Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

-

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

-

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

-

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў:  «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

-

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

-

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

-

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

-

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

-

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

-

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

-

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

-

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

-

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

-

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

-

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

-

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005  была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

-

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

-

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

-

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

-

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

-

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

-

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

-

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду.  Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

-

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся  вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

-

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — ​​паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

-

-

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

-

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для  апошняй часткі данага матэрыяла.

Больш за тры дзесяткі (на час падтыхтоўкі матэрыяла) праваслаўных актывістаў выступілі зь лістом на адрас патрыярха РПЦ МП Кірыла. Падаем яго тэкст (узята з http://nn.by/?c=ar&i=48165; выдзелена тоўстым намі) і абмяркоўваем ніжэй.

1.

«Найсвяцейшаму Кірылу, Патрыярху Маскоўскаму і ўсяе Русі.

Прадстаяцелю Рускай Праваслаўнай Царквы.

Ваша Святасць!

Да Вас звяртаюцца праваслаўныя вернікі Беларусі, якія належаць да Беларускай Праваслаўнай Царквы Маскоўскага Патрыярхату, архіпастырам і духоўным лідарам якога Вы з’яўляецеся. Мы паважаем Вас не толькі як адміністрацыйнага кіраўніка, але і як багаслова, якому Руская Праваслаўная Царква абавязаная развіццём сваёй сацыяльнай этыкі, вызначэннем і абгрунтаваннем тых фундаментальных маральных каштоўнасцяў, на якіх трымаецца жыццё грамадства, якімі ў сваіх дзеяннях кіруюцца вернікі Царквы. Мы заўсёды чакаем ад Вас, як ад нашага Гаспадара і Айца, сведчанняў гэтых каштоўнасцях перад абліччам дзяржаўнай улады, перад абліччам усяго народа, як гэта было падчас візіту Вашай Святасці ў Беларусь у верасні мінулага года.

Выступаючы ў Палацы Рэспублікі, Вы найменавалі сябе «чалавекам, для якога лёс Беларусі азначае не менш, чым лёс Расеі або лёс Украіны», які «атаясамляе сваё жыццё» з нашым народам. Вы казалі нам пра маральнае самавызначэнне чалавека, пра пакліканне Царквы засцерагаць чалавечае сумленне, «натхняць людзей на тое, каб яны ні пры якіх абставінах гэты голас у сабе не заглушалі», асабліва ва ўмовах сучаснага свету, дзе «вельмі лёгка заблукаць, сістэма каштоўнасцяў перакручаная, праўда мяшаецца з хлуснёй», дзе «нярэдка чалавеку цяжка зразумець, дзе праўда, а дзе хлусня, і куды ісці».

Многія вернікі нашай Царквы, а таксама многія беларусы, якія належаць да іншых рэлігіяў, і няверуючыя, слухаючы голас сумлення, не змаглі прызнаць перамогу Аляксандра Лукашэнкі на мінулых прэзідэнцкіх выбарах чэснай: у альтэрнатыўных кандыдатаў быў абмежаваны доступ да сродкаў масавай інфармацыі; прадстаўнікі апазіцыйных партый не ўвайшлі у склад выбарчых камісій; было адзначана мноства фактаў адміністрацыйнага прымусу падчас галасавання; чыніліся перашкоды незалежнаму назіранню за выбарамі; там жа, дзе такое назіранне вялося, поўна сведчанняў аб масавых фальсіфікацыях.

Многія беларусы, кіруючыся сваім сумленнем, выйшлі на мірную маніфэстацыю, каб выказаць пратэст супраць хлусні, гвалту, несправядлівасці. У выніку правакацыі ля Дома ўрада ўдзельнікі мірнай дэманстрацыі і выпадковыя мінакі (у тым ліку жанчыны і людзі сталага ўзросту) былі жорстка збітыя, больш за 600 чалавек арыштаваныя і прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці і ў дадзены момант утрымліваюцца у ганебных для чалавечай годнасці ўмовах. Больш за тое, 19 чалавек — кандыдаты ў Прэзідэнты і іх бліжэйшыя памочнікі — былі арыштаваныя КДБ, на іх аказваецца жорсткі ціск, некаторыя з іх сур’ёзна паранены.

Падчас візіту ў Мінск Вы казалі, што атаясамліваеце сябе з беларускім народам. Але цяпер, ва ўмовах усё большых ганенняў на іншадумцаў у нашай краіне, калі прагучала і атрымала шырокі рэзананс у беларускім грамадстве Ваша, як Прадстаяцеля Царквы, віншаванне дзейнаму Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь з пераабраннем на 4-й тэрмін, можа стварыцца ўражанне, што Вы атаясамліваеце сябе не з усім народам, а толькі з некаторай яго часткай, пакідаючы без апекі іншую, зусім не малую частку народа, а менавіта людзей, неабыякавых да лёсу сваёй краіны, чыё меркаванне, шчыльна звязанае з паданнямі аб хрысціянскай свабодзе ды годнасці і якое базуецца на ідэалах дэмакратыі, не ўлічваецца, хто выключаны з паўнапраўнага палітычнага і грамадзянскага жыцця.

Выступаючы ў Мінску, Вы адзначалі прынцыповую важнасць таго, каб «Царква ніколі і ні пры якіх абставінах не атаясамляла сябе з уладай, сілай і магутнасцю, але мела магчымасць пакорліва і спакойна сведчыць аб праўдзе Божай».

Нам хацелася б верыць, што пазіцыя падтрымкі Аляксандра Лукашэнкі Вашай Святасцю звязана з недастатковай Вашай інфармаванасцю, таму мы і звяртаемся да Вас з гэтым адкрытым лістом.

Другая мэта ліста — сведчыць беларускаму грамадству пра тое, што ёсць праваслаўныя беларусы, якія належаць да Маскоўскага Патрыярхату, для свядомасці якіх недапушчальна беззаконне, у якое ўсё больш апускаецца краіна. Лічачы Вас сваім духоўным лідарам, мы не заклікаем Вас заняць тую ці іншую палітычную пазіцыю, роўна як і тыя, хто падпісваецца пад гэтым лістом, вольныя прадстаўляць розныя палітычныя сілы, плыні, ідэалогіі або не прадстаўляць ніякіх, мы толькі просім Вас не пакінуць без апекі і тых сваіх дзяцей, хто выступае за сумленныя і справядлівыя выбары, за павагу Канстытуцыі і чалавечай годнасці.

Царква спрадвеку журылася аб зняволеных і палонных, таму мы просім Вас аказаць падтрымку тым, хто цяпер знаходзіцца ў зняволенні. Мы просім Вас засведчыць, што Царква ставіцца да фальсіфікацый любых выбараў, з якімі б матывамі такія фальсыфікацыі ні здзяйсняліся, як да хлусні і граху.

Мы просім Вас таксама выступіць з асуджэннем нематываванага гвалту і заклікаць тых правакатараў, якія былі сапраўднымі арганізатарамі гвалтоўных дзеянняў каля Дома ўрада, да прызнання і пакаяння. Мы просім Вас заступіцца за сем’і тых пацярпелых, у якіх органы апекі пагражаюць забраць дзяцей. Няхай Ваша аўтарытэтнае слова, якое адбываецца ад Евангельскага вучэння і хрысціянскай маралі, а не з імгненнай палітычнай кан’юнктуры і геапалітычных інтарэсаў, паспрыяе міру ў беларускім грамадстве, а не далейшаму яго раз’яднанню і падзелу.

З павагай і просьбай святых Вашых малітваў,

(Подпісы ў алфавітным парадку па прозвішчы)

Абрамчук Раман, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, культуролаг, музыкант, магістр гуманітарных навук

Васілевіч Наталля, прыхаджанка Свята-Міхайлаўскага прыходу г. Мінска, рэдактар хрысціянскага парталу „Царква», рэгіянальны прадстаўнік Сусветнага брацтва праваслаўнай моладзі «Сіндэсмас» у Цэнтральнай Еўропе (2007—2009 гг.), палітолаг-юрыст, магістр гуманітарных навук

Вайцішка Раман, прыхаджанін храма Касьмы і Даміяна ў Шубіне, г. Масква, генеральны дырэктар кампаніі РВ Медыя (Масква)

Голік Сяргей, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, гісторык, фатограф

Ганчарэнка Святлана Яўгенаўна, прыхаджанка храма Жыровіцкай іконы Божай Маці г. Бярозаўкі, інжынер.

Грос Андрэй Генадзевіч, прыхаджанін Свята-Міхайлаўскага кафедральнага сабора горада Ліды, дактарант Хрысціянскай тэалагічнай Акадэміі ў Варшаве

Донаў Павел, прыхаджанін храма св. ап. Андрэя Першазванага, г. Мінск, праграміст

Дрыга Альвіна, прыхаджанка Свята-Міхайлаўскага прыхода г. Мінска, адвакатка

Дрыга Максім, прыхаджанін Свята-Міхайлаўскага прыхода г. Мінска, дырэктар ТАА «ФорАйТі»

Забаштанская Аксана, сястра міласэрнасці сястрынства ў імя прп. Еўфрасінні Полацкай, г. Мінск, кандыдат філалагічных навук.

Задворны Канстанцін, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, акцёр тэатра і кіно

Звездзіна Ганна, прыхаджанка Свята-Міхайлаўскага прыхода г. Мінска, тэолаг-рэлігіязнаўца (выпускніца Інстытута тэалогіі БДУ)

Звездзін Павел, прыхаджанін Свята-Міхайлаўскага прыхода г. Мінска, тэолаг-рэлігіязнаўца (выпускнік Інстытута тэалогіі БДУ)

Карповіч Ірына, сястра міласэрнасці сястрынства ў імя праподобнапакутніцы Вялікай княгіні Марыі ў г. Мінску.

Кацярыніч Марына, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага храма с. Махро, Іваноўскі раён, настаўніца

Колядава Юлія, прыхаджанка храма Касьмы і Даміяна ў Шубіне, г. Масква.

Краўчук Вольга, прыхаджанка храма Святога Георгія Пераможцы, Коласава, праграмістка

Крамушчанка Дзмітрый Усеваладавіч, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, гісторык, музыка

Крамушчанка Наталля Аляксандраўна, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, гісторык, музыка

Крукоўскі Аляксей, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, выкладчык філасофіі і сацыяльна-палітычных дысцыплін

Куксачоў Мікалай, прыхаджанін храма св. Серафіма Сароўскага г. Мінска, тэолаг-рэлігіязнаўца, выпускнік Інстытута тэалогіі ім.св. Кірылы і Мяфодзія, магістр філасофіі, аспірант Інстытута філасофіі Акадэміі навук Рэспублікі Беларусь

Кульбіцкі Ілля, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, праграміст

Ласевіч Алена, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, тэолаг-рэлігіязнаўца, выпускніца Інстытута тэалогіі БДУ, Варшаўскай духоўнай акадэміі, магістр багаслоўя, магістрантка Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў

Лянкевіч Уладзімір, прыхаджанін прыходу Святой роўнаапостальнай Марыі Магдалены г. Мінска, філолаг, аспірант Беларускага дзяржаўнага універсітэта, магістр гуманітарных навук

Мацвееў Яўген, прыхаджанін Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, студэнт ПСТГУ, вэб-распрацоўшчык

Мацвеева Кацярына, прыхаджанка Свята-Міхайлаўскага прыхода г. Мінска, эканамістка

Матусевіч Наталля, прыхаджанка прыходу ў імя св. прп. Сергія Раданежскага г. Мінска, педагог, бухгалтар

Міхальчук Ганна, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, філолаг, магістр гуманітарных навук

Сяменчык Настасся, прыхаджанка храма Крупецкай Божай Маці, г. Мінск, журналістка.

Тарайкевіч Маргарыта, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, магістр сацыяльна-педагагічных навук (БДУКіМ), паэтка, публіцыстка.

Трыгубовіч Валянціна, прыхаджанка Свята-Петра-Паўлаўскага сабора г. Мінска, рэдактар праваслаўнага часопіса «Свечка» (2004–2007), журналістка, публіцыстка, мастацтвазнаўца».

2.

Ад рэдакцыі:

Нам гэты зварот падаўся далёка неадназначным.

З аднаго боку, здаецца, у лісьце сапраўды прысутнічае выразны заклік да Кірыла падтрымаць увесь беларускі народ у яго змаганьні за дэмакратыю, асудзіць выбарчыя фальсіфікацыі ды маніпуляцыі, дапамагчы вызваліць зь вязьніцы грамадскіх актывістаў і палітыкаў. Але з іншага боку, у тым жа лісьце ёсьць шматлікія і небясьпечныя прыкметы адсутнасьці сувязі з рэчаіснасьцю. Гэта дазваляе думаць адразу пра тры рэчы: ці то складальнікі й падпісанты ліста загуляліся ў палітыку; ці што яны могуць знаходзіцца пад каўпаком сьпецслужбаў рэжыму і мякка працуюць на яго; альбо пра тое, што яны кантужаныя верай у яе юда-хрысьціянскай версіі.

Судзіце самі.

Вось першы факт.

Лукашэнка – ня ёсьць абраны прэзідэнт. Ён хутчэй цягне на ўзурпатара дзяржаўнай улады – г.зн. вялікага злачынцу, таму што застаецца пры ўладзе не па прычыне таго, што яго абраў народ, а, па сутнасьці, з-за адбылага дзяржаўнага перавароту, які суправаджаўся грубымі маніпуляцыямі й фальсіфікацыямі (прыпіскай сабе 50% галасоў), арыштамі большасьці альтэрнатыўных кандыдатаў у прэзідэнты (якія па-ранейшаму застаюцца кандыдатамі), масавымі рэпрэсіямі пратэстоўцаў, якія бачыў увесь сьвет.

У той абстаноўцы, якая склалася, Лукашэнку пазарэз патрэбна, каб хтосьці, пажадана не ад улады, пачаў называць яго “Прэзідэнтам”. Такім чынам, ён і яго асяроддзе, намертва зьвязанае зь ім, спадзяецца на паўзучую легімітызацыю яго рэжыму на чарговыя 5 гадоў – г.зн. на тое, што паступова, з цягам часу, усё больш і больш людзей пачнуць называць і лічыць яго “Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь”…

Другі.

Руская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхату (РПЦ МП) – адзін з найгалоўнейшых інструментаў расейскай імперскай агрэсіі на тэрыторыі Беларусі (разам з расейскім ботам ды штыком, расейскім чыноўнікам і сьпецслужбай, расейскай школай, расейскімі матам, водкай і папсой). РПЦ МП таксама пазарэз патрэбная легітымізацыя сваёй прысутнасьці ды імперскай дзейнасьці на нашай зямлі. Пры гэтым клерыкалы РПЦ МП вельмі хацелі б, каб мы – беларусы-літвіны — забылі пра тое, што нашай сапраўднай Царквой павінна быць Беларуская праваслаўная аўтакефальная царква з уласным Патрыярхам. Расейскія папы́ добра ведаюць, што іх імперскім інтарэсам вельмі спрыяе публічная дэманстрацыя рэлігійнай адданасьці беларускіх грамадзян менавіта РПЦ МП…

Трэцяе.

Патрыярх Кірыл (у міру Гундзяеў) па шматлікіх зьвестках, якія ёсьць у сеціве – генерал ФСБ. З тых жа крыніц можна даведацца, што ён у выніку зьдзірства (сьцяжацельства), якому спрыялі створаныя яшчэ пры Ельцыне прывілеі для РПЦ МП, “зарабіў” на гандлі спіртнымі напоямі й цыгарэтамі мільярдныя капіталы. Любоў да злата ў яго ў крыві (гл. фота ўверсе, на якім бачна, зь якім задавальненьнем Гундзяеў прымае залаты яблык з рук амерыканскіх юдэяў). Стаў ён патрыярхам пасьля сьмерці папярэдняга патрыярха Алексія, пасьля якой засталіся пытаньні… Дый выступае ён не як сапраўдны сьвятар, а як агітатар-прапагандыст ЦК КПСС…

У сувязі з гэтым Кірылу-Гудзяеву таксама пазарэз патрэбная легітымізацыя. І найлепш у форме публічнага пакланеньня і дэманстрацыі веры ў яго “сьвятасьць”…

Паколькі ў лісьце “праваслаўных прыхаджан” на фоне сапраўды справядлівых заклікаў мы бачым прыкметы задавальненьня злачынных жаданьняў усіх трох пералічаных соцыяпаразітных груп, мы ацэньваем яго як выключна неадназначны і заклікаем беларусаў-літвінаў паўстрымацца ад яго падпісаньня.

20. Грамадскае прызначэньне сродкаў масавай інфармацыі заключаецца ў тым, каб даваць людзям калі не сістэмныя Веды пра Сьвет і месца чалавека ў ім, дык хаця б праўдзівыя зьвесткі аб падзеях рэчаіснасьці. Натуральна, што пры гэтым СМІ павінны зьвяртаць увагу найперш на найбольш актуальныя, грамадскі значныя падзеі. Паколькі мы на 90% ужо ведаем, што адбылося пад Смаленскам 1,5 месяцы таму, паколькі актуальнасьць гэтай падзеі для далейшага лёсу ўсёй людскай цывілізацыі, а тым больш Цэнтральна-Усходняй Еўропы, наўрад ці сёньня можна перабольшыць, сапраўдныя абставіны падзеньня самалёта з вышыні некалькі метраў, “якое прывяло да сьмерці ўсіх 96 чалавек, уключаючы прэзідэнта Польшчы”, ператвараюцца ў крытэр для ацэнкі таго, як сусьветныя СМІ выконваюць свае грамадскія абавязкі. Акрамя таго, гэтая ацэнка дае дадатковую магчымасьць спрагназаваць паводзіны СМІ ў іншых, ня менш крытычных абставінах.

Уявіце, што недзе на самой справе зьявіліся, напрыклад, іншапланецяне і ўступілі зь людзьмі ў кантакт. Стала дакладна вядома, што мы – людзі — у Сусьвеце не адныя. Дадаткова зьявіліся адказы на шматлікія пытаньні, якія хвалююць чалавецтва. Ці паведамяць пра гэта сусьветныя СМІ?

Уявіце, што недзе нарадзіўся гібрыд чалавека і шымпанзэ ці чалавека і гарылы. У выніку канчаткова стала зразумелым, што людзі маюць натуральнае паходжаньне, а ўсе рэлігіі заснаваны на міфах – проста казачках для дарослых (бо існаваньне такога гібрыда ёсьць наўпроставым доказам натуральнасьці паходжаньня чалавецтва). Ці паведамяць СМІ пра гэта?

Уявіце, што стала вядомай дакладная дата, калі гіганцкі метэарыт урэжэцца ў Зямлю, з-за чаго на 3-4 гады наступіць глабальная зіма, перажыць якую можна толькі з дапамогай адпаведных запасаў ежы, вітамінаў, энэргіі. Ці паведамяць сусьветныя СМІ й пра гэта?

А як павядуць сябе СМІ, калі сур’ёзным дасьледчыкам стане відавочна, што глабалісцкая фіналігархія на чале зь сіянакратыяй, схаванай у нетрах Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША, сапраўды зьяўляецца глабальным соцыяпаразітным монстрам, які праводзіць палітыку ўкараненьня абсалютна супрацьгуманістычнага “Новага сусьветнага парадку”, а ўсе заявы накшталт “тэорыі змовы” – для глушэньня праўды?

Забягаючы наперад, адкажам, што высьвятляецца, што ва ўсіх такіх і блізкіх да іх выпадках найважнейшыя масавыя СМІ будуць альбо маўчаць, альбо распаўсюджваць якую-небудзь адуважвальна-дыскрэдытуючую дэзу ў імя прыватных інтарэсаў тых ці іншых соцыяпаразітных сіл! Найкаштоўныя навіны будуць заблакаваныя, а паінфамаваным застанецца толькі вузкае кола людзей, якія выкарыстаюць інфармацыю для сваіх асабістых мэт (палітычных ды фінансавых). Атрымліваецца, што ўсе сучасныя сусьветныя СМІ — гэта хутчэй сродкі масавай дэзінфармацыі (СМДІ), чым сродкі інфармацыі! Вось, што высьвятляецца.

Але давайце усё рабіць па парадку. Давайце прааналізуем паводзіны сусьветных СМІ ў крытычных абставінах на прыкладзе таго, як яны асьвятляюць ход рассьледаваньня прычын катастрофы самалёта прэзідэнта Польшчы.

Папярэдне толькі нагадаем, што мы раней ужо ўзгадвалі пра своеасаблівую рэакцыю “беларускіх” “апазіцыйных” СМІ на смаленскія падзеі (пра праўладныя мы нават ня кажам), якая выявілася ў тым, што гэтыя СМІ альбо маўчалі, альбо падтрымлівалі афіцыйную расейска-польскую пазіцыю. Трохі распавялі мы і пра расклад у польскай інфармацыйнай прасторы. Там СМІ, блізкія да ліберальнага ўраду, падтрымліваюць афіцыйную пазіцыю, а тыя, што бліжэй да ПіСу, знаходзяць усё новыя нестыкоўкі, якія працягваюць павялічваць нядобрыя падазрэньні.

20.1.

19 траўня ў Маскве ў будынку «Интерфакса» адбылася прэсавая канферэнцыя, на якой расейскія сьледчыя на чале з Тацьцянай Анодзінай (гл. фота ўверсе справа; зьлева ад яе — складзеныя па адпаведным контуры парэшткі разьбітага самалёта) падалі афіцыйныя даныя аб папярэдніх выніках рассьледаваньня (гл. www.interfax.ru/txt.asp?id=137407&sec=1476; www.interfax.ru/txt.asp?id=137427; з найбольш поўнай версіяй справаздачы па-англійску можна пазнаёміцца тут: polskaweb.eu/foren/viewtopic.php?f=19&t=100&p=1198#p1198).

На прэсавай канферэнцыі сп-ня Анодзіна старалася падкрэсьліць “міжнародную аўтарытэтнасьць” камісіі, яе непрадузятасьць. Былі адрынутыя наступныя версіі: тэрарыстычная атака, выбух, агонь на борце самалёта, тэхнічныя паломкі ў час палёту – рухавікі працавалі да самага канца. Сістэма папярэджаньня аб сутыкненьні зь зямлёй TAWS таксама была ўключана. Расейскія сьледчыя, намякаючы на будучае рашэньне камісіі аб прычынах аварыі, зрабілі ўпор на прысутнасьць у кабіне ня толькі членаў экіпажу, а і пабочных асоб, а таксама на нібыта слабую падрыхтаванасьць экіпажа і кепскае надвор’е.

Відаць, для захаваньня інтрыгі, польскія сьледчыя катэгарычна не пагадзіліся з тым, што да крушэньня магло прывесьці знаходжаньне ў кабіне пілотаў пабочных асоб (за 15-20 хвілін да “пасадкі”), і вылучылі версію, што крушэньне магла справакаваць затрымка каманды дысьпетчара аэрапорта.

Аднак некаторыя больш незалежныя польскія журналісты ў сувязі з гэтай прэсканферэнцыяй зьвярнулі ўвагу, што расейскія ўлады зноў спрабуюць скінуць віну за трагедыю на пілота і Леха Качыньскага, які ніба знаходзіцца на заднім плане, бо “гэтая людзі ўжо ніяк ня змогуць запярэчыць”. Яны зьвярнулі ўвагу на тое, што расейцы праігнаравалі многія пытаньні, якія засталіся адкрытымі. Напрыклад: Навошта мянялі лямпкі на пасадачнай паласе адразу пасьля крушэньня? Навошта хлусіў дысьпетчар, што экіпаж ня ведаў рускай мовы? Чым патлумачыць моцны выбух перад альбо адразу пасьля крушэньня? Чаму многія часткі самалёта выглядаюць, як дробная сечка, чаго ніяк ня можа быць пры такога тыпу аварыі? Як патлумачыць, што колы самалёта вымазаныя ў мясцовай гліне (гл. фота зьлева), калі сьледчыя заяўляюць, што самалёт прызямліўся на дах?

Такіх пытаньняў, якія патрабуюць тлумачэньня, на сёньня каля 100!  Дадаткова нядаўна з ЗША, куды былі адпраўлены на праверку важнейшыя бартавыя прыборы, прыйшло паведамленьне, што аўтапілот быў адключаны і самалёт  пераведзены на ручное кіраваньне толькі за 5,4 секунды да крушэньня. Гэты факт пацьвярджае меркаваньне некаторых эксьпертаў, што пілоты, верагодна, увогуле на маглі папярэдзіць крушэньне, бо кіраваньне самалётам нават на вышыні, меншай за 100 метраў, ад іх не залежала…

Вось на фоне такога выбару, які дае афіцыйная “міжнародная” камісія і крытычны аналіз падзей, давайце паглядзім на паводзіны розных сусьветных СМІ.

20.2.

Возьмем на пачатак расейскія “ліберальна-апазіцыйныя” СМІ, на якія мы, усё яшчэ, наіўныя, разьлічвалі. Здавалася б, а чаму не разьлічваць? У апошнія гады расейскія лібералы й іхныя СМІ выглядалі такімі ўжо зацятымі крытыкамі Пуціна, што, здавалася б, ня выкарыстаць новы шанц яны проста не маглі.

І што ж мы назіраем на практыцы? Расейскі “ліберальны” тэлеканал RTVi дэманструе… поўнае ігнараваньне гэтай тэмы. Радыё “Эха Масквы” – дакладна тое ж — маўчок. Нарэшце мы ў апошнім спадзеве вырашылі пашукаць меркаваньне лідара Дэмакратычнага саюзу Расеі Валерыі Навадворскай (гл. фота ўверсе справа).

Мы яе меркаваньне знайшлі, але спачатку мы мусім зрабіць невялікае адступленьне, датычнае гэтай асобы. Навадворская — паважаны дысідэнт з савецкіх часоў (свой лёс у савецкі час яна апісала ў кнізе “Над безданьню ў хлусьні”). У 1991 годзе бараніла Белы дом, заяўляючы, што няхай хаця б яе труп перашкодзіць путчыстам. У 2000 годзе адкрыта і гучна заявіла, што да ўлады ў Расеі прыйшлі “гэбулькі — фашысты”. Гады тры таму на радыё “Эха Масквы” выказала меркаваньне, што Шаміль Басаеў быў сапраўдным дэмакратам, якога яна асабіста ведала яшчэ з 1991 года, і што перайсьці на бок ісламістаў яго прымусілі абставіны — менавіта адсутнасьць падтрымкі змагарнай Чачні з боку Захаду. За такую “правіну” рэдактар “Эха Масквы” Венедыктаў забараніў ёй выступаць на радыё, з-за чаго мы запаважалі яе яшчэ больш. Аднак у канцы 2008 года ў час нападу Ізраіля на сектар Газа Навадворская раптам сярод іншага заяўляе (гл. http://kontury.info/news/2009-01-10-671): «Ніякай палестынскай дзяржавы мы ня бачым. Мы бачым толькі натоўп плаксівых паразітаў, за якімі хаваюцца тэрарысты і якія падтрымліваюць тэрарыстаў, якія жывуць на гуманітарку, і жывуць, па-мойму, выключна для таго, каб рабіць сваіх уласных дзяцей шахідамі, і ўхваляць гэта з усіх сіл, і псаваць жыцьцё няшчасным, ні ў чым не вінаватаму Ізраілю, і ствараць сусьветную праблему. Вось Ізраіль я бачыла — гэта сапраўды добраўпарадкаваная дэмакратычная дзяржава. А на палестынскай тэрыторыі я таксама была — прабачце, там няма дзяржавы. Ні эканомікі няма, ні інфраструктуры няма. Таму што ўсе сродкі ідуць на ракеты.» (канец цытаты).

Увесь аўтарытэт Навадворскай у нашых вачах у адну хвіліну абрынуўся, бо яна раскрыла сябе як тыповы прыхільнік сіянізму (дарэчы, пасьля гэтай заявы ёй хутка зноў вярнулі доступ да мікрафонаў “Эха”; а вось, напрыклад, ня менш заслужанаму беларускаму дысідэнту з 17-гадовым стажам псіхушак і турмаў Міхасю Кукабаку з-за яго прынцыповай крытыкі сіянізму – гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2007/11/24/1071/; http://nashaziamlia.org/2007/11/25/1073/ — доступу да сваіх СМІ расейскія “лібералы” ніколі не давалі).

З улікам азначаных акалічнасьцяў прапануем меркаваньне Валерыі Навадворскай што да смаленскай авіякатастрофы, якое яна апублікавала вось тут: http://kavkazcenter.com/eng/content/2010/04/12/11844.shtml — яшчэ 12 красавіка (падаецца ў перакладзе з англійскай мовы).

“Катынь-1 была перакрытая Катыньню-2. Не існуе ніякіх доказаў, і ніколі не будзе. У мяне абсалютная ўпэўненасьць, а ня доказы — прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі быў бяльмом на воку у КДБ, ён быў пракляты савецкім ТБ, нараўне з прэзідэнтамі Юшчанкам і Саакашвілі.

Ён заплаціў за ўсё: за падтрымку Грузіі, за свой гераічны рэйс у Тбілісі, за выплату стыпендый і месцы ва ўніверсітэтах, прызначаныя для беларускіх анты-Лукашэнкаўскіх студэнтаў; за хостынг чачэнскіх сайтаў і прытулак для чачэнскіх уцекачоў, за яго спробу асудзіць Ярузэльскага, за антысаветызм і антыкамунізм; за яго арыентацыю на Захад; за кіно «Катынь», пытаньні аб Катыні, а таксама за яго актыўную ролю ў НАТА.

Што прымушае палякаў паўставаць? Тры падзелы Польшчы [ня “Польшчы”, а Рэчы Паспалітай! – Рэд.]; разгром паўстаньня Касьцюшкі ў 1799 г., паўстаньняў 1830 і 1863 гг. [апошнія ў значнай ступені былі беларускімі. – Рэд.]; вайна ў 1920 г. [і Слуцкі збройны чын тады ж… - Рэд.]; акупацыя ў 1939 годзе [пра гэтую “акупацыю Польшчы” мы ўжо пісалі ў папярэдняй частцы. – Рэд.], Катынь [у Катыні-1 каля трэці было беларусаў. – Рэд.]; Варшаўскі блок; ваеннае становішча ў 1981 годзе, і, нарэшце, Катынь-2 у 2010 годзе.

Вайна яшчэ ня скончаная — вайна паміж свабодай і рабствам ніколі не скончыцца. А пазасталы кавалак СССР, дзе мы жывем, змагаецца супраць свабоды.

Я не працую на рускую Зьнешнюю выведку, таму я ня ведаю, чаму палякі вырашылі зрабіць гэты неразважлівы палёт — на борце самалёта, зробленага іх ворагамі, зношаным самалёце «ТУ», які быў адрамантаваны ворагамі пасьля перамогі Качыньскага ў выбарах, без журналістаў, без суправаджэньня польскага вайсковага самалёта, без якога-небудзь кантролю, на пустынны вайсковы аэрадром, у поўным спадзеве на сілы зла ў выглядзе КДБ… Цяпер зразумела, чаму фільм «Катынь» быў паказаны ў гэты дзень па рускім ТБ: гэты «Тамвыдат» быў нібы сыр у пастцы.

Я ня веру ў такія супадзеньні. За Катынь-2 адказвае Масква або Сьвяты правід. Я хрысьціянка і не магу абвінавачваць Святы правід, што ён працуе на КДБ. Я нікога не абвінавачваю. Я разважаю ў адпаведнасьці з канцэпцыяй cui prodest — для абвінавачваньня павінны быць відавочныя сьведчаньні.

Але мы не павінны спадзявацца, што прыкладна праз 15 гадоў нехта накшталт Берыі захоча адмовіцца ад сваіх калег, якім ён аддаў загады забіваць. Гэта як са справай Міхоэлса, якая была раскрытая. Сталін памёр, і пачалася барацьба паміж нашчадкамі. Берыі былі патрэбныя плюсы. У адваротным выпадку мы б дасёньня лічылі, што рэжысёр загінуў у аўтамабільнай аварыі.

Чаму польскія патрыёты не ляглі на ўзлётна-пасадкавую паласу аэрапорта ў Варшаве? Калі б я толькі ведала аб гэтым палёце, я б кінулася на калені перад польскім амбасадарам у Маскве і папрасіла яго патэлефанаваць прэзідэнту і папярэдзіць яго. Вось да чаго вядзе гульня Абамы ў «перазагрузку” – да палёту ў лагер ворага, у рукі ворага, на міласьць ворага…

Я не абвінавачваю нікога, бо скуль я ведаю, хто стаіць за гэтым «стоп-кадрам”, хто зьяўляецца кіраўніком КГБ-хунты? Куды можна пайсьці з такімі абвінавачваньнямі, у які суд? Не ўяўляю сябе чалавекам, які хадзіў 300 крокаў за Раскольнікавым у рамане Дастаеўскага «Злачынства і пакараньне» і сказаў яму: «Ты забойца». Таму што сьледчы Парфіры Пятровіч ведаў, што яму нічога ня будзе з-за таго, што ён накіруе Раскольнікава ў суд, асабліва, калі Міколка прызнаў сябе вінаватым. Парфіры Пятровіч хацеў зьнерваваць Раскольнікава. Той раздражняў яго. Але ў  гэтай хунты моцныя нервы, яе цяжка раздражніць.

І Эркюль Пуаро і міс Марпл Агаты Крысьці працуюць такім чынам, што іх аналітычныя высновы былі пацьверджаны фактамі: забойцы пачыналі рабіць глупствы, забіваць сьведкаў, выдаючы сябе, а затым забойца не вытрымлівае і ўцякае на публічных сесіях Эркюля Pуаро па «Выкрыцьці магіі». На гэтых хлопцаў [хунта КДБ] гэта ніколі не спрацуе…

І нават калі здарыцца цуд, і лета застанецца ў Расеі назаўсёды, то малаверагодна, што мы маглі б падаць у суд на агентаў КДБ, нават за падрыў жылых дамоў у Маскве ў 1999 годзе. Пісьмовыя сьведчаньні або загады не існуюць, і ніхто ня можа зьвярнуцца ў суд са спасылкай на раман Дастаеўскага. («Гэта вы забілі.., вы, бо ніхто іншы».) Адвакаты і пракуроры зробяць з вас пасьмешышча з-за такіх доказаў.

Ня верце мне, дарагія еўрапейцы. Тым ня менш, ня лятайце да нас у Расею ў такім складзе дэлегацыі й у такія месцы. У адваротным выпадку, пройдуць дзесяцігоддзі, другія 65 гадоў, й іншая група польскіх палітыкаў будзе ляцець да месца падзеньня польскага самалёта. І зноў таксама будзе аварыя… Але я не ведаю, ці будзе ў Андрэя Вайды час, каб зрабіць яшчэ адзін фільм.

Міжнародная карпарацыя забойцаў працягвае дзейнічаць, нягледзячы на тое, што больш няма Саветаў і КДБ. Калі яны здольныя ганяць па Еўропе 90-гадовага Краснова, атручваць Літвіненку палоніем, падсоўваюць некаторым атручаныя цукеркі й калоць парасонам, хто пераканае мяне, што яны ня могуць беспакарана забіць Леха Качыньскага, які быў антысавецкім ворагам Лубянкі й  Крамля?

Мы ніколі не сустракаліся, але ён быў маім таварышам, таварышам-па-зброі, і я буду аплакваць яго, у адрозьненьне ад Адама Міхніка ды іншых польскіх ультралевых абаронцаў Ярузэльскага. Качыньскі быў польскім Рэйганам, спадчыньнікам Касьцюшкі, Савінскага, Дамброўскага і Пілсудскага. У Польшчы, вядома, ён не памрэ. Польшча ўсё памятае, і знаходзіцца на правільным шляху, але члены КГБ радыя ўкусіць і адскочыць. КГБ – гэта племя сабак, якое вядзе свае карані ад катаў Івана Жахлівага.

Я нават не магу сказаць, ці істотна вырасьце мая нянавісьць да ФСБ пасьля гэтага забойства. Ёй няма ўжо куды расьці. «Мая нянавісць такая вялікая, як мора, і берагі жыцьця ня могуць ўтрымаць яе». У цытаце шэксьпіраўскай Джульеты было пра любоў, а не пра нянавісьць, але я маю дачыненьне не з Рамэа…

Што выклікае найбольшую боль – гэта тое, што ніхто ня будзе пакараны. Хаця ў гэтым няма нічога новага. Нават Сталін не заплаціў за свае злачынствы. З-за яго – сьвятога ягняці – яго ўнук цягне маскоўскую ліберальную «Новую газету» ў суд. Каты з НКВД і ВЧК — тыя, якія не былі забітыя ўласнымі калегамі – засталіся беспакаранымі.

Агент КГБ Чаркесаў атрымаў высокую пасаду пры Пуціне, іншы чалавек КГБ Філіп Бабкоў працуе на маскоскім канале НТВ, састарэлыя ахоўнікі ГУЛАГу атрымліваюць высокія дзяржаўныя пенсіі, Ленін цалкам камфортна ляжыць у маўзалеі, а медалі за Аўганістан, Чачню і Грузію ў вялікай пашане. А хто заплаціў за забітых пасажыраў паўднёвакарэйскага авіялайнера? Дарэчы, у адпаведнасьці з адной з праграм грузінскага тэлеканала «Імедзі», на борце самалёта з Лехам Качыньскім быў выбух, калі ён ляцеў, каб дапамагчы Грузіі. Улічыце гэта як першае папярэджаньне.

Антысавецкі палітык Качыньскі зрабіў памылку толькі адзін раз — калі ён сеў у савецкі самалёт, каб ляцець на савецкую тэрыторыю, даверыўшыся савецкай уладзе.

І цывілізаваны сьвет не абвінаваціць нікога. Усё будзе пакрыта газам, нафтай і туманам”.

(канец артыкула)

Варта адзначыць, што за прайшоўшыя пасьля аварыі 45 дзён, ніякага дадатковага меркаваньня з боку Валерыі Навадворскай (не гаворачы ўжо пра іншых расейскіх “лібералаў”) па гэтай тэме больш не было.

Якія высновы можна зрабіць на грунце пададзеных фактаў. Яны наступныя:

1. У асяроддзі расейскіх “лібералаў” існуе строгая ідэалагічная дысцыпліна. Так, напрыклад, расейскія “лібералы” павінны лічыць чачэнцаў “ісламісцкімі тэрарыстамі” (а ніяк не змагарамі за свабоду сваёй Бацькаўшчыны), патрабаваць вызваленьня “няшчаснага і нявінаватага” Хадаркоўскага, голасна хваліць палітыку ізраільскага кіраўніцтва (што б тое ні рабіла), памяркоўна крытыкаваць Пуціна за адсутнасьць “ліберальных рэформ”, упарта ругаць сталінізм. Калі хто-небудзь зь іх асяроддзя, нават вельмі аўтарытэтны, выкажа якую-небудзь “адсябяціну”, якая ня будзе адпавядаць названым палажэньням, яго чакае “адлучэньне ад царквы” ў выглядзе… пазбаўленьня доступу да “ліберальных СМІ”. Што для многіх “лібералаў” раўнацэнна сьмерці…

2. Крытыка расейскімі “лібераламі” Пуціна існуе больш на паказ, для дэманстрацыі на публіку сваёй “ліберальнай апазіцыйнасьці”. На справе, калі ў руках расейскіх “лібералаў” апынаецца патэнцыйная магчымасьць для сапраўды забойчай крытыкі цяперашняга рэжыму расейскай імперыякратыі, яны яе не выкарыстоўваюць. Гэта яшчэ раз пацьвярджае нашае ранейшае меркаваньне, якое мы выказвалі ўжо шмат разоў (аформлена як адно з палажэньняў Беларускай дактрыны), што паміж расейскай імперыякратыяй і глабалісцкай фіналігархіяй існуюць прынцыповыя саюзьніцкія дачыненьні. Шчыльная супраца ў інфармацыйнай прасторы паміж расейскай імперыякратыяй і польскай ліберастыяй у пытаньні хаваньня канцоў Катыні-2 — гэтаму яскравае сьведчаньне. Пра тое ж сьведчаць і паводзіны расейскіх “лібералаў”.

У расейскамоўным фрагменце сеціва мы знайшлі толькі адзін дастаткова вядомы рэсурс (Форум.мкс), які распавёў аб нядобрых падазрэньнях у сувязі з аварыяй пад Смаленскам. Падаем тэкст адтуль Дзьмітрыя Варабьеўскага ў невялікім скароце пад назвай “Што адбылося ў смаленскім тумане?” (http://forum-msk.org/material/region/3145476.html). Тэкст зьяўляецца добрым прыкладам таго, як у прынцыпе маглі б выглядаць аналагічныя тэксты ў “расейскім ліберальным” друку, калі б расейскія “лібералы” сапраўды імкнуліся шукаць і паведамляць праўду.

“Зусім хутка — 20-га траўня — пойдзе 40-ы дзень з моманту гібелі пад Смаленскам польскага прэзідэнта Леха Качыньскага і яшчэ амаль сотні пасажыраў ды членаў экіпажу самалёта, які там разбіўся… Ужо высьветлілася, што хлусьнёй аказалася і тое, што ён нібыта цэлых 4 разы “спрабаваў насуперак указаньням расейскіх авіядысьпетчараў” сесьці ў тумане на вайсковым аэрадроме, і тое, што камандзір польскага экіпажу нібыта амаль ня ведаў рускай мовы (што, маўляў, моцна ўскладняла яго размовы з авіядысьпетчарамі), і мноства іншых першапачатковых сьцьвярджэньняў расейскіх тэлеканалаў ды іншых афіцыйных СМІ.

Ды й з туманам на аэрадроме — далёка ня ўсё зразумела. Мяркуючы па некаторых сьведчаньнях, туман той неяк занадта хутка зьнік пасьля авіякатастрофы, і на больш-менш звычайнай вышыні сталі бачныя аблокі, што ёсьць ня вельмі сумяшчальным з прыродным, натуральным туманам…

Але ўсе гэтыя дзіўнасьці яшчэ, так бы мовіць, «кветачкі» ў параўнаньні з абсалютна ніяк не каментуемай у афіцыйных расейскіх СМІ, але ўжо больш за месяц распаўсюджваемай па Інтэрнэце жудаснай гісторыяй з быццам бы па-зьверску забітым ва Ўкраіне ў сярэдзіне красавіка журналістам Андрэем Мендэрэем і зь яго сенсацыйным відэа, зьнятым на месцы той авіякатастрофы адразу пасьля яе.

Каб чытачам было зразумела, аб чым ідзе гаворка, прыкладаю кароткія ўрыўкі з двух тэкстаў на гэтую тэму, якія ўжо даволі даўно разьмешчаныя ў Інтэрнэце (спасылкі — у канцы адпаведных урыўкаў) і распавядаюць, наколькі можна зразумець, пра афіцыйнае рассьледаваньне гэтай трагедыі – хаця ледзь не сакрэтнае — якое праводзіцца ў Польшчы.

«… Генеральны пракурор Рэспублікі Польшча Андрэй Шарамет прызнаў сапраўдным упершыню апублікаванае RUpor`ам аматарскае відэа аб расстрэле расейскім спецназам пасажыраў авіялайнера Ту-154, якія выжылі 10 красавіка 2010 г. у катастрофе пад Смаленскам, назваў папярэднія вынікі рассьледаваньня здарэньня з польскага боку нездавальняючымі й запатрабаваў неадкладнай адстаўкі міністра абароны Богдана Кліха … На відэа засьняты тры фігуры ў руху, пісталетныя стрэлы, чалавек, які выскоквае з самалёта, сьмех і чутны голас пілота, які заве на дапамогу. Ня выключана, што сярод загінулых ад рук неўстаноўленых асоб быў і прэзідэнт Рэспублікі Польшча Лех Качыньскі … Аўтарам відэа зьяўляецца журналіст Андрэй Мендэрэй. Яго зарэзалі нажом праз некалькі дзён пасьля таго, як відэа было выкладзена ў Інтэрнэце» (http://jurkom.ru/170-generalnaya-prokuratura-polshi-rassmotrela-ubijc-passazhirov-tu-154-na-lyubitelskom-video-smotret.html).

«… Матэрыялы сьледства наўрад ці атрымаюць працэсуальны працяг. Яны будуць засакрэчаныя. Урад Дональда Туска цяпер, як ніколі раней, блізкі да ўзаемаразуменьня з расейцамі й не захоча перарываць дыялог”, — мяркуе суразмоўца RUpor` а. … Эксьпертная версія арыгінальнага смаленскага роліка зьмясьцілася ў 2 хвіліны 50 секунд. Відэа зьнята на мабільны тэлефон (http://www.rupor.info/glavnoe/2010/04/25/rossijskie-smi-projasnili-kogo-zhe-rasstrelivali-v/).

Прачытаўшы вышэйпрыведзеныя ўрыўкі, чытачы, верагодна, могуць здагадацца і аб тым, чым, хутчэй за ўсё, тлумачыцца яшчэ адна дзіўнасьць, якая мела месца амаль праз месяц пасьля той смаленскай трагедыі. Я маю на ўвазе раптоўную адмову кіраўнікоў ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Італіі ды шэрагу іншых дзяржаў Захаду прыехаць у Маскву на сьвяткаваньне 9-га траўня. Відавочна, пры наяўнасьці сур’ёзных падазрэньняў наконт таго, што ў нейкай краіне кіруюць не проста злачынцы, а ўвогуле абсалютна «адмарожаныя» маньякі, наўрад ці будзе шмат жадаючых ехаць у гэтую краіну на якія б там ні было ўрачыстасьці…

Зразумела, ва ўсёй гэтай жудаснай смаленскай гісторыі, якая ўжо атрымала назву «Катынь-2″, яшчэ рана што-небудзь сьцьвярджаць на ўсе 100%, то бок без аніякіх сумневаў. Аднак, наколькі б ні здавалася камусьці ўсе вышэй сказанае цалкам неверагодным, любыя іншыя версіі здарэньня, на мой погляд, яшчэ значна больш неверагодныя.

Як яшчэ можна растлумачыць зьяўленьне ў Інтэрнэце праз некалькі дзён пасьля гібелі польскага прэзідэнцкага самалёта таго вышэйузгаданага відэа забойства гаворачых па-польску людзей на фоне самалётных абломкаў? Калі гэта — так бы мовіць, «інтрыгі» ворагаў расейскай улады, то чаму гэтая ўлада (разам з незьлічонымі падкантрольнымі ёй СМІ) не выкрывае «фальсіфікатараў», чаму яна ўжо больш за месяц абсалютна маўчыць аб гэтых відэаздымках, якія відавочна сведчаць на карысьць здагадкі, што польскі самалёт быў зьнішчаны наўмысна, а яго выжылых пасажыраў або пілотаў дабівалі, каб не было небясьпечных сьведкаў? … (Дарэчы, у Інтэрнеце ёсьць розныя па якасьці версіі гэтага відэа. Не выключана, што расейскія ўлады маглі сьпецыяльна запусціць туды моцна пагоршаную і пазбаўленую некаторых ключавых эпізодаў версію, выдаючы яе за арыгінал.)

Сярод інтэрнэт-каментароў я сустракаў і яшчэ адно меркаваньне, якое «апраўдвае» расейскую ўладу. Маўляў, яна сама сфабрыкавала і запусьціла ў Інтэрнэт ўвогуле ўсе гэтыя «відэаздымкі Андрэя Мендэрэя» — каб, маўляў, на гэтую «вуду», так бы мовіць, «злавіліся» ўсе выкрывальнікі яе шматлікіх ранейшых злачынстваў (накшталт вядомых падрываў дамоў, тэрактаў у «Норд -Осьце» і Беслане, мноства палітычных забойстваў і г.д.), і каб тым самым яны, маўляў, дыскрэдытавалі сябе і ўсе свае ранейшыя выкрыцьці…

Чытачы могуць самі ацаніць ўсю «праўдападобнасьць» гэтай, мякка кажучы, занадта мудрагелістай версіі, але асабіста мне яна здаецца ня вартай сур’ёзнай увагі.

Такім чынам, атрымліваецца, што выбіраць, падобна, асабліва і няма з чаго. Вышэйзгаданыя «альтэрнатыўныя» здагадкі, на мой погляд, яшчэ больш неверагодныя, чым простая канстатацыя чарговага жахлівага злачынства кіруючых у Расеі гэбістаў, чые крымінальныя інтарэсы, падобна, усё больш пашыраюцца за расейскія межы — на навядзеньне «новага сусьветнага парадку»… (канец цытаваньня)

20.3.

А як адрэагавалі заходнія СМІ – з краін, якія зьяўляюцца сябрамі Польшчы па НАТА?

У адпаведнасьці з сецевым інфармацыйным рэсурсам Polska Web News (http://polskaweb.eu/opfer-waren-geheimnistraeger-der-nato-37662122.html), амерыканскае выданьне Washington Times паведаміла, што ў НАТА выклікае клопат, што ў авіякатастрофе пад Смаленскам у рукі рускіх больш чым верагодна трапілі звышсакрэтныя коды, якія выкарыстоўваюцца ўзброенымі сіламі НАТА для спадарожнікавых сувязяў. Сярод ахвяраў крушэньня ў Расеі знаходзіўся генерал Францішак Гагор — самы галоўны прадстаўнік Польшчы ў НАТА, таксама ўсё кіраўніцтва ўсіх радоў польскіх войскаў, а таксама кіраўнік Нацыянальнага бюро бясьпекі. Усе яны былі носьбітамі самай сакрэтнай інфармацыі й безумоўна некаторыя зь іх мелі пры сабе ноўтбукі або кішэнныя флэшкі з важнымі данымі НАТА на выпадак экстранай сітуацыі.

«Адразу пасьля крушэньня для саюзных узброеных сілаў былі ўкаранёныя новыя коды НАТА. Аднак старыя ключы з-за гэтага ня страцілі сваёй каштоўнасьці. Насупраць, рускія сакрэтныя службы цяпер у стане расшыфраваць сабраныя імі на стандартнай аснове на працягу многіх гадоў даныя НАТА і польскіх вайскоўцаў. Расшыфраваныя паведамленьні могуць раскрыць некаторыя самыя важныя сакрэты НАТА, напрыклад, планы для контрвыведкі й нават агентаў ці сумежныя крыніцы падслухоўваньня», — піша газета.

Washington Post (ЗША) у сваю чаргу паведаміла: «Ужо ясна, што расейскі ўрад адмаўляецца праводзіць разам з Варшавай неабмежаванае сумеснае рассьледаваньне крушэньня Тупалева, ня кажучы ўжо пра тое, каб дазволіць Польшчы праводзіць свае ўласныя рассьледаваньні на месцы катастрофы. Масква прытрымлівае ў сябе найбольш важную інфармацыю з чорных скрынь. Чаму польскі ўрад нават ніводнага разу не паспрабаваў зрабіць ціск на рускіх пасьля таго, як тыя адмовілі ў доступе польскім эксьпертам да месца крушэньня і пры гэтым рускія авіяцыйныя ўлады да таго ж ўстанавілі, без усялякага рассьледавання, што ў катастрофе вінаваты пілот?» — пытаецца газета.

Нарэшце аж 14 траўня прачнулася буйнейшае брытанскае выданьне Daily mail і пад аўтарствам Уільлі Сьцюарта выдала артыкул, прысьвечаны фільму Андрэя Мендэрэя (гл. http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1278175/Footage-Polish-air-crash-emerges-claiming-Russian-speaking-men-shooting-survivors.html?ITO=1490), такім чынам хоць трохі пазнаёміўшы сваіх чытычоў зь некаторымі падзеямі вакол крушэньня самалёта.

Падаем гэты артыкул у перакладзе з англійскай:

“Відэа авіякатастрофы, у выніку якой загінуў прэзідэнт Польшчы, нібы паказвае забойства выжылых.

Фільм, які цыркулюе ў Інтэрнэце, выклікаў тэорыі змовы аб гэтым здарэньні.

Яго прызначэньне — паказаць узброеных па-руску размаўляючых мужчын, якія забіваюць пасажыраў праз хвіліны пасьля аварыі, у выніку якой загінулі Лех Качыньскі й дзесяткі польскіх урадоўцаў і вышэйшых вайскоўцаў.

Зярністыя, размытыя кадры, на якіх чутны нібы стрэлы, былі адрынуты як “злашкодны падман” расейскім экспертам авіяцыі.

Некаторыя расейскія крыніцы сьцьвярджаюць, што відэа было распаўсюджана ў спробе ачарніць Маскву альбо ўкраінскай, альбо грузінскай групамі, што  азначае магчымую спланаваную аперацыю па зьнішчэньні самалёта.

Відэа, якое падпала пад лічбавую апрацоўку, з даданымі субтытрамі і некаторымі запаволенымі сегментамі й павелічэньнямі на ім, ёсьць невыразным.

Ніхто на самой справе ня бачыць стрэлаў на стужцы. Некаторыя інтэрнэт-гледачы адзначылі неадпаведнасьці, такія, як перасоўваньне дрэваў.

Не было афіцыйных каментароў ад маскоўскай генеральнай пракуратуры, якая прымае ўдзел у рассьледаваньні катастрофы.

Польскія сьледчыя запатрабавалі большай абароны месца катастрофы ад расейцаў і дамагліся дазволу на іх уласнае вывучэньне месца крушэньня.

Афіцыйнае рассьледаваньне выключае несумленную гульню ў якасьці прычыны аварыі ў густым тумане, у якой загінулі ўсе 96 чалавек 10 красавіка.

Да гэтага часу не было зьвестак, што хто-небудзь выжыў.

Ёсьць засьцярогі, што важныя таямніцы НАТА й іншая сакрэтная вайсковая інфармацыя трапіла ў рукі расейскіх сьпецслужбаў пасьля палёту і што за секунды да аварыі ў кабіне пілотаў была таямнічая жанчына.

Пасажыры на асуджаным Ту-154 ляцелі на гадавіну расстрэлу пад Катыньню, у якім супрацоўнікамі НКВД у 1940 годзе былі забітыя каля 22.000 афіцэраў.

Многія целы з-за аварыі былі моцна зьнявечаныя і могуць быць індэнтыфікаваны толькі па ДНК, але не паведамляецца пра кулявыя раненьні хоць у каго з пасажыраў.

Разам з тым, маюцца непацьверджаныя паведамленьні, што Андрэй Шарамет, польскі генеральны пракурор, лічыць, што здымкі былі зробленыя ў лесе пад Смаленскам на месцы крушэньня.

Іншая тэорыя змовы сьцьвярджае, што журналіст, які зрабіў альбо набыў гэтыя кадры — названы ў некаторых акаўнтах Андрэем Mендэрэем – атрымаў удар нажом у спіну ва ўкраінскай сталіцы Кіеве ў першыя дні пасьля аварыі.

Сьцьвярджаеца, што затым ён памёр у гарадской клініцы неўзабаве пасьля таго, як невядомыя зламыьснікі адключылі яму апарат штучнай вентыляцыі лёгкіх.

На іншым расейскім сайце выказваецца меркаваньне, што кадры былі зьнятыя кімсьці, хто пражывае паблізу месца аварыі, і што ім пазней была нададзена “некарэктная,  сенсацыйная інтэрпрэтацыя”.

Згодна з гэтай гіпотэзай, стрэлы былі зроблены зь пісталетаў, якія былі ў ахоўнікаў прэзідэнта і якія трапілі ў агонь.

Нічога з гэтага ня можа быць пацьверджана.

Расейскі авіяцыйны эксьперт, які папрасіў не называць ягонага імя, сказаў учора: «Выкарыстаньне данага відэаматэрыялу — гэта небясьпечны падман, скіраваны на нанясеньне шкоды Расеі, ня больш і ня менш”.

Фільм быў падхоплены антырасейскімі групамі на тэрыторыі былога Савецкага Саюзу ды Ўсходняй Еўропы і хутка распаўсюджаны па ўсім інтэрнэце.

Між тым, аналіз адной з трох чорных скрыняў дапускае прысутнасьць жаночага голасу ў кабіне пілотаў за імгненьні да аварыі.

Сьледчыя правяраюць, у кабіне — насуперак правілам — была сьцюардэса ці памочніца прэзідэнта Леха Качыньскага ў час прызямленьня.

Самалёт спрабаваў прызямліцца ў аэрапорце Смаленска ў Расеі, нягледзячы на атрыманьне выразных загадаў зь зямлі, каб ляцець у Маскву або Менск”.

(канец цытаваньня)

Варта дадаць, што гэты артыкул выклікаў абурэньне англійскіх чытачоў, бо існуе падазрэньне, што ён быў заказаны ФСБ (тое, што ФСБ за грошы мае магчымасьць друкаваць у замежных СМІ свае заказныя артыкулы, даўно і шырока вядома; гэта завецца палітычнай карупцыяй у імя інтарэсаў расейскай імперыякратыі на Захадзе).

Такім чынам, аналіз буйных заходніх выданьняў паказвае, што яны ўсе 45 дзён пасьля аварыі былі альбо “занятыя” замоўчваньнем падзеі, альбо самымі асьцярожнымі крытычнымі заўвагамі, альбо клопатам пра ўласныя інтарэсы, а не высьвятленьнем праўды, альбо нават, як у выпадку з Daily mail, імкнуліся дыскрэдытаваць любыя магчымыя падазрэньні, якія падалі на Крэмль.

У гэты ж час шукалі й імкнуліся паведамляць Праўду толькі асобныя людзі й асобныя адносна невялікія інфармацыйныя рэсурсы.

У гэтых абставінах мы лічым важным назваць хаця б некаторых зь іх.

20.4.

Здаецца, што найбольш інфармацыі пра падзеі вакол смаленскай аварыі, якая цяпер усё часьцей завецца “Катыньню-2”, падае інфармацыйнае агенцтва змагароў за свабоду Чачні й усяго Паўночнага Каўказу “КаўказЦэнтар” (kavkazcenter.com). Гэты рэсурс звычайна выдаваў па гэтай тэме па некальні артыкулаў за суткі. Паколькі наўпроставы ўваход на гэты сайт на тэрыторыі РФ і РБ заблакаваны, на яго можна выйсьці, напрыклад, так:  http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ.

Шмат у асьвятленьні аналізуемых падзей робіць польскае агенцтва Polska Web News (http://polskaweb.eu). На жаль, яно працуе на нямецкую аўдыторыю і… на нямецкай мове.

Перыядычна вельмі цікавыя зьвесткі на польскай мове, як мы ўжо інфармавалі раней, падае і варшаўскае выданьне Gazeta polska (http://media.wp.pl/kat,38200,name,Gazeta-Polska,prasa.html) і сецевы рэсурс “Факт”. Для прыкладу прыводзім тэкст аднаго зь нядаўніх артыкулаў пад назвай “Гэта бомба разарвала Тупалева?!” (гл. http://www.fakt.pl/To-bomba-rozerwala-Tupolewa-,artykuly,71739,1.html):

“Вельмі сенсацыйныя паведамленьні “Газеты польскай”. Сьпецыялісты, да якіх дайшлі яе журналісты, сьцьвярджаюць, што корпус прэзідэнцкага Ту-154 быў разарваны магутным выбухам. Ёсьць прыкметы таго, што гэта магла быць паліўна-паветраная бомба!

На той вышыні ад зямлі, зь якой падаў самалёт, такая фрагментацыя корпусу можа быць выкліканая толькі наўмысным ўмяшаньнем чалавека — гавораць сьпецыялісты ў будаўніцтве самалётаў у інтэрвю «GP». Нагадаем — прэзідэнцкі Тупалеў падаў з вышыні каля 8 метраў і разваліўся на тысячы кавалкаў. Між тым, гісторыя ведае выпадкі катастрофаў гэтых жа машын, якія падалі з вышыні нават у некалькі сотняў метраў і толькі… пераламваліся папалам.

Менавіта гэты факт дае глебу для развагаў. Па словах апытаных «GP», на борце самалёта павінен быў адбыцца моцны выбух. Калі б гэта было ня так, самалёт мог бы патрэскацца, разваліцца на некалькі частак, мог бы павыгінацца дзюралевы корпус, але не разваліўся б на такія дробныя кавалкі.

Больш за тое, на абломках самалёту няма прыкмет пажару, затое чутны ад іх толькі пах авіяцыйнага паліва. Дзюралевыя кавалкі маюць зубчаты край і памер ад некалькіх сантыметраў да дзесяткаў сантыметраў, што можа быць ўказаньнем на выбух паліўна-паветранай бомбы!

Журналісты «GP» даводзяць таксама, што ў адрозьненьне ад інфармацыі, якая падаецца да гэтага часу, прэзыдэнцкі самалёт не прызямляўся “на сьпіну”. Доказ? Газета публікуе фатаграфію колаў і шасі прэзідэнцкага Ту-154, якія поўнасьцю пакрытыя… брудам. Калі самалёт упаў угару коламі, чаму яны ў гліне?

Ці гэтыя і многія іншыя таямніцы будуць патлумачаны калі-небудзь? Гэта можа быць надзвычай цяжкім. Тым больш, што існуе небясьпека таго, што расейцы не аддадуць нам рэшткаў самалёта, а проста адразу пасьля заканчэньня сьледства пераплавяць іх на ўласным металургічным заводзе” (канец цытаваньня).

Зь першай брашурай па смаленскай авіякатастрофе на англійскай мове «Чалавецтва ў хаосе» можна пазнаёміцца па гэтай адрэсе: http://www.humanityinchaos.com/PolishPresidentMurdered-1a.html. Яе аўтар Карл Сьцюарт. Цяпер брашура актыўна перакладаецца на розныя мовы. Яна ўтрымлівае сярод іншага спадарожнікаве фота з месца трагедыі (гл. фота ўнізе; яго можна супаставіць з аналагічным фота з часткі 7 гэта матэрыялу), дзе пазначаны чатыры зоны: чырвоная – месца здымкаў Андрэя Мендэрэя; жоўтая – тут рабіліся здымкі Славамірам Вішнеўскім; сіняя – месца здымак невядомай асобы (але відэа дадаецца); зялёная – па гэтай зоне няма ні відэа, ні фота (прынамсі, у адкрытым доступе), але расейцы сьцьвярджаюць, што ўсе трупы былі знойдзены толькі тут – у “зялёнай зоне”.

У некаторых выпадках чытачы дасылаюць цікавыя каментары да матэрыялаў, прысьвечаных трагедыі, у розныя сецевыя выданьні. Так, да аднаго з матэрыялаў Gazeta Petersburska (http://gazetapetersburska.org/), якая выдаецца ў Расеі на польскай мове, чытач пад нікам “Нісан” даслаў каментар, якія выдае ў ім дасьведчана эксьперта. Падаем гэты каментар у перакладзе з рускай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/19/72501.shtml), паколькі першакрыніца ўжо не адчыняецца.

“У польскага самалёта перад пасадкай былі праблемы з Іл-76. Гэты самалёт раптоўна над самай зямлёй выконваў манеўры развароту, а потым набіраў вышыню. Так ён дзейнічаў амаль без перапынку.

Шляхі падлётаў абодвух самалётаў адхіляліся ад таго, што ўказвала дакументацыя і маякі аэрапорта. Падача электразабесьпячэньня са станцыі была парушана ў 8:39:50

На прэс-канферэнцыі Эдмунд Кліх, прадстаўнік Польшчы ў расейскай камісіі па рассьледаваньні катастрофы ў Смаленску, сказаў, што прэзідэнцкі Тупалеў упаў роўна ў 8:41:06.

Пра што гавораць гэтыя факты:

- у абодвух самалётаў была тая ж праблема: знаходзячыся ў 1,1 км ад аэрапорта, яны былі на вышыні ўсяго ў некалькі метраў. Гэта значыць, абодва самалёты павінны былі пачаць зьніжэньне на адлегласьці каля 2 км ад аэрапорта;

- самалёты былі аддаленыя адзін ад аднаго на 1,5 хвіліны палёту — на адлегласьці прыблізна ў 6-7 км (гэта стандартная адлегласьць паміж двума самалётамі пры заходзе на пасадку на той жа аэрадром);

- абодва самалёты закранулі за дрэвы, што тлумачыць пашкоджаньні антэны NDB (1,1 км) і дрэвы (1,1 км);

- аэрапортаўская сірэна завыла толькі праз 15 хвілін пасьля катастрофы.

На падставе гэтага можна меркаваць, што:

Былі ўстаноўлены фальшывыя маякі NDB, якімі ўводзілі ў зман пілотаў.

Калі гэта быў спланаваны тэракт, то туман павінен быць штучным (там быў таямнічы самалёт, які лятаў над аэрапортам за дзве гадзіны да крушэньня).

Пасьля крушэньня былі праведзены сьпецмерапрыемствы для ўтойваньня некаторых нязручных фактаў.

З улікам гэтых фактаў вымалёўваецца наступны сцэнар:

6:40 Таямнічы самалёт пачынае кружыцца над аэрапортам, што супадае з нарастаньнем туману.

7:15 прызямляецца Як з польскімі журналістамі.

7:30 З Варшавы вылятае польскі прэзідэнцкі самалёт.

7:35 Мабільныя маякі ўсталёўваюцца ў фальшывае становішча.

8:30 Польскі прэзідэнцкі самалёт і расейскі Іл-76 кружацца над аэрапортам. Вежа вырашае, што першым будзе сядаць расейскі самалёт. Той ідзе на пасадку (10 км ад аэрапорта). Стандартная ў гэтых умовах адлегласьць паміж самалётамі складае каля 6-10 км, што па часе адпавядае ад 1,5-2 хвілінам.

08:37 Расейскі самалёт Іл-76 пачынае падыход да зямлі (10 км ад аэрапорта), аператары ўключаюць ілжывыя маякі, калі Іл знаходзіцца паміж першым і другім маяком, каб падмануць NDB польскага пілота. Акрамя таго, першы ілжывы маяк усталяваны ніжэй сапраўднай плоскасьці пасадкі. Адначасова заглушаецца праца сістэмы GPS.

8:38:45 Расейскі самалёт праходзіць NDB маяка на адлегласці 6,1 км, пачынаецца наводка на ілжывыя цэлі маяка NDB 2,1 км ад пасадкавай паласы і на 150 м ніжэй за ўзровень аэрапорта.

8:38:53 Польскі самалёт пачынае заход на пасадку. Ён знаходзіцца ў 10 км ад пасадкавай паласы. Атрымлівае сігнал ад ілжывых NDB. Польскі пілот пачынае арыентавацца на ілжывы сігнал, які пасылае маяк.

8:39:35 На адлегласці 2,1 км ад аэрапорта самалёт атрымлівае ад расейскага Іл-76 NDB ілжывы сігнал і пачынае зьніжэньне для пасадкі.

8:39:43 На адлегласьці 7,1 км ад аэрапорта і пры адхіленьні ад узлётна-пасадкавай паласы каля 1 км польскі пілот атрымлівае ілжывы сігнал на вышыні каля 300 метраў ад другога маяка NDB (2,1 км ад аэрапорта і з адхіленьнем на 150 м ад узлётна-пасадкавай паласы).

8:39:47 Расейскі самалёт пашкоджвае NDB маяк (маяк глушыцца).

8:39:50 Расейскі самалёт Іл-76 закранае лінію электраперадачы на адлегласці 1 км ад аэрапорта і яе абрывае.

8:39:52 Расейскі самалёт нахіляецца ў бок, каб пазьбегнуць сутыкненьня з дрэвам. Дрэва зрэзваецца пад вуглом (135 градусаў ці 45), і яму ўдаецца пазьбегнуць сутыкненьня [з зямлёй].

8:40:02 З тым жа нахілам на адно крыло расейскі самалёт ледзь не сутыкаецца з адным з самалётаў, які стаіць у аэрапорце, і ў адпаведнасьці з рэкамендацыямі вежы ляціць назад у Маскву.

8:40:10 Дысьпетчары аэрапорта ў шоку. Яны нічога не зразумелі, што зрабіў расейскі самалёт Іл-76, яшчэ раз настойліва рэкамендуюць польскаму пілоту ляцець у іншы аэрапорт.

8:41:02 Польскі самалёт закранае вялікую бярозу, губляе значную частку левага крыла, а пілот страчвае кантроль над самалётам.

08:41:04-08 Разьбіваецца польскі самалёт, у 300 метрах ад аэрапорта і ў 150 м ніжэй за яго ўзровень.

8:41 Расейскія авіядысьпетчары ў шоку, яны ўжо ведаюць, што нешта ня так. Практычна немагчыма, каб два пілоты зьдзейсьнілі адну і тую ж памылку. Яны пачынаюць баяцца за сваё жыцьцё, не ўключаюць сірэну і ня ведаюць, што рабіць.

Такі сцэнар дазваляе паказаць на памылкі пілота ў якасьці прычыны катастрофы.

08:42-56 Загадзя падрыхтаваная група сьпецназу прыбывае на месца катастрофы, не паднімаючы сігналу трывогі. Тэрарысты робяць дадатковыя справы, каб забясьпечыць сьмерць  усіх пасажыраў і членаў экіпажа. Падрываюць фюзеляж зь цяжкаразбуральнага матэрыялу. Уступаюць у перастрэлку з узброенымі супрацоўнікамі БОРу або польскімі генераламі. Спальваюць іх целы, каб не засталося слядоў ад агнястрэльных раненьняў.

08:55-56 На месцы катастрофы знаходзіцца загадкавы чалавек [“Андрэй Мендэрэй”], які здымае першы фільм з месца крушэньня.

8:56 Пасьля таго, як было ачэпленае месца крушэньня, гучыць сірэна, каб пачаць выратавальныя працы.

8:59 Пажарнікі прыбываюць на месца катастрофы.

9:00 Польскі аператар Вішнеўскі накіроўваецца да месца крушэньня і падыходзіць да яго зь іншага боку, дзе быў таямнічы аўтар першага фільма. У канцы [яго] фільма ужо відаць тушэньне пажару.

Адначасна ў іншым месцы зьяўляецца яшчэ адзін аператар і здымае трэці фільм [месцы пералічаных аператараў паказаныя на фота вышэй. – Рэд.]. Ён бачыць, што пажар ня тушыцца — пажарныя ўсё яшчэ чакаюць вады»

(канец цытаваньня).

20.5.

І апошняе пытаньне.

А як на гэтым фоне – ва ўмовах выбару паміж пошукам праўды, замоўчваньнем праўды і ўдзелам у дэзінфармацыі – на 45-й дзень па аварыі пад Смаленскам працягваюць паводзіць сябе “беларускія” “незалежныя” СМІ?

У якасьці ўзору падаем тэкст радыё “Свабода” ад 20.05.2010 г. пад назовам “Мабільныя тэлефоны спрычыніліся да катастрофы пад Смаленскам?” (http://www.svaboda.org/content/article/2047900.html). Думаем, вартасьць гэтай “інфармацыі” кожны можа ацаніць самастойна.

“Сьледчыя ў справе катастрофы польскага прэзыдэнцкага самалёта ТУ-154, які разьбіўся пад Смаленскам 10 красавіка, вывучаюць магчымасьць, што да здарэньня прычыніліся мабільныя тэлефоны на борце самалёта і прысутнасьць у кабіне пілётаў некага з пасажыраў.

Як паведаміла на прэсавай канфэрэнцыі ў сераду кіраўніца міждзяржаўнага авіяцыйнага камітэту, які аб’ядноўвае прадстаўнікоў краінаў былога СССР, Тацяна Анодзіна, тэракту, выбуху або пажару на борце польскага прэзыдэнцкага самалёта не было. Паводле яе, паломкі авіяцыйнай тэхнікі ў палёце таксама не было. Абсталяваньне і аэрадром былі прыдатныя для прыёму паветраных судоў такога тыпу. Анодзіна аднак дадала, што ў экіпажу самалёта Леха Качынскага не было актуальных аэранавігацыйных дадзеных аб надвор’і на аэрадроме Смаленска.

Прадстаўнік польскага ўраду Эдманд Кліх паведаміў, што паводле запісаў перамоваў падчас палёту, у кабіне самалёта за 16-20 хвілін да аварыі знаходзіліся асобы, якія не зьяўляліся чальцамі экіпажу. На той час пілёты ужо атрымалі прынамсі першае паведамленьне пра кепскія ўмовы для прызямленьня на смаленскім аэрадроме.

Тацяна Анодзіна паведаміла, што сьледчыя цяпер вывучаюць, як гэтая прысутнасьць паўплывала на рашэньні экіпажу. Яна дадала, што голас аднаго з двух пасажыраў у кабіне самалёта ідэнтыфікаваны, але авіяцыйныя правілы забараняюць агучваць гэтую інфармацыю.

Пазьней польскае агенцтва ПАП са спасылкай на ананімныя крыніцы ў польскім урадзе паведаміла, што ідэнтыфікаваны голас належаў камандуючаму ваенна-паветранымі сіламі Польшчы Анджэю Бласіку.

Як нагадвае сёньня брытанскае выданьне Financial Times, у 2008 годзе падчас расейска-грузінскай вайны Лех Качынскі спрабаваў загадаць экіпажу ўрадавага самалёта прызямліцца ў Грузіі, а калі пілёт адмовіўся, абвінаваціў таго ў баязьлівасьці” (канец цытаваньня).

Вось такая пазіцыя.

Да паўнаты карціны варта дадаць, што затое апошнія тыдні радыё «Свабода» вельмі  актыўна адстойвала права гомасексуалістаў ладзіць свае парады на цэнтральных вуліцах і плошчах нашых беларускіх гарадоў…

P.S.

Час зрабіць заключэньне.

Наш аналіз паказвае, што ЎСЕ сусьветныя СМІ на сёньняшні дзень зьяўляюцца далёка не бесстароннымі. Практычна ўсе яны ў той ці іншай ступені прэзентуюць інтарэсы пэўных соцыяпаразітных сіл, у сувязі з чым у значнай ступені зьяўляюцца не сродкамі масавай інфармацыі, а СМДІ – сродкамі масавай дэзінфармацыі. На сёньня праўду могуць падаваць толькі невялікія СМІ альбо прынцыповыя самаахвярныя людзі. Такія СМІ і такіх людзей трэба адмыслова выяўляць, каб спрабаваць наблізіцца да праўды.

Няхай гэта будзе лічыцца Д пр-пам 127 нашай Дактрыны.

Цяпер, калі целы прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і яго паплечнікаў пахаваныя ў зямлі, самы час узгадаць тых, хто арганізаваў крушэнне лайнера, дабіваў на месцы падзеньня самалёта ацалелых палякаў і працягвае дэзінфармаваць сусветную грамадскасьць вынікамі так званага «рассьледаваньня». Вядома, што «рассьледаваньне» катастрофы праходзіць пад кіраўніцтвам тых жа асобаў, якія арганізавалі крушэньне самалёта і паслалі сьпецпадраздзяленьне «зачысьціць» ацалелых. Зразумела, якімі будуць «вынікі рассьледаваньня», праведзенага асобамі, асноўнай задачай якіх зьяўляецца замятаньне сьлядоў злачынства. Калі самі забіваюць і самі рассьледуюць, вінаватых звычайна не знаходзяць. Аднак, ёсьць сусветная грамадскасць [пакуль яшчэ ёсьць. - Рэд.].

Сын аднаго з нашых таварышаў знаходзіўся на такой пасадзе, праз якую праходзіла вялікая колькасьць паступаўшай зь месца катастрофы першаснай інфармацыі. Многія дэталі вядомыя нам зь першых рук. Параўнаньне тэкстаў расейскай прапаганды з матэрыяламі першакрыніц даюць магчымасьць унесьці папраўкі. Няхай гэта будзе нашым унёскам у рассьледаваньне аднаго з самых нахабных злачынстваў пачатку 21 стагоддзя.

Папраўка першая.

Агульнавядома, што зь першых хвілін пасьля катастрофы замест паступаўшай з аэрапорта «Паўночны» інфармацыі ў эфір пайшла, складзеная ў сьпешцы, няякасная дэзуха - літаральна пра ўсё, што там на самой справе адбывалася. Пра гушчыню туману, гукі, якія чулі сустракаўшыя. Пра чатыры заходы на пасадку. Пра загад, нібыта, самога Качыньскага, саджаць самалёт у Смаленску. Пра тое, што ён такім жа чынам ледзь не загубіў самалёт у Грузіі. Пра паводзіны розных службаў і, нібыта, існуючы «моўны бар’ер». Пра тое, пра што на самой справе сьведчылі мясцовыя жыхары, у першую чаргу лётны склад і работнікі аэрапорта. Пра любую дробязь.

У нас была магчымасьць адсачыць працэс складаньня чэкісцкай хлусьні ў рэжыме on line. Выразна выявіліся дзьве тэндэнцыі. Адну можна характарызаваць так: “на ўваходзе адныя зьвесткі, на выхадзе — зусім іншыя”. Часта прама супрацьлеглыя той інфармацыі, якая нібыта служыла падставай для перададзеных у эфір афіцыйных паведамленьняў. Супастаўленьне ўваходу і выхаду інфармацыйных паведамленьняў дазваляе сьцьвярджаць, што ўсе без выключэньня матэрыялы падрабляліся пад адну канкрэтную, «спушчаную зьверху» ўстаноўку. Падрабляліся не толькі журналістамі асобных выданьняў (хоць, не без гэтага), а, у першую чаргу, афіцыйнымі расейскімі інфармацыйнымі агенцтвамі.

Усе расейскія інфармацыйныя агенцтвы і СМІ-«трансформеры» павінны былі пераканаць сваіх чытачоў, гледачоў і слухачоў, што “самалёт разбіўся па віне экіпажу”, які «не справіўся са сваёй задачай у складаных умовах надвор’я».

Другую тэндэнцыю складаньня чэкісцкай хлусні ў рэжыме on line можна вызначыць так: “на ўваходзе наогул ніякай інфармацыі зь месца падзеі, на выхадзе — невядома адкуль узятыя «надзейныя зьвесткі»”. У тым ліку, нібыта, толькі што атрыманыя зь месца катастрофы. Чыстай вады выдумкі на выхадзе даваліся пад тую ж устаноўку — «самалёт разьбіўся па віне экіпажу, які не справіўся са сваёй задачай у складаных умовах надвор’я».

Зь першай папраўкі мы робім выснову: устаноўка, пад якую рыхтаваліся хлусіць пасьля катастрофы, была гатова яшчэ да крушэньня самалёта Леха Качыньскага. А разнагалосіцу і смуту ўнесьлі, у першую чаргу, празьмерныя намаганьні крамлёўскіх прапагандыстаў — яны з усіх сіл намагаліся, як можна больш маляўніча і пераканальна схлусіць.

Дакладныя і аднолькавыя ўказаньні ў першыя хвіліны здарэньня ніадкуль не ўзьнікаюць. Для параўнаньня ўзгадаем хаця б адзін прыклад паводзінаў крамлёўскіх інфармацыйных агенцтваў і СМІ, калі не было ніякай загадзя нарыхтаванай ўстаноўкі. Так, калі памёр першы прэзідэнт Расеі Барыс Ельцын, на працягу некалькіх гадзін расейскія СМІ маўчалі, засунуўшы языкі ў адно месца. Усе вялікія агенцтвы Захаду ўжо паведамілі гэтую навіну, калі ў Крамлі толькі апамяталіся і далі ўказаньне, як і што паведамляць.

Пасьля катастрофы самалёта Леха Качыньскага ўстаноўка, «як і што паведамляць» зьявілася адразу. Значыць, былі службовыя асобы, якія загадзя ведалі, што самалёт упадзе.

Папраўка другая.

Нашы эксьперты прагледзелі ўвесь даступны відэаматэрыял і зрабілі наступную выснову. Нават у тым выпадку, калі пажарнікі б не прыехалі, увогуле і дашчэнту б згарэлі ўсе тыя фрагменты самалёта, якія палалі ў першыя хвіліны здымак (відэа Андрэя Мендэрэя). Ні аб якіх «дваццаці неапазнавальных трупах» гаворка ісьці не магла. Нават пры тым крутым вуглавым градусе, на якім завалілі самалёт прэзідэнта Польшчы.

Ня кажучы ўжо пра тое, што пажар хутка патушылі (гэта бачна на больш позьніх афіцыйных здымках тых жа фрагментаў самалёта) і, што большасьць “неапазнавальных” трупаў, як на падбор аказаліся вайскоўцамі ды аховай прэзідэнта — цела «загінулага ў авіякатастрофе» з расейскай куляй у галаве, як у 1940 годзе, родным ня вернеш.

Хто хоча сам пераканацца, як путлераўскія ка́ты дабівалі ацалелых палякаў, можа набраць у Гугле два словы «мельнікофф катынь 2», выйсьці на матэрыял Каўказ Цэнтра, дзе ёсьць спасылка на эксьперта амерыканскіх урадавых службаў, які праводзіў праверку сапраўднасьці відэаплёнкі [сапраўднасьць гэтага відэа на сёньня ўжо прызнаная і афіцыйнамі ўладамі Польшчы! - Рэд.].

Прамыя доказы Катыні-2 любы чалавек можа паглядзець сам.

Выжылыя ў катастрофе палякі, зразумелі, што байцы «у чорным» (на відэа) прыйшлі іх забіваць і адстрэльваліся. Гэта чуваць на стужцы. Выканаўцы ўказаньняў Пуціна «працавалі» з глушыцелямі. Але відэазапіс з гукам і выявай як нападнікаў, так і ацалелых, перайграў усе іх хітрасьці.

Дарэчы, наш таварыш — у мінулым старшы афіцэр спецпадразьдзяленьня МА, сьцьвярджае, што пасьля правалу аперацыі (а правал — гэта відэа, якое пасьпеў зьняць Андрэй Мендэрэй) выканаўцаў ўжо няма ў жывых. Як і другой чаргі стралкоў — тых, хто ўдзельнічаў у зьнішчэньні няўдалага сьпецпадраздзяленьня.

З-за правалу адны «расейскія афіцыйныя асобы» два тыдні ня могуць падрабіць зьмесіва «чорных скрыняў». Іншыя, зразумеўшы, што справа гарыць, закінулі ў СМІ дэзу пра «Каўказскі сьлед» у крушэньні самалёта прэзідэнта Польшчы. Будзе яшчэ, «афіцыйныя асобы» Расеі і Польшчы толькі распачынаюць. Аднак, замесьці сьляды ў іх ужо не атрымаецца.

З другой папраўкі робім выснову, што «афіцыйныя зьвесткі» пра «генетычны матэрыял», замест целаў 21 паляка, не адпавядаюць стану абломкаў самалёта. Значыць, яны загінулі па іншай прычыне. Прычыну прасвятляе відэа Андрэя Мендэрэя.

Папраўка трэцяя.

Усе эксьперты ў адзін голас правялі паралель зь нядаўнім падзеньнем самалёта пры пасадцы ў Дамадзедава. Але там былі зусім іншыя ўмовы. Экіпаж самалёта Ту-204 зь Егіпта знаходзіўся на нагах амаль суткі. Пасьля вылету з Масквы ў Хургадзу закарацілі драты і зьявілася задымленьне. Адляцеўшы на прыстойную адлегласьць, давялося вяртацца.

Пасьля замены праводкі на тым жа самалёце з тымі ж пасажырамі вылецелі ў Хургаду. Пасажыраў давялося супакойваць і ўгаворваць, што ніякай небясьпекі больш няма. Прамы рэйс да Хургады каля 5 гадзін. Прыляцелі ў Егіпет. Для экіпажа Ту-204 з улікам звароту і рамонту прайшло ўжо 9 гадзін. Санітарную норму адляталі. Па добраму, трэба было ісьці адпачываць. Аднак пагадзіліся ляцець назад.

На падлёце да Масквы забарахліла навігацыйнае абсталяваньне. У адрозненьне ад польскага самалёта, была глыбокая ноч, і 21-22 сакавіка над ўсёй Масквой сапраўды стаяў густы туман. Пасадка па «касых» прыборах не задалася, экіпаж стомлены і затурканы, а тут яшчэ высотамер зароў. Ці бачыце вы, зямля блізка — дык пайшоў ты! У выніку — тыповая памылка ўпэўненага ў сабе дасьведчанага пілота.

У Смаленскім аэрапорце «Паўночны» нічога такога не было. Ні ночы, ні такога туману, ні вельмі стомленага экіпажу, які ўвесь дзень правёў у напружанай і нервовай абстаноўцы. Штатная сітуацыя, адпачылы і ўважлівы экіпаж. Да ўмяшальніцтва ў кіраваньне самалётам з боку і на малой вышыні, выдатна працуючае навігацыйнае абсталяваньне.

З трэцяй папраўкі робім выснову, што ўмовы надвор’я і стан экіпажа ў дадзеным канкрэтным выпадку не маглі служыць асноўнай прычынай катастрофы.

Папраўка чацвёртая.

Абодва самалёты, чые аварыі параўноўвалі эксьперты, падобнага тыпу. У Смаленску ТУ-154, у Дамадзедава — ТУ-204. Самалёт, які ляцеў з Хургады таксама зваліўся ў лесе, таксама былі адарваныя крылы.

Вынік: двое ў рэанімацыі, астатнія атрымалі траўмы рознай ступені цяжкасьці. Пры падзеньні ў лесе, на падобным тыпе самалёта ў момант выяўленьня паламанага ТУ-204 з Хургады ўсе людзі былі жывыя! [дарэчы, як выглядае самалёт, які “прызямляецца” на лес, паказана на фота ўверсе. – Рэд.]

Акалічнасьць — польскі самалёт, зачапіўшы крылом дрэвы, перакуліўся. Аднак падчас пасадкі пасажыры і члены экіпажу павінны быць прышпіленымі. Няма падстаў думаць, што гэта правіла не выконвалася пры пасадцы ў не вельмі густым, але ўсё ж тумане.

Яшчэ акалічнасьць, здольная паўплываць на колькасьць загінулых — кут атакі самалёта ў момант сутыкненьня з зямлёй. Ёсьць інфармацыя дасьведчаных вайсковых лётчыкаў, што ТУ-154 Леха Качыньскага «ішоў на пасадку, як зьнішчальнік». Гэта значыць, больш строма, чым звычайна. Гэта сапраўды можа павялічыць колькасьць загінулых. Пра гэта кажуць таксама фрагменты самалёта, і іх размяшчэньне [многія кажуць пра дадатковы падрыў самалёта. – Рэд.].

Афіцыйная версія — «у часе катастрофы загінулі ўсе».

А вось Заключэньне экспертаў: верагоднасьць пагалоўнай гібелі ўсіх людзей у самалёце польскага прэзідэнта такая ж, як, калі б вада з адкрытага крана пацякла б ня ўніз, а ўверх — проста да столі. Гэта значыць, верагоднасьць, што ў дадзенай катастрофе загінулі ўсе 96 чалавека на борце самалёта ТУ-154 — нулявая.

З чацьвёртай папраўкі робім выснову: у любым выпадку на польскім лайнеры мусілі быць выжылыя і нават ацалелыя пасажыры. Іх магло не апынуцца выключна ў адным выпадку — калі сьпецпадраздзяленьне дабіла іх ужо пасьля пасадкі.

Мы можам нават назваць колькасьць дабітых — ад 10 да 21 чалавека. Па ацэнцы дасьведчаных экспертаў, у гэтай катастрофе неапазнавальнымі маглі застацца максімум 10 — 12 чалавек. Ня ўсе падчас катастрофы знаходзіліся ў насавой частцы лайнера. А полымя хутка пагасілі.

Так што парэшткі «толькі генетычнага матэрыялу ад 21 чалавека» па версіі ФСБ, і ёсьць лік, на самой справе, выжылых людзей пасьля катастрофы на борце прэзідэнцкага самалёта Леха Качыньскага. Іх дабілі байцы расейскага сьпецпадраздзяленьня, а потым вывезьлі і ператварылі ў кавалкі абгарэлага мяса, каб схаваць сьляды злачынства.

Папраўка пятая.

Як наладзілі крушэньне лайнера польскага прэзідэнта?

Эксьперты нам патлумачылі, што элементарна. Самалёт зьбілі расейскія сьпецслужбы, на малой вышыні, зьмяніўшы параметры пасадкі.

Для гэтага ёсьць некалькі спосабаў. Напрыклад, секундная маніпуляцыя з курса-глісаднай сістэмай на невялікай вышыні перад самай пасадкай. Ці электрамагнітны імпульс на падоўжныя або бакавыя каналы кіраваньня самалётам перад прызямленьнем. Лётчыкі ўсе бачылі і разумелі, але зрабіць ужо нічога не маглі. Не хапіла часу. Менавіта таму, каб схаваць сьляды злачынства, выжылых членаў экіпажу і тых, хто мог чуць іх перамовы, патрабавалася дабіць на зямлі.

У чым пралічыліся выканаўцы загаду Пуціна, так гэта ў тым, што сярод ацалелых апынуліся ўзброеныя і храбрыя людзі, якія нават у гэтым становішчы аказалі дзейсны супраціў. Сьпецгрупа не змагла бесперашкодна перастраляць параненых палякаў за ўсталяваны ліміт часу. Давялося затрымацца на месцы забойства і там іх застукалі падбегшыя людзі — у першую чаргу, Андрэй Мендэрэй, які зьняў тое, што адбываецца, на мабільнік.

Усё, што было потым, між іншым, пайшло дакладна па намечаным у Крамлі плане. Месца крушэньня акружылі, нікога не пусьцілі, вывезьлі загінулых у авіякатастрофе і застрэленых на зямлі. Прыбралі сьляды нападу і расправы.

Гэтая папраўка — ключ да разуменьня таго, што адбылося, і тлумачыць усё. Тут каментары не патрэбныя.

Папраўка шостая.

Чаму Пуцін вырашыў зьдзейсьніць злачынства на сваёй тэрыторыі?

Эксьперты сьцьвярджаюць, што такім спосабам зьбіць самалёт і забясьпечыць надзейнае прыкрыцьцё тэракту, можна толькі на цалкам падкантрольнай расейскім сьпецслужбам тэрыторыі.

Па-першае, неабходны электрамагнітны імпульс на тысячы кіламетраў не дашлеш. І курса-глісадную сістэму можа задзейнічаць толькі той, хто сядзіць за дысьпетчарскім пультам ці кантралюе ўсё з боку. Але гэта «з боку» павінна быць зусім побач, на невялікай адлегласьці.

Па-другое, на сваёй тэрыторыі самыя лепшыя магчымасьці замесьці сьляды — што адбывалася зь першай секунды пасьля падзеньня, адбываецца цяпер і толькі пачне адбывацца, калі пачнуць апавяшчаць вынікі афіцыйнага “сумеснага” рассьледаваньня…

Эксьперты назвалі шмат пазіцый. Неабходнасьць двойчы зьмяніць фізічныя крыніцы перашкод — «лямпы» перад прылётам самалёта Качыньскага і адразу пасьля катастрофы. Дастраляць ацалелых, разарваць на часткі і спаліць кавалкі целаў застрэленых пасажыраў лайнера і членаў экіпажа. Забясьпечыць «загадкавае зьнікненьне» доказаў, напрыклад, той зброі, зь якой адстрэльваліся выжылыя ў катастрофе ахоўнікі Леха Качыньскага і вайскоўцы. Пашукаць кулі сьпецпадраздзяленьня і польскіх вайскоўцаў у парэшткаў самалёта і дрэвах на месцы расправы. Падрабляюць паказьнікі «чорных скрыняў». Даваць такую зводку надвор’я ды іншыя параметры катастрофы, якія неабходныя для пацьверджаньня ілжывай версіі пра, нібыта, «віну экіпажа, які ня здолеў зрабіць пасадку ў складаных умовах надвор’я». І многае іншае.

З шостай папраўкі робім выснову, што, тэхнічнае рашэньне замаху і, у першую чаргу, «мерапрыемствы прыкрыцьця» патрабавалі, каб самалёт быў зьбіты на тэрыторыі, падкантрольнай сьпецслужбам Пуціна.

Пераходзім да сёмай папраўкі — «палітычнай мэтазгоднасьці» (з пункту гледжаньня Крамля) гэтага тэракту.

Лех Качыньскі знаходзіўся ў адноснай бяспецы да таго часу, пакуль Пуцін не нагледзеў новага «польскага Януковіча» — туга мыслячага «сябра Расеі», польскага прэм’ера Дональда Туска. Гэта быў той рубеж, пасьля якога чэкісцкая верхавіна Расеі занялася толькі адным пытаньнем — як расчысьціць дарогу сваёй марыянетцы або яго паплечнікам з той жа кампаніі «сяброў Расеі». Ведаючы звычкі, і папярэднія справы Пуціна, не цяжка здагадацца, якімі спосабамі яны планавалі гэта зрабіць. Што і як зрабілі, увесь свет даведаўся 10 красавіка раніцай.

Зь сёмай папраўкі робім выснову, што стаўка Крамля на «польскага Януковіча» — Дональда Туска, яго паплечнікаў і электарат запусьціла механізм фізічнай ліквідацыі Леха Качыньскага. Пажадана, разам зь яго найбольш яркімі аднадумцамі. Метады — самыя звычайныя з арсенала Пуціна і яго таварышаў па КДБ.

Папраўка восьмая.

На што разьлічвалі арганізатары замаху ў такой рызыкоўныя справе? Бо наступствы сапраўды могуць быць — і абавязкова будуць — самымі непажаданымі для Крамля. Нічога новага, як і ўсе апошнія дзесяць гадоў, стаўка рабілася на самых звычайных дурняў.

У Крамлі заўсёды лічылі лідараў Заходніх дзяржаў крыху прыдуркаватымі. Такімі, якія прыслухоўваюцца да меркаваньня свайго насельніцтва і носяцца зь нейкімі там правамі чалавека, як кура з жабай. Гэты тэзіс я магу абгрунтаваць і засьведчыць асабіста.

У Крамлі дагэтуль лічаць, што ніхто не паверыць, што лідар Расійскай Федэрацыі мог рашыцца на такое — абавязаць сваіх падначаленых арганізаваць забойства прэзідэнта іншай дзяржавы на сваёй тэрыторыі! Не паверыць, у тым ліку, сваім вачам і вушам. Калі палітыкам і бюргерам шчасьлівых краін прад’явіць бясспрэчным доказы — усё роўна не павераць.

На Захадзе ў галовах абываталяў свае ўяўленьні аб межах крамлёўскага вераломства. Такая рызыка! Такая жорсткасьць! Навошта?

Так гэта, мілыя мае, Расея! Тут ніколі не было інакш. Хто не рызыкуе, той не п’е шампанскага!

І ніхто з самаўпэўненых бюргераў ня ўспомніць сапраўдны твар Пуціна, калі той, у парыве неўтаймаванага гневу, абяцаў «павесіць за яйкі» прэзідэнта Грузіі Міхаіла Сакашвілі. І казаў гэта ў прысутнасьці лідараў Заходніх краін.

Ніхто ня ўспомніць шчырыя шкадаваньні Пуціна, што яму не ўдалося да канца атруціць Віктара Юшчанкі. Прэзідэнта Украіны — дзяржавы, якой, згодна з публічным выказваньнем Пуціна, «на самай справе не існуе».

Ніхто не ўспомніць прысвоеныя Пуціным генеральскія званьні расейскіх сілавых міністэрстваў і сьпецслужбаў зьбеглым зь Кіева ў Маскву атручвальнікам прэзідэнта Ўкраіны Віктара Юшчанкі.

А, між тым, Лех Качыньскі быў трэцім прэзідэнтам суседняй дзяржавы пасьля Сакашвілі й Юшчанкі, якога Пуцін ненавідзеў больш за астатніх. Ніхто не чакаў такой сустрэчы? На тое школа расейскіх сьпецслужбаў — у сьценах КДБ Пуціна доўга вучылі дзейнічаць раптоўна і нечакана для праціўніка.

З восьмай папраўкі робім выснову: Пуцін заўсёды забіваў людзей, якіх лічыў сваімі ворагамі. І заўсёды пры гэтым рызыкаваў, праводзячы найбольш нашумелыя сьпецаперацыі, у тым ліку, за мяжой. Лех Качыньскі быў у першай тройцы ворагаў Пуціна і адзіны, да каго ён мог дацягнуцца. А тут яшчэ і «польскі Януковіч» знайшоўся.

Што тычыцца разьліку Крамля на поўных дурняў, якія не павераць нават неабвержным доказам зьдзейсьненага злачынства, на сёньняшні дзень гэты разьлік апраўдваецца нават у Польшчы ["польскім дурням" старанна дапамагаюць польскія ж улады. - Рэд.].

Папраўка дзевятая.

У кожнага чалавека ёсьць свая «фірмовая» адметная рыса, якая вызначае яго паводзіны. Ёсьць яна і ў Пуціна. Захад так і ня змог правільна адказаць на пытаньне: «Who is Mister Putin?» Справядліва была адзначана сьхільнасьць да сілавых рашэньняў, але гэта яшчэ мала.

Адметная рыса Пуціна адразу кідаецца ў вочы. Гэта яго скрайняя жорсткасьць на мяжы страты розуму.

Школьнікі Беслана ў верасьні 2004 года. Загад Пуціна перапыніць перамовы і «дабро» на спальваньне дзяцей з танкавых гармат. Вынік — больш за 350 загінулых, больш за 500 параненых. У тым ліку кінутыя на кінжальны агонь паўстанцаў, якія адстрэльваліся, лепшыя байцы расейскіх сьпецпадраздзяленьняў. Вялікая колькасьць інвалідаў.

Закладнікі мюзікла «Норд-Ост» на Дуброўцы ў кастрычніку 2002 года. Паўстанцы забілі трох чалавек [з ФСБ - Рэд.], па камандзе Пуціна атруцілі ня менш за 174 гледачоў сьпектакля. Гэта толькі тыя з загінулых, чые прозьвішчы ўдалося даказаць іх сваякам. Хлусьлівую афіцыйную лічбу ня варта нават згадваць.

Не адстаюць ад свайго патрона давераныя асобы Пуціна, напрыклад «крошка Кадыраў». Сёньня яны робяць зьверствы, якія адзін раз ужо атрымалі прававую ацэнку ў Нюрнбергу. Усё блізкае кола Пуціна — як на падбор кандыдаты на лаву падсудных Міжнароднага ваеннага трыбунала.

Што яшчэ патрабуецца ведаць, каб прадказаць паводзіны Пуціна і яго падначаленых што да ярасна ненавідзімага ў Крамлі прэзідэнта суседняй дзяржавы?

З дзявятай папраўкі робім выснову, што забойства Леха Качыньскага і 95 яго таварышаў укладаецца ў асноўную характарыстыку Пуціна, з такой жа дакладнасьцю, як патрон ў патроньнік.

Папраўка дзесятая.

Ключавыя вехі біяграфіі Пуціна. Яны аднастайныя, але вельмі паказальныя ў сьвятле забойства прэзідэнта Леха Качыньскага і значнай часткі польскай эліты.

Што незразумелага засталося, калі ўзарвалі дамы ў Маскве і ў Валгадонску восеньню 1999 года? Пры гэтым, на дзяржаўным узроўні назвалі месца выбуху яшчэ да таго, як ён адбыўся! Нават Адольф Гітлер не дазваляў сабе падрываць мірна спячых немцаў. Абмежаваўся падпалам Рэйхстага.

А бесперапынная чарада «загадкавых» забойстваў сур’ёзных палітычных супернікаў Пуціна, праваабаронцаў, журналістаў, прадстаўнікоў моладзевых і проста грамадскіх арганізацый? З таго моманту, калі Пуцін атрымаў ўладу, палітычныя забойствы ў Расеі й за яе межамі пастаўленыя Крамлём на бесперапынны паток.

Безабаронным жанчынам страляюць у сьпіну ў падваротні або забіваюць прама ў пуцінскай міліцыі. Здаровых мужчын выкідаюць з вокнаў, труцяць ядамі й страляюць з-за вугла.

Каб зламаць непакорлівых, сілавыя структуры Расеі спальваюць іх дамы, выкрадаюць іх дзяцей і забіваюць іх бацькоў.

Што яшчэ трэба ведаць, каб, пасьля чарговага злачынства расейскай улады не нудзіць: «Гэтага ня можа быць! На гэта ніхто ня пойдзе!» Ды іншыя глупствы.

Зь дзесятай папраўкі робім выснову, што ўся папярэдняя біяграфія Пуціна насычана такімі ж аднастайнымі злачынствамі, якое было зьдзейснена 10 красавіка ў аэрапорце «Паўночны». Было б нават крыху дзіўна, калі Пуцін не паспрабаваў хоць бы атруціць сваіх ворагаў.

Цяпер мы падыходзім да сутнасьці пытаньня.

Адзінаццатая пазіцыя — почырк Пуціна. У паводзінах любога злачынцы ёсьць такія характэрныя рысы і нюансы, якія ніхто іншы ня ў сілах падрабіць. Нават, калі б вельмі захацеў гэтага.

Глядзім прыклады.

Тэракт у лютым 2004 года ў сталіцы Катара Дохе. Узарвалі ненавіснага Крамлю Зелімхана Яндарбіева і яго 13-гадовага сына. Дрэнна падрыхтаваныя дыверсанты з Масквы тады папаліся, як дзеці. Пакінулі абрэзкі дротаў і кавалкі ізаленты ў арэндаванай машыне. Іх ўзялі. Пуцін дамогся іх вяртаньня ў Маскву.

А цяпер, увага! Мы падыходзім да галоўнага. Перададзеных з Катару бандытаў сярэдняй рукі ў аэрапорце сустрэлі на ўзроўні кіраўнікоў замежных дзяржаў. Цяпер яны героі ў вачах калегаў і прыклад для крамлёўскай моладзі.

Вось менавіта тут крыецца характэрная загагуліна яго почырку. Гэта, калі хочаце, подпіс Пуціна пад тымі злачынствамі, ідэйным натхняльнікам якіх ён зьяўляўся, зьяўляецца цяпер, і будзе зьяўляцца да лаўкі Міжнароднага трыбуналу. Такі почырк Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна.

Расшыфроўваецца гэтая асаблівасць почырку так: афіцыйна мы ні пры чым, але ўсе павінны ведаць і разумець, што такое маглі зрабіць толькі мы! І такое здарыцца з усімі, хто адважыцца выступіць супраць нас!

Прыкладаў тысячы. Вядомыя пераважна тыя злачынствы, якія рассьледаваліся ў іншых краінах. Напрыклад, атручваньне Сашы Літвіненкі. Яго атручвальнік па прозьвішчы Лугавы паказальна атрымаў прызначэньне ў Дзяржаўную Думу. Так вам усім еўрапейцам ды іншым ангельцам! Каб усе ведалі, хто на самой справе забіў свайго ворага і навошта. І што будзе зь іншымі, калі яны асьмеляцца пярэчыць адстаўному маёру КГБ.

Не адстаюць яго любімыя прызначэнцы. Хіба мог бы «крошка Кадыраў» без ведама Пуціна арганізаваць серыю замахаў за мяжой? Сьмешна падумаць.

У Расеі ўсё значна прасьцей. Самі забіваюць і самі «шукаюць». Усе без выключэння «заказы» Пуціна — не раскрытыя. Прашумела на вачах ва ўсіх выкраданьне ў аэрапорце Магаса і дэманстратыўны расстрэл прама ў міліцэйскай машыне ўласьніка інгушскага сайта Магамета Еўлоева.

Дрыжыце блогеры! Нават, калі ўслужлівы палкоўнік пуцінскіх сьпецслужбаў вас паказальна прыстрэліць на вачах вялікага скапленьня народу, адказваць будзе радавы мент — стрэлачнік. І больш, чым год умоўна, яму не дадуць.

Асаблівы выпадак — забойства Ганны Паліткоўскай. Тут Пуцін дазволіў сабе нават публічна пазьдзекавацца, што «яе забойства нанесла нам значна большую шкоду, чым тое, што яна напісала». Выхвальная форма таго ж месэджу — дрыжыце, мы можам ня толькі забіць, але забіць, плюнуць і не заўважыць!

Гэтую матрыцу нельга падрабіць. Яна вылезла адразу пасьля забойства Леха Качыньскага. Ад загалоўкаў «Усе ворагі Расеі знойдуць свой канец пад Смаленскам» да больш закамуфляваных формаў — «ці возьмуць цяпер верх сябры Расеі?»

Почырк той жа — афіцыйна гэта была катастрофа, але ўсе павінны ведаць і разумець, хто і навошта прыкончыў прэзідэнта Польшчы і яго адзінадумцаў. І што адбудзецца з астатнімі, калі што. А так — «шкадуем і смуткуем разам з дружалюбным народам Польшчы па загінулых у страшнай авіякатастрофе».

З 11-й папраўкі робім выснову, што Пуцін заўсёды ставіў свой аўтограф пад арганізаваным і праведзеным тэрактам. Паставіў ён яго і на гэты раз.

Апошняя – дванаццатая заўвага.

Як будуць рэагаваць афіцыйныя асобы іншых дзяржаў, няцяжка прадказаць.

Вельмі многія пастараюцца замоўчваць відавочныя і бясспрэчныя факты. Будуць закрываць вочы, затыкаць вушы, ня бачыць, ня ведаць, ня чуць.

Чаму? Вельмі проста. Як у сьвятле сёньняшніх падзей павінны выглядаць усе тыя палітычныя казлы і казьліцы, якія гадамі лабызаліся і якшаліся з адстаўным маёрам КДБ?

Хто запрашаў гэтага «простага чэкісцка хлопца» да свайго абедзенага стала, казаў пахвальныя прамовы, казаў яму кампліменты і клікаў адпачываць на асабістым востраве сярод цёплага мора? Хто па гэты дзень працягвае выступаць за «добрыя адносіны» з такой пуцінскай Расеяй і такой яе ўладай? Разнастайныя пракладчыкі трубаў ды іншыя «прагматыкі». У іх жа цяпер парадныя пінжакі ды спадніцы ў крыві Леха Качыньскага і польскай эліты.

Я не зьдзіўлюся, калі мы ў бліжэйшы час зноў ўбачым разам двух галоўных партнёраў у справе забойства прэзідэнта Польшчы. Пуціна і «польскага Януковіча» — Дональда Туска. І абодва будуць у два горла распавядаць адзін і той жа крамлёўскі сюжэт пра «дасягнутыя вынікі сумеснага рассьледаваньня» і «непарыўнае сяброўства паміж рускім і польскім народамі».

А на заднім плане услужлівыя каментатары не-не, ды асьцярожна намякнуць, што некаторы час таму два «братніх народа» спрабаваў пасварыць нейкі Лех Качыньскі і яго паплечнікі.

Аднак, не задалося.

Таму забойства прэзідэнта Польшчы і значнай часткі яе палітычнай эліты зараз становіцца сур’ёзным выпрабаваньнем для многіх краін Заходняй дэмакратыі.

Усё ж ёсьць на белым сьвеце такія палітыкі й кіраўнікі дзяржаваў, якія Пуціну нічым не абавязаныя. Больш за тое — хто і раней бачыў сутнасьць Пуціна ды яго рэжыму, ведаў сапраўдныя погляды і справы, хто анітрохі ня здзіўлены адбылым. Ёсьць здольныя бачыць — парламентары, няўрадавыя арганізацыі, прэса.

Ёсьць апазіцыя ў тых краінах Еўропы, чыю палітычную эліту прыкармілі расейскі «Газпром» ды іншыя дзерыпаскі. Ёсьць Заходнія сьпецслужбы, НАТА і сусьветная грамадскасьць.

У рэшце рэшт, ёсьць адзьнятае відэа Андрэя Мендэрэя, Каўказ Цэнтар, прафесійныя эксперты, вялікая колькасьць сумленных, прыстойных і сьмелых людзей.

Таму, кірдык вам — крамлёўскія малпачкі.

Матэрыял гэтай часткі ілюструе фота расьліны-паразіта — амелы (гл. зьлева). Калі яна засяляе пэўнае дрэва – таполю, бярозу, арабіну, яблыню – яна пачынае расьсяляцца па ім і праз пэўны час дрэва гіне.

4.

Аднак найбольш важнай падзеяй, абмеркаваць якую варта з нагоды дня 27 студзеня, на наш погляд, зьяўляецца чарговая сустрэча Бер Лазара з Уладзімірам Пуціным (фотадакументы з той сустрэчы гл. ніжэй).

Спачатку нагадаем, хто такі Берл Лазар (фота №2), бо што такое Пуцін, мы ведаем.

Пуцін — былы прэзідэнт РФ (цяпер прэм’ер), некалі падпалкоўнік ФСБ (цяпер, відаць, ужо генерал), а таксама крывавы генацыдчык чачэнскага народу, ініцыятар падрываў жылых дамоў у Расеі (каб стварыць прэтэкст для пачатку другой чачэнскай вайны, якая працягваецца з 1999 г. дасёньня), чалавек, які скраў у народаў Расеі па розных зьвестках ад 40 да 60 млрд. $ і які вось ужо шмат гадоў падтрымлівае этнацыдны рэжым Лу-кі, разьлічваючы зь яго дапамогай анэксаваць Беларусь.

А Бер Лазар – гэта чалавек, які рэгулярна ходзіць у расейскія Крэмль ці Дом ураду (як апошні раз), нібы ва ўласную сінагогу. Пра яго Вікіпедыя паведамляе:

“Бер Лазар (поўнае імя — Шлома Дов-Бер Пи́нхас), нарадзіўся ў 1964 годзе, у Мілане, Італія. Сёньня старшыня Федэрацыі габрэйскіх абшчынаў Расеі (ФГАР, рус. ФЕОР), галоўны рабін Расеі, член Грамадскай палаты Расейскай Федэрацыі (прызначаны ўказам Пуціна ў верасьні 2005 года).

Паходзіць зь сям’і рабіна габрэйскай грамады г.Мілан. На час народзінаў абодва бацькі належылі да любавічскага хасідызма. У 1978 г. паступіў у рабінскі каледж у Ню-Джэрзі, ЗША. У 1982-88 гг. вучыўся ў ешыве “Тахмей Цімімім” у Ню-Ёрку. Атрымаў тытул габрэйскага суддзі – даяна.

Затым пераехаў у Расею, дзе зь верасьня 1990 г. – рабін сінагогі ў “Мар’інай Рошчы” пад Масквой.

З пачатку 1990-х удзельнічаў у дзейнасьці Кангрэсу габрэйскіх рэлігійных арганізацый і суполак Расеі (рус., КЕРООР), быў актыўным удзельнікам зьезду Расейскага габрэйскага кангрэсу (рус. РЕК), у 1996 г. увайшоў у прэзідыюм РЕКа.

На першым зьездзе ФГАР (лістапад 1999 г.) абраны галоўным рабінам ФГАР. Тады ж адбылася першая афіцыйная сустрэча Лазара з Пуціным.

Галоўным рабінам Расеі абраны ў чэрвені 2000 г. на “Агульным габрэйскім зьездзе”.

У 2001 г. быў уключаны Пуціным у Раду пры прэзідэнце Расеі па пытаньнях узаемадзеньня з рэлігійнымі арганізацыямі й аб’яднаньнямі.

Жонка – Хана Дэрэн — дачка амерыканскага рабіна, грамадзянка ЗША.

На сёньня мае 13 дзяцей — 5 сыноў і 8 дачок (па некаторых зьвестках, усе народжаныя былі ўжо пасьля пераезду ў Расею).

Узнагароджаны Ордэнам Дружбы РФ, Залатым Ганаровым знакам “Грамадскае прызнаньне””. (канец цытаваньня)

На жаль, у паведамленьні Вікіпедыі мы не знайшлі зьвестак, грамадзянінам якой краіны Лазар зьяўляецца. Няўжо за зьнішчэньнем паняцьця “нацыянальнасьць” сіянакратыя наважылася зьнішчыць і паняцьце “грамадзянства”? Цалкам можа быць, бо гэта ў яе стылі. Але пакуль мы не пра гэта.

Дык вось, гэтыя два чалавекі – Пуцін і Лазар – сустрэліся (пра напарніка Лазара мы пакуль не гаворым). І, што цікава, Пуцін на сустрэчы паводзіў сябе надзвычай прыязна, у нечым нават гарэзьліва, проста зіхацеў ад шчасьця. Гэта бачна і з фота, і зь відэа сустрэчы (звычайна ж ён бывае такім грозным — гл. фота у пачатку 1-й часткі гэтага матэрыяла; дый, калі трэба, здольны напусьціць на сябе “спачувальнага трагізму” (гл. фота 3), што было б, мякка кажучы, больш адэкватным “гадавіне халакосту”). Госьці выглядалі аналагічна (гл. фота 4), што яўна не адпавядала, асабліва зь іх боку, усёй атмасьферы “Дня памяці ахвяр халакосту”.

Хлопцы яўна зьбіраліся перацерці ў той дзень нейкія вельмі прыемныя для іх тэмы… Мы ня ведаем дакладна — якія. Таму абмяркуем тое, што пранікла ў СМІ. Гэтага аказалася больш чым дастаткова.

Вось што пра падзею паведаміла “Расейская газета” ў матэрыяле пад назвай “Скрыжалі гісторыі” (№5094 (15) ад 27 студзеня 2010 г):

“Сустрэча кіраўніка ўраду і галоўнага рабіна [Расеі] адбылася напярэдадні 27 студзеня, калі адзначаецца Міжнародны дзень памяці ахвяраў Галакосту.

Бер Лазар паабяцаў Уладзіміру Пуціну, што габрэйская абшчына Расеі будзе і надалей садзейнічаць барацьбе з нацызмам.

Абодва ўбачылі адзін у адным саюзнікаў па барацьбе з фальсіфікацыяй гісторыі.

Праз два гады ў Маскве зьявіцца Габрэйскі музей: будынак ўжо пабудаваны, засталося аформіць інтэр’еры. «Яшчэ шмат працы, але, дзякуй богу, ужо бачны сьвет у канцы тунэлю», — распавёў Бер Лазар.

- Для нас, габрэяў, тое, што зрабіла Савецкая Армія падчас Другой сусветнай, — гэтага мы ніколі не забудзем. Мы павінны дакладна расказаць тое, што было ў рэальнасьці. Таму што, на жаль, тое, што мы бачым і што было ў апошнія дні на Украіне — гэта страшна, — заявіў Бер Лазар.

Нагадаем, што 22 студзеня прэзідэнт Украіны Віктар Юшчанка абвясьціў аб наданьні званьня Героя Ўкраіны пасьмяротна кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сцяпану Бандэру. Аб узнагароджаньні Бандэры самым ганаровым украінскім званьнем Юшчанка заявіў на ўрачыстым сходзе з нагоды Дня саборнасьці Украіны. Уладзімір Пуцін ніяк не каментаваў тады гэтую падзею, у адрозненьне, скажам, ад зносу Бронзавага салдата ў Таліне і падрыву помніка вайсковай славы ў Кутаісі. Не сказаў і ўчора кіраўнік ураду ні слова пра Бандэру, а толькі празрыста намякнуў, што «я вельмі ўважліва гляджу за тым, што адбываецца ў сьвеце, асабліва з нагоды праблем, зьвязаных са скажэньнем гісторыі, з адмаўленьнем, скажам, Халакосту, і гэтак далей«.

Па словах Пуціна, габрэйскія арганізацыі заўсёды выступаюць саюзнікамі расейскіх уладаў у справе захавання рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага і барацьбе з пераглядам гісторыі. «Па гэтым пытаньні мы з вамі абсалютна згодныя. Хачу вас за гэта падзякаваць», — сказаў прэм’ер. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ, калі мы бачым такое, — заўважыў Бер Лазар. — Калі сёння імкнуцца зноў казаць, што ў нас ёсць свая гісторыя, гэта страшна«.

Па словах галоўнага рабіна, «тыя, хто бачыў і адчуваў гэтую трагедыю — Халакост, ня могуць гэта адмаўляць. І рэальна ёсць столькі людзей, якія не выпадкова ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся, мы ведаем, хто нам дапамагаў, а хто — наадварот«. Лазар паабяцаў, што габрэйская абшчына Расеі й далей мае намер распавядаць аб тым, што Савецкі Саюз каласальна дапамог нацыі.

Асобныя словы сказаў рабін ў дачыненні да нацызму: «Гэта дрэнна ня толькі таму, што забівалі, а таму, што забівалі й апраўдвалі свае дзеяньні. Тыя, хто дапамагаў ім, рэальна, тое, што было ў Прыбалтыцы, тое, што было на Украіне, — мясцовае насельніцтва ўдзельнічала ў ліквідацыі габрэяў» (канец цытаваньня).

Хаця з 27 студзеня ў сеціве ёсьць шмат паведамленьняў пра гэтую сустрэчу, у прынцыпе, яны ўсе зьвяртаюць увагу на тыя ці іншыя асьпекты сустрэчы, якія адзначаны вышэй. Давайце абмяркуем і мы некаторыя з гэтых асьпектаў.

Па-першае, Лазар пайшоў не да прэзідэнта Расеі – Дзьмітрыя Мядзьведзева, а да Пуціна. Чаму? Дый, верагодна, таму, што Мядзьведзеў (у адпаведнасьці з шырока распаўсюджанымі ў сеціве зьвесткамі, сапраўдная прозьвішча якога Менахем Мендэль) і так іхны чалавек. У дадзеным выпадку гэта Мядзьведзеў ходзіць да Лазара, а не наадварот (гл. фота ўнізе). Акрамя таго, што рэальным уладаром у Расеі ўсё яшчэ застаецца Пуцін. Напраўду ён вырашае, як кажуць, пытаньні вайны і міру… Сустрэча Лазара з Пуціным пералічанае падкрэсьлівае.

Па-другое. У час сустрэчы з Пуціным Лазар разам з габрэйскай грамадой Расеі падвязаўся і далей садзейнічаць расейскім уладам у “барацьбе з нацызмам”. Гэта цікавая, дакладней, парадаксальная заява, бо, як мы паказалі ў першай частцы дадзенага матэрыла, сіяністы – гэта і ёсьць сёньняшнія нацысты…

Трэцяе. Лазар даў зразумець, што ўбачыў ва Ўкраіне “страшную” справу – наданьне званьня Героя Ўкраіны былому кіраўніку АУН Сцяпану Бандэру. У кантэксьце размовы атрымлівалася, што “прэзідэнт Украіны надаў званьне героя нацысту”.

З аднаго боку, здаецца: а якая вам справа, панове, да падзей у іншай дзяржаве? Ніхто ж да вас ні ў сінагогу, ні ў крэмль з указіўкамі ня лезе — ня кажа, як вам тое ці сёе рабіць. Зь якой такой нагоды вы сунеце свае насы ў справы іншых народаў?

Акрамя таго, калі пазнаёміцца зь біяграфіямі Сцяпана Бандэры і Віктара Юшчанкі (а Лазар і Пуцін іх напэўна ведаюць), дык высьвятліцца, што першы практычна ўсю вайну праседзеў у нямецкім канцэнтрацыйным лагеры Заксенхаўзен, да самага канца вайны адмаўляючыся супрацоўнічаць зь немцамі, і быў забіты агентам НКВД-КГБ у 1959 г., а бацька другога – былы вязень розных нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў, у тым ліку і Асьвенцыма! У палон трапіў пасьля раненьня ў самым пачатку вайны. Акрамя таго, бацька жонкі Юшчанкі таксама былы вязень нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў…

(Тут дарэчы будзе нагадаць, што факты біяграфіі цяперашняга прэзідэнта Ўкраіны ўжо даўно чамусьці імкнуліся дыскрэдытаваць некаторыя “ізраільскія навукоўцы” – гл. www.newsru.com/world/15apr2008/gitler; аргументы такія: чаму ён выжыў? Дык толькі што Лазар заявіў, што яшчэ сёньня “ёсць столькі людзей [сьведак - габрэяў], якія ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся [ў час халакосту]”; атрымліваецца, многім габрэям атрымалася перажыць халакост, а маладому ўкраінскаму хлопцу гэта было немагчымым?)

Адсюль паўстае яшчэ больш актуальнае пытаньне: як могуць людзі, якія ні пораху ня нюхалі, ні змагаліся супраць нямецкіх фашыстаў, нават не былі вязьнямі іхных канцэнтрацыйных лагераў, выказваць падобныя заўвагі ў адносінах да людзей, якія непасрэдна самі ці іх бацькі ўсё гэта напоўніцу спазналі?! Больш за тое, як такое ў адносінах да нацысцкіх вязьнях могуць казаць людзі (ды яшчэ людзі на важных пасадах, ды яшчэ казаць публічна), якія самі зьяўляюцца генацыдчыкамі, крывавымі правакатарамі, нацыстамі?

Проста не хапае слоў ад абурэньня!

Калі ж стрымаць эмоцыі, варта заўважыць, што гэтыя людзі па нейкай прычыне, ці то з-за пачуцьця ўседазволенасьці, ці то кепскага выхаваньня, ці прыроджанага нахабства, ці ўсяго разам страцілі кантакт з рэчаіснасьцю, не разумеюць ні свайго месца ў ёй, ні наступстваў таго, што гавораць. Публічна гавораць.

А, можа, яны выконваюць загад некага яшчэ больш магутнага?

Чацьверты асьпект у заяве галоўнага рабіна Расеі ўражвае яшчэ больш.

Бер Лазар абвінаваціў у калабарацыі з нямецкімі захопнікамі, прычым, агульна і похадзя, без заўваг і тлумачэньняў, чатыры народы: эстонскі, латышскі, летувіскі, украінскі! Пуцін і гэтаму не запярэчыў, не абурыўся, а згодліва паддакваў…

Вось гэта да-а-а!.. Аналагічныя агульныя “характарыстыкі” народам, як усе ведаюць, у свой час дазвалялі сабе даваць толькі Гітлер і яго памагатыя.

Ну, што, вы пераканаліся, што калі мы аб’яўляем сіяністаў нацыстамі – гэта ні жарт, ні перахлёст, ні поза, а іх дакладная, сутнасная характарыстыка, трапляньне ў кропку?..

З гэтага фрагменту заявы Лазара і згодніцкага маўчаньня Пуціна вынікае некалькі вытворных заўваг:

1) Вельмі верагодна, што нам наўмысна дазволілі пабачыць, у якой форме прадстаўнікі глабалісцкай сіянакратыі цяпер даюць дазвол (а, можа, і заданьне) галоўнаму выканаўчаму прадстаўніку расейскай імперыякратыі на ўзмацненьне імперскага ціску на названыя ім народы (а, можа, і ваеннага нападу на іх). Народам, на якія паказалі пэўныя каравыя пальчыкі, іх палітычным і нацыянальным элітам варта зьвярнуць увагу на гэта і пачаць рыхтавацца да адпору.

Са свайго боку адзначым, што стратэгічным чыньнікам посьпеху ў супрацьстаяньні сіяністычна-імперскай агрэсіі (інфармацыйнай, ваеннай, эканамічнай) нам бачыцца сістэмная палітычная арганізацыя ўсіх прыбалтыйскіх і ўкраінскага народаў. З гэтай жа нагоды зьвернем увагу, што, на жаль, з боку патрыятычных палітыкаў названых дзяржаў узаемадзеяньню з беларускімі зьмястоўнымі дэмакратамі, супраца зь якімі магла б істотна ўзмацніць пазіцыі агульнага інтэрнацыянальна-дэмакратычнага фронту, надаецца ўвагі яўна недастаткова. Сьведчым аб гэтым, як удзельнікі падзей. А, між тым, тут ёсьць істотны рэсурс…

2) Цікавым таксама ёсьць пытаньне: чаму з шэрагу “антысеміцкіх народаў” на гэты раз выпалі рускія, палякі, беларусы?

“Чорныя сотні”, “габрэйскія пагромы”, “бей жыдоў — ратуй Расею” – гэта, думаем, вядома, пра каго. Агульныя абвінавачваньні польскага народу ў “антысемітызме” таксама раней сустракаліся даволі часта. Хто сумняецца, што ў гэты шэраг не спрабавалі ўпісаць і нас — беларусаў, хай пачытае хаця б гэта: nashaziamlia.org/2007/03/26/595. Карацей, ня ўсе “нацысцкія народы” пералічыў Лазар на гэты раз. Чаму?

На гэтае пытаньне можа быць два адказы. Магчыма, што з аднаго боку сіянакратыя вырашыла, што ва Ўсходняй Еўропе націснуць адразу на ўсе народы ёй будзе пакуль не па сілах — лепш націскаць па частках. З іншага боку, магчыма, што справа не ў народах, а ў іх палітычным кіраўніцтве. Проста фармальныя кіраўнікі Польшчы, Расеі й Беларусі ўжо “ў кішэні” ў сіянакратыі, а “гэтыя прыбалты ды ўкраінцы яшчэ рыпаюцца, пра нейкія нацыянальныя інтарэсы гавораць, пра нейкую дэмакратыю… Настаў час паставіць іх на месца, каб ведалі, хто сёньня у сьвеце гаспадар!..”

Але найбольшае месца ў размове Лазара з Пуціным (і гэта можна лічыць пятым асьпектам сустрэчы) было “гістарычнае пытаньне”. Абодва казалі пра барацьбу супраць “фальсіфікацыі гісторыі”, “скажэньняў гісторыі”, “перагляду гісторыі”, “адмаўленьня Халакосту”, супраць таго, каб у кагосьці была “свая гісторыя”, за тое, каб габрэйскія арганізацыі працягвалі быць “саюзнікамі расейскіх уладаў у захаваньні рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага”. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ”, — заяўляў Бер Лазар.

Калі вы запытаецеся: а што тут кепскага, калі будзе захоўвацца гістарычная праўда? — мы адкажам: нічога. Больш за тое, аднаўленьне гістарычнай праўды і яе захаваньне ёсьць і нашай мэтай. Толькі вось у чым справа. Тое, што прапануюць Лазар з Пуціным, што яны патрабуюць “аднавіць і захаваць”, на справе ёсьць хлусьня, міф. Але гэта ж яны цяпер будуць патрабаваць ад усіх называць праўдай. Вось у чым сутнасьць праблемы.

Заранёў ведаючы, да чаго ідзе справа, мы вырашылі пашукаць узоры “сапраўднай гістарычнай праўды” па Пуціну-Лазару. Доўга шукаць не давялося – усё ўжо было падрыхтавана…

У наступным нумары “Расейскай газеты” №5096 (17) ад 28 студзеня 2010 г., у матэрыяле пад назвай “Асьвенцым. Сакрэтныя матэрыялы: ФСБ раскрыла дакументы па вызваленаму 65 гадоў таму лагеру сьмерці” (www.rg.ru/2010/01/28/osvencim.html), чытаем:

“Не 1,5, як лічылася раней, а больш за 4 мільёны людзей магло быць зьнішчана ў адным з самых страшных фашысцкіх лагераў сьмерці — Асьвенцыме.

Такія паказаньні даюць наглядчыкі лагера і выжылыя вязьні. Праз газавыя камеры гэтай фабрыкі сьмерці ў месяц праходзіла па 150 тысяч вязьняў. А крэматорыі й вогнішчы, якія гарэлі дзень і ноч, спальвалі ў месяц 270 тысяч трупаў.

ФСБ Расеі адкрыла крымінальныя справы нацыстаў й іх памагатых, якія 65 гадоў захоўваліся пад грыфам «Сакрэтна». Згодна рассакрэчаных дакументах, толькі палонных байцоў Чырвонай арміі ў 1941 годзе ў канцлагеры было каля 16 тысяч чалавек. Да вызваленьня дажылі адзінкі. Але гэты факт не асабліва афішаваўся — палонных, як вядома, у тыя гады ў краіне не шанавалі.

Разьмешчаны ў Польшчы лагер сьмерці быў вызвалены савецкімі войскамі 27 студзеня 1945 году. Сёньня гэты дзень прызнаны ААН “Міжнародным днём памяці ахвяр халакосту”. Гэта ня значыць, што праўда пра жахі гітлераўскіх засьценкаў хавалася. Але зараз, маючы перад сабой пэўныя матэрыялы, мы можам даведацца ня толькі вытрымкі з прысудаў, але і тое, што гэтыя людзі гаварылі на сьледстве і што на самой справе думалі аб сваёй службе ў лагерах”.

Паколькі мы ўжо даўно імкнемся высьвятліць сутнасьць пытаньня (гл. матэрыялы рубрыкі “сіянізм і антысіянізм”), мы можам тое-сёе патлумачыць з гэтай цытаты.

Справа ў тым, што ў адпаведнасьці з “аповедам” пра 6-мільённы халакост (гэтая лічба сіяністам патрэбная пазарэз, каб габрэйскі народ па выніках Другой сусьветнай вайны выглядаў самым пакрыўджаным з усіх народаў сьвету), “4 мільёны габрэяў былі зьнішчаны ў Асьвенцыме”. Аднак, калі за падлікі ўзяліся навукоўцы, высьветлілася, што ў Асьвенцыме максімум магло быць зьнішчана каля 1 мільёна чалавек (у Асьвенцыме па зьвестках зь сеціва нават адпаведная шыльда пра гэта ёсьць). Прычым значную, калі ня большую часту зь іх складалі беларусы, палякі, рускія, украінцы. Ад гэтага 6-мільённы халакост адразу скарачаўся больш чым удвая. Іншыя народы па паказьніках адносных/абсалютных страт выходзілі на першае месца. Сярод іх, напрыклад, беларусы.

І хаця сіяністы ўсіх, хто казаў, што халакост быў, але меў памеры меншыя за 6 мільёнаў, называлі “адмаўляльнікамі Халакосту” (гэта такі прапагандысцкі трук, зноў жа з арсеналу нацысцкай прапаганды), людзей, якія глядзелі на лічбу “6” са ськепсісам, станавілася ўсё больш.

Такім чынам, на сустрэчы з Пуціным было дамоўлена, што “гістарычная праўда будзе адноўлена”. Ня важна, што ў сьвеце агульнапрынята, што ў Асьвенцыме было зьнішчана каля мільёна чалавек (што, дарэчы, нават “Расейская газета” мусіць прызнаць). Цяпер у расейскай імперыі будзе лічыцца, што “больш за 4 мільёны”! ФСБ дапаможа. Раскрые архівы.

І вось ужо “Расейская газета” піша, што ў Асьвенцыме спальвалася кожны месяц “больш за чвэрць мільёна (!) трупаў”. Газета піша, што прыводзіць доказы гэтага сенсацыйнага “гістарычнага адкрыця” і адначасна “аднаўленьня гістарычнай праўды”. Мы перачыталі пададзеныя ў газеце матэрыялы, але ніякіх абяцаных доказаў не знайшлі. Не лічыць жа доказам узгадку, што ў Асьвенцыме ў пэўны час знаходзілася “40-45 тысяч вязьняў розных нацыянальнасьцяў”.

Не знайшоўшы ніякіх дакументальных доказаў спальваньня “штомесяц 270.000 трупаў” (хаця вядома, што “дакументальныя сьведчаньні” НКВД магло атрымаць любыя…), мы ўзяліся за падлікі. Зыходзячы з таго, што на спальваньне аднаго трупа патрэбна каля 300 кг вугалю, што ў адным вагоне ўмяшчаецца каля 40 тонаў вугалю, у нас атрымалася, што кожны дзень у Асьвенцым павінна было прыходзіць ((270.000/30) * 0,3 т)/ 40 = 67 вагонаў з вугалем. Гэта ж некалькі чыгуначных саставаў стратэгічнай сыравіны, якія ў час вайны не павінны былі ісьці на выраб танкаў, самалётаў, пушак, а на спальваньне трупаў! Акрамя таго, дзе ўзгадка пра гэтыя эшалоны ва ўспамінах вязьняў і дзе абсталяваньне для бесперапыннай канвеернай разгрузкі й г.д.? (дарэчы, хто жадае павялічыць колькасьць сумненьняў што да новай “гістарычнай праўды”, можа пачытаць хаця б тут: nashaziamlia.org/2008/07/16/1445/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; nashaziamlia.org/2008/07/15/1443/; nashaziamlia.org/2008/02/07/1184/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/; nashaziamlia.org/2007/04/26/644/; nashaziamlia.org/2006/08/14/252/)

Што ў выніку стратэгічна азначаюць прыведзеныя і прааналізаваныя факты?

Для нас відавочныя прынамсі дзьве рэчы.

Першая – зноў Україна.

Усё паказавае, што ў адносінах да яе рыхтуецца агрэсія. Расейская імперыякратыя і глабалісцкая сіянакратыя знаходзяць у гэтым пытаньні поўнае паразуменьне! Шукаецца любы прэтэкст для нападу.

Дайшло да таго, што нават габрэй-выкраст Беразоўскі (гл. фота ўверсе) ня вытрымаў (гл. www.svaboda.org/content/article/1939252.html). У сваім інтэрвю расейскай службе радыё “Свабода”, характарызуючы палітычную сітуацыю вакол Украіны, ён заявіў літаральна наступнае: “Захад чарговы раз пацьвердзіў сваю поўную імпатэнцыю, абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца [ва Ўкраіне]. Я лічу, што гэта ў 1000 разоў больш складана, чым тое, што дзеецца ў Іране, у 1000 разоў больш складана, чым тое, што ўвогуле адбываецца на Блізкім Усходзе, бо тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але ўвогуле вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацыяў. Гэта ключавы пункт, а не Іран”.

Другое стратэгічнае прызначэньне сустрэчы Пуціна з Лазарам і зробленых там заяваў заключаецца ў тым, што там была дасягнута дамоўленасьць аб стварэньні чарговай сіянісцкай ідэалагічна-прапагандысцкай пасткі (ці тэст-сістэмы, прылады) для выяўленьня, уліку і наступнага зьнішчэньня ўсіх сумленных людзей на тэрыторыі расейскай імперыі, якія арыентуюцца на ПРАЎДУ і СПРАВЯДЛІВАСЬЦЬ!

Гэтая пастка-прылада працуе так: абсурд, хлусьня, паўпраўда аб’ядноўваюцца зь сілаў улады і пачынаюць навязьліва прапагандавацца праз СМІ. Абсалютная большасьць людзей з гэтым міфам згаджаюцца – г.зн. “здаюць іспыт” на здольнасьць быць рабом. Ім часова захоўваецца жыцьцё. А тыя нешматлікія асобы, якія будуць пратэставаць супраць хлусьні, падаваемай за “праўду”, будуць выяўляць сябе і трапляць пад зьнішчэньне.

Так сацыяльныя паразіты дзейнічалі заўсёды. Адносна нядаўна, напрыклад, так рабілі бальшавікі-камуністы, накідаючы народам сьвету камуністычны міф. Так адносна даўно рабіў імператар Канстанцін, прапануючы жыхарам Рымскай імперыі, якая вось-вось магла распасьціця, хрысьціянскі міф.

Так з дапамогай сіянісцкага міфа рыхтуецца чарговая фаза заняволеньня чалавецтва ў бліжэйшай будучыні!

Адзінае добрае, што нам з усяго гэтага вядома, што зьмест міфа заўсёды выдае яго соцыя-паразітнага гаспадара. У дадзеным выпадку – сіянакратыю.

Цяпер вам зразумела, чыму для ілюстрацыі дадзенай часткі артыкула мы ў пачатку падалі фота амелы?..

Натуральна, мы ведаем, што 27 студзеня рашэньнем ААН аб’яўлена “Днём памяці ахвяр халакосту”. Мы, як нармальныя людзі, спачуваем габрэйскаму народу, які за час Другой сусьветнай вайны перажыў вялікія пакуты, панес істотныя страты. З гэтай нагоды мы, натуральна, далучаемся да ўсіх тых, хто лічыць, што чалавецтва павінна памятаць пра гэты факт. Аднак справа ў тым, што адзначэньне гэтай даты кожны раз (і на гэты раз таксама – па сутнасьці ўжо сістэматычна) азмрочваецца парай-тройкай “але”.

1.

Першае “але” – гэта тое, што дасёньня няма прызнананьня ААН, напрыклад, аналагічнага “Дню памяці ахвяр халакосту беларусаў”. Усім сьпецыялістам, якія бесстаронна вывучалі падзеі Другой сусьветнай вайны, вядома, што беларускі народ панес у ёй страты НЯ МЕНШЫЯ, чым народ габрэйскі, як у абсалютных, так і ў адносных лічбах! Адсутнасьць, у тым ліку, Дню памяці ахвяр генацыду беларусаў-літвінаў на фоне сусьветнага адзначэньня “Дню памяці ахвяр халакосту” зьяўляецца ўскосным, але відавочным і ўсё больш абуральным доказам таго, што нейкія сілы і ў наш час працягваюць дзяліць народы на розныя гатункі, з-за чаго блізкія па маштабах пакуты і страты розных народаў чамусьці ацэньваюцца… па розных тарыфах.

Калі думаеш пра ўсё гэта, бачыш, як прывід небезвядомага Адольфа пачынае зноў лунаць па-над чалавецтвам. Той рабіў тое ж самае – дзяліў народы на розныя гатункі (толькі з трохі іншым падыходам да іх каштоўнасьці)… Але ж тыя, хто ўпарта дамагаўся аб’яўленьня праз ААН “Дню халакосту”, кляліся, што гэта патрэбна для зьнішчэньня нацызму. На справе ж атрымліваецца, што гэтыя людзі ўсяго толькі… перахоплівалі нацысцкі падыход і штандар.

Дарэчы, мы не прэтэндуем, каб генацыд беларускага народу быў прызнаны важнейшым за халакост. Найвялікшым генацыдам у гісторыі чалавецтва было зьнішчэньне 60 мільёнаў індзейцаў Паўночнай Амерыкі. Вось менавіта Дзень памяці пра гэты генацыд і павінен адзначацца чалавецтвам найгучней.

Другое вялікае “але”, якое азмрочвае шчырае суперажываньне габрэям у Дзень 27 студзеня – гэта ўзурпацыя й інструментальнае выкарыстаньне мінулай трагедыі для дасягненьня злачынных мэт.

Кім? – запытаецеся вы.

Сіяністамі! Кім жа яшчэ?..

І тут мы зноў, і ў каторы раз вымушаны патлумачыць (хаця тлумачылі ўжо шмат разоў — нават адпаведны прынцып Беларускай дактрыны ўжо даўно сфармулявалі – Д пр-п 78), што ўсім людзям варта дакладна адрозьніваць сіянізм (г.зн. габрэйскі шавінізм, нацызм, зарыентаваныя на мэты глабальнага панаваньня сіянакратыі), сіяністаў (г.зн. прыхільнікаў сіянізму – гэтай глабальнай соцыяпаразітнай чалавеканенавісьніцкай ідэалогіі), сіянакратыю (вышэйшую сіяністычную арыстакратыю) ад такіх, напрыклад, сацыяльных груп, зьяў і аб’ектаў нашай рэчаіснасьці, як габрэі (г.зн. людзі габрэйскай нацыянальнасьці), габрэйскі народ, юдаізм, юдэі (г.зн. тыя, хто спавядае юдаізм), Ізраіль, ізраільцяне (г.зн. жыхары Ізраілю). Мы нават плануем некалі напісаць артыкул пад назвай: “Габрэі заклікаюць: “людзі, адрозьнівайце нас ад сіяністаў!” Юдэі ўмаляюць: “людзі, адрозьнівайце і нас ад сіяністаў!”

Ці, сапраўды, ня час пачаць адрозьніваць?

Відаць, час. Больш за тое, такое адрозьненьне ёсьць прынцыповым сродкам змаганьня зь сіянізмам.

Важка разумець таксама, што тыя, хто інструментальна выкарыстоўвае тэму халакосту (звычайна для сваіх злачынных мэт – каб накінуць некаму неіснуючую віну, паралізаваць, дэзарыентаваць, каб зрабіць ціск, атрымаць прывілеі), як правіла, ня маюць да яе ніякага дачыненьня. Мы ў доказ гэтай незаконнай і абуральна-нахабнай узурпацыі прыводзілі дастаткова шмат фактаў (гл. матэрыялы рубрыкі: сіянізм і антысіянізм). На жаль, прыйдзецца паразважаць яшчэ раз…

Але пазьней, бо пачаць прэзентацыю некаторых падзей 27 студзеня г.г. ў сьвеце мы хочам у іншым ключы – больш праз твары, постаці…

2.

Вось, напрыклад, так супала (ці ўсё ж ня проста так супала, а мае істотнае сімбалічнае значэньне?), што ў дзень 27 студзеня аб’явіў аб сваім вылучэньні перадкандыдатам у прэзідэнты Беларусі Алесь Міхалевіч (гл. фота ўнізе справа; паведамленьне тут: www.svaboda.org/content/article/1941429).

З кароткай фармальнай біяграфіі гэтага чалавека вядома наступнае: “Нарадзіўся ў 1975 годзе. Скончыў БДУ па спэцыяльнасьці “паліталёгія”, праходзіў стажыроўкі ў Варшаве і Оксфардзе. Быў заснавальнікам Задзіночаньня беларускіх студэнтаў, доўгі час знаходзіўся ў Партыі БНФ. Выключаны адтуль за парушэньне партыйнай дысцыпліны. Быў дэпутатам Пухавіцкага райсавету. Жанаты, мае дзьвюх дачок” [хто ён па нацыянальнасьці, нам невядома.! – Рэд.].

“Гэта першы беларускі апазыцыянэр, які кінуў выклік дзейнаму прэзыдэнту краіны” [?! – Рэд.], — заявіла ў незразумелым радасным запале Іна Студзінская (www.svaboda.org/content/article/1941429), якая інфармавала пра падзею.

Адкідаючы несур’ёзныя і нецікавыя піяраўскія фанцікі вакол вылучэньня Міхалевіча – нажыўку для дробных журналюшак – зьвернем увагу на істотнае:

- Міхалевіч стаў ці не 16-м (а ня 1-м!), грамадзянінам Беларусі, які аб’явіў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у бліжэйшых прэзідэнцкіх выбарах у якасьці кандыдата ў прэзідэнты Беларусі. Да яго ня толькі аб сваім аналагічным жаданьні аб’явілі, а і рэальна на досыць вялікіх імпрэзах былі вылучаны Баршчэўскі, Статкевіч, Рымашэўскі (гл. тут: nashaziamlia.org/2009/07/09/2417; nashaziamlia.org/2009/07/04/2394; nashaziamlia.org/2009/07/04/2389). Акрамя таго, Міхалевіч стаў трэцім перадкандыдатам (пасьля Баршчэўскага і Статкевіча), хто заявіў, што ён “пойдзе да канца”: “Я ў любым выпадку пайду да канца. Я буду рабіць усё, каб стаць прэзыдэнтам”;

- ні чальцоў каманды, ні праграмы Міхалевіч не прадставіў і не падаў, але запэўніў, што ў яго камандзе будуць “толькі прафэсіяналы” [прафесіяналы чаго і для чаго? – Рэд.];

- ён таксама заявіў: «Мы адчуваем патрэбу ў неадкладнай мадэрнізацыі Беларусі на падставе лепшых заходніх узораў, але з абавязковым захаваньнем нацыянальнай і культурнай ідэнтычнасьці [а як быць з усімі іншымі аб’ектыўнымі й легітымнымі інтарэсамі беларускага народу – адзінага законнага гаспадара Беларусі? каму дастануцца ўлада, уласнасьць?.. – Рэд.]. Мы маем сваё бачаньне Беларусі ў будучым [якое бачаньне, карыснае для каго? – Рэд.] і ведаем, што трэба рабіць, каб гэтага дасягнуць».

- падкрэсьліў: «Мы будзем пазьбягаць адназначнага пазіцыянаваньня нашага кандыдата [гэта ён так пра сябе… - Рэд.] як чалавека, блізкага да сёньняшніх уладаў або чалавека, блізкага да апазыцыі. Мы не за ўладу. Мы не за апазыцыю. Мы — за Беларусь!» [а куды зноў зьнік беларускі народ у “былога шматгадовага сябры БНФ”?! – Рэд.]

- на пытаньне: Хто падтрымае кампанію матэрыяльна? — Міхалевіч адказаў так: «Такую нашу пазіцыю падзяляюць прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці ўнутры Беларусі [накшталт Карагіна, нябожчыка Патупы, фота якіх пададзена зьлева ад фота Міхалевіча? ці накшталт каго? – Рэд.], а таксама прадстаўнікі беларускай дыяспары ў сьвеце, якія гатовыя нам аказаць усялякае спрыяньне. Таму кампанія будзе рабіцца з прыцягненьнем выключна беларускіх грошай [гэта ж адзін з прынцыпаў Пераможнай дактрыны, сфармуляваны намі ўжо шмат часу таму – Рэд.], што таксама будзе прынцыпова розьніць яе ад кампаній іншых кандыдатаў».

Дадаткова зьвяртаем увагу на наступнае:

- па-першае, цалкам спраўдзіўся наш даўні прагноз што да магчымых паводзін Міхалевіча — г.зн. у адносінах да яго вылучэньня кандыдатам у прэзідэнты (гл. nashaziamlia.org/2009/02/18/1839). Дадаткова зьвяртаем увагу: у той час ён “не выключаў магчымасці”, што пасля рэгістрацыі здымецца з гонкі на карысць Мілінкевіча. Цяпер ён абяцае “ісьці да канца” ды яшчэ “ў любым выпадку”…

- па-другое, з самавылучэньнем Міхалевіча трэба разьбірацца адмыслова. І гэта мы паспрабуем зрабіць у які-небудзь іншы час па меры нашых сіл і магчымасьцяў.

Калі ж некаму карціць разгадаць “загадку Міхалевіча” ўжо цяпер, раім паразважаць хаця б над адным простым пытаньнем: адкуль у хлопца бабкі?!

Напрыклад, наша рэдакцыя працуе на беларускія інтарэсы хутка ўжо 4 гады. Усе сябры рэдакцыі не адзін дзясятак год займаліся (некаторыя працягваюць займацца) грамадскай і палітычнай дзейнасьцю ў шэрагах апазіцыі ў тым жа ключы. Але ніводнаму з нас ніхто і ніколі (ніякія “прадстаўнікі бізнэс-супольнасьці”!) не даваў вельмі ўжо значных грашовых сум (дый выпрасіць было таксама практычна ні ў каго нічога немагчыма).

Грошы ў сьвеце і ў Беларусі ёсьць, і шмат. Але прызначаюцца яны, як правіла, для забесьпячэньня чужых, а не беларускіх інтарэсаў…

Між тым, у Міхалевіча бабкі зьявіліся! Дый такія, што, гледзячы па самаўпэўненасьці, якой так і зіхацяць яго фота, праплаціць сваю “прэзідэнцкую кампанію” (а гэта самае малае — паўмільёна баксаў!) для яго, што плюнуць…

Таму мы без усялякай іроніі й ня “дзеля прыколу”, а абасалютна прагматычна зьвяртаемся да Міхалевіча, яго сяброў і знаёмых с просьбай пазнаёміць і нас зь беларускімі прадпрымальнікамі ў Беларусі ці за мяжой (альбо хаця б іх пазнаёміць з намі), каб абмеркаваць іх магчымы ўдзел у разьвіцьці Беларускага Дэмакратычнага Руху і Беларускага Міжнароднага Дэмакратычнага Руху. Адзінае, пра што мы хочам, каб прадпрымальнікі заранёў ведалі, што дзейнасьць гэтых структур будзе жорстка скіраваная на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу.

3.

Паколькі ў гэтым годзе, у адрозьненьне ад мінулага (гл. інфармацыю тут: nashaziamlia.org/2009/01/09/1714; nashaziamlia.org/2008/12/29/1702), “Ізраіль” актыўна не генацыдзіў палестынцаў, дый увогуле шырока не выкарыстоўваў ваенную зброю (пра асобныя падрывы, забойствы мы цяпер казаць ня будзем; яны былі; хто жадае, можа паглядзець, напрыклад, тут: http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/12/70029.shtml; www.svaboda.org/photogallery/3302), сіяністам удалося больш шырока адзначыць 65-гадовую гадавіну вызваленьня Асьвенцыма, з нагоды чаго і адзначаецца “Дзень халакосту” менавіта 27 студзеня (калі ж да канца быць шчырамі, дык, вядома ж, усё было наадварот – паколькі планавалася гучна адзначыць 65-я ўгодкі халакосту, вырашына было часова ні на каго занадта ўжо гучна не нападаць…).

Цэнтральнай краінай для гэтых мерапрыемстваў была абрана Польшча, дзе пад Кракавым і знаходзіцца Асьвенцым. Палякі, натуральна, адмовіцца не маглі, дый не зьбіраліся – як заўсёды шукалі сваю долю карысьці, далучаючыся да справы з той жа мэтай, што і рыбкі-прыліпалы “далучаючыся” да акулы…

Фотадакументы з падзеі ёсць у сеціве. Ніжэй мы падаем некаторыя зь іх.

27 студзеня па вуліцах Варшавы цэлы дзень езьдзіў пусты трамвай з зоркай Давіда. На тэрыторыі Асьвенцыма, што пад Кракавым, адбылася ўрачыстая цырымонія, там жа прэзідэнт і прэм’ер Польшчы гарэзьліва скакалі (у літаральным сэнсе) перад гасьцямі…

Але нас найбольш уразіла фота, якое дэманструецца ўнізе справа. Яго можна было б падпісаць так: “Удаў глядзіць на трусіка”. Прычым, настолькі ўсё выразіста (“ой, ня ешце мяне, пане Ўдаве, я буду паслухмяным трусікам, усё аддам, што пажадаеце…”, — просіцца трусік), што падпісваць хто з пары — Лех Качыньскі й Беньямін Нетаньяху — кім зьяўляецца, няма ніякай неабходнасьці.

Так і карціць сказаць: “Пане Леху, а між тым, калі вы падпісвалі “Карту паляка”, з дапамогай якой нахрапам улезьлі (і працягваеце нахабна ўлазіць!) у справы суседняга з вашым беларуска-літвінскага народу, вы выглядалі крутым хлопцам — “арлом”, можна сказаць (гл. тут: nashaziamlia.org/2008/12/30/1706)… Няўжо гэта нацыянальная польская рыса (бо такое часта даводзіцца назіраць) – перад укрыжаваным, абяскроўленым, зьнясіленым народам прыкідвацца арлом (а дакладней, як мы раней паказалі — сьцярвятнікам), а перад моцнымі гэтага сьвету – маленькім трусікам?.. А, можа, гэта вы проста так часова прыкідваліся, выпрошваючы дазволу — ведаеце ў каго — на працяг сваёй імперскай палітыкі ў адносінах да Беларусі? Як бы там ні было, усё гэта завецца вельмі кепскім словам – крывадушша – і ніяк не адпавядае ні гонару, ні годнасьці, да якіх так часта любяць заклікаць прадстаўнікі вашай нацыі! Падумайце над гэтым як-небудзь, асабліва ў асьпекце гістарычнай персьпектывы…”

Між тым, адкідаючы эмоцыі і абапіраючыся на наш досьвед і аналітычныя магчымасьці, можам выказаць гіпотэзу, што недзе каля 27 студзеня 2010 г. паміж глабалісцкімі сіяністамі й польскімі імперыялістамі, верагодна, былі заключаны дамоўленасьці, у адпаведнасьці зь якімі апошнім было дазволена працягваць і нават узмоцніць сваю ганебную імперскую агрэсіўную палітыку ў адносінах да беларускага народу.

Пры гэтым кожная з названых соцыяпаразітных груп думае, што гэта яна выкарыстоўвае іншую…

Што ж, паглядзім. Мы палякаў – й імперыялістаў, і неімперыялістаў — папярэдзілі ў свой час (http://nashaziamlia.org/2009/01/08/1712/), папярэджваем у гэты раз і дадаткова нагадваем: сіянакнатыі ўласьціва імкненьне страўліваць блізкія народы…

Некалькі ўступных заўваг.

Мы, у рэдакцыі нашага сайта, ад пачатку дамовіліся, што адным з галоўных сэнсаў нашага існаваньня ў і-сеціве павінна быць спрыяньне гуманістычнаму прагрэсу чалавецтва, які мы разумеем як ўзрастаньне ўзроўню ўнутранай уладкаванасьці ва ўзаемаадносінах паміж асобнымі людзьмі, іх сацыяльнымі групамі, усімі народамі, а таксама паміж чалавецтвам і асяроддзем яго існаваньня. Па сутнасьці, гэтая задача зьяўляецца для нас такой жа важнай, як і спрыяньне зьмястоўнай дэмакратыі ў Беларусі (дарэчы, абедзьве гэтыя задачы зьяўляюцца сістэмна зьвязанымі: nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/#more-2096).

Наша рэдакцыйная мэтавая заангажаванасьць у гуманістычным прагрэсе зафіксавана ў 12-м і 14-м прынцыпах Сьветагляднай дактрыны.

У свой час я ўжо заяўляў (напэўна, у гэтым я ня быў першым), што перад чалавецтвам стаіць найактуальная задача істотна паскорыць тэмпы менавіта гэтай формы прагрэсіўнага разьвіцьця людскай цывілізацыі (С пр-п 14-2). Адна з найгалоўных прычын у тым, што адрыў іншай формы прагрэсу – тэхналагічнага – ад гуманістычнага, які адстае, вядзе да надзвычай небясьпечнай сітуацыі “ўзброенасьці малпы ядзернай дубінкай” (гл. nashaziamlia.org/2007/03/01/545). Гэта сітуацыя ёсьць нічым іншым, як своеасаблівым самападкладаньнем ядзернай міны пад існаваньне ўсяго чалавецтва – міны, якая можа выбухнуць у любы момант… Таму галоўныя тэндэнцыі сёньняшняга разьвіцьця чалавецтва варта лічыць, як мінімум, бесперсьпектыўнымі, а лепш – абсалютна заганнымі.

Мы ня згодныя (як, напэўна, і ўсе хоць мінімальна прыстойныя людзі), што сэнс існаваньня чалавецтва ў яго самазьнішчэньні. Такое ад лукавага (С пр-пы 11, 13) і ад тых глабальных сацыяльных паразітаў, якія яму служаць! (С пр-ы 13, 16).

Мы прынялі таксама, што сістэма ўсіх заканамернасьцяў, якія забясьпечваюць існаваньне Сьвету (часткай якога ёсьць наша людская цывілізацыя) і яго прагрэсіўнае разьвіцьцё – гэта па сутнасьці й ёсьць сапраўдны Бог (С пр-п 4). Гэтыя заканамернасьці трэба спасьцігаць й ім падпарадкоўвацца. Толькі так людзі могуць і паўдзельнічаць у прагрэсіўным разьвіцьці Сьвету, і набыць сэнс свайго існаваньня – праз аб’ектыўнае стаўленьне да рэчаіснасьці стаць яе суб’ектам. (Дарэчы, чым больш чалавек аб’ектыўны – г.зн., чым больш ён улічвае ў сваім жыцьці аб’ектыўныя заканамернасьці рэчаіснасьці, тым больш ён суб’ектны (г.зн. такі, што сам кіруе сабой, здольны самастойна ставіць перад сабой мэты й іх дасягаць). Чым больш чалавек суб’ектыўны (зацыклены на сабе, сваіх пачуцьцях, жаданьнях), тым больш ён аб’ектны – г.зн. апынаецца ў стане, калі ім кіруюць вонкавыя абставіны, іншыя людзі, чужыя інтарэсы…)

Адзінай абсалютна надзейнай крыніцай для выяўленьня гэтых заканамернасьцяў зьяўляецца сам Сьвет (С пр-пы 2, 8, 11), а сьферамі дзейнасьці людзей, якія накіраваны на іх адкрыцьцё ды спасьціжэньне – навука і адукацыя (С пр-п 6, 10).

Адсюль цалкам зразумелая спроба зазірнуць у “аналы навукі” й узяць адтуль неабходныя веды (у дадзеным выпадку гэта павінны быць найперш гуманітарныя веды)…

Аднак, перакананы, кожны, хто паспрабуе зазірнуць ва ўзгаданыя “аналы” з жаданьнем знайсьці адказ, напрыклад, на такія пытаньні: У якім кірунку мы павінны імкнуцца ўладкоўваць усе праблемы чалавецтва, каб забясьпечыць і яго захаваньне (а не самазьнішчэньне), і яго гуманістычны прагрэс? Як можа выглядаць ідэальная дзяржава, якую мы павінны імкнуцца будаваць? Як павінна адбывацца ў ідэале ўзаемадзеяньне паміж дзяржавамі й народамі ў межах усёй людскай цывілізацыі? – можа лёгка пераканацца, што ня толькі ў “аналах” мала што можна знайсьці, але і зь імі самімі вялікая праблема…

Каб і вы маглі ў гэтым пераканацца, падам тры прасьцейшыя, але, на мой погляд, досыць паказальныя ілюстрацыі, якія будуць грунтам для далейшых разважаньняў.

1.

1.1. Давайце на пачатак азнаёмімся з артыкулам “Дзясятка буйнейшых навуковых прарываў у 2008 годзе па версіі журнала Science” (узяты адсюль www.inauka.ru/science/article88144.html)

“Рэдакцыя Science – аднаго з самых аўтарытэтных навуковых выданьняў сьвету, кожны год рыхтуе сьпіс дзесяці самых выбітных навуковых дасягненьняў года.

Стварэньне метаду вяртаньня сьпелых клетак ў “зародкавы стан” – ператварэньне іх у ствалавыя клеткі – ачоліла дзесятку навуковых прарываў года паводле версіі часопіса Science.

У сьпіс таксама ўвайшлі ўпершыню атрыманыя выявы планетаў і іншых зорак, новы клас звышправаднікоў, пашырэньне сьпісу ракавых мутацый, назіраньне за працай бялковых малекул, відэазапіс разьвіцьця эмбрыёна, адкрыцьцё механізму ператварэньня “добрага тлушчу”, тэарэтычнае ўзважваньне пратона, а таксама хуткі і танны спосаб дэшыфроўкі геному чалавека.

“Калі аглядальнікі і рэдактары Science наважваюцца абраць самае вялікае дасягненьне года, яны шукаюць дасьледаваньне, якое адказвае на галоўныя пытаньні аб будове Сусьвету і адкрываюць шлях для новых адкрыцьцяў”, — кажа прадстаўнік часопіса Роберт Кунц (Robert Coontz).

Перапраграмаваньне клетак – вырашэньне праблем біяэтыкі

Камлёвыя (ствалавыя) клеткі, зь якіх на пачатковай стадыі складаецца эмбрыён, здольныя ператварацца ў клеткі многіх тканак арганізма. Гэта дае ўнікальную магчымасьць лячэньня шматлікіх хваробаў: з камлёвых клетак можна вырошчваць органы, ідэальна адпаведныя для трансплантацыі, іх можна выкарыстоўваць для аднаўленьня нярвовай тканкі спіннога мозга і вылечваць паралюшы, змагацца з шэрагам дэгенератыўных і спадчынных хваробаў.

Аднак камлёвыя клеткі атрымлівалі з эмбрыёнаў праз іх забіцьцё, што стварала невырашальную этычную праблему – бо з зародка можа вырасьці паўнавартасны чалавек. Многія краіны абмежавалі досьледы з эмбрыянальнымі клеткамі, Ватыкан у пачатку сьнежня запатрабаваў забараніць выкарыстаньне клетак эмбрыёна чалавека ў медацыне і касьметыцы.

Буйны прарыў быў зроблены ў 2006 годзе, калі японскія навукоўцы здолелі з дапамогай віруса ўбудаваць чатыры гены ў сьпелыя клеткі, атрыманыя з хваста мышы, ператварыўшы іх у клеткі, якія выглядалі і паводзілі сябе як ствалавыя. Яны атрымалі назву “індукаваныя ствалавыя клеткі”.

Недахопам метаду было тое, што для іх перапраграмаваньня быў неабходны генетычны матэрыял рэтравіруса, здольнага выклікаць ракавыя зьмены ў клетках.

У гэтым годзе навукоўцы здолелі спрасьціць метад і атрымаць камлёвыя клеткі з тканак людзей, хворых малавывучанымі захворваньнямі, што адкрывае новыя магчымасьці для вывучэньня гэтых хваробаў. Яшчэ адна група навукоўцаў з дапамогай гэтай тэхналогіі здолела наўпрасткі ператварыць адзін з тыпаў клетак падстраўнікавай залозы мышы ў іншы.

Убачыць планеты каля іншых сонцаў

Другім у сьпісе прарываў года часопіс Science назваў дасягненьні астраномаў, якія пры дапамозе адмысловай тэхнікі здолелі ўбачыць планеты ў іншых зорак, што раней не ўдавалася з-за іх скрайне слабога сьвятла, якое “заглушалася” выпраменьваньнем зоркі.

З дапамогай тэлескопаў Кек & Джэміні навукоўцы змаглі атрымаць выявы цэлай планетнай сістэмы – адразу трох планет – у зоркі HR 8799 у сузор’і Пегаса, размешчанай у 130 сьветлавых гадах ад Зямлі.

Тады ж – у лістападзе – іншая група астраномаў абвясьціла, што з дапамогай арбітальнага тэлескопа “Габл” яны здолелі атрымаць выяву планеты ўнутры пылавага пасу зоркі Фамальгаўт у 25 сьветлавых гадах ад Зямлі, у сузор’і Паўднёвай Рыбы.

Пашыраны сьпіс ракавых мутацый

У мінаючым годзе навукоўцам удалося значна пашырыць пералік генетычных мутацый, якія выклікаюць зьяўленьне ракавых пухлінаў. З дапамогай расшыфроўкі геному клетак розных тыпаў раку былі выяўленыя гены, пашкоджаньне якіх “спускае тармазы” з працэсу дзяленьня клетак і выклікае рост пухліны.

У прыватнасьці, былі выяўленыя гены гліябластомы і раку падстраўнікавай залозы – адны з самых небясьпечных тыпаў пухлінаў.

Новая звышправадніковая сям’я

Фізікі адкрылі новае сямейства высокатэмпературных звышправаднікоў – матэрыялаў, якія пры пэўнай тэмпературы губляюць электрычнае супраціўленьне і здольныя ў гэтым стане правадзіць ток без стратаў.

Вядомыя раней высокатэмпературныя звышправаднікі ствараліся на базе медзі і злучэньняў кіслароду. У пачатку года навукоўцы абвясьцілі аб стварэньні новага тыпа звышправаднікоў на базе злучэньняў жалеза з тэмпературай страты супраціўленьня 55 градусаў вышэй абсалютнага нулю. Пакуль гэта далёка ад 138 градусаў – рэкорда, пастаўленага традыцыйнымі звышправаднікамі, але навукоўцы разьлічваюць, што новыя матэрыялы будуць вельмі персьпертыўныя.

Назіраньне за бялкамі

Хоць аб існаваньні бялковых малекул вядома на працягу больш за сто гадоў, біяхімікі толькі ў гэтым годзе здолелі ўбачыць іх у дзеяньні. Падчас эксьперыменту навукоўцам удалося паназіраць за працэсам зьвязваньня бялкоў зь іншымі малекуламі. У выніку былі выяўленыя механізмы, якія ляжаць у падставе гэтага працэсу.

Вада для спальваньня

Выкарыстаньне энэргіі ветру і Сонца не прыносіць стратаў экалогіі, аднак пры выкарыстаньні іх узьнікае вялікая праблема – адкуль браць энэргію, калі Сонца не сьвеціць, а вецер не дзьме. Не існавала дастаткова зручнага спосабу запасаць энэргію ў такой сітуацыі. Група амерыканскіх навукоўцаў стварыла новы каталізатар на базе фосфару і кобальту, у прысутнасьці якога значна палягчаецца электроліз вады. Папярэднія тыпы каталізатараў рабіліся на базе дарагіх матэрыялаў, напрыклад, з плаціны.

Танная альтэрнатыва дазваляе выкарыстоўваць ваду як электрычны акумулятар – атрыманы пры электролізу вады вадарод можа быць спалены ў паліўных элементах і ператвораны ў электрычнасьць.

Відэаздымкі эмбрыёна

У гэтым годзе ў навукоўцаў атрымалася ў драбнейшых падрабязнасьцях і зь беспрэцэдэнтнай дакладнасьцю прасачыць за пачатковымі стадыямі разьвіцьця эмбрыёна. Нямецкія навукоўцы з дапамогай лазернага сканіраваньня здолелі прасачыць за перамяшчэньнем каля 16.000 клетак зародка рыбкі данія рэрыя, а затым аднавіць гэтую карціну з дапамогай кампутара.

У выніку ў навукоўцаў атрымалася прасачыць пачатковыя стадыі фармаваньня розных тканак, у прыватнасьці, сятчаткі вока.

“Кепскі” і “добры” тлушч

Пра існаваньне двух тыпаў тлушчавай тканкі – карычневай (“добрай”) і белай (“кепскай”) – вядома ўжо больш за 400 гадоў. З атлусьценьнем зьвязаны белыя тлушчавыя клеткі. Доўгі час лічылася, што абодва тыпы тлушчу ўтвараюцца з адных і тых жа клетак-папярэдніц. Навукоўцы паспрабавалі паўзьдзейнічаць на гены карычневых клетак і ператварыць іх у белыя. Вынік аказаўся нечаканым – карычневыя тлушчавыя клеткі ператвараліся ў цяглічныя (мышцавыя) і наадварот.

Навукоўцы разьлічваюць, што гэта дапаможа стварыць прынцыпова новыя метады барацьбы з атлусьценьнем.

Навукоўцы ўзважылі пратон тэарэтычна

Фізікі зноўку ўзважылі пратон. На гэты раз яны не літаральна вызначалі масу часьцінкі, што было зроблена дастаткова даўно, а тэарэтычна – падлічылі на грунце існуючых уяўленьняў – г.зв. Стандартнай мадэлі. Атрыманыя вынікі супалі з практыкай, што яшчэ раз пацьвердзіла правільнасьць тэорыі.

Дэшыфноўка геномаў. Танна.

Працэс секвеніраваньня (дэшыфроўкі) генаў жывых арганізмаў стаў значна таньнейшым і больш хуткім з часу завяршэньня праекту расшыфроўкі геному чалавека. У 2008 годзе навукоўцам, у прыватнасьці, удалося расшыфраваць 80% геному маманта. Атрыманы папярэднія вынікі дэшыфроўкі геному неандэртальца”

(канец артыкула).

Журнал “Science” (Навука) – самы прэстыжны навуковы часопіс. Да яго ў гэтым сэнсе набліжаецца бадай што толькі часопіс “Nature” (Прырода). Грунтуючыся на рэйтынгавых ацэнках гэтых часопісаў, працуе Нобелеўскі камітэт. Паглядзіце, які ўзровень магчымасьцяў чалавека ў здабыцьці новых ведаў. Фантастыка!..

А цяпер зьвярніце ўвагу – ні ў Science, ні ў Nature няма артыкулаў, прысьвечаных навуковаму дасьледваньню людскага соцыюму ў кірунку выяўленьня заканамернасьцяў яго аптымальнага ўладкаваньня. Прадэманстраваны вышэй рэйтынг-прыклад гэта выразна пацьвярджае – у ім пададзены навуковыя адкрыцьці, датычныя сьфераў фізікі, хіміі, біялогіі, але гуманітарная сьфера цалкам выпадае…

Гэта здаецца дзіўным, бо рацыянальна-сацыяльная форма руху матэрыі, зьвязаная зь дзейнасьцю людзей і іх самаарганізацыяй – гэта ў прынцыпе такі ж аб’ект навуковага аналізу, як фізічная, хімічная і біялагічная формы.

Вы можаце сказаць — затое Нобелеўскія прэміі па гуманітарнай тэматыцы існуюць, гэта прэміі па эканоміцы, прэміі за мір. Па-першае, нобелеўскія прэміі за мір выдаюцца не навукоўцам, а грамадскім дзеячам. Па-другое, сьфера эканомікі – гэта толькі адна са сьфераў міжлюдскіх адносін, пры гэтым зьвязаная ня толькі з гуманістычным прагрэсам, а і з тэхналагічным. Акрамя таго, і тут апошні час прынес нам паказальны “навуковы” парадокс. Больш за ўсё нобелеўскіх прэмій па эканоміцы была выдадзена навукоўцам са Злучаных Штатаў. А дзе ў сьвеце зарадзіўся апошні глабальны эканамічны крызіс? У… ЗША. Вось, бачыце – нават у гэтым фрагменце гуманітарных ведаў: веды — асобна, рэчаіснасьць – асобна.

Такім чынам, гуманітарныя веды, калі не хаваюцца, дык адчужаюцца.

Падазрэньне, што гуманітарныя веды могуць ад чалавецтва наўмысна хаваць, падмацоўваюцца наступным фактам.

У свой час – пад канец 1990-х – веды былі аб’яўлены “стратэгічным рэсурсам” (гл. В.Л.Иноземцев. “Расколотая цивилизация” - http://lib.ru/POLITOLOG/inozemcew.txt). Ва ўмовах, калі паміж дзяржавамі існуюць істотныя супярэчнасьці, няцяжка выказаць меркаваньне, што цяпер веды, як стратэгічны рэсурс, будуць ад людзей хавацца – асабліва тыя, што маюць прынцыповае значэньне для тэхналагічнага і гуманістычнага прагрэсу, (гл. nashaziamlia.org/2007/10/22/943). Адкрытымі пакуль застаюцца веды толькі натуралістычнага плану – такія, прыклады якіх якраз і пададзены ў папярэднім раздзеле.

А што займае ў агульнадаступнай інфармацыі тое месца, якое павінны займаць шукаемыя намі гуманітарныя веды?

1.2. Як вядома, сьвятое месца пустым не бывае.

Уладам, якія кантралююць сьветагляды людзей, трэба даваць хоць нейкі адказ на пытаньні, накшталт пададзеных у пачатку артыкула. І гэты “адказ” даецца!.. Прычым, для розных груп розны. Для людзей сярэдняга ўзроўню і ніжэй – у выглядзе разнастайных псеўданавуковых, “паранармальных” “феноменаў”; для людзей сярэдняга ўзроўню і вышэй – у выглядзе псеўдаінтэлектуальнай жвачкі.

У якасьці прыкладу першага варыянту “адказу” і правільнай рэакцыі на яго прапаную азнаёміцца з трохі скарочаным артыкулам Аркадзя Голада “Кароткі вызначальнік навуковага шарлатанства” (www.inauka.ru/analysis/article90761.html).

“Кніжныя паліцы, старонкі перыёдыкі, тэлепраграмы, інтэрнэт-сайты і форумы напоўненыя антынавуковай бязглуздзіцай. Шчыра спачуваючы ахьвярам ілжэнавукі і шарлатанства, паспрабуем скласьці сьціслы вызначальнік “брахалогіі”, падобна да вызначальнікаў небясьпечных жывёлаў і атрутных грыбоў.

Прыкметы першага парадку.

Калі ў публікацыі сустракаюцца словы: аўра, біяполе, чакра, біяэнэргетыка, панацэя, энэрга-інфармацыйны, рэзанансна-хвалевы, псіхічная энэргія, мысьляформа, тэлеганія, хвалевая генэтыка, хвалевы геном, звышпачуцьцёвы, астральны – дык можаце быць упэўненыя, што маеце справу з шарлатанскай пісанінай.

Сьпіс можа быць працягнуты, але асаблівага сэнсу ў гэтым няма. Тэрміналогія шарлатанскай браціі ўвесь час пашыраецца, таму арыентавацца на “сігнальныя словы” не заўсёды бывае дастатковым для правільнай ацэнкі тэкста.

Прыкметы другога парадку.

Гэта даныя пра асобу аўтара. Як правіла, асноўная сьпецыяльнасьць аўтараў псеўданавуковых твораў далёкая ад вобласьцяў ведаў, якім прысьвечаныя іх опусы. Я адмыслова выкарыстоўваю тэрмін “опус” (ад лацінскага opus – справа), каб не ўдакладняць, кніга гэта, артыкул ці тэлеперадача.

Вялікую цікавасьць для аналізу ўяўляюць навуковыя рэгаліі аўтара. Чым іх больш і чым больш старанна яны пералічаны, тым больш асьцярожна трэба ставіцца да тэкста. У сапраўдных навукоўцаў імкненьне да славы лічыцца дрэнным тонам.

Сьціплае “к.м.н. Абэвэгэдэеў” выклікае значна больш даверу, чым “доктар праблемаў сусьвету, акадэмік XYZ акадэміі, ганаровы сябра таго і гэтага Фантазм Ахінеевіч Чэпуханаў-Грандыёзаў”.

“Ганаровае сяброўства” ў разнастайных акадэміях асабліва насьцярожвае па прычыне істотных адрозьненьняў паміж сябрам і ганаровым сябрам.

Няма сумневу, нямала сапраўды выбітных людзей уганараваныя мноствам ўзнагародаў. Але, на жаль, іх працы даступны разуменьню толькі такім жа прафесіяналам, а папулярных публікацый яны амаль не робяць.

У працах прафесіяналаў адсутнічае ня толькі самавыхваленьне, але і ўвогуле спамінаньне аб каштоўнасьці данай працы.

Выразы накшталт: “Наша дасьледаваньне цалкам зьмяняе ўяўленьне аб тым і тым”; “Яно мае асаблівую каштоўнасьць”; “Усё, што было да нас, не ўяўляе ніякай вартасьці” – разам з абяцаньнямі карэнных ператварэньняў у навуцы, неадкладнага велізарнага эфекту пры зьнікомых выдатках, з прыніжэньнем папярэднікаў і канкурэнтаў – уяўляюць зь сябе даставерныя сімптомы шарлатанства.

Азначэньне аўтарам сваёй працы як рэвалюцыйнай – вельмі сур’ёзная прычына сумнявацца як у кампетэнтнасьці аўтара, так і ў вартаснасьці яго твора.

Прыкметы трэцяна парадку

Гэтыя адзнакі выяўляюцца, уласна, у зьмесьце твора. Некаторыя моманты, якія належаць да гэтага разьдзела, былі ўжо ўзгаданыя вышэй. Аўтары шарлатанскіх сачыненьняў зусім не зацікаўленыя ў хуткай ідэнтыфікацыі антынавуковасьці. Некаторыя дасягнулі выбітных посьпехаў у мімікрыі і на дзіва спрытна маскуюць ілжэнавуковую прыроду сваіх твораў сярод цалкам разумных разважаньняў.

Абмяжоўваючыся рамкамі медыцыны і біялогіі, нагадаю, што ў біялагічных сістэмах і ў жывых арганізмах усе вядомыя фізічныя законы дзейнічаюць так сама няўхільна, як і ў нежывых. Сьпецыфічныя ж біялагічныя законы маюць ня меншую моц і таксама не парушаюцца. Таму, калі аўтар сур’ёзна разважае аб паранармальных здольнасьцях – бачаньні праз сьцену, чытаньні лістоў у закрытых канвертах, левітацыі, тэлекінэзе, ажыўленьні нябожчыкаў, аперацыях без нажа (з выманьнем патрахоў, але бяз раны і шнара) – вы чытаеце казку. Выкарыстаньне навуковападобнай тэрміналогіі разьлічана ня столькі на сьвядомасьць чытача, колькі на гіпнатычны эфект незразумелых словаў, якія служаць правадніком аўтарскіх ідэй у мозг чытачоў ці слухачоў. Чытачу проста не пакідаюць часу на асэнсаваньне слоўнай плыні. Ён толькі пасьпявае схопліваць асобныя кавалкі, напісаныя нармальнай мовай. У іх жа і ўтрымліваюцца думкі, якія, паводле задумы аўтара, павінен засвоіць спажывец прадукту яго разважаньня.

Вялікая колькасьць замежных слоў там, дзе дастаткова роднай мовы, вялікая колькасьць складаных канструкцый – сігнал чытачу: “Глядзі, не ўляпайся!”

Для шарлатанскіх опусаў характэрным ёсьць адсутнасьць сумненьняў і нецярпімасьць да пярэчаньняў. Выразная прыкмета шарлатанства – адсутнасьць рэакцыі на крытыку па сутнасьці з пераходам на асобу апанента.

Для псеўданавуковых прыдумак характэрныя ўніверсальнасьць і ўсеагульнасьць. Шарлатан не апускаецца да рашэньня вузкіх задач. Ужо калі ён зрабіў пераварот у навуцы, дык глабальны. Калі ён лечыць анкалагічныя захворваньні асінавай палачкай – дык усе без выключэньня. Калі ён вынайшаў цудоўную дыету, дык яна падыходзіць усім, вядзе да здароўя радыкальна і бяз права на апеляцыю.

Калі аўтару не хапае фактычных ці лагічных аргументаў (часта і тых, і тых), ён можа прыбягаць да спасылак на аўтарытэты – часта нябожчыкаў. Пры гэтым прыпісваецца тое, чаго зусім не было. Вядома, мёртвыя сораму ня маюць…

Надзейная прыкмета брэхалогіі – адсутнасьць у “рэвалюцыйнага вучэньня” навуковай перадгісторыі. Звычайна навука разьвіваецца пасьлядоўна – асновай для новага, як правіла, зьяўляецца добра праверанае старое.

Аналагічна прапаную ставіцца да ўсялякага роду “азарэньняў”, “наіцій”. Усялякая эзатэрыка і містыка толькі сваёй прысутнасьцю ў “навуковым” опусе адназначна вызначаюць яго прыналежнасьць да брэхалогіі.

Яшчэ адной адзнакай трэцяга парадку я б назваў “нябрытасьць па Акаму”. Брытвай Акама быў названы прынцып, сфармуляваны яшчэ ў XIV стагоддзі французскім манахам Вільямам Акамам, які гучыць так: Entia non sunt multiplicanda sine necessitate — «Ня варта множыць сутнасьці без неабходнасьці». Прасьцей, ня варта прыдумваць складаныя тлумачэньні там, дзе дастаткова простага. У псеўданавуковых опусах гэты прынцып не выконваецца.

У заключэньне простая рэкамендацыя: для адрозьненьня навукі й брэхалогіі карыстайцеся здаровым сэнсам: калі яшчэ не збарнкрутавалі латэрэі – няма прарокаў; калі яшчэ ёсьць хворыя – няма цудадзейных лекаў; калі нехта прапануе цуда – ён шарлатан”. (канец артыкула).

1.3. А цяпер пра псеўдаінтэлектуальную жвачку для людзей сярэдняга ўзроўню і вышэй.

Гэтым летам прачытаў кнігу моцна распіяранага ў расейскай інфармацыйнай прасторы Міхаіла Вельлера (на ілюстрацыі ў пачатку дадзенага матэрыяла ён справа) пад амбітнай назвай “Усеагульная тэорыя ўсяго”. Назва нібы заяўляе: вось, чалавек, чытай нарэшце тое, што ты шукаў. Аднак кніга аб’ёмам пад 400 старонак расчароўвае сваёй хаатычнасьцю, адсутнасьцю адказу на шукаемыя намі пытаньні і вялікай колькасьцю выказваньняў, якія выклікаюць, як мінімум, насьцярогу. Каб кожны мог пераканацца, ці гэта сапраўды так, прывяду ніжэй некаторыя думкі аўтара.

Глава першая “Галоўны ход”.

“Ісьціна і мараль — рэчы розныя”.

“Хто будзе лепшым мэрам горада – прафесар-юрыст ці прайдоха-бізнэсмэн? Другі, другі…”

“Спачатку трэба ўсё зразумець – потым можна вырашаць, як жыць самому”.

“Гэтае сачыненьне [аўтар пра сваю кнігу. – Рэд.] – не здагадка і не гіпотэза, а веды”.

Глава другая “Галоўная мэта”.

“У 1917-м годзе бальшавікі задумалі [ідэальную дзяржаву]. Вельмі жадалі, каб усё было добра. Жахлівая атрымалася гісторыя. 50 мільёнаў забітых і развал краіны”.

“Ва ўсіх сваіх дзеяньнях чалавек кіруецца ў першую чаргу адчуваньнямі”.

“Можна сказаць: суб’ектыўна для чалавека жыцьцё ёсьць тое, што ён адчувае. Комплекс адчуваньняў”.

“Жыцьцё чалавека ёсьць тое, што ён пра яго думае”.

“Май як можна менш таго, што лёгка згубіць, тады ворагі й прырода ня будуць уладнымі над табой. Будзь шчасьлівы, маючы самае неабходнае ў жыцьці”.

“Адсутнасьць гора – ужо шчасьце”.

“А калі ты – увогуле Нішто, у цябе ўжо зусім нічога не забярэш”.

“Поўнае лагічнае завяршэньне ў жыцьці заўсёды ёсьць абсурд”.

“Людзі заўсёды ўсё ведалі”.

“Думаньне на хаценьне мала ўплывае … Хаценьне глаўнейшае”.

“Ален Бомбар адзін, у маленькай лодцы, бяз ежы і вады, перасёк Атлантыку”.

“Да адмоўных пачуцьцяў чалавек можа сьвядома імкнуцца”.

“Патрэба ў адносінах да здольнасьці першасная”.

“Самамэта жыцьця ў тым, каб пражыць – гэта значыць наадчуваць – як мага больш у цэлым, у канчатковай суме”.

“Для сапраўднага шчасьця трэба столькі ж шчасьця, колькі і няшчасьця”.

“Розум абслугоўвае пачуцьці”.

“Сквапрасьць, подласьць, зайздрасьць, хлусьлівасьць, эгаізм … — па сутнасьці праявы ўсё той жа самарэалізацыі, усё таго ж самасьцьвярджэньня”.

“І злодзей, але вялікі”.

“Усё залежыць ад выхаваньня, ад навакольнага асяроддзя”.

“Вось, зьявіліся першабытныя людзі … Скрайне былі прымітыўныя – паўжывёлы. А мозг быў той жа самы, што ў нас!”

“Гэта кабыле капытом тэлефонны нумар набраць цяжка, а рукі малпы ўжо цалкам здольныя рабіць усе тыя ж прылады працы, якія рабіў першабытны чалавек”.

“Розум – гэта форма ператварэньня лішка біялагічнай энэргіі чалавека”.

“Аўра чалавека – круцей, чым у любой жывёлы. Мацней, жорстчэй. Значна. І жывёлы гэтыя рэчы вызначаюць, адчуваюць”.

“У жывёл з розумам кепскавата, затое зь інтуіцыяй усё ў парадку”.

“Любы акт думкі ёсьць дзеяньне”.

“Гісторыя жыцьця на Зямлі мае станоўчы энэргетычны баланс”.

“Можна прыпомніць пра зерне, якое ў зямлі перстае быць зернем, дае колас і шмат новых зерняў – хаця ўвогуле гэта зь Бібліі”.

“Кінулі камень уверх. Ён упаў уніз і разьбіўся. Тая ж сіла, што кінула камень уверх – паслужыла прычынай яго падзеньня”.

“Чалавек узарве Сусьвет і сам самазьнішчыцца? — А куды ён, сардэчны, падзенецца”.

“Канчатковым вынікам людскага жыцьця можна лічыць сьмерць”.

“Мэта мае на ўвазе сьвядомую пастаноўку задачы. Законы прыроды мэтаў ня маюць”.

“Аб’ектыўна сума канкрэтных мэтаў асобных людзей – дае законы гісторыі, ход якіх – усё большыя энэргетычныя ператварэньні”.

“Цікава: абыякава азнаёміцца з рознымі чыста фізічнымі тэорыямі гібелі Сусьвету вы згодныя, а калі гэта зробіць чалавек – вам страшна”.

“Мараль ня мае ніякіх адносінаў да законаў прыроды і будовы Сусьвету”.

Глава трэцяя “Універсальная тэорыя” (дадаткова пазначана: лекцыя, прачытаная ў Інстытуце філасофіі Ерусалімскага ўніверсітэта 13 сьнежня 1995 года)

“Быцьцё ёсьць спажываньне, ператварэньне і выдзяленьне энэргіі. Ці цяпер зразумела?”

“Тут выключэньняў у прынцыпе быць ня можа. Як ня можа быць яйка без курыцы”.

“Прамень будзе ідэальна прамым. Але адначасна замкнёцца”.

“Што такое, уласна, жыцьцё на Зямлі? Так, вядома – “форма бялковага існаваньня матэрыі”.

“Уся гісторыя чалавецтва – ёсьць спажываньне, ператварэньне і выдзяленьне энэргіі”.

“Зразумела, як паўсюль і ўвесь час інтарэсы дзяржавы супярэчаць інтарэсам асобы – хаця, здавалася б, самі асобы і стварылі дзяржаву для сваіх інтарэсаў”.

“Вось калі мы, разьвіваючы навуку і тэхніку, прыйдзем да магчымасьці ўсё рэчыва Зямлі ператварыць у цепла-светлавое выпраменьваньне – гэта дзеяньне будзе больш буйным. Скажам, запалім Звышновую альбо ўвогуле анігілюем сваю планету. Гэта – о так! Для гэтага яшчэ пажыць трэба. Папрацаваць. Памітусіцца. А вось калі – у канцы Часу – нашчадкі грохнуць такім прыкладна чынам увесь Сусьвет – вось гэта будзе зусім так”.

“Менавіта псіхіка чалавека як такога, сама арганізацыя яго мозга – ёсьць прычына, грунт і гарантыя таго, што чалавецтва рухаецца да Максімальнага Дзеяньня, яно ж Вялікая Катастрофа, калі жадаеце”.

“Свабода – гэта такі стан, пры якім чалавек мае максімум свабоднай энэргіі”.

“Можна ўвогуле сказаць, што імкненьне да свабоды як да стану, пры якім можна ператвараць максімум энэргіі – гэта праява Другога закона тэрмадынамікі ў адносінах да псіхікі чалавека”.

“Зь вядомых нам сёньня – розум ёсьць вышэйшая форма энэргіі”.

“Зьмяніць сваю базу, анатомію і фізіялогію мозга, розум ня можа”.

“”Нядобрыя” пачуцьці азначаюць, што чалавек гатовы дамагацца свайго ня толькі “добрымі”, але і “кепскімі” шляхамі. Значыць, больш можа зрабіць”.

“Агрэсіўнасьць падлетка, амбіцыйнасьць палітыка, сквапнасьць банкіра, жорсткасьць салдата, эгаізм абываталя, талент паэта, упартасьць навукоўца – сутнасьць лішак энэргіі. Матывы добрыя і заганныя тут непадзельныя, адны ёсьць працягам іншых, складаюцца ў адзінае дзеяньне: зрабіць максімум!”

“Мараль – ідэал паводзінаў. Справядлівасьць – ідэал грамадскіх адносін. Ідэал – процілегласьць рэчаіснасьці, яе дыалектычная пара”.

“Якія там яшчэ ёсьць самыя агульныя заканамернасьці, якім наша Тэорыя цалкам адпавядае? Усё, што мае свой пачатак – мае і канец. Будзе канец і ў гісторыі чалавецтва. І ў Зямлі. І ў Сусьвета. Так што наконт гібелі чалавецтва ў канчатковым выніку можна не сумнявацца. Усе спробы выратаваць яго ад сьмерці – гэта проста спробы адцягнуць гэтую гібель. Дакуль? Да некаторага натуральнага канца. Так лекар ратуе хворага, хаця ўрэшце хворы ўсё роўна памрэ”.

“Жыцьцё на Зямлі можна разглядаць як выпадковасьць у рамках Сусьвету”.

“Стваральная дзейнасьць прыроды перарасла ў разбуральную”.

“Калі навукоўцы паспрабавалі пралічыць верагоднасьць узьнікненьня жыцьця на Зямлі, дык атрымалася, што яно ўзьнікла прыкладна ў 400 разоў хутчэй, чым калі б усё ішло проста “метадам тыка””.

“Самі моманты ўзьнікненьня жыцьця і ўзьнікненьня чалавека – скрайне няясныя”.

“Усе іншыя варыянты самазьнішчэньня – як і дасягненьне любых навукова-тэхнічных посьпехаў – ёсьць прамежкавыя этапы, пратуберанцы збыткавай энэргіі чалавецтва. Нават калі такі пратуберанц – сусьветная вайна са сьмерцю большасьці людзей”.

“Гэтая тэорыя ўяўляецца ісьціннай тым, што ў яе цалкам укладаецца, ёй адпавядае і ёю тлумачыцца ўсё існае”.

(канец цытаваньня)

Вось мы, у прынцыпе, і пазнаёміліся з самым модным на сёньня аўтарам найбольш тыражуемага ў цяперашняй Расеі (і, натуральна, у Беларусі) псеўдасофскага чціва, прызначанага прапагандаваць разбуральны псеўдарацыянальны сатанізм (бо, паўтаруся, усё гэта “ад лукавага і ад тых глабальных сацыяльных паразітаў, якія яму служаць!”). Прыведзеныя вышэй цытаты ў кнізе Вельлера ўплецены ў шматлікія трапныя выказваньні, але ў цэлым накіраванасьць “Усеагульнай тэорыі ўсяго”, якую прапагандуе Вельлер і тыя, хто хаваецца за яго сьпіной, выглядае прыкладна так:

- галоўнае ў чалавека – гэта адчуваньні, пачуцьці; розум прызначаны іх абслугоўваць;

- мэта жыцьця чалавека – сьмерць;

- сэнс існаваньня чалавецтва – зьнішчыць Сусьвет у выніку нарастаньня энэргетычнай узброенасьці чалавецтва.

Выразаў накшталт “прагрэсіўнае разьвіцьцё Сьвету”, “падвышэньне ўзроўню арганізацыі” і да т.п. вы ў яго пісаніне ня знойдзеце. Яны – забаронены!!!

Элементарны псіхааналіз аўтара (разам з тымі, хто за ім стаіць) вяде да наступнай высновы: ён ёсьць – вялікае эгаістычнае хамло, амбітнае ня ў меру сваіх хаатычных разумовых здольнасьцяў. Калі ж пазнаёміцца зь некаторымі іншымі поглядамі Вельлера на грамадскае жыцьцё (гл. напрыклад, тут: forum.winnipeg.ru/index.php?showtopic=3542), можна выказаць значна больш акрэсьленае меркаваньне што да таго, хто ён ёсьць і хто за ім стаіць.

Вось якіх “аўтарытэтаў” тыя, хто кантралюе інфармацыйнае асяроддзе людзей, прызначаюць сёньня “адказваць” на пытаньні, пра якія была гаворка ў пачатку майго артыкула…

Падагульняючы ўсё пададзенае вышэй, атрымлівам, што тэму гуманістычнага прагрэсу чалавецтва стваральна арыентаваным людзям, абапіраючыся на навуковых прынцыпы, прыйдзецца разьвіваць самастойна, на аматарскіх пачатках…

Гэты артыкул мы ўзялі з сайта www.bielarus.net/archives/2009/07/15/1633. У ім аналізуецца дзейнасьць вядомай пісьменьніцы Сьвятланы Алексіевіч. Мы даўно зьвярнулі ўвагу на гэтую асобу (гл. http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14). Артыкул дазваляе сфармуляваць канчатковае стаўленьне да яе. Таму мы яго і падаем нашым чытачам, а за яго напісаньне выказваем падзяку спадару Пазьняку (тое, што далей падкрэсьлена, выдзелена намі).

Рэдакцыя.

Палітыка – гэта найвышэйшая сфэра грамадзкай дзейнасьці [гэта не зусім так; вышэйшай сферай грамадскай дзейнасьці ёсьць ідэалогія. – Рэд.]. Але яна мае тую асаблівасьць, што ў ёй, як у футболе, “разьбіраюцца” ўсе, і кожны на стадыёне радзіць сваё “мыла на суддзю”. Таму палітык таксама мусіць прызвычаіцца да ўсяго. Нічога не павінна яго зьдзіўляць.

Выдумка Сьвятланы Алексіевіч (у інтэрв’ю для “Нямецкай хвалі”) пра “паліцаяў”, дзе яна прыпісала мне ўсхваленьне нямецкіх “паліцаяў” (чаго ў сапраўднасьці не было; спасылка: charter97.org/ru/news/2009/6/29/19587; pbpf.org/art.php?art=113&cat=3&lang=be) і спроба зноў навесіць на маё імя старыя камуністычныя ярлыкі наштурхнула мяне на думку паглядзець бліжэй некаторыя яе інтэрв’ю і выказваньні, якія я раней звычайна прапускаў ці праглядаў па дыяганалі. Словам, прагледжаны матэрыялы з 2004 па 2009 гг. — ўсё, што датычыць яе вусных выступаў (інтэрв’ю) пра грамадзтва і палітыку за апошнія пяць гадоў. (Яе журналісцкая творчасьць у разгляд не ўваходзіць.)

Тое, што Алексіевіч — гэта савецкі тыпаж, беларусафоб і “каша ў галаве”, было зразумела даўно, але ўважлівы прагляд матэрыялаў за апошнія пяць гадоў выявіў вельмі цікавыя акалічнасьці.

Аказваецца, саўковасьць свайго думаньня і натуры ўсьведамляе сама Алексіевіч і неаднаразова падкрэсьлівае гэта: “Я абсалютна савецкі чалавек, з савецкімі комплексамі, і я ганаруся гэтымі комплексамі”. (Спасылка: www.3dway.org/node/9136) (Праўда, часам яна прыводзіць неадпаведныя прыклады для доказу сваёй савецкасьці; але гэта дробязі).

Зь яе разважаньняў паўстае натура, гнаная ўнутраным страхам перад пераменамі, якая ні ў што ня верыць, ня мае ніякіх сьветлых ідэалаў, перапоўненая неакрэсьленай трывогай за будучыню і пэсымізмам. У меркаваньнях часта пазыцыянуе сябе як “мы” і блытаецца са сваім нацыянальным паходжаньнем. Гэта відаць, напрыклад, з інтэрв’ю расейскаму штотыднёвіку “Аиф” (№28), 2006 г.: “Сегодня время великих идей кончилось”. І далей: “Каждый из нас может вспомнить моменты, когда он был счастлив. Но, к сожалению, это только моменты. А нам, русским, даже этот скоротечный мир счастья не знаком. Мы его боимся.” Потым зноў працяг у такім жа дэпрэсіўным стылі: “Может, такова человеческая природа вообще – нам всегда мало того, что у нас есть? Или это мы, русские, на нашем участке суши, где бескрайние пространства, бесконечные дороги, – такие люди?” Усе гэтыя выказваньні нейкія ненатуральныя, нагадваюць нейкую дрэнную літаратуру.

І ў завяршэньне гэтага сьпісу цытую яе ўяўленьні, што выходзяць за межы здаровага сэнсу: “Почему-то все, с кем бы я ни разговаривала, повторяли одну фразу: “Человек в нечеловеческих условиях превращается в животное за три дня”. На войне, мучимый страхом смерти, в лагере с жутким унижением. То, что веками накопила культура, вся эта шелуха мгновенно слетает, и вылезает зверь, который не хочет умирать. Страх смерти, наверное, самый большой страх, который в нас заложен”. Выходзіць за межы сэнсу, – бо тое, што яна кажа і як думае, у сапраўднасьці выглядае ў прынцыпе ня так. Усё наадварот – культура і дух трымаюць чалавека чалавекам у невыносных умовах (і асабліва – вера). Гэта агульнавядома і пацьверджана вопытам чалавечай гісторыі і людзкога мартыралогу. Тут усё, што сказана Алексіевіч, элемэнтарная няпраўда. І “страх сьмерці” ня самы вялікі страх, і культура не зьлятае “за тры дні”, і не “шалупіньне” ёсьць культура, а сутнасьць чалавецтва. За такімі дэпрэсіўнымі фразамі ўжо стаіць нехта з рагамі. І гэта дрэнна, бо сьвет і чалавек – іншыя.

З пазыцыі рацыянальнага асэнсаваньня, вышэйпрыведзеныя выказваньні не вытрымліваюць ніякай крытыкі. Гэта проста глупствы, што часта без засяроджаньня праходзяць міма вушэй слухача, які ня ўслухваецца ў плынь экзальтаванай сьведамасьці.

Усе яе маналогі адзначаны такой “завумнай”, містыфікаванай сацыяльна-бытавой банальшчынай, вельмі падобнай на слоўны вадаспад Лукашэнкі (толькі лексіка іншая).

“На чым трымаецца адчуваньне, што мы беларусы? – задае сабе райкінскае пытаньне Алексіевіч. – На крыўдзе на ресейцаў, яны багатыя, а мы…” (Спасылка: http://www.svaboda.org/content/article/759626.html )

Некалі расейцы называлі такога тыпу разважаньні тэрмінам “боты ўсьмятку”. Толькі ўдумайцеся, што яна тут гаворыць! Але нават і гэта даволі адпаведна кладзецца на мэнтальнасьць савецкага чалавека, якую яна ўсьведамляе, разумее і якой ганарыцца.

Беларускі народ у яе – гэта ў асноўным сяляне-калгасьнікі, “маленькі любімы мной беларус, катораму сапраўды хапае гэтага гаршчка капусты”. (Спасылка: http://www.svaboda.org/content/Transcript/1351319.html ) [дзякуй богу, нядаўна ў пайку дадалі шкварку і чарку… - Рэд.]

Вось такая любоў і такі ў яе “беларус”. (Нешта тут цягне нават не на савецкую, а яшчэ на царскую прапаганду, да Пшчолкі і Саланевіча). Дарэчы, тут выяўлена таксама тыпова савецкае (ненацыянальнае) уяўленьне пра народ. Саветы народам лічылі працоўныя масы, якія займаюцца ручной працай (была “партыя” і быў “народ”; “партия” і “народ” былі “едины”).

Практычна, усе яе маналёгі напоўненыя такой саўковай безвыходнасьцю (“ня ведаю, што рабіць”; “мы абсалютна без пастыраў”; “доўга гэты прамежкавы стан не пратрымаецца. І ня будзе беларускай дзяржавы;” “нас чакаюць вельмі цяжкія часы;” “скончыўся час вялікай гісторыі;” “людзі расчараваліся ва ўсіх ідэях”; “беларусы – нацыя, якая спазьнілася, сыходзіць зь вялікай гісторыі;” “мы, беларусы, недафармаванае цела…”) – і гэтак далей, цэлы сеанс суіцыднага мазахізму. (Спасылкі: http://www.svaboda.org/content/article/759626.html ;
http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=7467&sn_cat=35 і інш.)

Тут, аднак, збольшага ўсё псіхалёгія і мэнтальнасьць. Ідэалёгія і сьветапогляд цяперашняга саветызму – гэта ёсьць лукашызм, і выяўляецца ён у адносінах да Лукашэнкі і да беларускага нацыянальнага Адраджэньня ці да нацыянальна-дэмакратычнай апазыцыі.

Ва ўсіх матэрыялах Алексіевіч, прагледжаных мной, нідзе ні разу няма крытыкі з непрыняцьцем Лукашэнкі. Хвала савецкаму дыктатару пабудавана на інверсіі і вымаўляецца цераз агаворкі і ўмоўныя адступленьні лёгка-крытычнага і (у асноўным) пазыцыйнага стану. Вось тыповае (шмат дзе паўторанае) выказваньне: “Я не прыхільніца Лукашэнкі, але Беларусь, як тое ня дзіўна, трымаецца на ім.” (Спасылка: http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=7467&sn_cat=35 ).

Зрэшты, працытуем болей: