Заўтра апошні й галоўны дзень галасаваньня па выбарах на пасаду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Цяпер ужо ўсе ведаюць, што вынікі будуць сфальшаваныя, што пераможцам будзе аб’яўлены Лукашэнка. Гэты вынік у беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы спрагназавалі першымі, яшчэ летам (гл. кароткую серыю матэрыялаў, якая пачынаецца адсюль: http://nashaziamlia.org/2010/08/30/3580/ — і заканчваецца тут: http://nashaziamlia.org/2010/08/31/3590/#more-3590). Больш за тое, мы ня толькі даўно спрагназавалі гэты вынік, але і патлумачылі, чаму так будзе: таму што і “Расея”, і “Захад” вырашылі пакінуць нам Лукашэнку разам зь яго соцыяпаразітнай зграяй цяперцаў. Але і гэта яшчэ ня ўсё. Мы паставілі апошняе цьверджаньне ў форме пытаньня і патлумачылі, чаму “Расея” і “Захад” так вырашылі. Адказ: таму што Лукашэнка ім выгадны! Бо ён разам зь цяперцамі, каб захаваць уладу, будзе перадаваць нашы каштоўнасьці (найперш  уласнасьць, але ня толькі) расейскім і заходнім алігархічным кланам. А толькі гэта і цікавіць расейскую імперастыю ды заходнюю ліберастыю! Аказваецца, Лукашэнка – іх паплечнік! Такая вось іх “дэмакратыя”…, сапраўдны сэнс і сімвал якой ужо даўно пададзены ў адным з нашых артыкулаў (гл. http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/).

Інфармуем таксама, што толькі ў нас на сайце ёсьць больш-менш распрацаваны Праект дэмакратычнай будучыні Беларусі (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/27/2678/), які ідзе ад аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу. Пры гэтым нагадваем, што толькі такая праграма і можа быць праграмай сапраўднай беларускай дэмакратыі, а значыць, адзіна легітымнай, законнай формай грамадска-палітычнага ўладкаваньня нашай краіны.

Акрамя таго, мы больш за паўгады таму з нашага сайта зьвярнуліся да “беларускай дэмакратычнай апазіцыі” з прапановай нашай дапамогі ў падрыхтоўцы і правядзеньні выбарчай кампаніі, якая заўтра заканчваецца. Пры гэтым мы прапанавалі ня толькі ідэалагічную, але і цалкам фізічную падтрымку. Мы, як сябры аргкамітэту па стварэньні Беларускага дэмакратычнага руху, прапанавалі дапамогу ў зборы подпісаў, неабходных для вылучэньня кандыдатам у прэзідэнты — заяўлялі, што здольныя дадаткова прынесьці ў капілку кандыдата да 10 тысяч подпісаў! Адзіная ўмова, якую мы вылучалі (думаем, гэта зразумела), заключалася ў тым, што нашая падтрымка будзе таму, хто ідзе на выбары з мэтай служыць інтарэсам беларуска-літвінскага народу (гл. http://nashaziamlia.org/2010/04/05/3215/#more-3215). Пазьней з аналагічнай умовай і прапановай – дапамагчы сабраць 50 тысяч подпісаў! – з нашага сайта выступіў Сяржук Высоцкі (гл. http://nashaziamlia.org/2010/10/19/3616/#more-3616).

Дакладаем пра вынік. Да нас за больш чым паўгады не зьвярнуўся… ніхто. Аказваецца, нікому з 9 апазіцыйных кандыдатаў не патрэбныя ні наш народ, ні яго інтарэсы. Яны прыйшлі ў беларускую палітыку зь іншымі мэтамі — служыць іншым сілам й інтарэсам…

Але і гэта яшчэ ня ўсё. Адзін з нас (А.Астроўскі) яшчэ ў верасьні г.г. у адказ на асабісты зварот з боку каманды кандыдата Кастусёва запрапанаваў яму, па Е-пошце, ідэалагічную падтрымку ў кампаніі (на грунце ўсё той жа ўмовы – служым інтарэсам беларускага народу). Як высьветлілася праз два месяцы, гэтая прапанова да спадара Кастусёва… не дайшла (зь яго слоў).

Такія вось пірагі…

У выніку, мусім прызнаць, што мы – беларусы-літвіны — знаходзімся ў той жа сітуацыі, у якой былі больш за 5 гадоў таму (!), калі пачынаў працу наш сайт. Стан грамадства і супраціву беларусафобскай уладзе застаецца такім жа, як і тады, калі пісаўся і яшчэ восеньню 2005 года прабіваўся ў сеціва (бо больш не было магчымасьці нікуды прабіцца!) артыкул “НАША ГАЛОЎНАЯ ПРАБЛЕМА – ЭТНАЦЫД, НАША МЭТА – БЕЛАРУСКАЯ ДЗЯРЖАВА!” (пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/).

Тармажэньне разьвіцьця апазіцыі й у цэлым палітычнага працэсу ў Беларусі ёсьць відавочным. Як і відавочна тое, што гэта – злачынства!

Падрабязны аналіз перад- і пасьлявыбарчай сітуацыі наперадзе. Цяпер мы, як ідэолагі, зьбіраем матэрыялы для яго і, як вы бачыне, не ўмешваемся ў выбарчы працэс. Аднак заўтрашні дзень – унікальны. Таму мы дазваляем сабе выказаць свае прапановы на яго.

1) На тым грамадска-палітычным фоне, які склаўся, мы раім заўтра, ва ўмовах абмежаванага выбару (што патлумачана вышэй), усё ж галасаваць за Кастусёва, у скрайнім выпадку за Статкевіча ці Рымашэўскага. Натуральна, гэтыя людзі яшчэ ня тыя, каго ў ідэале хацелася б бачыць. Але, зыходзячы з таго, што мы ведаем пра іх на сёньня, і з таго, што трэба даць канкрэтную рэкамендацыю, наша прапанова выглядае вось так.

За іншых кандыдатаў мы галасаваць ня раім. У іх бачаньні беларускай будучыні прысутнічае замала таго, што мы завем аб’ектыўнымі інтарэсамі беларускага народу.

2) Заўтра ў 20 гадзін мы заклікаем выйсьці на вуліцы гарадоў, каб прыняць удзел у акцыях пратэстаў супраць чарговай фальсіфікацыі выбараў, а па сутнасьці – у незаконным, злачынным захопе ўлады цяперскай клікай Лукашэнкі.

Зьвяртаем адмысловую ўвагу. Форма пратэстаў павінна быць выключна мірнай! Гэта ня значыць, што яна павінна быць ціхай, незаўважальнай. Не. Хай фома будзе такой, якая будзе найбольш выніковай у прапагандысцкіх мэтах і на карысьць нашага беларускага народу. Але пры ўсім тым яна павінна быць мірнай.

3) Галоўнае. Тлумачце ўсім сваім крэўным, сябрам, калегам, знаёмым, каму заўгодна – у чэргах, на транспарце, у банях, на рынку і г.д. – што грамадска-палітычная сістэма ў Будучай Беларусі павінна грунтавацца найперш на аб’ектыўных інтарэсах беларускага народу (тэрытарыяльных, дэмаграфічных, эканамічных, культурна-інфармацыйных, палітычных, сьветаглядных, іншых – што гэта такое, патлумачана ў матэрыялах нашага сайта), што толькі зь іх павінна ўсё пачынацца.

Гэта ня значыць, што мы павінны цалкам ігнараваць інтарэсы меншасьцяў – нацыянальных, рэлігійных, сэксуальных. Не. Але спачатку аб’ектыўныя інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі, а толькі потым усё іншае. Калі нехта будзе імкнуцца рабіць ці прапагандаваць нешта супрацьлеглае – гэта павінна лічыцца нелегітымным, незаконным з пазіцыі зьмястоўнай (сапраўднай) беларускай дэмакратыі, а значыць, мусіць спыняцца.

Таму спачатку беларусы-літвіны павіны стаць паўнавартаснымі гаспадарамі на сваёй уласнай зямлі (а не жабракамі й рабамі, як нам запланавалі на Ўсходзе і Захадзе), усё іншае будзе рабіцца пасьля!

Ну, і вядома, чытайце наш сайт…

Нечакана адкрыты матэрыял па тэме, якую мы разглядаем, зьявіўся яшчэ тыдзень таму на сайце радыё “Свабода” (http://www.svaboda.org/content/transcript/2134577.html). Адзін з журналістаў гэтага радыё вырашыў апытаць трох палітолагаў на тэму, ці зьбіраецца Еўразьвяз неяк выкарыстоўваць канфліктную сітуацыю паміж “Беларусьсю” і “Расеяй” у сувязі з будучымі “выбарамі” ў Беларусі. Адказы атрымаліся на дзіва вочараскрывальныя і мозгапрасьвятляльныя літаральна для ўсіх, хто цікавіцца зьместам падзей у Беларусі, а таму асабліва важныя для нас — актывістаў Беларускага дэмакратычнага руху.

5.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПЕРАД ВЫКЛІКАМ БЕЛАРУСКА-РАСЕЙСКАГА КАНФЛІКТУ

Дракахруст (гл. фота №1): У віхуры беларуска-расейскага канфлікту — жорсткага газавага сутыкненьня і бягучай інфармацыйнай вайны, “Хросных бацек” і ўзаемных абвінавачваньняў прэзідэнтаў у хлусьні – неяк на другім плане апынуўся яшчэ адзін гулец – Еўрапейскі Зьвяз.

Ці пойдзе Зьвяз на альянс з Расеяй супраць Лукашэнкі? Ці ёсьць імавернасьць [адваротнага -] новага збліжэньня паміж Менскам і Брусэлем?

Над гэтымі тэмамі ў “Праскім акцэнце” разважаюць: зь Менску — палітолаг Сяргей Богдан (фота №2), з Варшавы — эксьперт Цэнтру міжнародных дачыненьняў Войцех Бародзіч-Смалінскі (фота №3), зь Берліну — кіраўнік цэнтру імя Бэртольда Бейца Нямецкай рады зьнешняй палітыкі Аляксандар Рар (фота №4).

Рар (гл. фота №4): Еўразьвяз у гэтай сітуацыі можа толькі чакаць, глядзець, як будзе разьвівацца сітуацыя паміж Менскам і Масквой у будучыні. Я асабіста лічу, што мы маем справу з асабістым канфліктам паміж Лукашэнкам і Пуціным зь Мядзьведзевым. Я мяркую, што Расея чакала ад Лукашэнкі крокаў да больш шчыльнага збліжэньня, да стварэньня ўнітарнай дзяржавы [чытай, “анэксіі Беларусі”; ведаюць заходнікі (у т.л. і Рар асабіста), што “Расея” чакае ад Лу-кі!!! – Рэд.]. Лукашэнка супраць гэтага і таму Расея размаўляе зь ім жорсткай мовай, той жа мовай, якой размаўляюць зь ім Злучаныя Штаты Амерыкі [калі мова аднолькавая, можа, і яе прычыны аднолькавыя? – Рэд.].

Трэба ўзброіцца цярпеньнем й імкнуцца разьвіваць усе магчымыя формы супрацоўніцтва ў межах Усходняга партнэрства, якое прадстаўляе Беларусі шмат магчымасьцяў. Хутка ці павольна, але [варта] прагматычна ісьці ў бок Еўразьвязу. Я думаю, што Еўразьвяз будзе вывучаць, аналізаваць канфлікт паміж Менскам і Масквой, але паглыбляць яго, улазіць у яго ня будзе. У ЕЗ няма ў гэтым геапалітычных інтарэсаў. У той жа час Еўразьвяз спадзяецца на тое, што энэргетычная бясьпека, ад якой залежыць наш дабрабыт у Еўропе ў сьферы энэргетыкі, ня будзе пастаўленая пад пагрозу [якая дэмакратыя? Найперш скурныя інтарэсы. – Рэд.].

З гэтага пункту гледжаньня Еўразьвяз будзе прапаноўваць Беларусі тую форму супрацоўніцтва, якую ў свой час Заходняя Нямеччына прапаноўвала Савецкаму Саюзу. Сэнс яе — праз гандаль і эканоміку спрабаваць зрабіць палітычныя зьмены ў Беларусі [гістарычная практыка паказвае, што гэта выдатны спосаб падтрымаць, захаваць дыктатуру. – Рэд.]. Такая тактыка, я мяркую, будзе абраная ЕЗ. Я думаю, што яна прывядзе да больш канкрэтных вынікаў і дапаможа разьвіцьцю двухбаковых дачыненьняў лепш, чым размахваньне дубінкай [што лепш за гэтыя абодва варыянты, мы ўжо неаднаразова тлумачылі - нават у папярэднім атыкуле:  http://nashaziamlia.org/2010/08/30/3584/#more-3584. – Рэд.].

Дракахруст: Ці сапраўды Еўразьвяз у гэтай сітуацыі можа толькі чакаць? Бо сітуацыя ж унікальная. Гадамі здавалася, што беларускі рэжым трымаецца адно на расейскіх датацыях і на палітычнай падтрымцы Крамля. І вось і датацыі неяк скарачаюцца, і сёньняшнюю інфармацыйную вайна ну ўжо ніяк не назавеш падтрымкай. А Еўразьвяз можа толькі чакаць? Хіба? Сяргей, як вы мяркуеце?

Богдан (гл. фота №2): Ці толькі чакае Еўразьвяз і ці толькі Еўразьвяз чакае? Я не хацеў бы зводзіць пазіцыю Захаду толькі да пазіцыі Еўразьвязу. На Захадзе ўсталяваўся кансэнсус – Лукашэнку пакуль мяняць ня будзем, гэта прыймальны часовы варыянт для ўпарадкаваньня Беларусі [дакладна так!!! За выключэньнем няўдалага кантэксту словаў “ўпарадкаваньне” і “часовы” (нічога сабе часовы – ужо хутка будзе на чвэрць стагоддзя гэтая часовасьць!!!) – Рэд.].

Яскравы паказьнік гэтага кансэнсусу – тое, што Аляксандар Мілінкевіч, хутчэй за ўсё, ня выступіць на гэтых выбарах, бо, як кажуць у апазіцыйных асяродках, грошай на сваю кампанію на Захадзе ён не знайшоў[гэта цікава; акрамя таго, дадаткова паглядзім, чаго варты Мілінкевіч бяз грошай. – Рэд.]. Гэта найлепшы падарунак для Лукашэнкі — прыбіраецца адзін з самых важных праціўнікаў улады на гэтых выбарах [пра “самага важнага праціўніка” – яўны перабор; цікава іншае, што “Захад” сьвядома прыбірае нават такога праціўніка Лу-кі. – Рэд.].

Так што я не сказаў бы, што тут ёсьць толькі чаканьне. І апрача таго, што ўсталяваўся такі кансэнсус, што хай застаецца Лукашэнка, апазіцыя мае праблемы з падтрымкай на Захадзе і актыўна шукае падтрымкі ў Расеі. Апазіцыя агучвае многія ідэі, якія хоча пачуць Масква, і вядзецца на многія расейскія крокі [вось і паглядзім на гэтую апазіцыю – вынік шматгадовай селекцыі “Захадам” - ва ўсёй яе прыгажосьці; не дарма мы заўсёды пра яе пісалі так: “беларуская” “дэмакратычная” “апазіцыя”. – Рэд.].

Для Захаду цяпер сапраўды важная ідэя, пра якую сказаў спадар Рар – зьмяніць беларускую палітыку праз гандаль і эканоміку. І гэта прымальны варыянт і для самога Лукашэнкі [вядома, бо тут прысутнічае галоўнае – этнацыдчык Лу-ка застаецца на пасадзе прэзідэнта Беларусі; гэта і ёсьць  ПОЎНАЯ ЯГО ПЕРАМОГА!!! – Рэд.]. Бо ён жа не адмаўляецца мяняцца [у чым не адмаўляецца?! - АА]. Калі мы паглядзім на палітычную гісторыю яго рэжыму з самага пачатку, то ўбачым, што Лукашэнка насамрэч гнуткі да поўнага апартунізму [нешта гатага ў адносінах да БЕЛАРУСКІХ ІНТАРЭСАЎ зусім ня бачна; мы якраз гэта ўвесь час падкрэсьліваем... - АА].

Дракахруст: Войцэх, ці згодны вы з такімі трактоўкамі? Гэтая палітыка – размываньне, разьмягчэньне рэжыму праз гандаль і супрацоўніцтва, разьлічаная на гады і нават дзесяцігодзьдзі [!!! – Рэд.]. Калі нашы калегі маюць рацыю, то атрымліваецца, што належнага бягучага адказу на бягучы выклік у Еўразьвязу проста няма. Магчыма, чаканьне было б пасьпяховай палітыкай, калі б Еўразьвяз і ў разгар беларуска-расейскага канфлікту проста працягваў палітыку, якая паказала свой плён у папярэдні пэрыяд. Але наконт гэтага плёну ёсьць пэўныя сумневы [дакладна так. – Рэд.]. “Мядовы месяц” адносінаў паміж Еўразьвязам і Беларусьсю застаўся ў мінулым. На думку многіх, палітыка дыялёгу і ангажаваньня афіцыйнага Менску зайшла ў тупік. Яскравымі праявамі гэтага тупіку сталі канфлікт вакол апальнага Саюзу палякаў [на] Беларусі і як заўжды элегантныя вынікі мясцовых выбараў у Беларусі [а ў дачыненьні да беларускай дэмакратыі “вынікі, плён” яшчэ больш уражвальныя… - АА]. Наколькі плённай выглядае ў новых варунках вернасьць тупіку? Ці гэта не тупік, а правільны, толькі даўгі шлях?

Бародзіч-Смалінскі (гл. фота №3): Можна пагадзіцца са словамі спадароў Рара і Богдана. Але трэба памятаць, якія мэты па змаўчаньні мела ініцыятыва «Ўсходняга партнэрства» — наблізіць 6 постсавецкіх краінаў да ЕЗ не праз дэмакратыю і рэформы, а праз эканоміку і гандаль [адкрытым тэкстам: “набліжэньне” РБ да ЕЗ больш важнае для “ЕЗ”, чым дэмакратыя ў Беларусі. – Рэд.]. Еўразьвяз, зразумела, будзе чакаць, бо ён ня мае механізмаў, каб паскорыць ці стрымаць зьмены [ЕЗ сьвядома адкідае такія “механізмы”! - АА]. ЕЗ атрымаў досьвед падчас “аранжавай рэвалюцыі” ва Ўкраіне, які паказаў, што мы можам ангажавацца ў хуткія зьмены, але калі ў грамадзтве няма адказных палітыкаў, то вынікі гэтых зьменаў доўга не пратрываюць [у любым грамадстве заўсёды ёсьць АДКАЗНЫЯ ПАЛІТЫКІ, толькі ліберастыі яны якраз і не патрэбныя, бо яны будуць адстойваць інтарэсы не яе, а ўласнага народу!!! Што, нагадаю, і ёсьць Дэмакратыяй… - АА].

Еўразьвяз ведае, што Аляксандар Мілінкевіч ды іншыя кандыдаты ня маюць вялікай падтрымкі з боку грамадства. Ведае таксама, што падае рэйтынг і Аляксандра Лукашэнкі. Але таксама ведае, што яму няма альтэрнатывы [???!!! Вось гэта заляпон! Ну, і глупства, ну, і лабуда… Чувак байку Эзопа пра лісіцу і вінаград хаця б чытаў калі-небудзь? - АА].

Таму і было прынятае рашэньне, зразумела, неафіцыйнае, факусавацца на гандлі і на ўводзе ў Беларусь еўрапейскіх стандартаў, каб спрыяць зьменам [удумайцеся, што кажа гэты паляк: “паколькі сярод беларускага народу няма ПРЫСТОЙНЫХ, АДКАЗНЫХ ЛЮДЗЕЙ, якія маглі б стаць сапраўднымі прэзідэнтамі Беларусі (усе іншыя горш за Лу-ку), таму было “Еўразьвязам” прынята рашэньне захаваць Лу-ку пры ўладзе (бо яму няма альтэрнатывы), гандляваць зь ім, і праз гэта дамагацца ад яго палітычных зьмен – натуральна, ліберастычных, не дэмакратычных; больш нахабную шавіністычна-пагардлівую гнюсь, чым ад гэтага паляка, нам рэдка ад каго даводзіцца чуць… - АА].

Дракахруст: Назіраючы сёлета за імклівым пагаршэньнем стасункаў афіцыйнага Менску зь Еўропай, цяжка было пазбавіцца думкі, што беларускі бок упарта рубіць сук, ці прынамсі адзін з сукоў, на якім сядзіць. Прыхільнік кансьпіралогіі мог бы падумаць, ці не расейцы акуратна штурхаюць Лукашэнку на шлях канфлікту з Еўропай, каб пазбавіць яго свабоды манэўру на выпадак магчымага канфлікту з Масквой [прымітыў; ёсьць значна больш рэалістычная версія, пра якую Дракахруст, як агент ліберастызму, нізавошта ня скажа; затое даўно кажам мы: расейская імперыякратыя разам з заходняй фінансавай алігархіяй – гэта адзіны глабальны соцыяпаразітны монстар, які займаецца разбурэньнем нацыянальных дзяржаў і хаатызацыяй народаў. У нашым выпадку гэты монстар проста выкарыстоўвае Лу-ку як прыладу гэтай палітыкі ў Беларусі. - АА]. І вось гэтая магчымасьць стала рэальнасьцю і кім Лукашэнка можа збалансаваць расейскі ціск? Адносіны зь Еўропай загадзя “абачліва” сапсаваныя.

Ці магчымасьць манеўру захоўваецца і разьбітыя гаршчкі яшчэ можна склеіць? Ці можа зараз Лукашэнка аднавіць дыялог, нешта прапанаваўшы Еўропе? Ці можа Еўропа прапанаваць нешта Лукашэнку? А можа і нічога не прапаноўваць, а проста кінуцца абараняць яго ад «расейскага імперыялізму» [гэтыя дзьвюкосьсі паставіў сам Дракахруст; лічыць, што расейскага імперыялізму няма… – Рэд.] і пагрозы паглынаньня Беларусі Расеяй?

Рар: Усе карты ў руках Аляксандра Лукашэнкі і ягонага атачэньня [картаў у Лу-кі мала, у яго ёсьць магчымасць хадзіць ці не хадзіць… - АА]. Ня трэба параўноўваць сітуацыю ў Беларусі зь сітуацыяй ў Паўднёвай Асетыі ці Прыднястроўі [вельмі нават трэба!.. - АА]. Цяперашні канфлікт паміж Менскам і Масквой не вядзе ні да якой ваеннай пагрозы [ёсьць і такая. - АА]. Пакуль гэта вайна словаў і ня болей за тое [зьвярнулі ўвагу на слова “пакуль”? – Рэд.]. Мне здаецца, што Еўразьвяз гэта добра разумее. І ня будзе ніякай сакрэтнай дамовы з Масквой адносна Беларусі, як і з Беларусьсю супраць Расеі [сакрэтныя дамовы паміж ЕЗ + ЗША і “Расеяй” адносна “Беларусі” 100%-ва  ўжо ёсьць!!! - АА]. Усе будуць глядзець, што будзе рабіць Лукашэнка [цяпер ужо ўсе будуць глядзець і бачыць, як “ЗША+ЕЗ” разам з “Расеяй” будуць забясьпечваць пакіданьне беларусафоба Лу-кі на пасадзе прэзідэнта Беларусі; бо беларусафоб, этнацыдчык на гэтым месцы – гэта тое, што ім трэба!!! - АА].

Натуральна, што на яго будуць ціснуць. Лукашэнка павінен адкрыць сваю краіну [для фінансавай алігархіі Захаду? – Рэд.]. Ён пакуль ня вырашыў, зь кім ён хоча супрацоўнічаць і куды ён хоча з’арыентаваць Беларусь [ну, і Рар практычна адкрытым тэкстам гаворыць: што Лу-ка пакуль ня вырашыў, каму ён будзе здаваць Беларусь! – Рэд.]. Калі ў бок ЕЗ, то трэба адпавядаць інтарэсам заходніх інвестараў [ну, вось бачыце? Канкрэтна, адкрыта... – Рэд.], трэба мяняць законы, трэба запрашаць заходніх інвестараў да больш шырокага ўдзелу ў прыватызацыі, трэба даваць ім пэўныя гарантыі, стварыць трывалы фундамент для функцыянаваньня заходняга бізнэсу [вось-вось; ну і Рар – тупа і канкрэтна… - АА], найперш сярэдняга бізнэсу ў Беларусі. Мне здаецца, што гэта няцяжка зрабіць, для гэтага патрабуецца толькі палітычная воля [так, няцяжка; прыдушаны этнацыдам беларускі народ супраціўляцца ня будзе… - АА].

Але Беларусь дагэтуль ня вырашыла [няўжо Беларусь?! Ну, проста чысты Оруэл. – Рэд.], ці хоча яна выходзіць з саюзнай дзяржавы з Расеяй. Фактычна яна ў ёй яшчэ існуе, па меншай меры ў ваенным пляне Беларусь разглядаецца ўсімі як самы блізкі, можа, нават адзіны саюзьнік РФ. Пакуль гэтыя сувязі не разбураныя. Беларусь пакуль ня выйшла з СНД, з АДКБ, не адмовілася ад Саюзнай дзяржавы. Размовы пра тое, што Беларусь трэба хуценька прымаць у Еўразьвяз, каб уратаваць ад Расеі — гэта спекуляцыі й амбіцыі геапалітычнага кшталту. Пра гэта могуць гаварыць палітолагі, але ніяк не адказныя палітычныя дзеячы з абодвух бакоў.

Дракахруст: Апрыёры кажучы, магчымы й іншы паварот еўрапейскай палітыкі, хаця спадар Рар і яго лічыць немагчымым. Я прыгадваю, як падчас выбарчай кампаніі ў Польшчы ў дэбатах паміж Браніславам Камароўскім і Яраславам Качынскім была закранутая беларуская тэма. Прычым, палітыкі тады нібыта памяняліся ідэалагічнымі ролямі: кансэрватар Качынскі намякнуў на тое, што палітыку Варшавы ў некаторых аспэктах варта каардынаваць з Масквой, а ліберал Камароўскі горача пярэчыў такой палітыцы. Але перадвыбарчая рыторыка кандыдата ў прэзідэнты не заўсёды супадае з рэальнай палітыкай кіраўніка дзяржавы.

Ці магчымае ў цяперашняй сітуацыі нейкае ўзгадненьне палітыкі Масквы і Еўразьвязу адносна Беларусі? Раней Масква фактычна была гарантам status quo ў Беларусі, а Еўропа дамагалася пераменаў, хай і зь невялікім імпэтам. Цяпер, так выглядае, пераменаў у Беларусі дамагаюцца і Ўсход, і Захад. Падобных ці розных? Ці засталася сітуацыя “гульні з нулявой сумай”? Войцэх.

Бародзіч-Смалінскі: Па-першае, трэба вызначыць, якія мэты маюць Еўразьвяз і Расея. Ці яны хочуць зьмяніць Аляксандра Лукашэнку на іншага ці яны хочуць захаваць цяперашняга кіраўніка дзяржавы, мяркуючы, што ён будзе зьмяняцца. Зразумела, выбіраць будуць беларусы [няўжо?! Недзе апошні брантазаўр памер, ці што?.. - АА], але ніколі няма ўпэўненасьці ў сумленным падліку галасоў.

Мне здаецца, што Расея ня хоча зьмены кіраўніка дзяржавы, яна хоча, каб цяперашні кіраўнік Беларусі быў больш добрым суседам Расеі [няўжо менавіта гэтага? - АА], гэта значыць, каб пагадзіўся на ўсе расейскія ўмовы што да мытнага саюзу і АДКБ, каб прызнаў незалежнасьць Абхазіі й Паўднёвай Асэтыі, каб выдаў Бішкеку Курманбэка Бакіева [вось што значыць “быць добрым суседам Расеі”. – Рэд.]. Расея ня мае кандыдата на зьмену Лукашэнку, яна ведае, што яго зьмена можа прынесьці ёй больш стратаў, чым выгадаў [гэта так! Навошта мяняць добрага агента на горшага? Ад “дабра” дабра не шукаюць… - АА].

Ня выключана, што ў Лукашэнкі ёсьць выхады з гэтай сітуацыі, ён спасылаецца на добрыя палітычныя стасункі зь Кітаем, з Вэнесуэлай. Але калі глядзець на эканамічныя чыньнікі, то сітуацыя выглядае крыху інакш. Днямі міністэрства статыстыкі і Нацбанк Беларусі абнародавалі дадзеныя аб замежных інвэстыцыях. Больш за 70% гэтых інвэстыцый – з Расеі [мы ўжо гадамі кажам пра здачу беларускіх эканамічных каштоўнасьцў расейскай імперыі… - АА]. Еўрапейскія інвэстыцыі складаюць невялікую частку. Гэта паказвае рэальную эканамічную сітуацыю Лукашэнкі, паказвае, адкуль прыходзяць грошы [гэта паказвае, хто захоплівае нашу ўласнасьць. – Рэд.].

Дракахруст: А новае збліжэньне Беларусі зб Еўразьвязам, як контрбалянс расейскаму ціску, новае дыханьне «Ўсходняга партнэрства» – наколькі імаверным уяўляецца яно вам?

Бародзіч-Смалінскі: Брусэль ніякіх новых прапановаў рабіць ня будзе. Усе прапановы, якія Брусэль мог зрабіць, зробленыя. Яны знаходзяцца ў межах «Усходняга партнэрства» і ў гэтых межах Беларусь можа рухацца.

Зразумела, калі Еўропа палічыць, што ціск Расеі на Беларусь занадта моцны і па еўрапейскіх стандартах недазволены, Еўропа можа сказаць, што ёй гэта не падабаецца [чысты Оруэл. – Рэд.]. Але я не лічу, што гэта будзе больш дынамічная палітыка ЕЗ адносна Беларусі.

Дракахруст: Сяргей, Войцэх сказаў, што для вызначэньня палітыкі варта зразумець, чаго хоча, чаго дамагаецца Расея сваёй новай палітыкай адносна Беларусі. Гэта безумоўна важна, але больш важнай падаецца самая наяўнасьць канфлікту. У свой час, калі СССР сварыўся зь цітаўскай Югаславіяй і мааісцкім Кітаем, заходняя, найперш амерыканская, дыпламатыя скарыстоўвала сам факт канфлікту, яна на гэтым гуляла, яна пашырала свае магчымасьці.

Богдан: У аснове стабільнасьці рэжыму Лукашэнкі ляжыць такі чыньнік, як раўнавага паміж Усходам і Захадам. Лукашэнка не хацеў бы пераключацца на адзін з бакоў. Балансаваць паміж Еўропай і Расеяй і менш дробнымі варыянтамі кшталту рэгіянальных сувязяў – гэта сакрэт захаваньня рэжыму[усё было б проста цудоўна, калі б пры гэтым рэжым быў зьмястоўна-дэмакратычным, а не беларусафобскім; “Захад” глядзіць на сітуацыю супрацьлеглым чынам: ён згодны, каб рэжым і далей заставаўся беларусафобскім, але хацеў бы зрабіць яго залежным ад сябе… - Рэд.]. Зараз ягоны рэжым аднолькава не падабаецца Ўсходу і Захаду, хаця і з розных прычынаў. Таму пры любой празьмернай арыентацыі на адзін з бакоў узьнікае праблема. Справа ў тым, што рэжым несумяшчальны з мадэлямі, якія лічацца прымальнымі ў Маскве і ў Брусэлі. Занадта моцны крэн азначае зьмену рэжыму, што цягне за сабой пазбаўленьне ўлады. Ён проста ня можа дазволіць сабе ўвайсьці ў Еўропу на нармальных варунках.

Я думаю, што Беларусь зможа дамагчыся лепшых стасункаў зь Еўразьвязам, але яна будзе ўспрымацца як краіна на мяжы Еўропы, але не як частка Еўропы, аднак дастаткова прыязная, стабільная, якая не стварае праблемы. Гэта ў прынцыпе прымальна і для Лукашэнкі, і для Еўропы. Бо што б мы ні казалі, для большасьці еўрапейцаў, апрача хіба Ўсходняй Еўропы, Беларусь – гэта не Еўропа [нічога сабе!!! зноў польская шавіністычная фанабэрыя палезла… - АА].

Рэжым Лукашэнкі яшчэ летась здолеў правесьці гандаль з Еўропай, у межах якога пытаньні дэмакратыі і правоў чалавека былі адсунутыя ўбок, а галоўным пытаньнем стала геапалітычная лаяльнасьць, хаця б мінімальная [вось, аказваецца, што!!! вось гэта адкрыцьцё!!! Сп-р Богдан адкрытым тэкстам кажа пра частку “Захаду” – прадажны, беспрынцыпны ЕЗ, які купіў лаяльнасьць Лу-кі, прадаўшы яму нашу дэмакратыю… - Рэд.]. І гэта зразумелая пазіцыя [нічога сабе “зразумелая пазіцыя”. – Рэд.], бо Еўразьвязу галоўнае – ня мець праблемы на сваіх межах [а мы пра што ўвесь час кажам? Ну, і дзе ўсе тыя, хто крычаў, што “Захад” увесь час толькі й думае, як нам, беларусам-літвінам, дапамагчы пазбавіцца ад прамаскоўскай, беларусафобскай этнацыднай дыктатуры, а затым дапамагчы будаваць дэмакратыю?! .. – Рэд.].

Дракахруст: І практычнае пытаньне – ў кастрычніку Рада Еўразьвязу павінна вырашаць, што рабіць зь візавымі санкцыямі адносна беларускага кіраўніцтва, якія прыпыненыя, але не скасаваныя. Скасаваць? Аднавіць іх дзеяньне? Працягнуць прыпыненьне? Вось прагноз Аляксандра Рара.

Рар: Калі ЗША і ЕЗ прыйдуць да высновы, што Лукашэнка не зьбіраецца праводзіць дэмакратычныя выбары, што ён хоча сілавымі мэтадамі захаваць сваю ўладу — то будзе больш жорсткі падыход. Калі місія АБСЭ, еўрапейскія назіральнікі ўбачаць, што ёсьць пазітыўныя зрухі, што апазіцыйныя партыі атрымліваюць доступ да СМІ і да грошай [а гэта што такое?! што гэта за “апазіцыйныя партыі”, якія павінны атрымаць доступ да грошай? Да якіх грошай? – Рэд.], і калі будзе пэрсьпектыва больш дэмакратычных выбараў, чым яны былі ў мінулыя гады, то больш жорсткіх санкцыяў ня будзе. Так што пакуль рана рабіць высновы, трэба пачакаць, як будуць разьвівацца падзеі ў бліжэйшыя 3 месяцы [папярэдніх 16 гадоў не хапіла. – Рэд.].

Дракахруст: Сяргей, Войцэх, а якія вашыя ацэнкі – які з трох шляхоў на кастрычніцкім раздарожжы абярэ еўразьвязаўскі рыцар? [рыцар? дзе тут хаця б нешта рыцарскае? – Рэд.]

Богдан: Я мяркую, што будзе працяг замарожваньня. Я хацеў бы падкрэсьліць, што адмова ад скіданьня рэжыму як мэты – гэта вельмі істотны момант [мы гэта ведаем, самі пралічвалі! Але мы ўражаны першым адкрытым, настолькі цынічным  паведамленьнем пра гэта з боку “заходнікаў”... – Рэд.]. Гэта прарыўны чыньнік, зьняты адзін з галоўных галаўных боляў [чый галаўны боль? Відаць, ваш? Бо нашым галаўным болем вы ніколі не цікавіліся… - Рэд.]. Праўда, застаўся яшчэ такі боль, як палітыка Расеі адносна Беларусі [але і гэта ня “ваш боль”; нічога, яшчэ стане вашым!.. – Рэд.].

Але чакаць, што ЕЗ выкажа занадта гучную падтрымку Менску, таксама не выпадае. Прадстаўнікі Еўразьвязу, якія адказваюць за палітыку адносна Беларусі, разумеюць, што беларуска-расейскія стасункі – гэта ня проста міждзяржаўныя стасункі, дзе прысутнічаюць эканамічныя і палітычныя складнікі, гэта і шмат гістарычных, сантымэнтальных, у рэшце рэшт імпэрскіх амбіцыяў Расеі [во-во, найперш апошняе, а то “сантыменты”… - АА]. Любы занадта гучны крок ЕЗ адносна гэтых стасункаў можа стварыць вялікія праблемы ў яго адносінах з Расеяй. Расея разглядае Беларусь як унікальнага саюзьніка і як бы мы ні хацелі, але для многіх і зараз, у тым ліку і ў Еўропе, Беларусь – гэта адарваная частка Расеі [вось, аказваецца, пад якімі лозунгамі адбываецца здача “Захадам” Беларусі ў Расею… - Рэд.].

Так што гучных ініцыятываў ня будзе, але прарыўныя крокі ўжо адбыліся. Вы, Юры, кажаце пра пагаршэньне адносінаў зь Еўразьвязам. Так, гэта ёсьць, часткова наўмысна, каб захаваць раўнавагу, дакладней, каб знайсьці новую раўнавагу, бо ранейшая раўнавага робіцца занадта небясьпечнай для беларускага рэжыму. Патрэбны новы эквілібрыюм, трэба мяняць вагі на розных канцах шаляў [так. Яшчэ паспрабуй на каленках перад Лу-кам поўзаць і ў попку цалаваць; можа, такая “раўнавага” падыдзе? – Рэд.].

Бародзіч-Смалінскі: Ня думаю, што адносна Беларусі будуць уведзеныя нейкія санкцыі. Еўразьвяз безумоўна выкажацца наконт таго, што яму не падабаюцца некаторыя рашэньні беларускіх уладаў, але санкцыяў ня будзе. Я ня думаю, што адносіны Беларусі зь ЕЗ будуць замарожаныя, гэта ня будуць такія адносіны, якія былі 3 ці 4 гады таму [! Вы бачыце, як Лу-ка падабаецца “Захаду”? “Рабі, што хочаш, санкцыяў ня будзе!” – Рэд.].

Я не магу пагадзіцца з меркаваньнем спадара Богдана, што для часткі еўрапейцаў Беларусь – гэта адарваная частка Расеі. Мапа Еўропы зафіксаваная, тут ніякіх зьменаў ня будзе і ніхто ў Еўропе ня будзе іх адаптаваць [рамантычны наіўняк; цябе ж сказалі, што Еўропа зноў дэградавала настолькі, што і пальцам не паварушыць для абароны Беларусаў; усё гэта яўныя прыкметы набліжэньня новай вайны!!! – Рэд.]. Людзі ў Еўропе лічаць, што Беларусь – гэта асобная дзяржава, на жаль, вельмі прывязаная да Расеі й вельмі залежная ад Расеі. Але тым ня менш гэта незалежная дзяржава.

(канец інтэрвю)

—

Ад рэдакцыі:

Многае, што варта было, ўжо пракаментавана ў квадратных дужках па ходу тэксту. Таму выдзелім толькі галоўнае:

Падзеі апошніх гадоў у Беларусі й вакол яе ня могуць не прывесьці ўдумлівых аналітыкаў да думкі, што паміж глабалісцкай фінансавай алігархіяй, якая фактычна кіруе блокам заходніх краін, і расейскай імперыякратыяй існуюць пэўныя патаемныя дамоўленасьці аб правядзеньні сумеснай палітыкі супраць палітычных сіл і ўладаў, якія б жадалі забясьпечыць сваім народам мірнае і квітнеючае жыцьцё ў іх нацыянальных дэмакратычных дзяржавах. Лёс нашай Беларусі за апошнія 16 гадоў, а таксама адносна нядаўнія падзеі ва Ўкраіне, Грузіі, даўнія ў Чачні, больш чым таямнічая сьмерць значнай часткі польскай кансерватыўнай эліты ў зусім ужо нядаўняй авіякатастрофе пад Смаленскам, адназначна пацьвярджаюць гэтую ўжо дастаткова даўно выказаную намі думку. Арыентуючыся на ўсё гэта, мы пасьпяхова прагназуем чарговыя палічыныя хады і “Расеі”, і “Захаду” ў дачыненьне да нашай Беларусі й нашага беларуска-літвінскага народа.

Асаблівасьць цяперашняга моманту ісьціны толькі ў тым, што сэнс усёй гэтай гульні з “дапамогай Захаду ў пабудове дэмакратыі ў Беларусі” становіцца зразумелы МНОГІМ!

Пасьля чарговай дапамогі прарасейскаму дыктатару-этнацыдчыку і далей застацца ва ўладзе ў Беларусі (у апошнім матэрыяле пра гэта сказана ўжо проста адкрытым тэкстам!), спадзяемся, што гэта павінны зразумець нават малазаангажаваныя ў палітыцы людзі.

—

P.S.

Учора на сайце радыё “Свабода” зьявілася дадатковая інфармацыя з боку «Расеі», датычная аналізуемай тэмы. Яе стратэгічны сэнс дакладна той жа, пра які мы кажам — Лу-ку нам хутчэй за ўсё пакінуць! Каму цікавыя нюансы, гл. «С. Кара-Мурза і Г. Паўлоўскі пра беларуска-расейскі канфлікт” —  http://www.svaboda.org/content/article/2141427.html

У пачатку чэрвеня 2010 г. у г.Сітха, Гішпанія, адбылося чарговае паседжаньне тайнай Більдэрбергскай групы (гэта, нагадаем, адна з галоўных масонскіх ложаў). Парадак дня Білдэрберг-2010 быў хутка выкрыты і агалошаны ветэранам сачэньня за гэтай закрытай арганізацыяй сусьветнай закулісы Джымам Такерам (яго сілуэт вы бачыце зьлева ўверсе). З парадку дня “глабалістаў” вынікае, што яны знаходзяцца ў пэўным крызісе: устрывожаныя, што іх зборышчы ў апошнія гады ўсё больш выходзяць на паверхню, расчараваныя, што ня здольны выратаваць еўра і што ў сьвеце адсутнічае падатак на выкіды вугляроду. Але найбольшую трывогу ў Такера выклікае тое, што большасьць членаў Більдэрберга ў цяперашні час гатовыя падтрымаць ваенныя ўдары з паветра па Іране (далейшая інфармацыя пададзена паводле http://www.prisonplanet.com/bilderberg-agenda-revealed-globalists-in-crisis-supportive-of-attack-on-iran.html).

Такер, прадстаўнік Амерыканскай Свабоднай Прэсы (American Free Press), даказаў [сваю верагоднасьць] рэгулярнай дакладнай інфармацыяй, якую ён атрымлівае з крыніц ўнутры Білдэрберга, што робіць адкрыцьці гэтага года яшчэ больш інтрыгуючымі. Такер апісаў сваю крыніцу [інфармацыі], як міжнароднага фінансавага кансультанта, які асабіста ведае членаў Білдэрберга і меў зь імі справы на працягу апошніх 20 гадоў.

Па словах Такера, сьвяцілы Білдэрберга ўстрывожаныя тым, што «шмат важных людзей» адсутнічае ў гэтым годзе з-за таго, што з-за зьмяншэньня сакрэтнасьці многія госьці “трапляюць ў непрыемнасьці дома”. Людзі ставяць іх ў няёмкае становішча, задаючы ірытуючыя пытаньні, напрыклад: «А што вы робіце разам з гэтымі монстрамі?«

«Усе гэтыя людзі выкрываюць нас, мы атрымліваем усю гэтую пошту і званкі», -  так, па словах Такера, скардзяцца члены Білдэрберга.

Гэта адпавядае таму, што пачуў журналіст “Гардыяна” Чарлі Скелтан ў гатэлі Dolce Sitges перад пачаткам сустрэчы, калі ён чуў скаргі арганізатараў канферэнцыі, што колькасьць пратэстантаў супраць Білдэрберга з кожным годам расьце і што яны ўяўляюць зь сябе «пагрозу» для парадку працы Білдэрберга.

Дадаткова чакаецца, што на сустрэчы ў гэтым годзе будзе прысутнічаць вядомы білдэрбержац Зьбігнеў Бжэзіньскі - чалавек, які папярэдзіў нядаўна, што «глабальнае палітычнае абуджэньне» можа сарваць рух у кірунку глабальнага ўраду.

Што да Ірана, Такер сказаў, што многія члены Білдэрбергскага клубу, у тым ліку Бжэзіньскі, выказаліся за амерыканскія паветраныя ўдары па Ірану, былі «схільныя да вайны», хаця ўсе 100% членаў не падтрымліваюць атаку.

«Некаторыя зь іх у Еўропе гавораць: не, мы не павінны гэта рабіць, але большасьць зь іх усё ж выступае за амерыканскія паветраныя ўдары па Ірану», -  сказаў Такер, дадаўшы: «Яны ў значнай ступені схіліліся ў бок таго, каб даць “зялёнае святло” нападу ЗША на Іран«.

Удар па Ірану стане тым, што адцягне ўвагу ад правалаў у іншых сьферах [дзейнасьці глабалістаў], а таксама дазволіць ім зарабіць на вайне, — адзначыў Такер.

Што тычыцца еўра, Такер сказаў, што білдэрбергская эліта была поўная рашучасьці захаваць адзіную [еўрапейскую] валюту, нягледзячы нават на тое, што еўра нядаўна абрынуўся на новы 4-гадовы ніз адносна даляра – да $ 1,19. Як мы ўжо падкрэсьлівалі, глабалісты ў паніцы з нагоды падзеньня еўра, і Еўрапейскі цэнтральны банк працягвае ўмяшаньні, спрабуючы ўплываць на яго падзеньне. Калі б еўра спыніла сваё існаваньне, тады б цалкам зьнялася з парадку дня пытаньне пра глабальную валюту, паколькі ідэя стабільнага выкарыстаньня адной валюты на мноства нацый была б дыскрэдытаваная.

«Еўра ёсьць важным, таму што гэта частка праграмы сусветнага ўраду. Яны вельмі расчараваныя, таму што яны адышлі так далёка назад», — сказаў Такер. Ён патлумачыў, што глабалісты разьлічвалі, што на цяпершні час у іх ужо павінны былі быць утвораны і працаваць Еўрапейскі зьвяз, Амерыканскі зьвяз і Азіяцка-Ціхаакіянскі зьвяз.

Што да пытаньня пра зьмену клімату, на абмеркаваньне якога на канферэнцыю быў асабіста запрошаны заснавальнік Microsoft Біл Гейтс, Такер сказаў, што Білдэрберг па-ранейшаму мае намер націскаць на павелічэньне падаткаў на вуглякіслы газ, нягледзячы на тое, што ўвесь рух у гэтым кірунку быў моцна аслаблены ў перыяд пасьля [леташняга] скандалу Climategate.

Такер цытуе аднаго члена Білдэрберга [які сказаў, што] не атрымалася ўвесьці грамадства ў зман і прымусіць плаціць падаткі ў імя барацьбы з глабальным пацяпленьнем. «Што да змены клімату, мы блізкія да паразы», — сказаў адзін з прадстаўнікоў “эліты”.

Аднак Такер сказаў, што глабалісты будуць працаваць над тым, каб было больш прапаганды па праблеме зьмены клімату. «Хаця мы і будзем казаць [сваё", - дадаў ён].

Што тычыцца пытаньня аб разьліве нафты [па віне] British Petroleum (BP), кіраўнікі Білдэрберга далі зразумець, што прэзідэнт Абама “абураны» на ВР і яго пагроза крымінальнай справы супраць кампаніі была крыху большай, чым на самай справе, і што British Petroleum, якая была прадстаўлена раней на сустрэчах у Білдэрбергу такімі людзьміі, як Пітэр Сазэрлэнд (былы старшыня ВР), ёсьць па-ранейшаму «адным з нашых братоў», — казала эліта Білдэрберга.

Будучыя цэны на нафту — заўсёды важная тэма для Білдэрбергскага клубу. Правільнасьць інфармацыі Такера ды іншых дасьледчыкаў пра папярэднія нарады клуба была даказана, калі цэны на нафту сапраўды дасягнулі $ 150 за барэль у 2008 годзе. Гэта было якраз тое, да чаго заклікалі більдэрбержцы.

«Кошты на бензін будуць добрыя і танныя гэтым летам», — сказаў Такер, дадаўшы, што яны пачнуць зноў расьці да $ 4 за галон прыкладна ў лістападзе, калі будзе створаны штучны дэфіцыт.

Сябры Більдэрберга заявілі, што на шляху да антыдэмакратычнага сусветнага ўраду Амэрыка павінна быць «еўраіпезаванай» і пераўтворана ў гіганцкую сацыялістычную дзяржаву дабрабыту, з карткамі здароўя і больш высокімі падаткамі на прыбытак.

Такер сказаў, што кіраўнікі Білдэрберга былі нацэлены на тое, каб банкі плацілі падатак непасрэдна ў МВФ з мэтай фінансаваньня глабальнага кіраваньня праз напаўненьне глабальнага аддзелу казначэйства, які будзе ў падпарадкаваньні МВФ, і што затым кошт гэтага [падатку] яўна будзе перакладзены на спажыўцоў.

Падсумоўваючы, Такер сказаў, што ў гэтым годзе канферэнцыя была найбольш песімістычнай – найбольш песімістычны сход Більдэрберга за ўсю гісторыю, зь вялікімі выкрыцьцямі іх парадку дня пра перашкоды на шляху да канчатковай мэты па [стварэньні] аўтарытарнага сусветнага ўраду, створанага “элітай” для гэтай жа “эліты”.

(канец цытаваньня)

У працяг гэтай інфармацыі сайт КаўказЦэнтар дадаў (http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/06/72944.shtml):

“Цяпер падзеі разьвіваюцца ў строгай адпаведнасьці з рашэньнем Більдербержцаў.

Нямеччына і Расея неспадзявана «палічылі», што санкцыі супраць Ірана «маюць сэнс». Пра гэта заявіла канцлерша Нямеччыны, сіяністка Меркель 5 чэрвеня на сумеснай прэс-канферэнцыі з завадатарам расейскіх тэрарыстаў Мядзведзевым (Мендзелеў) [так у тэксьце – Рэд.].

Меркель адзначыла: «Непакой у сувязі з іранскай ядзернай праграмай расьце». Яна «ня выключыла», што «у бліжэйшай будучыні Рада бясьпекі ААН (падпарадкоўваецца Більдэрбержскай групе — КЦ) можа прыняць санкцыі» супраць Тэгерана [ужо прынятыя. – Рэд.].

Па словах Меркель, цяпер прыйшоў час для таго, «каб такія санкцыі былі прынятыя». «Гэта — сумесная пазіцыя», — падкрэсьліла яна, дадаўшы пры гэтым, што гаворка ідзе пра «буйны, важны крок».

25. Розныя нестыкоўкі вакол Катыні-2 працягваюць накоплівацца. Давайце зафіксуем чарговую іх порцыю і ў нашых матэрыялах. Так, ганарлівых палякаў закранула тое, што кіраваць рассьледаваньнем  смаленскай авіякатастрофы была прызначана мала каму вядомая Тацьцяна Анодзіна (у свой час хлусьню за Катынь-1 Сталін прымусіў узяць на сябе аж цэлага сусьветна вядомага акадэміка М.Бурдэнка). “Ну, і хто яна такая, гэтая Анодзіна?!” – пачалі гучна пытацца яны (http://aleszum.salon24.pl/185768,tatiana-anodina-z-prymitywnym-klamstwem-w-tle). Адмысловае журналісцкае рассьледаваньне на гэтую тэму зрабіла Gazeta polska (http://smolensk-2010.pl/2010-06-01-caryca-rosyjskiej-awiacji.html). Падаем тэкст адпаведнага артыкула, прысьвечанага асобе Анодзінай (гл. фота ніжэй), які прасьвятляе тое-сёе дадатковае істотнае.

25.1.

“ЦАРЫЦА РАСЕЙСКАЙ АВІЯЦЫІ”

Віктар Патоцкі,  Дарота Каня

“Генерал Тацьцяна Анодзіна — кіраўнік Міжнароднага авіяцыйнага камітэту (МАК), які дасьледуе прычыны аварыі прэзідэнцкага самалёта — адна з самых уплывовых людзей у Расеі. Зьвязаная з функцыянерамі савецкай тайнай паліцыі, нягледзячы на свой узрост (71 год), жалезнай рукой кіруе ў падначаленым ёй MAK-у. Гэта ад яе залежыць канчатковы выгляд дакладаў аб катастрофах, якія дасьледуе Камітэт. Цікава, што ў пераважнай большасьці ў якасьці іх прычыны MAK паказвае на памылку пілота.

У 1991 годзе пры падтрымцы Яўгена Прымакова, намесьніка старшыні КДБ (а затым начальніка расейскай службы выведкі), Тацьцяна Анодзіна ўзначаліла Міжнародны авіяцыйны камітэт, адным з заснавальнікаў якога быў Прымакоў.

MAK быў прызначаны для дасьледаваньняў усіх аварый у грамадзянскай авіяцыі, у яго лабараторыях даследуюцца ўсе чорныя скрыні самалётаў, якія трапілі ў катастрофу. Тацьцяну Анодзіну называюць у расейскай авіяцыі «мамай» ці «генералам у спадніцы». Яна мае ранг міністра. Яе подпіс на дакументах вырашае ўсё, што зьвязана з авіяцыяй амаль на ўсёй тэрыторыі былога СССР. Анодзіна ёсьць заснавальніцай прыватнай расейскай авіяцыі, мае вучонае званьне прафесара, а таксама шмат іншых. Неаднаразова была адзначана за сваю дзейнасьць. Зьвязаная са Львовам і Львоўскім палітэхам, зрабіла ашаламляльную кар’еру ў Савецкім Саюзе.

Біяграфія ахутана туманам.

Невялікая колькасьць даных у СМІ аб кіраўнічцы MAK ўтрымлівае шмат недакладнасьцяў, а адной з прычын гэтага стану зьяўляюцца блізкія стасункі Aнодзінай з Прымаковым ды іншымі савецкімі чыноўнікамі, а пазьней і сьпецслужбамі Расеі. Высьвятленьне дакладнай біяграфіі Тацьцяны Анодзінай ёсьць практычна немагчымым. Нават проста знайсьці дату нараджэньня “царыцы рускай авіяцыі” аказалася складана. Адныя крыніцы кажуць пра 1946 год, іншыя – пра 1939-ы, што азначае, што ёй цяпер 71 год. На карысьць апошняй даты сьведчыць тое, што яна закончыла Львоўскі палітэх у 1961 годзе.

Тацьцяна Анодзіна на прэс-канферэнцыі, прысьвечанай папярэднім прычынам катастрофы прэзідэнцкага самалёта, сказала, што яе продкі родам з Кракава. Дадзеная інфармацыя ня можа быць пацьверджана. Аднак вядома, што яна нарадзілася ў Ленінградзе. Яе бацька быў вайсковым лётчыкам. Пасьля заканчэньня Палітэха яна атрымала званьне інжынера-канструктара. Варта адзначыць, што пасьля Другой сусьветнай вайны Львоўскі палітэх заканчвалі лепшыя вайсковыя сьпецыялісты, якія яшчэ ў час вучобы зьвязваліся з савецкімі сьпецслужбамі, што пазьней гарантавала ім бліскучую кар’еру. Многія зь іх зьвязвалі свой лёс з авіяцыяй, якая ў Савецкім Саюзе разьвівалася вельмі хутка – тады ідэалогія заяўляла, што савецкая авіяцыйная экспансія паспрыяе перамозе над ЗША.

Адразу ж пасьля заканчэньня Львоўскага палітэха Тацьцяна Анодзіна стала начальнікам тэхнічнай службы Міністэрства грамадзянскай авіяцыі СССР. Сьвежы выпускнік Анодзіна раптам стала асноўным заказчыкам навуковых і канструктарскіх дасьледаваньняў, праектаў і дакументацыі, вызначала напрамкі дасьледаваньняў. Усе вядучыя канструктары савецкай авіяцыі мусілі праходзіць празь яе кабінет, усе дырэктары авіяцыйных прадпрыемстваў і кіраўнікі лабараторый былі ёй падпарадкаваныя. Гэта Анодзіна прымала рашэньне аб фінансаваньні [ці нефінансаваньні] будучых праектаў, і яе ўлада ў гэтай сьферы была неабмежаванай.

У адным з артыкулаў у расейскай прэсе бало пададзена, што Тацьцяна Анодзіна — тады прафесар, доктар навук — выйшла замуж за Пятра Плешакова, міністра авіяцыі СССР, які памёр у 1987 г. Гэтая інфармацыя ёсьць шмат дзе, толькі што Плешакоў быў… міністрам сувязі.

Яна пазнаёмілася зь ім у пачатку 1960-х гадоў, калі Плешакоў быў дырэктарам навукова-дасьледчага інстытута сувязі Савецкай арміі. Асноўнай задачай гэтай арганізацыі быў выраб сістэм, якія выкарыстоўваліся савецкай выведкай. Старэйшы за яе на 17 гадоў, Плешакоў быў ветэранам Другой сусьветнай вайны і вайны ў Карэі, дзе ён тэставаў радыёабсталяваньне, зробленае для выведкі й арміі.

У 1964 годзе Тацьцяна Анодзіна нарадзіла сына Аляксандра і пасьля невялікага перапынку вярнулася да працы, стаўшы дырэктарам Дзяржаўнага навукова-дасьледчага інстытута aэранавігацыі.

Расейскія крыніцы паведамляюць, што ў 1992 годзе Анодзіна стала жонкай Яўгена Прымакова, аднак цяжка знайсьці дакладнае пацьверджаньне гэтай інфармацыі. Вядома, аднак, што менавіта яму [Прымакову] Анодзіна абавязаная тым, што пасьля распаду СССР працягвае заставацца адной з самых уплывовых жанчын у Расеі.

Спрэчны MAK.

Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт (МАК) быў заснаваны на падставе міжурадавага «Пагадненьня аб грамадзянскай авіяцыі», падпісанага 30 сьнежня 1991 г.  Паводле афіцыйнага вэб-сайта, штаб-кватэра МАК знаходзіцца ў Маскве і ў яго ўваходзяць: Азербайджан, Арменія, Беларусь, Грузія, Казахстан, Кыргызстан, Малдова, Расея, Таджыкістан, Туркменістан, Узьбекістан і Украіна. Але няма ніякай інфармацыі аб структуры Камітэту, управе і, нарэшце, пра саму Анодзіну.

З-за бедай інфармацыі вядома толькі, што ў склад MAK уваходзіць кампанія Awiaregister, якая за выданьне кожнага сертыфіката бярэ каля 3 млн. даляраў.

Рускамоўныя СМІ маюць шмат інфармацыі аб дзейнасьці МАК. Падаюцца між іншым паведамленьні аб «круцельстве зь ліцэнзіямі» і «выдаленьні канкурэнтаў з авіяцыйнага бізнэсу з дапамогай гэтай структуры». Варта нагадаць ліст групы дэпутатаў Думы РФ ад 20 лютага 2003 года на імя тагачаснага прэзідэнта Расеі Ўладзіміра Пуціна: «Дэпутаты Дзяржаўнай Думы даведаліся аб рашэньні 12 лютага 2003 г. Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту аб прыпыненьні сертыфіката на лепшы самалёт уласнай прадукцыі Іл-86, што прывяло да адмовы ад яго эксплуацыі нашымі авіялініямі. Просім Вас, паважаны Ўладзімір Уладзіміравіч, разгледзець магчымасьць стрымаць дзейнасьць MAK на тэрыторыі Расеі, якая наносіць шкоду інтарэсам Расейскай Федэрацыі».

Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін не адказаў і МАК дзейнічае далей.

Крытычна як пра МАК, так і Тацьцяну Анодзіну пісала расейская газета “Стрынгер». У артыкуле за жнівень 2001 года чытаем: «МАК, створаны пад прэтэкстам захаваньня аднастайнасьці авіацыі на тэрыторыі СНД, не зьяўляецца легальнай арганізацыяй таму, што — у адпаведнасьці з Канстытуцыяй Расеі – міждзяржаўныя пагадненьні павінны быць ратыфікаваныя ў Дзяржаўнай Думе. Тым ня менш, пагадненьні паміж краінамі [СНД] і MAK не былі ратыфікаваныя. Тацьцяна Анодзіна праз самазванства носіць форму міністра грамадзянскай авіяцыі ў Расеі. Калі разгледзець легітымнасьць Тацьцяны Анодзінай у прававой плоскасьці, усе сертыфікаты, выданыя гэтай арганізацыяй, ня маюць ніякай юрыдычнай сілы. Пастанова ўраду Чарнамырдзіна (№ 367) ад 23 красавіка 1994 года, у якой MAK-у перададзены паўнамоцтвы федэральнага ўпраўленьня для выдачы сертыфікатаў па авіяцыйнай тэхніцы, была зроблена супраць канстытуцыі Расеі. У адпаведнасьці з пагадненьнем паміж урадам Расеі й MAK (якое зацьвердзіў В.Чарнамырдзін), усе супрацоўнікі гэтай дзіўнай арганізацыі маюць дыпламатычны імунітэт і не падпадаюць пад судовую юрысдыкцыю ў час выкананьня службовых абавязкаў».

Дэзінфармацыя праз СМІ.

Усе авіякатастрофы, якія адбыліся на тэрыторыі былога СССР, дасьледуюцца MAK-ам. Што цікава, напрыклад, у польскай версіі Вікіпэдыі, а таксама ў іншых нашых сродках масавай інфармацыі паведамляюцца прычыны данай [смаленскай] катастрофы, але не паведамляецца, што гэта ёсьць высновы МАК-у.

У рускамоўных СМІ MAK абвінавачваюць у падачы няверных даных у час правядзеньня рассьледаваньня авіякатастроф. У іх гаворыцца, што прычыны катастрофаў, якія вызначае МАК, маюць вырашальнае значэньне між іншым для выдачы кампенсацый ці нават лёсу авіякампаніі, чый самалёт разбіўся.

Адной з нашумелых спраў, якія былі пададзены ў СМІ, была катастрофа армянскага самалёта, якая адбылася ноччу 3 траўня 2006 года ў раёне Сочы. Аэробус А-320 ўпаў у Чорнае мора разам з 113 людзьмі — ніхто ня выжыў.

У польскай версіі Вікіпэдыі было разьмешчана дакладнае апісаньне гэтай трагічнай падзеі разам з указаньнем прычын: кепскае надвор’е і памылка пілота. Але не было інфармацыі, што гэтую версія паведаміў уласна МАК.

Пасьля публікацыі справаздачы армянская авіякампанія «Армавія», заявіла, што яна не згодная з рэзалюцыяй Міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту. Заява гэтая была падтрымана Нацыянальнай авіяцыйнай асацыяцыяй Арменіі. “Ніводны лётчык не паверыць MAK-у. Прычын катастрофы, можа, было некалькі, але MAK скідае віну на пілотаў, каб не сапсаваць рэпутацыю аэрапорта ў Сочы, які рыхтуецца да Алімпіяды ў 2014 г.”, — сказаў пасьля публікацыі даклада МАК прэзідэнт армянскай авіякампаніі Дзьмітры Aтвачан.

Аўтар артыкула, зьмешчанага на старонцы www.flb.ru кажа, што MAK звычайна паказвае на памылку пілотаў у якасьці прычыны чарговай катастрофы, і называе таксама канкрэтныя аварыі — такія, як ў Іркуцку ў 1994 г. ці ў Аджарыі ў 2000 годзе. Заўсёды пасьля складаньня даклада дакументы накіроўваюцца ў архіў MAK-у, доступ да якіх мае вельмі вузкае кола асоб.

Чытаючы інфармацыю, датычную ўстаноўленых праз МАК прычын чарговых катастроф, цяжка не заўважыць, што ўсе яны ўтрымліваюць аналагічныя тэзы. Так ёсьць і ў выпадку ўстанаўленьня папярэдніх прычын аварыі прэзідэнцкага самалёта пад Смаленскам. Інфармацыя пра памылкі экіпажу і адпаведныя акцэнты ў расейскіх СМІ (а за імі й у «Gazeta Wyborcza») былі пададзены ўжо ў першы дзень катастрофы — 10 красавіка. На прэс-канферэнцыі 19 мая Тацьцяна Анодзіна сказала: “Трэба дасьледваць важнае пытаньне аб магчымасьці аказаньня ціску на пілотаў”.

Энэргічны ФСБ.

З авіяцыйнай галіной таксама зьвязаўся сын Тацьцяны Анодзінай Аляксандр Плешакоў, які доўгія гады быў прэзідэнтам авіякампаніі «Трансаэра” (цяпер гэтую функцыю выконвае яго жонка Вольга). Расейскім журналістам добра вядомы скандал, зьвязаны з Аляксандрам Плешаковым і авіякампаніяй «Трансаэра».

У 2006 годзе Падліковая палата Расеі (аналаг польскай NIK) праінспектавала Трансаэра. Высьветлілася, што кампанія і ўладальнік авіялініі не заплацілі падаткі на суму $ 300 мільёнаў, што даказаў Уладзімір Панскі, чыноўнік Палаты. Паводле расейскіх СМІ, у справу былі ўцягнутыя многія расейскія палітыкі, а таксама сама Тацьцяна Анодзіна. Аляксандр Плешакоў зьвярнуўся таксама за дапамогай да Лявона Чахматчана, сенатара ад Аўтаномнай Рэспублікі Калмыкія, чый зяць быў аўдытарам Падліковай палаты. Як пазьней высьветлілася, сенатару, нягледзячы на імунітэт,ФСБ (пераемніца КДБ) заклала подслух. 2 чэрвеня 2006 года, Лявон Чахматчан быў запрошаны ў офіс «Трансаэра». Як толькі ён увайшоў, ён быў тут жа арыштаваны ФСБ, якая знайшла ў кампаніі 300.000 даляраў ЗША, якія — па словах сьведкаў — былі ўручаны сенатару, як хабар.

Падчас працэсу было даказана, што стужка, якая запісала нібы перамовы Плешакова і Чахматчана, была сфальшаваная. Тым ня менш, сенатар быў пазбаўлены імунітэту і асуджаны да 9 гадоў пазбаўленьня волі. Расейскі суд асудзіў таксама і яго зяця — аўдытара Падліковай палаты, а таксама некалькі іншых службовых асоб. Сьпецслужбы Расеі таксама энэргічна заняліся абаронцам Чахматчана – мецэнатам Барысам Кузьняцовым, прадстаўніком дзесяткаў сем’яў 118 маракоў, якія загінулі ў 2000 годзе ў расейскай атамнай падлодцы «Курск» пры дагэтуль нявысьветленых абставінах. Кузняцоў быў таксама абаронцам ў шумных палітычных працэсах, у тым ліку навукоўца Ігара Суцягіна, асуджанага да 15 гадоў турэмнага зьняволення па абвінавачваньні ў нібыта шпіянажы.

Паколькі Кузняцоў уяўніў дакумент, у якім загадвалася падслухоўваць сенатара Чахматчана да таго, як пракуратура атрымала згоду Вярхоўнага суду Расеі [на яго выкарыстаньне ў сьледстве], Кузьняцоў быў абвінавачаны ў здрадзе дзяржаўнай таямніцы. Тым ня менш, не атрымалася яго асудзіць, таму што ў 2008 годзе Барыс Кузняцоў атрымаў палітычны прытулак у ЗША”.

(канец артыкула)

З данага фактычна хрыстаматыйнага матэрыяла бачна ня толькі, хто такая Тацьцяна Анодзіна, каго яна прадстаўляе, а і на што яна здатная. Ці ня ёсьць апошняе галоўнай          прычынай таго, што яна ў гісторыі з Катыньню-2 зьяўляецца галавой МАКу?..

Істотная вартасьць паданага артыкула заключаецца таксама ў тым, што мы можам пабачыць норавы тыповых прадстаўнікоў расейскай імперыякратыі. У прыватнасьці, мы ў свой час казалі, што PR-аўскія лозунгі, накшталт, “Вялікая Расея”, “Расея – шчодрая душа!”, “Матушка – Расея!” і да т.п. – для лохаў. Яны прызначаныя спрыяць выкарыстаньню расейскай масы ў якасьці сродка для дасягненьня мэт імперыякратыі. Хто ў іх паверыць, як мінімум, будзе мець нявернае ўяўленьне аб рэчаіснасьці. Сапраўднай сутнасьці “Расеі” хутчэй адпавядае наступнае ўяўленьне: “Расея – гэта прыватная лавачка расейскай імперыякратыі! Прызначэньне Расеі — задавальняць любыя захцянкі імперыякратыі. Жаданьні імперыякратыі – гэта і ёсьць галоўны закон Расеі”. І той, хто не засвоіць гэты “закон”, таго чакае цяжкае жыцьцё, вязьніца, эміграцыя, а асабліва ўпартых – сьмерць…

25.2.

Пару дзён таму “Расея” нарэшце перадала Польшчы запісы з “чорных скрыць” з самалёта Качыньскага (расейскія сьледчыя працавалі над імі больш за 1,5 месяца!). Адмыслова падкрэсьліваем, былі перададзены ня самі скрыні, а толькі копіі запісаў зь іх (магчыма, спрэпараваныя)… Іх зьмест істотна павялічыў колькасьць “нестыковачных” пытаньняў, якія можна адрасаваць прапагандыстам афіцыйнай (расейскай) версіі прычын аварыі.

Так, былы дарадца Пуціна, а цяпер вядомы расейскі апазіцыянер Андрэй Іларыёнаў ў сваім ЖЧ задае некалькі пытаньняў па матэрыялах абнародаванай расшыфроўкі (http://aillarionov.livejournal.com/214882.html). З гэтых пытаньняў мы хочам зьвярнуць увагу на адно: Як так можа быць, што дысьпетчар у 10:41:02 па смаленскім часе даў каманду ісьці на другую спробу заходу на пасадку, а за тры секунды да гэтага (у 10:40:59,3) на запісу ўжо пачаў запісвацца гук сутыкненьня самалёта з дрэвамі ляснога масіва?

Польскія журналісты задаюць наступнае пытаньне (http://smolensk-2010.pl/2010-06-02-linia-enargetyczna-na-wysokosci-400-metrow.html): Раней падавалі дакладны час зрываньня сілавога кабеля нашым самалётам – 10:39:54. У “сьценаграме” ў гэты час – 10:39:57 – гучыць каманда, якая падае вышыню 400 метраў. Атрымліваецца, што Расея – гэта нейкая цікавая краіна, дзе кабелі вісяць на слупах на вышыні Empire State Building у Нью Ёрку (адзін з самых вялікіх хмарачосаў).

Пазьней сваю лепту ў аналіз абнародаванай “сьценаграмы” пачалі ўносіць эксьперты. Так, Марэк Страсенбург-Клецяк, якія адпавядае за стратэгічны аналіз і разьвіцьцё сістэмаў трохмернай навігацыі ў [нямецкім] канцэрне Harman Becke заявіў (http://smolensk-2010.pl/2010-06-04-stenogramy-uprawdopodabniaja-meaconning.html), што “манеўр падыходу да пасадкі ў адпаведнасьці з пратаколам МАК пачаўся занадта далёка ад аэрадрома. Вышыню прыняцьця рашэньня каманда пілотаў атрымала збольшага на тры кіламетры зарана. Верагодна, гэта сьведчыць на карысьць гіпотэзы наўмыснай перашкоды працы сістэмы TAWS”. Дарэчы, само інтэвю з нямецкім эксьпертам журналісты назвалі таксама паказальна — “Сьценаграма сьведчыць пра меконінг”.

Расейскі лётчык Сяргей Вяроўкін ў сваім дзёньніку ў ЖЧ (http://sergey-verevkin.livejournal.com/44777.html) падаў уласны аналіз “сьценаграмы”. Ужо сама назва артыкула гучыць выкрывальна: “Борт да зямлі вёў дысьпетчар”.

Падаем скарочаную версію заўвагаў Вяроўкіна:

“Нарэшце сталі даступныя перамовы экіпажа самалёта ТУ-154, які разбіўся пад Смаленскам. МАК перадаў расшыфроўку перамоваў палякам, тыя апублікавалі іх (ці іх?) у СМІ. Мяркуючы па запісе на лістах, перамовы былі канчаткова расшыфраваныя яшчэ 2 траўня — месяц таму! Прычым, што цікава — на лістах ўсюды штамп — «ВЕРСІЯ 1″.

Гэта азначае, што канчатковая версія перамоваў была вядомая яшчэ месяц таму! А ўсе размовы, што, маўляў, мы яшчэ не ўсё расшыфравалі, ды яшчэ не ўсё ідэнтыфікавалі, нам яшчэ трэба час — усё гэта туфта! Акрамя таго, калі ёсьць «ВЕРСІЯ 1″, то гэта азначае, што ёсць яшчэ і «ВЕРСІЯ 2″, «ВЕРСІЯ 3″ і г.д.?

Уважліва прачытаўшы пададзеныя публіцы запісы перамоваў, прыйшоў да высновы — мая першапачатковая здагадка, зробленае яшчэ ў самым першым маім посьце, адносна таго, што лётчыкі строга слухаліся дысьпетчара пасадкі і ва ўсім прытрымліваліся яго камандаў — пацьвердзілася цалкам!

Адначасна не пацьвердзіліся ледзь не рытуальныя заклінаньні ўдзельнікаў рассьледаваньня і каментатараў аб тым, што дысьпетчар, ледзь ня мамай клянучыся, умольваў экіпаж не садзіцца ў Смаленску. Нічога гэтага ў перамовах увогуле няма!

Больш за тое, высьвятляюцца пікантныя падрабязнасьці:

Першая. У 10-24,40,0 — 10-24,47 дысьпетчар выдаў капітану віп-самалёта (КВС) «надвор’е»: «туман, бачнасьць 400 метраў», пры гэтым ціск, тэмпературу і вышыню ніжняй кромкі аблокаў на аэрадроме ня даў. Што вымусіла КВС самаго (!) запытаць дысьпетчара. На што дысьпетчар адказаў у 10-24,51,2 — 10-24, 58,9: «Тэмпература плюс 2, ціск 7-45, 7-4-5, умоў для прыёму няма». На што КВС прапанаваў такі варыянт: «Дзякуй, ну, калі магчыма, паспрабуем падыход, але калі ня будзе надвор’я, тады адыдзем на другое кола». На што дысьпетчар толькі пацікавіўся, ці хопіць у іх пасьля заходу на пасадку паліва на сыход на запасны аэрадром.

Другая. Затым КВС папрасіў дазволу на пасадку ў 10-25,22 — 10-25,24: «Дазвольце далей зьніжэньне, калі ласка». І дысьпетчар такі дазвол даў у 10-25,25 — 10-25,31: «1-0-1, з курсам 40 градусаў, зьніжэньне 1500».

Гэтыя дзьве фразы — ключавыя! Борт тым самым выклаў меркаваны манеўр і запытаў дазволу на яго выкананьне. І дысьпетчар пасадкі такі дазвол даў!

І потым ён «вёў» борт 101 да зямлі, выдаючы даныя па вышыні й палажэньні адносна глісады. Прычым, даных па ніжняй кромцы аблокаў ён экіпажу так і ня даў. Той атрымліваў гэтыя дадзеныя па іншай рацыі на іншай хвалі праз 2-га пілота ад ўжо сеўшага польскага борта — ЯК-44.

У 10-35,22 — 10-35,28 дысьпетчар, командуючы пасадкай борта 101, даў ўстаноўку: «Польскі 101, і ад 100 метраў быць гатовым да сыходу на другое кола».

Быць гатовым да сыходу і сыходзіць на другое кола — гэта розныя паняцьці. Дысьпетчар і тут ня даў каманды сыходзіць на другое кола.

Пра тыя самыя 4 хвіліны да падзеньня, у час якіх, нібыта, сувязі КВС борта 101 з дысьпетчарам ўжо не было. Так нам казалі ўвесь гэты час. Гэта хлусьня — сувязь была і далей! Чаму хлусілі пра гэтыя 4 хвіліны? Таму што падчас гэтых 4 хвілін, самых важных і самых галоўных — борт ішоў строга па камандах дысьпетчара!

Пры гэтым у 10-37,01 — 10-37,02 на борт 101 паступіла вельмі важнае паведамленьне з борта № 044 Як-40, які знаходзіўся ў Смаленску: «Арэк, цяпер бачна 200». Гэта значыць — бачнасьць ў раёне аэрадрома Паўночны панізілася да 200 метраў! Але самае важнае — дысьпетчар пра гэта нічога не сказаў да самай апошняй секунды палёту! Чаму??? А КВС пры выкананьні пасадкі абавязаны слухацца і прымаць да выкананьня толькі даныя, якія зыходзяць ад дысьпетчара пасадкі!

Пытаньне: Хто хлусіў камандзіру борта 101 — дысьпетчар ці пілот польскага Як-40? Як наогул патлумачыць такое?

10-39,08 — 10-39,10 дысьпетчар: «101-й аддаленьне 10, уваход у глісаду».

10-39,30 — 10-39,31 дысьпетчар: «8 на курсе, глісадзе». Гэта азначае, што борт на аддаленьні 8 км ад краю ўзлётна-пасадкавай паласы (УПП) і знаходзіцца строга па курсе — безь якіх-небудзь адхіленьняў восі палёту направа-налева, і ў глісадзе — безь якіх-небудзь адхіленьняў ад восі пасадкі направа-налева і ўніз-уверх.

Пры гэтым дысьпетчар ў 10-39,37 — 10-39,38 аб’яўляе экіпажу: «Паласа вольная«. Г.зн. — УПП да прыёму борта гатовая — на ёй нікога і нічога няма.

Праз 5 секунд, у 10-39,39 — 10-39,40 дысьпетчар дае экіпажу папраўкі па курсе і глісадзе, заяўляючы пры гэтым, што каманда на пасадку будзе аддадзена дадаткова, пасьля выкананьня яго загадаў: «Пасадка дадаткова 120 — 3 метры ». КВС тут жа выпраўляе самалёт і дысьпетчар ў 10-39,49 — 10-39,52 сьведчыць аб тым, што борт зноў увайшоў у глісаду і выправіў курс: «Падыходзьце да дальняга, на курсе, глісадзе, аддаленьне 6» .

У 10-40,06 — 10-40,07 прагучаў першы сігнал «небясьпечнае зьбліжэньне з зямлёй» — TAWS. «Terrain ahead»

Цяпер сачыце далей:

10-40,13 — 10-40,14 дысьпетчар: «4 на курсе, глісадзе». КВС паўтарыў, пацьвярджаючы, што зразумеў і прыняў, гэтыя даныя;

10-40,26,6 — 10-40.27,8 дысьпетчар: «3 на курсе, глісадзе»;

10-40,31,2 — 10-40,32,4 дысьпетчар: «Фары уключыце». Праз 2 секунды КВС адказаў, што ўключаныя;

10-40,32,4 — 10-40,33,5 сігнал TAWS. «Terrain ahead»

10-40,38,7 — 10-40,39,9 дысьпетчар: «2 на курсе, глісадзе»;

10-40,39,4 — 10-40,42,0 сігнал цяпер ужо гучыць двойчы, сігналізуючы аб тым, што самалёт набліжаецца да зямлі на небясьпечную блізкасьць — борт ідзе на пасадку: TAWS. «Terrain ahead», «Terrain ahead»

10-40,42,6 — 10-40,44,1 сігнал зьмяніўся — цяпер ён гучыць як неадкладна ўзьлёт — гэта гаворыць аб тым, што зямля ўжо вельмі блізка.

10-40,44,5 — 10-40,46,1 TAWS. «PULL UP», «PULL UP»

10-40,46,6 — 10-40,49,2 TAWS. «Terrain ahead», «Terrain ahead»

Але КВС працягвае выконваць пасадку, таму што ад дысьпетчара ён не атрымлівае ні адной засьцярогі. Наадварот, дысьпетчар паведамляе яму ўвесь гэты час, што борт зьніжаецца дакладна па курсе і глісадзе, гэта значыць — на дастатковым і неабходным аддаленьні ад зямлі і дакладна ўздоўж восі ўзлётна-пасадкавай паласы.

10-40,49,8 — 10-40,51,3 TAWS. «PULL UP», «PULL UP»

На борце, мабыць, зразумелі, што зьніжэньне ўсё ж ня штатнае. 2-і пілот ў 10-40,50,5 — 10-40,51,2 прамаўляе: «Сыходзім», што, хутчэй за ўсё, азначае прапанову камандзіру паветранага судна «сыходзім на другое кола».

10-40,51,7 — 10-40,53,4 TAWS. «PULL UP», «PULL UP»

Але самалёт усё яшчэ працягвае зьніжэньне, аб чым сьведчаць словы штурмана:

10-40,51,8 — 10-40,52,4 «60» (маецца на ўвазе — вышыня 60 метраў над зямлёй).

10-40,52,3 — 10-40,53,1 «50».

Тут дысьпетчар ажывае пасьля 12,5 секунд маўчаньня (гэта вельмі шмат на гэтым этапе пасадкі!) 10-40,52,4 — 10-40,53,4: «Гарызонт 101», паведамляючы тым самым борту 101, што на прыборах у дысьпетчара борт дасягнуў гарызонта.

Але самалёт працягвае зьніжэньне, аб чым сьведчаць словы штурмана:

10-40,53,0 — 10-40,53,6 «40«.

10-40,53,7 — 10-40,55,5 TAWS. «PULL UP», «PULL UP»

10-40,54,5 — 10-40,55,2 «30». Самалёт працягвае зьніжэньне. Тут вельмі важна ведаць, у гэтыя 5 секунд (ад 10-40 50,2 да 10-40 55,2) ці паказвае чорная скрыня з запісам работы абсталяваньня самалёта – ці прыняў КВС меры да сыходу на 2-е кола, ці не?

У 10-40,54,7 — 10-40,56,4, праз 2 секунды пасьля першага папярэджаньня аб дасягненьні бортам крытычнай вышыні, дысьпетчар зноў заклікае праверыць фактычную вышыню борта: «Кантроль вышыні, гарызонт».

У гэты ж час штурман дакладае аб новай вышыні, сьведчачы пра працяг зніжэньня самалёта:

10-40,55,2 — 10-40.56 «20».

За гэтыя дзьве секунды пасьля дакладу штурмана самалёт зьнізіўся на 30 метраў — з 50 метраў у 10-40 52,3 да 30 метраў у 10-40,54,5.

Далей 10 з паловай секунд суцэльных гукавых сігналаў. Увесь гэты час дысьпетчар маўчыць! Затым у 10-40,59,3 — 10-41,04,6 на працягу 5 секунд суцэльны гук ад сутыкненьня самалёта з дрэвамі.

Каманда ад дысьпетчара на сыход на другое кола паступіла камандзіру экіпажу ўжо пасьля таго, як самалёт сутыкнуўся з дрэвамі й ужо 3 секунды араў іх крыламі і фюзеляжам! 10-41,02,0 — 10-41,03,4 «Сыход на другое кола!».

Роўна праз дзьве секунды пасьля яго каманды — у 10-41,05,4 — запіс перапыніўся.

Што гэта ўсё азначае? Атрымоўваецца, што да самага сутыкненьня самалёта з дрэвамі працэс пасадкі адбываўся пад кантролем і па ўказаньні дысьпетчара пасадкі. Толькі за 7 секунд да сутыкненьня з дрэвамі дысьпетчар раптам убачыў, што пасадка — няштатная і самалёт ужо дасягнуў лініі гарызонта, г.зн. вышыні ўзлётна-пасадачнай паласы над узроўнем мора. І нават у гэты момант ён не скамандаваў ў тую ж секунду «Сыход на другое кола!», а ўсяго толькі папярэдзіў, што борт знаходзіцца на лініі гарызонта! Яшчэ праз паўтары секунды ён зноў запатрабаваў ад КВС праверыць, на якой фактычнай вышыні той знаходзіцца, таму што на маніторы дысьпетчара ўвесь час працягваў быць гарызонт. Але і зараз ён не аддаў каманды тэрмінова сыходзіць на другое кола!

І каманду пайсьці на другое кола КВС атрымаў ад дысьпетчара пасадкі толькі тады, калі ўсё ўжо было скончана”.

(канец цытаваньня)

Нарэшце, на адным польскім сайце, які адмыслова сочыць за падзеямі вакол катастрофы, пад загалоўкам “Гэта не было прызямленьне” разьмешчаны яшчэ адзін аналіз знакамітай ужо авіякатастрофы (http://smolensk-2010.pl/2010-06-05-katastrofa-pod-smolenskiem-to-nie-bylo-ladowanie-cz-6.html):

“Гэта не была спроба прызямліцца. Гэта было падзеньне самалёта з вышыні прыняцьця рашэньня 100 метраў. У публікацыях распаўсюджваецца інфармацыя, як бы высмактаная з пальца. Няма ніякіх крыніцаў для яе ў ніякім месцы стэнаграмы, перададзенай польскаму ўраду ад MAKу.

У прыватнасьці, нідзе ў стэнаграме не існуе інфармацыі, дзе б сьцьвярджалася, што:

1. нехта іншы, а не камандзір самалёта, прымаў рашэньні ў самалёце,
2. быў якія-небудзь ціск на пілота,
3. у кабіне ў час пасадкі быў нехта, хто б перашкаджаў камандзе пілотаў,
4. вышыня была б прачытана з няправільнага прыбора,
5. пілот рабіў бы манеўр падыходу да прызямленьня без згоды дысьпетчара аэрапорта,
6. пілот ня меў бы запасных аэрадромаў,
7. пілот спрабаваў бы прызямляцца на 1000 метраў зарана,
8. пілот сьвядома апусціўся ніжэй узгодненай зь вежай вышыні прыняцьця рашэньня 100 м,
9. TAWS дзейнічала належным чынам.

Гэтыя прыдумкі адцягваюць увагу ад сапраўдных прычын катастрофы, якія трэба шукаць за межамі экіпажу і нават за межамі разбітага самалёта. Але гэта асобная тэма.

Графік кажа больш за тысячы слоў. У папярэдняй зацемцы паказаў адзначаныя на карце ў залежнасьці ад часу падзеі, зафіксававаныя ў размовах, запісаных «чорнай скрынкай», і апублікаваныя міністэрствам ўнутраных спраў.

Тут я спынюся на адным асьпекце гэтай справы.

Гэта не была пасадка

Давайце зоймемся апошнім фрагментам палёту ад вышыні прыняцьця рашэньня 100m.

Форма паверхні зямлі пад самалётам для правядзеньня такога аналізу ня мае вялікага значэньня таму, што ўзровень аэрапорта вышэй, чым марэны і цясьніны, а самалёт быў тады 100 метраў над узроўнем аэрапорта.

У час 10:40:41,3 самалёт дасягае ўзровень рашэньня 100 метраў вышэй узлётна-пасадкавай паласы. Незадоўга да моманту мяжы прыняцьця рашэньня дысьпетчар у 10:40:39,9 паведаміў: “2 па ходу і глісада(2)».

Гэта азначае, што 2 км да пачатку УПП самалёт знаходзіцца дакладна па курсе і на шляху спуску.

Самалёт ляціць на вышыні рашэньня 100 м гарызантальна каля 600 метраў да моманту 10:40:48,7.

10:40:48,7 — пачатак катастрофы на вышыні 100 метраў

У час 10:40:48,7 самалёт раптоўна пачынае падаць.

Гэта ня быў кантраляваны пілотам падыход да пасадкі.

Для дакладнага аналізу зьяў, зьвязаных з падзеньнем самалёта, неабходнымі зьяўляюцца даныя, запісаныя на самапісцах самалёта. Бяз гэтага можна падазраваць, што самалёт падаў, як паказана на дыяграме, з хуткасьцю спуску ад 11 м/сек да 25 м/сек. Гэта ня ёсьць хуткасьць падыходу да ўзлётна-пасадкавай паласы. Самалёт, верагодна, трапіў у штопар, у нешта накшталт бочкі. Для тых, хто цікавіцца кантактам зь зямлёй, якая знаходзіцца на 18 метраў ніжэй ўзроўню аэрапорта [у месьце падзеньня], намаляваў эскіз самалёта Ту-154, які меў размах крылаў амаль 40 метраў”.

(канец цытаваньня)

Здавалася б, першае, што павінны зрабіць польскія сьледчыя ў гэтай сітуацыі (калі яны сапраўды хоць у нейкай ступені здольныя выконваць функцыі сьледчых) – гэта  дапытаць дысьпетчара. Аднак, яны гэтага ня робяць (прынамсі, ніякіх зьвестак на гэты конт у СМІ няма), павялічваючы падазрэньне, што працы польскіх сьледчых у гэтым рассьледаваньні фактычна няма. Акрамя таго, як высьвятляецца, авіядысьпетчар, які накіроўваў польскі самалёт замест УПП на сьхіл яра, нейкім дзіўным чынам “выйшаў на пенсію” і… зьнік (http://community.livejournal.com/ru_nazdem/860061.html).

Вось і паўстае яшчэ адно адкрытае пытаньне.

25.3.

На гэтым фоне падаем чарговы ўзор працы самых праўдзівых “беларускіх” “незалежных” СМІ.

Ян Максімюк: ШТО ГАВАРЫЛІ ПІЛЁТЫ ПЕРАД ПАГІБЕЛЬЛЮ ПРЭЗЫДЭНЦКАГА САМАЛЁТА?

01.06.2010, http://www.svaboda.org/content/article/2058983.html

“На сайтах Міністэрства ўнутраных справаў і Канцылярыі прэм’ер-міністра Польшчы апублікавана транскрыпцыя перамоваў экіпажу польскага прэзыдэнцкага самалёта, які разьбіўся 10 красавіка каля Смаленску (гл. http://91.210.209.188/Transkrypcja_rozmow_zalogi_samolotu_Tu-154_M.pdf). У катастрофе загінула 96 чалавек, уключна з прэзыдэнтам Польшчы Лехам Качынскім і яго жонкай.

Запісы размоваў з «чорных скрынак» расейская сьледчая камісія ўчора перадала польскаму боку. Сёньня прэм’ер-міністар Польшчы Дональд Туск вырашыў апублікаваць транскрыпцыю гэтых запісаў, якую зрабілі расейскія і польскія экспэрты ў Маскве.

Што вынікае з гэтых запісаў для людзей, якія не зьяўляюцца экспэртамі ў справе авіяперавозак і авіякатастрофаў?

Запісы, як падаецца, не даюць адназначнага адказу на пытаньне, чаму самалёт разьбіўся.

За 60 сэкундаў да падзеньня самалёта на зямлю ўключылася аўтаматычная сыстэма асьцераганьня пілётаў, якая папярэдзіла іх аб тым, што на траекторыі палёту авіялайнэра знаходзіцца зямля (TERRAIN AHEAD).

Прыблізна за 20 сэкундаў перад ударам самалёта аб зямлю сістэма асьцераганьня выдала пілётам загад падняць машыну ўгору (PULL UP). З запісу ясна не вынікае, чаму пілёты не паслухалі гэтага загаду [таму што і ў час звычайнага прызямленьня гэтая сістэма спрацоўвае. – Рэд.].

Самалёт зачапіўся аб дрэвы каля смаленскага лётнішча недзе сэкундаў за 5-6 да пагібелі. Запіс абрываецца а гадзіне 10.41.05 маскоўскага часу”.

(канец інфармацыі)

Як кажуць, рабіце высновы…

25.4.

Рашэньне Туска дазволіць абнародаваць вышэйпададзеныя матэрыялы было нечаканым.

Думаем, у гэтым надзвычай знамянальным акце можа быць, як мінімум, дзьве прычыны. Па-першае, Туск знаходзіцца пад моцным прэсінгам польскай грамадскасьці, якая ўсё больш падазрае яго ў змове з Пуціным што да інтэрпрэтацыі прычын авіякатастрофы. А, па-другое, фактаў, якія сьведчаць на карысьць нядобрых падазрэньняў, з кожным тыднем становіцца ўсё больш, а версія пра “віну пілота” і на сёньня застаецца фактычна нічым не абгрунтаванай…

У Туска яшчэ ёсьць невялікі шанц на тое, каб пазьней, калі што, спрабаваць адгаворвацца: маўляў, “я верыў рускім”. Магчыма, ён ацаніў для сябе асабіста ўсю небясьпеку далейшага безагляднага падыгрываньня “Маскве” і вырашыў скарыстацца з рэшткаў гэтага шанца ды… “саскочыць”. Вельмі верагодна.

Галоўнае — “сьценаграма запісаў перамоваў экіпажу” з грыфам МАК Расеі была разьмешчаная на сайце польскага Міністэрства ўнутраных спраў.

Аднак, у выніку ваганьняў Туска істотна павялічыўся ціск на Пуціна. А таму са старонак “Расейскай газеты” мы тут жа пачулі: “Польшча ня мела права публікаваць сьценаграму з самалёта Качыньскага, бо бакі дамовіліся аб неагалошваньні гэтай інфармацыі да завяршэньня афіцыйнага рассьледаваньня”.

Але нічога ня зробіш. Маем дачыненьне з універсальнай зьявай, якая завецца “пацукі бягуць з карабля…”.

З нагоды, варта нагадаць, што першым, як мы ўжо паведамлялі, “саскочыў” Лех Валенса. Нядаўна старшыня польскай часткі сьледчай камісіі Богдан Кліх заявіў пра “нездавальняючы ход сумеснага рассьледваньня “з самага пачатку”; а Барташ Страіньскі – адзін з эксьпертаў, які езьдзіў у Маскву і ўдзельнічаў у расшыфроўцы “чорных скрыць”, заявіў і ўвогуле сенсацыйнае, што “расейскі бок падмяніў сьценаграму запісаў чорных скрынь з самалёта Качыньскага” (гл. http://community.livejournal.com/ru_nazdem/860061.html).

Нагадаем, што мы падобныя паводзіны “сяброў Расеі на Захадзе” прагназавалі. Асабліва пасьля адкрытага выступу двух нямецкіх авіяцыйных эксьпертаў.

Ніхто ня хоча дзяліць будчыя паразы. Нават з Пуціным (гэта зь перамогамі сітуацыя адваротная).

Адсюль цікавым ёсьць пытаньне пра магчымы лёс Пуціна:

1. Ці будзе выкарыстаная сітуацыя ўсё большага выкрыцьця невыпадковасьці сьмерці пад Смаленскам часткі польскай палітычнай эліты для таго, каб па той ці іншай тэхналогіі зрынуць Пуціна і замяніць яго, напрыклад, Мядзьведзевым (у адпаведнасьці са стратэгіяй, якая ўжо пару гадоў як агалошаная Кісінджарам; гл. http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/#more-1428)?

2. Ці будзе проста выкарыстаная псіхічная прышыбленасьць Пуціна для таго, каб ён памоўкваў у час, калі “Захад” будзе, напрыклад… бамбіць Іран?

Мы ня ведаем адказаў на гэтыя пытаньні таму, што ня мы іх вырашаем. Але тое, што сітуацыя своеасаблівай палітычнай багны, у якую ўсё больш зацягваецца Пуцін, будзе выкарыстаная тым ці іншым чынам пэўнымі глабальнымі сіламі ў бліжэйшыя тыдні-месяцы, зьяўляецца вельмі верагоднай…

Так, што будзем сачыць за падзеямі. Гэта рабіць лепш, калі ты хоць трохі да іх падрыхтаваны.

Гэтая частка матэрыяла ілюструецца спадарожнікавым фота месца аварыі самалёта прэзідэнта Польшчы (гл. зьлева). На ёй дзьве стрэлкі паказваюць на пачатак пасадачнай паласы Смаленскага аэрадрома, адна – тое месца, дзе знаходзяцца часткі разьбітага самалёта (абведзена жоўтым). На фота паказаны таксама Пуцін і Туск.

16.

Споўнілася больш месяца пасьля авіякатастрофы. Часу больш чым дастаткова, каб улады Расеі й Польшчы афіцыйна падалі зьвесткі хаця б пра першыя вынікі рассьледваньня. Аднак ніхто іх не падае. Гэта – чарговая прыкмета нечага няладнага. Як і яшчэ адзін аргумант на карысьць нашага права самім аналізаваць падзею.

(Дарэчы, варта адзначыць, што тых, хто асьмеліўся аналізаваць падзеньне самалёта прэзідэнта польшчы пад Смаленскам, выказвае ўласныя версіі на гэты конт (хаця б у сеціве), ня так ужо і шмат. Большасьць з такіх асоб узгадваецца ў ранейшых частках данага матэрыяла. Нам, вядома, прыемна, што сярод гэтага даволі абмежаванага кола ёсьць і мы – сябры рэдакцыі «Беларусь – наша зямля». Мы ня ведаем, чым гэта скончыцца для нас, але, што б там ні было, адзначанае — гэта ўжо гістарычны факт).

На сёньняшні дзень на карысьць гіпотэзы пра “нешта няладнае” вакол аварыі гавораць ня проста асобныя факты, а цэлыя групы фактаў. Нагадаем іх:

- па-першае, увесь комплекс паведамленьняў расейскіх (і ня толькі) СМІ ў першыя суткі пасьля аварыі польскага прэзідэнцкага самалёта пад Смаленскам аказаўся, як высьветлілася, поўнай PR-хлусьнёй;

- па-другое, расейскія (і ня толькі) ўлады зрабілі ўсё магчымае (і працягваюць рабіць), каб абмежаваць працу польскага незалежнага сьледства на месцы падзеньня самалёта. Сьледства фактычна проста не было і няма. Усе спробы ініцыяваць стварэньне незалежнай міжнароднай камісіі й накіраваць яе на месца аварыі так і павісьлі ў паветры;

- трэцяе, незалежныя дасьведчаныя эксьперты (як тэхнічныя, так і палітычныя) ў адзін голас заяўляюць, што падзеньне самалёта Качыньскага, дзе загінулі ўсе 96 чалавек, не падобнае на аварыю, абумоўленую “нешчасьлівым спалучэньнем абставінаў”. У значна большай ступені яно нагадвае спланаваны расейскімі ўладамі тэракт;

- чацьвертае, на сёньня назапасілася маса “нестыковак” (некалькі дзясяткаў) паміж афіцыйнай  версіяй аварыі, якую падаюць расейскія і польскія ўлады (дзе на галоўных патэнцыйных падазроных прызначаюць… “лётчыка і туман”), і тымі фактамі, зьвесткі пра якія пранікаюць у тым ліку і ў сеціва.

У дадатак да тых фактаў, якія пададзены намі раней, за апошнія пару тыдняў дадаліся, напрыклад, наступныя:

- так, чорная скрыня, якая была знойдзена пад абломкамі самалёта, спыніла запіс у 8:41 па сярэднееўрапейскім часе, а не ў 8:56 – час, які быў афіцыйна аб’яўлены як момант падзеньня самалёта. Лінія электраперадач у зоне крушэньня таксама спыніла перадаваць электраэнэргію ў 8:39. Гэта дае падставу меркаваць, што падзеньне самалёта адбылося на 15 хвілін раней, чым падаецца ў афіцыйных паведамленьнях. На што пайшлі гэтыя 15 хвілін?

- праз 2,5 тыдні пасьля аварыі была знойдзена 4-я, а пазьней і 5-я чорная скрыня. Колькі ж чорных скрыняў было на самалёце?

- польскі бок дасёньня ня можа атрымаць свае чорныя скрыні са свайго ж самалёта, што па меркаваньні некаторых эксьпертаў ёсьць парушэньнем міжнародных дамоўленасьцяў;

- ёсьць зьвесткі, што ў Смаленску 7 красавіка (за тры дні да аварыі) паміж Пуціным і Тускам была зьдзейсьнена 100-мільярдная зьдзелка па газу;

- пасьля падзеньня самалёта ў расейскіх сьпецслужбаў былі цэлыя суткі да прыбыцьця польскіх сьледчых. Пазьней дадаткова былі заўважаны прыкметы таго, што расейскія й польскія сьледчыя ўзгадняюць свае даныя і пазіцыі;

- самалёт з Качыньскім меў сістэму TAWS, якая папярэджвае пілотаў, калі яны занадта блізка набліжаюцца да зямлі. Аэрапорт Смаленска быў абсталяваны нават сістэмай Beacon, якія паказвае пілоту, на якой адлегласьці й дзе ён знаходзіцца. Пражэктары Beacon можна бачыць на вялікай адлегласьці, нават пры густым тумане;

- у расейцаў ёсьць тэхналогіі, каб ствараць штучны туман;

- ва ўсіх аналагічных і нават большых па маштабах авіякатастрофах значная частка людзей, як правіла, выжывала;

- некаторыя назіральнікі на зямлі заяўляюць, што чулі выбух у паветры да моманту крушэньня самалёта;

- польская вайсковая пракуратура прызнала сапраўдным знакамітае цяпер відэа Андрэя Мендэрэя (пазьней забітага). Дарэчы, апрацаваную (з мэтай паляпшэньня якасьці) версію гэтага відэа можна паглядзець тут:  http://www.youtube.com/watch?v=FEx7HL4H5yk&feature=player_embedded;

- у расейскім сегменце сеціва зьявілася заява “Аўтаномнай групы сталіністаў горада-героя Смаленска”, у якой тая ўзяла на сябе адказнасьць за “Катынь-2”. Што гэта: адцягваньне ўвагі ад сапраўдных вінаватых?

- расейскія ўлады перадалі Польшчы вялікую колькасьць дакументаў аб расстрэле палякаў (і беларусаў !) пад Катыньню ў 1940-м годзе. З чаго бы гэта менавіта цяпер расейцы пажадалі залагодзіць канфлікт з палякамі й прымірыцца зь немцамі, на якіх яны дасёньня скідвалі катыньскія забойствы?

- праз пару тыдняў пасьля аварыі ўсе расейскія (і “беларускія”) СМІ аб’явілі нядаўнім падзеям пад Смаленскам інфармацыйны байкот. Тыя СМІ ў Польшчы і Нямеччыне, якія спрабуюць самастойна разабрацца ў сітуацыі, падвяргаюцца цкаваньню праз СМІ, блізкія да ўладаў гэтых краін;

- ужо праз тры гадзіны пасьля катастрофы дырэкцыя дзяржаўнай авіякампаніі LOT загадала ўсім сваім 550 пілотам пад пагрозай кепскіх наступстваў ні слова не казаць пра аварыю пад Смаленскам.

Такія “нестыкоўкі” можна працягваць пералічваць далей і далей.

Але, на заканчэньне, лепш зьвернем увагу на наступнае:

- у Польшчы афіцыйную (тускаўскую) версію аналізуемых падзей падаюць сярод іншых Gazeta Wyborcza, ліберальны штотыднёвік “Палітыка”, тэлеканалы Polsat, TVN (у Нямеччыне аналігічную функцыю выконвае газета «Bild» - рупар Deutsche Bank, буйное ІА “Тэлеполіс”);

- наадварот, выказваюць сумневы ў афіцыйнай версіі й свае гіпотэзы ў дачыненьні да яе такія выданьні, як Rzeczpospolita, Gazeta Polska, Nasz Dziennik, тэлеканалы TVP1, TVN24, польска-нямецкае інфармацыйнае агенцтва Polska Web News (а за межамі Польшчы, напрыклад, румынскае агенцтва Global News Agency). Істотна, што апошнія дадаткова адкрыта выказваюць пункт гледжаньня, што ў адзіночку з Качыньскім ня справілася б нават расейскае КГБ. Зьнешнім ворагам дапамагала і працягвае дапамагаць пятая калона ў Польшчы. А менавіта — прэм’ер Туск, яго партыя і зьвязаныя зь імі кланы алігархаў ды ліберальныя СМІ Польшчы (дададзім, ня толькі Польшчы).

Нарэшце, у Маскву на парад 9 траўня з нагоды “65-годдзя перамогі над фашызмам” не прыехалі, спаслаўшыся на занятасьць, кіраўнікі ЗША, Брытаніі, Францыі й, нават, Італіі – Абама, Браўн, Сарказі, Берлусконі. Чаго яны спужаліся, адмяніўшы раней запланаванае? Няўжо спужаліся таго, што адбылося ў апошні месяц?

(Спраўка: Парад у Маскве наведалі лідары 21 замежнай дзяржавы (зь іх 5 — з СНД). Па гэтым паказчыку цяперашні парад у 2,5 разы (!) саступіў урачыстасцям 5-гадовай даўніны, у якіх прынялі ўдзел кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў больш за 50 краін. На гэты раз на сьвяткаваньні прысутнічалі прэзідэнты Азербайджана, Арменіі, Балгарыі, В’етнама, Ізраіля (Пэрас), Казахстана, Латвіі, Македоніі, Манголіі, Сербіі, Славакіі, Славеніі, Таджыкістана, Туркменіі, Харватыі, Чарнагорыі, Чэхіі і Эстоніі. Ва ўрачыстасцях прынялі ўдзел канцлер ФРГ (Меркель), старшыня КНР (Ху Дзінтаа), в.а. прэзідэнта Польшчы (Камароўскі). За парадам назірала і дэлегацыя Кіргізіі на чале са старшынёй часовага ўрада Ружай Атунбаевай, а таксама лідэры Абхазіі й Паўднёвай Асеціі — Сяргей Багапш і Эдуард Какойты (паводле http://www.kommersant.ru/doc.aspx?DocsID=1366980). Варта дадаць, што на ўрачыстасьцях у Маскве адсутнічалі кіраўнікі Беларусі й Украіны, якія праводзілі свае парады…)

У гэты шэраг з чатырох груп насьцярожваючых фактаў варта дадаць пятую групу, якая абавязкова мусіць прысутнічаць ва ўсіх крымінальна-тэрарыстычных падзеяў. Гаворка пра матыў.

Закранаючы гэты асьпект тэмы, варта адзначыць, што з шэрагу крыніц вядома -Леха Качыньскага “не любілі” ні ў Маскве, ні ў… Брусэлі. І там, і там яго лічылі апанентам, а то і ворагам, за тое, што ён:

- быў рашучым праціўнікам марксізму і блізкім саюзьнікам ЗША на працягу 20 гадоў;

- за ўсе гады свайго прэзідэнцтва Качыньскі быў у Расеі толькі раз — у 2007 годзе, калі наведаў могілкі ў Катыні. Але ня ездзіў у Маскву і не сустракаўся з расейскімі лідарамі;

- актыўна лабіраваў у Злучаных Штатах апошнія некалькі гадоў ўстаноўку ў Еўропе проціракетнага шчыта супраць Расеі;

- ён жорстка крытыкаваў ваенныя дзеяньні Масквы ў Чачні. Яшчэ будучы мэрам Варшавы, падтрымаў ініцыятыву па прысваеньні адной са сталічных плошчаў імя Джахара Дудаева;

- актыўна падтрымаў Грузію (разам зь яшчэ некаторымі прэзідэнтамі краін Усходняй Еўропы) ў час нападу расейскай імперыі на яе ў 2008 годзе;

- быў адным з найбольш актыўных абаронцаў нацыянальных інтарэсаў Польшчы, як у стасунках з Масквой, так і Нямеччынай ды Бруселем;

- пад яго кіраўніцтвам польскай вайсковай выведкай нядаўна была зьнішчана адна з найбуйнейшых рускіх шпіёнскіх сетак на Захадзе. Гэта быў адзін з найцяжэйшых удараў, нанесеных расейцам на тэрыторыі НАТА;

- у 2006 годзе Качыньскі прапанаваў ЕЗ увесьці санкцыі супраць Расеі ў тым выпадку, калі Масква адмовіцца зьняць забарону на ўвоз польскага мяса ды іншай сельскагаспадарчай прадукцыі;

- Качыньскі бачыў у стасунках паміж Польшчай і Расеяйі тры асноўных камяні сутыкненьня: катыньскую тэму, ацэнку вынікаў Другой сусветнай вайны і праблему будаўніцтва газаправода па дну Балтыйскага мора. Ён неаднаразова абвінавачваў Маскву ў тым, што яна зьвяртаецца да энэргетычнага шантажу, карыстаючыся залежнасьцю Еўропы ад паставак нафты ды газу з Расеі. Пры гэтым Лех Качыньскі быў прыхільнікам рэзкага павелічэньня здабычы сланцавага газу ў Польшчы для пастаўкі яго ў Заходнюю Еўропу і поўнага пазбаўленьня ад газавай залежнасьці ад Расеі (зьвярніце ўвагу, Туск усё рабіў наадварот у гэтым пытаньні);

- Лех Качыньскі лічыў, што сваёй агрэсіўнай палітыкай Расея імкнецца адпомсьціць Польшчы за тое, што тая змагла адбіць расейскую агрэсію ў 1920 годзе;

- сьмерць Качыньскага забясьпечвала прыход да ўлады сьпікера польскага парламенту і былога міністра абароны Браніслава Камароўскага, які, у адрозьненьне ад Качыньскага, зьяўляецца шматгадовым сябрам Масквы.

Такім чынам, і ў пытаньні матыву ўсё, відаць, стала на свае месцы…

Мы, вядома, ня нейкія суперэкстрасэнсы. Ад кіраўніцтва расейскага ФСБ мы інфармацыю таксама не атрымліваем. Свае высновы мы грунтуем на даступнай зь сеціва інфармацыі (значную частку якой мы падалі вышэй), на ўласных аналітычных магчымасьцях і досьведзе. І на гэтым грунце мы, натуральна, мусім далучыцца да тых, хто западозрыў у сьмерці прэзідэнта Польшчы і часткі яе кансерватыўна-патрыятычнай эліты (на жаль, з польскім імперыялістычным дамешкам) “руку Масквы”.

Паколькі такая інтэрпрэтацыя бачыцца нам найбольш верагоднай, будзем цяпер абапірацца на яе, як на нешта дастаткова адназначна-цьвёрдае, каб у сваім аналізе мець магчымасьць прасунуцца далей.

Вядома, звычайнаму чалавеку ў Беларусі цяжка ўявіць, што расейскія ўлады на чале з Пуціным здольныя рашыцца на тэракт супраць часткі палітычнай эліты і прэзідэнта іншай краіны. Прычым, краіны, якая зьяўляецца сябрам магутнага эканамічнага і вайскова-палітычнага аб’яднаньня (ЕЗ і НАТА). “Гэта нямысьліма, гэтага проста ня можа быць”, — у адзін голас заяўляюць яны.

Стоп. Чаго ня можа быць? Імкненьня забіць прэзідэнта? Такога маштабу тэракта? Чаго?

Калі казаць пра прэзідэнтаў, то варта нагадаць, што расейская імперыякратыя толькі за апошнія 10-15 гадоў ўжо спрабавала забіваць і забівала прэзідэнтаў. Гаворка найперш пра чатырох прэзідэнтаў Чачні – Дудаева, Яндарбіева, Масхадава, Садулаева. Той Чачні, зь якой Масква ў 1996 годзе падпісала мірную дамову “на ўсе будучыя часы”. Варта нагадаць таксама пра спробу атруціць будучага прэзідэнта Ўкраіны Юшчанку, які толькі цудам застаўся жывы; пра спробу зрынуць са сваёй пасады шляхам наўпростай ваеннай агрэсіі прэзідэнта Грузіі Саакашвілі; пра ўдалае зрынаньне шляхам унутранага перавароту (і толькі што, на нашых вачах) прэзідэнта Кіргізіі Бакіева.

Калі казаць пра маштаб, дык падрывы жылых шматкватэрных дамоў у 1999 годзе ў Маскве і Валгадонску, зьдзейсьненыя для таго, каб стварыць прэтэкст для пачатку Другой “чачэнскай” вайны, забралі нашмат больш нявінных жыцьцяў грамадзян Расеі, чым было палякаў у прэзідэнцкім тупалеве. Больш людзей загінула таксама ў час “выратавальных” аперацый у Беслане (Паўночная Асеція) і на Дуброўцы ў Маскве…

(і гэта толькі Расея. Калі браць сусьветны маштаб, дык варта нагадаць, напрыклад, і забойства прэзідэнта ЗША Джона Кенэдзі, і падзеі 09.11.2001 г., і цяперашнія войны ў Аўганістане ды Іраку – трагічныя падзеі, якія па сваіх маштабах яшчэ большыя за злычынствы расейскай імперыякратыі)

Тое, што месяц таму адбылося пад Смаленскам, выпінаецца з шэрагу названых падзей толькі тым, што аналізуемая падзея датычыла краіны – сябры ЕЗ і НАТА, і з-за гэтага можа мець дадатковыя наступствы…

Дарэчы, вось заадно і паглядзім, ці будзе Польшча ад гэтага свайго статусу мець на практыцы хоць нейкую карысьць?..

Прагназуем: ня будзе!

17.

Пакуль жа мы прапануем зьвярнуць увагу на тое, што расейскую імперыякратыю на чале з Пуціным ва ўсіх падзеях вакол крушэньня самалёта прэзідэнта Польшчы ўсімі сіламі падтрымоўваюць многія афіцыйныя прадстаўнікі названых вышэй міжнародных аб’яднаньняў.

Нагадаем, расейскі міф аб аварыі ў першы дзень падтрымалі СМІ ня толькі самой Расеі ды Беларусі, а і многія СМІ Польшчы ды Нямеччыны.

Дасёньня з боку афіцыйных уладаў ЕЗ і НАТА няма ніякага жаданьня стварыць незалежную міжнародную камісію і ўмяшацца ў рассьледваньне (нагадаем, такая камісія была створана ў свой час, каб рассьледаваць забойства палякаў і беларусаў  у Катыні ў 1940 годзе). Дый увогуле, ня бачна асаблівай цікавасьці да таго, што там у гэтым плане адбываецца.

Гэта сьведчыць пра тое, што многія “заходнікі” альбо гатовыя падтрымаць Пуціна, альбо, калі гэта не атрымаецца, усяляк паспрыяць таму, каб спусьціць усё на тармазах і замяць.

Больш за тое, немагчыма было не заўважыць арганізаваны непрыезд у Кракаў на пахаваньне загінулага прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага лідараў большасьці вядучых краін сьвету. Прыкрыўшыся “вулканічным попелам”, які неяк ужо надта дэрачна “накрыў Еўропу”, на пахаваньне не прыехалі Абама, Браўн, Сарказі, Берлусконі, Меркель. Аднак, калі непрыезд першых зь іх так-сяк можна апраўдаць (хаця кіраўнікі многіх іншых дзяржаў спакойна прыляцелі ў Кракаў і нічога зь імі ня здарылася), дык чым апраўдаць непрыезд Меркель, якая магла б з камфортам праехаць 4 сотні кіламетраў цягніком ці аўтамабілем?

Як на наша меркаваньне – гэта была… паказальная ўзгодненая дэманстрацыя, своеасаблівы дэмарш у адрас нябожчыка зь нейкім сімвалічным, магчыма, масонскім, значэньнем.

Дарэчы, з нагоды ўзгадваньня масонска-сіянісцкай сімволікі, магчыма, варта зьвярнуць увагу на спосаб забойства Андрэя Мендэрэя, асоба якога набыла ва ўсёй справе ключавое значэньне. Як вядома, у яго забойстве былі выкарыстаны шматлікія ўдары нажом. Некаторыя адмыслоўцы, больш дасьведчаныя ў такіх справах, чым мы, лічаць такі спосаб забойства своеасаблівай формай сіянісцкага пасланьня грамадству. Маўляў, гэты чалавек быў забіты за тое, што перашкаджаў нам…

Нядаўна дадаткова ўсплыла інфармацыя, што Браніслаў Камароўскі — масон. Прынамсі, вось тут: http://marucha.wordpress.com/2010/04/29/bliski-wspolpracownik-bronislawa-komorowskiego-kieruje-zydowska-loza/ — заяўляецца, што яго блізкі супрацоўнік кіруе масонска-габрэйскай ложай у Варшаве, якая аб’ядноўвае “ўплывовых навукоўцаў, журналістаў, палітыкаў”…  Паколькі гэты тэкст мае дадатковы шырокі й цікавы кантэкст, падаем ніжэй яго некаторыя ўрыўкі ў перакладзе з польскай:

“За тыдзень да Вялікадня адбылася дэманстрацыі супраць будаўніцтва мячэці на варшаўскай Ахоце. Гэта была першая такая гучная акцыя, датычная праблемы, якая  ў Заходняй Еўропе ўжо даўно выклікае эмоцыі. Але прыхільнікі паўстаньня мусульманскіх сьвятынь у польскай сталіцы нечакана знайшлі падтрымку ў адной арганізацыі, пра існаваньне якой большасьць палякаў ня мае аніякага паняцьня, хаця ўваходзяць у яе значныя постаці грамадскага жыцьця.

Адразу пасьля дэманстрацыі зьявілася заява арганізацыі Бнай Брыт Полін (англ. B’nai B’rith Polin), якая падае сябе, як «Саюз польскіх габрэяў«. У заяве гаворыцца, што «пратэст супраць будаўніцтва мячэці ў Варшаве ёсьць незразумелым і нічым не абгрунтаваным. Садзейнічаньне антыарабскім настроям нічым не адрозніваецца ад падбухторваньня да антысемітызму (…) Цяперашні пратэст нямногіх — на шчасце — варшавякаў нібы пераносіць нас у эпоху заклікаў да габрэйскіх пагромаў стагоддзе таму ў царкай Расеі альбо ў часы стварэньня імперыі Гітлера і Трэцяга рэйха». У канцы Бнай Брыта Полін заклікае пратэстуючых да «спыненьня апаганьваньня добрага імя палякаў і Польшчы — краіны, якая можа пахваліцца тысячагадовай традыцыяй талерантнасьці» [нам у каментарах ужо даводзілася звяртаць увагу на новую еўрапейскую зьяву – юдаісламізм… - Рэд.].

Заяву апублікаваў у поўным памеры дадатак «Gazeta Wyborcza», не паведаміўшы, аднак, чытачам, што гэта за аб’яднаньне [Бнай Брыта Полін]. Між тым, заснаваная ў 1846 годзе ў Нью-Ёрку, Бнай Брыт (па габрэйску: Сыны Прэм’ера) зьяўляецца найстарэйшай і, верагодна, самай уплывовай габрэйскай арганізацыяй у сьвеце. Афіцыйна падае сябе як рух дабрачынны і адукацыйны, а таксама нейтральны ў пытаньнях рэлігійных і палітычных — але гэтае ж заўсёды казала пра сябе еўрапейскае масонства, што не перашкаджала яму граць важкую палітычную ролю і змагацца з каталіцкай царквой [на жаль, каталіцкая царква ўжо саступіла; мы паведамлялі, як Папа рымскі заклікаў да стварэньня Сусьветнага ўраду, многія памятаюць, як ён ня толькі запрашаў Лу-ку да сябе, а і ўзнагародзіў яго нейкім ордэнам… - Рэд.]. Гэта параўнаньне ня ёсьць выпадковым, бо Бнай Брыт арганізавана так, як і масонства — яго члены, якіх ёсьць каля паўмільёна ў 58 краінах, аб’яднаныя ў ложах.

Польскі філіял арганізацыі — Бнай Брыта Полін — існуе менш за 3 гады, хаця традыцыі мае значна старэйшыя. Першыя ложы на тэрыторыі Польшчы паўсталі ў канцы ХІХ стагоддзя, а ў Другой Рэчы Паспалітай існавала аж 10 лож. Канец іх дзейнасьці быў у лістападзе 1938 года, калі прэзідэнт Ігнат Масьціцкі выдаў дэкрэт аб роспуску масонскіх арганізацый, да якіх належала і Бнай Брыт.

Цяперашняя Бнай Брыт Полін была заснавана ў верасьні 2007 г. Газеты пра гэта не паведамлялі, не інфармавала тэлебачаньне, але зацемку на гэтую тэму можна знайсьці на сайце амбасады ЗША ў Польшчы. Варта падаць яе цалкам, бо зьяўляецца вельмі паказальнай: “9 верасьня на цырымоніі адкрыцьця новай ложы Бнай Брыт у Варшаве амбасадар Віктар Ашэ сустрэўся з актывістамі гэтай арганізацыі – старшынём Moйшэм Сьмітам і віцэ-старшынём Дэнам Maрыяшынам. Між іншым былі абмеркаваны пытаньні заканадаўства, датычныя рэстытуцыі ўласнасьці, і пытаньні, звязаныя з радыё Марыя і тэлебачаньнем “Trwam (Трымаюся)”. Адкрыцьцё варшаўскай ложы Бнай Брыт азначае адраджэньне гэтай габрэйскай арганізацыі ў Польшчы пасьля амаль 70 гадоў адсутнасьці».

Першым прэзідэнтам польскага філіяла арганізацыі Бнай Брыт быў праф. Анджэй Фрыдман – урач-неўролаг Варшаўскага медыцынскага ўніверсітэта і раённага шпіталю імя Брадноўскага.

Значна больш цікавым персанажам, аднак, ёсьць цяперашні прэзідэнт Бнай Брыт Полін, які падпісаў узгаданую вышэй заяву ў справе мячэці, а раней рэзка крытыкаваў біскупа Тадэвуша Перонека за галоснае інтэрвю, датычнае халакосту. Гэта вядомы журналіст Яраслаў Шчапаньскі – прэзідэнт ложы з лютага 2009 года.

У свой час, будучы віцэ-сьпікерам Сейму, Браніслаў Камароўскі наняў Шчапаньскага ў якасьці свайго дарадцы па СМІ. Гэты палітык ад “Платформы грамадзянскай” тады сказаў: «Я ведаю Яраслава Шчапаньскага 100 гадоў», сьцьвярджаў: «Мы давяраем адзін аднаму. Акрамя таго, ён мае выдатную характарыстыку”. Больш за тое, калі ўвосень 2007 года Камароўскі стаў ужо сьпікерам, адразу прызначыў Шчапаньскага начальнікам канцылярыі прэс-службы Сейму. На гэтай пасадзе Шчапаньскі пасьпеў забраць сталыя прапускі ў журналістаў некаторых СМІ, у тым ліку “Naszej Polski”, “Naszego Dziennika”, “Tygodnika Solidarność”.

З пачатку функцыянаваньня Бнай Брыт Полін яе віцэ-старшынём зьяўляецца праф. Ян Воланьскі (на самой справе Хертрых- Воланьскі), філосаф і логік зь Ягелонскага ўніверсітэта, які з 1965 г. па 1981 год быў член Камуністычнай партыі, а пазьней зьвязаўся з «Салідарнасьцю». Акрамя таго, ён зарэкамендаваў сябе як стойкі праціўнік люстрацыі.

У радзе Бнай Брыт Полін таксама можна знайсьці яшчэ адну характэрную постаць эліты Трэцяй рэспублікі. Гэта Сяргей Кавальскі. Ён адзін з самых вострых публіцыстаў з кола «Gazeta Wyborcza», які без ваганьняў і меры закідае палітычным апанентам антысемітызм і ксенафобію, называючы іх «чорнай сотняй», «цемрашаламі» і г. д. Сярод «абвінавачаных» Кавальскім ёсьць шмат каталіцкіх сьвятароў.

У дзеючай радзе Бнай Брыт Полін таксама знаходзяцца дзьве іншыя, менш вядомыя, але вельмі характэрныя асобы. Казначэй Агнежка Мілбрандт — дырэктар пачатковай школы № 30 і гімназіі № 5 у Варшаве, а таксама скарбнік Таварыства прыватнай адукацыі, якое аб’ядноўвае дырэктараў прыватных школ з усёй Польшчы. Сакратарам управы Бнай Брыт зьяўляецца д-р Джонатан Брытман — псіхолаг, які працуе ў псіхіятрычным шпіталі ў Tворках і чытае лекцыі ў Варшаўскім медыцынскім універсітэце. Апошні паходзіць зь Ізраіля, дзе быў афіцэрам сьпецпадразьдзяленьняў. Выкарыстоўваючы свой досьвед, Брытман заснаваў у Польшчы Ізраільскую акадэмію баявога трэнінгу «Sayeret», якая займаецца кансультаваньнем і навучаньнем у пытаньнях бясьпекі і аховы фірм. Гэты ўніверсальны ізраілец таксама з’яўляецца рэдактарам Інтэрнэт-часопісу «Форум польскіх габрэяў.»

Варта таксама згадаць некаторыя імёны тых заснавальнікаў польскай ложы Бнай Брыт, якія не зьяўляюцца членамі яго кіруючых органаў. Гэта паслы Ян Літыньскі (з Саюзу Свабоды) і праф. Павал Сьпявак (з Платформы грамадзянскай), былы намеснік міністра замежных спраў, у цяперашні час амбасадар у Гішпаніі Рышард Шнепф, дырэктар ствараемага Музея гісторыі польскіх габрэяў Ежы Хальберштадт, і нават Рамуальд Якуб Векслер-Вашкінэла, каталіцкі сьвятар і выкладчык каталіцкага універсітэта, які ў свой час «адкрыў» уласнае габрэйскае паходжаньне і з тых часоў зьяўляецца любімцам арцыбіскупа Жыціньскага.

Цікавае таварыства. А, найперш, якое ўплывовае…”.

(канец цытаваньня)

І мы можам сказаць чытачам: цікава атрымліваецца, ці ня праўда?

Няўдалая сьпецаперацыя, праведзеная, верагодна, па загадзе Пуціна, нечакана выцягнула на сьвятло ўсё тую ж сістэму глабальных сацыяльных паразітаў, пра якую мы пісалі паўтара-два гады таму (гл. http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747), арыентуючыся на іншыя факты — іншыя па форме, але не па зьмесьце.

У гэтым глабальным паразітычным кубле акрамя расейскай імперыякратыі й разам зьёй зноў праяўляе сябе шырокая сетка заходніх лібераст-сіяністаў-масонаў, уключаючы прэм’ер-міністра Польшы і кіраўніка Сейму, галоўную “ліберальную” партыю Польшчы “Грамадзянская платформа” і “ліберальныя” СМІ гэтай краіны. У іншых краінах – у Нямеччыне, Францыі, Італіі, ЗША… -  аналагічна засьвечваюцца “ліберальныя” сілы (палітычныя партыі й СМІ), якія таксама належаць да гэтай сеткі.

У нас ужо выведзена ў якасьці Д пр-пу 83, што “паміж расейскай імперыякратыяй і глабалісцкай сіянакратыяй існуюць саюзьніцкія дамоўленасьці дзеля здушэньня імкненьня народаў да свабоды і дэмакратыі … Скаардынаваны дуэт названых соцыяпаразітных сіл пагражае ня толькі Украіне і Грузіі, але і Прыбалтыйскім краінам, Азербайджану, Беларусі (не гаворачы ўжо пра ўсе народы, якія вымушаны жыць унутры межаў сёньняшняй Расеі). У тых мэтах, якія ставяць гэтыя сілы ў адносінах да пералічаных краін, істотных адрозьненьняў няма – захапіць, падпарадкаваць, выкарыстаць… Адрозьненьні толькі ў метадах дасягненьня гэтых мэт, якія абумоўлены асаблівасьцямі грамадска-палітычнай сітуацыі ўнутры і геапалітычнай сітуацыі вакол кожнай канкрэтнай краіны”.

Паўтарэньне сітуацый, спраўджаньне прагнозаў, аднолькавыя меркаваньні нязьвязаных паміж сабой асоб – найістотныя прыкметы правільнасьці, аб’ектыўнасьці выяўленых заканамернасьцяў. Таму нам, вядома, прыемна, што з нагоды нядаўняй трагедыі пад Смаленскам выявіліся яшчэ прынамсі пару чалавек, якія бачаць праблему аналагічна. Пра існуючую глабальную змову пэўных соцыяпаразітных сіл (зьвязаных з такімі зьявамі, як “масоны-ілюмінаты”, “Новы сусьветны парадак — НСП”, “міжнародны банкаўскі картэль”, і пэўнымі прозьвішчамі), з нагоды авіякатастрофы пад Смаленскам узгадалі, напрыклад, амерыканскі сентар Рон Пол і аўстрыйская журналістка Джэйн Бургенмайстар (гл. http://nashaziamlia.org/2010/04/27/3264/).

Уяўленьне пра саюз глабалісцкай ліберастыі й расейскай імперыякратыі неабходнае, каб зразумець дзьве дадатковыя рэчы. Першая: адзін Пуцін наўрад ці б рашыўся на такое. Ён меў падтрымку. Другое: катастрофа польскага самалёта пад Смаленскам – гэта не адзіная акцыя даных сіл. Самы час нагадаць і пра некаторыя іншыя, дзе гэты камбінаваны соцыя-паразітны монстр выявіў сябе і працягвая выяўляць:

- тут найперш варта нагадаць пра Чачню, у якой з 1994 года зь невялікім перапынкам ідзе вайна. Забіта каля чвэрці ўсяго насельніцтва гэтай рэспублікі (250 тысяч з мільёна), што ёсьць яўнай прыкметай генацыду. Але “цывілізаваны Захад” маўчыць і сваім маўчаньнем яўна патурае расейкім імперыялістам;

- у нашай роднай Беларусі з таго ж 1994 года адбываецца этнацыд карэннага народу, назіраецца выміраньне і дыскрымінацыя беларусаў, адбываецца нахабны захоп нашай уласнасьці, а “цывілізаваны Захад” пра ўсё гэта маўчыць ня менш выразіста і… усяляк (матэрыяльна і маральна) падтрымлівае маскоўскага каланіяльнага намесьніка — Лукашэнку. “Захад” бачыць у Беларусі толькі адну праблему — “парушэньне правоў чалавека”, што на паверку найчасьцей аказваецца  правамі… толькі габрэяў;

- у 2008 годзе расейскія імперыялісты напалі на Грузію. Захоплена частка тэрыторыі краіны. Ніякага істотнага ціску на Расею як у час нападу, так і пасьля яго “цывілізаваны Захад” так і не аказаў;

- толькі што на нашых вачах усё той жа “цывілізаваны захад” кінуў Украіну пад ногі ўсё тым жа расейскім імперыялістам на чале з Пуціным. Дакладней, на “ліберальным Захадзе” ўбачылі, што Юшчанка жадае будаваць Украіну як нацыянальна-дэмакратычную дзяржаву. З гэтага часу ўся істотная падтрымка яму была спынена, а ўсе вызначальныя для ўкраінскай нацыі ініцыятывы (Украінская памесная царква, уступленьне ў НАТА, уступленьне ў ЕЗ) правалены (у свой час мы паказалі, хто паспрыяў гэтаму правалу Юшчанкі – гл. http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/#more-1428).

І вось надышла чарга Польшчы…

Усе прыкметы змовы ў наяўнасьці. Кожнаму думаючаму чалавеку зразумела: адзін Пуцін са сваім крамлёўскім атачэньнем на ўсё гэта не адважыўся б.

Калі ж мы паглядзім яшчэ шырэй – успомнім пра вайну ў шматпакутным Аўганістане, пра вайну ў Іраку, пра пагрозу вайны ў Іране – становіцца відавочным, што ў сьвеце поўным ходам ужо ідзе нікім не аб’яўленая Трэцяя сусьветная вайна.

І нядаўняе забойства пад Смаленскам групы польскіх палітыкаў на чале з прэзідэнтам Польшчы – гэта ня проста пацьверджаньне дадзенай тэзы. З-за ўсёй відавочнасьці й значнасьці адбылага, дадзеная падзея – гэта своеасаблівае перагортваньне старонкі ў кнізе людскай Гісторыі. Пасьля 10 красавіка чалавецтва жыве ў новым, іншым часе – часе Трэцяй сусьветнай вайны. Мы сёньня ў гэтым упэўнены. Хутка пра гэта пачнуць казаць многія.

Праўда, фронт гэтай вайны праходзіць зусім ня так, як праходзілі франты ў Першай і Другой сусьветных войнах. Там можна было ўзяць мапу сьвету і на ёй пазначыць лінію, якая падзяляла пазіцыі варагуючых бакоў. У час сёньняшняй вайны падзел у сьвеце праходзіць не па мяжы, напрыклад, краіны НАТА — Расея, а зусім інакш. Гэта робіць магчымасьць убачыць саму вайну вельмі складанай задачай.

Удумайцеся, што азначае факт – адзін паляк у Польшчы падтрымлівае Пуціна і Туска, а другі – лічыць іх забойцамі. У Расеі тое ж: адзін рускі чалавек лічыць, што Пуцін і Туск робяць усё добра, а другі – іх ненавідзіць (дарэчы, у ранейшых частках данага матэрыялу мы адпаведныя прыклады падалі). Гэта азначае, што фронт Трэцяй сусьветнай немагчыма правесьці, напрыклад, на мапе Еўропы. Для таго, каб яго апісаць, патрэбны іншы падыход: трэба назваць тыя сілы, якія ўваходзяць у склад варагуючых паміж сабой лагераў.

З усяго пададзенага вышэй вынікае, што на Еўрапейскім кантыненце (абмяжуемся ім) у першы лагер – лагер агрэсараў – у якасьці галоўных сіл сёньня ўваходзяць заходнія ліберастызатары (знаходзяцца на службе глабалісцкай фіналігархіі й сіянакратыі) і расейскія імперыялісты (зьдзяйсьняюць інтарэсы расейскай імперыякратыі). Гэты лагер лепш арганізаваны і прафінансаваны. Другі лагер прадстаўлены ў Еўропе ў асноўным г.зв. патрыётамі-кансерватарамі й нацыянальнымі дэмакратамі.

Мэтай агрэсараў у гэтай вайне зьяўляецца ўсталяваньне “Новага сусьветнага парадку”. Сілы, якія супрацьстаяць агрэсарам, разрозьнены, займаюцца пасіўнай абаронай, ня ставяць перад сабой наступальных задач. Таму яны церпяць паразу за паразай. А “Новы сусьветны парадак” наступае…

18.

У сувязі з адзначаным верагодны сцэнар авіякатастрофы пад Смаленскам варта дапоўніць яшчэ адным ня менш важным сцэнарам, якія папярэднічаў аварыі.

Падзеі маглі разгортвацца наступным чынам (паколькі мы зьвярнулі ўвагу на гэтую тэмы, нам яе і працягнуць).

Па вышэй адзначаных прычынах занадта “ліберальныя колы Захаду” маглі дамовіцца з Пуціным (верагодна, не выходзячы за рамкі намёкаў), што, маўляў, пара́ заканчваць з гэтым польскім “качорам”. Маўляў, занадта ўжо ён “нам усім” надакучыў. Падзялілі абавязкі. Расейская імперыякратыя ўзялася рыхтаваць тэхнічную частку “мерапрыемства”, глабалісцкая фіналігархія – інфармацыйна-палітычную дыскрэдытацыю прэзідэнта Польшчы і PR-аўскае прыкрыцьцё аперацыі.

Пра працу сьпецслужбаў расейскай імперыякратыі мы ўжо ведаем. Яна аказалася практычна праваленай. Ня ў тым сэнсе, што не забілі, а ў тым, што спрацавалі неахайна — Праўда пачала вылазіць з усіх шматлікіх шчылін смаленскіх падзей (хаця на першым, падрыхтоўчым, этапе, усё натуральна атрымалася захаваць у поўнай таямніцы).

Праца другіх была ад пачатку больш заўважальнай (невядомай была толькі яе аддаленая мэта). Заключалася гэтая праца ў тым, што Леха Качыньскага апошнія час усе польскія “ліберальныя СМІ” інтэнсіўна аблівалі інфармацыйным брудам (выкарыстоўваючы, натуральна, вядомыя PR-тэхналогіі). Акрамя таго, ён быў справакаваны (была выкарыстана вядомая польская фанабэрыя) на падпісаньне г.зв. “Карты паляка”. З-за гэтага прэзідэнт Польшчы адразу трапіў у шэраг ворагаў, як мінімум, трох народаў – украінскага, беларускага, летувіскага. З усімі вынікаючымі абставінамі, патрэбнымі… ліберастарам.

Можна сьмела сказаць, што Лех Качыньскі, падпісаўшы гэты ганебны агрэсіўна-імперскі дакумент, фактычна падпісаў уласны сьмяротны прысуд!

(Ён, натуральна, гэтага не разумеў. А, між тым, вось тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/ і тут: http://nashaziamlia.org/2010/02/02/2974/  - мы папярэджвалі польскіх палітыкаў пра магчымасьць падобных наступстваў, паказвалі, перад кім Качыньскаму даводзілася скакаць, разьлічваючы на трафеі марадзёра ў вайне аб’яднаных ліберастычна-імперастычных сіл супраць народаў Усходняй Еўропы).

Прыкметы прысутнасьці ліберальных PR-тэхналогій і сінхранізацыі ліберальных СМІ ў іх выкарыстаньні былі відавочнымі ў першыя дні пасьля авіякатастрофы.

Аднак, відаць цяпер пасьля частковага правалу аперацыі ліберасты пачнуць “умываць рукі”. Масавы, арганізаваны непрыезд у Маскву на дзевятамай кіраўнікоў вядучых краін Захаду (за выключэньнем Меркель і Пераса) – гэтаму яскравае сьведчаньне.

Справа ў тым, што ня толькі Дзерыпаска трымае Пуціна і яго каманду за свайго “эфектыўнага менеджара”. Уся заходняя ліберастыя трымае імперастаў і дыктатараў (накшталт Пуціна і Лу-кі) за сваіх ланцуговых псоў, якіх яна нацкоўвае то на адзін народ, то на іншы шляхам выкарыстаньне іх уласнай маніякальнай прагі да ўсё большай улады (на тое, што “лібералы” плодзяць дыктатуры па ўсім сьвеце, мы ўжо зьвярталі ўвагу неаднаразова; гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2008/11/30/1641/#more-1641). Калі “сабакі” добра выканаюць патрэбную ліберастам брудную, злачынную працу, іх пахваляць, падкормяць… Праваляць заданьне – “лібералы” спачатку зробяць выгляд, што ім нічога не было вядома, “умыюць рукі”, а затым могуць і ў гарбарню здаць (успомнім Садама).

У сваю чаргу, імперасты таксама заўсёды разьлічвалі выкарыстаць ліберастаў…

Так і жылі яны ў сваім соцыяпаразітным саюзе па прынцыпе ККК – хто каго кіне.

Дарэчы, цяпер будзе цікава назіраць, як былыя “саюзьнічкі” будуць разыходзіцца. Як заходнія ліберасты будуць адхрышчвацца ад расейскіх імперастаў пасьля ўсіх гэтых гадоў пацісканьняў рук, абдыманьняў, цалаваньняў, папляскваньняў па сьпіне і грудзях, сумесных прамоў і п’янак, зборышчаў накшталт “G8”, “перазагрузак” і выказваньняў накшталт: “я паглядзеў яму ў вочы і ўбачыў добрага хлопца”… (гл. фота ўнізе).

Дарэчы, і з другога боку паступаюць сігналы.

Так, літаральна ўчора Мядзьведзеў заявіў, што сьвету пагражае “Трэцяя сусьветная вайна” (праўда, мае ён на ўвазе напэўна нешта іншае, чым мы, калі гаворым тое ж).

Такімі словамі проста так не кідаюцца…

У гэтым “разводзе” былых саюзьнічкаў ключавую ролю можа згуляць Яраслаў Качыньскі. Па-першае, паміж братамі-блізьнюкамі звычайна значна больш шчыльныя эмацыйныя сувязі, чым паміж звычайнымі братамі. Таму Яраўслаў наўрадці так лёгка можа забыць забойства Леха. А, па-другое, дзён за 10 да дню галасаваньня  на выбарах прэзідэнта Польшчы могуць усплыць, дзякуючы пану Яраславу, такія факты ці асобы (напрыклад, зьявіцца ацалелы пасажыр з той катастрофы ці будуць агалошаны даныя расшыфроўкі чорнай скрыні, перададзенай палякам), якія 100%-на пацьвердзяць злачынны характар той падзеі…

19.

У завяршэньні данай часткі матэрыяла хочам абмеркаваць на фоне папярэдняга адну вузкую беларускую тэму.

Гаворка пра паводзіны “беларускіх” “апазіцыйных” СМІ ў гэтай сітуацыі. А гэтыя паводзіны былі вельмі паказальнымі. Паказальнымі ў тым сэнсе, што ўсе яны – і радыё “Свабода”, і “Наша ніва”, і “Народняя воля”, іншыя – ня пажадалі аналізаваць настолькі важную падзею, як гібель значнай часткі польскай кансерватыўнай эліты на чале з прэзідэнтам.

Спачатку рэакцыя, праўда, была. Але зьвярніце ўвагу, якая?

Вось галоўныя тэмы, якія былі ўзьнятыя з нагоды падзеі, напрыклад, рэдакцыяй радыё “Свабода”.

Вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/2016508.html — 17 красавіка радыё “Свабода” вырашыла паўшчуваць сваіх слухачоў і чытачоў, што палякам прыкра ад чутак пра тэрарыстычныя прычыны катастрофы. Маўляў, пра гэта піша нямецкае выданьне (зноўку нямецкае) Saechsische Zeitung.

Вось тут: http://www.svaboda.org/video/6885.html — Валер Карбалевіч палічыў самым важным і актуальным на той час паўшчуваць лукашэнкаўскія ўлады, што яны выказваюць недастаткова спачуваньня, маўляў, заяўляючы, што “наша хата з краю”.

У аналітычнай перадачы, прысьвечанай гібелі прэзідэнта Качыньскага (19.04.2010; http://www.svaboda.org/content/transcript/2018073.html), трое свабодаўскіх каментатараў узьнялі наступныя тэмы:

- што з прычыны гібелі прэзыдэнта Польшчы шмат краін сьвету абвясьцілі жалобу. Гэта “установы Эўразьвязу ў Брусэлі, Расея, на тэрыторыі якой здарылася гэтая трагедыя, суседнія з Польшчай Літва і Ўкраіна, нават далёкая Бразылія. Але ў гэтым сьпісе не аказалася адзінай бліжэйшай суседкі Польшчы, краіны, зьвязанай з Польшчай стагодзьдзямі супольнай гісторыі – Беларусі” (Ціхановіч);

- што Беларускія дзяржаўныя мэдыі ўзгадалі “ўсе былыя гістарычныя крыўды палякаў супраць беларусаў. Але падаецца, што гэта прычына павярхоўная. Ёсьць больш глыбокія прычыны, якія прывялі да такой сытуацыі” …  “Гэта такі местачковы погляд на сьвет. І гэты беларускі правінцыйны погляд дэманструе, што беларуская эліта застаецца правінцыйнай” (Карбалевіч);

- важным чыньнікам пасьля трагедыі “можа стаць пацяпленьне стасункаў паміж Масквой і Варшавай”. Паказьнікам гэтага стала “і ўшанаваньне памяці забітых у Катыні прэм’ерамі Расеі і Польшчы Пуціным і Тускам, дэманстрацыя фільма “Катынь” па расейскім тэлебачаньні. Нарэшце, і візыт прэзыдэнта Польшчы, які скончыўся гэтак трагічна, таксама палягаў у рэчышчы паляпшэньня двухбаковых адносінаў. Можа гэта гучыць і не зусім дарэчна, але гэтаму паляпшэньню будуць спрыяць і годныя паводзіны Расеі пасьля гібелі прэзыдэнта Качыньскага, на тле якіх паводзіны афіцыйнага Менску выглядаюць асабліва дзіка. А добрыя адносіны паміж двума вялікімі суседзямі, і вялікімі мэнтальнымі магнітамі Беларусі – Польшчай і Расеяй – гэта кепская навіна для афіцыйнага Менску, які так любіў гуляць на іх супярэчнасьцях і фобіях” (Дракахруст).

(канец цытаваньня).

Наколькі гэтыя тэмы былі актуальнымі й трапнымі, кожны цяпер можа судзіць сам.

На наш погляд, “свабодаўцы” жахліва аканфузіліся нават не адзін, а некалькі разоў.

Па-першае, яны пачалі ўзьнімаць такія тэмы, якія відавочна адводзілі слухачоў у бок ад самага актуальнага на той час пытаньня, якое ўсіх цікавіла найболей: ці загінулі палякі, ці былі забітыя? (разумеем, так загадала “ліберальнае” начальства).

Па-другое, яны жахліва канфузіліся, калі пачалі агучваць яўную загатоўку пра “паляпшэньне будучых расейска-польскіх стасункаў”. І гэта з-за… верагоднай арганізацыі палякам Катыні–2?

Трэці канфуз атрымаўся з-за ўшчуваньняў у правінцыяналізме і местачковасьці “беларускай эліты”, недастатковай жалобы ў Беларусі. Недарэчнасьць падобных ушчуваньняў стала проста гіганцкай, калі на пахаваньне Леха Качыньскага ў Кракаў арганізавана не прыехалі практычна ўсе палітычныя лідары “заходняга сьвету” на чале з самім… прэзідэнтам ЗША Абамам.

Пасьля такіх “праколаў”, ці лепш сказаць самалупцаваньняў, “свабодаўцы” ўвогуле вырашылі за лепшае прыкусіць язык і больш не каментаваць смаленскія падзеі.

Вось дык “не правінцыялы”…

Мы ж нічога прыкусваць не зьбіраемся, бо ўсё, што мы казалі, працягвае  пацьвярджацца.

Але самае галоўнае ў закранутым асьпекце – гэта тое, што зноў цалкам пацьвердзілася наша ранейшая аналітыка, датычныя саміх “беларускіх” “незалежных” СМІ: ўсе яны зьяўляюцца цалкам ліберастычнымі (зразумела, працуюць на замову ліберастызатараў) і ў гэтай сваёй якасьці зьяўляюцца ня проста непрыдатнымі для дасягненьня аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу, а і варожымі што да яго дэмакратычных задач!

У гэтай сваёй якасьці “беларускія” “незалежныя” СМІ разам з афіцыйнымі СМІ “беларускіх” уладаў уяўляюць вялікую пагрозу для нашай будучыні.

6. Тлумачэньні прафесіяналаў.

Першымі пра магчымыя прычыны авіякатастрофы выказаліся прадстаўнікі прафесіяналаў авіяцыі (што, на жаль, можна патлумачыць дваяка). Недахопам іх версій было тое, што яны сыходзілі як з фактычнай 4-разовай спробы пасадзіць самалёт, што, як мы цяпер ведаем, было хлусьнёй. У якасьці ўзора падаем думкі, важныя для разуменьня сітуацыі, пададзеныя Сяргеем Вяроўкіным (http://sergey-verevkin.livejournal.com/42167.html). Ён — работнік грамадзянскай і вайсковай авіяцыі з 1975 па 1988 гады. У 1981-83 гадах — намесьнік начальніка аэрапорта Ўнукава па аэрадромным забесьпячэньні. Не па чутках знаёмы з пытаньнямі бясьпекі палётаў, у тым ліку і так званых «ліцэрных рэйсаў». Вось яго заўвагі, выбраныя намі:

- «Сумнеў выклікаюць адразу некалькі абставінаў. Першае: адразу кідаецца ў вочы ў каментарах афіцыйных асоб навязьлівая спроба перакласьці віну ў катастрофе цалкам на экіпаж прэзідэнцкага борта ці на тэхнічныя непаладкі самаго самалёта, і цалкам адвесьці якія-небудзь абвінавачваньні ад аэрадрома Смаленск.

- Калі казаць пра людскі чыньнік, то, як вядома, разьбіўся не звычайны самалёт, а VIP-самалёт — прэзідэнцкі. За штурвалам борта сядзеў не звычайны лётчык, а лепшы зь лепшых. Лепш за ўсіх падрыхтаваны, найбольш дасьведчаны, самы дысцыплінаваны. У навінах перадалі, што бачнасьць складала 300-500 метраў … Але для лётчыка гэта была штатная сітуацыя. Ні адзін пілот ня стане саджаць самалёт, калі бачнасьць не адпавядае яго асабістаму мінімуму! Тым больш камандзір прэзідэнцкага борта! Я ўпэўнены, што калі б дыспетчар выдаў камандзіру карабля ўмовы па бачнасьці, якія выходзяць за межы асабістага мінімуму пілота і аэрадрома — той беспярэчна падпарадкаваўся б. Беспярэчна і на поўным аўтамаце!

- Пра тэхнічныя непаладкі. Самалёт ТУ-154 — маральна састарэлы. Але яго недахопы не ўплываюць на працэс пасадкі. Ён зусім нядаўна быў адрамантаваны ў Самары. Прыняты польскім бокам пасьля рамонту. Значыць — справа не ў самалёце.

- Зьдзіўляе вось яшчэ што. Лётчыкі саджаюць самалёты, тым больш ва ўмовах дрэннай бачнасьці — ня самі па сабе. А — па глісадзе (гл. малюнак уверсе). Гэта такі прамень з вуглом нахілу ў 2 градусы 40 хвілін, які ідзе ад глісаднага радыямаяка ўверх і які ловіцца радыялакацыйнай станцыяй, разьмешчанай на борце самалёта. І там выразна бачна, на колькі метраў борт ніжэй, вышэй, правей, лявей глісады. Калі будзеш сядаць вышэй глісады — выкацішся потым за межы ўзлётна-пасадачнай паласы (УПП). Калі ніжэй — не даляціш да яе — што і адбылося ў Смаленску. Калі правей ці лявей — схібіш міма УПП. І дыспетчар кожныя некалькі соцень метраў папраўляе камандзіра борта — «лявей глісады на 5 метраў. Вышэй — на 3 метры». І так да таго моманту, пакуль самалёт ня ўвойдзе дакладна ў глісаду і тады ўсё роўна дыспетчар кожныя некалькі соцень метраў да самай пасадкі кажа «ідзеце ў глісадзе». То бок, самалёты вядуцца дыспетчарам пасадкі па прыборах, усталяваных як у дыспетчара, так і на борце самалёта. Пасадка самалёта не па глісадзе катэгарычна забаронена! А тут атрымліваецца, што самалёт не даляцеў да УПП ад 500 метраў да 1 кіламетра — ляцеў відавочна не па глісадзе. І гэта бачыў ня толькі камандзір карабля. Але і дыспетчар! І ён абавязаны быў папярэдзіць камандзіра і проста забараніць яму пасадку! Але ён гэтага не зрабіў — чаму? Фраза дыспетчара «пасадку дазваляю!» — ключавая. Ён гэтай фразай бярэ на сябе адказнасьць. Атрымліваецца — дыспетчар ня бачыў, дзе менавіта знаходзіцца самалёт адносна глісады? Што гэта значыць? Абсталяваньне было няспраўнае? Хацелася б пачуць адказы» (канец цытаваньня).

7. Вострыя выказваньні палітыкаў, дысідэнтаў, журналістаў.

Уся сукупнасьць фактаў дазволіла многім вылучыць гіпотэзу, што пад Смаленскам адбылася ня проста трагічная аварыя, а наўмыснае забойства, спланаванае і зьдзейсьненае расейскімі сьпецслужбамі. Але ня многія пра гэта асьмеліліся адкрыта заявіць.

7.1. Адным зь першых, хто так зрабіў, быў экс-прэзідэнт Польшчы, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру Лех Валенса. Яшчэ 10 красавіка, выступаючы ў Варшаве, ён сказаў:  «Эліта Польшчы была зьнішчана дакладна гэтак, як яна была зьнішчана 70 гадоў таму падчас рускай разьні» (гл. kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/14/71777).

7.2. Вельмі актыўную пазіцыю што да прычынаў аварыі заняла шчырая еўрапейская журналістка з Аўстрыі Джэйн Бургенмайстар (Jane Burgermeister). Яе сьмелыя выступы з уключэньнем самых радыкальных гіпотэз можна паглядзець, напрыклад, тут: http://www.youtube.com/watch?v=LoUkobHYAlk (выступ адбываецца на англійскай мове, але ёсьць істотныя фрагменты і па-польску).

Акрамя таго, пані Бургенмайстар стварыла адмысловы блог, на якім зьбіраюцца ўсе зьвесткі пра аварыю (гл. тут: http://birdflu666.wordpress.com/ POLISH PLANE CRASH TRUTH VIDEO; праўда, сёньня гэты блог чамусьці адкрываецца ня цалкам).

Вось адзін з матэрыялаў журналісткі:

“Над Кракавам яснае блакітнае неба. І няма ні найменшых сьлядоў «воблака вулканічнага пылу», які «перашкодзіў» прэзідэнту Бараку Абаме, прынцу Чарльзу, канцлеру Ангеле Меркель ды іншым сусьветным лідарам прыехаць у Кракаў на пахаваньне Прэзідэнта Леха Качыньскага.

Між тым, расьце колькасьць пытальнікаў у сувязі з крушэньнем. Але палякі, зь якімі я размаўляла, сказалі, што яны ніколі не даведаюцца сапраўдную прычыну крушэньня, бо даныя судова-медычнай эксьпертызы «зьніклі» ў Маскве.

Польская газета «Факты» апублікавала на першай паласе вока масонаў-ілюмінатаў унутры піраміды, пастаўленай на вяршыню гары з чэрапаў, побач з фотаздымкам крушэньня самалёта, паказваючы чытачам, хаця б некаторым зь іх, што масоны-ілюмінаты і Новы Сусьветны Парадак наладзілі забойства польскай эліты для таго, каб дамагчыся палітычных і фінансавых перавагаў.

Сьмерць гендырэктара Цэнтрабанка Польшчы адкрывае магчымасьць прызначыць спадчыньніка, яшчэ больш сяброўскага да еўра і Міжнароднага валютнага фонду. Былі забітыя Прэзідэнт і два кандыдаты ў прэзідэнты, што дазваляе сьпікеру парламента Браніславу Камароўскаму запоўніць пасты амаль 100 галоўных урадавых чыноўнікаў, уключаючы начальнікаў арміі й дзяржбясьпекі ў выніку беспрэцэдэнтнага дзяржаўнага перавароту.

Агенты польскай паліцыі абшуквалі офіс адной з ахвяр авіякатастрофы менш чым праз дзьве гадзіны пасьля таго, як было паведамлена аб крушэньні — нават перад тым, як яны маглі пераканацца, што гэтага чалавека няма ў жывых [гэта было зроблена ў дачыненьні да некалькіх загінулых урадоўцаў Польшчы. - Рэд.]. Гэтыя і многія іншыя факты даюць падставу для версіі, што людзі, якія, як паведамляецца, загінулі, на самой справе былі выкрадзеныя, а крушэньне самалёта было інсцэніравана.

На кадрах крушэньня не відаць ніякіх целаў, ні пасажыраў, ні каманды каля друзаў, якія нібыта былі раскіданыя на плошчы ўсяго толькі каля 300-500 метраў. Гэта паскорыла зьяўленьне розных здагадак.

Чорная скрыня паказвае, што ў самалёта, які прайшоў капрамонт ў сьнежні 2009 года, не было ніякіх тэхнічных праблем. Гэта азначае, што сьпецыяльнае абсталяваньне, якое павінна папярэджваць пілотаў аб патэнцыйных небясьпеках — Сістэма папярэджаньня аб сітуацыі на мясцовасьці (Terrain Awareness Warning System) — павінна была працаваць на борце ТУ-154.

Цяжка растлумачыць, як пілот мог у такой ступені страціць арыентацыю, каб заляцець на дрэвы на адлегласьці 1000 метраў ад пасадкавай паласы і схібіць ад паласы [убок] на адлегласьць 40-45 метраў.

Паводле афіцыйнай справаздачы, самалёт зачапіў за дрэва — пры гэтым адламілася левае крыло — і ён адышоў ад курсу, прызямліўшыся на адлегласьці ў 150 метраў ад пасадкавай паласы. Аднак нідзе ня бачна ніякіх дрэваў, з вышынёй і стойкасьцю, здольных адарваць левае крыло самалёта. Альтэрнатыўным тлумачэньнем можа быць тое, што крыло адарвалася з-за выбуху бомбы.

Стрэлы, якія чуюцца на відэа на месцы крушэньня непасрэдна пасьля катастрофы, таксама даюць падставы для пытаньняў.

Тую ж падставу для пытаньняў даюць паведамленьні ў расейскіх СМІ, што пасьля крушэньня былі замененыя лямпы, і была дэмантаваная радарная ўстаноўка, якая была разьмешчана [перад гэтым] для візіту польскага прэм’ера Дональда Туска і расейскага лідара Ўладзіміра Пуціна.

Першапачатковыя паведамленьні ў СМІ, што самалёт спрабаваў прызямліцца 4 разы, што на пілота ціснуў Качыньскі ці што пілот ня мог размаўляць па-руску, былі абвергнутыя — была выканана толькі адна спроба пасадкі, магнітафон не зарэгістраваў голаса Качыньскага, і пілот мог свабодна гаварыць па-руску, паводле паказаньняў аднаго яго калегі.

Час крушэньня таксама незвычайны — праз 70 гадоў пасьля таго, як Катыньская бойня пакінула Польшчу без кіраўніцтва, адбылася Другая катынская разьня.

Галоўныя гульцы, якія трымалі на плаву польскую эканоміку і якія аказалі маўклівую падтрымку міністру аховы здароўя Еве Копач адмовіцца ад вакцынаваньня супраць свінога грыпу, былі забітыя.

Наступствы для Польшчы далёкія. Але таксама будзе закрануты ўвесь сьвет.

За Першай катыньскай разьнёй было ўзмацненьне Другой сусветнай вайны. Паглынуўшы Польшчу, НС Нямеччына і сталінскі Савецкі Саюз прыступілі да новай фазы заваёваў — і неўзабаве яны ўчапіўся ў глоткі адзін аднаму.

Цяпер міжнародны банкаўскі картэль узяў пад сябе грашовую палітыку Польшчы і яе валюту. Пуцін ліквідаваў ворага, і цяпер ЗША адчуваюць сябе вальней, каб прыступіць да нападу на Іран.

Расея — традыцыйны саюзьнік Ірана. Але яна можа адступіць прыкладна на год перад тым, як быць уцягнутай у канфлікт, выклікаўшы трэцюю сусветную вайну» (канец цытаваньня).

7.3. Вядомы амерыканскі журналіст-дасьледчык расейскага паходжаньня Сяргей Мельнікаў, які, верагодна, зьвязаны з амерыканскай выведкай, на сваім сайце “ГУЛАГ” сярод іншага запісаў (http://gulag.ipvnews.org/new/article20100421.php):

“Сайт ГУЛАГ атрымаў меркаваньне амерыканскага федэральнага эксьперта, пра відэазапіс, зроблены непасрэдна пасьля катастрофы самалёта зь кіраўніком дзяржавы Лехам Качыньскім і вышэйшым кіраўніцтвам Польшчы. На ўмовах ананімнасьці федэральны эксьперт сьпецыяльных урадавых службаў ЗША выказаў упэўненасьць у тым, што на стужцы зафіксаваны расстрэл расейскай спецкамандай ацалелых удзельнікаў урадавай дэлегацыі Польшчы!

Меркаваньне эксперта адназначнае: Расея стаіць на грані вайны з цывілізаваным сьветам!

Тут вы можаце паглядзець відэа, якое, на думку амерыканскіх і польскіх эксьпертаў, зьяўляецца прамым доказам спланаванага забойства Масквой прэзідэнта Качыньскага і польскай эліты ў Другой катыньскай разьні. На відэа, магчыма, зафіксавана забойства чэкістамі ацалелага польскага пілота.

Нагадаем, што ў Маскве па-ранейшаму знаходзяцца трупы 21 ахвяры (з 96) крывавай бойні, якіх «не маглі апазнаць», бо ад трупаў засталіся кавалкі мяса. Іх будуць апазнаваць па ДНК. Сярод «неапазнаных» усё буйныя польскія ваенаначальнікі й 9 членаў прэзідэнцкай аховы. Магчыма, што спрабавалі адстрэльваць ў няроўным баі з рускімі сьпэцслужбамі.

Мы можам выказаць здагадку, што целы ацалелых у наладжанай рускімі катастрофе палякаў, якія былі дабітыя на зямлі, ФСБ спецыяльна прывяла ў неапазнавальны стан, каб схаваць сьляды ад расстрэлу і адтуліны ад куляў” (канец цытаваньня).

7.4. Напэўна, таксама істотным у гэтым шэрагу зьяўляецца меркаваньне вядомага гісторыка і палітолага, былога афіцэра ГВУ, які жыве цяпер у Лондане на палажэньні палітычнага ўцекача, бо ў Расеі асуджаны на сьмяротнае пакараньне, аўтарам кніг “Ледакол”, “Акварыюм” ды іншых Віктара Суворава. Ён даў інтэрвю польскаму выданьню “Наш Дзёньнік”. На жаль, інтэрвю было ўзята яшчэ да таго, як сталі вядомы дадатковыя факты вакол падзеньня самалёта.

У сваім інтэрвю Віктар Сувораў, у прыватнасьці, сказаў (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20100417&typ=tk&id=tk22.txt):

“Рэжым прэм’ер-міністра Уладзіміра Пуціна ёсьць злачынным рэжымам. Хаця я не ведаю занадта шмат падрабязнасьцяў аб той трагедыі, якая адбылася ў мінулую суботу ў Смаленску, але час, калі Пуцін быў ва ўладзе, быў поўны палітычнага тэрору. Я кажу тут, у прыватнасці, аб забойстве ў Лондане майго сябра Аляксандра Літвіненкі. Але гэта было ня проста звычайнае забойства, таму што гэта было забойства з выкарыстаньнем радыяактыўнага палонію — першы акт тэрарызму з выкарыстаньнем радыеактыўных рэчываў. У час кіраваньня Пуціна забілі журналістку Ганну Паліткоўскую, былі забойствы чачэнцаў і г.д. Расейская дыпламатыя была непасрэдна ўцягнутыя ў гэта. Такім чынам, мы бачым, што для Пуціна гэта не праблема. Калі ён прыйшоў да ўлады ў 1999, калі ён мацаваў сваю ўладу, пашырыўся ў Расеі й тэрарызм.

Калі справа дайшла да падрываў дамоў у Маскве, усе тады казалі: «Нам патрэбная моцная рука ўлады». А я казаў: «Супакойцеся. Найперш нам патрэбны мудры кіраўнік. Толькі затым патрэбная моцная рука». Людзі, аднак, лічаць, што для таго, каб спыніць тэрарызм, нам патрэбны моцны лідар КДБ. У рэчаіснасьці, аднак, расейскія сьпецслужбы стаяць за арганізацыяй тэрарыстычных актаў. Колькасьць палітычных злачынстваў зьяўляецца беспрэцэдэнтнай. Гаворка ў асноўным пра журналістаў, якіх Пуцін разглядае ў якасьці сваіх ворагаў. Я падкрэсліваю, што на даны момант я не кажу пра трагедыю ў Смаленску, але толькі адзіна пра тое, што Пуцін ня мае ніякіх забаронаў, што ён можа быць здольны на ўсё.

Шмат дзіўнага зьяўляецца вакол смаленскай трагедыі. Я прывяду тут хаця б інфармацыю, якую я пачуў ад аднаго з польскіх журналістаў, які быў на месцы крушэньня, што расейскія сьпецслужбы адразу ж пасьля ўступленьня на тэрыторыю трагедыі забралі чорныя скрыні. Адразу ж я тады сказаў, што яны спрабуюць нешта схаваць — гэта па-першае. Уявіце сабе самі. Мы не давяраем адзін аднаму. І ёсьць нейкая частка доказаў, да якіх я не магу дакрануцца. Я павінен сказаць польскаму ўраду: «Калі ласка, я не давяраю табе, і вы мне не давяраеце. Давайце запытаем у гэтай справе незалежных міжнародных суддзяў. Адразу ж запросім іх сюды! Разам — мы з вамі, разам зь незалежнымі эксьпертамі — мы можам адкрыць гэтыя чорныя скрыні, толькі каб даведацца, што яны ўтрымліваюць. Але калі мы, расейцы, забіраем гэтыя скрыні на некалькі гадзін (нават я чуў, што на працягу 15 гадзін яны былі ў распараджэньні службы Расеі!) і нічога пра гэта ня кажам, то я бачу ў гэтым нешта дзіўнае.

Як я ўжо сказаў, я бачыў гэты фільм [гаворка пра кадры, адзьнятыя Мендэрэем. – Рэд.], і я павінен сказаць, што таксама бачыў паблізу разьбітага самалёта чалавека з узьнятымі рукамі. Што там сапраўды адбылося, я ня ведаю. Аднак для мяне гэта ёсьць экстрэмальна дзіўным” (канец цытаваньня).

7.5. Вядомы амерыканскі кангрэсмэн-кансерватар, змагар з Новым сусьветным парадкам Рон Пол (гл. фота ўверсе) напісаў 23 красавіка ў сваім блогу (http://dailypaul.com/node/132620): доктар

“Андрэй Mендэрэй, мы будзем памятаць пра Вас. НСП: мы ведаем [НСП – Новы сусьветны парадак. – Рэд.].

Калі ласка, зрабіце гэты надпіс як наш спосаб сказаць НСП, што мы ведаем пра відэа, мы ведаем аб забойстве.

Гэты чалавек паклаў сваё жыцьцё на алтар праўды. Калі ласка, дапамажыце яго мары зьдзейсьніцца ў памяць яго ахвяры.

Тыя з вас, хто разьмесьціць надпісы, можа дапамагчы гэтым таксама. Гэта абсалютна негвалтоўна, каб проста паказаць на тое, што мы ведаем. І можаце сабе ўявіць, колькі людзей будуць пытацца ў вас: «Хто такі Андрэй Мендэрэй?», — калі ў вас ёсьць кашуля з надпісам «Андрэй Meндэрэй — Я ВЕДАЮ!», а яны ня ведаюць…?” (канец цытаваньня).

7.6. Таксама ў справе змаганьня за праўду вакол “Катыні-2” варта адмыслова адзначыць працу журналістаў сайту kavkazcenter.com.

8. Вось па гэтым адрасе (http://lyzakov-pavel.livejournal.com/) знаходзіцца ЗВАРОТ ДА МІЖНАРОДНАЙ ГРАМАДСКАСЬЦІ, адкрыты да падпісаньня, дзе прапануецца правесьці міжнароднае рассьледваньне абставін авіякатастрофы пад Смаленскам. Падаем яго тэкст:

“Ігнаці Райс, Леў Троцкі, Сьцяпан Бандэра, Зелімхан Яндарбіеў, Аляксандр Літвіненка … Вельмі розныя палітычныя дзеячы, непадобныя біяграфіі. Але ёсьць у іх лёсах і нешта агульнае — усіх гэтых людзей, што былі непрымірымымі ворагамі Лубянкі й Крамля, чэкісты зьнішчылі, не саромеючыся таго, што яны знаходзіліся на замежнай тэрыторыі. Ледарубам і палоніем, сінільнай кіслатой і выбухоўкай… Цяпер шмат хто ў сьвеце бачыць сур’ёзныя падставы дадаць да гэтага сьпісу імёны загінулага польскага прэзідэнта Леха Качыньскага і ўсіх тых, хто ляцеў зь ім на адным борце. Хоць яны якраз знаходзіліся на тэрыторыі, дзе чэкісты адчувалі сябе не гасьцямі, а гаспадарамі. Асноўныя довады, якія прыводзяць праціўнікі «лубянскай версіі» гібелі прэзідэнта Польшчы, зводзяцца да таго, што гэта «занадта жахліва» і «залішне небясьпечна для крамлёўскіх чэкістаў у выпадку іх выкрыцьця».

Аднак у 1999-м годзе, пасьля серыі падрываў жылых дамоў у Маскве і Валгадонску, мініруючы жылы дом у Разані, чэкісты не палічылі сваю задуму «занадта жахлівай»!  І яны не пабаяліся тады ніякіх выкрыцьцяў. Падрываючы аўтамабіль былога прэзідэнта Ічкерыі Зелімхана Яндарбіева ў замежнай дзяржаве — Катары, яны таксама ніколькі не баяліся выкрыцьця. Ды і ў рэальнасьці не паплаціліся амаль нічым, будучы схопленымі за руку…

«Нішто не занадта» для расейскіх служыцеляў плашча і кінжала, калі гаворка ідзе аб захаваньні іх улады або аб зьнішчэньні іх праціўнікаў. «Перазагрузка» адносін з Крамлём, у якім па-ранейшаму запраўляюць людзі з Лубянкі, стала для Польшчы перазагрузкай Катыні. І, на жаль, даводзіцца прызнаць — гэта заканамерна.

Таму мы заклікаем міжнародную грамадскасьць старанна рассьледаваць акалічнасьці смаленскай катастрофы, ні ў якім разе не адкідаючы загадзя версію пра тое, што аўтарамі Катыні-2 сталі калегі й пераемнікі тых, хто зладзіў Катынь-1. Смаленскі «туман», які схаваў акалічнасьці катастрофы, значна шчыльнейшы і гусьцейшы, чым знакаміты лонданскі…”.

9.  І апошняе. Афіцыйныя зьвесткі аб выніках рассьледваньня маюць права паведамляць толькі прэм’еры Польшчы і Расеі – Туск і Пуцін. Заўтра, у сераду, 28 красавіка, плануецца выступ першага. Наколькі мы цяпер разьбіраемся ў сітуацыі ў сьвеце, заўтра Туск будзе ўсіх пераконваць, што прычнай аварыі былі альбо віна пілота, альбо тэхнічныя непаладкі самалёта… Заўтара гэта праверым. Чакаць нядоўга…

Ва ўсіх артыкулах, выстаўленых за апошнія два тыдні на нашым сайце і прысьвечаных аналізу расейскай грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, гэтая рэчаіснасьць апісваецца з розных пазіцый. Замежныя аўтары (Райтшустэр, Кэмерон) выказваюць свае расчараваньні з нагоды адсутнасьці ліберальных зьмен у Расеі, правалу сваіх спадзяваньняў на Мядзьведзева (аказвацца, усё ж спадзяваліся…). Расейскія праваабаронцы і лібералы (Бонэр, Букоўскі, Арлоў, Іларыёнаў, Каспараў, Навадворская, Кавалёў ды іншыя) паказваюць, наколькі здэградаваў імперскі рэжым у сваёй злачыннай сутнасьці й мягка намякаюць, што гэта адбылося не без патуральніцтва з боку краін «цывілізаванага дэмакратычнага» Захаду… Малады кіна-дакументаліст Сідзельнікаў, ведаючы, што галоўны вораг нармальнага жыцьця людзей у Расеі — расейская бюракратыя, яшчэ спадзяецца знайсьці рэцэпт, каб сітуацыю выправіць. Затое больш дасьведчаны і глыбокі Стругацкі тлумачыць, што вяртаньне ў застойна-агрэсіўны «савок» — гэта ўсур’ёз і надоўга.

Для прагнозу магчымых зьмен (больш ці менш рэвалюцыйных) спадар Несьцераў прапануе зьвяртаць увагу на ўзаемадачыненьні паміж палітычнай ды эканамічнай «элітамі» й на крыніцы фінансаваньня магчымай рэвалюцыі. Гэты падыход сапраўды дае грунт для аналізу (і… з большага песімістычнай высновы), але выглядае некрафільным, «бясполым», бо ня ўлічвае нацыянальны чыньнік і не падказвае кірунак персьпектыўных зьмен. Выдатнае абагульненьне гісторыі Расеі дае нацыянал-дэмакрат Аляксей Шырапаеў. Ён выкрывае механізмы яе імперскай зацыкленасьці й прапануе выйсьце ў выглядзе пераходу да сапраўды федэратыўнай арганізацыі гэтага застарэлага крывава-недарэчнага геапалітычнага монстра (праўда, раней Шырапаеў адкрыта выступаў за падзел Расеі на нацыянальныя дзяржавы з абавязковым выдзяленьнем зь яе нацыянальна-рускага Залесься). І толькі радыкальны ліберал Барыс Стамахін, памылкова скідаючы віну за ўсё расейскае зло на людскае «быдла», заклікае лічыць фальшывай любую апазіцыю, якая не адмаўляе існаваньне самой расейскай імперскай дзяржавы.

Мы, у рэдакцыі, таксама стала сочым за падзеямі ў Расеі (што зразумела — лёс беларускага народу, як і раней, моцна залежыць ад таго, што там адбываецца) й мусім сказаць, што ў адзначаных матэрыялах адлюстравана многае, але далёка ня ўсё, што варта ведаць пра форму ды зьмест актуальнай расейскай сітуацыі.

У прыватнасьці, мы лічым патрэбным яшчэ раз зьвярнуць увагу на наступнае…

1.

Зачэпленыя больш года таму тым фактам, што Лу-ка прымушае беларускі народ адзначаць 7 лістапада як агульнадзяржаўнае сьвята, мы вырашылі прааналізаваць гэтую падзею «з чыстага ліста», папярэдне адкінуўшы вядомыя прапагандысцкія міфы, складзеныя вакол яе. Той вынік, які мы атрымалі, стаў для нас адкрыцьцём. Аказалася, што ў 1917 годзе ў расейскай імперыі адбылася ніякая не «Вялікая кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя», а… бальшавіцка-сіянісцкі пераварот, якому папярэднічала бальшавіцка-сіянісцкая змова. Пазьней на тэрыторыі былой імперыі адбыўся масавы бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, які меў усе прыкметы масавага генацыду — народы вынішчаліся мільёнамі (паводле Зянона Пазьняка, з 1919 па 1953 гады бальшавікі-русіфікатары ў тым ліку забілі больш за 2 мільёны беларусаў)! Прычым, найперш вынішчаліся лепшыя!

Серыя матэрыялаў, у якіх прыведзены адпаведныя факты й іх аналіз, мае агульную назву «Каго ўзвышае цяперская ўлада». Усім нашым чытачам, хто іх не чытаў, раім прачытаць (пачатак тут: nashaziamlia.org/2008/11/05/1587/#more-1587, заключэньне тут: nashaziamlia.org/2008/11/25/1606). Для тых, хто ня здолее ці палянуецца прачытаць-перачытаць гэтую серыю, каротка нагадаем сутнасьць.

За аснову мы ўзялі ўсім вядомы ФАКТ масавага генацыду народаў у час г.зв. ТЭРОРУ, арганізаванага і зьдзейсьненага бальшавікамі на тэрыторыі былой расейскай імперыі пасьля 1917 года. Гэта было гіганцкае ЗЛАЧЫНСТВА!

У сувязі зь ім і пасьля яго пры любой прыстойнай уладзе павінна адбыцца рассьледаваньне з мэтай раскрыцьця маштабу, тэхналогіі злачынства, ЯГО МАТЫВАЎ, а таксама абавязкова павінны быць выяўлены і названы выканаўцы ды заказчыкі. Прычым, у любым крыміналістычным рассьледаваньні (дый ня толькі крыміналістычным — такім, напрыклад, як халакост) галоўнае — гэта выявіць ініцыятараў-заказчыкаў! (мы паўтараем агульнавядомыя рэчы, аднак у дадзеным выпадку іх неабходна яшчэ раз адмыслова агаварыць).

Аднак, як вядома, усе заказчыкі злачынстваў заўсёды старанна хаваюцца. Асабліва, калі маштаб злачынства грандыёзны. Генацыд народаў, які вымяраецца дзясяткамі мільёнаў чалавек (!!!), якраз належыць да такіх. Гэта азначае, што галоўныя злачынцы — заказчыкі бальшавіцкага тэрору першай паловы ХХ стагоддзя — самі ніколі не аб’явяць сябе, ніколі не раскрыюць свае матывы, ніколі не пакаюцца!.. Выяўляць іх й іхныя мэты мусяць іншыя, на падставе ўскосных прыкметаў.

А як можна выявіць нейкі аб’ект і апісаць яго ўласьцівасьці, калі той ніколі не аб’явіць сябе, калі яго немагчыма нават убачыць?

У такіх варунках гэта можна зрабіць толькі па ўзьдзеяньні аб’екта на асяроддзе. Там можна знайсьці й доказы існаваньня аб’екта і па пэўных прыкметах вылічыць яго ўласьцівасьці.

Для лепшага разуменьня сітуацыі прывядзем вобраз-аналаг.

Адным з найбольш таямнічых аб’ектаў, якія існуюць у Сусьвеце, зьяўляюцца чорныя дзіркі. Іх «таямнічасьць» абумоўлена тым, што зь іх ня могуць вырвацца нават фатоны. Таму іх немагчыма ўбачыць. Лічыцца, што чорныя дзіркі з-за надзвычай вялікай масы і гравітацыйнай сілы фармуюць галактыкі. Таму ў цэнтры кожнай галактыкі, у т.л. і нашай, павінна знаходзіцца чорная дзірка.

А як яе ўбачыць на фоне чорнага неба, калі яна ня сьвеціцца?

Навукоўцы навялі свае тэлескопы на той участак неба, дзе за касьмічным пылам, як яны разьлічылі, павінен быць цэнтар нашай галактыкі Малочны шлях, і пачалі ў інфрачырвоным дыяпазоне (праз пыл) фатаграфаваць гэты кавалак неба праз пэўныя інтэрвалы часу. Затым яны накладалі здымкі адзін на адзін і ўбачылі (гл. сьхему ўверсе), што абсалютная большасьць зорак засталася на сваіх месцах, але некаторыя — перамясьціліся. Прычым, так, што іх перамяшчэньне можна інтэрпрэтаваць, як палёт вакол нейкага аб’екта, які мае гіганцкую масу і, адпаведна, такую ж сілу гравітацыйнага прыцягненьня. Такім аб’ектам, разьмешчаным ў цэнтры нашай Галактыкі, можа быць толькі чорная дзірка. Так яна была адкрыта і вылічаны яе параметры…

Аналагічна пададзенаму, па шэрагу ўскосных прыкмет — нацыянальным складзе кадраў (на 80-100% габрэйскіх), заакіянскіх крыніцах фінансаваньня (Уол-Стрыт), колах замежнай палітычнай падтрымкі (прэзідэнт ЗША В.Вілсан, залежны ад Уол-Стрыт), нацэленасьці на зьнішчэньне нацыянальных элітаў і найбольш перадавых сацыяльных пластоў, штучнай ідэалогіі (камуністычная ўтопія) й абсалюна таталітарных механізмах рэалізацыі ўлады — мы адкрылі, што масавы тэрор пасьля кастрычніка 1917 года, як і сам бальшавіцкі пераварот, быў арганізаваны… глабалісцкай сіянакратыяй. Менавіта яна аказалася самай буйной «чорнай дзіркай» гісторыі чалавецтва апошняга ХХ-га стагоддзя.

Напэўна, шмат для каго гэта ня стала навіной. Для нас стала, бо мала дзе можна знайсьці зьвесткі пра глабальную сіянісцкую «чорную дзірку». На яе пошук трэба адмыслова наводзіць свае ідэалагічныя «тэлескопы».

Прайшоў год. Што істотна новага зьявілася ў дадзенай тэме за гэты час?

Амаль нічога, калі не лічыць, што спадар Аляксандраў паінфармаваў нас (гл. http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999), што сіяністы ЗША прымусілі Кангрэс лічыць актам «антысемітызму» шэраг сьцьверджаньняў, за якія Дзярждэп ЗША павінен пачаць перасьлед. Сярод іх і такое, што «габрэі ды іхныя правадыры наладзілі бальшавіцкую рэвалюцыю ў Расеі«.

Ну, па-першае, такое «рашэньне» ёсьць дадатковым пацьвержаньнем правільнасьці нашых ранейшых высноваў па прынцыпе «на злодзею і шапка гарыць». Па-другое, яно ёсьць сьведчаньнем, што сёньняшні Вашынгтон — гэта ня столькі сталіца ЗША, колькі вялікага сіянісцкага Ізралію. Па-трэцяе, нас гэтае рашэньне амерыканскага Кангрэсу ніяк не датычыць, бо мы заяўляем не пра віну габрэяў у тэроры 1920-30-х на тэрыторыі былой расейскай імперыі, а пра віну сіяністаў. Яшчэ больш дакладна — сіянакратыі…

Аднак цяпер большую ўвагу мы хочам зьвярнуць на іншае. Больш за год мы ціха спадзяваліся, што закранутай намі тэмай зацікавяцца тыя, хто дасьледуе бальшавіцкія рэпрэсіі. Хаця б у Беларусі, хаця б тая група ў Менску, якая непасрэдна гэтым займаецца. Мы туды нават пару разоў перадавалі сігналы.

Які вынік?

Нулявы. Поўная цішыня… Атрымліваецца, што нават самыя мужныя людзі робяць выгляд, што ім усё гэта нецікава ці незразумела…

З нагоды і ў якасьці аргументу зьвяртаем увагу: прадстаўнікі Ізраілю, розныя габрэйскія арганізацыі й сёньня працягваюць шукаць ваенных злачынцаў, вінаватых у халакосьце, тлумачачы сваю дзейнасьць неабходнасьцю адплаты (рус. возмездие). У імя справядлівасьці…

Выдатна. Мы заклікаем да таго ж!.. Але чамусьці аднаўленьне справядлівасьці ў адносінах да нашага беларуска-літвінскага народу ды іншых народаў былой расейскай імперыі, якія спазналі бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, усё ніяк не наступіць. Незапатрабаваная адплата па-ранейшаму працягвае чакаць свайго часу…

2.

Між тым, пытаньне, што ж па сваёй сутнасьці адбылося ў Расеі ў 1917 годзе і ХТО быў галоўным ініцытарам-заказчыкам тых трагічных падзей, мае ня толькі маральнае і юрыдычнае значэньне ці гістарычны інтарэс (у сэнсе аднаўленьня гістарычнай праўды). Яно мае найвышэйшую актуальнасьць і ў наш час.

Справа ў тым, што пасьля рэвалюцыі 1917-га расейская імперыякратыя істотна зьмяніла свой асабовы склад і характар. Цяпер у яе склад уваходзіла значная доля асоб, апанаваных сіянісцкай ідэалогіяй (пачынаючы ад Троцкага, сіянісцкія погляды якога былі выдатна паказаны, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999).

Сітуцыя практычна не зьмянілася ні пасьля першых 1950-х гадоў, ні пасьля 1991 года. Мы па-ранейшаму на сваіх тэлеэкранах бачым у якасьці каметатараў, артыстаў, вядучых розных праграм і г.д. у значнай колькасьці людзей са сьпецыфічным выглядам і поглядамі (некаторыя так і кажуць пра зьяву тэльавівдзеньня…).

Сярод палітычных дзеячаў, блізкіх да ўлады, мільгацяць мітрафанавы, гайдары, яўлінскія, чубайсы, нямцовы і г.д. Многія, калі ня большасьць зь іх, гэта ўнукі былых бальшавіцкіх камісараў й іхных жонак. Ім па-ранейшаму належыць (перададзена) значная частка палітычнай улады ў Расеі.

Сярод тых, хто злачынна захапіў у сваю прыватную ўласнасьць гіганцкія багацьці, якія ў норме павінны належаць народам Расеі, й каго цяпер завуць алігархамі, мы зноў бачым характэрныя твары і прозьвішчы…

Пасьля прыходу Пуціна ва ўладу многія з найбольш амбітных алігархаў-габрэяў былі адсунутыя ад Крамля — хто за мяжу (Беразоўскі, Гусінскі, Неўзлін), хто за краты (Хадаркоўскі). Гэта так. Але ня ўсе. Большасьць з гэтых алігархаў захавалі свой палітычны і эканамічны статус, а то і падвысілі яго (найбольш вядомыя — Дзерыпаска, Абрамовіч).

«Для чаго мы так падрабязна паўтараем агульнавядомыя рэчы?» — можа запытацца некаторы чытач. Справа ў тым, што мы хочам запрапанаваць метад аналізу і прагнозу сітуацыі ў Расеі, аналагічны пададзенаму спадаром Несьцеравым, але заснаваны на прынцыпова іншым падыходзе. Несьцераў прапануе грунтавацца на супярэчнасьцях паміж палітычнай ды эканамічнай «элітамі». І ў цэлым у яго атрымліваецца, што хутчэй за ўсё ў бліжэйшыя гады рэвалюцыйных зьмен у Расеі не адбудзецца.

Мы ж лічым, што расейскую імперыякратыю варта дзяліць не па прынцыпе большай далучанасьці да эканамічнай ці палітычнай улады, а па… нацыянальнай прыкмеце. І ў нас атрымліваецца адваротнае, што мы будзем сьведкамі істотных палітычных землятрусаў у Расеі, калі не ў бліжэйшыя месяцы, дык у бліжэйшыя год, два, тры.

У 1917 годзе класічная расейская імперская бюракратыя была заменена ў асноўным бальшавіцка-сіянісцкай. Пазьней з-за дэмаграфічных абставін, неабходнасьці вяртаньня царскіх сьпецоў, некалькіх «партыйных набораў» яна стала гібрыднай у нацыянальным сэнсе — маскальска-габрэйскай. Цяперашнія ўладары Расеі — нашчадкі гэтай гібрыднай формы расейскай імперыякратыі савецкіх часоў — маюць той жа камбінаваны нацыянальны склад. Але вось у чым справа: тыя, хто ў цяперашняй расейскай імперыякратыі маюць габрэйскія карані, чамусьці пагалоўна выступаюць за тое, каб Расея была пераўтворана ў «ліберальную імперыю», пазбаўленую любых нацыянальных рыс (у т.л.элементаў рускасьці) — нечым накшталт сёньняшніх ЗША (а Масква, на іх думку, відаць, павінна стаць чацьвёртай сталіцай «Вялікага сіянісцкага Ізраілю»; пасьля Тэль-Авіва, Вашынгтона, Бруселя). Зьвярніце ўвагу, большасьць нашчадкаў былых бальшавікоў-камісараў на сёньня цалкам памянялі сваю ідэалагічную (адносна дзедаўскай) арыентацыю. Цяпер яны не камуністы, а іх альтэрнатыва — лібералы (параўнайце погляды, Андропава (дзед) і Мітрафанава (унук), Молатава (дзед) і Ніканава (унук), Аркадзя Гайдара (дзед) і Ягора Гайдара (унук)). Гэта шмат пра што кажа, але найгалоўнае для нас, што гэта сьведчаньне падпарадкаванасьці сёньняшніх расейскіх «лібералаў» адзінаму цэнтру, верагодна, таму самаму, якому былі падпарадкаваны й іх дзяды…

У сваю чаргу, другая палова цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая складаецца пераважна з расейцаў-маскалёў, не жадае такіх пераўтварэньняў. Па-першае, прадстаўнікі гэтай часткі сёньняшняй расейскай імперыякратыі разумеюць, што ў цалкам «ліберальнай» Расеі ім ня будзе месца — выкарыстаньне грошай для дасягненьня палітычных мэт — ня іх канёк. Па-другое, яны не жадаюць губляць сваёй «рускасьці» й «рускасьці» Расеі. Бо гэта дае ім й іх нашчадкам дадатковыя гарантыі на будучыню. Нарэшце, маскалі-імперцы памятаюць пра «дасягненьні СССР» і бачаць прыклад Кітая, які сёньня таксама актыўна разьвіваецца пад кіраўніцтвам сваёй імперскай тэрытарыяльнай бюракратыі. І гэта ня можа іх не натхняць…

Адсюль можна меркаваць, што асноўныя супярэчнасьці, якія разьвіваюцца ў сёньняшняй Расеі, вызначаючы яе бліжэйшы лёс, датычаць ня столькі супрацьстаяньня паміж эканамічнай і палітычнай «элітамі», колькі супрацьстаяньня паміж сіянісцка-ліберальнымі й маскальска-тэрытарыяльнымі часткамі расейскай імперыякратыі. Першая частка (як паказана на сьхеме ўнізе) імкнецца пераўтварыць Расею у ліберастычную імперыю (накшталт ЗША), а другая — вярнуць яе ў стан класічнай тэрыятарыяльнай імперыі (накшталт СССР ці цяпершняга Кітая).

Пакуль адзінства імперыякратыі забясьпечвае фактычна толькі В.Пуцін.  Аднак супярэчнасьці паміж названымі часткамі расейскай імперыякратыі цяпер хутка эскалуюцца (напрыклад, адныя хваляць і шануюць Сталіна, другія яго ганяць і праклінаюць…). Акрамя таго, прадстаўнікі абедзьвюх груп пачынаюць актыўна нападаць на Пукіна і капаць пад яго. Той лавіруе — спрабуючы падмасьліць то адной групе, то другой. Напэўна, так доўга працягвацца ня можа. І вельмі верагодна, што хутка мы будзем сьведкамі істотных кадравых зьмен у шэрагах палітычнай «эліты» расейскай імперыі, а за імі й істотных зьмен у сьферы ідэалогіі ды тыктанічных зрухаў у палітыцы.

Ці ёсьць шанц для адзінага прагрэсіўнага ходу падзей пасьля магчымага расейскай землятрусу (маецца на ўвазе развал Расеі на нацыянальныя дзяржавы ці пераўтварэньня яе ў сапраўдную канфедэрацыю нацыянальных рэспублік; пазначаны на сьхеме лічбай 3) — таго адзіна нармальнага выніку, да якога заклікаюць, напрыклад, Шырапаеў, Хамякоў (ды й мы таксама)?

Шанц ёсьць, але ён пакуль вельмі невялікі.

Найбольш верагодным нам падаецца вынік, пазначаны на сьхеме лічбай 1. Расеі яшчэ прыйдзецца паваляцца ў ліберастычным брудзе, каб яе народы дасьпелі да вострага жаданьня мець уласныя дзяржавы…

Далей у дадзенай серыі мы плануем выставіць матэрыялы, якія праілюструюць пададзенае намі бачаньне і наш прагноз.

Натуральна, мы ведаем, што 27 студзеня рашэньнем ААН аб’яўлена “Днём памяці ахвяр халакосту”. Мы, як нармальныя людзі, спачуваем габрэйскаму народу, які за час Другой сусьветнай вайны перажыў вялікія пакуты, панес істотныя страты. З гэтай нагоды мы, натуральна, далучаемся да ўсіх тых, хто лічыць, што чалавецтва павінна памятаць пра гэты факт. Аднак справа ў тым, што адзначэньне гэтай даты кожны раз (і на гэты раз таксама – па сутнасьці ўжо сістэматычна) азмрочваецца парай-тройкай “але”.

1.

Першае “але” – гэта тое, што дасёньня няма прызнананьня ААН, напрыклад, аналагічнага “Дню памяці ахвяр халакосту беларусаў”. Усім сьпецыялістам, якія бесстаронна вывучалі падзеі Другой сусьветнай вайны, вядома, што беларускі народ панес у ёй страты НЯ МЕНШЫЯ, чым народ габрэйскі, як у абсалютных, так і ў адносных лічбах! Адсутнасьць, у тым ліку, Дню памяці ахвяр генацыду беларусаў-літвінаў на фоне сусьветнага адзначэньня “Дню памяці ахвяр халакосту” зьяўляецца ўскосным, але відавочным і ўсё больш абуральным доказам таго, што нейкія сілы і ў наш час працягваюць дзяліць народы на розныя гатункі, з-за чаго блізкія па маштабах пакуты і страты розных народаў чамусьці ацэньваюцца… па розных тарыфах.

Калі думаеш пра ўсё гэта, бачыш, як прывід небезвядомага Адольфа пачынае зноў лунаць па-над чалавецтвам. Той рабіў тое ж самае – дзяліў народы на розныя гатункі (толькі з трохі іншым падыходам да іх каштоўнасьці)… Але ж тыя, хто ўпарта дамагаўся аб’яўленьня праз ААН “Дню халакосту”, кляліся, што гэта патрэбна для зьнішчэньня нацызму. На справе ж атрымліваецца, што гэтыя людзі ўсяго толькі… перахоплівалі нацысцкі падыход і штандар.

Дарэчы, мы не прэтэндуем, каб генацыд беларускага народу быў прызнаны важнейшым за халакост. Найвялікшым генацыдам у гісторыі чалавецтва было зьнішчэньне 60 мільёнаў індзейцаў Паўночнай Амерыкі. Вось менавіта Дзень памяці пра гэты генацыд і павінен адзначацца чалавецтвам найгучней.

Другое вялікае “але”, якое азмрочвае шчырае суперажываньне габрэям у Дзень 27 студзеня – гэта ўзурпацыя й інструментальнае выкарыстаньне мінулай трагедыі для дасягненьня злачынных мэт.

Кім? – запытаецеся вы.

Сіяністамі! Кім жа яшчэ?..

І тут мы зноў, і ў каторы раз вымушаны патлумачыць (хаця тлумачылі ўжо шмат разоў — нават адпаведны прынцып Беларускай дактрыны ўжо даўно сфармулявалі – Д пр-п 78), што ўсім людзям варта дакладна адрозьніваць сіянізм (г.зн. габрэйскі шавінізм, нацызм, зарыентаваныя на мэты глабальнага панаваньня сіянакратыі), сіяністаў (г.зн. прыхільнікаў сіянізму – гэтай глабальнай соцыяпаразітнай чалавеканенавісьніцкай ідэалогіі), сіянакратыю (вышэйшую сіяністычную арыстакратыю) ад такіх, напрыклад, сацыяльных груп, зьяў і аб’ектаў нашай рэчаіснасьці, як габрэі (г.зн. людзі габрэйскай нацыянальнасьці), габрэйскі народ, юдаізм, юдэі (г.зн. тыя, хто спавядае юдаізм), Ізраіль, ізраільцяне (г.зн. жыхары Ізраілю). Мы нават плануем некалі напісаць артыкул пад назвай: “Габрэі заклікаюць: “людзі, адрозьнівайце нас ад сіяністаў!” Юдэі ўмаляюць: “людзі, адрозьнівайце і нас ад сіяністаў!”

Ці, сапраўды, ня час пачаць адрозьніваць?

Відаць, час. Больш за тое, такое адрозьненьне ёсьць прынцыповым сродкам змаганьня зь сіянізмам.

Важка разумець таксама, што тыя, хто інструментальна выкарыстоўвае тэму халакосту (звычайна для сваіх злачынных мэт – каб накінуць некаму неіснуючую віну, паралізаваць, дэзарыентаваць, каб зрабіць ціск, атрымаць прывілеі), як правіла, ня маюць да яе ніякага дачыненьня. Мы ў доказ гэтай незаконнай і абуральна-нахабнай узурпацыі прыводзілі дастаткова шмат фактаў (гл. матэрыялы рубрыкі: сіянізм і антысіянізм). На жаль, прыйдзецца паразважаць яшчэ раз…

Але пазьней, бо пачаць прэзентацыю некаторых падзей 27 студзеня г.г. ў сьвеце мы хочам у іншым ключы – больш праз твары, постаці…

2.

Вось, напрыклад, так супала (ці ўсё ж ня проста так супала, а мае істотнае сімбалічнае значэньне?), што ў дзень 27 студзеня аб’явіў аб сваім вылучэньні перадкандыдатам у прэзідэнты Беларусі Алесь Міхалевіч (гл. фота ўнізе справа; паведамленьне тут: www.svaboda.org/content/article/1941429).

З кароткай фармальнай біяграфіі гэтага чалавека вядома наступнае: “Нарадзіўся ў 1975 годзе. Скончыў БДУ па спэцыяльнасьці “паліталёгія”, праходзіў стажыроўкі ў Варшаве і Оксфардзе. Быў заснавальнікам Задзіночаньня беларускіх студэнтаў, доўгі час знаходзіўся ў Партыі БНФ. Выключаны адтуль за парушэньне партыйнай дысцыпліны. Быў дэпутатам Пухавіцкага райсавету. Жанаты, мае дзьвюх дачок” [хто ён па нацыянальнасьці, нам невядома.! – Рэд.].

“Гэта першы беларускі апазыцыянэр, які кінуў выклік дзейнаму прэзыдэнту краіны” [?! – Рэд.], — заявіла ў незразумелым радасным запале Іна Студзінская (www.svaboda.org/content/article/1941429), якая інфармавала пра падзею.

Адкідаючы несур’ёзныя і нецікавыя піяраўскія фанцікі вакол вылучэньня Міхалевіча – нажыўку для дробных журналюшак – зьвернем увагу на істотнае:

- Міхалевіч стаў ці не 16-м (а ня 1-м!), грамадзянінам Беларусі, які аб’явіў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у бліжэйшых прэзідэнцкіх выбарах у якасьці кандыдата ў прэзідэнты Беларусі. Да яго ня толькі аб сваім аналагічным жаданьні аб’явілі, а і рэальна на досыць вялікіх імпрэзах былі вылучаны Баршчэўскі, Статкевіч, Рымашэўскі (гл. тут: nashaziamlia.org/2009/07/09/2417; nashaziamlia.org/2009/07/04/2394; nashaziamlia.org/2009/07/04/2389). Акрамя таго, Міхалевіч стаў трэцім перадкандыдатам (пасьля Баршчэўскага і Статкевіча), хто заявіў, што ён “пойдзе да канца”: “Я ў любым выпадку пайду да канца. Я буду рабіць усё, каб стаць прэзыдэнтам”;

- ні чальцоў каманды, ні праграмы Міхалевіч не прадставіў і не падаў, але запэўніў, што ў яго камандзе будуць “толькі прафэсіяналы” [прафесіяналы чаго і для чаго? – Рэд.];

- ён таксама заявіў: «Мы адчуваем патрэбу ў неадкладнай мадэрнізацыі Беларусі на падставе лепшых заходніх узораў, але з абавязковым захаваньнем нацыянальнай і культурнай ідэнтычнасьці [а як быць з усімі іншымі аб’ектыўнымі й легітымнымі інтарэсамі беларускага народу – адзінага законнага гаспадара Беларусі? каму дастануцца ўлада, уласнасьць?.. – Рэд.]. Мы маем сваё бачаньне Беларусі ў будучым [якое бачаньне, карыснае для каго? – Рэд.] і ведаем, што трэба рабіць, каб гэтага дасягнуць».

- падкрэсьліў: «Мы будзем пазьбягаць адназначнага пазіцыянаваньня нашага кандыдата [гэта ён так пра сябе… - Рэд.] як чалавека, блізкага да сёньняшніх уладаў або чалавека, блізкага да апазыцыі. Мы не за ўладу. Мы не за апазыцыю. Мы — за Беларусь!» [а куды зноў зьнік беларускі народ у “былога шматгадовага сябры БНФ”?! – Рэд.]

- на пытаньне: Хто падтрымае кампанію матэрыяльна? — Міхалевіч адказаў так: «Такую нашу пазіцыю падзяляюць прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці ўнутры Беларусі [накшталт Карагіна, нябожчыка Патупы, фота якіх пададзена зьлева ад фота Міхалевіча? ці накшталт каго? – Рэд.], а таксама прадстаўнікі беларускай дыяспары ў сьвеце, якія гатовыя нам аказаць усялякае спрыяньне. Таму кампанія будзе рабіцца з прыцягненьнем выключна беларускіх грошай [гэта ж адзін з прынцыпаў Пераможнай дактрыны, сфармуляваны намі ўжо шмат часу таму – Рэд.], што таксама будзе прынцыпова розьніць яе ад кампаній іншых кандыдатаў».

Дадаткова зьвяртаем увагу на наступнае:

- па-першае, цалкам спраўдзіўся наш даўні прагноз што да магчымых паводзін Міхалевіча — г.зн. у адносінах да яго вылучэньня кандыдатам у прэзідэнты (гл. nashaziamlia.org/2009/02/18/1839). Дадаткова зьвяртаем увагу: у той час ён “не выключаў магчымасці”, што пасля рэгістрацыі здымецца з гонкі на карысць Мілінкевіча. Цяпер ён абяцае “ісьці да канца” ды яшчэ “ў любым выпадку”…

- па-другое, з самавылучэньнем Міхалевіча трэба разьбірацца адмыслова. І гэта мы паспрабуем зрабіць у які-небудзь іншы час па меры нашых сіл і магчымасьцяў.

Калі ж некаму карціць разгадаць “загадку Міхалевіча” ўжо цяпер, раім паразважаць хаця б над адным простым пытаньнем: адкуль у хлопца бабкі?!

Напрыклад, наша рэдакцыя працуе на беларускія інтарэсы хутка ўжо 4 гады. Усе сябры рэдакцыі не адзін дзясятак год займаліся (некаторыя працягваюць займацца) грамадскай і палітычнай дзейнасьцю ў шэрагах апазіцыі ў тым жа ключы. Але ніводнаму з нас ніхто і ніколі (ніякія “прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці”!) не даваў вельмі ўжо значных грашовых сум (дый выпрасіць было таксама практычна ні ў каго нічога немагчыма).

Грошы ў сьвеце і ў Беларусі ёсьць, і шмат. Але прызначаюцца яны, як правіла, для забесьпячэньня чужых, а не беларускіх інтарэсаў…

Між тым, у Міхалевіча бабкі зьявіліся! Дый такія, што, гледзячы па самаўпэўненасьці, якой так і зіхацяць яго фота, праплаціць сваю “прэзідэнцкую кампанію” (а гэта самае малае — паўмільёна баксаў!) для яго, што плюнуць…

Таму мы без усялякай іроніі й ня “дзеля прыколу”, а абасалютна прагматычна зьвяртаемся да Міхалевіча, яго сяброў і знаёмых с просьбай пазнаёміць і нас зь беларускімі прадпрымальнікамі ў Беларусі ці за мяжой (альбо хаця б іх пазнаёміць з намі), каб абмеркаваць іх магчымы ўдзел у разьвіцьці Беларускага Дэмакратычнага Руху і Беларускага Міжнароднага Дэмакратычнага Руху. Адзінае, пра што мы хочам, каб прадпрымальнікі заранёў ведалі, што дзейнасьць гэтых структур будзе жорстка скіраваная на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу.

3.

Паколькі ў гэтым годзе, у адрозьненьне ад мінулага (гл. інфармацыю тут: nashaziamlia.org/2009/01/09/1714; nashaziamlia.org/2008/12/29/1702), “Ізраіль” актыўна не генацыдзіў палестынцаў, дый увогуле шырока не выкарыстоўваў ваенную зброю (пра асобныя падрывы, забойствы мы цяпер казаць ня будзем; яны былі; хто жадае, можа паглядзець, напрыклад, тут: http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/12/70029.shtml; www.svaboda.org/photogallery/3302), сіяністам удалося больш шырока адзначыць 65-гадовую гадавіну вызваленьня Асьвенцыма, з нагоды чаго і адзначаецца “Дзень халакосту” менавіта 27 студзеня (калі ж да канца быць шчырамі, дык, вядома ж, усё было наадварот – паколькі планавалася гучна адзначыць 65-я ўгодкі халакосту, вырашына было часова ні на каго занадта ўжо гучна не нападаць…).

Цэнтральнай краінай для гэтых мерапрыемстваў была абрана Польшча, дзе пад Кракавым і знаходзіцца Асьвенцым. Палякі, натуральна, адмовіцца не маглі, дый не зьбіраліся – як заўсёды шукалі сваю долю карысьці, далучаючыся да справы з той жа мэтай, што і рыбкі-прыліпалы “далучаючыся” да акулы…

Фотадакументы з падзеі ёсць у сеціве. Ніжэй мы падаем некаторыя зь іх.

27 студзеня па вуліцах Варшавы цэлы дзень езьдзіў пусты трамвай з зоркай Давіда. На тэрыторыі Асьвенцыма, што пад Кракавым, адбылася ўрачыстая цырымонія, там жа прэзідэнт і прэм’ер Польшчы гарэзьліва скакалі (у літаральным сэнсе) перад гасьцямі…

Але нас найбольш уразіла фота, якое дэманструецца ўнізе справа. Яго можна было б падпісаць так: “Удаў глядзіць на трусіка”. Прычым, настолькі ўсё выразіста (“ой, ня ешце мяне, пане Ўдаве, я буду паслухмяным трусікам, усё аддам, што пажадаеце…”, — просіцца трусік), што падпісваць хто з пары — Лех Качыньскі й Беньямін Нетаньяху — кім зьяўляецца, няма ніякай неабходнасьці.

Так і карціць сказаць: “Пане Леху, а між тым, калі вы падпісвалі “Карту паляка”, з дапамогай якой нахрапам улезьлі (і працягваеце нахабна ўлазіць!) у справы суседняга з вашым беларуска-літвінскага народу, вы выглядалі крутым хлопцам — “арлом”, можна сказаць (гл. тут: nashaziamlia.org/2008/12/30/1706)… Няўжо гэта нацыянальная польская рыса (бо такое часта даводзіцца назіраць) – перад укрыжаваным, абяскроўленым, зьнясіленым народам прыкідвацца арлом (а дакладней, як мы раней паказалі — сьцярвятнікам), а перад моцнымі гэтага сьвету – маленькім трусікам?.. А, можа, гэта вы проста так часова прыкідваліся, выпрошваючы дазволу — ведаеце ў каго — на працяг сваёй імперскай палітыкі ў адносінах да Беларусі? Як бы там ні было, усё гэта завецца вельмі кепскім словам – крывадушша – і ніяк не адпавядае ні гонару, ні годнасьці, да якіх так часта любяць заклікаць прадстаўнікі вашай нацыі! Падумайце над гэтым як-небудзь, асабліва ў асьпекце гістарычнай персьпектывы…”

Між тым, адкідаючы эмоцыі і абапіраючыся на наш досьвед і аналітычныя магчымасьці, можам выказаць гіпотэзу, што недзе каля 27 студзеня 2010 г. паміж глабалісцкімі сіяністамі й польскімі імперыялістамі, верагодна, былі заключаны дамоўленасьці, у адпаведнасьці зь якімі апошнім было дазволена працягваць і нават узмоцніць сваю ганебную імперскую агрэсіўную палітыку ў адносінах да беларускага народу.

Пры гэтым кожная з названых соцыяпаразітных груп думае, што гэта яна выкарыстоўвае іншую…

Што ж, паглядзім. Мы палякаў – й імперыялістаў, і неімперыялістаў — папярэдзілі ў свой час (http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/), папярэджваем у гэты раз і дадаткова нагадваем: сіянакнатыі ўласьціва імкненьне страўліваць блізкія народы…

Калі мы сёньня кажам пра момант ісьціны для Ўкраіны (дарэчы, ня толькі для Ўкраіны), мы, як сайт ідэалагічны, маем на ўвазе ня толькі праблему, хто пасьля 7 лютага г.г. стане чарговым прэзідэнтам гэтай самай вялікай еўрапейскай дзяржавы (і, адначасна, нашага непасрэднага добрага суседа на поўдні). Мы маем на ўвазе яшчэ шэраг пытаньняў. Сярод іх: наколькі выніковым ва ўмовах імперскага ціску зьяўляецца такая форма дзяржаўнай улады, калі істотную ролю ў палітыцы адыгрывае парламент (памятаеце, на зьмены ў кірунку парламентарызму вымушана пагадзіліся самі “памаранчоўцы”, і многія “дэмакраты” ў Беларусі гэта віталі, а некаторыя працягваюць вітаць і сёньня); наколькі выніковым для абароны сапраўднай дэмакратыі й дасягненьня яе мэт ва ўсё тых жа ўмовах зьяўляецца такі стыль і зьмест прэзідэнцкага кіраваньня, які быў прадэманстраваны Юшчанкам; які лёс можа чакаць Украіну, калі сіянакратыя заблякавала прыняцьце Ўкраіны ў ЕЗ і НАТА; і да т.п. пытаньні. Але ўсё ж пачаць варта з абмеркаваньня вынікаў першага туру ўкраінскіх выбараў і прагнозу туру другога.

1.

Асноўныя вынікі – афіцыйныя паказьнікі тых, хто перайшоў 5%-ы бар’ер - пададзены на сьхеме ўверсе (больш поўныя зьвесткі можна паглядзець, напрыклад, тут: news.forenet.info/news.php?subaction=showfull&id=1263967533&ucat=1).

Такім чынам, непрыемна, але факт — першае месца ў сьпісе заняў пан В.Януковіч. Як памятаеце, 5 гадоў таму гэта была выразна прамаскоўская крэатура. Па шэрагу прыкмет, такой, толькі больш прыхаванай, яна застаецца і цяпер.

Непрыемна, але факт – сёньняшні ўсё яшчэ прэзідэнт Украіны пан В.Юшчанка набраў толькі 5,5% галасоў. Вось якое падзеньне ў рэйтынгу за 5 гадоў!

Яшчэ раз непрыемна, але факт – другая “памаранчавая” кандыдатка, якая ў дадатак яшчэ ў дачыненьні да сябе за апошнія 5 гадоў назапасіла шэраг пытаньняў, пані Юлія Цімашэнка, адстала ад Януковіча на цэлых 10%.

Прыемна, што ўкраінскім камуністам не ўдалося перакрочыць нават 5% бар’ер.

Нечаканасьцю для многіх стала зьяўленьне на трэцяй пазіцыі ў рэйтынгу, і аж з 13%, пана Цігіпкі – былога камсамольскага функцыянера, а цяпер пасьпяховага банкіра, які ў дадатак быў кіраўніком штабу Януковіча ў выбарчай кампаніі 2004 году.

Спадар Цягнібок, за палітычнай кар’ерай якога мы таксама сочым, набраў 1,43% галасоў. Гэта не такі кепскі вынік, калі ўлічыць, што на пасаду кіраўніка дзяржавы было вылучана 18 кандыдатаў.

Нарэшце, такім чынам, галоўнае: у другі тур выбараў прэзідэнта Ўкраіны, які адбудзецца 7 лютага, выйшлі Януковіч і Цімашэнка — выбарчая мапа Ўкраіны выглядае амаль як і ў 2004 годзе (гл. сьхему ўверсе): заходнія і цэнтральныя вобласьці аддалі перавагу Юліі Цімашэнцы, усходнія і паўднёвыя – Віктару Януковічу. Магчыма, што хто-небудзь зь іх праз пару тыдняў стане прэзідэнтам Украіны.

Чаму мы гаворым “магчыма”? Таму, што ёсьць невялікі шанц (мы яго лічым невялікім, а, напрыклад, рускія шавіністы робяць нават стаўку на такі варыянт – гл. http://www.ari.ru/news/?id=3410), што ў другім туры складзецца сітуацыя, калі Цімашэнка і Якуновіч набяруць прыкладна па 50% галасоў. Тады зноў пачнуцца майданы, суды (дарэчы, з Вышэйшым адміністратыўным судом Украіны – адзіным органам, які мае права прызнаць выбары несапраўднымі – вельмі цікавая сітуацыя; гл. inosmi.ru/ukraine/20100119/157678819) і г.д. У такой сітуацыі, пакуль усё канчаткова ня вырашыцца і не суцішыцца, прэзідэнтам Украіны будзе заставацца пан Юшчанка. Апошні ў сваім нядаўнім інтэрвю так і заявіў, што пасьля прэзідэнцкіх выбараў ён па-ранейшаму будзе прэзідэнтам Украіны…

Але, відаць, усё ж больш верагоднай зьяўляецца сітуацыя, калі адзін з кандыдатаў набярэ на 2-3% больш за іншага. І стане чарговым прэзідэнтам Украіны. Ці можна сёньня прадказаць, хто гэта будзе?

Нажаль, дакладна – не. Затое можна паспрабаваць пералічыць чыньнікі, якія будуць дзенічаць на карысьць аднаго ці другога кандыдата.

На баку Януковіча першае месца ў першым туры і фармальная недатычнасьць да палітычных ды эканамічных правалаў украінскага кіраўніцтва апошніх гадоў, ствараючыя яму магчымасьць свабодна крытыкаваць канкурэнта; фора ў 10% у параўнаньні зь Цімашэнка; магчыма, падтрымка (усялякая) імперскай Масквы.

На баку Цімашэнкі – адносна нізкая яўка ў першым туры (гл. ua.rian.ru/politics/20100119/78280883; у крытычнай сітуацыі, як паказваюць вынікі папярэдніх прэзідэнцкіх выбараў, на галасаваньне могуць дадаткова прыйсьці да 10% украінцаў, якія вымушаны будуць галасаваць пераважна за пані Юлю); плюс электарат Юшчанкі, Цягнібока, магчыма, Цігіпкі, Яцэнюка (атачэньне Юліі Цімашэнка заяўляе, што дэмакратычныя кандыдаты разам набралі 60% галасоў); плюс магчымая падтрымка з боку “Захаду”… Яшчэ ёсьць невялікія шанцы, што Цігіпка і Яцэнюк могуць зьвярнуцца да сваіх выбарцаў з просьбай падтрымаць Цімашэнку (але апошняя магчымасьць істотна абмежавана ўласнымі палітычнымі амбіцыямі названых асоб). Калі такія амбіцыі маюць на ўвазе прэзідэнцтва, падтрымкі зь іх боку ня будзе (хаця, як гаворыцца, многае вызначаецца «прывабнасьцю» прапановы). А вось пан Юшчанка наўрад ці будзе прасіць выбарцаў падтрымаць Цімашэнку. Вельмі ўжо шмат негатыўнага ён сказаў пра яе напярэдадні.

Некаторыя ўкраінскія палітолагі лічаць, што істотнымі чыньнікамі вынікаў другога туру зьяўляецца тое, на каго зробяць стаўку… ўкраінскія алігархі (www.svaboda.org/content/article/1932599.html), магчымая вайна кампраматаў з выкарыстаньнем заранёў зробленых нарыхтовак (kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/13/70045) і магчымыя фальсіфікацыі на месцах у дзень галасаваньня.

У выніку, у Цімашэнкі, на наш погляд, ёсьць такія-сякія магчымасьці (пры правільным падыходзе да справы) абысьці Януковіча на пару-тройку адсоткаў, але сацыёлагі ўсё ж аддаюць перавагу Януковічу (гл. дзьве табліцы ўнізе; першая зь іх пададзена для таго, каб можна было ўявіць, наколькі сацыялагічныя групы могуць памыляцца).

Дарэчы, і Януковіч, і Цімашэнка ўпэўнена заявілі пра непазьбежнасьць сваёй перамогі ў другім туры (kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/18/70134)…

На грунце ўсіх фактаў, узгаданых у папярэдніх частках дадзенага матэрыяла, лічым неабходным зьвярнуць увагу на тры грамадска-палітычныя зьявы нашай беларускай рэчаіснасьці, якія праявіліся і падаюцца нам найбольш істотнымі. Гэта: працяг тэндэнцыі дэградацыі БНФ (першая зьява); узаемныя разьлікі на падтрымку ў пары Пазьняк-Баршчэўскі (другая); палітычная персьпектыва і сапраўдны механізм аб’яднаньня вакол Мілінкевіча ў новым блоку “нацыянальна-патрыятычных сіл” (трэцяя). Паспрабуем ня толькі прааналізаваць іх, а і зрабіць свае прагнозы, на грунце якіх даць парады сапраўдным беларускім патрыётам.

4.1.

На жаль, беларускаму народу ў чарговы раз не пашанцавала. У тым сэнсе, што калі гісторыя дала шанец прыйсьці да самастойнасьці й свабоды, лідары, якія ўзяліся весьці народ па гэтым шляху, аказаліся драбнейшымі за маштаб задачаў, якія трэба было вырашаць.

У самым канцы 1980-х паўстаў Беларускі Народны Фронт, яго хутка ўзначаліў Зянон Пазьняк.

Так, на чале БНФ і, натуральна, толькі дзякуючы падтрымцы яго чальцоў, ён у 1988-92 гг. зрабіў некалькі карысных і вялікіх спраў. Але, як высьветлілася далей, здольнасьцяў Пазьняка не хапіла ні на іх працяг, ні на станоўчы і сапраўды прынцыповы гістарычны вынік. А таму ў цэлым ён увойдзе ў беларускую гісторыю калі не негатыўнай постацьцю, дык чалавекам, які меў у сваіх руках, але па дарозе згубіў вялікія магчымасьці па вызваленьні беларускага народу…

Многія кажуць, што Пазьняк быў занадта антырасейскім, а грамадства да гэтага непадрыхтаваным. І, маўляў, гэта было выкарыстана, каб расейскія імперцы ды іх агентура адштурхнулі яго, а разам зь ім БНФ і ўвесь беларускі народ далёка ўбок ад стырна беларускай улады. Многія кажуць, што занадта моцнымі ўсё яшчэ былі сілы расейскага імперскага рэваншызму, якія ў дадатак у пачатку 1990-х яшчэ і сканцэнтравалі сваю ўвагу на Беларусі. Некаторыя кажуць, што ўжо тады паўсталі пэўныя патаемныя дамоўленасьці паміж расейскай імперыякратыяй і заходняй фіналігархіяй (Ельцын-Клінтан), па якіх Беларусь аддавалася на водкуп першай з даных соцыя-паразітных сіл, а другая паабяцала, калі не таксама “душыць беларускіх нацыяналістаў”, дык, прынамсі, не дапамагаць ім, калі іх душыць будзе расейская імперыякратыя.

З усім пералічаным, у прыцыпе, можна пагадзіцца. Але ёсьць рэчы, якія характэрныя асабіста для Пазьняка – для яго як асобы, якія ён абавязаны быў усьведамляць і якімі павінен быў сам кіраваць. Чаму павінен? Дый таму, што абавязвала адказнасьць гістарычнай місіі, якую ён сам узяўся і паабяцаў іншым зьдзейсьніць.

Гаворку мы вядзем пра неверагодна гіпертрафіраваную амбітнасьць Пазьняка, яго літаральна псіхапатычны эгацэнтрызм.

Так, гэты чалавек ня проста не бяз здольнасьцяў – Пазьняк вельмі таленавіты чалавек. Але ён ня мог быць больш разумным, дасьведчанным, таленавітым, здольным і больш адэкватным палітычным задачам, якія паўсталі перад беларускім народам і зьдзейсьніць якія зьявіўся гістарычны шанц, чым увесь Фронт і ўсе беларускія дэмакраты-патрыёты разам узятыя. Гэта відавочны факт. І шмат розуму, каб яго ўсьвядоміць, ня трэба. А калі ўсьвядоміш, становіцца зразумелым, што галоўная задача кіраўніка арганізацыі (такой, як БНФ, і ў дадзеным выпадку канкрэтна БНФ) заключалася ў тым, каб забясьпечваць унутраную арганізаванасьць Фронту, разьвіцьцё яго сяброў (павелічэньне ў іх неабходных ведаў і ўменьняў), пашырэньне яго шэрагаў і ўплыву на грамадства. Для гэтага лідару трэба канцэнтраваць вакол сябе найбольш таленавітых, адданых беларускай справе людзей, падтрымліваць, арганізоўваць іх і раіцца зь імі (агульная справа вышэй за ўсё!), а не атачаць сябе тымі, хто дэманструе асабістую адданасьць.

Аднак, у дадатак да розуму ў кожнага чалавека ёсьць яшчэ інстынкты, ёсьць падсьвядомасьць. Менавіта адтуль у людзей могуць вылазіць такія рысы характару як эгаізм, амбіцыі, маніякальнае жаданьне ўлады, паранаяльны страх яе страціць, як і страх за ўласнае жыцьцё. Калі ў чалавека апошнія рысы характару разьвіты занадта моцна, ён іх часта розумам ня можа кантраляваць. Маючы ў цэлым правільны, прабеларускі сьветагляд, такі чалавек можа ў “дробязях” (напрыклад, у тых ці іншых кадравых пытаньнях, у пытаньнях палітычнай тактыкі) падпарадкоўвацца ня розуму, не сапраўды каштоўным парадам сябраў арганізацыі, а сваім паталагічным пачуцьцям.

Мы лічым, што на першым этапе дэградацыі БНФ, якая стала відавочнай яшчэ ў 1992 годзе і якая перадвызначыла негатыўны лёс беларускага народу, менавіта названыя рысы характару Пазьняка – тое, за што ён адказвае персанальна – таксама выканалі сваю істотную негатыўную ролю.

Ужо тады былі чутны размовы, што Пазьняк прымае аднаасобныя рашэньні, што ня раіцца зь іншымі чальцамі руху, а калі раіцца і нават нібы прымае агульнае рашэньне, назаўтра можа ўсё зрабіць па-свойму, наперакор агульным дамоўленасьцям. Такія паводзіны галоўнага лідара БНФ не маглі не выклікаць незадаволенасьці іншых і часта ня менш разумных лідараў Фронту, але зь меншымі паўнамоцтвамі. Узьнікалі міжасабовыя канфлікты, у якіх Пазьняку, як вядома, давесьці што-небудзь немагчыма. Калі ж чалавек працягваў настойваць на сваёй праваце, якая яму была відавочнай, ён пераходзіў ў шэрагі “ворагаў Пазьняка”, на якіх аўтаматычна падала падазрэньне ў агентурнай дзейнасьці (КГБэшная агентура была, гэта факт, але гаворка цяпер не пра яе).

Часткова з-за гэтага (каб не падпасьці пад падазрэньні), часткова дзеля фармальнага “адзінства Фронту” многія памоўквалі, усё больш накопліваючы ўсьведамленьне пана Зянона як фігуры, неадэкватнай задачам арганізацыі й ролі лідара ў ёй.

Так, адкідаючы, нібы курыца нагамі сьмецьце, аднаго чалавека за адным і эмацыйна прыгнятаючы многіх, Пазьняк замест таго, каб разьвіваць і арганізоўваць Фронт, працягваў кіраваць усё больш слабай структурай – пры гэтым сам жа яе і аслабляў. Многія сябры БНФ у гэты час думалі так: добра, ты прымаеш рашэньні, табе за іх і адказваць! Паглядзім, як ты потым будзеш гэта рабіць!

На справе Пазьняк потым ніколі не прызнаваў сваіх хібаў, ні за што не адказваў. Заўсёды знаходзіліся нейкія “аб’ектыўныя чыньнікі”…

Па ўсім відаць, у яго ўяўленьні існавала такая сьхема: улада (ды яшчэ прэзідэнцкая!) абрынецца яму ў рукі сама сабой, трэба толькі трохі пачакаць. Галоўнае, каб побач не было канкурэнтаў. А ўжо потым… Іншых варыянтаў ва ўяўленьні Пазьняка да 1994 года, відаць, не існавала. За такі сьветагляд “лідара нацыі” вось ужо 16-ы год расплачваецца ўвесь беларускі народ!

Людзі творчыя, беларускі арыентаваныя, ахвярныя, накіраваныя на дзейнасьць, на дасягненьне беларускіх мэтаў (вядома ж, не без недахопаў, і тым ня менш) з пэўнага часу ўсё больш адціскаліся зь непасрэднага асяроддзя Пазьняка, а іх месца займалі фармалісты і вытанчаныя лісьліўцы накшталт Вячоркі й людзі маніякальна, хаця і таемна, нацэленыя на ўладу, накшталт Сіўчыка. Доўгі час каля Пазьняка спрабаваў шчыльна трымацца і згладжваць яго недахопы спадар Хадыка, але і той праз пэўны час ня вытрымаў і перайшоў у шэрагі апазіцыянераў пана Зянона (нагадаем, на зьездзе БНФ ужо ў 1995 годзе Хадыка выстаўляў сваю кандыдатуру на пасаду старшыні арганізацыі).

Адхіленьне Пазьняка ад кіраўніцтва БНФ магло б адбыцца значна раней, чым у 1999 годзе. Але яго вялікаму аўтарытэту сярод шэраговых сябраў Фронту спрыяла тое, што ён да канца заставаўся лідарам апазіцыі БНФ у Вярхоўным Савеце ХІІ-га скліканьня, а таксама знакамітая галадоўка дэпутатаў у 1995 годзе супраць лукашэнкаўскага рэферэндуму, скіраванага на зьнішчэньне беларускай мовы і нацыянальна-гістарычных сімвалаў. У гэтай галадоўцы Пазьняк прыняў чынны ўдзел! На зьездзе БНФ у 1997 годзе дадалося яшчэ спачуваньне Зянону Станіслававічу з нагоды таго, што яму ў 1996 годзе давялося эміграваць.

Такім чынам, калі мы гаворым пра крокі дэградацыі БНФ (дарэчы, яшчэ раз: вялікай рэальнай сілы, акая магла станоўча вырашыць ключавыя беларускія праблемы ўжо ў пачатку 1990-х), дык першы зь іх (1989-99 гг.) у асноўным знаходзіцца на сумленьні пана Зянона. І імя гэтаму этапу дэградацыі: непамерныя асабістыя амбіцыі.

На нашым сайце калісьці пісалася, што ў 1999 годзе ўяўлялася, што замена Пазьняка на любога іншага прывядзе да станоўчых зьменаў у Фронце. Пазьней жыцьцё навучыла: каб стала лепш, трэба абіраць лепшага, а не любога іншага…

У Вячоркі эгацэнтрызму, амбіцый, апломбу – галоўных недахопаў Пазьняка –сапраўды было менш (хаця хапала), але ў яго выявіліся іншыя недахопы. Ён быў значна менш нацэлены на адстойваньне беларускіх інтарэсаў, на беларускую нацыянальную справу. Затое ён быў значна больш гатовы ісьці на саступкі й кампрамісы небеларускім сілам, а часта і антыбеларускім. Вячорка значна больш фрамальна разумеў будучую беларускую дэмакратыю і, натуральна, значна больш адпавядаў заходнім грантаспакусіцелям, каб быць падчэпленым на грантавую наркатычную іглу (уявіць, што Пазьняка можна купіць за грошы, немагчыма).

Відаць, Вячорка вырашыў, што знайшоў свой спосаб на жыцьцё: будзем іміціраваць змаганьне за інтарэсы беларускага народу (“імітацыя” тут слова ключавое), будзем атрымліваць гранцікі, а лукашыская ўлада калі-небудзь абрынецца сама сабой і мы ўвойдзем у парламент. А нам шмат і ня трэба…

Натуральна, такое сьветабачаньне не магло задаволіць у БНФе ўсіх. Было бачна, што тактыка “малых крокаў”, а па сутнасьці – стаяньне на месцы, ні да чаго добрага беларускі народ не прывядзе. Усё гэта імітацыя справы. А час ідзе…

Хутка ўзьнікла крытыка, а затым і расчараваньне ў новым кіраўніцтве. Затое па ўсё тым жа курыным прынцыпе, як і папярэднік, цяпер ужо новае кіраўніцтва працягвала ігнараваць і адкідаць прыстойных людзей, паступова фармуючы і кансалідуючы сваё грантасмокавае кубло…

Вячоркаўскі перыяд дэградацыі Фронту (гэта час: 1999 – фактычна 2009 гг.; Баршчэўскі ў 2007-09 гг. нічога тут ня выправіў ды й, верагодна, ня мог ці не зьбіраўся выпраўляць) запомніцца таксама беспрынцыпным аб’яднаньнем Фронту ў адну структуру з камуністамі й лібераламі ў АДС (“аб’яднанцы”). Гэта было патрабаваньне амерыканцаў — уся апазіцыя павінна аб’яднацца, каб “вярнуць дэмакратыю ў Беларусь”. Гэта было іх уяўленьне пра стратэгію і іх… інтарэсы. Спосаб яны знайшлі просты: “гранты” даваліся толькі тым, хто ў АДСе. І Вячорка разам зь вячоркаўцамі “дысцыплінавана” сядзелі там у атачэньні… камуністаў і лібералаў.

Чаму сядзелі – зразумела: іх асабісты грашова-амбіцыйны інтарэс. Але ж пры гэтым наша беларуская справа амаль ня рухалася. Чарговыя 10 гадоў. Усіх аб’яднанцаў, і кіраўніцтва БНФ сярод іх, гэта мала хвалявала…

Другі, вячоркаўскі, перыяд дэградацыі Фронту, напэўна, у многіх перад вачыма. Таму толькі назавем яго імя: імітацыя адраджэнскай дзейнасьці.

І вось цяпер, пасьля ХІІ зьезду БНФ, наступае чарговы дэградатыўны этап.

Чаму мы так ўпэўнены, што чарговы дэградатыўны? Чаму мы ня лічым, што з новым кіраўніцтвам можа пачацца адваротны працэс – працэс разьвіцьця БНФ і, нарэшце, пачатак вырашэньня тых задач, для якіх Фронт і ствараўся 20 гадоў таму?

Дый таму, што ў гэтага адноснага маладняку (але ўжо зафармалізаванага, некрафільнага – Вячоркавы ж кадры) яшчэ менш беларускай нацыянальнай ідэйнасьці й яшчэ больш накіраванасьці на грашовы інтарэс (на іх словы мы раім асаблівай увагі не зьвяртаць – толькі на справы; шматлікія цытаты ў папярэдніх чатках матэрыяла прызначаны для таго, каб адцяніць менавіта справы). Таму імі ўсімі яшчэ лягчэй кіраваць з дапамогай фінансавага механізму. А грошай у сьвеце шмат. Асабліва ў ліберастызатараў!.. Іх даюць Мілінкевічу (ён на “Захадзе” “падабаецца” многім), а ён ужо іх раздае ў Беларусі таму, каму трэба — прыкормлівае з рук. Падбягаюць да яго на ўсіх чатырох многія і, напэўна, ужо таўкуцца, нібы парсючкі каля карыта… Будзе сярод іх і Янукевіч са сваёй новай камандай. Не сумнявайцеся.

Запытаеце: чаму мы так упэўнены? Вось прыкметы.

Янукевіч прыйшоў на старшыню Партыі БНФ зь якой пасады? З пасады намесьніка старшыні Фронту па інфармацыйна-ідэалагічнай працы. Ну, і дзе, па вялікім рахунку, вынікі яго ідэалагічна-прапагандысцкай дзейнасьці? Хто-небудзь іх асабліва бачыў?

Справы чалавека – аснова для яго ацэнкі. Ну, і дзе тая справа? Няма чаго ацэньваць… (хто жадае ясьней усьвядоміць, пра што мы кажам, параўнайце яго магчымасьці як намесьніка старшыні БНФ і яго “працу” ў інфармацыйна-ідэалагічнай сьферы з вынікамі працы, напрыклад, нашай рэдакцыі, якая складаецца з 2,5 аматараў)

Па-другое, мы займаемся такой жа ідэалагічнай дзейнасьцю вось ужо 3,5 гады. Калі б Янукевіча сапраўды цікавілі нейкія зьдзяйсьненьні на гэтай ніве, чаму б яму не зьвязацца з намі, не запрапанаваць супрацу. Мы былі б толькі радыя, бо ўвесь час да гэтага заклікаем. Не, прапановаў не было, нават мінімальнай спробы скантактавацца. Значыць, важнейшая частка беларускай справы яму не была патрэбная! Усё, што ён зрабіў у ідэалагічна-інфармацыйным плане за апошнія гады, яму было цалкам дастаткова (пры гэтым аб’ём зробленага адносна таго, што трэба зрабіць, упарта імкнецца да… нуля).

Калі б чалавек выдзеліўся ў беларускім апазіцыйных руху дзякуючы сваім арганізацыйным ці ідэалагічна-прапагандысцкім здольнасьцям і працы, быў бы шырока вядомы, тады так — яго зьяўленьне на адной з ключавых пасадаў у апазіцыі выглядала б абгрунтаваным. Аднак гэтага не было. Журналісты дружна пачалі знаёміць беларусаў з Янукевічам толькі пасьля таго, як ён быў абраны старшынём БНФ. Да гэтага асаблівай нагоды пазнаёміць проста не было…

Такім чынам, па шэрагу аб’ектыўных прыкметаў мы вымушаны канстатаваць, што на ХІІ зьездзе БНФ адбыўся чарговы бюракратычны пераварот, які прывёў да ўлады ў Фронце групу асоб яшчэ менш зьвязаных зь беларускімі інтарэсамі й яшчэ больш няўстойлівых да грашовага спакушэньня. У сувязі з гэтым мы і гаворым пра чарговы (трэці) перыяд дэградацыі, у які ўступіў Фронт. Мы гатовыя наперад назваць яго перыядам купляньня палітычных “прыхільнасьцяў”.

Падзеі, калі яны будуць разьвівацца па гэтым шляху, можна будзе лёгка заўважыць па рыторыцы Янукевіча і ўсяго новага кіраўніцтва БНФ, а таксама па палітычных кроках, якія хутчэй за ўсё будуць набліжаць арганізацыю да руху “За свабоду”.

Для праверкі прагноза раім таксама прасачыць за лёсам некаторых сігнальных асоб – такіх, як Міхалевіч (павінен быць хутка прыняты назад у Фронт), Кастусёў (праз год-два можа быць адхілены з пасады намесьніка), Арлоў (быў ярым прыхільнікам Мілінкевіча на апошнім Кангрэсе дэмсілаў, а потым першым падпісаў перадзьездаўскі ліст “старой гвардыі” ў падтрымку пазіцыі Вячоркі-Баршчэўскага ў БНФ; куды ж ён будзе рухацца цяпер? Сачыце).

Верагодна, на асьвятленьне гэтага пытаньня мы ўжо патрацілі дастаткова літар. Час перайсьці да аналізу другой зьявы — сапраўднага механізму аб’яднаньня вакол Мілінкевіча і палітычных персьпектываў новага блоку “нацыянальна-дэмакратычных сіл”.

Нагадаем, склад магчымага блоку адразу пасьля зьезду агучыў яскравы прадстаўнік новага кіраўніцтва БНФ сп-р Лялькоў. Ён заявіў пра стварэньне блоку, у які разам з БНФ найперш павінны ўвайці БХД, КХП, рух “За свабоду”, “Малады фронт”, “Правы альянс” і БСДГ Станіслава Шушкевіча (некаторыя іншыя сюды дадавалі й АГП).

Па-першае, якія ж гэта нацыянальна-дэмакратычныя сілы? З усіх пералічаных партый і арганізацый сапраўды нацыянальна-дэмакратычнай зьяўляецца толькі КХП і ў пэўнай ступені МФ! (на жаль, пра “Правы альянс” мы нічога ня ведаем, таму пра яго далей казаць ня будзем). Што да іншых структур, дык у кожнай зь іх якая-небудзь ідэалогія дамінуе над нацыянальнай. У БХД – рэлігійна-хрысьціянская, у руху “За свабоду” і АГП – ліберальная, у БСДГ – лева-сацыяльная, а ў сёньняшняга БНФ – ужо і невядома якая.

Калі ж падыходзіць з палітычных пазіцый (дакладней, персьпектывы палітычнага аб’яднаньня), можна на 99% спрагназаваць, што КХП пад Мілінкевіча ня пойдзе.

Заявы Янукевіча аб стварэньні нацыянальна-дэмакратычнага блоку (зь вельмі істотнымі агаворкамі!) падтрымала “Эўрапейская кааліцыя” на чале са Статкевічам, але АГП тут жа заявіла пра сваё ігнараваньне гэтай “кааліцыі” й усіх яе ініцыятываў. Гэта значыць, што калі новая кааліцыя паспрабуе ўключыць у свае шэрагі сяброў Статкевіча і АГП, Мілінкевіч разам з пашырэньнем кааліцыі атрымае дадатковы галаўны боль.

Верагодна, у Мілінкевіча не атрымаецца сабраць вельмі ўжо шырокую кааліцыю, але калі да руху “За свабоду” дылучыцца БХД, МФ, БНФ (што можна лічыць амаль пэўным) і яшчэ некалькі больш дробных груп, гэтага можа быць цалкам дастаткова, каб, сабраўшы 100.000 подпісаў, Мілінкевіч мог зноў зьявіцца ў якасьці кандыдата на прэзідэнты Беларусі ў час бліжэйшай выбарчай кампаніі.

Павелічэньне кааліцыі вакол Мілінкевіча прапарцыйнае яго фінансавым магчымасьцям. Такія магчымасьці ў яго напэўна ёсьць, бо, відаць, на “Захадзе” цяпер вырашылі, што галоўнае не “аб’яднаньне” ўсёй апазіцыі ў адзіны кулак, а іх – “Захаду” – любімы і адзіны прадстаўнік, які “аб’яднае” вакол сябе дастатковую колькасьць усіх іншых. Вось і ўся навізна палітычнай стратэгіі “Эўропы” на фоне былой палітычнай стратэгіі “ЗША”.

Тое, што ў гэтай палітычнай стратэгіі зноў няма аб’ектыўных беларускіх інтарэсаў, гэта мала хвалюе стары-новы “Захад”.

Але гэта хвалюе нас і такіх, як мы. А таму мы кажам: гэта – самае слабое месца ў Мілінкевіча. Ён і яго прадстаўнікі імкнуцца яго схаваць. Яны, заяўляючы пра нацыяльную дэмакратыю, спрабуюць мімікрыраваць пад сапраўдных (неліберальных) беларускіх дэмакратаў. Але ж мы ведаем, што Мілінкевіч –ліберал (і па сьветаглядзе, і па крыніцах падтрымкі). А гэта значыць, што калі ён заменіць на прэзідэнцкай пасадзе ў Беларусі Лу-ку, дык эканамічныя каштоўнасьці беларускага народу тут жа апынуцца ў руках беларускіх аналагаў Беразоўскага, Гусінскага, Дзерыпаскі, Абрамовіча, Фрыдмана і да т.п.; беларусізацыя пачнецца зь першых класаў школ, каб яе дыскрэдытаваць і каб мы — беларускія дэмакраты — зноў замардаваліся такі шлях беларусізацыі падштурхоўваць; усё інфармацыйнае асяроддзе будзе напоўнена ліберастычна-разбэшчвальнай, а не канструктыўна-дысцыплінуючай нацыянальна-дэмакратыянай прапагандай-інфармацыяй. І г.д. (Мы на старонках нашага сайта ужо шмат разоў пра гэта казалі, даводзілі, папярэджвалі. Папярэджваем нашых чытачоў зноў. Не кажыце потым, што вы ня ведалі, што вам не патлумачылі…)

І гэта яшчэ лепшы (пераможны) сцэнар.

Пры горшым сцэнары (і адначасна найбольш верагодным) Лу-ка ў будучых выбарах зноў перамагае (шанцы перамагчы ў Мілінкевіча сёньня варта ацаніць ня больш, чым на 5-10%). “Захад” гэта ведае, таму і робіць стаўку на… Лу-ку. Гэта відавочна.

Такім чынам, удзел Мілінкевіча ў выбарах будзе ўсяго толькі спрыяць легітымізацыі рэжыму (што вельмі кепска!). Чаму ж тады рыхтуецца сцэнар: выбары паміж Лу-кам і Мілінкевічам?

А прычына ў тым, што менавіта гэты сцэнар многім выгадны: Лу-ка атрымае сваё – статус фармальна легітымнага прэзідэнта РБ (і гэта пасьля 17 гадоў беларусафобскай дыктатуры!); Мілінкевіч, набраўшы 15-20% — статус галоўнага апазіцыянера рэжыму (а разам зь ім яшчэ большыя фінансавыя магчымасьці і, цалкам магчыма, чаму не? — пасаду якога-небудзь міністра па працы зь рэлігійнымі й нацыянальнымі меншасьцямі – каб Лу-ка мог пазьней сказаць, што гэта ня ён далей прадаваў Беларусь, а Мілінкевіч); а “Захад” – упэўненасьць, што “ў выпадку чаго” да ўлады ў Беларусі прыйдуць ня “гэтыя нацыяналісты”, а гарантавана іх чалавек… Як кажуць, усе задаволеныя.

Не, ня ўсе. Ня будзе задаволены беларускі народ (праўда, ён ня будзе ведаць, чаму; будзе толькі адчуваць, што адбылося нешта ня тое…) і беларуская нацыянальная эліта (яна будзе ведаць, чаму; і пра гэта мы яшчэ раз скажам: таму што будуць працягваць заставацца нязьдзейсьненымі інтарэсы беларускага народу!)

Таму атрымліваецца, што сапраўдным беларускім дэмакратам ісьці да Мілінкевіча няма ніякага сэнсу…

Адсюль тэма трэцяя. А калі не яднацца вакол руху “За свабоду”, дык вакол каго? Можа, вакол новапаўсталага саюзу Баршчэўскі-Пазьняк?

Тое, што такі саюз стварыўся (ці можа быць створаны), бачна па тым, што пісаў Пазьняк перад зьездам БНФ, а асабліва па тым, што казаў Баршчэўскі пасьля зьезду… Памятаце, “я разьлічваю на яго [Пазьянка] падтрымку”. Праўда, з выступаў ні аднаго, ні другога ня бачна, як разьмеркаваны ролі (калі яны разьмеркаваны) у гэтым дуўмвіраце.

Нашы дэдуктыўныя гіпотэзы.

Першая. Пазьняк зразумеў, што, калі ён зноў пойдзе на выбары прэзідэнта Беларусі й у чарговы раз іх праваліць, зноў бессэнсоўна растраціўшы людскія рэсурсы, час і сродкі (так, як было ў 1994, 1999, 2001, 2006 гг.), ён істотна павялічыць свае шанцы ўвайсьці ў гісторыю Беларусі як эгацэнтрычная, дэструктыўная асоба. І ён нарэшце вырашае перадаць на гэты раз патэнцыял КХП іншаму чалавеку, якому ён давярае. Напрыклад, Баршчэўскаму. Магчыма, такому рашэньню “спрыяе” яшчэ і стан здароўя ўжо немаладога чалавека.

Пакуль у гэтай гіпотэзе адзін дэфект: Пазьняк ужо пачаў агітацыю за татальны байкот выбараў прэзідэнта 2011 года – тое, што пан Зянон робіць адносна ўсіх выбараў, дзе асабіста ня ўдзельнічае і не зьбіраецца ўдзельнічаць… Аднак таксама магчыма, што гэтыя заявы — прыкрыцьцё ад заўчаснага пралічваньня яго з Баршчэўскім сцэнару.

Другая гіпотэза. Пазьняк і Баршэўскі дамовіліся толькі пра ўзаемадзеяньне ў агульным плане, без дакладнага ўзгадненьня этапаў і разьмеркаваньня роляў. Таму, дапускаем, Баршэўскі проста сам вырашыў, што ў будучыні ён можа вытрасьці з Пазьняка дапамогу (невялікія шанцы на гэта ў яго ёсьць). Але пакуль галоўнай прычынай такой зацятай барацьбы Баршчэўскага за вылучэньне кандыдатам у кандыдаты на прэзідэнта РБ (якая, што відавочна, моцна развальвае БНФ знутры) нам бачыцца “падтрымка”-падштурхоўваньне з боку Вячоркі й Івашкевіча.

Пры ўсіх абставінах сілаў, якія разам могуць сабраць Пазьняк і Баршчэўскі (калі да іх далучацца яшчэ і дадатковыя аўтарытэты, людзі, грошы), можа ўпрытык хапіць, каб сабраць неабходныя 100.000 подпісаў за вылучэньне. Аднак, вось у чым справа. Калі ўсе гэтыя сілы зьбіраюцца пад вылучэньне Пазьняка, амаль 100%-ва ўсё будзе правалена (вышэй мы патлумачылі — чаму; дый гісторыя паказвае тое ж). Калі пад Баршчэўскага – невялікія шанцы ёсьць. Але, на жаль, у нас няма асаблівага даверу і да спадара Баршчэўскага. Пэўныя факты яго палітычнай біяграфіі (напрыклад, 8 гадоў адсутнасьці ў палітыцы ў інтэрвале 1999-2007 гг.), а таксама стаўленьне да нашай рэдакцыі (якое ніякое – яго проста няма; між тым, чалавек з функцыямі арганізатара, які сапраўды зацікаўлены зьдзейсьняць беларускую нацыянальную ідэю, міма нас прайсьці ня можа ў прынцыпе), не дазваляе нам заклікаць нашых чытачоў й прыхільнікаў абодвух зародкаў Беларускага Дэмакратычнага Руху ісьці да Баршчэўскага і запісвацца ў яго штабы…

Многія скажуць, што мы намалявалі сітуацыю без выйсьця: БНФ амаль цалкам здэградаваў; у рух “За свабоду” ісьці ня варта па прычыне яго ліберальных, а не нацыянальных мэт; да Баршчэўскага таксама ня варта сьпяшацца, бо да яго таксама даверу няма. Набліжаецца чарговы вырашальны момант, а рабіць, што, зноў няма чаго?

Усё так, ды не зусім…

4.2.

Самае галоўнае для нас – гэта змаганьне за аб’ектыўныя беларускія інтарэсы, каб іх раней ці пазьней вырашыць.

Але ж кожны з нас не стварае рэчаіснасьць. Мы жывем і змагаемся ў ёй. У такой, якая яна ёсьць. У гэтых умовах галоўнае для нас – гэта не дапусьціць чарговага расчараваньня, не дазволіць зьдзейсьніць чарговую бессэнсоўную страту сіл, часу, энэргіі, веры. Усё пералічанае мы павінны накопліваць. Нашы шэрагі, нашы сілы, нашы ўменьні павінны расьці, а не перыядычна здувацца нібы гумовы шарык. Дзьмулі-дзьмулі, пракалолі, здуўся. Дзьмулі-дзьмулі, пракалолі, здуўся. І г.д. Што можа быць бессэнсоўней? Але так адбываецца ўжо больш за 15 гадоў.

Для таго, каб падобнае не дапускаць, ёсьць толькі адзін спосаб: трэба ўсё дакладна спрагназаваць, паставіць рэальныя і сэнсоўныя задачы, максімальнай колькасьці людзей трэба ўсё патлумачыць, пра ўсё папярэдзіць. Тады пасьля чарговай буйной палітычнай кампаніі наш патэнцыял ня будзе скідацца на нуль, а, як мінімум, застанецца на папярэдне дасягнутым узроўні, зь якога, працуючы далей, можна дасягнуць яшчэ больш высокага ўзроўню. І так да той пары, пакуль мы ня будзем здольныя пераадолець бар’ер…

Таму мы і пішам пра тое, што ёсьць, і так, як ёсьць.

Але гэта ня ўсё. У нас ёсьць уласная стратэгія. І тыя людзі, якія разьлічваюць на нас — сябраў рэдакцыі, яшчэ пераканаюцца, што разьлічвалі недарма.

Каб не заклікаць вас проста паверыць нам (“паверце” – зыходна патрабуюць усе падманшчыкі-маніпулятары), патлумачым будучыя нашы крокі. Ужо цяпер.

Па-першае, да канца будучага лета мы плануем завяршыць фармуляваньне ключавых момантаў Праграмнага вобразу Будучай Беларускай Дзяржавы (нагадаем, гэты вобраз павінен адлюстроўваць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу на ўласнай зямлі; а механізм дзяржаўнай улады павінен служыць не цяперцам, імперцам, ліберастам, сіяністам ці якой яшчэ паразітычнай халеры, а беларускаму народу!). На яго грунце будуць сфармуляваны ключавыя пытаньні да беларускіх апазіцыйных палітыкаў і нашы варыянты адказаў на іх (адказы будуць вынікаць усё з таго ж – з аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу). Усім апазіцыйным палітыкам, якія пажадаюць, каб мы ўсе іх падтрымалі на будучых выбарах, будзе запрапанавана падпісацца пад кожным з адказаў на ключавыя беларускія пытаньні (“крывёй”!). Толькі той з палітыкаў, хто падпішацца, атрымае і нашу падтрымку, і агітацыю за яго!

Калі ж не падпішацца ніхто (што вельмі верагодна), значыць, перад намі толькі адна задача – пасьлядоўна ствараць абедзьве часткі Беларускага Дэмакратычнага Руху (тую, што ў Беларусі, і тую, што ў замежжы), ідучы па сцэнары: Веды – Кадры – Арганізацыя – Прыхільнасьць мас і г.д.

Па-другое, у 2010 годзе ў ваколіцах 25 сакавіка мы – рэдакцыя – зноў заклічам прыхільнікаў нашага сайта сабрацца ў Менску ў скверы Янкі Купалы з мэтай далейшай арганізацыі зародка Беларускага Дэмакратычнага Руху (БДР). Там мы і паглядзім, колькі нас, і дадаткова параімся, што нам варта рабіць у час будучых прэзідэнцкіх выбараў.

А да гэтай пары заклікаем усіх рыхтавацца да сустрэчы і арыентаваць іншых далучыцца да нас.

Усе тлумачэньні – дастаткова поўныя і дакладныя – для сьвядомага абраньня таго ці іншага кірунку дзейнасьці мы адкрыта і шчыра падалі.

4.3.

Паколькі пытаньні, якія мы разгледзелі вышэй, маюць прынцыповы характар і ў плане апісаньня сітуацыі, і ў прагнастычным плане, мы ўпершыню вырашылі дадаткова абмеркаваць іх у форме адкрытай дыскусіі з рэдактарам нашага сайта прафесарам Алесем Астроўскім.

Адсюль першае пытаньне: Як вы ацэньваеце нашы аналіз, прагноз, рэкамендацыі?

Астроўскі: мы ня першы год ведаем адзін аднаго і супрацоўнічаем. Пярэчаньняў няма практычна ніякіх. Адзінае, што я люблю ня толькі апісваць сітуцыю, а і перадаваць яе вобразна. Часта гэта дапамагае зразумець зьмест падзей лепш за іншае.

Паглядзіце на лагатып нашага сайта. На ім сімвалічна пазначана, што мы глядзім уверх, а там над намі пралятае беларуская птушка шчасьця – бусел, які робіць шчасьлівай усю Беларусь і ўвесь беларускі народ (блакітнае неба над Беларусьсю). Бусел – гэта сімвал беларускай нацыянальнай ідэі. Яна павінна быць па-над намі. І ўсе мы павінны на яе арыентавацца і ёй падпарадкоўвацца. Яна літаральна павінна кіраваць намі. І у межах беларускай этнічнай тэрыторыі ў ідэале найперш і толькі яна!

Вось толькі пры такім падыходзе да “бусла”, такім сьветаўспрыняцьці беларускі палітычны дзеяч мае шанец зрабіць нешта карыснае для ўласнага беларускага народу. У ідэале толькі тады ён увогуле набывае легітымнае права заявіць пра сябе як пра палітыка ў Беларусі. Калі будзе так, толькі тады на нашу беларускую зямлю прыйдзе шчасьце.

Між тым, мы бачым варыянты.

Лу-ка хоча “бусла” забіць!

Пазьняк вырашыў паляцець разам з “буслом”, залезшы яму на сьпіну.

Вячорка і Янукевіч вырашылі, што яны маюць права прывязаць “бусла” за вяроўку да нагі, дэманструючы, што, маўляў, “нацыянальная ідэя з намі”, а самі пры гэтым будуць вырашаць свае асабістыя пытаньні.

Між тым, беларускую нацыянальную ідэю немагчыма расстраляць, як паветраны шар, немагчыма выкарыстаць у якасьці дываніка-самалёта, немагчыма валачы за сабой на вяроўцы, як дойную карову. Ідэя, калі й, здавалася б, загіне, аджыве, як птушка-Фенікс, і зноў вырвецца ў нябёсы…

Заўсёды праз пэўны час знойдуцца беларусы, якія будуць ставіцца да свайго “бусла” так, як ён таго заслугоўвае. Такіх людзей у Беларусі сёньня зноў хутка большае… Мы – сябры рэдакцыі – у іх шэрагах.

Другое пытаньне: Вы напэўна ведаеце асабіста многіх “герояў”, якіх мы ўключылі ў апошні аналіз у сувязі з падзеямі вакол ХІІ зьезда БНФ. Што б вы манглі дадаць да іх характарыстык?

Астроўскі: Я асабіста ведаю Пазьняка, Баршчэўскага, Вячорку, Янукевіча, Мілінкевіча. Праўда, кожнага ў рознай ступені (больш за ўсё Мілінкевіча, менш – Баршчэўскага і Янукевіча). Апісваць асабовыя рысы кожнага зь іх для мяне будзе не зусім карэктна. Але я магу распавесьці пра справы, якія ў мяне былі разам з гэтымі людзьмі, дзе мы сутыкаліся. Іх стаўленьне да гэтых спраў, на мой погляд, добра раскрывае сапраўдныя палітычныя арыентацыі й памкненьні названых асоб.

Я з 1986 г. усім тлумачу, што беларусізацыя ўсёй сістэмы адукацыі (у сваю чаргу ўсімі прызнаная стратэгічная плынь, неабходная для ўсёй беларусізацыі) залежыць ад першапачатковай беларусізацыі ўсіх ВНУ Беларусі (а не ад дзіцячых садкоў). Таму ў пачатку 1996 года я набраўся сьмеласьці й пайшоў на сустрэчу з Пазьняком, каб распавесьці яму пра настроі выкладчыкаў Вышэйшых навучальных устаноў з нагоды прыходу да ўлады Лукашэнкі (у 1995-97 гг. у выкладчыкаў ВНУ яшчэ было выразнае абурэньне тым, якая істота заняла пасаду прэзідэнта Беларусі). Я хацеў запрапанаваць Пазьняку паспрыяць аб’яднаньню выкладчыкаў ВНУ – беларусаў у Таварыства беларускай вышэйшай школы, каб хоць неяк паспрыяць захаваньню там беларускага духу, які зарадзіўся ў 1990-94 гг. Узаемная падтрымка беларусаў-выкладчыкаў у ВНУ несумніўна пазітыўна паўплывала б і на настроі іх саміх, і на студэнтаў. Пазьняк сустрэў мяне ў вядомым маленькім пакойчыку на Варвашэні 8, падбачэнясь. Вакол яго былі Вячорка і Сіўчык. Выслухаў. Супраць ня быў, але дапамагаць ня стаў. У мяне засталося непрыемнае ўражаньне, што ён успрымаў мяне як чалавека, які прыходзіў да яго прасіць нешта для сябе асабіста…

У канцы 1996 г., калі Пазьняка ўжо не было, я зьвярнуўся з той жа канкрэтнай просьбай ўжо да Вячоркі. Нагодай было тое, што ўтваралася Рэспубліканская арганізацыя ТБШ. І я прапанаваў Вячорку быць ініцыятарам стварэньня адначасова з ТБШ – і ТБВШ. Адначасова ствараць абедзьве арганізацыі. Пагаварылі, патлумачыў. Вынік быў… зноў нулявы. Таму мне давялося самому ў Гародні арганізоўваць выкладчыкаў ВНУ, ствараць гарадскую арганізацыю ТБВШ у разьліку, што Менск раней ці пазьней прачнецца і возьме за аснову хаця б нашыя напрацоўкі. Усё ж на карысьць справе. Але Гродзенскаму ТБВШ так і давялося існаваць у адзіноце ўсе 9 гадоў да часу прымусовай ліквідацыі ўладамі ў 2005 годзе… Зрэшты, гісторыя гарадзескага ТБВШ – гэта асобная тэма. Я, магчыма, калі-небудзь яе распавяду — і дзеля гістарычнай цікавасьці, і дзеля таго, каб раздаць “усім сёстрам завушніцы”…

У 1996 годзе мы разам з Падголам, які на некалькі тыдняў прыехаў у Гародню, распрацоўвалі PR-тэхналогіі, каб заваліць (хаця б у Гародні) вядомы “рэферэндум”. Гэта не атрымалася зрабіць. Чаму — таксама асобная размова. Але пазьней у мяне зьявілася ідэя сабраць усе PR-аўскія ідэі, матэрыялы, карысныя для змаганьня з лукашызмам, і выдаць асобнай кнігай. Пачаў пісаць сам і зьбіраць матэрыялы, якія давалі мне дзясяткі сябраў БНФ. Сабраныя матэрыялы перадаў у Менск. Там свае праўкі ўнесьлі Баршчэўскі й Падгол і вярнулі мне. У выніку, у канцы 1998 года выйшла кніга “Палітычная барацьба за незалежнасьць Беларусі ў варунках інфармацыйнага таталітарызму і каланіялізму”. Дапамог выдаць увесь тыраж… Мілінкевіч. 300 экзэмпляраў гэтага выданьня, складзеныя ў 7 мяхоў (для 6 абласьцей і Менску) я прывёз на Сойм БНФ і раздаў кіраўнікам абласных арганізацый БНФ…

У 1999 г. у Гародні прайшла знакамітая канферэнцыя “Беларуская нацыянальная ідэя”. Дапамагалі ў яе правядзеньні Мілінкевіч і Домаш. Пасьля канферэнцыі ўзьнікла ідэя выдаць ня толькі тэзісы, а і кнігу ўсіх матэрыялаў гэтай канферэнцыі. Паколькі я працягваў зьбіраць артыкулы для гэтага выданьня, я персанальна зьвяртаўся да Вячоркі, каб той даслаў нешта сваё (Вячорка абяцаў зрабіць пераклад на нашу мову нацыянальнай ідэі ў разуменьні летувісаў), і на Соймах БНФ да Папкова, які ў той час актыўна факсаваўся з Пазьняком (апошні любіў выкарыстаць выраз: “Нацыянальная ідэя – наш сьцяг!”). Аднак ні Вячорка, ні Пазьняк сваіх артыкулаў у выданьне не перадалі. Кніга матэрыялаў канферэнцыі “Беларуская нацыянальная ідэя” выйшла ў канцы 2000 года (яе матэрыялы выстаўлены на нашым сайце). Фінансавыя рэсурсы на яе выданьне былі знойдзены Мілінкевічам і Домашам.

У канцы 1999 года зь ініцыятывы Баршчэўскага я стаў старшынём камісіі па грамадскіх сувязях (PR-камісіі; прасьцей, прапагандысцкай). Задача камісіі ў той час заключалася ў тым, каб рыхтаваць пэўныя прапагандысцкія і PR-аўскі выніковыя матэрыялы, якія можна было раздаваць на фронтаўскіх акцыях ці раскідваць па паштовых скрынях (у Меску і рэгіёнах). На жаль, за 2000 год і першую палову 2001 года, калі камісія працавала пад маім кіраўніцтвам, Баршчэўскі не прыходзіў на яе паседжаньні. Вячорка – тады ўжо старшыня БНФ – перакідваў нас з аднаго памяшканьня ў іншае, ад аднаго кампутара да іншага. Для працы ўвесь час ствараліся нейкія перашкоды. Напрацаваныя матэрыялы не выкарыстоўваліся (адзінае выключэньне – 25 сакавіка 2000 года). Па сутнасьці — ўся праца йшла ў пясок…

У 2001 годзе я быў сьведкам, як кіраўніцтва Фронту на чале зь Вячоркам спачатку падтрымлівала Домаша, а затым Вячорка і Івашкевіч зрабілі ўсё магчымае, каб “адзіным” ад апазіцыі стаў… Ганчарык.

Пасьля 2001 года, калі стала ясна, што дапамагаць той “апазіцыі”, якая ёсьць, скідаць Лу-ку бессэнсоўна (бо, калі ў Беларусі да ўлады прыйдзе ўсё гэта апазіцыйнае месіва, таталітарны адкат можа быць яшчэ горшы), я зразумеў, што галоўная дзейнасьць, якая патрэбна беларускаму народу, не прапагандысцкая, а ідэалагічная. І з пачаткам 2002 года, калі многія трохі ачунялі пасьля ганебнага правалу прэзідэнцкай кампаніі 2001 года, я пачаў зьвяртацца да вядомых мне людзей зь ідэяй заняцца працай па стварэньні Праграмнага вобразу будучай беларускай дзяржавы. Мне падавалася, што варта сабраць некалькі адукаваных беларусаў-энтузіястаў і мы створым невялікую групу, якая арганізуе і правядзе серыю канферэнцый, абагуліць сабраныя матэрыялы і сфармулюе гэты Вобраз (бо на канферэнцыі “Беларуская нацыянальная ідэя” было цалкам даказана, што Беларускай Дзяржаве быць; паўстала неабходнасьць адказаць на пытаньне: якой Яна павінна быць?!). Недзе ў 2002 годзе я прапанаваў Янукевічу ўвайсьці ў склад гэтай групы (справа была ў цягніку Рыга-Мінск). Ён адмовіўся (дарэчы, так зрабілі амаль усе, да каго я зьвяртаўся – і ў Менску, і пазьней у Гародні).

Тады летам 2002 года я напісаў кнігу “Адэкватная сьхема нашай рэчасінасьці” і ў пачатку 2003 года, якраз пад выбары ў мясцовыя саветы, яна была выдадзена (у самай простай форме; тэкст гэтай кнігі ёсьць на нашым сайце). Дапамагаў выдаваць гэтую кнігу зноўку Мілінкевіч. Па некалькі экзэмпляраў кнігі было перададзена практычна ва ўсе вядомыя апазіцыйныя партыі ў Беларусі. Цікавай была рэакцыя Вячоркі (мне перадалі, я сам на тым паседжаньні ня быў). Са слоў аднаго чалавека, якому я давяраю, ён на паседжаньні Сойму БНФ заявіў, што мая кніга “Адэкватная сьхема нашай рэчаіснасьці”… шкодная.

У 2004 г. я як сябра ПБНФ удзельчаў ў выбарах у “палатку”. Матэрыяльная падтрымка на выбарчую кампанію (пра некаторыя асаблівасьці якой таксама трэба весьці асобную гаворку) была з двух крыніц, але ўсё роўна была мізэрная. Аднак пры гэтым дапамога ад Мілінкевіча была амаль у 5 разоў большай, чым дапамога з боку Вячоркі (дарэчы, па дадзеных экзіт пол, якія тады праводзіліся на маёй акрузе, я выбары выйграў яшчэ ў першым туры).

У 2005 г. пачалася падрыхтоўка да прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2006 года. Я напісаў артыкул “Наша галоўная праблема – этнацыд! Наша мэта – беларуская дзяржава!” (гэта той артыкул, зь якога пачаў працу наш сайт). Яго яшчэ ў 2005 годзе я перадаў Мілінкевічу…

Паколькі, як высьветлілася, выказаць прабеларускую думку ў нашай сёньняшняй РБ немагчыма ня толькі ў афіцыйных, але часта і ў “незалежных” СМІ, мы арганізавалі наш сайт “Беларусь – наша зямля”. Як вам, сябры, вядома, за 3,5 гады працы да нас не зьвярнуўся ніводны з узгаданых вамі асоб – ні Пазьняк, ні Баршчэўскі, ні Вячорка, ні Янукевіч, ні Мілінкевіч. Вы добра ведаеце, што мы робім і для каго мы робім. Аднак наша справа ім не патрэбная…

Для мяне гэта вельмі інфарматыўны паказьнік.

Пытаньне: З вашага апавяданьня вынікае, што з усіх пералічаных асобаў самым прыстойным, пры усіх недахопах, зьяўляецца Мілінкевіч. Чаму ж вы тады не ў яго Руху “За свабоду”?

Астроўскі: Так, зь вядомых мне фактаў, Мілінкевіч апынуўся ці не самым прыстойным зь пералічаных. Больш за тое, мне здаецца, што мы ўсё яшчэ добрыя прыяцелі. Але, адна справа – гэта асабістыя стасункі: пасядзець, пагаманіць, абмяняцца нейкай цікавай інфармацыяй, перацерці нейкія пытаньні. Калі добрая кампанія, прыстойныя, цікавыя людзі, калі гэта рыбалка, вогнішча, гарбата… Чаму не? Аднак прынцыповыя ідэалагічныя пытаньні, палітычныя расклады, канкрэтны ўдзел у палітычных працэсах на баку тых ці іншых сіл, гэта – ужо зусім іншая справа. Калі тут ёсьць разыходжаньні паміж людзьмі, сяброўства мала ў чым дапаможа, яно адыходзіць на другі план.

Калі я быў больш малады і менш дасьведчаны, я таксама лічыў, што трэба абіраць нейкую асобу ў якасьці найлепшага палітычнага лідара (найлепшага з магчымых) й ісьці за ім, падтрымліваць яго, працаваць на яго. Маўляў, ён усё ведае, а мне шмат невядома, а тое-сёе і не павінна быць вядома. Зыходзячы з такіх меркаваньняў, я ў свой час падтрымліваў Пазьняка (у 1988-97 гг.), Вячорку (у 1999-2000 гг), Домаша (у 2000-01 гг.). Аднак ва ўсіх гэтых выпадках пазьней высьвятлялася, што калі я рабіў стаўку на нейкага канкрэтнага чалавека, не задаючы перад гэтым яму пэўных ключавых пытаньняў, не высьвятляючы да канца яго сьветагляд, мяне заўсёды чакала расчараваньне. І тады я сфармуляваў для сябе наступнае: цяпер я ніколі і нікога ня буду падтрымліваць, заплюшчыўшы вочы, арыентавацца на яго вонкавы выгляд і прымаць на веру яго агульныя абяцаньні накшталт такіх — “не хвалюйся, каля я прыйду да ўлады, я ўсё зраблю добра”. Перад тым, як зь кімсьці аб’яднацца, я павінен дакладна высьветліць яго стаўленьне да аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу (вось той адзіны аб’ектыўны крытэр!). І толькі поўнае супадзеньне жыцьцёвых мэтаў чалавека з гэтымі каштоўнасьцямі можа стаць грунтам для нашага аб’яднаньня.

Вось такі падыход. Усё іншае — ад лукавага. У большай ці меншай ступені, але ад яго…

Аляксандр Уладзіміравіч двойчы запрашаў мяне ў сваю каманду яшчэ ў 2005-м годзе. Я, з нагоды таго, што патлумачыў вышэй, задаў яму пытаньне пра мэты яго грамадска-палітычнай дзейнасьці. Ён на гэтае пытаньне тады не адказаў. І дасёньня я яго адказу ня маю… Таму я і не ў яго камандзе.

Тое, што вы пішаце пра ліберальную арыентацыю Мілінкевіча, сапраўды выглядае на праўду (на грунце шэрагу фактаў). Калі так, нам – беларускім дэмакратам – зь ім і яго Рухам не па дарозе… І, на жаль, нічога ў гэтым выправіць немагчыма. Кожны выбірае свой шлях.

А нам застаецца толькі наш сцэнар.