Яшчэ аднім пацьверджаньнем таго, што ў Расеі сапраўды адбываецца вострая барацьба паміж дзвюма галінамі расейскай імперыякратыі, могуць быць нядаўнія загадвакавыя сьмерці двух далёка ня простых людзей. Адзін зь іх — чалавек агульнавядомы. Гэта Ягор Гайдар (гл. першае фота зьлева) — галоўны публічны выканаўца пераходу Расеі ад «камунізму» да капіталізму, які рабіўся ў першай палове 1990-х. Але ня многія ведаюць, што за тры тыдні да сьмерці Гайдара, таксама ў таямнічых абставінах памёр іншы чалавек — нехта Антон Сурыкаў (гл. другое фота).  Мы лічым, што сьмерці названых асоб могуць быць зьвязаныя паміж сабой. І гэта — яшчэ адзін доказ таемнай вайны, якая ідзе ў нетрах расейскай імперыякратыі.

Рэдакцыя.

1.

Наш аповед мы пачнем з пана Сурыкава.

Два гады таму мы ўзгадалі гэтага чалавека з нагоды арганізацыі Фарвэст, аперацыі «Чыстае поле» і вайны з Грузіяй (гл. nashaziamlia.org/2008/09/15/1539). Тады інфармацыя, якой мы валодалі, была менш поўная, у нечым, магчыма, памылковая. Дый цяпер нашы веды наўрад ці зьяўляюцца абсалютна дакладнымі ва ўсіх асьпектах.

Інфармацыю пра сьмерць спадара Сурыкава падалі яго паплечнікі, апаненты і ворагі…

Так, сайт «Нацыянальнай асамблеі» Г.Каспарава паведаміў наступнае (www.nationalassembly.ru/48257F6778168/4B0E7E7B7C112):

«23 лістапада [2009 г.] ва ўзросце 48 гадоў адышоў з жыцьця Антон Сурыкаў, дэпутат Нацыянальнай Асамблеі, вядомы публіцыст, памочнік былога першага віцэ-прэм’ера Юрыя Маслюкова.

У сваіх выступах і артыкулах Антон Сурыкаў ўздымаў самыя вострыя пытаньні сучаснай унутранай і зьнешняй палітыкі Расеі, крытыкаваў дзеяньні ўладаў на Каўказе і знаходзіў скандальныя доказы карупцыі вышэйшых вайсковых чыноўнікаў.

Нарадзіўся 26 траўня 1961 года ў Маскоўскай вобласьці. У лютым 1984 г. скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут (МАІ) па сьпецыяльнасьці «інжынер-мяханік»; кандыдат тэхнічных навук. Зь лета 1990 года па верасень 1996 года па запрашэньні Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН. У першай палове — сярэдзіне 1990-х неаднаразова бываў у рэгіёнах узброеных канфліктаў на Каўказе (у Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Нагорным Карабаху, Чачэніі).

У 1994 годзе быў адкамандзіраваны ў Вялікабрытанію ў якасьці прыцягнутага навуковага супрацоўніка Дэпартаменту абаронных дасьледаваньняў Каралеўскага каледжу Лонданскага ўніверсітэта. У 1995 годзе ў Вялікабрытаніі выдаў дзьве свае манаграфіі, прысьвечаныя расейскай абароннай палітыцы.

З 1994 года — дарадца, намесьнік генеральнага дырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС).

Зь верасьня 1996 года па 1998 працаваў памочнікам дэпутата Дзяржаўнай Думы II скліканьня, старшыні камітэта Думы па эканамічнай палітыцы Юрыя Маслюкова. Зь верасьня 1998 года — памочнік першага намесьніка старшыні Ураду РФ Ю.Маслюкова (ва ўрадзе Яўгена Прымакова). Пасьля адстаўкі ўраду Прымакова звольніўся ў траўні 1999 года з апарату ўраду.

З траўня 1999 года па 2000 г. працаваў дарадцам генеральнага дырэктара і генеральнага канструктара ФГУП «Расейская самалётабудаўнічая карпарацыя «МіГ» Мікалая Ф.Нікіціна.

Зь лютага па красавік 2000 — кіраўнік апарату Камітэта ДзяржДумы па прамысловасьці, будаўніцтве і навукаёмістых тэхналогіях (старшыня Камітэта Ю.Маслюкоў).

У траўні 2001 года зрабіў сенсацыйную заяву аб тым, што высокапастаўленыя расейскія вайскоўцы займаюцца перапраўкай наркотыкаў з Афганістана ў Таджыкістан.

У ліпені 2002 года звольніўся зь дзяржаўнай службы.

Старшыня рэдакцыйнай рады «Правда.инфо», член рэдакцыйнага рады сайта «ФОРУМ.мск».

Воінскае званьне — палкоўнік. Дзяржаўны дарадца Расійскай Федэрацыі 1 класа (з 1998 г.). Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі (2001 г.). Валодаў некалькімі замежнымі мовамі й мовамі народаў РФ. Аўтар кнігі «Crime in Russia. The International Implications».

Шчыра спачуваем сваякам і блізкім Антона Сурыкава».

(канец паведамленьня).

У сваю чаргу, «генерал Іваноў» — «вядомы ФСБшны інтэрнэтаўскі ідэолаг» (як пішуць пра яго чачэнскія партызаны) — на сваім сайце наступным чынам ахарактарызаваў стаўленьне ФСБ да Сурыкава (узята з general-ivanov.livejournal.com/560747; натуральна, што цалкам давяраць інфармацыі, якая зыходзіць ад ФСБ, нельга, але для агульнай арыентыроўкі ў сітуацыі яна можа прыдацца):

«23 лістапада ў Іжэўску на 49-м годзе жыцьця пры нявысьветленых абставінах раптоўна памёр Антон Віктаравіч Сурыкаў (ён жа Мансур-Алі Хаджы Натхоев) — адзін з ключавых закулісных персанажаў сучаснай Расеі.

Гэта быў Вораг. Менавіта так, зь вялікай літары. Сапраўдны вораг Расеі і рускага народу. Мацёры агент ўплыву, найразумны паліттэхнолаг, майстэрскі правакатар, які ўмела маскаваўся пад бясшкоднага «палітолага-аналітыка», «эксьперта па праблемах бясьпекі», супрацоўніка Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ), старшыню рэдакцыйнай рады інтэрнэт-партала «Правда.инфо«, члена рады дырэктараў «кансалтынгавай кампаніі FarWest LLC» і члена Рады Левага фронту (ЛФ).

Сурыкаў-Натхоев нарадзіўся 26.05.1961 ў Падмаскоўі ў забясьпечанай сям’і першага намесьніка дырэктара «ЦНИИмаша». Па нацыянальнасьці на палову адыгеец-натухаец, на чвэрць — габрэй, на чвэрць — паляк (продкі Сурыкава з адыгейскага боку ваявалі супраць Расеі на баку турак і ангельцаў яшчэ ў пачатку XIX стагоддзя). Скончыў «МАІ», кандыдат тэхнічных навук. У 1983-96 гг. — кадравы супрацоўнік ГРУ. З другой паловы 1980-х, па чутках, меў самае наўпроставае дачыненьне да гандлю зброяй, забесьпячэньня дзейнасьці міжнароднага наркатрафіку. У Аўганістане займаўся суправаджэньнем караванаў з наркотыкамі, вёў перамовы з маджахедамі. З таго ж часу пачаліся кантакты з ЦРУ (праз далёкага сваяка Фрыца Эрмарта, таксама напалову адыгейца-натухайца, высокапастаўленага афіцэра ЦРУ, былога кіраўніка Цэнтра стратэгічных ацэнак ЦРУ і Нацыянальнай рады па выведцы, асноўнага сьпецыяліста ЦРУ па СССР і Расеі) і турэцкімі сьпецслужбамі (праз сваякоў у Нацыянальнай выведчай арганізацыі MIT). У 1990-96 гг. па запрашэньні будучага намесьніка міністра абароны і сакратара Рады бясьпекі РФ Андрэя Какошына працаваў у Інстытуце ЗША і Канады АН СССР. У студзені 1991 г. удзельнічаў у арганізацыі віленскай правакацыі. Разам са сваімі ГРУшна-мафіёзнымі «калегамі» Уладзімірам Філіным (Літоўчанка) і Русланам Саідавым «курыраваў» практычна ўсе ўзброеныя канфлікты на тэрыторыі былога СССР, карпатліва працаваў у Нагорным Карабаху, Абхазіі, Паўднёвай Асеціі, Таджыкістане, Чачэніі. Кіраваў пастаўкамі зброі ў Афганістан, Паўночную Афрыку і Нагорны Карабах. Падчас вайны ў Абхазіі адказваў за дыверсійную работу і падрыхтоўку кадраў у абхазскай арміі; пасьля заканчэньня вайны кіраваў зьнішчэньнем удзельнікаў мясцовых казачых вайсковых фармаваньняў, а таксама ліквідацыяй старшыні Рускай абшчыны Абхазіі гісторыка-археолага Юрыя Воранава. У 1994-95 гг. — навуковы супрацоўнік Дэпартамента абаронных дасьледаваньняў (дзецішча брытанскай выведкі) Каралеўскага каледжа Лонданскага ўніверсітэта; тады ж пачалося супрацоўніцтва з МІ-6 і Савудаўскімі сьпецслужбамі.

У 1994-96 гг. — намесьнік гендырэктара Інстытута абаронных дасьледаваньняў (рус. ИНОБИС). У 1998-99 гг. — памочнік першага віцэ-прэм’ера РФ Юрыя Маслюкова. Тады ж прэм’ер-міністр Яўген Прымакоў прапанаваў Сурыкаву ўзначаліць дзяржаўную кампанію «Росвооружение», але прызначэньне ў апошні момант не адбылося. Шчыльна кантактаваў з Басаевым (некалі Сурыкаў асабіста вербаваў яго ад імя ГРУ) [чачэнцы катэгарычна раяць ня верыць гэтай інфармацыі ФСБ. - Рэд.]. Быў аўтарам знакамітай правакацыі са «змовай ў Ніцы». У 1999-2000 гг. — дарадца гендырэктара і генканструктара «МИГа». У 2002-07 гг. — выканаўчы дырэктар Асацыяцыі аператараў расейскага рынку мяса птушкі, якая манапалізавала рынак збыту «ножак Буша». З 2002 г. — вядучы супрацоўнік Інстытута праблем глабалізацыі (рус. ИПРОГ) Міхаіл Дзялягіна, у 2006-08 гг. — дырэктар Цэнтра даследаваньня канфліктаў ИПРОГ.

У 2002-03 гг. разам з Аляксеем Кандауравым (даверанай асобай Хадаркоўскага і Неўзліна) арганізаваў фінансаваньне КПРФ акцыянерамі ЮКОСа і асобамі, датычнымі да «Фарвесту», на агульную суму да 15 млн. даляраў. Прымаў удзел у арганізацыі «памаранчавай рэвалюцыі» ва Ўкраіне.

З 2005 г. — старшыня рэдрады сайта «Правда.инфо», у 2005-08 гг. — член рэдрады сайта «Форум.мск». З 2006 — сузаснавальнік (разам з Анатолем Баранавым) фонду «Чырвоны інтэрнэт».затым стаў мядзьведзеўцам. У 2006-07 гг. кіраваў кампаніяй па дыскрэдытацыі міністра абароны Сяргея Іванова («справа шараговага Сычова» ды інш.), быў адной з найважнейшых фігур ў мядзьведзеўскай камандзе. У 2007 г. кааптаваны ў склад гіпатэтычнага ценявога ўраду «нязгодных» у якасці кіраўніка Федэральнага агенцтва па атамнай энергетыцы і прамысловасьці ў рангу міністра. З 2008 г. — член Рады Левага фронту (ЛФ), член аргкамітэту, камісар па міжнародных сувязях і член ідэалагічнай камісіі Левай партыі «Расеі — разумны сэнс», раіс (начальнік) Мухабарата (камітэта бясьпекі) нацыянал-сепаратысцкага Чаркескага кангрэсу, суадміністратар антырускага [так у аўтара. - Рэд.] ЖЧ-блога «Фарвэст: Паняволеныя народы супраць сталінізму, рускага фашызму і чэкізму». У пачатку 2009 года пры падтрымцы асяроддзя прэзідэнта Мядзьведзева рыхтаваўся заняць пост начальніка ГРУ, але сутыкнуўся з моцным процідзеяньнем (у выніку ГРУ ўзначаліў генерал-лейтэнант Аляксандр Шляхтураў). З траўня 2009 г. — член кіраўніцтва русафобскага [так у аўтара. - Рэд.]«Руху паняволеных народаў». Спрабаваў раскручваць экс-прэм’ера Міхаіла Касьянава,

Генерал-маёр запасу. Дзяржаўны раднік РФ I класа. Сапраўдны член Акадэміі касманаўтыкі. Мільянер. Пражываў напераменку ў Маскве і Швайцарыі. Жонка (ужо ўдава) — габрэйка Эстэр Сурыкава.

Непасрэдна на Сурыкава-Натхоева працавалі такія расейскія грамадска-палітычныя дзеячы і публіцысты, як Гары Каспараў (Вайнштэйн), Міхаіл Дзялягін, Аляксандр Праханаў, Гейдар Джэмаль, Міхаіл Касьянаў, Сяргей Глазьеў, Ілья Панамароў, Анатоль Баранаў, Уладзімір Мілавай, Сяргей Кургінян, Уладзімір Ліндэрман (Абэль), Юлія Латыніна, Андрэй Піянткоўскі, Аляксей Падбярозкін, Алег Шэін, Карын Клеман, Марына Літвіновіч, Іван Старыкаў, Аляксандр Нагорны, Канстанцін Мярзлікін, Аляксей Кунгур, Канстанцін Бакулеў, Дзмітрый Чорны, Канстанцін Міхайлюк ды інш. Левый Фронт, Левая партыя і Чаркескі кангрэс, па сутнасьці — асабістыя праекты Сурыкава. Курыраваў ён і апазыцыйную ліберастна-лявацкую Нацыянальную асамблею. Спансіраваў газету «Заўтра». Адміністрацыі двух суб’ектаў федэрацыі — Краснаярскага краю Хлапоніна і Удмуртыі Волкава — былі зарыентаваныя на Сурыкава.

Сурыкаў з’яўляўся адным зь кіраўнікоў міжнароднай мафіёзна-палітычнай супольнасьці «Фарвэст» (FarWest, LLC), быў сябрам яго рады дырэктараў, яго ідэолагам (нататка: у руках «Фарвэста», па даных з розных крыніц, засяроджаныя пастаўкі 70% афганскага гераіну ў Еўропу і 80-90% Калумбійскага какаіну ў Расію). Лічыўся лепшым ва Ўсходняй Еўропе сьпецыялістам па збройным ды сумежных рынках. Яго імя называлася ў сувязі з шэрагам гучных заказных забойстваў.

Ідэя-фікс Сурыкаў-Натхоева — праект «Вялікай Чаркесіі», які прадугледжвае гвалтоўнае аддзяленьне ад Расеі раёнаў Паўночнага Каўказу, населеных адыгамі (чаркесамі), а таксама сумежных вобласьцяў. У далейшым «Вялікая Чаркесія» стала б часткай панцюркісцкага «Вялікага Турана». 13.12.2004 г. ў Адыгеі на сустрэчы з групай вернікаў, якія вызнаюць суфійскі іслам, ён казаў: «Увесь гэты час мы былі супраць ахл-ад-дала (заблукалых) з арабскімі грашыма. Мы казалі, што з Расеі выходзіць нельга. Але цяпер Расея знаходзіцца на мяжы распаду і хаосу. Таму выходзіць будзем разам з усімі мусульманамі Каўказу. Пры гэтым новая дзяржава павінна быць створана на нашых гістарычных землях ад Псоў і Чорнага мора да Лабы і Кубані».

30.12.2004 г. па турэцкім прыватным тэлеканале паказалі рэпартаж аб сустрэчы членаў чаркескай дыяспары Стамбула (уключаючы старэйшых афіцэраў і генералаў турэцкай арміі) з наведаўшым Стамбул Сурыкавым. Турэцкіх чаркесаў цікавіла, «калі радзіма адыгаў (г.зн. чаркесаў) будзе вызваленая ад рускіх акупантаў». На гэта «амір Хаджы-Мансур» (так яны называлі Сурыкава-Натхоева) на дзікай сумесі дрэннай адыгейскай і дрэннай турэцкай моваў сказаў, што гэта адбудзецца ў бліжэйшыя некалькі гадоў, да прыняцьця Турцыі ў Еўразьвяз. Ён сцьвярджаў, што цяпер выступленьне супраць Расеі заўчаснае, таму што «гяўры зноў зробяць нам генацыд». Аднак хутка, «вежы Крамля ўпадуць», «фашыстоўскі рэжым» будзе нібыта «зрынуты» «чачэнскімі братамі» і «памаранчавай рэвалюцыяй». Тады, па яго словах, «Крамлю будзе не да адыгаў і мы павінны ня ўпусьціць гэты гістарычны шанец». Далей «амір Хаджы-Мансур» выклаў план захопу тэрыторыі «па ўсім левым беразе Кубані, усім узьбярэжжы Чорнага мора ад Псоў да Тамані», а таксама Кабарды, Маздока і Пяцігорска. Па яго словах, 50 тысяч «адыгаў-маджахедаў» гатовыя гэта зрабіць, калі паступіць загад. Пры гэтым «нашы браты з Турцыі, Сірыі ды Ярданіі» павінны будуць даслаць «нам на дапамогу» яшчэ 50 тысяч «суайчыньнікаў-маджахедаў», якіх трэба тэрмінова навучыць рускай мове, бо «мову ненавіснага ворага трэба ведаць». Па яго словах, калі Масква не ўмяшаецца, «мы хутка ачысьцім нашу зямлю ад карнавальных казакаў, каб ні адзін нашчадак царскіх катаў яе не апаганьваў». Цікава, што гэта гаварылася цалкам адкрыта і паказвалася па ТБ у Стамбуле і Эдырне (Адрыянопалі). Пры гэтым каля сотні дзеючых турэцкіх вайскоўцаў у форме стоячы віталі Сурыкава-Натхоева і гарлапанілі «Аллах-Акбар».

З выступу двухмесяцовай даўніны на нарадзе «Руху паняволеных народаў» у Данецку: «Габрэі ўсяго сьвету пасьля 2000 гадоў выгнаньня сабраліся ў Палестыне і стварылі Ізраіль, які аказаўся жыцьцяздольным у варожым асяроддзі. Чым горш чаркесы? Чаму яны праз 145 або праз 160 гадоў пасьля генацыду і выгнаньня ня могуць зрабіць тое ж самае — сабрацца на сваіх землях і аднавіць Чаркесію ад Сочы да Анапы і да Маздока? Менавіта ў гэтым заключаецца наша канчатковая мэта…».

У цэлым, суперкруты чалавек з суперкрутымі намерамі ды магчымасьцямі. І раптам нечакана памёр. Не сумняюся, што Сурыкава-Натхоева ліквідавалі.

Ёсьць тры варыянты. Альбо гэта адбылося з прычыны ўнутрыфарвэстаўскай барацьбы за кантроль над пэўнымі ценявым сьферамі. Альбо куратары з заходніх сьпецслужбаў палічылі Сурыкава «маўрам, якія зрабіў сваю справу», да таго ж даволі засьвечаным. Альбо да таямнічай сьмерці Мансура-Алі прыклалі руку некаторыя айчынныя колы, якія некалі не дапусьцілі яго прызначэньня кіраўніком «РасУзбраеньняў» і начальнікам ГРУ. Я сьхіляюся да трэцяга варыянту.

Вядома, што «Фарвэст» рыхтаваўся даць «апошні й рашучы бой», выкарыстоўваючы свой уплыў у атачэньні Мядзьведзева, у сечынскім, маскоўскім і падмаскоўным кланах, у левай, ліберальнай і «нацыяналістычнай» апазыцыі. У верасьні 2009 г. Сурыкаў сказаў: «Калі гэта здарыцца [мелася на ўвазе выдаленьне Пуціна і вызваленьне Хадаркоўскага - заўв.], пачнецца перабудова-2 і нярускім народам РФ трэба рыхтавацца да незалежнасьці. Калі ня здарыцца — яшчэ 10-15 гадоў працягнецца гніеньне ў фармаце «прымітыўнай сыравіннай эканомікі», а народам РФ і былога СССР трэба рыхтавацца да вайны. Трэцяга ня дадзена«.

«Фарвэст» ў паскораным рэжыме заняўся падрыхтоўкай «перабудовы-2″, пераходзячай у «каляровую рэвалюцыю» з максімальна хуткім развалам Расеі. Аднак … Супраць лому няма прыёму, акрамя іншага лому. Ідзе вайна на зьнішчэньне [ну, вось, тое, што ў Расеі ідзе вайна, становіцца ўжо агульным месцам. - Рэд.]. Зьявілася слабая надзея, што нехта будзе ўсімі сіламі перашкаджаць антырасейскім [антыімперскім. - Рэд.] планам. Акрамя ліквідацыі Сурыкава, на гэта паказвае яшчэ адзін факт — вызваленьне генерала Аляксандра Бульбава, які паплаціўся за рассьледаваньне дзейнасьці «Фарвэста».

Я не зьбіраюся зларадстваваць з нагоды сьмерці Сурыкава-Натхоева. Але, у цэлым, дзяржаўна-патрыятычныя [імперскія. - Рэд.] сілы маюць права адчуць пачуцьцё задавальненьня. Адным найнебясьпечным ворагам у Расеі стала менш.

P.S.
… Даволі цікава, дарэчы, што за пару дзён да сьмерці Сурыкаў сустракаўся з Аляксеем Дымоўскім. Цяпер становіцца зразумела, хто стаіць за раскруткай экс-маёра [міліцыі] …».

(канец паведамленьня).

Дадаткова «генерал Іваноў» (Аляксей) выставіў у сеціве сьпіс «яшчэ не ліквідаваных», як ён піша, «Ворагаў Расеі зь вялікай літары» (гл. http://mml-2001.livejournal.com/372589.html). У прыватнасьці, ён сьцьвярджае, што:

«Міжнародная супольнасьць «Фарвэст» мае два найважнейшых, шмат у чым перасякаемых напрамкі сваёй дзейнасьці — чыста крымінальны (наркотыкі, зброя, алмазы, фінансавыя сьпекуляцыі ды інш.) і крымінальна-палітычны («каляровыя рэвалюцыі», сепаратызм, палітычны тэрарызм). Кіраўнікі «Фарвэста» адносна роўныя па сваім уплыве, але сьферы іх дзейнасьці розьняцца.

На расейскім і ваколрасейскім (дакладней, антырасейскім) напрамку лідзіруюць Уладзімір Філін (Літоўчанка) і чачэнец-акінец Руслан Саідаў (Садулаеў). Яшчэ некалькі дзён таму трэцім быў Антон Сурыкаў (Мансур-Алі Натхоеў).

Сурыкаў «акучваў» унутрырасейскую палітпрастору (плюс Грузію — разам зь Філіным — Абхазію, Паўднёвую Асецію і Арменію), таму быў у нас больш бачным і нярэдка выходзіў з ценю. Таксама ён адказваў за шлях наркатрафіку па тэрыторыі Расеі (з Сярэдняй Азіі праз Іжэўск ў Наварасейскі порт), разам зь менш значнай Натальляй Роевай (Валіахметавай).

Філін, які афіцыйна мае ў дадзены момант званьне генерала ГУВ Украіны, адказвае (разам зь яшчэ адным фарвэстаўскім кіраўніком, таксама генералам ГУВ Аляксеем Ліхвінцавым (Каласоўскім), які ўсё ж больш засяроджаны на чыстым крымінале) за Маларосію, Грузію і Малдову, зьяўляецца «шэрым кардыналам» ўкраінскіх аранжыстаў-нэабандэраўцаў, адным зь ініцыятараў уварваньня Грузіі ў Паўднёвую Асецію [так у тэксьце. - Рэд.] і аўтарам ідэі аб непазьбежнасьці ды неабходнасьці расейска-украінскай вайны.

Саідаў адказвае за Каўказ і Сярэднюю Азію, курыруе Кадырава і ўсіх паўночнакаўказскіх баевікоў (так- так, адначасна), кіраваў забойствамі Ямадаева і Байсарава, зьяўляецца сувязным вязьмом паміж пэўнымі коламі ўнутры Расеі, кадыраўцамі Рамзанчэга і Дземільханава, разнастайнымі «шарыятаўцамі», турэцкімі, Савудаўскімі й ААЭшнымі сьпецслужбамі, «сочыць» за наркатрафікам з Афганістана праз Таджыкістан, Узбекістан і Казахстан, і з Наварасійска праз Турцыю ў Косава.

Крыху ніжэй па ранзе Аўдрус Буткявічюс, які курыруе Прыбалтыку, і Валеры Лунёў, які курыруе Беларусь».

(канец паведамленьня).

Дадатковыя цікавыя і ўдакладняючыя зьвесткі пра забітага генерала ГРУ падалі таксама чачэнцы (kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/28/69414).

Яны настойваюць, што Сурыкаў-Натхоеў быў генералам расейскага ГРУ, што яго ліквідавала (атруціла) ФСБ таму, што чэкісты лічылі яго кіраўніком плануемай вайсковай змовы [!!! - Рэд.].

Акрамя таго, зьвярніце ўвагу, што «Заклік да рускага народу, да афіцэраў арміі й флоту…», пра які мы паведамлялі раней, быў абнародаваны19 лістапада 2009 г., а праз 4 дні быў атручаны Сурыкаў.

Па паведамленьні ўсё тых жа чачэнцаў, разьвітаньне з забітым генералам ГРУ адбылося 27 лістапада. На пахаваньні прысутнічалі «людзі з ураду РФ, з Дзярждумы, РасУзбраненьняў, калегі-сьпецслужбісты, прамыслоўцы і абароншчыкі, камуністы і журналісты».

Сурыкаўцы вырашылі не падымаць вэрхалу вакол забойства і афіцыйна сьпісалі забойства на «сэрца»…

2.

У сваю чаргу 16 сьнежня 2009 г. па інфармацыйных рэсурсах прайшло паведамленьне аб сьмерці Ягора Гайдара. Напрыклад, паведамленьне Ленты.ру было наступным (www.lenta.ru/news/2009/12/16/gaidar):

«На 54-м годзе жыцьця памёр эканаміст Ягор Гайдар.

Па папярэдніх даных, прычынай сьмерці Гайдара стаў тромб.

Ягор Гайдар лічыцца адным з галоўных ідэолагаў эканамічных рэформаў у Расеі. Ён займаў ключавыя пасады ва ўрадзе Расеі ў 1990-х гадах: быў першым міністрам фінансаў Расейскай Федэрацыі, першым намесьнікам, а затым выконваючым абавязкі старшыні ўрау. Пад кіраўніцтвам Гайдара ў першай палове 1990-х гадоў у Расеі праводзіліся рэформы, накіраваныя на стварэньне рынкавай эканомікі, у прыватнасьці, пры ім пачаўся працэс прыватызацыі.

Гайдар нарадзіўся 16 сакавіка 1956 года. Пасьля заканчэньня эканамічнага факультэта МДУ Гайдар працягнуў навучаньне ў асьпірантуры; у 1980 годзе ён стаў кандыдатам, а ў 1990-м — доктарам эканамічных навук. Да прыходу ва ўрад Гайдар працаваў у некалькіх навуковых інстытутах, а таксама пісаў на эканамічныя тэмы ў часопісе «Камуніст» і газеце «Праўда».

Пасьля сыходу з ураду Гайдар з 1994 па 2001 год узначальваў партыю «Дэмакратычны выбар Расеі», а ў 2001-03 гадах уваходзіў у склад кіраўніцтва партыі СПС, членам якой ён заставаўся да кастрычніка 2008 года.

У лістападзе 2006 г. Ягор Гайдар, які знаходзіўся ў Ірландыі на канферэнцыі, быў шпіталізаваны з прыкметамі атручаньня. Пасьля Гайдар заявіў, што яго спрабавалі атруціць праціўнікі расейскіх уладаў«.

Да такога і аналагічных паведамленьняў варта дадаць пару дэталяў.

Па-першае, далёка ня ўсе эканамісты станоўча ацэньваюць дзейнасьць Гайдара. Так, па некаторых зьвестках, небезьвядомы Іларыёнаў заявіў, што для дыскрэдытацыі лібералізму ніхто не зрабіў больш, чым Гайрад разам са сваім калегай і сябрам Чубайсам.

Гэта значыць, што стварэньне сапраўднай рынкавай эканомікі ў Расеі не было мэтай Ягора Гайдара. Найвідавочней, мэтай была — менавіта алігархічная прыхватызацыя.

Па-другое, праз суткі дачка пана Гайдара заявіла, што на самой справе ён сканаў з-за ацёку лёгкіх, прычынай якога быў сардэчны прыстып (www.pravda.ru/news/society/17-12-2009/1004726-0/).

Зьвестак пра тое, што стала прычынай сардэчнага прыступу, мы не знайшлі.  Але мы ведаем, што забойства праз атручаньне, якое хаваецца пад розныя натуральныя прычыны сьмерці — даўняя традыцыя бальшавіцкай Расеі. У пацьверджаньне гэтага фрагмент яшчэ аднаго артыкула (у дадатак да тых, што ўжо ёсьць на сайце). Яго назва «Як атруцілі Фёдара Шаляпіна» (www.e-vid.ru/index-m-192-p-63-article-31793).

«Адной зь першых савецкіх таксікалагічнай лабараторый асобага прызначэньня, у задачу якой уваходзіла выраб, распрацоўка і даследаваньне дзеяньняў атрутных і наркатычных рэчываў на арганізм чалавека, стала лабараторыя, арганізаваная па прапанове старшыні Саўнаркама Ўладзіміра Леніна яшчэ ў 1921 годзе, якая атрымала кансьпіратыўную назву «Сьпецыяльны кабінет». Арганізаваць яго Ленін мог даручыць толькі праверанаму чалавеку. Ім стаў Аляксандр Бах (партыйны псеўданім Кашчэй Бессьмяротны) — член УЦВК, народаволец, палітычны эмігрант зь вялікім партыйным стажам. Як хімік ён вырабляў для «Народнай волі» выбухоўку. У 1921 Кашчэй Несьмяротны кіраваў адразу дзьвюма дасьледчымі інстытутамі: біяхімічным Наркомздароўя і Фізіка-хімічным імя Карпава. «Сьпецыяльны кабінет», а пазьней — «Лабараторыя Х», да 1937 года зь ведама Палітбюро ВКП (б) спраўна выконвала заказы на выраб ядаў і псіхатропных прэпаратаў для сакрэтных аперацый ВЧК, ОГПУ, НКВД.

Першай ахвярай «Кабінета», па ўсім відаць, можна лічыць Аляксандра Блока, які летам 1921 загадкава і ціха паміраў пад пільным даглядам медыцынскіх «сьвяцілаў» таго часу. Блока так і не выпусьцілі за мяжу для лячэньня, хоць перад Палітбюро і Леніным асабіста за яго прасілі нарком асьветы Луначарскі і Максім Горкі. Выслухаўшы сімптаматыку хваробы паэта, акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР, галоўны хірург Інстытута імя Скліфасоўскага, прафесар Барыс Пятроў, сказаў: «Ня ведаю, што думаюць вашыя літаратуразнаўцы. Больш за ўсё гэта падобна на яд. Яго атруцілі».

У 1926 годзе па распараджэньні наркома Менжынскага ў ОГПУ пачала дзейнічаць лабараторыя па выкарыстаньні ядаў і наркотыкаў. Яна была ўключана ў склад сакрэтнай групы Якава Серабранскага, якая займалася правядзеньнем тэрарыстычных акцый за мяжой. З прыходам новага наркама — Лаўрэнція Берыя - гэта «навуковае падраздзяленьне» было вырашана мадэрнізаваць. У Наркамаце стварылі дзве новыя лабараторыі. Адну зь іх, бактэрыялагічную, узначаліў прафесар С.Мурамцаў, іншую — Г.Майраноўскі. Задачу перад імі кіраўніцтва НКВД паставіла дакладную: стварыць яды, якія б «маскавалі» сваё гібельнае дзеяньне пад натуральныя прычыны сьмерці або хваробы чалавека.

Сур’ёзным пацьверджаньнем дзейнасьці НКВД па выкарыстаньні ядаў можна лічыць раптоўную сьмерць Максіма Горкага. Яго здароўе сур’ёзна пахіснулася пасьля атрыманьня ад Генрыха Ягоды падарунка — вялізнай каробкі любімых Аляксеем Максімавічам цукерак. Праз тры дні пасьля атрыманьня падарунка Горкі памёр, а каробка з цукеркамі зьнікла. У 1948 годзе ў прыватнай гутарцы з нямецкай камуністкай Бертай Герланд ў адным з варкуцінскіх лагераў прысуджаны да 25 гадоў пазбаўленьня волі прафесар медыцыны Плятнёў паведаміў: «Сьмерць магла наступіць толькі ад цукерак, якія Аляксею Максімавічу даслаў Сталін».

Любоў да салодкага згубіла і Надзею Канстанцінаўну Крупскую — удаву правадыра сусьветнага пралетарыяту. 26 лютага 1939 г ў афіцыйнай прэсе яе віншавалі з 70-годдзем, у Дом ветэранаў рэвалюцыі, дзе пражывала Крупская, прыбыў пасланец, які, па адной з версій, даставіў Надзеі Канстанцінаўне віншаваньне і торт «Суніцы зь вяршкамі» ад самога Сталіна. Вечарам таго ж дня Крупская страціла прытомнасьць ад болі ў вобласьці жывата. Раніцай 27 лютага ня стала вернай сяброўкі Леніна, якая зьбіралася 10 сакавіка выступіць на чарговым зьездзе ВКП(б) з разгромнай заявай супраць Сталіна.

Такім жа чынам быў забіты вядомы псіхіятр Уладзімір Бехцераў, які паставіў 22 сьнежня 1927 г. Сталіну дыягназ: псіхапат.

Для ліквідацыі непажаданых асоб выкарыстоўваліся розныя яды, часьцей — якія ўводзяць у арганізм зь ежай. Рабіліся і ўколы. Працавалі лабараторыі й над удасканаленьнем метадаў увядзеньня ядаў праз органы дыханьня.

Нядаўна сталі вядомыя факты выкарыстаньня для гэтых мэтаў радыёактыўных матэрыялаў. У прыватнасьці, алімпійскі чэмпіён штангіст Юры Ўласаў у сваёй кнізе «Аповесьць пра бацьку» распавядае аб таямнічай сьмерці бацькі, выведчыка Уладзімірава. Як піша Уласаў, восеньню 1951 Берыя запрасіў выведчыка да сябе і прапанаваў зрабіць «прышчэпку ад раку«. У таго шмат гадоў хварэў страўнік, ён сапраўды баяўся гэтай хваробы і пагадзіўся. Потым зразумеў: якія тут могуць быць прышчэпкі? Тыдзень пасьля ўколу ён ляжаў з высокай тэмпературай. Потым ўсё быццам бы мінула. Але праз два гады, у верасьні 1953 года, ён памёр ад… раку лёгкіх.

У 1958 годзе за адмову забіць лідэра Народна-працоўнага саюзу Георгія Акаловіча і за невяртаньне на Радзіму быў атручаны таліем былы савецкі выведнік Мікалай Хахлоў«.

(канец цытаваньня).

3.

Падсумуем вядомую цяпер нізку фактаў:

- некалькі гадоў таму Дзерыпаска агучвае планы ўсіх «расейскіх» алігархаў канчаткова «разабрацца з арміяй», маўляў, толькі адтуль для іх яшчэ можа быць небясьпека;

- за прайшоўшыя гады ФСБ, зьвязанае з алігархамі, здымае з пасад і забівае шэраг палкоўнікаў ды генералаў расейскай арміі, якія крытычна настроеныя да расейскай постельцынскай алігархіі;

- у сярэдзіне лістапада 2009 г. выходзіць вядомы «Заклік…» групы высокіх армейскіх афіцэраў забіваць габрэйскіх алігархаў і асоб, якія падтрымліваюць умацаваньне іх улады;

- праз 4 дні сьмяротна атручваюць пана Сурыкава, які можа стаць кіраўніком плануемай змовы вайскоўцаў, «моладзі», камуністаў і незадаволенай часткі РПЦ;

- прыз тры тыдні ад нейкай прычыны, якую спачатку PR-аўскі імкнуцца заглушыць ілжывай інфармацыяй, гіне бліжэйшы паплечніх ненавіснага для «вайскоўцаў» Чубайса і галоўны выканаўца сіянісцка-алігархічнай прыхватызацыі ў Расеі Ягор Гайдар;

- апошняга ўжо нехта спрабаваў атруціць пару гадоў таму;

- Расея мае багатую гісторыю забойстваў вядомых людзей шляхам атручваньня.

Якая ж гіпотэза атрымліваецца з данага шэрагу ўскосных фактаў?

Яна такая: магчыма, што сьмерць Ягора Гайдара не была натуральнай. Ён, верагодна, ёсьць ахвярай аб’яўленай групай расейскіх вайскойцаў вайны. Прычым, першай ахвярай з… алігархічна-ФСБшнага боку.

Расейскія ўлады павінны сур’ёзна паставіцца да высноваў міжнароднага дакладу, у якім гаворыцца пра існаваньне сакрэтных турмаў на Паўночным Каўказе. Пра гэта гаворыцца ў заяве кіраўніка расейскага праваабарончага цэнтра «Мемарыял» Алега Арлова (гл. фота ўверсе зьлева). «Улады РФ лічаць за лепшае не ліквідаваць беззаконьне, а па-ранейшаму адмаўляць відавочныя для ўсіх рэчы«, — заяўляе ён.

«Мемарыял» узгадаў пра сябе з нагоды выхаду даклада ААН на тэму «Сусьветныя тэндэнцыі ўтрыманьня асоб у сакрэтных турмах ў кантэксьце барацьбы з тэрарызмам«. Гэта сумеснае дасьледаваньне сьпецдакладчыка ААН па прасоўваньні і абароне правоў чалавека ды асноўных свабод ў кантэксьце барацьбы з тэрарызмам, сьпецдакладчыка ААН па катаваньнях і жорсткаму, нялюдскаму, зьневажаючаму годнасьць абыходжаньню ці пакараньню, а таксама Працоўнай групы ААН па незаконных затрыманьнях і Працоўнай групы ААН па гвалтоўных зьнікненьнях.

Па словах Арлова, раздзел даклада, прысьвечаны Расеі, зьмяшчае кароткае выкладаньне заяў, рашэньняў і дакументаў розных міжнародных інстанцый (Камітэту Рады Еўропы па прадухіленьні катаванняў, Еўрапейскага Суда па правах чалавека, Камітэту ААН па правах чалавека, Камітэту Рады Еўропы па юрыдычных і прававых пытаньнях) альбо дае спасылкі на іх.

«У [дакладзе] гаворыцца аб практыцы ўтрыманьня затрыманых у сакрэтных турмах у ходзе ажыцьцяўленьня контртэрарыстычнай аперацыі на Паўночным Каўказе [так у тэксьце; на справе, народы Каўказу працягваюць змагацца за сваё вызваленьне з-пад імперскага прыгнёту, а сёньняшні цынічны "заходні сьвет" разам з расейскай імперыякратыяй, скажаючы рэчаіснасьць, называе сваю агрэсію "контртэрарыстычнай аперацыяй"; як бачым, расейскія праваабаронцы прынялі гэтыя правілы гульні; цікава, чаму?.. - Рэд.], катаваньнях, гвалтоўных зьнікненьнях. У раздзеле таксама выкладзены інтэрвю трох жыхароў Паўночнага Каўказа, якіх апытвалі эксьперты, прыцягнутыя для напісаньня дакладу «, — сказаў Арлоў.

«Гэты агляд сістэмы сакрэтных турмаў ў зоне ўзброенага канфлікту на Паўночным Каўказе толькі намячае контуры злачыннай практыкі выкраданьняў, катаваньняў, ўтрыманьня ў незаконных турмах, пазасудовых пакараньняў, якая стала адным з асноўных метадаў правядзеньня контртэрарыстычнай аперацыі ў рэгіёне», — сказаў кіраўнік цэнтру «Мемарыял» [паглядзіце, да якога абсурду даходзіць гэты мемарыялец з-за прынятай ім празаходняй гульні: пералічвае метады тэрору супраць мясцовага насельніцтва і тут жа кажа, што гэта асноўныя метады вядзеньня “контртэрарыстычнай аперацыі”!!! – Рэд.].

Ён заявіў, што праваабарончыя арганізацыі за апошнія 10 гадоў апублікавалі шмат дакументаў, якія пацьвярджаюць існаваньне сакрэтных турмаў на Паўночным Каўказе.

«Еўрапейскі суд па правах чалавека вынес дзясяткі рашэньняў па справах аб зьнікненьні людзей, даказаўшы наяўнасьць сакрэтных турмаў на Паўночным Каўказе«, — сказаў Арлоў. І тут жа дадаў, што «ўсе гэтыя гады ўрад РФ адмаўляў наяўнасьць сакрэтных турмаў«.

«Мемарыял» зьяўляецца вядучай расейскай няўрадавай арганізацыяй, якая ажыцьцяўляе маніторынг правоў чалавека на Паўночным Каўказе.

Расейскія праваабаронцы заяўляюць, што за другую ваенную кампанію ў Чачэніі зьніклі бязь зьвестак ад 3 да 5 тыс. жыхароў рэспублікі. Гэтыя дадзеныя прыведзеныя ў сумесным дакладзе праваабарончых цэнтраў «Мемарыял» і «Дэмас», апублікаваным некалькі гадоў таму.

Дадаткова варта дадаць, што кіраўніцтва Расеі ў дадзены момант робіць усё магчымае, каб ня даць дакладу працоўных груп і сьпецдакладчыкаў ААН стаць афіцыйным дакументам ААН. Каб яны заўсёды потым маглі казаць, што гэта, маўляў, “прыватная думка некаторых асоб – ненавісьнікаў такой вялікай і добрай Расеі…”.

Тыдзень таму ў сеціве на блогах LiveJournal.com разгарэўся вялізны скандал вакол публікацыі Тацьцяны Елавой (гл. фота, 1), якая піша пад нікам Zmagarka. Яна разьмясціла відэа, зьнятае і выстаўленае ў Інтэрнэце чачэнскімі партызанамі яшчэ ў 1999 годзе (на пачатку Другой, у навейшай гісторыі, вайны расейскай імперыі супраць Ічкерыі), на якім бачна, як чачэнцы забіваюць расейскіх салдат, перарэзваючы ім горла (http://zmagarka.livejournal.com/645098.html). Тады, 10 гадоў таму, гэта відэа прызначалася для запалохваньня расейскіх імперскіх вайскоўцаў. Аднак для маладога пакалення расейцаў, якія выраслі на пераможных рэляцыях пуцінскага ТБ, відэа сталася шокам. Да таго ж, Zmagarka дадала правакацыйны загаловак: «Русских солдат чеченцы режут, как свиней». Расейская аўдыторыя ўспрыняла акцыю Змагаркі як недапушчальны выклік… Уся гэтая інфармацыйная падзея мае выразныя прыкметы эфекту “крука ў лесе”, дапамагаючага прааналізаваць псіхічны стан сучаснага расейскага грамадства і расейскага імперскага воінства, а таксама зьвярнуць увагу на дзеяньні некаторых пабочных асоб (2). Гэта асабліва актуальна ў час актывізацыі вайны на Паўночным Каўказе і напярэдадні магчымага новага нападу расейскай імперыі на Грузію.

1.

Аднак, перад тым, як падаваць некаторыя факты з падзеі, лічым вартым паказаць яе фон. Уявіце сабе, што вы выходзіце з-за вугла дома і бачыце, што адзін чалавек (назавем, А) б’е другога чалавека (назавем, Б) у твар. У вас, натуральна, можа скласьціся ўражаньне, што А – гэта агрэсар, хуліган, а мо і злодзей. На справе, што можа быць? А можа быць так, што перад гэтым — і гэтага вы ня бачылі, але яно было — чалавек Б сам несправакавана, агрэсіўна напаў на чалавека А — напаў і фізічна, з кулакамі, і маральна (напрыклад, словамі прынізіў годнасьць чалавека А і яго мамы). І калі вы выходзілі з-за вугольля, на справе вы бачылі абсалютна адэкватныя, выхаваўчыя паводзіны чалавека А, у адносінах да якога нельга ня толькі было рабіць тых высноў, што вы спачатку зрабілі, але і варта было дадаць: “мала ты даў гэтаму гаду Б!”…

Праілюструем гэты ж феномен (значэньне фону падзеі) яшчэ і вобразна. Якога колеру круглая пляма ў цэнтры квадратаў? (гл. малюнак). Яна цёмная ці сьветлая? Аказваецца, што ўсё залежыць ад фона. І калі фон чорны, як справа, дык пляма ня цёмная (як зьлева), а сьветлая… Вось якое прынцыповае значэньне мае фон падзеі для яе ацэнкі!.. (дарэчы, тэхналогія хава́ньня фона – адна з асноўных тэхналогій прапагандысцкіх махляроў, якія дзейнічаюць у інфармацыйнай прасторы; мы на яе паддавацца ня будзем).

А цяпер на гэтым тэарэтычным грунце прапануем пазнаёміцца зь некаторымі падзеямі зь гісторыі расейска-чачэнскіх адносін апошніх стагоддзяў.

Варта пачытаць, напрыклад, пра генацыд чачэнскага народа, які зьдзяйсьняў яшчэ генерал імперыяліст-нацыст Ермолаў (пра гэта можна пачытаць хаця б тут: http://www.kavkazcenter.com/russ/content/2005/11/22/39583.shtml; www.kavkazcenter.com/russ/article.php?id=18968; зьвяртаем увагу, цяпер зь Беларусі й Расеі сайты агенцтва “Каўказцэнтар” часта можна адкрыць толькі праз ананімайзер…). Дарэчы, трохі пазьней у Беларусі дзейнічаў яго аналаг таксама генерал Мараўёў-вешальнік

Варта пачытаць, як адбывалася іншая генацыдная акцыя, скіраваная супраць чачэнскага народа, якую зьдзейсьніў ужо Сталін зь Берыям ды іхныя памагатыя – г.зв. дэпартацыя чачэнцаў у Сярэднюю Азію і Сібір у 1944 годзе (пра гэта і ня толькі, напрыклад, тут: http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/02/22/64139.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/02/23/56542.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2007/10/23/53895.shtml).

Варта нагадаць сабе, што за дзьве апошнія вайны Ельцына-Пуціна супраць чачэнскага народу (другая працягваецца цяпер) адбыўся чарговы генацыд – было забіна больш 250.000 чачэнцаў (зь мільёна), сярод якіх ня менш, як 42.000 нявінных дзяцей!

Калі лічбы вы ўспрымаеце кепска, варта пачытаць тэксты, у якіх распавядаюцца некаторыя факты зь дзьвюх апошніх войнаў расейскай імперыі супраць чачэнскага народа (напрыклад, тут: http://kavkazcenter.com/russ/content/2007/04/06/50394.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2005/08/10/36514.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/10/03/61369.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/06/26/59122.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2005/10/30/38894.shtml), ці пазнаёміцца зь некаторымі фота з гэтых падзей (гл., напрыклад, тут: http://exhibition.ipvnews.org/chapter_3_1.php).

Для тых, каму і гэта зрабіць цяжка, падаем унізе некаторыя фотаздымкі – доказы зьверстваў г.зв. “федэралаў” супраць чачэнскага народа. Зьвяртаем увагу, апошняе адбываецца ўжо літаральна на нашых вачах!

2.

Другое пытаньне, якое варта таксама разгледзець, гучыць так: што магло справакаваць Змагарку зрабіць тое, што яна зрабіла – разьмясьціць дакумент 10-гадовай даўніны са сьферы інфармацыйнай вайны? (дарэчы, гэта адна з галоўных сьфераў ваенных дзеяньняў у час любой “гарачай” вайны)

Прычын можа быць некалькі (беларуску-Змагарку мы асабіста ня ведаем, таму выказваем свае меркаваньні, грунтуючыся на ўласным сьветаўспрыняцьці — чыста псіхааналітычна).

Першая версія. У яе сьвядомасьці магло накапіцца ўжо столькі ведаў пра факты злачынстваў расейскіх войскаў на Паўночным Каўказе ў цэлым і ў Чачні ў прыватнасьці, што сітуацыя з колькаснай перарасла ў якасную — і яна вырашыла хоць нешта зрабіць, каб на фоне ўсіх гэтых падзей мець права працягваць лічыць сябе чалавекам. Бо сапраўдны чалавек, калі ён унутры не быдляк, ня мае права не рэагаваць на маштабныя злачынствы, нават, калі яны не датычаць твайго народу…

Другая версія. Яе асабіста маглі справакаваць некаторыя рускія імперыялісты, зь якімі яна сутыкнулася тварам у твар і якія яе моцна пакрыўдзілі.

З уласнага досьведу ведаем, што такое магчыма. Так, у сакавіку 1996 годзе ў Менску ў час першых знакамітых масавых вулічных падзей менты-расейцы з ачапленьня некаторым з нас, сябрам рэдакцыі “нашайзямлі. орг”, так і казалі ў твар: «Сегодня мы вам – белорусам – покажем!». Астроўскі сьцьвярджае (і кажа, што ёсьць сьведкі), што ў 2000 годзе адзін расейскі вайсковец у цягніку яму так і заявіў: «Вас, белорусов, нужно убивать!» Ён кажа, што гэта было абсалютна несправакавана (ёсьць сьведкі) — так маскаль адрэагаваў на тое, што ён чуў беларускую мову…

У Змагаркі маглі быць й іншыя прычыны для такіх яе паводзін. Але, пагадзіцеся, усё гэта адэкватна, усё ў адказ!

3.

А вось цяпер давайце паглядзім, як зрэагавала расейская маса (уключна, натуральна, з ФСБшнікамі, якія працуюць у сеціве, былымі й актуальнымі вайскоўцамі) на сеціўную акцыю Змагаркі. Ці расейскія імперцы ўлічваюць, хаця б трохі, тое, што мы прагаварылі вышэй (на гэты раз у якасьці выключэньня іх каментары мы вырашылі падаць на мове арыгінала).

Вось яны – дакументальныя сьведчаньні імперскага мысьленьня маскалёў ва ўсёй іх “прыгажосьці”.

lipski_aleh:

хватит говорить о ненависти к русским. … лучше признайте, что чеченцы, как мусульмане, весь христианский мир считают врагами и ждут не дождуться возможности нас уничтожить.

zbroyar:

Даже не знаю расстрою Вас или порадую, но русские уже проиграли чеченцам. Они (чичи) заставили бояться себя-любимых и ненавидеть. Они создали этнические парамилитарные группировки не только в Грозном, Бамуте и Ведено, но и в Ростове, Астрахани, Калининграде, Омске, Саратове, Москве…. Вовлекли в борьбу практически все социальные и прочие слои..вплоть до Чемпионов мира по самбо (ug.rian.ru/society/20090529/81825459.html) А сколько Вы назовете славянских ОПГ в Нохчийчоь? Ни одной… Русские в масштабах РФ рожают мало, но это с лихвой компенсируют чеченцы-дагестанцы.

tnik_real:

ПОЛКОВНИК БУДАНОВ ПРИДЁТ ЗА ТОБОЙ, СУКА !

mit_ra:

Девушка, в Чечне нет оккупационных войск: это территория Российской Федерации, поэтому о какой оккупации вы вообще говорите?
Вам нравятся эти кадры — резня русских солдат? Вы мразь, девушка.

shiko_1st:

Еще не все убиты бандиты… Придет и твой черед.

yurka_li:

Надо на имя Генерального прокурора РФ написать заявление о совершенном преступлении. Массовое зверское убийство военнослужащих Рф на территории РФ!
Никакие сроки давности на такого рода преступления не распространяются .
Прокуратура ОБЯЗАНА возбудить уголовное дело, и совместно с федеральными следственными органами и местными (той территории, где было совершено преступление) расследовать, найти преступников и соответственно наказать.
Такое заявление о совершенном преступлении можно послать здесь.
Знакомитесь с инструкцией, соглашаетесь (внизу) и заполняете бланк обращения.
Таким образом вы выполните свой гражданский долг.

nfb:

Вы дура малолетняя, судя по всему. Обезьяны мечут дерьмо в зоопарке — понятно по какой причине. У вас причина та же — отсутствие разума. Не обижайтесь, если с вами поступят так же, как поступают с взбесившимся животным. Вы это заслужили.

ded_pehto:

любовь к пыткам как то связана с твоей сексуальной неполноценностью, жывотное?

maflin:

А что по ее фотографии этого не видно? Это же не она. Это оно. Существо неопределенного пола.

skydm:

Срать в и-нете ума много не надо. Попробуй подумать о последствиях, если ещё мозги остались. И с тобой такое тоже может случиться..

beautyweb:

Ей счас этого желают очень большое количество людей. В 2009 году обсуждать оккупацию дотационной республики Чечня и выкладывать видео девятилетней давности — это блядь каким маразмом страдать надо

yahont7:

Надеюсь как-то появится видео, где этой соске будут медленно отрезать голову тупым ножом.

dwarfdoc:

слыш, визда. Какая нахуй оккупация??? Чечня часть РФ. Или у вас другая география?

b0rmann (а гэты каментатар пададзены на фота ў пачатку артыкула пад №2; зьвяртаем увагу на выразны правакатыўны характар напісанага ім):

«тое што чачэнцы знаходзяццана адным цывілізацыйным узроўні с малпамі ніхто й не сумняваўся. вельмі не люблю тэрміну «крымінальны этнас», які вельмі часта ўжываюць да цыганоў, але у выпадку чачэнцаў ён амаль што на мейсцы. пацыфікацыя чачэніі — адзін з накірункаў зьнешняе палітыкі расеі, які не пабаюся публічна падтрымаць. што да прававога статуту расеі ў чачэніі — ён ні ў чым ня розьніцца ад амэрыканцаў у афганістану ці іраку».

І г.д. (канец цытаваньня каментароў).

4.

Чытаючы ўсе гэтыя “каментары” ловіш сябе на думцы, што ў нас – беларусаў – такога мысьленьня ня проста няма, а і ня можа быць. Усё гэта праявы нейкае анамальнага, хворага сьветаўяўленьня.

На справе, мы проста сутыкнуліся зь феноменам імперскага мысьленьня, якое, натуральна, здаровым лічыць нельга. Усе гэтыя расейскія імперасты ў сваіх галовах уяўляюць, што гэта яны, прышоўшы з вайной на чужую зямлю, будуць забіваць, катаваць, гвалціць, паліць, труціць, тапіць, зьнішчаць, таптаць, вешаць, падрываць, разбураць, прыніжаць, калечыць, зьневажаць, рабаваць, выкарыстоўваць, падпарадкоўваць, камандаваць і г.д… А прадстаўнікі народа, да якога яны прыйшлі й у адносінах да якога робяць усе гэтыя жахлівыя злачынствы, павінны ў адказ падпарадкавацца і памоўкваць у анучку. Прынамсі, на ўласную актыўную абарону яны – карэнныя жыхары – права ня маюць!

Дзіўнае такое сьветаўспрыняцьце. Ці ня праўда?

На справе, ня дзіўнае. Усё гэта ўніверсальныя і неад’емныя рысы любой імперскай сьвядомасьці! У ёй ня толькі адкідаюцца ўсе маральныя нормы – што ёсьць чужая зямля, чужы народ і твой агрэсіўны напад на іх (гэта першае), а і не дапускаецца ўяўленьня, што ахвяра агрэсіі мае права на супраціў і можа даць здачу (гэта другое)!

У выніку аказваецца, што імперыялісты не падрыхтаваныя да таго, што іх таксама будуць рэзаць, забіваць, падрываць, зьневажаць і г.д. І вось чаму мы назіраем такую хваравітую рэакцыю…

Думаем, дадзеную рысу імперскай сьвядомасьці (у т.л. расейскай імперскай) варта зафіксаваць як прынцып нашай Беларускай дактрыны (Д пр-п 124), а адваротнае – поўнае права карэннага народа на актыўны супраціў любой соцыяпаразітнай сіле – давайце зафіксуем, як прынцып нашай Сьветагляднай дактрыны (С пр-п 16).

Дадатак:

Сёньня, 6.08.2009 г., нам удалося знайсьці пэўнае пацьверджаньне адной з нашых гіпотэзаў.

У адказ на пытаньне карэспандэнта Еўрарадыё: “Вы разумееце, што цяпер вам вельмі складана будзе прыязджаць у Расію?” — Таццяна Елавая адказала (гл. http://www.belradio.fm/by/924/reports/36115):

“Магу сказаць адразу, нічым добрым яшчэ ніводная мая паездка ў Расію не скончылася. Апошнім разам я ўвогуле патрапіла ў пастарунак, дзе мяне дапытвалі афіцэры ФСБ. Так што жадання вандраваць па Расіі не ўзнікае. Па-другое, пакуль што я знаходжуся ў крымінальным вышуку ў Беларусі. А з 14 жніўня мінулага года я па нейкіх дзіўных прычынах была абвешчаная ў федэральны вышук у Расіі і таксама па ўсім СНД. Таму расіяне яшчэ не хутка пабачаць мяне”.

Усе гады́, якія мы працуем у сеціве, тлумачым, што шлях прагрэсіўнага разьвіцьця Беларусі скіраваны ўверх (а ня так, як лічаць некаторыя: калі кепска зьлева, трэба рухацца ўправа), што трэба разьлічваць на стварэньне ўласнай самастойнай, аднім словам — суб’ектнай, прабеларускай сілы і ў меншай ступені разьлічваць на дабрадзеяў ці на ўсходзе, ці на захадзе. Ня раз з нагоды гэтай паставы ў нас была “радасьць са сьлязьмі на вачах” — падзеі паказвалі на вернасьць нашай пазіцыі, але мелі негатыўнае значэньне для нашага народа. Аднак, як высьвятляецца, стратэгічныя сьветаглядныя прынцыпы так лёгка не мяняюцца. Патрэбна праца і праца. Сёньня мы падаем тры чарговыя матэрыялы, якія выкрываюць дэфектыўнасьць абсалютнага ўспрыняцьця лозунга “Беларусь – у Эўропу!”, як і яго носьбітаў… Пачнем з матэрыяла Валянціна Жданко “Спачатку — мараторый, потым — статус у ПАРЭ”, пададзенага тут: www.svaboda.org/content/article/1760756.html.

1. “Беларускі парлямэнт атрымае статус адмыслова запрошанага ў Парлямэнцкай Асамблеі Рады Эўропы (ПАРЭ) пасьля таго, як Беларусь увядзе мараторый на сьмяротнае пакараньне. Такое рашэньне сёньня было ўхваленае на чарговай сэсіі Асамблеі, дзе прайшлі дэбаты па сітуацыі ў Беларусі.

У дэбатах па “беларускім пытаньні” ўзялі ўдзел паўтара дзясятка дэпутатаў. Ніводзін зь іх не пярэчыў супраць вяртаньня беларускаму парлямэнту статусу адмыслова запрошанага, аднак наконт таго, калі гэта можа адбыцца і якімі ўмовамі павінна быць абстаўлена, меркаваньні падзяліліся. Найбольш істотнай была папраўка наконт мараторыю на сьмяротнае пакараньне, ухваленая юрыдычным камітэтам ПАРЭ, які ўзначальвае Хрыстас Пургурыдэс. Вядомы сваім жорсткім падыходам да палітыкі беларускіх уладаў кіпрскі дэпутат, выступаючы з трыбуны Асамблеі, прапанаваў статус аднавіць, але толькі пасьля таго, як улады ўвядуць мараторый на сьмяротнае пакараньне. Ён нагадаў пра тое, што сьмяротныя прысуды ў Беларусі па-ранейшаму выносяцца. Віцэ-сьпікер Палаты прадстаўнікоў Валеры Іваноў, які ўзначальваў афіцыйную дэлегацыю РБ, даводзіў, што колькасьць сьмяротных прысудаў у Беларусі значна скарацілася (з 47 у 1998 годзе да двух — за апошнія гады) і што фармальная адмена сьмяротнага пакараньня ня ёсьць абавязковай умовай атрыманьня гасьцявога статусу. У канчатковым выніку, аднак, папраўка пра мараторый была ўхваленая Парлямэнцкай Асамблеяй.

Увогуле, прынятая дэпутатамі рэзалюцыя ахоплівае вельмі шырокі дыяпазон праблемаў, да вырашэньня якіх ПАРЭ заклікае беларускую ўладу. Гэта: неадкладнае вызваленьне ўсіх палітвязьняў; спыненьне перасьледу і запалохваньня актывістаў апазыцыі; спыненьне прымусовага прызыву на вайсковую службу апазыцыйных актывістаў, якія раней былі прызнаныя непрыдатнымі да яе; скасаваньне перашкодаў пры рэгістрацыі грамадзкіх аб’яднаньняў; і шмат іншых умоў, зьвязаных з рэформай выбарчага заканадаўства, дзейнасьцю незалежных мэдыяў, правядзеньнем мірных акцыяў пратэсту…

Спэцдакладчык па Беларусі Андрэа Рыгоні асабліва падкрэсьліў важнасьць (і нават, паводле ягоных слоў, “рэвалюцыйнасьць”) таго палажэньня рэзалюцыі, у якім замацавана, што “да таго часу, пакуль у парлямэнце Беларусі ня будзе належным чынам прадстаўлена апазыцыя”, ПАРЭ будзе “забясьпечваць, каб дэлегацыя беларускай непарлямэнцкай апазыцыі запрашалася на кожную сэсію Асамблеі, а таксама кожны раз, калі ў парадку дня камісіі Асамблеі будзе фігураваць пытаньне пра Беларусь”.

Прадстаўнік Аб’яднаных дэмакратычных сілаў Беларусі Анатоль Лябедзька з трыбуны ПАРЭ гаварыў пра неабходнасьць сумеснай распрацоўкі апазыцыяй і ўладай “дарожнай мапы” дзеля ўступленьня ў Раду Эўропы” (канец цытаваньня, скарочана). 23.06.2009, Валянцін Жданко

Ну, што тут скажаш: серыйных забойцаў, маньякаў-педафілаў ды іншых нелюдзей “Эўропа” любіць і прыкладае ўсе намаганьні, каб іх абароніць і ў РБ, а вось этнацыд беларускага народа – не заўважае… Між тым, не прайшло і двух месяцаў, як не апошнія людзі зь Беларусі літаральна прасілі кіраўніцтва Еўразьвязу толькі пра адно – дапамагчы ратаваць беларускую культуру ад этнацыду, “каб якім-небудзь спосабам было запісана ў пратаколе намаганьняў Эўропы, каб ня нішчылася беларуская культура”… (гл., напрыклад, nashaziamlia.org/2009/05/06/2137/#more-2137).

2. Другі матэрыял: «Радыё Швецыя» спыняе вяшчаньне па-беларуску (паводле www.svaboda.org/content/article/1762016.html; www.svaboda.org/content/article/1762630.html)

“Пачынаючы ад 1 верасьня 2009 году, «Радыё Швэцыя» спыняе вяшчаньне на беларускай мове (дарэчы, першая перадача беларускай службы “Радыё Швэцыя” выйшла ў эфір са Стакгольму 7 лістапада 2004 году). Пра гэта паведаміў кіраўнік Міжнароднага каналу Швэдзкага нацыянальнага радыё Інгемар Лёфгрэн. Па словах спадара Лёфгрэна, Швэдскае радые: “Зрабіла цяпер выбар на карысьць вяшчаньня на адной з вялікіх эўрапейскіх моваў, а менавіта — расейскай, тым больш, што гэта мова, якую разумеюць і ў Беларусі».

Меркаваньне прадусара беларускіх праграмаў «Радыё Швецыя» Зьміцера Плакса (гл. фота ўверсе): «Я, вядома, расчараваны гэтым рашэньнем кіраўніцтва Швэдзкага радыё, бо я ў свой час распачынаў гэтую працу і так сталася, што я ёсьць і быў заснавальнікам вяшчаньня са Швэцыі па-беларуску. Канечне, мне непрыемна, што гэтае вяшчаньне цяпер ужо, можна лічыць, скасаванае. Чаму гэта адбылося менавіта цяпер? Гэтае пытаньне насамрэч не да мяне. А я асабіста лічу, што гэта зьвязана найперш з тым, што цяпер праграмы такога, так бы мовіць, дэмакратычнага накірунку ўжо ня ёсьць актуальнымі, бо ідзе і прыйшло ўжо значнае пацяпленьне ў адносінах паміж аб’яднанай Эўропай і Беларусьсю. І вось такія праграмы пэўна ня так патрэбныя, як былі пяць гадоў таму … Я думаю, што шанцаў [аднавіць вяшчаньня па-беларуску пасьля 1 верасьня] няма. Адзінае, што да гэтага можа прывесьці нейкая хваля абурэньня з Беларусі, каб кіраўніцтва Швэдзкага радыё неяк зразумела… Але мне падаецца, што такой хвалі чакаць ня варта, і ня думаю, што ёсьць нейкія шанцы чакаць [во, дзе шанц для беларускай апазіцыі сапраўды паказаць сябе… - Рэд.] … Беларускае вяшчаньне скасоўваецца цалкам. Беларуская служба зачыняецца. Супрацоўнікі выкідаюцца на вуліцу”.

Спадар Плакс паведаміў таксама, што 24 чэрвеня ён меў сустрэчу з кіраўніком каналу І.Лёфгрэнам: “Мой кіраўнік, які прымаў гэтае рашэньне, выклікаў мяне ўчора, каб патлумачыць. Ён мне сказаў даслоўна наступнае: “Дэмакратычныя праекты не зьяўляюцца маім прыярытэтам” [!!! – Рэд.]. Між тым, паводле словаў Дзьмітрыя Плакса, раней перад ягонай службай ставілася задача — праграмамі вяшчаньня па-беларуску на Беларусь якраз спрыяць дэмакратызацыі краіны: “У нашай дамове на вяшчаньне чорным па белым надрукавана, што мы павінны займацца дэмакратызацыяй” (канец цытаваньня, скарочана).

Вось так, сьледам за Нямеччынай, Польшчай, іншымі еўрапейскімі краінамі ссучылася і Швецыя, на якую многія беларусы яшчэ зусім нядаўна ўскладалі свае спадзяваньні. Такія наступствы мае працэс аб’яднаньня незалежных дэмакратычных краін у “адзіную Эўропу”…

Згуртаваньне беларусаў сьвету «Бацькаўшчына” выказала занепакоенасьць з нагоды падзеі. ЗБС: “Спыненьне вяшчаньня па-беларуску зьменшыць прысутнасьць беларускай мовы ў сьвеце, што нельга дапусьціць, улічваючы сёньняшнюю сытуацыю з мовай у Беларусі і пагражальныя асымілятыўныя працэсы сярод беларусаў замежжа … Пакуль Беларусь не стала незваротна на шлях дэмакратызацыі, пакуль існуе небясьпека зьнікненьня роднай мовы тытульнай нацыі, нельга пазбаўляць беларусаў адной з нешматлікіх магчымасьцяў атрымліваць праўдзівую інфармацыю па-беларуску”, — заяўляе «Бацькаўшчына”. Арганізацыя заклікала беларусаў на Радзіме і ў замежжы, далучыцца да кампаніі па падтрымцы беларускіх праграм Швэдзкага радыё і накіроўваць лісты з патрабаваньнем працягнуць вяшчаньне па-беларуску пасьля 1 верасьня 2009 года на адпаведныя адрасы (апошнія пададзены тут: www.svaboda.org/content/article/1763120.html).

Заклікаем чытачоў нашага сайта падтрымаць ініцыятыву “Бацькаўшчыны”.

Такі ліст ужо даслала старшыня Рады БНР Івонка Сурвіла. Ліст быў дасланы на імя генэральнага дырэктара швэцкага радыё Маца Свэгфорса. У ім сп-ня Сурвіла выказала занепакоенасьць прынятым рашэньнем аб скасаваньні перадачаў на беларускай мове. Яна папрасіла перагледзіць гэтае рашэньне і патлумачыла, што сёньня Беларусь патрабуе падтрымку Эўропы дзеля таго, каб дамагчыся дэмакратычных пераменаў.

3.

На фоне масавай дэградацыі дэмакратычных інстытутаў, пранцыпаў, традыцый на Захадзе калі-некалі ўзьнікае думка, што, можа, гэта мы ўжо сталі нейкімі ненармальнымі са сваімі дэмакратычнымі ды гуманістычнымі ідэаламі, што гэта ня сьвет з глузду зьехаў, а мы адарваліся ад рэчаіснасьці. Аднак, калі знаходзяцца факты годнай паставы той ці іншай групы людзей, усё становіцца на свае месцы: не, з намі ўсё ў парадку, гэта сьвет коціцца ў тар-тарары…

Падаем дакумент, які, зьяўляючыся прыкладам сапраўднага інтэрнацыяналізму, пацьвярджае пададзенае і дадаткова паказвае, што ўяўляе сабой сёньняшняе ПАРЭ (узята адсюль: kavkazcenter.com/russ/content/2009/06/26/66443.shtml; адчыняць праз ананімайзер).

“САЮДЗІС” ЗЬВЯРНУЎСЯ ДА ПАРЭ З НАГОДЫ ГЕНАЦЫДА ЧАЧЭНСКАГА НАРОДА

Прэзідэнту Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па Бясьпецы і Супрацоўніцтву ў Еўропе Жоаа Саарэш

Старшыні Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па Бясьпецы і Супрацоўніцтву ў Еўропе Дора Бакаяні

Удзельнікам сесіі Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па Бясьпецы і Супрацоўніцтву ў Еўропе, якая праходзіць у Вільнюсе

ЧАЧЭНСКАМУ НАРОДУ

З В А Р О Т

Рады грамадскага руху САЮДЗІС горада Вільнюс у адносінах да генацыда ў Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя і зьнішчэньня дзяржаўнасьці

Віншуем удзельнікаў сесіі Парламенцкай Асамблеі АБСЕ і жадем плённай працы ў сталіцы Літоўскай Рэспубліцы Вільнюс.

06.09.1991 Чачэнская Рэспубліка Ічкерыя стала НЕЗАЛЕЖНАЙ ДЗЯРЖАВАЙ.

Зьвяртаем увагу ўдзельнікаў сесіі Парламенцкай Асамблеі АБСЕ на генацыд, які праводзіць Расейская Федэрацыя ў Чачэнскай Рэспубліцы Ічкерыя, і просім:

1. Расею спыніць ваенныя дзеяньні, вывесьці расейскія войскі зь Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя і кампенсаваць нанесеныя страты. Вызваліць незаконна захопленых больш за 20 тысяч чачэнцаў, якія без суду і сьледства пакутуюць у расейскіх турмах і знаходзяцца ва ўмовах гвалту;

2. Аднавіць Незалежнасьць Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя;

3. Расею выконваць Дамову аб міры, падпісаную 12.05.1997 прэзідэнтамі Б.Ельцыным і А.Масхадавым;

4. Аказаць гуманітарную дапамогу чачэнскаму народу;

5. Заклікаем кіраўнікоў дзяржаў сьвету не выдаваць у Расею чачэнцаў, якія знаходзяцца ў Вашых дзяржавах.

11.12.1994  Расея пачала шырокамаштабную, татальную, агрэсіўную вайну супраць чачэнскага народа. 100-тысячная расейская армія, выкарыстоўваючы забароненыя ваенныя сродкі, зьнішчае чачэнскі народ, гістарычную спадчыну, інфраструктуру, эканоміку. У Чачні дзейнічаюць расейскія ваенныя эскадроны сьмерці.

За час вайны Расея забіла каля 250 тысяч грамадзян Чачэніі й нанесла матэрыяльныя страты прыкладна на 300 мільярдаў даляраў ЗША.

12.05.1997 Прэзідэнт Расейскай Федэрацыі Барыс Ельцын і Прэзідэнт Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя Аслан Масхадаў заключылі ДАМОВУ аб МІРЫ. Аднак Прэзідэнты Расеі Б.Ельцын, В.Пуцін і Дз.Мядзьведзеў не выконваюць гэтую дамову.

Расея парушыла першы артыкул Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах (16.12.1966), у якой сказана: “Усе народы маюць права на самавызначэньне. У адпаведнасьці з гэтым правам яны свабодна ўсталёўваюць свой палітычны статус і свабодна забясьпечваюць сваё эканамічнае, сацыяльнае і культурнае разьвіцьцё”. Чачэнскі народ пазбаўлены гэтага фундаментальнага права.

Арганізацыя па Бясьпецыі й Супрацоўніцтву ў Еўропе не прыяла дзейсных мер супраць Расеі, якая 15 гадоў праводзіць у Чачні генацыд.

Кіраўніцтва Расейскай Федэрацыі й яе ўзброеныя сілы нанесьлі сакрушальныя ўдары па бясьпецы, дэмакратыі, правах чалавека і вызвольным рухам Еўропы.

Сябры грамадскай арганізацыі Саюдзіс і прадстаўнікі іншых грамадскіх арганізацый у час сесіі АБСЕ (29 чэрвеня – 1 ліпеня з 8 гадзін раніцы) будуць знаходзіцца каля Сейма Літоўскай Рэспублікі й пры сустрэчы з парламентарамі Асамблеі ды гасьцьмі будуць распавядаць пра дэспатызм Расеі ў Чачні й будуць прасіць аказаць дапамогу для Чачні.

Старшыня рады Л. Керасерус

Адказны сакратар А. Будрунас

Для сувязі: А.Будрунас, пр. Гедыміна 1, Вільнус, Літва, tel. + 370 673 95 837

Л.Керасерус тел. + 370 5 231 81 11, П. Руткаўскас + 370 699 37691

e-mail: vilnius@sajudis.com

http://www.sajudis.com/

4.

Адносна ўсіх пералічаных фактаў наш прагноз такі: ЕЗ этнацыда ў Беларусі па ранейшаму бачыць ня будзе, затое будзе ўпарта дамагацца адмены сьмяротнага пакараньня; «Радыё Швецыя» вяшчаньня па-беларуску пасьля 1 верасьня не працягне (пойдзе ўсьлед за Нямеччынай і «Дойча вэле»); сесія ПАРЭ на генацыд 250.000 чачэнцэў па-ранейшаму ўвагі ня зьверне – ёй гэта не цікава, ёй нясьцерпна хочацца ратаваць жыцьці менавіта маньнякаў. Вяршыня цынізму…

Усё гэта сапраўды выглядае так, нібы старая шлюха, якую завуць Эўропа, спрабуючы ўсьміхнуцца вам, ашчэрываецца сваімі разваленымі карыесам зубамі…

Ну, што, беларусы, вы па-ранейшаму за “рух ў Еўропу”?

P.S.

Дарэчы, пра наша стаўленьня да сьмяротнага пакараньня.

У будучай беларускай дзяржава пакараньне сьмерцю будзе мець месца. Яно будзе прымяняцца да асабліва небясьпечных дзяржаўных злачынцаў, да серыйных забойцаў, маньякаў-педафілаў і да т.п. “людзей”. Прычына простая – гэта ня людзі, а жывёлы ў людскім вобліку… «Цывілізаванай нормай» тут можа стаць прынцып, што гэтыя нелюдзі будуць карацца сьмерцю пасьля, напрыклад, 5-10-гадовага знаходжаньня ў турме (ужо пасьля прысуду). Пасьля гэтага судовае рашэньне пакараць сьмерцю падпісваецца (ці не падпісваецца) генеральным пракурорам ды прэзідэнтам і выконваецца…

Будзем лічыць гэта чарговым прынцыпам нашай дактрыны (Д пр-п 120).

Нядаўна на нашым сайце быў выстаўлены артыкул Анатоля Сідарэвіча “Хто нам саюзнік і партнёр?”. Заранёў каментуючы яго, радакцыя заявіла: “Шмат якія думкі выказаныя ім, на жаль, ня ўсе, пераклікаюцца з тым, пра шматкроць пісалі мы”. Адна з несупадаючых думак, зь якой рэдакцыя не пагадзілася, ёсьць прапанова сп-ра Сідарэвіча лічыць пагрозу беларускай незалежнасьці мітам. Сваю пазіцыю ён тлумачыць асаблівасьцямі характару Лукашэнкі, для якога асабістая ўлада вышэй за ўсё. Аднак дзіўным чынам гэты аналітык не заўважае іншы бок справы – па-першае, рэальныя саступкі Лукашэнкі расейскім імперцам (ад этнацыду да пабудовы расейскай АЭС), а, па-другое, не заўважае паранаяльна-нясьцерпнага жаданьня расейскай імперыякратыі й яе геапалітычнай прылады – маскалёў-імперастаў – падпарадкаваць сабе і Беларусь, і Украіну, і Прыбалтыку, і Сярэднеазіяцкія ды Закаўзскія краіны, і ўсё астатняе, да чаго дацягнуцца іх хцівыя кіпцюры.  Рэдакцыя ўжо падавала прыклады лекцый, якія чытаюцца будучым кіраўнічым кадрам расейскіх сілавых структур (гл. nashaziamlia.org/2007/09/06/875;  nashaziamlia.org/2007/09/07/877;  nashaziamlia.org/2007/09/09/880), а таксама прыклад імперскай “маралі” (nashaziamlia.org/2008/03/20/1256), як й ідэалагічныя пастулаты крамлёскіх ідэолагаў (nashaziamlia.org/2008/08/22/1500/#more-1500). Каб замацаваць аб’ектыўнае бачаньне сітуацыі, да якога імкнецца рэдакцыя, прапаную нашым чытачам дадаткова пазнаёміцца з выказваньнямі вядомых прапагандыстаў дзікунскіх шавіністычна-імперскіх поглядаў, якіх нам, у Беларусі (!), рэгулярна паказваюць па тэле-скрыні.

1.  http://www.rusk.ru/newsdata.php?idar=729690. 

На днях у Ніжнім Ноўгарадзе (РФ) на паседжаньні эксьперт-клуба, прысьвечанага абмеркаваньню “разьвіцьця патрыятычных рухаў у Расеі” выступаў вядомы прапагандыст імперскай ідэі, якога рэгулярна паказваюць розныя расейскія тэлеканалы, Міхаіл Леонцьеў (гл. фота ўверсе зьлева). Цяпер ён падаецца, як “вядомы тэлежурналіст”, “палітолаг”, “эксьперт”, лідар руху «Родина – Великая Русь». У сувязі з гэтай падзеяй у сеціве зьявілася зацемка пад загалоўкам: “Міхаіл Леонцьеў: У Грозны павінны вярнуцца рускія, а ў Рыгу – расейскія танкі. Толькі магутная імперская палітыка ў Расеі вырашыць праблемы этнічнай злачыннасьці й міжнацыянальных зносін”. 

Вось некаторыя вытрымкі з выступу Міхаіла Леонцьева:

- змагацца з этнічнай злачыннасьцю трэба, зыходзячы не з прынцыпаў УПК і УК, не з прынцыпаў звычайнай міліцэйскай дзейнасьці, а зыходзячы з прынцыпаў нацыянальнай бясьпекі. Пытаньне нацыянальнай злачыннасьці – гэта пытаньне нацыянальнай бясьпекі [зразумела, “Расея” можа быць бясьпечнай, калі ў ёй ня будзе ніякіх народаў – ісьціна настолькі старажытная, як і сама “Расея”; а, можа, варта вырашыць пытаньне наадварот: хай будуць народы, але ня будзе Расеі? – Рэд.];  

- для вырашэньня нацыянальнага пытаньня зусім не абавязкова сумленна расказваць пра гэтыя праблемы ў СМІ. Няма ніводнага прыклада, калі адкрытае абмеркаваньне міжнацыянальных канфліктаў прыводзіла б да гарманізацыі міжнацыянальных адносін. Савецкая практыка ў гэтым абсалютна ідэальная [Леонцьеў вырашыў перайначыць вядомую тэзу Сталіна; атрымалася: не гавораць у СМІ пра праблему міжнацыянальных адносін у імперыі – няма і самой праблемы; дарэчы, здушваць праблемы, замест таго, каб іх вырашаць, і не даваць іх агалошваць – адзін са стратэгічных імперскіх падыходаў. – Рэд.];

- няма ніякай этнічнай злачыннасьці – дзе вы яе бачылі? Але так нахабна хлусіць можна толькі ў тым выпадку [так, у імперыі без хлусьні ніяк. – Рэд.], калі за гэтым стаіць вельмі магутная рэальная палітыка. Калі яе няма, дык гэтая размова ні пра што;

- размаўляць, дамаўляцца зь людзьмі можна да пачатку пагрому – і пасьля яго, калі ён усё ж адбыўся. У час пагрому ніхто ні з кім не размаўляе. Здушваць цалкам. Ні ў каго – ні з этнічнага боку, ні з рускага – не павінна быць ніякага шанца падумаць, што з дапамогай пагрому ты можаш чагосьці дамагчыся. У момант пагрому трэба толькі здушваць са страшнай сілай – і ўсё. І калі гэтая палітыка больш ці менш пасьлядоўна зьдзяйсьняецца, дык яна можа стрымаць праблемы [так, пры такой пачварнай форме грамадскай арганізацыі, якой ёсьць імперыя, спосаб “вырашэньня” міжнацыянальных канфліктаў і “рашэньня” грамадска-палітычных праблем можа быць толькі такім – “усё здушваць са страшнай сілай”; скажам пра адзін недахоп такога падыходу – ён можа павярнуцца і ў бок яго прыхільнікаў. – Рэд.];   

- рэальная імперыя можа сілай і аўтарытэтам гэтыя пытаньні вырашаць [зьвярніце ўвагу, ня мы, а Леонцьеў адкрыта называе “Расею” “рэальнай імперыяй”. – Рэд.].  Рэальнае заканчэньне чачэнскага крызісу магчыма толькі тады, калі ў Грозным і ў станіцах зьявіцца значная частка нечачэнскага насельніцтва, калі туды вернуцца тыя, хто вымушаны быў пакінуць рэспубліку [так, мы гэта ўжо добра ведам – адным з асноўных спосабаў утрыманьня ўлады тэрытарыяльнай імперыякратыяй (хоць расейскай, хоць кітайскай) ёсьць дэмаграфічная касмапалітызацыя; дарэчы, гэта таксама стратэгічны кірунак дэструктыўнай дзейнасьці глабалісцкай фінансавай алігархіі, якая, як соцыя-паразіт, імкнецца рабіць тое самае, толькі што ў большым маштабе (глабальным, а не рэгіянальным) і з дапамогай трохі іншай тэхналогіі. – Рэд.];  

- ці не вярнуць нам і Прыбалтыку? А чаму б не. Маё меркаваньне: дзяржаўная самастойнасьць прыбалтыйскіх рэспублік аказалася недзеяздольнай. Яны не справіліся з гэтай задачай, таму што аказалася, што значная большасьць этнічна мясцовага электарату – гэта нацысты [таксама звычайная справа – нацыст, імперыяліст, фашыст Леонцьеў абвінавачвае свабодныя народы, якія не жадаюць жыць пад імперыякратыяй і на ўмовах імперскага рабства, якое вядзе іх на гістарычныя могілкі, у “нацызьме”... – Рэд.]. А нацысты – гэта людзі, зь якімі нармальная размова і наданьне ім нармальных правоў немагчымыя. Гэта людзі, у якіх трэба страляць. Куля – адзіны аргумант супраць нацыстаў [Леонцьеў у запале ці сп’яну, відаць, забыў адно ўніверсальнае правіла; зваротны бок гэтага правіла ў тым, што ён дазволіў страляць у такіх, як ён. – Рэд.]. І яны дачакаюцца, што нашы танкі будуць стаяць у Рызе…

2.  http://www.inosmi.ru/translation/246281.html.

12 сьнежня г.г. у Таліне ў  Swiss Hotel  адбыўся семінар “Духоўныя асновы Рускага Сьвету”. Галоўнай госьцяй семінару была Натальля Нарачынская (гл. фота, справа) – старшыня парыжскага аддзяленьня Інстытута дэмакратыі й супрацоўніцтва, сьпецыяліст па найноўшай гісторыі ЗША, Нямеччыны і агульных праблемах ды тэндэнцыях міжнародных адносін. У дадзенай пані было ўзята інтэрвю і пад загалоўкам “Цяжар рускіх” разьмешчана ў эстонскім выданьні “Весьці тыдня. Дзень за днём”. 

- Наколькі апошнія падзеі – вайна ў Паўднёвай Асеціі, эканамічны крызіс, зьмена ўлады ў ЗША – спрыялі ўзмацненьню ролі Расеі ў сьвеце?

- Калі быў запушчаны “касьмічны карабель” аднапалярнага сьвету, траекторыя руху іншых краін не супала з той, якую прадказвалі амерыканскія палітолагі. Аднапалярны сьвет не абдыўся. Расея не памерла. Індыя і Кітай, вялізныя краіны і самабытныя цывілізацыі, разьвіваюцца сямімільнымі крокамі. Эканамічны крызіс дадатковы раз пацьвердзіў, што ня можа мець права на безумоўны дыктат дзяржава, якая мае запазычанасьь перад усім сьветам. Хвалёны эканамічны каркас Еўропы ледзь вытрымлівае той цяжар, якія ЕЗ сам на сябе ўзваліў. Усе больш людзей разумеюць, што Еўропе пагражае не расейскае самаўладдзе, а, наадварот, яго адсутнасьць. Расея ў канфлікце паміж Грузіяй і Паўднёвай Асеціяй упершыню за шмат гадоў зрабіла так, як загадвалі ёй уласнае сумленьне, годнасьць, абавязкі й інтарэсы, без аглядкі на ЗША, і паставіла меркаваньне свайго народу вышэй, чым меркаваньне замежных партнэраў. У цэлым, палітычныя пласты зрушыліся, і Расея пачала займаць у сьвеце больш высокае становішча, чым раней. Гэта ня значыць, што ў Захаду маленькі патэнцыял. У Амерыкі яго хопіць яшчэ надоўга – гэта па-ранейшаму самая магутная дзяржава сьвету. Але суадносіны сілаў зьмяніліся.

- Інакш кажучы, з думкай Расеі пачалі лічыцца?

- Возьмем у якасьці прыкладу стаўленьне да грузінскай агрэсіі [так расейскія імперцы паўсюль называюць напад іх імперыі на маленькую Грузію. – Рэд.]. Адназначная падтрымка Саакашвілі не працягвалася доўга, нягледзячы нават на адкрыта падступны відэашэраг у заходніх СМІ, паводзінамі якіх я глыбока расчараваная. Сёньня ў сур’ёзных газетах і часопісах зьявіліся зусім іншыя артыкулы [гэта так, і мы пра ўсё гэта папярэджвалі; гл. нашы матэрыялы пра грузінскія падзеі. – Рэд.]. Усе цяперашнія заходнееўрапейскія лідары, улучна з Мерель і Сарказі, выходзілі на палітычную арэну як ярыя атлантысты, а цяпер паводзяць сябе цалкам інакш [і пра гэта папярэджвалі; гл. там жа. – Рэд.]. Пасьля візіту ў Маскву Сарказі выступаў на сесіі Генасамблеі ААН зь вельмі цікавымі ідэямі: сьвет стаіць на парозе пераменаў, трэба перабудоўваць міжнародныя адносіны… Расея спрыяла стварэньню ўмоў, у якіх Францыя можа нарошчваць сваю палітычную вагу. Узаемазалежнасьць выяўляецца вельмі навочна – і мы залежым ад Еўропы, і Еўропа залежыць ад нас. Заўважце, ніхто ня стаў ахвяраваць зносінамі з Расеяй, каб дагадзіць ідэалагічнаму дыктату ЗША.

- Ці ёсьць шанц, каб становішча рускіх Эстоніі зьмянілася ў бліжэйшай будучыні дзякуючы “вонкавым узьдзеяньням” – непасрэдна Расеі альбо Расеі праз ЕЗ?

- Шанц ёсьць. Я сама буду ставіць перад нашым кіраўніцтвам [істотны прагавор. – Рэд.] пытаньне аб становішчы рускага насельніцтва ў ЕЗ. Нішто сабе вітрына дэмакратыі: сотні тысяч людзей без грамадзянства ў сучаснай Еўропе! Гэта ганьба для ЕЗ, вядома ж [гаворка пра неграмадзянаў Латвіі й Эстоніі. – Рэд.]. Мы не задаволены тым, як на працягу апошніх 10 гадоў нашы заходнееўрапейскія партнэры рэагавалі на яўныя сімптомы грубага парушэньня правоў чалавека і правоў нацыі [рускай нацыі ў Прыбалтыйскіх краінах. – Рэд.]. Колькі было каментароў нават у пачатку 1990-х што да таго, што ўсе законы, якія абмяжоўваюць прыняцьце грамадзянства, зьяўляюцца па сутнасьці недэмакратычнымі! Усе само сабой  разумелі, што эліты, якія прыйшлі да ўлады, хацелі хоць на час аддзяліць масу людзей ад палітычнага жыцьця, не дазваляючы ім набыць эканамічныя рычагі [такая ж сітуацыя з “брацкім” беларускім народам у Беларусі(!) гэтую “дэмакратычную” спадарыню не хвалюе. – Рэд.], каб потым, калі эканоміка будзе ў руках прадстаўнікоў аднаго этнасу, паціху аслабіць ціск… Гэта грубае парушэньне ўсяго і ўся [імперскую перадгісторыю мы, вядома, не ўлічваем... – Рэд.], і я думаю, што наш Інстытут дэмакратыі й супрацоўніцтва можа паспрыяць разгортваньню дыскусіі на гэтую тэму – у тым ліку на еўрапейскіх пляцоўках.

- Якой будзе палітыка РФ у адносінах да суайчыньнікаў у бліжэйшай будучыні? Хто мы для Расеі – эмігранты, якія страчваюць свой ідэнтытэт, альбо палітычны рэсурс?

- І тое, і гэтае, гледзячы зь якога пункту гледжаньня паглядзець. Яшчэ ў 1991 годзе на першым Усясьветным рускім саборы я агучыла свой асноўны тэзіс: Расея – маці рускіх, дзе б яны ні знаходзіліся. Расея павінна іх бараніць [!!! – Рэд.]. У любой краіне сьвету рускія – носьбіты рускай ідэі, рускага духу, яны нясуць – у філасофскім сэнсе – місію рускай прысутнасьці ў сьвеце і сусьветнай гісторыі. Руская дыяспара ёсьць магутным элементам, які спрыяе стварэньню спрыяльных адносін той ці іншай дзяржавы да Расеі. Усе гэтыя гады Расея надавала рускай дыяспары недастакова ўвагі. Ня тое, каб яна цалкам не змагалася за правы суайчыньнікаў, не. Не была прапрацавана канцэпцыя гэтай барацьбы, не былі расстаўлены прыярытэты, ня ўсе метады ўзьдзеяньня былі выпрабаваныя… Губляць лёгка, а зрабіць так, каб тваё слова стала важкім, вельмі складана. Сёньня зьявілася спадзяваньне, што слова Расеі ў сьвеце стане значыць больш.

- Што да метадаў узьдзеяньня: можа, Расеі і ў далейшым прымяняць у адносінах да краін, якія ўціскаюць суайчыньнікаў, эканамічныя санкцыі?

- Гэта натуральна – ставіць адносіны з той ці іншай дзяржавай, у тым ліку эканамічныя, у наўпроставую залежнасьць ад таго, якое ў гэтай дзяржаве становішча рускіх. Мы не патрабуем асабліва выдзяляць рускіх, мы разьлічваем толькі на тое, што краіны, якія аб’явілі сябе дэмакратычнымі, будуць такімі на справе і дадуць усім сваім грамадзянам роўныя правы. Я перакананая, што паўнавартаснае аднаўленьне рускай культуры ва ўсіх дзяржавах былога СССР ня толькі не падрывае іх моц, але, наадварот, умацоўвае іх становішча на міжнароднай арэне, робіць іх больш важкімі [і асабліва яскравы прыклад гэтага – сёньняшняя Беларусь. – Рэд.]. Руская культура заўсёды была сусьветнай культурай, яна ніколі не была этнічна замкнёнай, яна несла і нясе сьвятло веры, надзеі, любові да ўсіх народаў. Праз яе культуры не такіх буйных народаў, якія жылі ў Расейскай імперыі [і тут безь Імперыі, ну, ніяк не абысьціся... – Рэд.], самі сутыкнуліся з сусьветнай культурай.

- А калі, нягледзячы на ўсё вышэйсказанае, нічога ня зьменіцца?

- Трэба разумець, што стаўка на заалагічны нацыяналізм і нехрысьціянскія каштоўнасьці асуджае дзяржаву на вельмі неперсьпектыўны шлях. Не пабудуеш гістарычную стратэгію, абапіраючыся на гісторыю супрацоўніцтва прадстаўнікоў твайго народу зь Гітлерам. Горшага грунту для дзяржаўнасьці проста ня можа быць. Такая краіна абанкроціцца ня сёньня, дык заўтра. І гэта хлусьня, што ўся Эстонія была радая прыходу Гітлера [зьвярніце ўвагу, адказу на пытаньне няма. – Рэд.]. Так, тут былі пранямецкія колы, але былі й прасавецкія. Зь іншага боку, і эстонцы, і рускія, і ўсе іншыя народы СССР пацярпелі ад рэпрэсій [і што з гэтага вынікае? што эстонцы мусяць любіць маскалёў?.. – Рэд.]. Я маю права пра гэта казаць – мой дзядзька, адзіны брат майго бацькі, загінуў у лагеры… І ўсё ж тыя ж эстонцы станавіліся ў Савецкім Саюзе скрыпачамі, акадэмікамі, прафесарамі, афіцэрамі й генераламі. Яны захавалі сябе як паўнавартасная нацыя з навукай, культурай, мовай [і беларусы ў СССР захавалі сябе з мовай...; проста да эстонцаў чарга не пасьпела дайсьці. – Рэд.], і выйшлі з СССР здольнымі да самастойнай дзяржаўнасьці [і тут у імперскіх ідэолагаў недапрацоўка, бо Леонцьеў (чытай вышэй) лічыць наадварот. – Рэд.]. А ў рамках гітлераўскага праекта [адкуль сп-ня ўзяла, што ў эстонцаў “гітлераўскі праект”; якой толькі ахінеі можна пачуць ад імперастаў у абгрунтаваньне сваёй сатанінскай місіі. – Рэд.] яны сталі б сьвінапасамі й пакаёўкамі, як максімум – наглядчыкамі над іншымі народамі. Але я веру, што эстонскі народ захавае хрысьціянскія каштоўнасьці [так-так, “Масква – трэці Рым”. – Рэд.].  Бо і нацыянальная этонская ідэя кампраметуецца антыдэмакратычнай палітыкай прыніжэньня рускіх. Ці ж можна пляваць ва ўласную студню? Зь іншага боку, я часта чую пра тое, што на бытавым узроўні ўсё зусім ня так кепска. І гэта радуе – значыць, нармальны эстонец не знаходзіць у сябе тыя мярзотныя памкненьні, якімі чамусьці кіруецца эстонская палітычная эліта.

Ад рэдакцыі:

Бачачы нарастаючае нахабства расейскай імперыякратыі й яе прылады – маскалёў-імперцаў, а таксама з нагоды адпаведных лозунгаў рускіх заяўляем:  тэзіс: Беларусь – гэта і маці, і дом, і зямля беларусаў-літвінаў, дзе б яны ні знаходзіліся. Беларуская дзяржава павінна іх бараніць.

Аб’яўляем дадзенае палажэньне чарговым прынцыпам Беларускай дактрыны (Д пр-п 110).

Прайшло тры тыдні пасьля нападу “Расеі” на Грузію. Час падвесьці прамежкавыя вынікі па фактах, якія маюць стратэгічнае значэньне і выявіць якія магчыма толькі ў час вострых грамадскіх землятрусаў. Але найперш варта праверыць, як зьдзейсьнілася тое, што мы спрагназавалі больш двух тыдняў таму, не зьвяртаючы ўвагі на ўсе запэўніваньні ў супрацьлеглым з боку крамлян.

1. Пра кіраўніцтва Расеі.

Яшчэ 14 жніўня мы папярэджвалі (nashaziamlia.org/2008/08/14/1476/#more-1476), што вельмі верагодным ёсьць сцэнар, “калі будзе перамагаць расейская імпербюракратыя на фоне бязвольнасьці Захаду, асабліва Заходняй Еўропы. У адпаведнасьці з гэтым сцэнарам расейская імперыя можа захапіць і “замірыць” Грузію. Гэта адбудзецца прыкладна так, як яна зрабіла з Чачнёй, і пад такое ж шматзначнае маўчаньне Захаду (на заявы Мядзьведзева аб “спыненьні агню”, пра “завяршэньне аперацыі прымусу да міру” ўвагу зьвяртаць ня варта). У канфлікце праз пэўны час абавязкова зьявяцца цікавыя нюансы. Так, мы хутка ўбачым актывізацыю расейскай агентуры на Захадзе, найперш у выглядзе прадажных рэдактараў і журналістаў цэнтральных заходніх выданьняў, якія пачнуць “муціць ваду”, імкнучыся сьхіліць грамадскую думку на карысьць “беднай Расеі”. Затым, калі імперыякратыя кіне мільярды зялёных на подкуп заходніх палітыкаў, мы можам убачыць, што й іхная пазіцыя становіцца ўсё менш адназначнай … Расейская імперыякратыя ўспрыме ўсё гэта, як патураньне да чарговага этапу агрэсіі” (канец цытаты).

Такім чынам, хто два тыдні таму паверыў запэўніваньням галавы Крамля, пана Мядзьведзева, пра “завяршэньне аперыцыі “Прымус да міру””, пра адвядзеньне войскаў “у месцы сваёй ранейшай дыслакацыі”, прабачце, моцна лахануўся (мы – не, бо ў нас ёсьць Д пр-п 54, які сьцьвярджае, што “дамовы з расейскай імперыякратыяй ня вартыя паперы, на якой яны падпісаныя”). Але не перажывайце. Ёсьць дасьведчаныя і ўвішныя палітыкі, якія сёньня выглядаюць яшчэ больш недарэчна – такія, як, напрыклад, цяперашні прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі. Ён жа шчыра верыў, што, падпісаўшы з “Расеяй” знакамітыя “6 пунктаў” і атрымаўшы ад прэзідэнта “Расеі” ўсе гарантыі іх выкананьня, зрабіў выдатную справу, на падставе якой ён можа павесіць сабе ордэн міратворцы. А на справе атрымаўся канфуз, ды яшчэ перад усім сьветам.

Атрымліваецца, што многія заходнія прайдзісьветы нават дасёньня ня ўцямілі, што, каб прагназаваць паводзіны “Расеі”, трэба арыентавацца не на словы крэмлядзяў (яны свае словы не трымаюць – гэта іх гістарычная традыцыя), а на інстынкты расейскай імперскай бюракратыі (гл. Д пр-п 15). А гэтыя інстынкты, як мы ўжо шмат пісалі, дыктуюць ёй сквапна захопліваць усё новыя і новыя тэрыторыі, як толькі для гэтага будуць малейшыя спрыяльныя ўмовы (гл. nashaziamlia.org/2006/04/16/50). Палітыкі на Захадзе аніяк ня могуць уцяміць: “Расея” падпісала і адпаведныя рэзалюцыі ААН, якія гарантуюць Грузіі яе тэрытарыяльную цэласьць, і знакамітыя “6 пунктаў Сарказі”, і шмат разоў з Крамля яны чулі 100%-ныя запэўніваньні аб тэрміновым вывадзе войскаў, а ваенныя дзеяньні ў Грузіі як працягваліся, так і працягваюцца (а разам зь імі, як павялося ў расейскай імперыі, працягваюцца масавыя марадзёрствы, згвалтаваньні, этнічныя чысткі, зьнішчэньне жыльля грузінаў і г.д.; гл. nashaziamlia.org/2008/08/16/1481)…

Як бачыце, дакладна спрагназавалі мы і паводзіны прадажных заходніх журналюшак. У нас няма магчымасьці шырока прадэманстраваць доказы – мы падалі толькі адзін узор (гл. тут: nashaziamlia.org/2008/08/25/1511). Але, хто сумняецца, можа сам зайсьці, напрыклад, на сайт www.inosmi.ru і палюбавацца на тое, якія аргументы знаходзяць заходнія журналісты (найперш у Брытаніі, Нямеччыне, Францыі), як яны толькі ні выкрунтасьнічаюць, каб абяліць “Расею”.

Нарэшце, былі мы правы і адносна карумпаваных палітыкаў у ЕЗ. Пан Бжэзінскі так канкрэтна і напісаў (гл. nashaziamlia.org/2008/08/21/1498) пра “негатыўную ролю” былога канцлер ФРГ, “які стаў наёмным працаўніком “Газпраму””, пра італьянскага прэмьер-міністра, які “ператварыў у спорт сьхіленьне каленаў перад Пуціным”, пра ўрад Грэцыі, які таксама “сімпатызуе шэрагу рускіх ініцыятыў у энэргетычным сектары”, пра ўрад Вугоршчыны, які “дзіўным чынам чульлівы да расейскіх захадаў”, пра шэраг фінансавых інтарэсаў у Аўстрыі, якія “паказваюць на тое самае”. У дадатак да Бжэзінскага Пол Гобл заявіў: “Ёсьць нямала людзей, асабліва ў Вашынгтоне, якія імкнуцца апраўдаць дзеяньні Расеі й гатовыя знайсьці любы прэтэкст, каб ускласьці ўсю адказнасьць на Грузію” (nashaziamlia.org/2008/08/21/1496).

У сувязі з дадзенымі абставінамі, а таксама з улікам асаблівай актыўнасьці расейскіх войскаў у раёнах Поці й Горы, дазволім сабе зрабіць далейшы прагноз што да стратэгічных ваенна-палітычных памкненьняў расейскай імперыякратыі.

Расейскія імперцы, напэўна, лічаць, што Самачабла (Паўднёвая Асеція) у іх ужо ў кішэні (“незалежнасьць” ёсьць, просьба Какойты разьмясьціць у цхінвальскім рэгіёне ваенные базы Расеі – таксама, абяцаньне папрасіцца ўвайсьці ў склад Расеі ёсьць), таму далей расейская імперыякратыя на каўказскім кірунку сваёй агрэсіі хутчэй за ўсё будзе імкнуцца захапіць раён Горы, каб далей выйсьці да мяжы з Арменіяй (каб дакладней разабрацца ў геапалітычнай сітуацыі, гл. мапу ў пачатку артыкула; дарэчы, на ёй паказаны некалькі тэрыторый, якія былі страчаны Грузіяй пад час саветызацыі ў 1920-31 гг.; гэта ў нечым нагадвае страты беларускіх тэрыторый у 1919-44 гг., адрозьненьне толькі ў тым, што ў нас былі забраныя дакладна нашы этнічныя тэрыторыі). Пры гэтым, натуральна, пад поўным кантролем імперыі апынецца нафтаправод Баку-Тбілісі-Джэйхан разам з запланаваным паралельным газаправодам. Акрамя таго, Грузія можа быць падзелана на дзьве “губерні” – тыфліскую і кутаіскую (як ужо было ў царскі перыяд) – дзе будуць пасаджаны марыянеткавыя рэжымы (такія, як у Абхазіі, Самачабла і, на жаль, у нас у Беларусі). Затым, разбурыўшы грузінскую дзяржаўнасьць і ўзяўшы пад свой кантроль яшчэ большую долю нафта- і газарэсурсаў планеты, праз Арменію, і ў хаўрусе з апошняй, “Расея” можа пачаць ня толькі каламуціць і кантраляваць Азербайджан зь яго нафтавым патэнцыялам, але і з дапамогай курдаў – Турцыю, Іран, Ірак. Карацей, увесь Блізкі Усход.

Вельмі верагодна, што так выглядае адна са стратэгічных ваенна-палітычных мараў расейскай імперыякратыі…

Калі гэты сцэнар так далёка хутка не прасунецца, можна чакаць актывізацыі “цікавасьці” імперцаў да Крыму, Усходняй Украіны і Паўночнага Казахстану. Нашу Беларусь, на жаль, яны ўжо лічаць у сваёй кішэні – як Абхазію і Паўднёвую Асецію…

Агрэсія ў выпадку Грузіі будзе тлумачыцца неабходнасьцю “пакараць агрэсара за генацыд асецін”, а ў выпадку Украіны і Казахстана “жаданьнем рускіх жыць у Расеі”…

(Дарэчы, варта яшчэ раз падкрэсьліць, што па даных саміх расейцаў у Паўночнай Асеціі загінула ня 2000 мірных жыхароў, як заяўляў і заяўляе вядомы генацыдчык чачэнскага народу Пуцін і яго напарнік – Мядзьведзеў, а, паводле дадзеных афіцыйнай расейскай камісіі, высьветлены прозьвішчы 133 чалавек, якія загінулі ва ўсёй Паўднёвай Асеціі (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/28/60606.shtml), паводле дадзеных Human Rights Watch – у Цхінвалі 44 чалавекі (гл. kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/14/60218). І гэта, падкрэсьлім, у выніку двух серыяў баёў.

Рабіць усё гэта расейская імперыякратыя будзе, як мы ўжо прагназавалі, этап за этапам. І на кожным зь іх будзе ставіць Захад перад дылемай, якую выразна сфармуляваў Лаўроў у сваім артыкуле “Амерыка павінна зрабіць выбар паміж Грузіяй і Расеяй” (гл. http://nashaziamlia.org/2008/08/24/1509) і адказ на якую заранёў даў пан Саймс у сваім інтэрвю: “ЗША не заявяць пра ваенную падтрымку Грузіі з мэтай аднаўленьня яе тэрытарыяльнай цэласьці” (гл. nashaziamlia.org/2008/08/19/1490).

2. Стан кіраўніцтва Захаду.

Мы па-ранейшаму мала спадзяемся на Захад. Ён сапраўды знаходзіцца ў перыядзе ліберастычнага напаўраспаду. Пра прычыны гэтага (а наступствы гэтага, як вы бачыце, вельмі сур’ёзныя – сьвет праз дэградацыю наўпрасткі коціцца да Трэцяй сусьветнай…) мы ўжо шмат пісалі, будзем пісаць яшчэ. Але шанцы на тое, што Захад на пэўным этапе можа схамянуцца, сабрацца і даць бой “Расеі”, пакуль яшчэ ня страчаныя. На Захадзе ёсьць людзі, здольныя пралічваць стратэгічную персьпектыву тых ці іншых крокаў (тыя ж Зьбігнеў Бжэзінскі й Пол Гобл, меркаваньні якіх мы падалі). Таму варта паспрабаваць спрагназаваць разгортваньне ня толькі песімістычнай, а і аптымістычнай версіі магчымых падзей – г.зн. такой, калі расейская імперыякратыя добра атрымае па зубах ці, прынамсі, будзе стрыножаная…

Якія чыньнікі падсілкоўваюць даны аптымізм?

Так, заходнікі, зыходзячы нават са сваіх скурных інтарэсаў, ня могуць не разумець, што чым на больш позьнім этапе ім давядзецца супрацьстаяць агрэсіі Расеі (а давядзецца абавязкова), тым з большымі ахвярамі будзе дасягнуты станоўчы вынік. Пры гэтым доля тых, для каго драпежніцкія планы расейскай імперыі будуць станавіцца відавочнымі, з кожным чарговым этапам імперскай агрэсіі будзе павялічвацца. І нарэшце настане час, калі бараніць Расею, шкадаваць яе ці спрабаваць “зразумець” будзе лічыцца ўвогуле непрымальным. Істотным чыньнікам зьяўляецца знаходжаньне капіталаў расейскай імперыякратыі й яе крэўных на Захадзе. Ну і, натуральна, пытаньне энэргарэсурсаў й іх транзіту, як ледзь ні галоўны прыярытэт для сёньняшняга Захаду, які проста абавязаны прымусіць яго пачаць змагацца…

Найменш варта разьлічваць на інтэрнацыянальную дапамогу з боку Захаду народам “незалежных дэмакратычных дзяржаў”, зыходзячы зь ідэалагічных ці маральных пасылаў (прычыну мы ўжо шмат разоў называлі, паўторым яшчэ: на Захадзе дамінуе не дэмакратыя, а адна з форм яе дэградацыі – ліберастызм).

Пазітыўны прагноз падмацоўваецца асобнымі фактамі пэўнага ціску на Расею, якія ўжо маюць месца. G8 ужо фактычна зноў ператворана ў G7, уступленьне Расеі ў СГА (рус., ВТО) спынена (дарэчы, з гэтай нагоды Пуцін быў вымушаны выконваць ролю лісы з байкі Эзопа “Ліса і вінаград”, якая ўсё ж вінаград не дастала…), з боку ЗША, ЕЗ, НАТА, АБСЕ ды іншых структур чутны ўсё больш рашучыя заявы пратэсту, у Радзе бясьпекі ААН і, нават, у ШАС (Шанхайская арганізацыя супрацоўніцтва) Расея фактычна засталася з адзіноце і да т.п. Усё гэта могуць быць першыя крокі да выніковай ізаляцыі расейскай імперыі, а могуць быць і проста часовыя слоўныя страсеньні паветра, якія хутка пройдуць, бо ў любы момант можа аказацца, што “супрацоўніцтва Захаду з Расеяй патрэбнае для вырашэньня больш важкіх праблем”. Зразумела, што расейскія імперыякраты разьлічваюць на апошняе.

І не беспадстаўна. Захад маральна не гатовы біцца за Грузію па-сапраўднаму. Да ўзьбярэжжа Грузіі падышлі караблі ЗША і НАТА, але толькі з гуманітарнай місіяй, якую расейскія вайскоўцы, дарэчы, зьбіраюцца кантраляваць… Ідэя заблакаваць рахункі расейскіх алігархаў пакуль адкінутая і замененая абмеркаваньнем ідэі магчымага спраўджваньня законнасьці паходжаньня грошай расейскіх алігархаў й імперыякратаў, якія знаходзяцца на рахунках заходніх банкаў (гл. kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/28/60599.shtml). Пакуль толькі адзінкавыя палітыкі Захаду (напрыклад, Маккейн) гавораць пра магчымую падтрымку вызвольнай барацьбы народаў Паўночнага Каўказу (а гэта была б сапраўды эфектыўная мера), якія нашмат больш змагаюцца за сваю незалежнасьць ад Расеі, чым асеціны ад Грузіі, і супраць якіх расейцы неаднаразова сапраўды зьдзяйсьнялі генацыд. А, між тым, якая выдатная нагода зрабіць гэта ў час, калі кіраўнікі Расеі пачалі касіць пад такіх ужо заўзятых гуманістаў, гатовых прызнаваць незалежнасьць направа і налева…

Мы бачым, што Захад бяздарна губляе ня толькі гэтыя магчымасьці. Яго прадстаўнікі ня здольны нават сфармуляваць адэкватную пазіцыю па такім істотным пытаньні, як час пачатку расейскай агрэсіі. Многія на Захадзе ўспрынялі пазіцыю расейцаў, што гэта “Грузія напала на Паўднёвую Асецію”. А, між тым, дастаткова адзін раз паглядзець на сёньняшнюю мапу сьвету, каб назаўсёды запомніць, хто галоўны агрэсар у сьвеце. Акрамя таго, ёсьць гісторыя, і яна сьведчыць, што захоп расейскай імперыяй Грузіі пачаўся яшчэ ў царскія часы і працягнуўся ў 1920 г., калі гэтую справу паўтарылі бальшавікі (гл. адказ на пытаньне аднаго з нас тут: www.svaboda.org/content/Transcript/1194638.html). А ў найноўшай гісторыі агрэсія “дэмакратычнай Расеі” супраць Грузіі адбылася ў трэці раз у 1991-92 гг., калі Расеяй зноўку была захоплена тэрыторыя Самачабла. Затым гэтая агрэсія працягнулася ў выглядзе выдачы пашпартоў грамадзянаў РФ. А апошнія ваенныя дзеі, з 08.08.08 г. – гэта ўсяго толькі заключны этап анэксіі тэрыторыі Грузіі імперскай Расеяй у наш час…

Мы спадзяемся, што заходнія стратэгі хаця б усьведамляюць, што галоўнае, у чым Расея падставілася, праводзячы сваю палітыку на Каўказе, заключаецца ў парушэньні прынцыпу недатыкальнасьці дзяржаўных межаў. Пасьля дадатковых заяваў расейскага кіраўніцтва пра тое, што яно падтрымлівае імкненьне народаў да свабоды і незалежнасьці, цяпер у кожнага, хто будзе змагацца за дэмантаж расейскай імперыі (а толькі так можна спыніць бясконцую крывавую гісторыю, якую яна спараджае), у дадатак да рацыянальнага разуменьня неабходнасьці такой дейнасьці, будзе яшчэ і поўнае маральнае апраўданьне!..

На гэтым фоне нагадваем, што, напрыклад, НАТА – гэта альянс 26 найбольш эканамічна разьвітых і тэхналагічна прасунутых краін з агульным насельніцтвам да 900 млн. чалавек і амаль паловай агульнасусьветнага ВУП. Таму, спадзеючыся на лепшае, мы ўсё ж зь нецярплівасьцю будзем чакаць, што хаця б “істотна абвастрыцца сітуацыя” зь “сепаратысцкім рухамі” ня толькі на расейскім Паўночным Каўказе, а і на Далёкім Усходзе, у Татарстане, Башкірыі, Сібіры, асабліва Якуціі, на тэрыторыі Інгерманландыі ды на іншых захопленых расейскай імперыяй этнічных тэрыторыях розных народаў. Ня будзем забываць таксама, што ад расейскай імперыі нам – беларусам – павінны быць вернуты ўся Смаленшчына, заходняя Браншчына, паўднёвая Пскоўшчына, а нанесеныя страты кампенсаваныя далучэньнем да Вялікай Літвы-Беларусі г.зв. “Калініградскай вобласьці”.

3. Паводзіны Лукашэнкі й ацэнка апазіцыі.

Паводзіны Лукашэнкі, як адкрытага агента Крамля і, па сумяшчальніцтву, кіраўніка каланіяльна-цяперскага рэжыму ў Беларусі, прадказаць было нескладана.

Пасьля спагнаньня ад пасла Расеі ў Беларусі А.Сурыкава, які выказаў незадавальненьне адсутнасьцю падтрымкі дзеяньняў Расеі на Каўказе з боку свайго галоўнага хаўрусьніка, мы спрагназавалі, што “Крэмль будзе эскалаваць свае пагрозы ў бок Беларусі, а с*ль Лукашэнка хутчэй за ўсё будзе аддаваць адну нашу каштоўнасьць за другой”. Мы заявілі пра “небясьпеку размяшчэньня на тэрыторыі “саюзнай Беларусі” вайсковых фармаваньняў расейскай імперыі, улучна зь ядзернай зброяй”, і што гэта “надзвычай вялікая небясьпека для беларусаў!”.

Гэты прагноз, на жаль, таксама спраўдзіўся (на шчасьце, пакуль часткова). Лукашэнка ня толькі назваў акупацыю “Расеяй” Грузіі “мудрай і прыгожай”, але і цалкам аддаў паветраную прастору нашай краіны ў распараджэньне генералаў расейскай імперакратыі (www.svaboda.org/content/Article/1193776.html). Пазьней Сурыкаў запатрабаваў ад яго (вось і эскалацыя) прызнаньня незалежнасьці Абхазіі й Паўднёвай Асеціі. Лукашэнка марудзіць, спасылаецца на АДКБ (www.svaboda.org/content/Article/1194613.html) – ня хоча выглядаць ужо зусім зашуганай шаўкай каля імперскага трону.

Але, можаце не сумнявацца, усё ён прызна́е, усё разьмесьціць, усё прадасьць!..

Мы лічым, што для прыкрыцьця сваёй гнюснай здрады, для адуважваньня ад яе былі выпушчаны палітвязьні. Усе каляапазіцыйныя журналюшкі на іх накінуліся, пачалі браць інтэрвю, чым і далей адцягвалі ўвагу беларускага грамадства ад значна больш істотных падзей… Партыі афіцыйнай апазіцыі таксама з галавой занятыя ў выбарах… У выніку, мы зноў бачым да болю знаёмую сітуацыю – “аб’яднаная”, “дэмакратычная” апазіцыя ў Беларусі ёсьць, а арганізоўваць пратэст супраць сапраўды значных жахлівых і злачыных падзей, у якія штурхае нашу Беларусь прадажнае цяперскае кіраўніцтва, няма каму… Ну, і куды ідуць дзясяткі мільёнаў даляраў і еўра, якія ЗША і Еўразьвяз штогод выдзяляюць “на змаганьне за дэмакратыю ў Беларусі”?!

У які ўжо раз пераконваемся, наколькі надзейным ёсьць сфармуляваны намі Д пр-п 66, які сьцьвярджае, што сярод прадстаўнікоў АДС няма ніводнай дэмакратычнай партыі.

Вось тут самы час нагадаць пра тое, як розныя прадстаўнікі апазіцыйных сіл у Беларусі рэагавалі на Грузінскія падзеі й іх рэха ў Беларусі.

Казулін – падтрымаў “Расею” ў вайне супраць Грузіі (гл. www.svaboda.org/content/Article/1192378.html; запомніце гэты факт, спадары!).

Калякін – зрабіў тое самае – падтрымаў “Расею” (www.svaboda.org/content/Article/1194157.html).

Мілінкевіч – шматзначна маўчаў.

“Аб’яднаныя” “дэмакратычныя” “сілы” (усе гэтыя АГП, БНФ, сацыял-дэмакраты, партыі прагрэсіўнай свабоды, камуністы – усе гэтыя беспрынцыпныя аб’яднанцы) – таксама прамаўчалі.

Сярод беларускай апазіцыі супраць агрэсіі Расеі ў Грузіі выступілі толькі прадстаўнікі беларускай дыяспары ў Нямеччыне (гл. заяву на нашым сайце), наша рэдакцыя, КХП, Рада БНР (заява будзе надрукаваная пасьля гэтага тэксту), БПС. Заява апошняй ужо некалькі дзён знаходзіцца ў рэдакцыі. Ніжэй падаем яе тэкст.

Заява Аргкамітэту па стварэнні Беларускай Партыі Свабоды

Мы выказваем сваю падтрымку грузінскаму народу ў часе ягонай барацьбы з расейскімі агрэсарамі.

Яшчэ 15 гадоў таму рукамі Масквы былі адколатыя ад Грузіі яе спрадвечныя землі, закладзена міна між братнімі каўказскімі народамі. Цяпер Расея нясе прамую віну за падзеі ў Паўднёвай Асеціі. Інтэрвенцыя супраць маленькай, але незалежнай дзяржавы – гэта выклік усёй міжнароднай сулольнасці. Расейскія танкі каля Тбілісі, захоп новых грузінскіх земляў, злачынствы супраць грузінскага насельніцтва – гэта новы этап імперскай агрэсіі.

Адбываецца новы падзел між цывілізаваным светам і адноўленай расейскай тыраніяй, якая ашалела ад нафта-газавых прыбыткаў. Гэта наўпрасткі датычыць лёсу Беларускай дзяржавы і нашага народу.

Баязлівае маўчанне беларускай улады ў гэты час азначае ўнутраную разціснутасць Лукашэнкі. Гэта нагадвае паводзіны гаротніка ў турэмнай камеры, якога бандзюгі зневажаюць да апошняй меры… Паслядоўна здаючы нацыянальныя інтарэсы, рэжым апусціўся да дна. Цяпер узнікае прамая пагроза новай анэксіі, увядзення расейскай атамнай зброі.

Кіраўніцтва АК БПС шматразова папярэджвала аб гэтай пагрозе і беларускую, і заходнюю грамадскасць. На жаль, замест падтрымкі народнага супраціву анэксіі Захад вёў кан’юнктурныя гульні з кланамі афіцыйнай апазіцыі, якія ёсьць шматразовымі банкрутамі. Можна прыгадаць знакавую акцыю 2002 г. «За незалежнасць», праведзеную АК БПС і іншымі патрыётамі. Калі раптам ад арганізацыі акцыі адпалі ўсе партыі афіцыйнай апазіцыі. Нельга забыць і дзікую прарасейскую агітацыю лідэраў АГП пад лозунгам «Аб’яднаўшыся з Расеяй скінем Лукашэнку».

Цяпер відавочна, хто меў стратэгію, а хто паразітаваў на бядзе народу, хто бараніў свабоду, а хто падыгрываў імперскай анэксіі.

У гэты час новай пагрозы толькі нацыянальны ўздым і аб’яднанне вакол Народнай апазіцыі АК БПС і нашых саюзнікаў можа даць сілу для адпору акупацыі.

21.08.2008, кіраўнік прэс-службы: АК БПС З.Зданевіч (канец заявы)

У заключэньні дадзенага раздзелу мы хочам яшчэ раз адмыслова зьвярнуць увагу на новую тэхналогію імперскай агрэсіі, дзе адзін з асноўных кампанентаў – выдача пашпартоў грамадзянаў РФ. Справа ў тым, што ў нас у Беларусі вось ўжо 15-ы год зьдзяйсьняецца аналагічны сцэнар. Розьніца толькі ў тым, што функцыю раздачы пашпартоў выконвае ЭТНАЦЫДНАЯ праграма, якую праводзіць “вертыкаль” на чале з агентам крамлядзяў – Лукашэнкам. Мы гэта даўно ведаем, увесь час пра гэта пішам (хто жадае, можна пачытаць, напрыклад, артыкул “Наша галоўная праблема – этнацыд, наша мэта – беларуская дзяржава!”, пачынаючы адсюль nashaziamlia.org/2006/04/04/14/#more-14). Больш за тое, сябрам рэдакцыі даводзілася вельмі шмат гэта ж тлумачыць непасрэдна і лідарам афіцыйнай апазіцыі, і прадстаўнікам “дэмакратычнага” Захаду. Вынік – нулявы! Барацьба супраць этнацыду беларусаў, як асноўнага механізму анэксіі Вялікай Літвы-Беларусі расейскай імперыяй, нікім, хто мае вялікія матэрыяльныя рэсурсы, не абвяшчаецца і ніяк не праводзіцца.

Усё гэта разам з вастрынёй сучаснай абстаноўкі дазваляе нам сьмела сказаць і ў цэлым пра аб’яднанацаў, і ў цэлым пра заходнікаў наступнае: усе вы (падкрэсьлім, за выключэньнем Рады БНР, КХП, БПС, некаторых прадстаўнікоў БНФ, Маладога Фронту, незалежных СМІ і часткі беларускай дыяспары) альбо дурні, альбо здраднікі (здраднікі – г.зн. агенты ці расейскай імперыякратыі, ці фінансавага алігархату Захаду), але ніяк не прадстаўнікі інтарэсаў беларускага народу. Апошняе азначае, што вы ня маеце права на дэмакратычнае прадстаўніцтва беларускага народу ў такой жа ступені, як яго ня мае і Лукашэнка. Пра тое, што сярод АДС няма ніводнай дэмакратычнай партыі, мы ўжо казалі (Д пр-п 66).

4. Грамадскасьць у астатнім сьвеце (альбо галоўны ідэалагічны “ўлоў”).

4.1. Грузінскія падзеі выявілі вельмі падобную да беларускай сітуацыю ў апазіцыі ва Украіне (мы дакладна ня ведаем, але перакананыя, што ў Польшчы, Прыбалтыйскіх краінах і г.д. сітуацыя аналагічная). Там супраць расейскай агрэсіі адназначна, хутка і моцна выступілі Украінская народная партыя (УНП; гл. nashaziamlia.org/2008/08/14/1476), Арганізацыя ўкраінскіх нацыяналістаў (АУН; гл. nashaziamlia.org/2008/08/17/1486) і да т.п. структуры. Прабачце, але іх паводзіны ў крытычны час – гэта не нацыяналізм, а класічны інтэрнацыяналізм! Адсюль зноў пацьвярджаецца вельмі важная выснова, пра якую мы ўвесь час кажам: тыя, каго розныя заходнія ліберасты і ўсходнія імперцы, баючыся, называюць “нацыяналістамі”, на справе зьяўляюцца нацыяналістамі ўніверсальнымі – іначай, проста сапраўднымі зьмястоўнымі дэмакратамі, гатовымі на ахвярную падтрымку іншых народаў у іншых краінах у цяжкі для іх час!

Паколькі розныя соцыяпаразітныя сілы ў сьвеце ўвесь час накідаюць нацыяналізму непажаданыя рысы, гэты факт надзвычай варты запамінаньня, напрыклад, для будучых дыскусій з “дэмакратамі” ліберальнымі, а таксама варты таго, каб шырока абмеркаваць ідэю, якую ўвесь час адстойвае наша рэдакцыя: мы павінны сябе называць не нацыяналістамі, а зьмястоўнымі (сапраўднымі) дэмакратамі, адносна якіх усе іншыя “дэмакраты” – гэта альбо недэмакраты ўвогуле, альбо тая ці іншая стадыя іх дэградацыі…

4.2. Мы лічым вельмі каштоўным выказваньне Зьбігнева Бжэзінскага, што прыход новай эры ў глабальнай палітыцы павінен азначаць, што “буйныя дзяржавы больш не змаглі б дыктаваць суседзям, як ім уладкоўваць сваё жыцьцё” (www.time.com/time/world/article/0,8599,1832699,00). З-за падобных выказваньняў многія на Захадзе лічаць яго ідэалістам (на Ўсходзе – радыкалам). Галоўнай ідэяй яго кнігі “Вялікая шахматная дошка”, як вядома, быў заклік да палітычнага істэблішмэнту ЗША дэманстраваць на міжнароднай арэне не дамінаваньне, а лідарства. Толькі так, заяўляў Бжэзінскі, ЗША можа дасягнуць посьпеху ў сьвеце. Калі аб’яднаць гэтыя дзьве яго думкі ў адну (г.зн., што лідарства Амерыкі ў сьвеце павінна весьці да таго, каб буйныя дзяржавы не маглі дыктаваць народам, як ім уладкоўваць сваё жыцьцё), атрымаецца практычна такая ж пазіцыя, як у беларускіх, украінскіх ды іншых “нацыяналістаў” – а на справе сапраўдных зьмястоўных дэмакратаў, якія бачаць будучыню нашай цывілізацыі ва ўсё большым падвышэньні яе гуманістычнай арганізаванасьці.

Падтрымка нашай пазіцыі аўтарытэтам Бжэзінскага шмат каштуе. Ці ня так?

4.3. Істотным вынікам зьдзейсьненага збору ідэалагічнага матэрыялу на фоне грузінскіх падзей стала і праверка на вашывасьць розных прадстаўнікоў расейскай апазіцыі. І калі радасная ўзбуджанасьць расейскіх імперцаў нам зразумелая (nashaziamlia.org/2008/08/22/1500), дык затоенае маўчаньне расейскіх лібералаў, так як і беларускіх, было для нас усё яшчэ ў пэўнай ступені нечаканым. Лібералы – гэта ж тыя, хто “за свабоду” – устаўляюць яны нам. Аднак, як раней, так і цяпер, мы зноў пераконваемся (а такое раней ужо было): сучасныя лібералы, што на Захадзе, што ў Расеі ці Беларусі – гэта тыя, хто думае пра свабоду для сябе, а пра адказнасьць – для іншых!

У Расеі таксама большасьць тых, хто называлі сябе “рускімі нацыяналістамі”, на паверку аказаліся тыповымі шавіністамі ды імперыялістамі (nashaziamlia.org/2008/08/23/1502). Выпрабаваньне вытрымаў толькі Шырапаеў, які затрымаўся на мяжы пацыфісцкага закліку да маскоўцаў: ня ўдзельнічаць у вайне ні на чыім баку – ні на баку расейскіх імперыялістаў, ні на баку грузін (nashaziamlia.org/2008/08/23/1507). Як ня дзіва, гэтая пазіцыя аказалася вельмі блізкай да пазіцыі, сфармуляванай ў вядомай заяве маджахедаў Каўказу (nashaziamlia.org/2008/08/15/1478).

4.4. Варта высока ацаніць раскрыцьцё намі грандыёзнай ідэалагічнай разводкі пад слоганам “альбо кансерватызм, альбо лібералізм – іншага няма” (гл. папярэдні артыкул). Каштоўнасьць гэтага адкрыцьця ані трохі ня меншая, чым у адкрытага раней факта аднолькавай слабасьці, рыхласьці, атамаванасьці такіх, здавалася б, адрозных грамадстваў, як таталітарнае і ліберальнае (нагадаем, грамадзяне ЗША пасьля ўрагана Катрына з такім жа энтузіазмам займаліся рабаўніцтвамі, марадзёрствамі, а то і згвалтаваньнямі, як і грамадзяне Ірака пасьля зрынаньня дыктатара Садама Хусэйна)…

4.5. І апошняе, верагодна, самае важкае, што было прадэманстравана на фоне грузінскіх падзей – гэта пацьверджаньне шчыльнай сувязі паміж ядром глабалісцкай фінансавай алігархіі, якім ёсьць сіянакратыя, і расейскай імперыякратыяй (і тыя, і другія супраць уступленьня Грузіі ды Украіны ў НАТА; Ізраіль спыніў пастаўкі зброі ў Грузію за некалькі дзён да пачатку ваенных дзеяньняў, выконваючы просьбу Расеі; Саймс заявіў, што ЗША нават не заявяць пра ваенную падтрымку Грузіі).

Што тут сказаць? Толькі тое, што застаецца адзіная прыемнасьць на фоне ўсяго гэтага: гэта калі выпрацаваныя намі дактрынальныя прынцыпы з часам толькі ўсё больш умацоўваюцца (гл. Д пр-п 83)…

Вось такія каштоўныя ідэалагічныя “яйкі” мы назьбіралі на даным этапе грузінскіх падзей.

Застаецца толькі зьвярнуць увагу, што зьбіраць іх дапамагае нам выпрацаваны ў рэдакцыі зьмястоўна дэмакратычны, сістэмна гуманістычны сьветагляд.

N.B.

Паўторна інфармуем: апошнія дні на наш сайт штодзённа стала закідацца да 1200 і больш адзінак спамавага сьмецьця (раней было каля 500-700). Зьявіліся й іншыя формы дэструктыўнай агрэсіі. З аднаго боку, гэта добра, бо азначае, што мы сталі чагосьці вартыя, калі нейкім соцыяпаразітным сілам сталі ўпоперак арганізму. Аднак з іншага – у нас зьявілася шмат дадатковай працы, каб сайт ачышчаць і рэстаўраваць. Пад час такой ачысткі, асабліва, калі выкарыстоўваецца паскораны рэжым выдаленьня спаму, бываюць выпадкі, калі з-за драбнейшай няўвагі выдаляюцца карысныя каментары да артыкулаў. У сувязі з гэтым выбачаемся перад тымі нашымі прыхільнікамі, з каментарамі якіх здарылася такая недарэчнасьць, і просім зразумець, што гэта ніякая не шкодная дзейнасьць супраць іх, а тэхнічныя памылкі, абумоўленыя ўскладненьнем рэжыму працы рэдакцыі. Просім усіх нашых прыхільнікаў зноў аднаўляць свае каментары да матэрыялаў, калі гэта будзе істотным і ня вельмі складаным.

Рэдакцыя.

Вядучы ідэолаг і палітычны стратэг маджахедаў Каўказу, Маўладзі Ўдугаў,  пракаментаваў апошнія падзеі ў Грузіі й персьпектывы ўрэгуляваньня сітуацыі ў сувязі з абвастрэньнем адносін паміж Расеяй і Захадам, а таксама пазіцыі кіраўніцтва Імарата Каўказ (ІК), якія пазначаны ў заяве ваеннага камандаваньня маджахедаў Каўказу (гл тут: http://www.kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/13/60197.shtml). У прыватнасьці, ён сказаў:

“Калі выключыць кансьпіралагічную тэорыю, што ЗША падступна завабілі Расею ў “грузінскую пастку”, дык відавочна, што Грузія і яе заступнікі абралі няверную стратэгію дзеяньняў. Увогуле, гэтую вайну можна назваць “вайной пралікаў”. Абодва бакі шмат у чым няверна ацанілі сітуацыю і пралічыліся ў сваіх прагнозах – Расея ў меншай ступені, Грузія – у большай.     

Надзея на тое, што Расея задаволіцца Паўночым Каўказам [як і Беларусьсю! – Рэд.]  наўзамен за неўмяшальніцтва Захаду ў вайну ў Чачні й фактычнае заахвочваньне рэальнага, а не прапагандысцкага генацыду чачэнскага народу [а таксама наўзамен за маўчаньне Захаду пра этнацыд народу беларускага. – Рэд.], аказалася беспадстаўнай. Ухваленьне Захадам захопу Чачэнскай дзяржавы [і паўзучага захопу ды ня менш незаконнай каланізацыі дзяржавы беларускай. – Рэд.] і жорсткага тэрору Масквы супраць мусульманаў Паўночнага Каўказу, які быў упісаны ў агульны кантэкст барацьбы Захаду зь Ісламам, памножанае на шчодры нафтадаляравы дождж, абудзілі ў Масквы яе імперскі інстынкт.

Нагадаю, што яшчэ ў 1999 і 2000 гадах чачэнскае кіраўніцтва папярэджвала Грузію і Азербайджан, што пасьля зьнішчэньня суверэнітэта Ічкерыі Расея непазьбежна зьдзейсьніць агрэсію супраць іх. Аднак ні ў Тбілісі, ні ў Баку не пажадалі прызнаваць відавочны факт, а менавіта – што Чачэнская дзяржава і чачэнскі народ усе гэтыя гады былі абарончай сьцяной для Паўднёвага Каўказу, ратавалі іх незалежнасьць. Баку і Тбіліся атрымалі час для ўмацаваньня сваіх дзяржаваў. Але замест удзячнасьці й дапамогі ўсе гэтыя гады мы адчувалі непрыхаваны ціск з боку ўладаў Грузіі ды Азербайджана, які часам пераходзіў у адкрыты антычачэнскі й антыісламскі тэрор, каб дагадзіць Расеі. 

У Грузіі й Азербайджане, на патрэбу часовых палітычных інтарэсаў, захоплівалі й здавалі Маскве чачэнцаў, дагестанцаў, любога з мусульманаў, хто так ці інакш мог быць зьвязаны альбо быў зьвязаны з маджахедамі. У Азербайджане гэтая ганебная практыка працягваецца датыхчас у надзеі на набыцьцё прыхільнасьці Расеі. З грузінскай Панкісі былі выдалены чачэнскія байцы, хаця кіраўніцтва ЧРІ прапанавала Тбілісі “ўзаконіць” іх, надаўшы ім статус паліцэйскіх фармаваньняў. Грузінскія ўлады не зразумелі. Маджахеды ня сталі ісьці на канфрантацыю і сышлі.

Я нагадваю пра гэта, каб яшчэ раз падкрэсьліць, што ключ для бясьпекі Паўднёвага Каўказу знаходзіцца на Каўказе Паўночным. Абраная Тбілісі стратэгія была памылковая. Сёньня гэта стала ясна з усёй разгромнай відавочнасьцю. Пра гэта ж варта падумаць і Баку.   

“Пяцідзённая” руска-грузінская вайна паказала некалькі ясных рэчаў. А менавіта:

- Пагроза бясьпецы і стабільнасьці на Паўднёвым Каўказе будзе захоўвацца да таго часу, пауль ня будзе дэакупаваны Паўночны Каўказ. Без выгнаньня расейскіх войскаў з акупаванай тэрыторыі Імарата Каўказ (ІК), пытаньне пра стабільнасьць і прадказальнасьць у рэгіёне будзе заставацца нявырашаным. Такім чынам, без рашэньня пытаньня вызваленьня Паўночнага Каўказу нельга вырашыць пытаньне суверэнітэту і бясьпекі Паўднёвага Каўказу.

- Заява ваеннага камандаваньня ІК у сувязі з агрэсіяй Расеі супраць Грузіі дакладна зазначае, што галоўнай умовай стабільнасьці, бясьпекі, міру і прадказальнасьці на Каўказе ёсьць безумоўнае выгнаньне Расеі, як галоўнай дэстабілізуючай сілы ў рэгіёне і абсалютна варожага элемента для каўказскіх народаў. Кантэкст гэтай пазіцыі зазначае, што вектар сілы ІК накіраваны на поўнач. Мы нікому нічога не прапануем. Мы ўсяго толькі канстатуем відавочныя факты, ігнараваць якія было б, прынамсі, дзіўна.

- Маджахеды ІК давялі сваю самадастатковасьць. Мы не зьбіраемся гуляць ні ў чые гульні, у нас свае інтарэсы і свае задач. Па-за залежнасьцю ад далейшага разьвіцьця падзей маджахеды ІК будуць працягваць прытрымлівацца абранай стратэгіі. Аднак ня ўлічваць тактычныя ўмовы было б неразумным.

- Нельга не адзначыць і той факт, што пры ўсёй сваёй зласьлівасьці й агрэсіўнасьці, Расея прадэманстравала палавіністасьць. Вайна паказала ня столькі межы прасоўваньня НАТА, як спрабуюць намовіць крамлёўскія паліттэхнолагі пад “пераможнае” грамыханьне тэлевізійных барабанаў, колькі межы прасоўваньня Расеі [пачакайце, з такім Захадам яшчэ ня вечар... – Рэд.]. Кансалідаваная пазіцыя Захаду на чале з ЗША, хаця яны была шмат у чым вялай, папярэдзіла акупацыю Тбілісі й зрынаньне дэмакратычнага рэжыму Саакашвілі. Больш за тое, вынікам ваеннага ўварваньня Расеі ў Грузію, якое, як цяпер ясна, рыхтавалася даўно і дакладна (хаця штурм Цхінвалі 8 жніўня быў для Крамля, гледзячы па ўсім, нечаканым), стане, хутчэй за ўсё, паскораны прыём Грузіі й Украіны ў НАТА. А гэта, па вялікім рахунку, і спрабавалі папярэдзіць у Маскве.

Кароткія высновы наступныя:

- Расея аказалася ненадзейным партнэрам. Заходні альянс атрымаў чарговы класічны “рускі ўрок”, які нагадаў яму трохі забытую аксіёму – пры любых рэжымах у Крамлі рускім давяраць нельга [як толькі трохі ўмацуюцца, адразу пачынаюць нахабнічаць. – Рэд.].

- Канфігурацыя сілаў і палітычная абстаноўка на Каўказе зьмянілася. Канчатковая расстаноўка сіл і палітычныя прыярытэты для ўсіх удзельнікаў канфлікту і зацікаўленых бакоў стануць яснымі ў бліжэйшы час.

- Пагроза бясьпекі Паўднёваму Каўказу будзе захоўвацца да таго часу, пакуль ня будзе дэакупаваны Паўночны Каўказ. Без вырашэньня пытаньня вызваленьня Паўночнага Каўказу нельга вырашаць пытаньне суверэнітэту, стабільнасьці й бясьпекі Паўднёвага Каўказу.

- Пры ўсёй сваёй крывасквапнасьці й агрэсіўнасьці, Расея прадэманстравала слабасьць і палавіністасьць, “не дабіла ворага”. У адрозьненьне ад сталінскага рэжыму, цяперашнім крамлёўскім уладарам ёсьць што губляць (на Захадзе) у выпадку ізаляцыі й паглыбленьня канфрантацыі з Заходнім альянсам на чале з ЗША.

- Дасёньня ня ясна, наколькі Захад гатовы да радыкальнага вырашэньня пытаньня абароны бясьпекі Паўднёвага Каўказу, які адной геаграфічнай каўказскай горнай градой не забясьпечыць. Рашучасьць і  авантурызм Масквы будуць прамапрапарцыйнымі нерашучасьці й падзеленасьці Захаду.

- Пытаньне пра пераможцаў і пераможаных у руска-грузінскай вайне пакуль яшчэ ня вырашана”.

Кіраўніцтва рэвалюцыйнага крыла Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў (АУН-р.) выступіла з заявай па расейска-грузінскай вайне. Ніжэй падаем яе тэкст (паводле www.ukrnationalism.org.ua/news/?n=3455). 

Рэдакцыя.

Заява Кіраўніцтва АУН(р) з нагоды расейскай агрэсіі супраць Грузіі

“Васьмідзённае [на той час. – Рэд.] ваеннае ўварваньне армейскіх злучэньняў Расеі на тэрыторыі Грузіі ўстрывожыла сьвет ды ў чарговы раз выявіла сапраўдную прыроду палітыкі Масквы супраць дзяржаў, якія выйшлі з-пад ранейшай сьферы яе ўплыву і сталі сувярэннымі краінамі. Здаровая і патрыятычная частка ўкраінскага народу сімпатызуе дэмакратычнай Грузіі й падтрымлівае яе змаганьне за свабоду ды захаваньне цэласьці краіны.

Падзеі, справакаваныя вакол Паўднёвай Асеціі, яшчэ раз даюць нам зразумець, што бясьпека і цэласьць Украіны знаходзяцца пад сталымі выпрабаваньнямі. Перад намі стаіць рэальная пагроза страціць палітычны суверэнітэт і міжнародную суб’ектнасьць Украіны, якія мы здабылі пасьля працяглай і вельмі ахвярнай барацьбы ўсё ХХ стагоддзе.

Правакацыйныя дзеяньні Масквы ў Грузіі пацьвярджаюць вечную актуальнасьць першага закону “Дэкалогу” ўкраінскага нацыяналіста – “Здабудзеш украінскую дзяржаву, альбо зьгінеш у барацьбе за яе”. Яна заклікае мабілізаваць усе нашы духоўныя і фізічныя сілы ды матэрыяльныя рэсурсы, каб стварыць аптымальныя ўмовы для разьвіцьця ўкраінскай нацыі на Богам данай зямлі, на мяжы паміж Захадам і Усходам. Агрэсія Масквы ды млявая рэакцыя міжнароднай супольнасьці на яе яшчэ раз пацьвярджаюць правільнасьць засады рэвалюцыйнай АУН, сфармаванай напярэдадні 2-й Сусьветнай ваны: пакладацца выключна на ўласныя сілы і праводзіць палітыку зьдзейсьненых фактаў.

Яшчэ адзін слоган, пад якім у перыяд гітлераўска-сталінскага ўдару рэвалюцыйная частка АУН вяла збройную вызвольную барацьбу, захаваў сваё ўніверсальнае і гуманістычае гучаньне – “Свабода народам! Свабода асобе!”   

На грунце гістарычнага досьведу палітычнай барацьбы Украіны і актуальных прынцыпаў арганізаванага нацыяналізму ды дзяржаўніцкіх сілаў Украіны, заклікаем усё ўкраінскае грамадства ды яго патрыятычных прадстаўнікоў, якія знаходзяцца ва ўладзе, выявіць поўную салідарнасьць з Грузіяй і палітычную прынцыповасьць, а таксама арганізаваць канкрэтныя адказы на палітычныя выклікі, якія цяпер паўстаюць, а заўтра будуць стаяць вельмі востра перад украінскай нацыяй. Усьведамляючы небясьпеку, якая наступае на нашу маладую дзяржаву, заклікаем усе нацыянальна-дэмакратычныя сілы і, асабліва, украінскія ўлады, падтрымаць і ўкараніць у жыцьцё наступныя палітычныя патрабаваньні:

1. Неадкладна сесьці за стол перамоваў з Расеяй пра адэкватную аплату ды ўмовы базаваньня ЧФ РФ на тэрыторыі Украіны і ўжо сёньня распачаць грунтоўную падрыхтоўку да яго канчатковага вываду ў 2017 годзе.

2. Аднавіць перамоўны працэс што да ўрэгуляваньня справядлівага і прапарцыйнага падзелу актываў ды пасіваў золата-валютнага фонду СССР, адкінуўшы запрапанаваны і замарожаны Масквой “нулявы варыянт”, які, дарэчы, Украіна не ратыфікавала.

3. Лічыць прыярытэтным заданьнем для МЗС Украіны падрыхтоўку да падпісаньня міждзяржаўнага дакумента пра канчатковую дэмаркацыю ўсходняй мяжы Украіны з Расеяй на сушы ды ў Азоўскім моры і тэрмінова ўцяліць яго ў жыцьцё.

4. Актыўней рыхтаваць украінскае грамадства да правядзеньня праграмы дзеяньняў па набыцьці сяброўства ў НАТА і ЕЗ, як міжнародна-прававой гарантыі бясьпекі, дабрабыту і свабоды ўкраінцаў у супольным еўрапейскім доме.

5. Перагледзець ваенную дактрыну, узмацніць абароназдольнасьць Украіны, зьвяртаючы асаблівую ўвагу на маральную і баявую падрыхтоўку, на тэхнічнае аснашчэньне арміі. Аднавіць Нацыянальную гвардыю і часткі марскіх пехацінцаў у Крыме для абароны канстытуцыйнага ладу ды тэрытарыяльнай цэласьці Украіны. Укараніць у вайсковае вышкаленьне патрыятычнае выхаваньне каманднага і баявога складу арміі, угрунтаванае на ўкраінскай нацыянальнай традыцыі – княскіх дружынах, казацтве, стралецтве і паўстанцах.

6. Для забесьпячэньня ўзрастаньня дабрабыту насельніцтва ды адзінства краіны патрэбны сталы эканамічны рост. Дасягнуць яго можна з улікам палітыкі эканамічнага нацыяналізму. Такая палітыка мае на ўвазе моцную нацыянальную эканоміку. Дзяржава павінна забясьпечыць адзінства нацыі, дастаткова фінансаваць абарону ды асьвету. Таму асноўным для дзяржавы ёсьць падтрымка нацыянальнага сярэдняга прадпрымальніцтва ды разьвіцьцё сярэдняга класу, што ёсьць надзейнай базай падтрымкі дзяржавы. Сёньня ініцыятарам эканамічнага нацыяналізму павінен стаць згуртаваны нацыянальны бізнэс, які для ўласнага росту мусьці падштурхоўваць дзяржаву да разьвіцьця ўкраінскай нацыі.

7. Усяляк падтрымаць і спрыяць разьвіцьцю традыцыйных Украінскіх цэркваў (УПЦ КП, УАПЦ, УГКЦ) для зацьверджаньня цэркоўна-рэлігійнага суверэнітэту ды станаўленьня ў будучыні аб’яднанай памеснай Украінскай Царквы Кіеўскай традыцыі. Падтрымаць міжканфесійны дыялог паміж усімі хрысьціянскімі канфесіямі ды ішымі рэлігіямі, стварыць адпаведныя адукацыйныя ўстановы для разьвіцьця ўкраіснкай школы багаслоўя ды кананічнага права, гісторыі Царквы ва Украіне.

Мы перакананыя, што выконваючы названыя патрабаваньні, улада ўзмоцніць адзінства ўкраінскага грамадства, яго ўстойлівасьць да разбуральных дзеяньняў чужародных агентаў уплыву, і створыць неабходныя ўмовы для бесьпечнага разьвіцьця і росквіту краіны, якую павінны перадаць у надзейныя рукі будучых пакаленьняў нацыі.

Слава Украіне! Слава Грузіі!

Слава барацьбітам за свабоду! Свабоду народу – Свабоду асобе!

Кіраўніцтва АУН(р)

Кіеў, жнівень 2008 г.

Ад рэдакцыі:

Варта адзначыць, што калі б мы – зьмястоўныя беларускія дэмакраты – апынуліся ў ролі адной з палітычных сілаў Украіны, нашыя прапановы былі б, відаць, вельмі блізкія да прапаноў АУН(р). Гэтыя прапановы абсалютна неабходныя для ўмацаваньня ды абароны ад агрэсіі звонку любой дэмакратычнай краіны. У іх, як бачыце, нічога надзвычай “радыкальнага, нацыяналістычна-шавінстычнага”, “рэвалюцыйнага”, а тым больш “імперскага”, няма. Проста звычайныя, рацыянальныя выкладкі.

Нам даводзіцца часта нагадваць нашым чытачам, што мы – сайт не палітычны, не прапагандысцкі, а тым больш не для навінаў. Задача бачыцца нам у іншым. У чым канкрэтна, мы шмат разоў распавядалі. Але бываюць выпадкі, калі навіны, а тым больш іх супастаўленьне, маюць ключавое значэньне для фармаваньня сьветагляду, адэкватнага рэчаіснасьці. Учорашні дзень прынес шмат такіх навінаў. Частку зь іх мы вырашылі зафіксаваць. Для будучыні…

1.

На канец 14 жніўня прайшло ўжо два дні, як “прэзідэнт Расеі Дзьмітры Мядзьведзеў” заявіў (гэта было раніцай 13 жніўня), што аперацыя “прымус да міру” пасьпяхова завершана, і загадаў войскам вярнуцца ў месцы былой дыслакацыі.

Тым часам яшчэ і 14 жніўня ў адпаведнасьці з паведамленьнямі агенцтва “Рэйтар”, “Франс-Прэс” і грузінскіх СМІ (гл., kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/13/60183; kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/14/60217), расейскія акупацыйныя войскі ўвайшлі ў Поці, Сенакі і Сванэцію, працягвалі марадзёрстваваць у Горы (фота 1-3). Па сьведчаньням відавочцаў, некаторыя з салдатаў маюць блакітныя знакі адрозьненьня, што значыць – яны “міратворцы”.

Масква адмаўляе гэтыя факты. Намесьнік генштаба УзС РФ Анатоль Нагавіцын заявіў, што ў Поці цяпер “няма расейскай ваеннай тэхнікі альбо салдат”. Аднак, ад каментароў адмовіўся. 

На справе, расейская ванная тэхніка размясьцілася перад уездам у Поці, на тэрыторыі, дзе раней была ваенная база. У порце Поці 13 і 14 жніўня былі паўзрываныя грузінскія ваенныя караблі. Часткі расейскай арміі застаюцца ў Горы, туды была ўведзена дадатковая расейская тэхніка, хаця было пагадненьне, што паралельна з уваходам грузінскай паліцыі ў Горы расейская ваенная тэхніка і армейскія часткі выйдут з горада. Журналістаў расейцы у горад не пускалі, у т.л. адганяючы з дапамогай страляніны ў паветра, яны паддалі горад мінамётнаму абстрэлу. У горадзе марадзёрствуе салдатня, а новасьпечаны камендант генерал Вячаслаў Барысаў раз’язджае на грамадзянскім “Мерседэсе” з грузінскімі нумарнымі знакамі. Часткі рэгулярнай арміі Расеі зноў зьявіліся ў Сенакі, дзе зьнішчылі разьмешчаны на тэрыторыі базы склад зброі. Насельніцтва таксама паведамляе аб уваходзе расейскай арміі ў Сванэці. Жыхары рэгіёну заявілі: “Тут пакуль спакойна, аднак мы ня зможам доўга мірыцца з гэтым і, магчыма, тут таксама ускладніцца сітуацыя. Расейскаму боту няма чаго рабіць у нашым рэгіёне. Мы ледзь стрымліваем нашу моладзь, каб пазьбегчы сутыкненьня”.

Выснова: ці то Мядзьведзеў зусім ня мае ўлады над “сілавікамі” (аўтарытэту ў вайскоўцаў дык ён дакладна ня мае), ці то расейскія ўлады 2 дні наўмысна хлусілі ўсяму сьвету.

2.

Усе мы выдатна памятаем пра заявы кіраўніцтва Расеі, што грузіны ў час узяцьця Цхінвалі зьдзейсьнілі “генацыд”, што забіта 2.000 мірных жыхароў горада. Асабліва ўзмоцнена дадзеную прапагандэму ўбіваў у галовы расейцаў У.Пуцін. Падазрэньні, што гэта не зусім так, узьніклі пасьля таго, як расейскае тэлебачаньне ня здолела паказаць горы трупаў. Яно яшчэ больш узмацнілася, калі высьветлілася, што ў шпіталях знаходзіцца ўсяго некалькі дзясяткаў параненых жыхароў Цхінвалі (пры “2.000 загінулых”, павінна быць больш 10 тысяч параненых). Цывільныя сьведкі цхінвальскіх падзей на расейскіх тэлеканалах у асноўным распавядалі пра тое, як ім страшна было сядзець у падвалах…

Між тым, як перадала «Эхо Москвы», міжнародная праваабарончая арганізацыя Human Rights Watch прывяла свае дадзеныя пра загінулых у Цхінвалі (гл. kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/14/60218). У адпаведнасьці з данымі арганізацыі, якая правяла апытаньне мясцовых лекараў, у Цхінвалі за час баёў (падкрэсьлім, спачатку горад бралі грузіны, а потым яго адбівалі расейцы!) загінула 44 і было паранена да 300 мірных грамадзян. “Параненых, па сьведчаньнях лекараў, ня тысячы, а менш – 300 чалавек. Што да забітых, дык 44 жыхара Паўднёвай Асеціі загінулі ў Цхінвалі. Яны былі дастаўлены ў гэты шпіталь, і лекары лічаць, што ўсе асецінскія трупы па горадзе трапілі да іх. Магчыма, гэта некалькі перабольшаная лічба, але, прынамсі, яны ўпэўнены, што страты былі не нашмат большыя, інакш бы ім было вядома адваротнае”, — заявіла дырэктар маскоўскага офісу Human Rights Watch Тацяна Лакшына.  

Выснова: Пуцін грандыёзна хлусіць, дэманструючы свой комплекс непаўнавартасьці – комплекс генацыдчыка, бо маніякальна, неадэкватна жадае накінуць яго на Саакашвілі (у псіхалогіі падобныя паводзіны называюцца “скідваньнем ценю”). Нагадаем, на Пуціне вісіць сьмерць 250.000 (!) мірных грамадзянаў Чачні, зь якіх 42.000 – дзеці.

3.

У сераду 13 жніўня  міністры замежных спраў краін Эўразьвязу разглядалі  план урэгуляваньня канфлікту, прапанаваны Францыяй. Выніковы дакумэнт вытрыманы ў прымірэнчым тоне, на якім настойвалі Францыя і Нямеччына (www.svaboda.org/content/Article/1190893). Прынятая на паседжаньні кіраўнікоў МЗС пастанова пацьвярджае падтрымку прынцыпаў сувэрэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасьці Грузіі. Аднак, у дакумэнце няма ніякай крытыкі Расеі, на якой настойвалі кіраўнікі МЗС Польшчы, Літвы, Латвіі і Эстоніі, а таксама Вялікай Брытаніі. Брытанскі міністар замежных спраў Дэйвід Мілібэнд выступіў з рэзкай крытыкай Расеі. “Гэта абуральная агрэсія Расеі, расейскага войска за межамі Паўднёвай Асэтыі і Абхазіі, агрэсія супраць самой Грузіі… Гэта ня проста палітыка халоднай вайны, гэта той кшталт палітыкі, які быў характэрны для ХІХ стагодзьдзя. Вельмі важна даць зразумець… што мы ўсе згодныя з тым, што такія дзеяньні ня могуць быць спосабам рэалізацыі зьнешняй палітыкі ў ХХІ стагодзьдзі”, сказаў міністар. Ён таксама заклікаў Расею даць доказы яе заяваў пра ваенныя злачынствы, якія грузінскія сілы нібыта ўчынілі ў Паўдзённай Асэтыі, бо гэтыя заявы выкарыстоўваліся для апраўданьня ўварваньня расейскіх войскаў.

Таксама з рэзкай крытыкай пляну Еўразьвязу па “мірным урэгуляваньні ў Грузіі”, ухваленага ў Маскве прэзыдэнтамі Францыі і Расеі, выступлі кіраўнікі Польшчы, Латвіі, Літвы і Эстоніі (www.svaboda.org/content/Article/1190881; фота 4). У сумеснай заяве чатырох прэзыдэнтаў адзначана, што ў пляне нічога не сказана пра павагу да тэрытарыяльнай цэласьці Грузіі. Чатыры краіны таксама заклікалі прыняць Грузію ў НАТО, каб прадухіліць у далейшым любыя акты агрэсіі супраць яе.

Выснова: усё, што мы казалі пра дэградацыю Заходняй Еўропы раней, поўнасьцю пацьвярджаецца. Закамернасьць – яна на тое і заканамернасьць…

4.

14 жніўня у час сустрэчы зь “лідэрамі” Паўднёвай Асеціі й Абхазіі (фота 5) Мядзьведзеў зрабіў нечаканую заяву, якая нагадала знакамітыя словы Ельцына “бярыце столькі суверэнітэту, колькі здолееце пераварыць”. Па зьвестках “ИТАР-ТАСС” ён, у прыватнасьці, заявіў: “Пазіцыя Расеі нязьменная: мы падтрымаем любое рашэньне, якое прымуць народы Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў адпаведнасьці з статутам ААН, міжнароднай канвецыяй 1966 года і Хельсінскім актам аб бясьпецы і супрацоўніцтве ў Еўропе”. Затым Мядзьведзеў дадаў, што Расея “ня толькі падтрымае, але і будзе іх гарантаваць як на Каўказе, так і ў цэлым сьвеце”.

Каментар. Тут можа быць дзьве прычыны. Альбо імперыякратыя настолькі спужалася магчымых міжнародных наступстваў у свой бок, што для зьмягчэньня сітуацыі гатовая, як і ў свой час Ельцын, згуляць у “нацыяналістычныя карты” (ведаюць імперцы, каго баяцца), альбо разьлічвае сфальсіфікаваць на сваю карысьць будучы магчымы рэферэндум “Аб далучэньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі да Расеі” (можаце не сумнявацца, такім будзе яго зьмест).

Абхазцам і асецінам варта памятаць знакамітае выслоўе У.Чэрчыля, якое бездакорна спрацоўвае вось ужо шмат дзесяцігоддзяў: “Любыя дамовы з Расеяй ня вартыя той паперы, на якой яны падпісаны”…

5.  

14 жніўня маджахеды Каўказа зрабілі сваю заяву з нагоды падзей у Грузіі (гл. тут: kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/13/60197; фота 6).

У ёй сярод іншага сказана, што варварская агрэсія русьні супраць Грузіі паказала, што  канец крывавай расейскай імперыі ўжо блізкі. Цяпер галоўнае – не паддавацца на правакацыі рускіх, на заклікі іх прадажных псоў (якімі, па кантэксьце заявы, ёсьць прэзідэнты Паўднёвай Асеціі й Абхазіі), каб ня даць уцягнуць брацкія каўказскія народы ў крывавыя, братазабойчыя свары. Галоўная задача цяпер для ўсіх народаў Каўказа адна – аб’яднаўшыся, вызваліць яго тэрыторыю з-пад улады расейскай імперыі. Затым каўказскія народы-браты самі мірна вырашаць усе праблемы у сваім агульным каўказскім доме, зыходзячы з павагі адзін да аднаго.

Пасьля таго, як заява была зачытана, Дока Умараў ад сябе дадаў, што грузіны і рускія забудуць пра вайну ўжо праз некалькі гадоў, а вось калі народы Каўказа пачнуць вайну паміж сабой, яна будзе помніцца стагоддзі. Таму ні пры якіх абставінах нельга ісьці на паваду Расеі, нельга ваяваць паміж сабой…

Каментары непатрэбныя…   

6.

У час нападу на Грузію расейскімі войскамі камандаваў генерал Хрулёў. Камандаваць расейскімі войскамі ў Абхазіі толькі што прызначаны генерал Шаманаў. Гэта вядомыя генацыдчыкі з Чачні. Каб даведацца падрабязьней, хто яны такія, можна пачытаць, напрыклад, тут: kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/12/60144;  kavkazcenter.com/russ/content/2008/08/12/60130.     

Позна ўвечары 21 красавіка 1996 года ў выніку тэрарыстычнага акту стаў Шахідам першы прэзідэнт Чачэнскай Незалежнай Дзяржавы генерал Джахар Дудаеў. Ракетны ўдар па Дудаеву быў нанесены ў момант, калі чачэнскі прэзідэнт размаўляў па спадарожнікавым тэлефоне ў бязьлюднай мясцовасьці непадалёк ад вёскі Гехі-чу на захадзе ЧРІ.

Расейскае кіраўніцтва спадзявалася, што забойствам Дудаева будзе спынены супраціў чачэнцаў і вайна хутка закончыцца на карысьць акупантаў. Аднак далейшыя падзеі паказалі, што спадзевам Крамля ня суджана было спраўдзіцца. Чачэнцы ня толькі не зламаліся, а наадварот – сканцэнтравалі ўсе свае сілы і нанесьлі па агрэсары сакрушальны ўдар, вызвалілі сталіцу сваёй Бацькаўшчыны і ўзялі пад свой поўны кантроль сітуацыю ў краіне.

Пасьля сьмерці Дудаева чачэнскі ўрад стварыў адмысловую сьледчую групу па выяўленьні арганізатараў і выканаўцаў гэтага тэрарыстычнага акту. Да выгнаньня рускіх акупацыйных войскаў з Чачні сьледчая група працавала ў падпольных умовах. З аднаўленьнем суверэнітэту ЧРІ, са жніўня 1996 па верасень 1999 года, чачэнскія сьледчыя працавалі легальна, зьбіраючы ўсю неабходную інфармацыю пра гэты тэрарыстычны акт.

З часу новага ўварваньня рускіх агрэсараў у Чачню сьледчая група была зноўку засакрэчаная і перайшла на падпольныя ўмовы працы.

На сёньня сабраны вялікі аб’ём інфармацыі й дакумантаў, якія часткова праліваюць сьвятло на забойства першага чачэнскага прэзідэнта. Нягледзячы на тое, што сьледства працягваецца, ужо сёньня можна казаць, што ў тэрарыстычным акце супраць Дудаева замешаныя сьпецслужбы Расеі й ЗША, а таксама непасрэдна і вышэйшае ваенна-палітычнае кіраўніцтва гэтых краін.

Па адной зь версій, якая да гэтай пары адпрацоўваецца, каардынаты месцазнаходжаньня Дудаева былі перададзеныя расейскаму боку па прамым указаньні адміністрацыі Клінтана Агенцтвам Нацыянальнай Бясьпекі ЗША, якое адсочвала сеансы спадарожнікавай сувязі чачэнскага прэзідэнта, які карыстаўся сістэмай “ІНМАРСАТ”.

Акрамя таго, устаноўлена, што загад на арганізацыю тэрарыстычнага акту быў зроблены непасрэдна Ельцыным. Пазьней арганізатары забойства і яго выканаўцы былі ўзнагароджаныя асабіста Ельцыным залатымі зоркамі героеў Расеі.

Інтарэсы сьледства не дазваляюць раскрыць многія дэталі гэтага злачынства. Аднак з усёй упэўненасьцю і адназначнасьцю можна заявіць, што сьледства ня спыніцца ні пры якіх абставінах і будзе даведзенае да канца. Арганізатары і выканаўцы тэракту, ськіраванага на забойства першага прэзідэнта ЧРІ, будуць выяўленыя (некаторыя зь іх ужо выяўленыя) і сувора пакараныя без уліку тэрміну даўніны.

Ад рэдакцыі:

Што б мы хацелі дадаць да гэтага тэксту, напісанага чачэнцамі?

Па-першае, мы, як і ўсе прыстойныя людзі, усе апошнія гады спачуваем свабодалюбнаму чачэнскаму народу, жадаем яму перамогі над расейскай імперыякратыяй і яе праімперскі настроенымі рабамі. Мы таксама выказваем шчырае захапленьне прэзідэнтамі чачэнцаў — Дудаевым, Масхадавым, Садулаевым, якія геройскі загінулі, выканаўшы свой прэзідэнцкі абавязак перад сваім народам. Нашаму ж народу расейская імперыякратыя накінула нябачанага ў сьвеце чувырлу і мы з гэтым пакуль нічога ня можам зрабіць.

Па-другое. Пададзены вышэй тэкст зьяўляецца добрай ілюстрацыяй да выведзенага намі раней дактрынальнага прынцыпу (Д пр-п 83, у разьвіцьцё гл. таксама Д пр-пы 84, 88, 89), праз які мы канстатавалі, што соцыяпаразітычныя сілы (у дадзеным выпадку такія, як фінансавая алігархія ЗША і расейская імперыякратыя) лёгка аб’ядноўваюцца, каб разам здушваць памкненьні народаў да самастойнасьці, незалежнасьці, свабоды. Пра свабоду яны (асабліва першыя) кажуць шмат, а на справе, як бачым, робяць усё наадварот…

Таму дадзены артыкул зьяўляецца нагодай, каб зноў зьвярнуць увагу на сёньняшнюю беларускую сітуацыю. А тут робіцца вось што. Зусім нядаўна кіраўнік АГП Анатоль Лябедзька ў інтэрвю радыё “Свабода”, характарызуючы асаблівасьці ідэалогіі, на якую абапіраецца яго партыя, заявіў: “Мы на першае месца ставім грамадзяніна, асобу, чалавека, а не … абстрактны народ” (гл. www.svaboda.org/content/Article/1107430.html). Днём пазьней ён сярод ідэалагічных дасягненьняў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” называе напісаньне Малой канстытуцыі (http://www.svaboda.org/content/Article/1107586.html) і рэкламуе яе як “пагадненьне ўсіх палітычных структур аб тым, якой павінна быць сыстэма ўлады” ў будучай Беларусі.

А вы ведаеце, што ў г.зв. Малой канстытуцыі ні слова няма пра беларускі народ? І як (гэта ўжо ідэалогія) беларус у Беларусі зможа, як грамадзянін, зрэалізаваць свае правы і свабоды, калі ён ня будзе жыць у дэмакратычнай (народнай) беларускай дзяржаве, ня будзе гаспадаром на сваёй уласнай зямлі.

Такім чынам, частка сёньняшніх аб’яднанцаў (найперш камуністы, фралоўцы і частка сацыял-дэмакратаў) глядзяць на ўсход, каб “інтэгравацца” з расейскай імперыяй без Лукашэнкі. Мы ахарактарызавалі гэта не інакш, як здрада беларускіх інтарэсаў (гл. nashaziamlia.org/2008/04/04/1303/#more-1303). Але і АГП (вельмі верагодна, што разам з Мілінкевічам) рыхтуецца праводзіць у Беларусі інтарэсы заходняй фіналігархіі й не зьбіраецца адстойваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, паколькі такія нават не прызнаé…

Усё пададзенае ўжо ў 100-ы раз азначае, што з шэрагаў аб’яднанцаў ня выйдзе беларускі Дудаеў. Гэта ясна. Але адкрытым застаецца яшчэ адно ключавое пытаньне. Што ў шэрагах аб’яднанцаў робіць БНФ, калі ўсе яны амаль што адкрыта аб’яўляюць сябе ворагамі беларускага народу ці вылучаюць варожыя яму мэты?!

Нягледзячы на татальны абсурд сітуацыі, тлумачэньне хацелася б атрымаць…