), якія любілі разам з сем’ямі тут сяліцца, і з усёй іншай савецкай набрыддзю, што пазапаўняла сабой не адну толькі Латвію, а і ўсе балтыйскія краіны, Беларусь, Украіну, і г.д.?..

Паколькі балтыйскія краіны не стваралі з нуля нейкую новую «постсавецкую» дзяржаўнасьць, як Украіна і Беларусь [на жаль, аўтар ня ведае добра гісторыю беларуска-літвінскага народу: у 1918-м годзе было першае (пасьля перыяду Вялікага Княства Літоўскага – ВКЛ) аднаўленьне беларуска-літвінскай дзяржаўнасьці ў выглядзе БНР – Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў 1991-м годзе – другое аднаўленьне дзяржаўнасьці беларуска-літвінскага народу ў выглядзе Рэспублікі Беларусь – РБ. – Рэд.], а аднаўлялі старую, былую на момант іх акупацыі ў 1940 годзе [у летувісаў розьніца зь беларусамі толькі ў тым, што ў 1991 годзе ў Летуве яшчэ жыло шмат людзей, якія памяталі ўласную дзяржаўнасьць да 1940 гг., а ў РБ тых, хто памятаў уласную дзяржаўнасьць да 1795 года, не было... – Рэд.]. Натуральна, нашчадкі акупантаў і каланізатараў ня мелі ні найменшага права — ні юрыдычнага, ні маральнага — працягваць жыць у гэтых краінах, дзе былі ка́тамі і душылі латышскую ды іншых незалежнасьць і культуру іх бацькі й дзяды. Акупантаў, па справядлівасьці, варта было б проста пасадзіць у вагоны для быдла — і адправіць у Расею, як самі расейцы масава рабілі ў свой час са мноствам народаў, чыё высяленьне з Каўказа і Крыма ў Сібір і Сярэднюю Азію ў 1940-х гадах стала сапраўдным генацыдам. Але да расейскай мяжы бліжэй, чым да Казахстана, так што перадохнуць расейскія акупанты не пасьпелі б…

Гэта ж, дарэчы, [датычыць] і «бронзавага салдата»-акупанта ў суседняй Эстоніі, які стаў ў 2007 падставай для арганізацыі Масквой вулічных пагромаў у Таліне са спробай дзяржаўнага перавароту і захопу ўлады ў краіне. Трэ было эстонцам яшчэ тады, у 1991-м, адразу пасьля аднаўленьня незалежнасьці, зьняць і аддаць у пераплаўку.

На жаль, момант быў упушчаны… а потым імперыя, ачуняўшы, увайшла зноў у звыклы рытм і аднавіла свой заўсёдны ціск на заходніх дэмакратычных суседзяў. Зьдзеклівыя карыкатуры на конт «правоў чалавека» у Латвіі, Эстоніі й Летуве, памятаецца, выстаўляліся на ўсеагульны агляд у вітрынах маскоўскага Новага Арбата ўжо вясной 1994 года, — яшчэ і на Чачню не пасьпеўшы напасьці, расейцы звыкла заняліся ганьбаваньнем сваіх балтыйскіх суседзяў…

Тым часам – ці гэта ціск Масквы і пагрозы эканамічнага байкоту згулялі сваю ролю, ці гэта выявілася еўрапейская талерантнасьць латышоў, — але справа рушыла ў кірунку, процілеглым юрыдычнай справядлівасьці й разумнаму сэнсу. Замест адназначнай дэпартацыі, якая так і не адбылася, — расейскім мігрантам пачалі раздаваць грамадзянства! Была ўведзена працэдура натуралізацыі, і, здаўшы іспыты па латвійскай мове ды гісторыі, расейскія акупанты й іхныя нашчадкі пачалі ўжо на «законных падставах» станавіцца грамадзянамі Латвіі, атрымліваючы права галасаваць на выбарах.

Вынікам гэтага стала зьяўленьне «Цэнтра згоды» ня толькі наогул у краіне, але і ў яе парламенце ў якасьці самай буйной фракцыі; зьяўленьне рускага мэра ў Рызе; збор тысячаў подпісаў грамадзян Латвіі за рускую мову і да т.п. падзеі, якія падрыхтавалі цяперашнюю драму…

І вось цяпер антылатвійская кампанія дасягнула свайго апагею.

Зразумела, што расейцы заставаліся ў краінах Балтыі «пятай калонай» Масквы (у асноўным у Эстоніі й Латвіі, у Летуве іх першапачаткова было ўсяго 10%). Кім яшчэ яны маглі быць, калі гэта нашчадкі акупантаў, Масквой жа сюды і дасланых — ці [нашчадкі] непасрэдна вайскоўцаў, вайсковых акупантаў, ці ж [нашчадкі] грамадзянскай абслугі савецкага акупацыйнага рэжыму? Усе гэтыя 20 гадоў незалежнасьці яны вылі й галасілі напаказ, як іх, бедненькіх, прыгнятаюць зласьлівыя «этнакратыі» Латвіі ды Эстоніі, як ім там дрэнна жывецца, як ўшчэмленыя іх правы, як ім хочацца па-ранейшаму паўсюль размаўляць на “рускай мове”, у тым ліку ў школах і на дзяржслужбе, — але ў Расію, дадому, на сваю сапраўдную гістарычную радзіму, дзе спрэс расейская мова, яны чамусьці зьязджаць не сьпяшаліся!..

Не, задума заключалася ў іншым. Гэта ж толькі ў расейцаў такое стаўленьне да жыцьця: дзе яны пасяліліся, выціснуўшы мясцовых і зьвярнуўшы іх у рабства, — там і радзіма! [на жаль, ня толькі ў расейсцаў; яшчэ, як мінімум, у амерыканцаў, габрэяў, палякаў. – Рэд.] Калі яны акупавалі Латвію — то жывымі яны адтуль ужо не сыдуць! Гэта той прынцып, які яшчэ Брэжнеў у 1968 фармуляваў на перамовах чэшска-дубчакскаму кіраўніцтву перад самым уводам танкаў [у Чэхаславакію]: маўляў, мы Чэхаславакію захапілі ў выніку перамогі ў Другой Сусветнай вайне — і зараз гэта нашае, мы яе нікому не аддадзім!.. Вось так, проста, груба і без задум. А між тым, Чэхаславакія, у адрозненьне ад Латвіі, не была часткай непасрэдна СССР…

І тут, вядома, вялікую і негатыўную ролю адыграў спадзеў, які мела новае латвійскае кіраўніцтва, на «вяртаньне ў Еўропу», уступленьне ў Еўразьвяз [!!! Вось яна – небясьпека ілюзіяў!; між тым, пра той жа “спадзеў” вось ужо два дзесяцігоддзі трыньдзяць усе апазіцыянеры ў Беларусі – ад Пазьняка да Саньнікава зь Мілінкевічам... - Рэд.]. Масква неадкладна стала ціснуць на Рыгу праз структуры ЕЗ, карыстаючыся сьпецыфічнымі прусакамі ў галовах прадстаўнікоў «старой Еўропы» — таксама «пераможцаў фашызму», нашчадкаў сталінскіх саюзьнічкаў… [усё так; алё ёсьць яшчэ пытаньне пра тое, што гэта за "прусакі" і хто іх у галовы еўрапейцаў запусьціў! - Рэд.]

Так, сталай, шматгадовай тэмай для скандалаў і гістэрык аб нібыта «адраджэньні» ды «гераізацыі нацызму» сталі маршы ветэранаў латышскага легіёну СС, якія змагаліся за свабоду і незалежнасьць Латвіі, і кожнае 16-е сакавіка ўся Рыга становіцца на вушы з-за намаганьняў маскоўскіх агентаў — «антыфашыстаў» сарваць гэтае сьціплае праходжаньне герояў-старых і ўскладаньне кветак.

Так, былі абвешчаныя, бачыце, «нацыянальнай меншасьцю» ў Латвіі й самі расейскія акупанты (якія маюць у суседняй Расеі поўную нацыянальную большасьць у выглядзе цэлых 85% расейцаў, але чамусьці ехаць туды і ўлівацца ў гэтую большасьць не жадаюць), пасьля чаго на Рыгу сталі ціснуць еўрапейскай канвенцыяй аб захаваньні моўных правоў нацменшасьцяў… [у "Эўропе", аказваецца, і такая канвенцыя ёсьць, каб душыць нацыі; зьвярніце ўвагу, ніякай канвенцыі, каб падтрымаць беларускую мову ў Беларусі, у “Эўропы” няма!!! - Рэд.] Залішне казаць, што, зразумела, ні аб якіх школах з латышскім мовай навучаньня ў Расеі ніхто ніколі нават ня чуў…

І вось гэтым-та расейцам, якія не спадобіліся ў масе сваёй нават як сьлед вывучыць латышскую мову за пражытае ў Латвіі жыцьцё, ці ў лепшым выпадку іх дзецям, якія засвоілі-такі мову — пад сумесным ціскам Масквы і ЕЗ пачалі масава даваць грамадзянства!.. [!!! Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.]

Адначасна пачалася ўся гэтая ганьба, радасна тыражуемая расейскім агітпропам: першы расейскі дэпутат Еўрапарламенту — дэпутат менавіта ад Латвіі! (Нейкая цётка па прозьвішчы Жданок, якая была яшчэ ў прамаскоўскім “Інтэрфронце”, але выбіла потым сабе латвійскае грамадзянства - вось бы пераехаць у Расею!.. — праз гэтыя еўрасуды, якія халуйствуюць перад Масквой; пусьцілі Дуньку ў Еўропу…). Еўрапейскі суд апраўдвае расейскага карніка і бандыта Конанава – і Крэмль пышна сьвяткуе перамогу [!!! Другі раз запытаем: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынства?! - Рэд.]. Сталыя вокрыкі з Бруселя  — то з нагоды «нацызму» ветэранаў Вафен-СС, то з нагоды «ушчамленьня правоў» расейскамоўных, якія  ў масе сваёй зьяўляюцца прыхільнікамі расейскага фашызму і Пуціна… [!!! Трэці раз запытаемся: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Эўропы" і "Расеі" ў зьдзяйсьненьні злачынства?! - Рэд.]

Дый акрамя таго, дастаткова было яшчэ ганьбы і глупства.

Напрыклад, такога: лідар габрэйскай абшчыны Латвіі па сумяшчальніцтве ўзначальвае адкрыта прарасейскую фракцыю ў Сейме [!!! Ці ўпершыню мы бачым сінхроннасьць дзеяньняў "Расеі" й сіяністаў у зьдзяйсьненьні злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.] — і, мабыць, шчыра не разумее [усё ён разумее... – Рэд.], што такім халуйствам перад векавым ворагам латышоў ён якраз і ўзбуджае ў іх антысемітызм, на гэты раз цалкам законны і абгрунтаваны [ці толькі ў гэты раз?! – Рэд.]. Гэта было ўчора: сёньня — яшчэ страмчэй: галоўным арганізатарам акупацыйнага «рэферэндуму аб другім “госязыке”» аказаўся ўсё той жа Ліндэрман [!!! - Рэд.].

Адно яго прозвішча, прычэпленае да такой гнюснай справы, здольна таксама справакаваць ўсплёск антысемітызму ва ўсіх, хто памятае савецкае рабства і ня хоча яго вяртаньня. Але біяграфія гэтага спадара куды багацей: ён у 2000-х быў правай рукой Лімонава ў кіраўніцтве яго імперска-савецка-рэваншысцкай і адкрыта сталінісцкай Нацыянал-бальшавіцкай партыі [!!! Другі раз запытаемся: Ці ўпершыню мы бачым сумеснасьць дзеяньняў "Расеі" й сіяністаў у час зьдзяйсьненьня злачынстваў супраць народаў?! - Рэд.]. Быўшы латвійскім выхадцам, хаваўся ў Расіі ад дэпартацыі ў Латвію па абвінавачаньні ў… арганізацыі замаху на прэзідэнта Латвіі [!!! - Рэд.].

Потым быў усё-такі дэпартаваны — і… апраўданы латвійскім судом [!!! - Рэд.]. І вось, столькі гадоў зьневажаемы, прыгнятаемы, дэпартуемы і не прызнаваны Масквой за свайго — дзякуючы дабрыні рыжскай Феміды, ён знайшоў-такі нарэшце спосаб шчыра паслужыць роднай маскоўскай гэбухе!.. [!!! - Рэд.]

Што ж, свабода — гэта цяжкая ноша, і дапамогі чакаць няма адкуль [гэта кажам ня мы; так пра “Эўропу”, у склад якой сёньня ўваходзіць Латвія, кажа ўзорны расейскі ліберал!!! – Рэд.]. Груз адказнасьці ляжыць на латышах, — і перад памяцьцю продкаў, якія загінулі ў сібірскіх лагерах і на сьпецпасяленьнях, расстраляных у сутарэньнях НКУС, закатаваных і замораных паўвекавой акупацыяй; і — груз адказнасьці за лёсы дзяцей, за лёсы Латвіі.

Кубак ганьбы даводзіцца піць да дна: сьпецслужбы замежнай дзяржавы — ўчорашняга акупанта, каланізатара, арганізатара генацыду — сёньня рукамі ўнутраных калабарацыяністаў, здраднікаў, памагатых акупантаў і рэваншыстаў арганізуюць у Латвіі рэферэндум з мэтай навязаць у якасьці другой дзяржаўнай мову учорашніх акупантаў і сёньняшняй іх «пятай калоны».

Навязаць зь відавочнай, недвухсэнсоўнай мэтай: яшчэ больш пашырыць плацдарм ўнутранага калабарацыянізму, яшчэ больш узмацніць ўнутранага ворага латышскай дзяржаўнасьці, які — як мяркуецца — у гадзіну Х павінен будзе адкрыць вароты краіны маскоўскім танкам… Навязаная мова акупантаў на латышскай зямлі і ўрачыстыя ўсьмешкі «рускамоўных» , — ці можа быць большае прыніжэньне для народу, які аплаціў сваю свабоду крывёю?..

Але кубак гэты давядзецца піць да дна. Рэферэндум прызначаны, ніякіх перашкод да яго не засталося. У латышоў няма іншага выбару, як толькі ісьці на яго — і галасаваць супраць расейскай мовы. І спадзявацца, што засталася ўсё ж у сьвеце яшчэ нейкая справядлівасьць — і калі яна ёсьць, то Бог не дапусьціць новага прыніжэньня Свабоды і новай урачыстасьці Масквы…

-

P.S.

Ну, а што рабіць зь мясцовымі расейскімі акупантамі — гэтае пытаньне давядзецца вырашаць зноўку, — тады, калі паваліцца нарэшце Расея, якая іх цяпер падтрымлівае [няўжо толькі яна адна?! - Рэд.]. Іншых варыянтаў надзейнага забесьпячэньня латвійскай незалежнасьці проста не існуе. Пачацца рашэньне гэтага найважнейшага для латышоў пытаньня, натуральна, можа толькі з адменай незаконна прадастаўленага акупантам й іх нашчадкам грамадзянства Латвіі.

І сьпісы тых, хто падпісаўся за рэферэндум, якраз могуць тут вельмі і вельмі спатрэбіцца…«

=

Ад рэдакцыі:

Ва ўступе да гэтага артыкула мы ўжо адзначылі, што Барыс Стамахін — сапраўданы ліберал. Ліберал пасьлядоўны, ідэйны (а не дэгенерат-лібераст). І як сапраўдны ідэйны ліберал ён пасьлядоўны ў сваім разуменьні таго, што правы і свадобы любога асобнага чалавека – галоўная ліберальная каштоўнасьць – немагчымыя без правоў і свабоды народу, да якога належыць чалавек. Ліберасты другую частку азначанай заканамернасьці ігнаруюць, адкідаюць, хаваюць, “забываюць”.

З-за свайго разуменьня і пасьлядоўнасьці ў ім Барыс Стамахін па сваім аўтарытэце хутка дарастае да ўзроўня спадарыні Навадворскай. Таму яго меркаваньне надзвычай аўтарытэтнае. І тое, што ён кажа пра расейскую мову як інструмант расейскай імперскай палітыкі, і тое, што кажа пра “пятую калону”, варта і вітаць, і запомніць. Мы – беларускія зьмястоўныя дэмакраты – у гэтым даўно і надзейна салідарныя з аўтарам.

Істотным зьяўляецца для нас і назіраньне таго факта, што найбольш пасьлядоўныя расейскія дэмакраты – у т.л. ліберал-дэмакраты – пачынаюць разумець, што на “Захадзе” адбываецца нешта ня тое, што ён вельмі хутка дэградуе, што на яго ў дасягненьні справядлівасьці, свабоды, дэмакратыі нельга разьлічваць ня тое што Беларусі, Украіне, Грузіі, а і нават такім сябрам НАТА і Еўразьвязу, як Літва, Латвія, Эстонія…  У гэтым кантэксьце нядаўна загаварылі Навадворская, Кавалёў, вось цяпер і Стамахін.  Нарэшце і яны заўважылі тое, пра што кажам мы ўжо шмат гадоў. На жаль, у “беларускай” апазіцыі мы такога павароту думак яшчэ ня бачым…       

Ня менш істотным і важным для нас (бо зноў жа мы пра гэта даўно і шмат пішам) зьяўляюцца кантэкстуальныя намёкі аўтара, што ён таксама пачаў заўважаць прыкметы супрацоўніцтва паміж расейскай імперыякратыяй і “Еўропай”, а таксама паміж расейскай імперыякратыяй і сіяністамі ў імкненьні здушыць прыбалтыйскія народы ў іх жаданьні мець свае ўласныя нацыянальна-дэмакратычныя дзяржавы. Гэтыя заўвагі тым больш каштоўныя, што спадар Стамахін, па пэўных зьвестках – габрэй (як і спадарыня Навадворская). І ў гэтым  мы зноў знаходзім пацьверджаньне нашых даўнішніх установак, якія заклікаюць заўсёды памятаць, што сіяністы і габрэі – гэта абсалютна розныя групы людзей.     

І, нарэшце, апошняе. Супраць расейскага імперыялізму можа дапамагчы толькі актыўная пазіцыя. Гэта таксама адзін зь істотных кантэкстуальных момантаў данага артыкула. Мы яго даўно падзяляем. І ў сувязі з гэтым, а таксама ў сувязі са спробамі расейскай імперыякратыі ўвесьці ў Латвіі расейскую мову як дзяржаўную, уводзім чарговы прынцып Беларускай дактрыны:

- пасьля прыходу да ўлады ў Беларусі мы – зьмястоўныя беларускія дэмакраты – будзем актыўна патрабаваць ад ураду Расеі адкрыцьця беларускіх школ на тэрыторыі Расеі, а найперш — на тэрыторыі Смаленшчыны, Браншчыны, Пскоўшчыны, у Сібіры, на Далёкім Усходзе і ў Калінінградскай вобласьці (Д пр-п 132). 

Летась у чэрвені ўсчаўся чарговы еўрапейскі скандал, які працягваецца дасёньня — аўстрыйскі суд вызваліў праз суткі пасьля арышту ў Вене расейца, былога кіраўніка атрада КГБ “Альфа”, палкоўніка (па іншай інфармацыі, цяпер генерала ФСБ) Аляксея Галаватава (гл. яго фота на фоне жалобнага шэсьця летувісаў з паходнямі). Менавіта пад яго кіраўніцтвам 21 год таму (13 студзеня 1991 года) “Альфа” брала тэлевізійную вежу ў Вільні. Тады было забіта 14 мірных летувісаў і да 1000 чалавек паранены. Праз суткі пасьля свайго вызваленьня (і праз двое пасьля арышту) Галатаваў аб’явіўся ў Маскве. “У мяне ўсё нармальна, цяпер я адпачываю”, – сказаў ён РІА “Навіны”. А адзін зь яго паплечнікаў, віцэ-прэзідэнт асацыяцыі ветэранаў “Альфы” Аляксей Філатаў дадаў: “Хачу сказаць летувіскім ястрабам [сам ён, вядома, расейскі галубок. – Рэд.]: дзірку ад бубліка вы атрымаеце, а не Галатава!”. Сітуацыя не была б такой скандальнай, калі б не было вядома, што арышт Галаватава адбыўся па еўрапейскім ордэры, выданым генпракуратурай Летувы. Менш, чым праз суткі аб арышце паведамілі СМІ Летувы, Эстоніі, Расеі, Славаччыны.

Літаральна на наступны дзень пасьля вызваленьня Галаватава генпракуратура Летувы выступіла з прэс-рэлізам (http://www.delfi.lt/news/daily/lithuania/mgolovatovo-paleidima-prokurorai-vertina-kaip-grubu-es-teises-pazeidima.d?id=47660363), у якім было заяўлена, што падобныя паблажліва-дзіўныя дзеяньні Аўстрыі зьяўляюцца грубым парушэньнем законаў Еўразьвязу. Генпракуратура падкрэсьліла, што аўстрыйскім уладам былі дасланыя еўрапейскі ордэр на арышт Галаватава, інфармацыя аб яго злачынстве, а таксама пацьверджаньне, што далей будзе выслана любая інфармацыя пра злачынцу, якую Аўстрыя пажадае. Аднак аўстрыйская паліцыя цынічна паведаміла, што часовае затрыманьне Галаватава не было працягнута па прычыне… адсутнасьці неабходнай інфармацыі зь літоўскага боку. Акрамя таго, аўстрыйскія ўлады вызвалілі злачынцу менш чым праз суткі, хоць тэрмін папярэдняга затрыманьня ў Аўстрыі для асобаў, на якіх выпісаны ордэр на арышт, складае 48 гадзін.

Яшчэ праз тры дні міністры замежных спраў Літвы, Латвіі і Эстоніі зьвярнуліся з лістом да Еўрапейскай камісіі і камісара па пытаньнях юстыцыі Вівіян Рэдынг у сувязі з прынятым Аўстрыяй рашэньнем (яўна пад ціскам «Расеі») адпусціць Галаватава. У сумесным лісьце гаворыцца, што гэтае пасьпешлівае рашэньне аўстрыйскіх устаноў адмоўна ўплывае на эфектыўнасьць супрацоўніцтва паміж краінамі Еўрапейскага зьвязу ў крымінальных справах і топча прынцып еўрапейскай салідарнасьці. «Мы падкрэсьліваем, што еўрапейскі ордэр на арышт зьяўляецца інструментам ЕЗ, заснаваным на ўзаемным даверы, і павінен эфектыўна выкарыстоўвацца на практыцы з мэтай затрыманьня асобаў, у асаблівасьці тых, якія зьвязаны з ваеннымі злачынствамі й злачынствамі супраць чалавечнасьці», — гаварылася ў лісьце.

Яшчэ празь некалькі дзён тры прыбалтыйскія краіны падтрымалі афіцыйныя ўлады Польшчы і Чэхіі.

Аўстрыю асудзілі і некаторыя расейскія праваабаронцы. Так, Валерыя Навадворская заявіла: «Гэта змова абыякавых, змова спажыўцоў расейскага газу, гэта спроба ахвяраваць маленькай краінай у імя вялікай краіны». Яна падкрэсьліла, што ў дадзеным выпадку ні пра якую літару закону гаворкі ісьці ня можа. “Еўропа дзейнічае подла. Яна патрабуе ад краін Балтыі, каб яны былі ў сяброўскіх стасунках з Расеяй. Гэта здрадлівыя паводзіны. Еўропа за гэта заплаціць. За ўсё надыходзіць гістарычная расплата. Калі агрэсараў заахвочваюць, адплата бывае адназначнай”.

Празь месяц, у сярэдзіне ліпеня, з Аўстрыі быў атазваны “для кансультацыяў” пасол Летувы ў гэтую краіну Гедрус Пуаджунас. Пасьля гэтага пачаліся сустрэчы эксьпертаў зь Летувы і Аўстрыі. Аўстрыйскі бок так і ня змог патлумачыць, хто і на якой падставе прыняў рашэньне не перадаваць Галаватава Летуве. Таксама аўстрыйцы не змаглі выразна адказаць на пытаньне, чаго не хапала ў пададзенай Летувай інфармацыі пра Галаватава і яго злачынствы.

На пачатак гэтага 2012 году Аўстрыя па-ранейшаму застаецца без дыпламатычнага прадстаўніка Летувы.

13 студзеня 2012 году міністар юстыцыі Летувы Рэмігіюс Шымашус выказаў меркаваньне, што адмаўленьне Аўстрыяй падзей 21-гадовай даўніны зьяўляецца ганьбай (http://rus.delfi.ee/daily/abroad/litovskij-ministr-to-chto-avstriya-nazyvaet-yanvarskie-sobytiya-v-vilnyuse-ne-prestupleniem-a-istoriej-eto-pozor.d?id=63773196). «Толькі як ганьба гэта можна ацаніць, бо Аўстрыя ня толькі адпускае аднаго з падазраваных па справе ад 13 студзеня, але і пасылае іншыя сігналы саступак таталітарызму: прымае кампліменты ад Расеі, быццам краіна «прайшла тэст як прававая дзяржава”; называе студзеньскія падзеі ў Вільнюсе не злачынствам, а гісторыяй, і факты па гэтай справе ня доказамі злачынства, а гістарычнымі фактамі; ня бачыць сэнсу казаць, што тое, што адбылося — памылка, з-за якой яна шкадуе», — заявіў Шымашус ў сваім блогу. «Летува ведае ня толькі смак свабоды, але і прысмак прыгнёту. Многія еўрапейскія грамадствы ўжо ня ведаюць гэтага, наш абавязак — ненадакучліва, але ясна сьведчыць аб сэнсе волі. Што ў гэтым ёсьць неабходнасьць, паказаў мінулы год», — сказаў ен.

Тады ж еўрапарламентар ад Летувы Вітаўтас Ландсбергіс заявіў: «У гісторыі верхавода банды КДБ «Альфа» мы пакуль дасягнулі толькі таго, што гэты аматар лыжнага спорту ня зможа праводзіць зімы ў аўстрыйскі Альпах … Мы чакаем адказаў, якіх няма. І гэта значыць, што ўрад Аўстрыі дрэнна робіць і дрэнна выглядае. Калі для іх важней дагадзіць камусьці іншаму, то такія паводзіны зразумелыя. Быццам мы знаходзімся не ў адным саюзе. Можа быць, яны ўваходзяць у нейкі іншы саюз?«, — выказаў здагадку палітык.

-

Між тым, калі мы ўжо закранулі яшчэ адзін яскравы факт, які характарызуе сёньняшні Еўразьвяз, варта узгадаць, што ў злачынных падзеях, якія адбываліся ў Вільні 13 студзеня 1991 года, падазраюцца 23 чалавекі. Зь іх 21 – грамадзяне Расеі.

Лаўрэат першай летувіскай Прэміі свабоды Сяргей Кавалёў выступіў учора ў Сейме гэтай прыбалтыйскай краіны. Ён выказаў радасьць з нагоды таго, што Летува ідзе па шляху еўрапейскай інтэграцыі. Аднак выказаў і пэўныя сумненьні (падаецца паводле http://www.ves.lv/article/201340).

У сваім выступе вядомы расейскі дысідэнт адзначыў: «Не без недахопаў, магчыма, з сур’ёзнымі недахопамі, аб якіх ішла гаворка з гэтай трыбуны, але цяпер свабодная Летува ідзе па новым шляху еўрапейскай інтэграцыі. Я думаю, што гэта самы надзейны, самы неабходны шлях у існуючым сьвеце «.

Паводле слоў Кавалёва, свабода непадзельная. «Ні ў адной кропцы сьвету ня можа быць сапраўднай свабоды, калі такой колькасьцю тэрыторый ўсё яшчэ кіруюць або прыгнятаюць тыраны, або яны знаходзяцца на шляху небясьпечнай памылкі — як гэта адбываецца ў мусульманскім сьвеце. Прыйшоў час, калі нацыянальных прыярытэтаў недастаткова, а часам яны нават небясьпечныя [а можа, варта разабрацца і сказаць, што там небясьпечнае, а што не зьяўляецца такім? – Рэд.]. Прыйшоў час, калі паўстала асаблівая неабходнасьць у новай палітычнай парадыгме сьвету. Прыйшоў час, калі трэба вельмі выразна пазначыць сваю пазіцыю перад прадстаўнікамі ўлады ў любой краіне сьвету: хопіць хлусіць, хопіць прамаўляць словы аб універсальных каштоўнасьцях — бо яны гучаць як загаворы шамана. Ніхто ў гэтыя камланьні ня верыць. Вы кажаце адно, а робіце іншае», — патлумачыў ён.

Кавалёў таксама адзначыў, што адразу пасьля распаду СССР неадназначна ўспрыняў аддзяленьне краін Балтыі, аднак пазьней зразумеў, што «тыя высновы былі нясьпелымі і нават небясьпечнымі». «Я без усялякага гвалту над сабой кажу слова «акупанты», паколькі ня толькі бальшавікі, але і тыя, хто дазваляў бальшавікам на працягу 70 гадоў кіраваць велізарнай краінай, нясуць адказнасьць. Гэта не юрыдычная, але маральная, гістарычная, калектыўная віна. І ў першую чаргу, гэта віна рускіх, мая віна. Мы дазволілі ўсталявацца тыраніі, мы дазволілі большасьці праслаўляць тыранію, дазволілі тыраніі й тыранам зносіць цэрквы”, — сказаў праваабаронца.

Акрамя гэтага, у інтэрвю BNS расейскі дысідэнт заявіў: «Я лічу, што ня толькі Летува, але і ўся міжнародная грамадскасьць робяць сур’ёзную памылку ў зносінах з Расеяй. Памылку, якая можа стаць фатальнай. На Расею трэба аказваць ціск, а ня «цацкацца» зь ёй. Я маю на ўвазе не ваенны ціск».

Кавалеў таксама сказаў, што нядаўна абразіў французаў папрокам у тым, што пратакол для іх важней асноўных каштоўнасьцяў. «Нядаўна ў Францыі я ўдзельнічаў у дыскусіі. Усе мае выступы там пацярпелі фіяска.

Я кажу: «Вы, еўрапейцы, стала робіце прамовы аб універсальных каштоўнасьцях – кажаце аб правах чалавека і грамадзяніна, але самі вы іх выконваеце? Я сьцвярджаю, што не», — сказаў ён.

У канцы верасьня ў нас у Расеі ўжо прызначыў сябе новы прэзідэнт. У сакавіку будуць арганізаваны сфальсіфікаваныя паказальныя выбары, і ўсе сусветныя лідэры павіншуюць Пуціна. Я кажу: «Вам ня сорамна [будзе] віншаваць чалавека, які не перамагаў ні на якіх выбарах, а прызначыў сябе сам на гэтую пасаду?» Устае адзін еўрапеец і заяўляе: «Гэта ж пратакол». “Дык у гэтым і сутнасьць. Пратакол для вас — вышэйшая ўніверсальная каштоўнасьць”. Яны пакрыўдзіліся», — удакладніў вядомы дысідэнт.

Суразмоўца прызнаўся, што быў зьдзіўлены, калі пасьля выбараў у Дзярждуму ў сьнежні ў Маскве на вуліцы выйшла так шмат людзей. Ён з радасьцю ўспамінае 1991 год, калі пасьля студзеньскіх падзей у Маскве падтрымаць летувісаў выйшлі сотні тысяч. «У студзені 1991 года, калі ў Летуве савецкія войскі штурмавалі тэлевежу і зьбіраліся штурмаваць Сейм, таксама адбылося нешта нечаканае для мяне. Гэта не ўласьціва рускім — на вуліцы выйшла некалькі сотняў тысяч масквічоў. Некаторыя сьцвярджаюць, што мітынгавалі паўмільёна масквічоў. Я думаю, што іх было менш, можа быць, 300 000. Але гэта было дзіўна. Прыемна аб гэтым успомніць, таму што рускія — своеасаблівы народ», — сказаў Кавалёў.

Цяпер ён ня ўдзельнічаў у мітынгах у Маскве, бо адразу пасьля выбараў зьехаў з краіны. Але Кавалёў адмаўляў сьцверджаньні ўладаў, што мітынгі арганізавалі й фінансавалі замежнікі. «Гэта звычайная савецкая хлусьня», — сказаў былы палітвязень, і дадаў: «Больш у ніводнай дзяржаве сьвету няма кіраўніка з КДБ. Ёсьць толькі адзіная краіна, дзе ўлада складаецца з прадстаўнікоў КДБ».

Ён не сумняецца, што, рыхтуючыся да надыходзячых прэзідэнцкіх выбараў, у якіх будзе ўдзельнічаць цяперашні прэм’ер Пуцін, стратэгі сьпецслужбаў Расеі працуюць над рознымі сцэнарамі. «Нічога не каштуе справакаваць гвалт, а потым сілай усё здушыць», — сказаў Кавалёў.

Ён нагадаў, што ў 1999 годзе перад прэзідэнцкімі выбарамі ў Расеі быў падарваны шматпавярховы жылы дом [было ўзарвана некалькі вялікіх жылых дамоў. – Рэд.]. Праваабаронца ўпэўнены, што ў гэтым замяшаныя сьпецслужбы, бо гэта было выгадна кандыдату ў прэзідэнты Пуціну.

- — -

Нагадаем, што ў 1969 годзе Сяргей Кавалёў стварыў першую ў СССР ініцыятыўную групу па абароне правоў чалавека. У 1974 годзе Кавалёў быў арыштаваны і асуджаны ў Вільні. Яго абвінавачвалі ў антысавецкай агітацыі й прапагандзе, ён быў прысуджаны да 7 гадоў высылкі ў Пермскі рэгіён, пазьней тры гады правёў у высылцы на Калыме. Вядомы расейскі праваабаронца ўспамінае, што сувязь з дысідэнтамі ў Летуве ён завязаў праз навукоўцаў Каўнаскага медыцынскага інстытута, якія прыязджалі ў Маскву на стажыроўку, у аспірантуру. Тады Кавалёў быў рэдактарам бюлетэня «Хроніка бягучых падзей».

Нядаўна прэзідэнт Эстоніі Томас Хендрык Ільвес даў інтэрвю швайцарскай газеце Der Bund. Гаворка ў інтэрвю ў асноўным ішла аб цяперашніх дачыненьнях Эстоніі й Расеі (гл. http://www.bbc.co.uk/russian/international/2011/12/111212_ilves_estonia_russian_language.shtml). Сярод іншых пытаньняў швайцарскі журналіст спытаў Ільвеса і пра тое, чаму руская мова ў Эстоніі не зьяўляецца афіцыйнай (вы бачыце, як ліберасты клапоцяцца пра інтарэсы расейскіх імперастаў). Адказ Прэзідэнта Эстоніі быў такі (мы яго неістотна адрэдагавалі):

«А чаму яна павінна быць афіцыйнай? Мы, да прыкладу, акупуем вашу краіну. Акупацыйная ўлада дэпартуе сотні тысяч [вашых] грамадзян у Сібір, а сваіх людзей зашле [ў вашу краіну]. Затым праз 50 гадоў мы заявім, што вы павінны зрабіць нашу мову афіцыйнай…

Цяпер, калі мы канчаткова здабылі незалежнасьць, атрымліваецца, што [мы] мову акупацыйнай ўлады павінны зрабіць другой дзяржаўнай мовай краіны?!

І не задавайце мне дурных пытаньняў!»

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

У амерыканскіх дыпламатычных дэпешах, перададзеных WikiLeaks брытанскай газеце The Guardian, гаворыцца, што НАТА ў пачатку гэтага года ўключыла ў план па вайсковай абароне Польшчы пры надзвычайных абставінах яшчэ і абарону трох прыбалтыйскіх дзяржаў — Эстоніі, Латвіі і Літвы. На думку газеты, дадзены крок сьведчыць аб існаваньні рэальнай пагрозы нападу на краіны рэгіёну з боку Расеі.

Як вынікае з пасланьняў, амерыканскі й германскі паслы ў НАТА Верба Даалдар і Ульрых Брандэнбург у сярэдзіне сьнежня 2009 года паінфармавалі генеральнага сакратара альянсу Андэрса Фога Расмусэна і прадстаўнікоў прыбалтыйскіх краін аб рашэньні пашырыць дзеяньні плана Eagle Guardian («Арол-абаронца») па надзвычайнай вайсковай абароне Польшчы.

З дакументаў вынікае, што ў выпадку ўзброенага нападу ў Эстонію, Латвію і Літву будуць высунутыя 9 дывізій НАТА — з ЗША, Вялікабрытаніі, Нямеччыны і Польшчы. Пры гэтым парты ў Нямеччыне і на поўначы Польшчы павінны будуць прымаць марскую пяхоту, а таксама амерыканскія і брытанскія вайсковыя караблі.

“Генеральны сакратар НАТА Расмусэн і прадстаўнікі Эстоніі, Латвіі, Літвы «з пачуцьцём глыбокага задавальненьня» паставіліся да ініцыятывы вайскоўцаў ЗША і Нямеччыны”, — адзначалася ў тэлеграме прадстаўніка пастаяннай місіі ЗША пры НАТА Джона Хэффэрна.

Усё той жа Хэффэрн са спасылкай на Даалдара ўдакладняе ў сваім данясеньні, што прапанова па пашырэнні плана Eagle Guardian была вылучаная менавіта Нямеччынай. Канчатковае рашэньне па ўключэньні прыбалтыйскіх дзяржаў у план Eagle Guardian было прынята Вайсковым камітэтам НАТА 22 студзеня 2010 г.

Такім чынам, рашэньне распрацаваць план магчымага адказу НАТА на расейскую агрэсію было прынятае па запатрабаваньні ЗША і Нямеччыны, і яно «паклала канец спрэчкам, якія доўжыліся многія гады, аб тым, як разглядаць Расею Ўладзіміра Пуціна», — піша The Guardian.

Пры гэтым, як адзначае брытанская газета, Дзяржаўны дэпартамент ЗША асьцерагаецца, што зьяўленьне інфармацыі аб гэтай новай стратэгіі НАТА можа прывесьці да «непатрэбных ускладненьняў» у стасунках Вашынгтона з Расеяй, у асаблівасьці пасьля таго, як прэзідэнты Дзьмітрый Мядзьведзеў і Барак Абама абвясьцілі аб «перазагрузцы» двухбаковых дачыненьняў, — падкрэсьлівае BBC.

P.S.

Сёньня стала вядома (гл. http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77098.shtml), што польскія дыпламаты выступалі супраць пашырэньня плана Eagle Guardian на краігы Балтыі…

Святкаванне 1000-годдзя першага ўзгадвання наймення Літва паказала, што ўрад сучаснай прыбалтыйскай Рэспублікі Летува і яе грамадскасць блытаюць два розначасавыя гістатычныя назовы – “Літва” ў значэнні Вялікае Княства Літоўскае 13-18 стст. і “Летува” ў значэнні дзяржава аднаго толькі летувіскага народу з 1918 г. – і гэтым самым свядома ўводзяць у зман як свой народ, так і народы свету. Такім чынам урад Летувы праводзіць палітыку двайных стандартаў: самі сябе называюць “летувісамі” новай Рэспублікі “Летува” ХХ-га ст., мову сваю «летувіскай”, але суседнім народам накідаюць называць іх “літоўцамі” як насельнікаў старажытнай Літвы, якія карыстаюцца “літоўскай” мовай. Але ж цяперашнія летувісы гістарычна – гэта жамойць, жамойты, і мова іхная жамойцкая.

Летапісна і гістарычна назоў “Літва” паўстаў і развіваўся на тэрыторыі рассялення беларусоў-ліцвіноў. Гістарычны тэрмін “Вялікае Княства Літоўскае” (ВКЛ), а ў скарочаным варыянце “Вялікая Літва” ці проста “Літва”, адпавядае тэрыторыі распаўсюду беларускай мовы, беларускай этнічнай, этнаграфічнай і генетычнай прыродзе.

З вызваленнем Вялікім Княствам Літоўскім (Беларускім) Украіны-Русі ад татарскага прыгнёту і ўваходжаннем яе ў склад новай дзяржавы з 1320 па 1569 гады гэтая агульная дзяржава называлася Вялікім Княствам Літоўскім (у сучасным разуменні Беларускім) і Рускім (г.зн. Украінскім). Калі ж у выніку вялікай Грунвальдскай бітвы з 1413 года да дзяржавы ліцвіноў-беларусоў і русінаў-украінцаў пачала далучацца (і канчаткова ў 1422 г. далучылася) Жамойць (па-польску Жмудзь, на латыні Самагіція, а цяпер сучасная Летува) з гербам Мядзведзь, то абноўленая дзяржава набыла пашыранае траістае найменне Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае (ВКЛРЖ). Да ўтварэння Вялікага Княства Літоўскага Жамойць увогуле 170 гадоў існавала асобна і не мела ніякага дачынення да ўтварэння ВКЛР і вельмі малое да Грунвальдскай Перамогі ў 1410 г.

Пад час Грунвальдскай (Дубровенскай, Танэнбергскай ці Жальгірыскай па-летувіску) бітвы Жамойць-Летува была разменнай манетай паміж ВКЛР і Тэўтонскім Ордэнам і не была яшчэ складовай часткай Вялікай Літвы. Польскі гісторык Ян Длугаш нават не называе жамойцкія харугвы, якія ўдзельнічалі ў бітве 1410 г., акрамя адной — ковенскай.

Таму я выказваю рашучы пратэст навукоўцам і Ўрадам Польшчы і Летувы, Прэзідэнтам гэтых краінаў – пану Браніславу Камароўскаму і пані Далі Грыбоўскай – з-за прыпісвання перамогі пад Грунвальдам толькі двум народам Польшчы і Летувы. Тую перамогу здабылі найперш ліцвіны-беларусы, палякі і русіны-ўкраінцы.

Аднак пад час адзначэння 600-х угодкаў славутай бітвы на Грунвальдскім полі ў 2010 г. не было сцягоў Беларусі-Літвы і Украіны-Русі, а побач з дзяржаўнымі сцягамі самой Польшчы і Летувы знаходзіўся… тэўтонскі сцяг. Зрэшты, на інсцэніроўцы Грунвальдскай бітвы вельмі мала было земскіх харугваў як польскіх, так і ад ВКЛР. Апошніх, здаецца, і зусім не было відаць, бо многія беларускія рыцары польскімі інсцэніроўшчыкамі накіраваныя былі выконваць ролю “тэўтонцаў”. Не менш дзіўнай і гістарычна неапраўданай выглядала ў інсцэніроўцы Грунвальдскай бітвы дэфіляванне-джыгітоўка маскоўска-казанскай конніцы з Расеі, а не татарскай конніцы з ВКЛ і Крымскага ўлуса. Звышмерна ж і непрапарцыйна дэфілявала і летувіская пяхота са шчытамі Слупы (Калюмны). Аднак не відаць было 31 беларускіх харугваў ВКЛ з Пагоняй і 14 ўкраінскіх харугваў.

Так быў прыніжаны ўнёсак ліцвіноў-беларусоў, русінаў-украінцаў і татараў ВКЛ у АГУЛЬНУЮ ПЕРАМОГУ на Грунвальдскім полі. Адзінымі пераможцамі Польшча і Летува выставілі сябе, чым абразілі памяць продкаў-рыцараў і народаў Беларусі-Літвы і Украіны-Русі. Атрымліваецца, што палякі і летувісы і надалей застаюцца гістарычнымі ілгунамі. Такая неаб’ектыўная палітыка Польшчы і Летувы ў дачыненні да Беларусі і Ўкраіны не спрыяе ўзаемапаразуменню і добрасуседскім адносінам нашых народаў.

Мы ні ў якім разе не збіраемся прынізіць ролю і значэнне Польскага Каралеўства або Жамойцкага княства (стараства) ў змаганні з крыжакамі за сваё выжыванне і існаванне. Але мусім нагадаць палякам і летувісам, што з 93 вайсковых падраздзяленняў аб’яднанага войска Польскага Каралеўства і Вялікага Княства Літоўскага і Рускага ў Грунвальдскай бітве 1410 г. ўдзельнічала 38 польскіх харугваў, 31 беларуская (= літоўская, ліцвінская), 14 украінскіх (= рускіх, русінскіх), 2 крымска-татарскія і 1 ковенская (= летувіская) харугвы. Яшчэ адна харугва была змешаная – беларуска-польская. Яна выступала пад беларускай (ВКЛ-аўская) Пагоняй як ахоўная харугва караля-ліцвіна Ягайлы, хаця і камандавалі ёю палякі. Жамойцкай харугвай камандаваў жамойцкі ваявода Яўно, ці па-летувіску Яўніс.

Фактычна Грунвальдская перамога над Тэўтонскім Ордэнам атрымана была пераважна высілкамі трох народаў — Польшчы, Літвы-Беларусі і Русі-Украіны. Таму намінальнымі пераемнікамі славы Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага з’яўляюцца сённяшнія Беларусь-Літва, Україна-Русь і Летува-Жамойць. І тады ўсё і ўся становіцца на свае гістарычныя месцы.

Аднак некаторыя летувіскія і ўкраінскія гісторыкі пераемніцамі ВКЛРЖ лічаць толькі Летуву і Ўкраіну, выкідаючы першую па часе ўтварэння, галоўную па палітычным значэнні і геаграфічна цэнтральную частку ВКЛ — Беларусь (гл. найноўшае сумеснае ўкраінска-летувіскае выданне ў Кіеве “Україна: литовська доба1320-1569”; хоць у прадмове прызнаецца за ВКЛ статус “поліэтнічноï та поліконфесійноï державі”, але далей ідзе гаворка толькі пра “Велике Князівство Литовське … як спільну культурну спадщину двох краïн – Украïни та Литви”; амаль не згадваецца Беларусь, або пра яе ўспамінаюць мімаходзь ці як пра “Чорную Русь”). На жаль, Беларусь = Літва і для братоў-украінцаў, і пабрацімаў-летувісаў – нібыта невядомая, няісная дзяржава і краіна! Беларусы-ліцвіны залічваюцца імі ў русіны (“давні білоруси й украïнці”), якіх у ВКЛ на пачатку 15 ст. было 80%, а жамойты адносяцца да “литовців”, якім адводзіцца 20%. А дзе ж тады астатнія народы, што жылі ў ВКЛРЖ: татары, палякі, жыды…?!

Некаторыя сённяшнія гісторыкі і дзеячы Летувы і Ўкраіны не размяжоўваюць, не адрозніваюць беларусоў-ліцвіноў і ўкраінцаў-русінаў. Так, летувіскі прафесар, д-р гістарычных навук Альфрэд Бумблоўскі лічыць, што “вже за часів Міндовга до Литвы була приєднана Чорна Русь (суч. Білорусь з Новогрудком, Слонімом і Гродном)”. Хаця на самай справе на гэтак званай Чорнай Русі і ўзнікла Літва як новая беларуская дзяржава Вялікае Княства Літоўскае са сталіцай Наваградкам, дзе каранаваўся на караля князь Міндоўг. Менавіта Наваградак пачаў збіраць беларускія землі ў адну сваю беларускую (літоўскую) дзяржаву. Але паколькі ён не меў выхаду да мора ці нават значнай ракі (акрамя рэчкі Літоўкі, пры якой і сёння існуе старажытная вёска Літоўка), то сталіца Дзяржавы Вялікае Княства Літоўскае была з часам перанесена ў крывіцка-полацкі горад Вільня, які знаходзіўся ў сутоку вялікай ракі Віліі з малой рэчкай Віленкай (або Вілейкай). Першапачаткова горад Вільня зваўся Крывым горадам, дзе быў і Крывы замак на Крывой (Лысай) гары.

Дарэчы, зусім не лішнім будзе нагадаць, што на працягу ўсяго часу існавання ВКЛ дзяржаўнай мовай у княстве была ліцвінская (= старабеларуская) мова, на якой быў напісаны і знакаміты Статут ВКЛ.

У сувязі з аднабаковай узурпацыяй і своекарысным прымяненнем летувіскім і польскім урадамі гістарычных назваў “Літва”, “літоўскі” (litewski), якія зусім неадэкватныя, нятоесныя з сучаснымі паняццямі “Летува” і “летувіскі”, можна назіраць настойлівую падмену тэрмінаў з наступным накіданнем скажонага пралетувіскага погляду суседнім народам – польскаму, беларускаму, украінскаму, расейскаму ды іншым. Правяцца выправы летувіскіх дэлегацыяў у Беларусь і ва Ўкраіну. Напрыклад, яны зачасцілі ў Луцк як у “літоўскі” (г.зн. у іх разуменні летувіскі) замак, дзе праводзяць навуковыя канферэнцыі, тэатралізаваныя вулічныя прадстаўленні ды іншыя мерапрыемствы звужанага пралетувіскага характару. У нядаўна выдадзенай у Вільні трохтомнай кнізе-фотаальбоме “Didzioji Lietuva. Paveldas Baltarusijoje” (Вялікая Літва. Спадчына Беларусі) аўтар Бірута Валяніця змясціла сотні фотаздымкаў, зробленых у 2005-09 гг., з выявамі беларускіх замкаў, гарадоў і вёсак, палацаў і сядзібаў, касцёлаў і цэркваў. Але шмат якія з геаграфічных назваў зменены і падпісаны на летувіскі капыл: Мір стаў Myrius, Наваградак — Naugardukas, Гародня — Gardinas, Гальшаны зрабіліся Alsenai, Дайлідкі пераробленыя на Даілідяляс, Іўе на Івія, Лаўрышава на Лаўрушавас, Міхайлоўшчына чамусьці стала Мікалавас (?!), а наша Новае Сяло перакручана на Науякеміс, Падваранцы пераназвалі як Падваряі, Рось надпісана Рося, Cвіслач ужо Свіслочюс, Уселюб – Уселюбас, Жамыслаўль стаў Жемыславліс, Шэметава змянілася на Шямэтас, нашыя Камянец Літоўскі і Высокае Літоўскае перакладзены на Летувос Акмэнычя (Камянецас) і Летувос Аукштойі, з’явіліся Полацкас, Мінскас, а Залессе Агінскіх зусім пераклалі на жамойцкую мову Uzumedis, і г.д. і г.д. (?!)

Зноў навязваецца падмена гістарычных тэрмінаў-азначэнняў розных дзяржаўных утварэнняў Літва і Летува, бо на самай справе літоўскі ж не летувіскі (летувоскі)!

У Летуве беларусоў паступова запісваюць у летувісаў, заблытаўшы іх нацыянальную свядомасць праз летувізацыю беларускіх прозвішчаў і імёнаў на летувіскі моўна-граматычны лад. Ідзе летувізацыя беларусоў-ліцвіноў і месцаў іх адвечнага, яшчэ ад часоў ВКЛ, пражывання ў сённяшняй Летуве. Парушаюцца міжнародныя стандарты перадачы на іншыя мовы нацыянальных назваў! У цэлым Летува праводзіць палітыку летувізацыі назваў, імёнаў і прозвішчаў суседніх народаў, у тым ліку беларусаў у Летуве!

Усё вышэй пададзенае азначае, што Летува праводзіць палітыку падтасоўкі і фальсіфікацыі гісторыі ВКЛРЖ!

Заклікаю беларускую і міжнародную грамадскасць разумець сутнасць агавораных штучных, непрыгожых працэсаў і процідзеіць ім, а летувіскі бок – тэрмінова іх спыніць.

2-3.08.2010 г.

Святар БАПЦ Леанід Акаловіч

Пра тое, што некалькі дзён таму на тэрыторыі Польшчы маштабна адзначалася 600-годдзе Грунвальдскай бітвы, ведаюць напэўна ўсе чытачы нашага сайта. Але ў гэтай падзеі былі істотныя моманты, інфармацыю пра якія наўрад ці дзе-небудзь можна сустрэць. Між тым, тое, пра што мы паінфармуем ніжэй у сувязі  з арганізацыяй і правядзеньнем гэтага мерапрыемства, на наш погляд, павінны ведаць усе беларусы. Бо мае сэнс ведаць сапраўдную рэчаіснасьць, а ня міфы пра яе…

Беларусы-літвіны вырашылі заранёў падрыхтавацца да буйной надыходзячай даты, зьвязанай з адной з найвялікшых падзеяў у нашай гісторыі.

Больш за год таму ў Менску быў утвораны Нацыянальны грамадзкі аргкамітэт па сьвяткаваньні 600-годзьдзя Грунвальдзкай бітвы. У яго склад увайшлі каля 20 вельмі прыстойных людзей. Узначаліў Аргкамітэт аўтарытэтны беларускі гісторык Анатоль Грыцкевіч. Праўда, у сувязі зь яго станам здароўя асноўную арганізацыйную працу ў Аргкамітэце ўзяў на сябе вядомы беларускі мастак Мікола Купава (гл. фота), які быў абнары яго намесьнікам. Разнастайныя абавязкі ўзялі на сябе й іншыя людзі. Так, Сяржук Высоцкі ад імя Аргкамітэту адказваў за сувязь з замежнымі амбасадамі.

Было запланавана шмат мерапрыемстваў, але галоўным зь іх планаваўся ўдзел у мерапрыемствах на Грунвальдскім (цяпер Дубровеньскім) полі.

Першапачаткова было таксама прынята рашэньне ў фінансаваньні сваёй дзейнасьці арыентавацца на беларускіх прадпрымальнікаў.

У ідэале менавіта менскі Аргакамітэт павінен быў стаць для ўсёй Беларусі цэнтрам падрыхтоўкі да ўшанаваньня сваіх славутых продкаў, якія здабылі такую важную і цяжкую перамогу. На жаль, так ня сталася. З-за шматгадовага знаходжаньня ўлады ў нашай дзяржаве ў руках этнацыднага, беларусафобскага рэжыму цяпер актыўна дзейнічаюць розныя сілы, якія арыентуюцца не на інтарэсы нашага народу, а на нейкія свае, зусім небеларускія інтарэсы. Галоўнымі сярод гэтых сіл, як мы ўжо даўно зафіксавалі ў Беларускай дактрыне, зьяўляюцца цяперскія этнацыдныя ўлады, расейскія і польскія імперыялісты, заходнія ліберасты і кіруючая імі сіянакратыя. У сувязі з гэтым заранёў можна было спрагназаваць, што прынамсі некаторыя з гэтых сіл будуць мець свае планы на адзначэньне ўгодкаў Грунвальду. Да гэтага варта было рыхтавацца.

З гэтай нагоды яшчэ ў пачатку вясны г.г. у Менск ад імя нашай рэдакцыі езьдзіў Алесь Астроўскі, каб папярэдзіць сябраў Аргкамітэту аб небясьпецы занадта вялікага даверу да палякаў. Ён распавёў ім пра ранейшыя і цяперашнія польскія антыбеларускія акцыі, заклікаў да правядзеньня агульнабеларускай канферэнцыі, на якой беларуская нацыянальная эліта мусіць прааналізаваць 600 гадоў беларуска-польскіх дачыненьняў, зрабіць высновы і сфармуляваць парады будучым пакаленьням беларусаў-літвінаў. Астроўскі таксама заклікаў рыхтавацца так адзначаць угодкі Грунвальду, каб раптам не апынуцца ў ролі прылады польскай імперскай палітыкі на шкоду ўласнаму народу. У адказ спадар Мікола Купава запрапанаваў перанесьці гэтае пытаньне… на восень.

Нягледзячы на агульную апатыю, якая цяпер часта праяўляе сябе ў адказ на розныя прабеларускія грамадскія ініцыятывы, у Гародні сабралася некалькі чалавек (былі сярод іх і сябры рэдакцыі), якія вырашылі пры ўсіх абставінах падтрымліваць менскі Аргкамітэт па адзначэньні 600-х угодак Грунвальду і не рэагаваць ні на якія іншыя прапановы з боку ўладаў ці прадстаўнікоў афіцыйнай апазіцыі (забягаючы наперад, адзначым, што вакол Аргкамітэту на пачатак ліпеня аб’ядналася да 150 чалавек з ўсёй Беларусі).

Не сакрэт, што многія, у т.л. і гарадзенцы, разьлічвалі хаця б на частковую кампенсацыю матэрыяльных выдаткаў, зьвязаных з удзелам у мерапрыемствах непасрэдна на Грунвальдскім полі, якое, як вядома, знаходзіцца на тэрыторыі Польшчы.

Аднак, па меры набліжэньня да 15-17 ліпеня – часу галоўнай урачыстасьці, сталі паступаць непрыемныя зьвесткі.

Па-першае, нягледзячы на звароты да беларускіх прадпрымальнікаў і ўладаў (былі й такія), істотнай матэрыяльнай падтрымкі з гэтых крыніц так і не паступіла.

Тады ў спадзеве фінансавай падтрымкі Аргкамітэт пераключыўся на… польскую амбасаду, некаторыя прадстаўнікі якой спачатку цьвёрда абяцалі бясплатныя візы і аплату праезду (думалася: можа, сапраўды палякі ўсьвядомілі гістарычнае значэньне падтрымкі беларусаў-літвінаў, можа, сапраўды хочуць хаця б сімвалічна аддзячыць беларусам і падправіць сваю рэпутацыю?).

І тут раптам, трохі больш за месяц да імпрэзы, Аргкамітэт атрымлівае другі ўдар. Нечакана польская амбасада кардынальна мяняе сваё рашэньне і заўляе, што ня будзе выдаваць ні бясплатныя візы, ні аплачваць праезд…

Усе сябры Аргкамітэту былі ў шоку (некаторыя напэўна ўспомнілі Астроўскага).

Заставаўся спадзеў — на летувісаў. Некаторыя прадстаўнікі летувіскай амбасады перахапілі ініцыятыву ад палякаў – пачалі абяцаць бясплатныя візы і дапамогу з аплатай аўтобусаў. Адзіным недахопам для гарадзенцаў было тое, што ўязджаць у ЕўраЗьвяз цяпер трэба было б не праз Брузгі (10 км ад Гародні), а праз Менск-Вільню-Каўнас. А гэта значыць — ня менш як 500 дадатковых кіламетраў язды ў аўтобусе па сьпякоце. Але гарадзенцы і на гэта пагадзіліся. Ніхто не сышоў з дыстанцыі…

І тут раптам за два тыдні да пачатку мерапрыемтсваў Аргкамітэт атрымлівае чарговы (трэці) ўдар. Прадстаўнікі летувіскай амбасады заявілі тое ж, што за 2-3 тыдні да гэтага заявілі палякі: на візы трэба падаваць індывідуальныя заявы, візы будуць платныя (60 еўра), аплачваць праезд трэба самім…

Гэта быў канчатковы ўдар. Далёка ня кожны ў лукашысцкай Беларусі можа дазволіць сабе выдаткаваць 200-250 еўра на трохдзённую паездку. Прынамсі з гарадзенцаў ня змог сябе дазволіць ніхто. А са 150 чалавек, якія аб’ядналіся вакол менскага Аргкамітэту, на Грунвальдскія мерапрыемствы маглі сабе дазволіць паехаць усяго некалькі чалавек. Больш за 100 лепшых беларусаў з-за нейкіх інтрыг палякаў і летувісаў так і ня трапілі на Грунвальдскае поле!

Непрыемныя пачуцьці, зьвязаные зь незьдзяйсьненьнем мараў, гэта, вядома, для кожнага важна. І мы, як напэўна і многія іншыя са 150 чалавек, якія так і не прынялі ўдзел у Грунвальдскіх мерапрыемствах, гэта не забудем… Але ёсьць яшчэ адно пытаньне, якое не павінна згубіцца за крыўдай і адчаем: што прымусіла (ці хто прымусіў) палякаў і летувісаў адмовіцца ад падтрымкі найбольш прыстойных беларусаў, не заплямленых удзелам у шэрагах афіцыйнай апазіцыі?

Дакладны адказ на гэтае пытаньне нам невядомы. Можам толькі дапусьціць некаторыя развагі.

1) Паводзіны польскага боку, на наш погляд, цалкам знаходзіліся ў рэчышчы новай хвалі польскай імперскай палітыкі, якая зьдзяйсьняецца апошнія 2-3 гады ў адносінах да Беларусі й пра якую мы шмат інфармавалі нашых чытачоў (будзем інфармаваць яшчэ). Тут нічога іншага, здаецца, і быць ня можа…

2) Найбольш расчаравала і была нечаканай несяброўская рэакцыя летувіскага боку. Шчыра пра гэта кажам: ад летувісаў мы такога не чакалі.

Адзінае, што вядома рэдакцыі — гэта зьвесткі пра тое, што на летувіскі бок нібыта быў нейкі вонкавы ціск. Якія гэта былі сілы і ці сапраўды такі ціск меў месца, нам пакуль невядома…

Але, на жаль, непрыемнасьці на гэтым не закончыліся.

У дадатак да ўсяго пералічанага, непрыемныя навіны пачалі паступаць і з Грунвальдскага поля.

Так, спадарыня Грыбаўскайтэ (гл. фота ўверсе) – прэзідэнт Летувы – у сваім выступе забыла ўзгадаць беларусаў-літвінаў сярод удзельнікаў Грунвальдскай бітвы (не гаворачы ўжо пра крымчакоў, малдаван і жыхароў Ноўгарада Вялікага) — назвала толькі палякаў і летувісаў! (http://www.svaboda.org/content/article/2100795.html). Між тым, 600 гадоў таму на Грунвальдскім полі было толькі 4 харугвы жамойтаў, затое аж 28 харугваў (!) з этнічных беларускіх земляў!

Калі з мерапрыемстваў вярнуліся некаторыя сябры Аргкамітэту, яны распавялі, што выступы і польскіх афіцыйных асоб былі ў такім жа ключы, як і выступ спадарыні Грыбаўскайтэ (толькі пра такія паводзіны палякаў радыё “Свабода” ўжо нічога не паведаміла).

Акрамя таго, для інсцэніроўкі бітвы не хапала “тэўтонцаў”. І тады арганізатары мерапрыемства, парушаючы элементарныя правілы этыкі гаспадароў, вырашылі перапрануць у тэўтонцаў… беларускіх рыцараў. А беларусы, як заўсёды, для агульнай справы і… пагадзіліся…

Дзіўным варта прызнаць і прызначэньне “Басовішча-2010” якраз на тыя выходныя, калі адзначалася Грунвальдскія падзеі (http://www.svaboda.org/content/article/2102085.html).

І апошні штрых. Вярнуўшыся з урачыстасьцяў, зьвязаных з адзначэньнем 600-годдзя Грунвальду, спадар Купава вымушаны прадаваць свае творы (http://www.svaboda.org/content/article/2105042.html), каб аддаць грошы за выраб харугваў і заплаціць некаторым “рыцарам”…

—

Мы ня будзем больш нічога каментаваць.

Усё і так застаецца ў рэчышчы ўсё тых жа высноў, пра якія мы кажам ужо некалькі гадоў: браткі-беларусы, усё залежыць толькі ад нас саміх, ад нашай самаарганізацыі. Ніхто іншы ня будзе бараніць ні нас, ні нашы інтарэсы…

Каб нас выкарыстаць, у т.л. і ў вайне – ахвочых шмат.

Каб нам дапамагчы – жадаючых няма!

P.S.

Дарэчы, тым, хто вельмі засмуціўся, што ня здолеў пабываць на адзначэньні 600-годдзя Грунвальдскай бітвы на тым месцы, дзе яна была, у якасьці кампенсацыі прапануем пачытаць матэрыялы, прысьвечаныя падзеі й разьмешчаныя на сайце клуба “Спадчына” (гл. тут: http://www.spadchyna.org/index.php?option=com_content&view=article&id=662&Itemid=442).

Яшчэ аднім пацьверджаньнем таго, што ў Расеі сапраўды адбываецца вострая барацьба паміж дзвюма галінамі расейскай імперыякратыі, могуць быць нядаўнія загадвакавыя сьмерці двух далёка ня простых людзей. Адзін зь іх — чалавек агульнавядомы. Гэта Ягор Гайдар (гл. першае фота зьлева) — галоўны публічны выканаўца пераходу Расеі ад «камунізму» да капіталізму, які рабіўся ў першай палове 1990-х. Але ня многія ведаюць, што за тры тыдні да сьмерці Гайдара, таксама ў таямнічых абставінах памёр іншы чалавек — нехта Антон Сурыкаў (гл. другое фота).  Мы лічым, што сьмерці названых асоб могуць быць зьвязаныя паміж сабой. І гэта — яшчэ адзін доказ таемнай вайны, якая ідзе ў нетрах расейскай імперыякратыі.

Рэдакцыя.

1.

Наш аповед мы пачнем з пана Сурыкава.

Два гады таму мы ўзгадалі гэтага чалавека з нагоды арганізацыі Фарвэст, аперацыі «Чыстае поле» і вайны з Грузіяй (гл. nashaziamlia.org/2008/09/15/1539). Тады інфармацыя, якой мы валодалі, была менш поўная, у нечым, магчыма, памылковая. Дый цяпер нашы веды наўрад ці зьяўляюцца абсалютна дакладнымі ва ўсіх асьпектах.

Інфармацыю пра сьмерць спадара Сурыкава падалі яго паплечнікі, апаненты і ворагі…

Так, сайт «Нацыянальнай асамблеі» Г.Каспарава паведаміў наступнае (www.nationalassembly.ru/48257F6778168/4B0E7E7B7C112):

«23 лістапада [2009 г.] ва ўзросце 48 гадоў адышоў з жыцьця Антон Сурыкаў, дэпутат Нацыянальнай Асамблеі, вядомы публіцыст, памочнік былога першага віцэ-прэм’ера Юрыя Маслюкова.

У сваіх выступах і артыкулах Антон Сурыкаў ўздымаў самыя вострыя пытаньні сучаснай унутранай і зьнешняй палітыкі Расеі, крытыкаваў дзеяньні ўладаў на Каўказе і знаходзіў скандальныя доказы карупцыі вышэйшых вайсковых чыноўнікаў.

Нарадзіўся 26 траўня 1961 года ў Маскоўскай вобласьці. У лютым 1984 г. скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут (МАІ) па сьпецыяльнасьці «інжынер-мяханік»; кандыдат тэхнічных навук. Зь лета 1990 года па верасень 1996 года па запрашэньні Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН. У першай палове — сярэдзіне 1990-х неаднаразова бываў у рэгіёнах узброеных канфліктаў на Каўказе (у Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Нагорным Карабаху, Чачэніі).

У 1994 годзе быў адкамандзіраваны ў Вялікабрытанію ў якасьці прыцягнутага навуковага супрацоўніка Дэпартаменту абаронных дасьледаваньняў Каралеўскага каледжу Лонданскага ўніверсітэта. У 1995 годзе ў Вялікабрытаніі выдаў дзьве свае манаграфіі, прысьвечаныя расейскай абароннай палітыцы.

З 1994 года — дарадца, намесьнік генеральнага дырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС).

Зь верасьня 1996 года па 1998 працаваў памочнікам дэпутата Дзяржаўнай Думы II скліканьня, старшыні камітэта Думы па эканамічнай палітыцы Юрыя Маслюкова. Зь верасьня 1998 года — памочнік першага намесьніка старшыні Ураду РФ Ю.Маслюкова (ва ўрадзе Яўгена Прымакова). Пасьля адстаўкі ўраду Прымакова звольніўся ў траўні 1999 года з апарату ўраду.

З траўня 1999 года па 2000 г. працаваў дарадцам генеральнага дырэктара і генеральнага канструктара ФГУП «Расейская самалётабудаўнічая карпарацыя «МіГ» Мікалая Ф.Нікіціна.

Зь лютага па красавік 2000 — кіраўнік апарату Камітэта ДзяржДумы па прамысловасьці, будаўніцтве і навукаёмістых тэхналогіях (старшыня Камітэта Ю.Маслюкоў).

У траўні 2001 года зрабіў сенсацыйную заяву аб тым, што высокапастаўленыя расейскія вайскоўцы займаюцца перапраўкай наркотыкаў з Афганістана ў Таджыкістан.

У ліпені 2002 года звольніўся зь дзяржаўнай службы.

Старшыня рэдакцыйнай рады «Правда.инфо», член рэдакцыйнага рады сайта «ФОРУМ.мск».

Воінскае званьне — палкоўнік. Дзяржаўны дарадца Расійскай Федэрацыі 1 класа (з 1998 г.). Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі (2001 г.). Валодаў некалькімі замежнымі мовамі й мовамі народаў РФ. Аўтар кнігі «Crime in Russia. The International Implications».

Шчыра спачуваем сваякам і блізкім Антона Сурыкава».

(канец паведамленьня).

У сваю чаргу, «генерал Іваноў» — «вядомы ФСБшны інтэрнэтаўскі ідэолаг» (як пішуць пра яго чачэнскія партызаны) — на сваім сайце наступным чынам ахарактарызаваў стаўленьне ФСБ да Сурыкава (узята з general-ivanov.livejournal.com/560747; натуральна, што цалкам давяраць інфармацыі, якая зыходзіць ад ФСБ, нельга, але для агульнай арыентыроўкі ў сітуацыі яна можа прыдацца):

«23 лістапада ў Іжэўску на 49-м годзе жыцьця пры нявысьветленых абставінах раптоўна памёр Антон Віктаравіч Сурыкаў (ён жа Мансур-Алі Хаджы Натхоев) — адзін з ключавых закулісных персанажаў сучаснай Расеі.

Гэта быў Вораг. Менавіта так, зь вялікай літары. Сапраўдны вораг Расеі і рускага народу. Мацёры агент ўплыву, найразумны паліттэхнолаг, майстэрскі правакатар, які ўмела маскаваўся пад бясшкоднага «палітолага-аналітыка», «эксьперта па праблемах бясьпекі», супрацоўніка Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ), старшыню рэдакцыйнай рады інтэрнэт-партала «Правда.инфо«, члена рады дырэктараў «кансалтынгавай кампаніі FarWest LLC» і члена Рады Левага фронту (ЛФ).

Сурыкаў-Натхоев нарадзіўся 26.05.1961 ў Падмаскоўі ў забясьпечанай сям’і першага намесьніка дырэктара «ЦНИИмаша». Па нацыянальнасьці на палову адыгеец-натухаец, на чвэрць — габрэй, на чвэрць — паляк (продкі Сурыкава з адыгейскага боку ваявалі супраць Расеі на баку турак і ангельцаў яшчэ ў пачатку XIX стагоддзя). Скончыў «МАІ», кандыдат тэхнічных навук. У 1983-96 гг. — кадравы супрацоўнік ГРУ. З другой паловы 1980-х, па чутках, меў самае наўпроставае дачыненьне да гандлю зброяй, забесьпячэньня дзейнасьці міжнароднага наркатрафіку. У Аўганістане займаўся суправаджэньнем караванаў з наркотыкамі, вёў перамовы з маджахедамі. З таго ж часу пачаліся кантакты з ЦРУ (праз далёкага сваяка Фрыца Эрмарта, таксама напалову адыгейца-натухайца, высокапастаўленага афіцэра ЦРУ, былога кіраўніка Цэнтра стратэгічных ацэнак ЦРУ і Нацыянальнай рады па выведцы, асноўнага сьпецыяліста ЦРУ па СССР і Расеі) і турэцкімі сьпецслужбамі (праз сваякоў у Нацыянальнай выведчай арганізацыі MIT). У 1990-96 гг. па запрашэньні будучага намесьніка міністра абароны і сакратара Рады бясьпекі РФ Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН СССР. У студзені 1991 г. удзельнічаў у арганізацыі віленскай правакацыі. Разам са сваімі ГРУшна-мафіёзнымі «калегамі» Уладзімірам Філіным (Літоўчанка) і Русланам Саідавым «курыраваў» практычна ўсе ўзброеныя канфлікты на тэрыторыі былога СССР, карпатліва працаваў у Нагорным Карабаху, Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Таджыкістане, Чачэніі. Кіраваў пастаўкамі зброі ў Афганістан, Паўночную Афрыку і Нагорны Карабах. Падчас вайны ў Абхазіі адказваў за дыверсійную работу і падрыхтоўку кадраў у абхазскай арміі; пасьля заканчэньня вайны кіраваў зьнішчэньнем удзельнікаў мясцовых казачых вайсковых фармаваньняў, а таксама ліквідацыяй старшыні Рускай абшчыны Абхазіі гісторыка-археолага Юрыя Воранава. У 1994-95 гг. — навуковы супрацоўнік Дэпартамента абаронных дасьледаваньняў (дзецішча брытанскай выведкі) Каралеўскага каледжа Лонданскага ўніверсітэта; тады ж пачалося супрацоўніцтва з МІ-6 і Савудаўскімі сьпецслужбамі.

У 1994-96 гг. — намесьнік гендырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС). У 1998-99 гг. — памочнік першага віцэ-прэм’ера РФ Юрыя Маслюкова. Тады ж прэм’ер-міністр Яўген Прымакоў прапанаваў Сурыкаву ўзначаліць дзяржаўную кампанію «Росвооружение», але прызначэньне ў апошні момант не адбылося. Шчыльна кантактаваў з Басаевым (некалі Сурыкаў асабіста вербаваў яго ад імя ГРУ) [чачэнцы катэгарычна раяць ня верыць гэтай інфармацыі ФСБ. - Рэд.]. Быў аўтарам знакамітай правакацыі са «змовай ў Ніцы». У 1999-2000 гг. — дарадца гендырэктара і генканструктара «МИГа». У 2002-07 гг. — выканаўчы дырэктар Асацыяцыі аператараў расейскага рынку мяса птушкі, якая манапалізавала рынак збыту «ножак Буша». З 2002 г. — вядучы супрацоўнік Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ) Міхаіл Дзялягіна, у 2006-08 гг. — дырэктар Цэнтра даследаваньня канфліктаў ИПРОГ.

У 2002-03 гг. разам з Аляксеем Кандауравым (даверанай асобай Хадаркоўскага і Неўзліна) арганізаваў фінансаваньне КПРФ акцыянерамі ЮКОСа і асобамі, датычнымі да «Фарвесту», на агульную суму да 15 млн. даляраў. Прымаў удзел у арганізацыі «памаранчавай рэвалюцыі» ва Ўкраіне.

З 2005 г. — старшыня рэдрады сайта «Правда.инфо», у 2005-08 гг. — член рэдрады сайта «Форум.мск». З 2006 — сузаснавальнік (разам з Анатолем Баранавым) фонду «Чырвоны інтэрнэт».затым стаў мядзьведзеўцам. У 2006-07 гг. кіраваў кампаніяй па дыскрэдытацыі міністра абароны Сяргея Іванова («справа шараговага Сычова» ды інш.), быў адной з найважнейшых фігур ў мядзьведзеўскай камандзе. У 2007 г. кааптаваны ў склад гіпатэтычнага ценявога ўраду «нязгодных» у якасці кіраўніка Федэральнага агенцтва па атамнай энергетыцы і прамысловасьці ў рангу міністра. З 2008 г. — член Рады Левага фронту (ЛФ), член аргкамітэту, камісар па міжнародных сувязях і член ідэалагічнай камісіі Левай партыі «Расеі — разумны сэнс», раіс (начальнік) Мухабарата (камітэта бясьпекі) нацыянал-сепаратысцкага Чаркескага кангрэсу, суадміністратар антырускага [так у аўтара. - Рэд.] ЖЧ-блога «Фарвэст: Паняволеныя народы супраць сталінізму, рускага фашызму і чэкізму». У пачатку 2009 года пры падтрымцы асяроддзя прэзідэнта Мядзьведзева рыхтаваўся заняць пост начальніка ГРУ, але сутыкнуўся з моцным процідзеяньнем (у выніку ГРУ ўзначаліў генерал-лейтэнант Аляксандр Шляхтураў). З траўня 2009 г. — член кіраўніцтва русафобскага [так у аўтара. - Рэд.]«Руху паняволеных народаў». Спрабаваў раскручваць экс-прэм’ера Міхаіла Касьянава,

Генерал-маёр запасу. Дзяржаўны раднік РФ I класа. Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі. Мільянер. Пражываў напераменку ў Маскве і Швайцарыі. Жонка (ужо ўдава) — габрэйка Эстэр Сурыкава.

Непасрэдна на Сурыкава-Натхоева працавалі такія расейскія грамадска-палітычныя дзеячы і публіцысты, як Гары Каспараў (Вайнштэйн), Міхаіл Дзялягін, Аляксандр Праханаў, Гейдар Джэмаль, Міхаіл Касьянаў, Сяргей Глазьеў, Ілья Панамароў, Анатоль Баранаў, Уладзімір Мілавай, Сяргей Кургінян, Уладзімір Ліндэрман (Абэль), Юлія Латыніна, Андрэй Піянткоўскі, Аляксей Падбярозкін, Алег Шэін, Карын Клеман, Марына Літвіновіч, Іван Старыкаў, Аляксандр Нагорны, Канстанцін Мярзлікін, Аляксей Кунгур, Канстанцін Бакулеў, Дзмітрый Чорны, Канстанцін Міхайлюк ды інш. Левый Фронт, Левая партыя і Чаркескі кангрэс, па сутнасьці — асабістыя праекты Сурыкава. Курыраваў ён і апазыцыйную ліберастна-лявацкую Нацыянальную асамблею. Спансіраваў газету «Заўтра». Адміністрацыі двух суб’ектаў федэрацыі — Краснаярскага краю Хлапоніна і Удмуртыі Волкава — былі зарыентаваныя на Сурыкава.

Сурыкаў з’яўляўся адным зь кіраўнікоў міжнароднай мафіёзна-палітычнай супольнасьці «Фарвэст» (FarWest, LLC), быў сябрам яго рады дырэктараў, яго ідэолагам (нататка: у руках «Фарвэста», па даных з розных крыніц, засяроджаныя пастаўкі 70% афганскага гераіну ў Еўропу і 80-90% Калумбійскага какаіну ў Расію). Лічыўся лепшым ва Ўсходняй Еўропе сьпецыялістам па збройным ды сумежных рынках. Яго імя называлася ў сувязі з шэрагам гучных заказных забойстваў.

Ідэя-фікс Сурыкаў-Натхоева — праект «Вялікай Чаркесіі», які прадугледжвае гвалтоўнае аддзяленьне ад Расеі раёнаў Паўночнага Каўказу, населеных адыгамі (чаркесамі), а таксама сумежных вобласьцяў. У далейшым «Вялікая Чаркесія» стала б часткай панцюркісцкага «Вялікага Турана». 13.12.2004 г. ў Адыгеі на сустрэчы з групай вернікаў, якія вызнаюць суфійскі іслам, ён казаў: «Увесь гэты час мы былі супраць ахл-ад-дала (заблукалых) з арабскімі грашыма. Мы казалі, што з Расеі выходзіць нельга. Але цяпер Расея знаходзіцца на мяжы распаду і хаосу. Таму выходзіць будзем разам з усімі мусульманамі Каўказу. Пры гэтым новая дзяржава павінна быць створана на нашых гістарычных землях ад Псоў і Чорнага мора да Лабы і Кубані».

30.12.2004 г. па турэцкім прыватным тэлеканале паказалі рэпартаж аб сустрэчы членаў чаркескай дыяспары Стамбула (уключаючы старэйшых афіцэраў і генералаў турэцкай арміі) з наведаўшым Стамбул Сурыкавым. Турэцкіх чаркесаў цікавіла, «калі радзіма адыгаў (г.зн. чаркесаў) будзе вызваленая ад рускіх акупантаў». На гэта «амір Хаджы-Мансур» (так яны называлі Сурыкава-Натхоева) на дзікай сумесі дрэннай адыгейскай і дрэннай турэцкай моваў сказаў, што гэта адбудзецца ў бліжэйшыя некалькі гадоў, да прыняцьця Турцыі ў Еўразьвяз. Ён сцьвярджаў, што цяпер выступленьне супраць Расеі заўчаснае, таму што «гяўры зноў зробяць нам генацыд». Аднак хутка, «вежы Крамля ўпадуць», «фашыстоўскі рэжым» будзе нібыта «зрынуты» «чачэнскімі братамі» і «памаранчавай рэвалюцыяй». Тады, па яго словах, «Крамлю будзе не да адыгаў і мы павінны ня ўпусьціць гэты гістарычны шанец». Далей «амір Хаджы-Мансур» выклаў план захопу тэрыторыі «па ўсім левым беразе Кубані, усім узьбярэжжы Чорнага мора ад Псоў да Тамані», а таксама Кабарды, Маздока і Пяцігорска. Па яго словах, 50 тысяч «адыгаў-маджахедаў» гатовыя гэта зрабіць, калі паступіць загад. Пры гэтым «нашы браты з Турцыі, Сірыі ды Ярданіі» павінны будуць даслаць «нам на дапамогу» яшчэ 50 тысяч «суайчыньнікаў-маджахедаў», якіх трэба тэрмінова навучыць рускай мове, бо «мову ненавіснага ворага трэба ведаць». Па яго словах, калі Масква не ўмяшаецца, «мы хутка ачысьцім нашу зямлю ад карнавальных казакаў, каб ні адзін нашчадак царскіх катаў яе не апаганьваў». Цікава, што гэта гаварылася цалкам адкрыта і паказвалася па ТБ у Стамбуле і Эдырне (Адрыянопалі). Пры гэтым каля сотні дзеючых турэцкіх вайскоўцаў у форме стоячы віталі Сурыкава-Натхоева і гарлапанілі «Аллах-Акбар».

З выступу двухмесяцовай даўніны на нарадзе «Руху паняволеных народаў» у Данецку: «Габрэі ўсяго сьвету пасьля 2000 гадоў выгнаньня сабраліся ў Палестыне і стварылі Ізраіль, які аказаўся жыцьцяздольным у варожым асяроддзі. Чым горш чаркесы? Чаму яны праз 145 або праз 160 гадоў пасьля генацыду і выгнаньня ня могуць зрабіць тое ж самае — сабрацца на сваіх землях і аднавіць Чаркесію ад Сочы да Анапы і да Маздока? Менавіта ў гэтым заключаецца наша канчатковая мэта…».

У цэлым, суперкруты чалавек з суперкрутымі намерамі ды магчымасьцямі. І раптам нечакана памёр. Не сумняюся, што Сурыкава-Натхоева ліквідавалі.

Ёсьць тры варыянты. Альбо гэта адбылося з прычыны ўнутрыфарвэстаўскай барацьбы за кантроль над пэўнымі ценявым сьферамі. Альбо куратары з заходніх сьпецслужбаў палічылі Сурыкава «маўрам, якія зрабіў сваю справу», да таго ж даволі засьвечаным. Альбо да таямнічай сьмерці Мансура-Алі прыклалі руку некаторыя айчынныя колы, якія некалі не дапусьцілі яго прызначэньня кіраўніком «РасУзбраеньняў» і начальнікам ГРУ. Я сьхіляюся да трэцяга варыянту.

Вядома, што «Фарвэст» рыхтаваўся даць «апошні й рашучы бой», выкарыстоўваючы свой уплыў у атачэньні Мядзьведзева, у сечынскім, маскоўскім і падмаскоўным кланах, у левай, ліберальнай і «нацыяналістычнай» апазыцыі. У верасьні 2009 г. Сурыкаў сказаў: «Калі гэта здарыцца [мелася на ўвазе выдаленьне Пуціна і вызваленьне Хадаркоўскага - заўв.], пачнецца перабудова-2 і нярускім народам РФ трэба рыхтавацца да незалежнасьці. Калі ня здарыцца — яшчэ 10-15 гадоў працягнецца гніеньне ў фармаце «прымітыўнай сыравіннай эканомікі», а народам РФ і былога СССР трэба рыхтавацца да вайны. Трэцяга ня дадзена«.

«Фарвэст» ў паскораным рэжыме заняўся падрыхтоўкай «перабудовы-2″, пераходзячай у «каляровую рэвалюцыю» з максімальна хуткім развалам Расеі. Аднак … Супраць лому няма прыёму, акрамя іншага лому. Ідзе вайна на зьнішчэньне [ну, вось, тое, што ў Расеі ідзе вайна, становіцца ўжо агульным месцам. - Рэд.]. Зьявілася слабая надзея, што нехта будзе ўсімі сіламі перашкаджаць антырасейскім [антыімперскім. - Рэд.] планам. Акрамя ліквідацыі Сурыкава, на гэта паказвае яшчэ адзін факт — вызваленьне генерала Аляксандра Бульбава, які паплаціўся за рассьледаваньне дзейнасьці «Фарвэста».

Я не зьбіраюся зларадстваваць з нагоды сьмерці Сурыкава-Натхоева. Але, у цэлым, дзяржаўна-патрыятычныя [імперскія. - Рэд.] сілы маюць права адчуць пачуцьцё задавальненьня. Адным найнебясьпечным ворагам у Расеі стала менш.

P.S.
… Даволі цікава, дарэчы, што за пару дзён да сьмерці Сурыкаў сустракаўся з Аляксеем Дымоўскім. Цяпер становіцца зразумела, хто стаіць за раскруткай экс-маёра [міліцыі] …».

(канец паведамленьня).

Дадаткова «генерал Іваноў» (Аляксей) выставіў у сеціве сьпіс «яшчэ не ліквідаваных», як ён піша, «Ворагаў Расеі зь вялікай літары» (гл. http://mml-2001.livejournal.com/372589.html). У прыватнасьці, ён сьцьвярджае, што:

«Міжнародная супольнасьць «Фарвэст» мае два найважнейшых, шмат у чым перасякаемых напрамкі сваёй дзейнасьці — чыста крымінальны (наркотыкі, зброя, алмазы, фінансавыя сьпекуляцыі ды інш.) і крымінальна-палітычны («каляровыя рэвалюцыі», сепаратызм, палітычны тэрарызм). Кіраўнікі «Фарвэста» адносна роўныя па сваім уплыве, але сьферы іх дзейнасьці розьняцца.

На расейскім і ваколрасейскім (дакладней, антырасейскім) напрамку лідзіруюць Уладзімір Філін (Літоўчанка) і чачэнец-акінец Руслан Саідаў (Садулаеў). Яшчэ некалькі дзён таму трэцім быў Антон Сурыкаў (Мансур-Алі Натхоеў).

Сурыкаў «акучваў» унутрырасейскую палітпрастору (плюс Грузію — разам зь Філіным — Абхазію, Паўднёвую Асецію і Арменію), таму быў у нас больш бачным і нярэдка выходзіў з ценю. Таксама ён адказваў за шлях наркатрафіку па тэрыторыі Расеі (з Сярэдняй Азіі праз Іжэўск ў Наварасейскі порт), разам зь менш значнай Натальляй Роевай (Валіахметавай).

Філін, які афіцыйна мае ў дадзены момант званьне генерала ГУВ Украіны, адказвае (разам зь яшчэ адным фарвэстаўскім кіраўніком, таксама генералам ГУВ Аляксеем Ліхвінцавым (Каласоўскім), які ўсё ж больш засяроджаны на чыстым крымінале) за Маларосію, Грузію і Малдову, зьяўляецца «шэрым кардыналам» ўкраінскіх аранжыстаў-нэабандэраўцаў, адным зь ініцыятараў уварваньня Грузіі ў Паўднёвую Асецію [так у тэксьце. - Рэд.] і аўтарам ідэі аб непазьбежнасьці ды неабходнасьці расейска-украінскай вайны.

Саідаў адказвае за Каўказ і Сярэднюю Азію, курыруе Кадырава і ўсіх паўночнакаўказскіх баевікоў (так- так, адначасна), кіраваў забойствамі Ямадаева і Байсарава, зьяўляецца сувязным вязьмом паміж пэўнымі коламі ўнутры Расеі, кадыраўцамі Рамзанчэга і Дземільханава, разнастайнымі «шарыятаўцамі», турэцкімі, Савудаўскімі й ААЭшнымі сьпецслужбамі, «сочыць» за наркатрафікам з Афганістана праз Таджыкістан, Узбекістан і Казахстан, і з Наварасійска праз Турцыю ў Косава.

Крыху ніжэй па ранзе Аўдрус Буткявічюс, які курыруе Прыбалтыку, і Валеры Лунёў, які курыруе Беларусь».

(канец паведамленьня).

Дадатковыя цікавыя і ўдакладняючыя зьвесткі пра забітага генерала ГРУ падалі таксама чачэнцы (kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/28/69414).

Яны настойваюць, што Сурыкаў-Натхоеў быў генералам расейскага ГРУ, што яго ліквідавала (атруціла) ФСБ таму, што чэкісты лічылі яго кіраўніком плануемай вайсковай змовы [!!! - Рэд.].

Акрамя таго, зьвярніце ўвагу, што «Заклік да рускага народу, да афіцэраў арміі й флоту…», пра які мы паведамлялі раней, быў абнародаваны19 лістапада 2009 г., а праз 4 дні быў атручаны Сурыкаў.

Па паведамленьні ўсё тых жа чачэнцаў, разьвітаньне з забітым генералам ГРУ адбылося 27 лістапада. На пахаваньні прысутнічалі «людзі з ураду РФ, з Дзярждумы, РасУзбраненьняў, калегі-сьпецслужбісты, прамыслоўцы і абароншчыкі, камуністы і журналісты».

Сурыкаўцы вырашылі не падымаць вэрхалу вакол забойства і афіцыйна сьпісалі забойства на «сэрца»…

2.

У сваю чаргу 16 сьнежня 2009 г. па інфармацыйных рэсурсах прайшло паведамленьне аб сьмерці Ягора Гайдара. Напрыклад, паведамленьне Ленты.ру было наступным (www.lenta.ru/news/2009/12/16/gaidar):

«На 54-м годзе жыцьця памёр эканаміст Ягор Гайдар.

Па папярэдніх даных, прычынай сьмерці Гайдара стаў тромб.

Ягор Гайдар лічыцца адным з галоўных ідэолагаў эканамічных рэформаў у Расеі. Ён займаў ключавыя пасады ва ўрадзе Расеі ў 1990-х гадах: быў першым міністрам фінансаў Расейскай Федэрацыі, першым намесьнікам, а затым выконваючым абавязкі старшыні ўрау. Пад кіраўніцтвам Гайдара ў першай палове 1990-х гадоў у Расеі праводзіліся рэформы, накіраваныя на стварэньне рынкавай эканомікі, у прыватнасьці, пры ім пачаўся працэс прыватызацыі.

Гайдар нарадзіўся 16 сакавіка 1956 года. Пасьля заканчэньня эканамічнага факультэта МДУ Гайдар працягнуў навучаньне ў асьпірантуры; у 1980 годзе ён стаў кандыдатам, а ў 1990-м — доктарам эканамічных навук. Да прыходу ва ўрад Гайдар працаваў у некалькіх навуковых інстытутах, а таксама пісаў на эканамічныя тэмы ў часопісе «Камуніст» і газеце «Праўда».

Пасьля сыходу з ураду Гайдар з 1994 па 2001 год узначальваў партыю «Дэмакратычны выбар Расеі», а ў 2001-03 гадах уваходзіў у склад кіраўніцтва партыі СПС, членам якой ён заставаўся да кастрычніка 2008 года.

У лістападзе 2006 г. Ягор Гайдар, які знаходзіўся ў Ірландыі на канферэнцыі, быў шпіталізаваны з прыкметамі атручаньня. Пасьля Гайдар заявіў, што яго спрабавалі атруціць праціўнікі расейскіх уладаў«.

Да такога і аналагічных паведамленьняў варта дадаць пару дэталяў.

Па-першае, далёка ня ўсе эканамісты станоўча ацэньваюць дзейнасьць Гайдара. Так, па некаторых зьвестках, небезьвядомы Іларыёнаў заявіў, што для дыскрэдытацыі лібералізму ніхто не зрабіў больш, чым Гайрад разам са сваім калегай і сябрам Чубайсам.

Гэта значыць, што стварэньне сапраўднай рынкавай эканомікі ў Расеі не было мэтай Ягора Гайдара. Найвідавочней, мэтай была — менавіта алігархічная прыхватызацыя.

Па-другое, праз суткі дачка пана Гайдара заявіла, што на самой справе ён сканаў з-за ацёку лёгкіх, прычынай якога быў сардэчны прыстып (www.pravda.ru/news/society/17-12-2009/1004726-0/).

Зьвестак пра тое, што стала прычынай сардэчнага прыступу, мы не знайшлі.  Але мы ведаем, што забойства праз атручаньне, якое хаваецца пад розныя натуральныя прычыны сьмерці — даўняя традыцыя бальшавіцкай Расеі. У пацьверджаньне гэтага фрагмент яшчэ аднаго артыкула (у дадатак да тых, што ўжо ёсьць на сайце). Яго назва «Як атруцілі Фёдара Шаляпіна» (www.e-vid.ru/index-m-192-p-63-article-31793).

«Адной зь першых савецкіх таксікалагічнай лабараторый асобага прызначэньня, у задачу якой уваходзіла выраб, распрацоўка і даследаваньне дзеяньняў атрутных і наркатычных рэчываў на арганізм чалавека, стала лабараторыя, арганізаваная па прапанове старшыні Саўнаркама Ўладзіміра Леніна яшчэ ў 1921 годзе, якая атрымала кансьпіратыўную назву «Сьпецыяльны кабінет». Арганізаваць яго Ленін мог даручыць толькі праверанаму чалавеку. Ім стаў Аляксандр Бах (партыйны псеўданім Кашчэй Бессьмяротны) — член УЦВК, народаволец, палітычны эмігрант зь вялікім партыйным стажам. Як хімік ён вырабляў для «Народнай волі» выбухоўку. У 1921 Кашчэй Несьмяротны кіраваў адразу дзьвюма дасьледчымі інстытутамі: біяхімічным Наркомздароўя і Фізіка-хімічным імя Карпава. «Сьпецыяльны кабінет», а пазьней — «Лабараторыя Х», да 1937 года зь ведама Палітбюро ВКП (б) спраўна выконвала заказы на выраб ядаў і псіхатропных прэпаратаў для сакрэтных аперацый ВЧК, ОГПУ, НКВД.

Першай ахвярай «Кабінета», па ўсім відаць, можна лічыць Аляксандра Блока, які летам 1921 загадкава і ціха паміраў пад пільным даглядам медыцынскіх «сьвяцілаў» таго часу. Блока так і не выпусьцілі за мяжу для лячэньня, хоць перад Палітбюро і Леніным асабіста за яго прасілі нарком асьветы Луначарскі і Максім Горкі. Выслухаўшы сімптаматыку хваробы паэта, акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР, галоўны хірург Інстытута імя Скліфасоўскага, прафесар Барыс Пятроў, сказаў: «Ня ведаю, што думаюць вашыя літаратуразнаўцы. Больш за ўсё гэта падобна на яд. Яго атруцілі».

У 1926 годзе па распараджэньні наркома Менжынскага ў ОГПУ пачала дзейнічаць лабараторыя па выкарыстаньні ядаў і наркотыкаў. Яна была ўключана ў склад сакрэтнай групы Якава Серабранскага, якая займалася правядзеньнем тэрарыстычных акцый за мяжой. З прыходам новага наркама — Лаўрэнція Берыя - гэта «навуковае падраздзяленьне» было вырашана мадэрнізаваць. У Наркамаце стварылі дзве новыя лабараторыі. Адну зь іх, бактэрыялагічную, узначаліў прафесар С.Мурамцаў, іншую — Г.Майраноўскі. Задачу перад імі кіраўніцтва НКВД паставіла дакладную: стварыць яды, якія б «маскавалі» сваё гібельнае дзеяньне пад натуральныя прычыны сьмерці або хваробы чалавека.

Сур’ёзным пацьверджаньнем дзейнасьці НКВД па выкарыстаньні ядаў можна лічыць раптоўную сьмерць Максіма Горкага. Яго здароўе сур’ёзна пахіснулася пасьля атрыманьня ад Генрыха Ягоды падарунка — вялізнай каробкі любімых Аляксеем Максімавічам цукерак. Праз тры дні пасьля атрыманьня падарунка Горкі памёр, а каробка з цукеркамі зьнікла. У 1948 годзе ў прыватнай гутарцы з нямецкай камуністкай Бертай Герланд ў адным з варкуцінскіх лагераў прысуджаны да 25 гадоў пазбаўленьня волі прафесар медыцыны Плятнёў паведаміў: «Сьмерць магла наступіць толькі ад цукерак, якія Аляксею Максімавічу даслаў Сталін».

Любоў да салодкага згубіла і Надзею Канстанцінаўну Крупскую — удаву правадыра сусьветнага пралетарыяту. 26 лютага 1939 г ў афіцыйнай прэсе яе віншавалі з 70-годдзем, у Дом ветэранаў рэвалюцыі, дзе пражывала Крупская, прыбыў пасланец, які, па адной з версій, даставіў Надзеі Канстанцінаўне віншаваньне і торт «Суніцы зь вяршкамі» ад самога Сталіна. Вечарам таго ж дня Крупская страціла прытомнасьць ад болі ў вобласьці жывата. Раніцай 27 лютага ня стала вернай сяброўкі Леніна, якая зьбіралася 10 сакавіка выступіць на чарговым зьездзе ВКП(б) з разгромнай заявай супраць Сталіна.

Такім жа чынам быў забіты вядомы псіхіятр Уладзімір Бехцераў, які паставіў 22 сьнежня 1927 г. Сталіну дыягназ: псіхапат.

Для ліквідацыі непажаданых асоб выкарыстоўваліся розныя яды, часьцей — якія ўводзяць у арганізм зь ежай. Рабіліся і ўколы. Працавалі лабараторыі й над удасканаленьнем метадаў увядзеньня ядаў праз органы дыханьня.

Нядаўна сталі вядомыя факты выкарыстаньня для гэтых мэтаў радыёактыўных матэрыялаў. У прыватнасьці, алімпійскі чэмпіён штангіст Юры Ўласаў у сваёй кнізе «Аповесьць пра бацьку» распавядае аб таямнічай сьмерці бацькі, выведчыка Уладзімірава. Як піша Уласаў, восеньню 1951 Берыя запрасіў выведчыка да сябе і прапанаваў зрабіць «прышчэпку ад раку«. У таго шмат гадоў хварэў страўнік, ён сапраўды баяўся гэтай хваробы і пагадзіўся. Потым зразумеў: якія тут могуць быць прышчэпкі? Тыдзень пасьля ўколу ён ляжаў з высокай тэмпературай. Потым ўсё быццам бы мінула. Але праз два гады, у верасьні 1953 года, ён памёр ад… раку лёгкіх.

У 1958 годзе за адмову забіць лідэра Народна-працоўнага саюзу Георгія Акаловіча і за невяртаньне на Радзіму быў атручаны таліем былы савецкі выведнік Мікалай Хахлоў«.

(канец цытаваньня).

3.

Падсумуем вядомую цяпер нізку фактаў:

- некалькі гадоў таму Дзерыпаска агучвае планы ўсіх «расейскіх» алігархаў канчаткова «разабрацца з арміяй», маўляў, толькі адтуль для іх яшчэ можа быць небясьпека;

- за прайшоўшыя гады ФСБ, зьвязанае з алігархамі, здымае з пасад і забівае шэраг палкоўнікаў ды генералаў расейскай арміі, якія крытычна настроеныя да расейскай постельцынскай алігархіі;

- у сярэдзіне лістапада 2009 г. выходзіць вядомы «Заклік…» групы высокіх армейскіх афіцэраў забіваць габрэйскіх алігархаў і асоб, якія падтрымліваюць умацаваньне іх улады;

- праз 4 дні сьмяротна атручваюць пана Сурыкава, які можа стаць кіраўніком плануемай змовы вайскоўцаў, «моладзі», камуністаў і незадаволенай часткі РПЦ;

- прыз тры тыдні ад нейкай прычыны, якую спачатку PR-аўскі імкнуцца заглушыць ілжывай інфармацыяй, гіне бліжэйшы паплечніх ненавіснага для «вайскоўцаў» Чубайса і галоўны выканаўца сіянісцка-алігархічнай прыхватызацыі ў Расеі Ягор Гайдар;

- апошняга ўжо нехта спрабаваў атруціць пару гадоў таму;

- Расея мае багатую гісторыю забойстваў вядомых людзей шляхам атручваньня.

Якая ж гіпотэза атрымліваецца з данага шэрагу ўскосных фактаў?

Яна такая: магчыма, што сьмерць Ягора Гайдара не была натуральнай. Ён, верагодна, ёсьць ахвярай аб’яўленай групай расейскіх вайскойцаў вайны. Прычым, першай ахвярай з… алігархічна-ФСБшнага боку.

Матэрыял гэтай часткі ілюструе фота расьліны-паразіта — амелы (гл. зьлева). Калі яна засяляе пэўнае дрэва – таполю, бярозу, арабіну, яблыню – яна пачынае расьсяляцца па ім і праз пэўны час дрэва гіне.

4.

Аднак найбольш важнай падзеяй, абмеркаваць якую варта з нагоды дня 27 студзеня, на наш погляд, зьяўляецца чарговая сустрэча Бер Лазара з Уладзімірам Пуціным (фотадакументы з той сустрэчы гл. ніжэй).

Спачатку нагадаем, хто такі Берл Лазар (фота №2), бо што такое Пуцін, мы ведаем.

Пуцін — былы прэзідэнт РФ (цяпер прэм’ер), некалі падпалкоўнік ФСБ (цяпер, відаць, ужо генерал), а таксама крывавы генацыдчык чачэнскага народу, ініцыятар падрываў жылых дамоў у Расеі (каб стварыць прэтэкст для пачатку другой чачэнскай вайны, якая працягваецца з 1999 г. дасёньня), чалавек, які скраў у народаў Расеі па розных зьвестках ад 40 да 60 млрд. $ і які вось ужо шмат гадоў падтрымлівае этнацыдны рэжым Лу-кі, разьлічваючы зь яго дапамогай анэксаваць Беларусь.

А Бер Лазар – гэта чалавек, які рэгулярна ходзіць у расейскія Крэмль ці Дом ураду (як апошні раз), нібы ва ўласную сінагогу. Пра яго Вікіпедыя паведамляе:

“Бер Лазар (поўнае імя — Шлома Дов-Бер Пи́нхас), нарадзіўся ў 1964 годзе, у Мілане, Італія. Сёньня старшыня Федэрацыі габрэйскіх абшчынаў Расеі (ФГАР, рус. ФЕОР), галоўны рабін Расеі, член Грамадскай палаты Расейскай Федэрацыі (прызначаны ўказам Пуціна ў верасьні 2005 года).

Паходзіць зь сям’і рабіна габрэйскай грамады г.Мілан. На час народзінаў абодва бацькі належылі да любавічскага хасідызма. У 1978 г. паступіў у рабінскі каледж у Ню-Джэрзі, ЗША. У 1982-88 гг. вучыўся ў ешыве “Тахмей Цімімім” у Ню-Ёрку. Атрымаў тытул габрэйскага суддзі – даяна.

Затым пераехаў у Расею, дзе зь верасьня 1990 г. – рабін сінагогі ў “Мар’інай Рошчы” пад Масквой.

З пачатку 1990-х удзельнічаў у дзейнасьці Кангрэсу габрэйскіх рэлігійных арганізацый і суполак Расеі (рус., КЕРООР), быў актыўным удзельнікам зьезду Расейскага габрэйскага кангрэсу (рус. РЕК), у 1996 г. увайшоў у прэзідыюм РЕКа.

На першым зьездзе ФГАР (лістапад 1999 г.) абраны галоўным рабінам ФГАР. Тады ж адбылася першая афіцыйная сустрэча Лазара з Пуціным.

Галоўным рабінам Расеі абраны ў чэрвені 2000 г. на “Агульным габрэйскім зьездзе”.

У 2001 г. быў уключаны Пуціным у Раду пры прэзідэнце Расеі па пытаньнях узаемадзеньня з рэлігійнымі арганізацыямі й аб’яднаньнямі.

Жонка – Хана Дэрэн — дачка амерыканскага рабіна, грамадзянка ЗША.

На сёньня мае 13 дзяцей — 5 сыноў і 8 дачок (па некаторых зьвестках, усе народжаныя былі ўжо пасьля пераезду ў Расею).

Узнагароджаны Ордэнам Дружбы РФ, Залатым Ганаровым знакам “Грамадскае прызнаньне””. (канец цытаваньня)

На жаль, у паведамленьні Вікіпедыі мы не знайшлі зьвестак, грамадзянінам якой краіны Лазар зьяўляецца. Няўжо за зьнішчэньнем паняцьця “нацыянальнасьць” сіянакратыя наважылася зьнішчыць і паняцьце “грамадзянства”? Цалкам можа быць, бо гэта ў яе стылі. Але пакуль мы не пра гэта.

Дык вось, гэтыя два чалавекі – Пуцін і Лазар – сустрэліся (пра напарніка Лазара мы пакуль не гаворым). І, што цікава, Пуцін на сустрэчы паводзіў сябе надзвычай прыязна, у нечым нават гарэзьліва, проста зіхацеў ад шчасьця. Гэта бачна і з фота, і зь відэа сустрэчы (звычайна ж ён бывае такім грозным — гл. фота у пачатку 1-й часткі гэтага матэрыяла; дый, калі трэба, здольны напусьціць на сябе “спачувальнага трагізму” (гл. фота 3), што было б, мякка кажучы, больш адэкватным “гадавіне халакосту”). Госьці выглядалі аналагічна (гл. фота 4), што яўна не адпавядала, асабліва зь іх боку, усёй атмасьферы “Дня памяці ахвяр халакосту”.

Хлопцы яўна зьбіраліся перацерці ў той дзень нейкія вельмі прыемныя для іх тэмы… Мы ня ведаем дакладна — якія. Таму абмяркуем тое, што пранікла ў СМІ. Гэтага аказалася больш чым дастаткова.

Вось што пра падзею паведаміла “Расейская газета” ў матэрыяле пад назвай “Скрыжалі гісторыі” (№5094 (15) ад 27 студзеня 2010 г):

“Сустрэча кіраўніка ўраду і галоўнага рабіна [Расеі] адбылася напярэдадні 27 студзеня, калі адзначаецца Міжнародны дзень памяці ахвяраў Галакосту.

Бер Лазар паабяцаў Уладзіміру Пуціну, што габрэйская абшчына Расеі будзе і надалей садзейнічаць барацьбе з нацызмам.

Абодва ўбачылі адзін у адным саюзнікаў па барацьбе з фальсіфікацыяй гісторыі.

Праз два гады ў Маскве зьявіцца Габрэйскі музей: будынак ўжо пабудаваны, засталося аформіць інтэр’еры. «Яшчэ шмат працы, але, дзякуй богу, ужо бачны сьвет у канцы тунэлю», — распавёў Бер Лазар.

- Для нас, габрэяў, тое, што зрабіла Савецкая Армія падчас Другой сусветнай, — гэтага мы ніколі не забудзем. Мы павінны дакладна расказаць тое, што было ў рэальнасьці. Таму што, на жаль, тое, што мы бачым і што было ў апошнія дні на Украіне — гэта страшна, — заявіў Бер Лазар.

Нагадаем, што 22 студзеня прэзідэнт Украіны Віктар Юшчанка абвясьціў аб наданьні званьня Героя Ўкраіны пасьмяротна кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сцяпану Бандэру. Аб узнагароджаньні Бандэры самым ганаровым украінскім званьнем Юшчанка заявіў на ўрачыстым сходзе з нагоды Дня саборнасьці Украіны. Уладзімір Пуцін ніяк не каментаваў тады гэтую падзею, у адрозненьне, скажам, ад зносу Бронзавага салдата ў Таліне і падрыву помніка вайсковай славы ў Кутаісі. Не сказаў і ўчора кіраўнік ураду ні слова пра Бандэру, а толькі празрыста намякнуў, што «я вельмі ўважліва гляджу за тым, што адбываецца ў сьвеце, асабліва з нагоды праблем, зьвязаных са скажэньнем гісторыі, з адмаўленьнем, скажам, Халакосту, і гэтак далей«.

Па словах Пуціна, габрэйскія арганізацыі заўсёды выступаюць саюзнікамі расейскіх уладаў у справе захавання рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага і барацьбе з пераглядам гісторыі. «Па гэтым пытаньні мы з вамі абсалютна згодныя. Хачу вас за гэта падзякаваць», — сказаў прэм’ер. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ, калі мы бачым такое, — заўважыў Бер Лазар. — Калі сёння імкнуцца зноў казаць, што ў нас ёсць свая гісторыя, гэта страшна«.

Па словах галоўнага рабіна, «тыя, хто бачыў і адчуваў гэтую трагедыю — Халакост, ня могуць гэта адмаўляць. І рэальна ёсць столькі людзей, якія не выпадкова ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся, мы ведаем, хто нам дапамагаў, а хто — наадварот«. Лазар паабяцаў, што габрэйская абшчына Расеі й далей мае намер распавядаць аб тым, што Савецкі Саюз каласальна дапамог нацыі.

Асобныя словы сказаў рабін ў дачыненні да нацызму: «Гэта дрэнна ня толькі таму, што забівалі, а таму, што забівалі й апраўдвалі свае дзеяньні. Тыя, хто дапамагаў ім, рэальна, тое, што было ў Прыбалтыцы, тое, што было на Украіне, — мясцовае насельніцтва ўдзельнічала ў ліквідацыі габрэяў» (канец цытаваньня).

Хаця з 27 студзеня ў сеціве ёсьць шмат паведамленьняў пра гэтую сустрэчу, у прынцыпе, яны ўсе зьвяртаюць увагу на тыя ці іншыя асьпекты сустрэчы, якія адзначаны вышэй. Давайце абмяркуем і мы некаторыя з гэтых асьпектаў.

Па-першае, Лазар пайшоў не да прэзідэнта Расеі – Дзьмітрыя Мядзьведзева, а да Пуціна. Чаму? Дый, верагодна, таму, што Мядзьведзеў (у адпаведнасьці з шырока распаўсюджанымі ў сеціве зьвесткамі, сапраўдная прозьвішча якога Менахем Мендэль) і так іхны чалавек. У дадзеным выпадку гэта Мядзьведзеў ходзіць да Лазара, а не наадварот (гл. фота ўнізе). Акрамя таго, што рэальным уладаром у Расеі ўсё яшчэ застаецца Пуцін. Напраўду ён вырашае, як кажуць, пытаньні вайны і міру… Сустрэча Лазара з Пуціным пералічанае падкрэсьлівае.

Па-другое. У час сустрэчы з Пуціным Лазар разам з габрэйскай грамадой Расеі падвязаўся і далей садзейнічаць расейскім уладам у “барацьбе з нацызмам”. Гэта цікавая, дакладней, парадаксальная заява, бо, як мы паказалі ў першай частцы дадзенага матэрыла, сіяністы – гэта і ёсьць сёньняшнія нацысты…

Трэцяе. Лазар даў зразумець, што ўбачыў ва Ўкраіне “страшную” справу – наданьне званьня Героя Ўкраіны былому кіраўніку АУН Сцяпану Бандэру. У кантэксьце размовы атрымлівалася, што “прэзідэнт Украіны надаў званьне героя нацысту”.

З аднаго боку, здаецца: а якая вам справа, панове, да падзей у іншай дзяржаве? Ніхто ж да вас ні ў сінагогу, ні ў крэмль з указіўкамі ня лезе — ня кажа, як вам тое ці сёе рабіць. Зь якой такой нагоды вы сунеце свае насы ў справы іншых народаў?

Акрамя таго, калі пазнаёміцца зь біяграфіямі Сцяпана Бандэры і Віктара Юшчанкі (а Лазар і Пуцін іх напэўна ведаюць), дык высьвятліцца, што першы практычна ўсю вайну праседзеў у нямецкім канцэнтрацыйным лагеры Заксенхаўзен, да самага канца вайны адмаўляючыся супрацоўнічаць зь немцамі, і быў забіты агентам НКВД-КГБ у 1959 г., а бацька другога – былы вязень розных нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў, у тым ліку і Асьвенцыма! У палон трапіў пасьля раненьня ў самым пачатку вайны. Акрамя таго, бацька жонкі Юшчанкі таксама былы вязень нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў…

(Тут дарэчы будзе нагадаць, што факты біяграфіі цяперашняга прэзідэнта Ўкраіны ўжо даўно чамусьці імкнуліся дыскрэдытаваць некаторыя “ізраільскія навукоўцы” – гл. www.newsru.com/world/15apr2008/gitler; аргументы такія: чаму ён выжыў? Дык толькі што Лазар заявіў, што яшчэ сёньня “ёсць столькі людзей [сьведак - габрэяў], якія ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся [ў час халакосту]”; атрымліваецца, многім габрэям атрымалася перажыць халакост, а маладому ўкраінскаму хлопцу гэта было немагчымым?)

Адсюль паўстае яшчэ больш актуальнае пытаньне: як могуць людзі, якія ні пораху ня нюхалі, ні змагаліся супраць нямецкіх фашыстаў, нават не былі вязьнямі іхных канцэнтрацыйных лагераў, выказваць падобныя заўвагі ў адносінах да людзей, якія непасрэдна самі ці іх бацькі ўсё гэта напоўніцу спазналі?! Больш за тое, як такое ў адносінах да нацысцкіх вязьнях могуць казаць людзі (ды яшчэ людзі на важных пасадах, ды яшчэ казаць публічна), якія самі зьяўляюцца генацыдчыкамі, крывавымі правакатарамі, нацыстамі?

Проста не хапае слоў ад абурэньня!

Калі ж стрымаць эмоцыі, варта заўважыць, што гэтыя людзі па нейкай прычыне, ці то з-за пачуцьця ўседазволенасьці, ці то кепскага выхаваньня, ці прыроджанага нахабства, ці ўсяго разам страцілі кантакт з рэчаіснасьцю, не разумеюць ні свайго месца ў ёй, ні наступстваў таго, што гавораць. Публічна гавораць.

А, можа, яны выконваюць загад некага яшчэ больш магутнага?

Чацьверты асьпект у заяве галоўнага рабіна Расеі ўражвае яшчэ больш.

Бер Лазар абвінаваціў у калабарацыі з нямецкімі захопнікамі, прычым, агульна і похадзя, без заўваг і тлумачэньняў, чатыры народы: эстонскі, латышскі, летувіскі, украінскі! Пуцін і гэтаму не запярэчыў, не абурыўся, а згодліва паддакваў…

Вось гэта да-а-а!.. Аналагічныя агульныя “характарыстыкі” народам, як усе ведаюць, у свой час дазвалялі сабе даваць толькі Гітлер і яго памагатыя.

Ну, што, вы пераканаліся, што калі мы аб’яўляем сіяністаў нацыстамі – гэта ні жарт, ні перахлёст, ні поза, а іх дакладная, сутнасная характарыстыка, трапляньне ў кропку?..

З гэтага фрагменту заявы Лазара і згодніцкага маўчаньня Пуціна вынікае некалькі вытворных заўваг:

1) Вельмі верагодна, што нам наўмысна дазволілі пабачыць, у якой форме прадстаўнікі глабалісцкай сіянакратыі цяпер даюць дазвол (а, можа, і заданьне) галоўнаму выканаўчаму прадстаўніку расейскай імперыякратыі на ўзмацненьне імперскага ціску на названыя ім народы (а, можа, і ваеннага нападу на іх). Народам, на якія паказалі пэўныя каравыя пальчыкі, іх палітычным і нацыянальным элітам варта зьвярнуць увагу на гэта і пачаць рыхтавацца да адпору.

Са свайго боку адзначым, што стратэгічным чыньнікам посьпеху ў супрацьстаяньні сіяністычна-імперскай агрэсіі (інфармацыйнай, ваеннай, эканамічнай) нам бачыцца сістэмная палітычная арганізацыя ўсіх прыбалтыйскіх і ўкраінскага народаў. З гэтай жа нагоды зьвернем увагу, што, на жаль, з боку патрыятычных палітыкаў названых дзяржаў узаемадзеяньню з беларускімі зьмястоўнымі дэмакратамі, супраца зь якімі магла б істотна ўзмацніць пазіцыі агульнага інтэрнацыянальна-дэмакратычнага фронту, надаецца ўвагі яўна недастаткова. Сьведчым аб гэтым, як удзельнікі падзей. А, між тым, тут ёсьць істотны рэсурс…

2) Цікавым таксама ёсьць пытаньне: чаму з шэрагу “антысеміцкіх народаў” на гэты раз выпалі рускія, палякі, беларусы?

“Чорныя сотні”, “габрэйскія пагромы”, “бей жыдоў — ратуй Расею” – гэта, думаем, вядома, пра каго. Агульныя абвінавачваньні польскага народу ў “антысемітызме” таксама раней сустракаліся даволі часта. Хто сумняецца, што ў гэты шэраг не спрабавалі ўпісаць і нас — беларусаў, хай пачытае хаця б гэта: nashaziamlia.org/2007/03/26/595. Карацей, ня ўсе “нацысцкія народы” пералічыў Лазар на гэты раз. Чаму?

На гэтае пытаньне можа быць два адказы. Магчыма, што з аднаго боку сіянакратыя вырашыла, што ва Ўсходняй Еўропе націснуць адразу на ўсе народы ёй будзе пакуль не па сілах — лепш націскаць па частках. З іншага боку, магчыма, што справа не ў народах, а ў іх палітычным кіраўніцтве. Проста фармальныя кіраўнікі Польшчы, Расеі й Беларусі ўжо “ў кішэні” ў сіянакратыі, а “гэтыя прыбалты ды ўкраінцы яшчэ рыпаюцца, пра нейкія нацыянальныя інтарэсы гавораць, пра нейкую дэмакратыю… Настаў час паставіць іх на месца, каб ведалі, хто сёньня у сьвеце гаспадар!..”

Але найбольшае месца ў размове Лазара з Пуціным (і гэта можна лічыць пятым асьпектам сустрэчы) было “гістарычнае пытаньне”. Абодва казалі пра барацьбу супраць “фальсіфікацыі гісторыі”, “скажэньняў гісторыі”, “перагляду гісторыі”, “адмаўленьня Халакосту”, супраць таго, каб у кагосьці была “свая гісторыя”, за тое, каб габрэйскія арганізацыі працягвалі быць “саюзнікамі расейскіх уладаў у захаваньні рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага”. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ”, — заяўляў Бер Лазар.

Калі вы запытаецеся: а што тут кепскага, калі будзе захоўвацца гістарычная праўда? — мы адкажам: нічога. Больш за тое, аднаўленьне гістарычнай праўды і яе захаваньне ёсьць і нашай мэтай. Толькі вось у чым справа. Тое, што прапануюць Лазар з Пуціным, што яны патрабуюць “аднавіць і захаваць”, на справе ёсьць хлусьня, міф. Але гэта ж яны цяпер будуць патрабаваць ад усіх называць праўдай. Вось у чым сутнасьць праблемы.

Заранёў ведаючы, да чаго ідзе справа, мы вырашылі пашукаць узоры “сапраўднай гістарычнай праўды” па Пуціну-Лазару. Доўга шукаць не давялося – усё ўжо было падрыхтавана…

У наступным нумары “Расейскай газеты” №5096 (17) ад 28 студзеня 2010 г., у матэрыяле пад назвай “Асьвенцым. Сакрэтныя матэрыялы: ФСБ раскрыла дакументы па вызваленаму 65 гадоў таму лагеру сьмерці” (www.rg.ru/2010/01/28/osvencim.html), чытаем:

“Не 1,5, як лічылася раней, а больш за 4 мільёны людзей магло быць зьнішчана ў адным з самых страшных фашысцкіх лагераў сьмерці — Асьвенцыме.

Такія паказаньні даюць наглядчыкі лагера і выжылыя вязьні. Праз газавыя камеры гэтай фабрыкі сьмерці ў месяц праходзіла па 150 тысяч вязьняў. А крэматорыі й вогнішчы, якія гарэлі дзень і ноч, спальвалі ў месяц 270 тысяч трупаў.

ФСБ Расеі адкрыла крымінальныя справы нацыстаў й іх памагатых, якія 65 гадоў захоўваліся пад грыфам «Сакрэтна». Згодна рассакрэчаных дакументах, толькі палонных байцоў Чырвонай арміі ў 1941 годзе ў канцлагеры было каля 16 тысяч чалавек. Да вызваленьня дажылі адзінкі. Але гэты факт не асабліва афішаваўся — палонных, як вядома, у тыя гады ў краіне не шанавалі.

Разьмешчаны ў Польшчы лагер сьмерці быў вызвалены савецкімі войскамі 27 студзеня 1945 году. Сёньня гэты дзень прызнаны ААН “Міжнародным днём памяці ахвяр халакосту”. Гэта ня значыць, што праўда пра жахі гітлераўскіх засьценкаў хавалася. Але зараз, маючы перад сабой пэўныя матэрыялы, мы можам даведацца ня толькі вытрымкі з прысудаў, але і тое, што гэтыя людзі гаварылі на сьледстве і што на самой справе думалі аб сваёй службе ў лагерах”.

Паколькі мы ўжо даўно імкнемся высьвятліць сутнасьць пытаньня (гл. матэрыялы рубрыкі “сіянізм і антысіянізм”), мы можам тое-сёе патлумачыць з гэтай цытаты.

Справа ў тым, што ў адпаведнасьці з “аповедам” пра 6-мільённы халакост (гэтая лічба сіяністам патрэбная пазарэз, каб габрэйскі народ па выніках Другой сусьветнай вайны выглядаў самым пакрыўджаным з усіх народаў сьвету), “4 мільёны габрэяў былі зьнішчаны ў Асьвенцыме”. Аднак, калі за падлікі ўзяліся навукоўцы, высьветлілася, што ў Асьвенцыме максімум магло быць зьнішчана каля 1 мільёна чалавек (у Асьвенцыме па зьвестках зь сеціва нават адпаведная шыльда пра гэта ёсьць). Прычым значную, калі ня большую часту зь іх складалі беларусы, палякі, рускія, украінцы. Ад гэтага 6-мільённы халакост адразу скарачаўся больш чым удвая. Іншыя народы па паказьніках адносных/абсалютных страт выходзілі на першае месца. Сярод іх, напрыклад, беларусы.

І хаця сіяністы ўсіх, хто казаў, што халакост быў, але меў памеры меншыя за 6 мільёнаў, называлі “адмаўляльнікамі Халакосту” (гэта такі прапагандысцкі трук, зноў жа з арсеналу нацысцкай прапаганды), людзей, якія глядзелі на лічбу “6” са ськепсісам, станавілася ўсё больш.

Такім чынам, на сустрэчы з Пуціным было дамоўлена, што “гістарычная праўда будзе адноўлена”. Ня важна, што ў сьвеце агульнапрынята, што ў Асьвенцыме было зьнішчана каля мільёна чалавек (што, дарэчы, нават “Расейская газета” мусіць прызнаць). Цяпер у расейскай імперыі будзе лічыцца, што “больш за 4 мільёны”! ФСБ дапаможа. Раскрые архівы.

І вось ужо “Расейская газета” піша, што ў Асьвенцыме спальвалася кожны месяц “больш за чвэрць мільёна (!) трупаў”. Газета піша, што прыводзіць доказы гэтага сенсацыйнага “гістарычнага адкрыця” і адначасна “аднаўленьня гістарычнай праўды”. Мы перачыталі пададзеныя ў газеце матэрыялы, але ніякіх абяцаных доказаў не знайшлі. Не лічыць жа доказам узгадку, што ў Асьвенцыме ў пэўны час знаходзілася “40-45 тысяч вязьняў розных нацыянальнасьцяў”.

Не знайшоўшы ніякіх дакументальных доказаў спальваньня “штомесяц 270.000 трупаў” (хаця вядома, што “дакументальныя сьведчаньні” НКВД магло атрымаць любыя…), мы ўзяліся за падлікі. Зыходзячы з таго, што на спальваньне аднаго трупа патрэбна каля 300 кг вугалю, што ў адным вагоне ўмяшчаецца каля 40 тонаў вугалю, у нас атрымалася, што кожны дзень у Асьвенцым павінна было прыходзіць ((270.000/30) * 0,3 т)/ 40 = 67 вагонаў з вугалем. Гэта ж некалькі чыгуначных саставаў стратэгічнай сыравіны, якія ў час вайны не павінны былі ісьці на выраб танкаў, самалётаў, пушак, а на спальваньне трупаў! Акрамя таго, дзе ўзгадка пра гэтыя эшалоны ва ўспамінах вязьняў і дзе абсталяваньне для бесперапыннай канвеернай разгрузкі й г.д.? (дарэчы, хто жадае павялічыць колькасьць сумненьняў што да новай “гістарычнай праўды”, можа пачытаць хаця б тут: nashaziamlia.org/2008/07/16/1445/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; nashaziamlia.org/2008/07/15/1443/; nashaziamlia.org/2008/02/07/1184/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/; nashaziamlia.org/2007/04/26/644/; nashaziamlia.org/2006/08/14/252/)

Што ў выніку стратэгічна азначаюць прыведзеныя і прааналізаваныя факты?

Для нас відавочныя прынамсі дзьве рэчы.

Першая – зноў Україна.

Усё паказавае, што ў адносінах да яе рыхтуецца агрэсія. Расейская імперыякратыя і глабалісцкая сіянакратыя знаходзяць у гэтым пытаньні поўнае паразуменьне! Шукаецца любы прэтэкст для нападу.

Дайшло да таго, што нават габрэй-выкраст Беразоўскі (гл. фота ўверсе) ня вытрымаў (гл. www.svaboda.org/content/article/1939252.html). У сваім інтэрвю расейскай службе радыё “Свабода”, характарызуючы палітычную сітуацыю вакол Украіны, ён заявіў літаральна наступнае: “Захад чарговы раз пацьвердзіў сваю поўную імпатэнцыю, абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца [ва Ўкраіне]. Я лічу, што гэта ў 1000 разоў больш складана, чым тое, што дзеецца ў Іране, у 1000 разоў больш складана, чым тое, што ўвогуле адбываецца на Блізкім Усходзе, бо тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але ўвогуле вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацыяў. Гэта ключавы пункт, а не Іран”.

Другое стратэгічнае прызначэньне сустрэчы Пуціна з Лазарам і зробленых там заяваў заключаецца ў тым, што там была дасягнута дамоўленасьць аб стварэньні чарговай сіянісцкай ідэалагічна-прапагандысцкай пасткі (ці тэст-сістэмы, прылады) для выяўленьня, уліку і наступнага зьнішчэньня ўсіх сумленных людзей на тэрыторыі расейскай імперыі, якія арыентуюцца на ПРАЎДУ і СПРАВЯДЛІВАСЬЦЬ!

Гэтая пастка-прылада працуе так: абсурд, хлусьня, паўпраўда аб’ядноўваюцца зь сілаў улады і пачынаюць навязьліва прапагандавацца праз СМІ. Абсалютная большасьць людзей з гэтым міфам згаджаюцца – г.зн. “здаюць іспыт” на здольнасьць быць рабом. Ім часова захоўваецца жыцьцё. А тыя нешматлікія асобы, якія будуць пратэставаць супраць хлусьні, падаваемай за “праўду”, будуць выяўляць сябе і трапляць пад зьнішчэньне.

Так сацыяльныя паразіты дзейнічалі заўсёды. Адносна нядаўна, напрыклад, так рабілі бальшавікі-камуністы, накідаючы народам сьвету камуністычны міф. Так адносна даўно рабіў імператар Канстанцін, прапануючы жыхарам Рымскай імперыі, якая вось-вось магла распасьціця, хрысьціянскі міф.

Так з дапамогай сіянісцкага міфа рыхтуецца чарговая фаза заняволеньня чалавецтва ў бліжэйшай будучыні!

Адзінае добрае, што нам з усяго гэтага вядома, што зьмест міфа заўсёды выдае яго соцыя-паразітнага гаспадара. У дадзеным выпадку – сіянакратыю.

Цяпер вам зразумела, чыму для ілюстрацыі дадзенай часткі артыкула мы ў пачатку падалі фота амелы?..