У працяг папярэдняга матэрыяла выстаўляем артыкул паважана спадара Паўла і, адначасна, нашага сталага аўтара. Дыскусійныя моманты (а яны ёсьць) будуць абмеркаваныя пасьля артыкула.

Рэдакцыя.

У наяўнасьці глыбокі раскол нашага насельніцтва ў залежнасьці ад культурных прыхільнасьцяў [у папярэднім матэрыяле гэтыя “прыхільнасьці” названы цывілізацыйнымі. – Рэд.]. Гэтыя прыхільнасьці настолькі вызначаюць стаўленьне людзей да краіны пражываньня, адзін да аднаго і сімбалаў краіны, што можна зь некаторай нацяжкай казаць аб існаваньні ў нас калі ня трох, дык, па меншай меры, двух «нацый». Агульным у гэтых «нацый» застаецца толькі псіха-эмацыйна-генетычны тып, які толькі й зьядноўвае людзей у нейкую супольнасьць, заўважаемую суседзямі й сусветнай супольнасьцю.

Першую групу складаюць людзі, якіх нельга назваць нават беларусамі. Гэта хутчэй белыя рускія. Яны лічаць, што руская культура (мастацтва і мова) лепш нашай; што рускі нацыянальны характар і звычаі зьяўляюцца ўзорнымі для нас; што ў нас з расейцамі ды ўкраінцамі агульныя карані й ёсць нейкая духоўная сувязь, якая выяўляецца ў маскоўска-рускім праваслаўі; яны ня ведаюць, ці, дакладней, ня хочуць ведаць, што нашыя продкі стагоддзямі ваявалі з расейцамі, адстойваючы сваю Незалежнасць; яны вераць, што мы калісьці былі заваяваныя ці то летувісамі, ці то палякам; яны лічаць наш народ маленькім, нягледзячы на тое, што 75% народаў зямнога шара па колькасьці менш за нас; яны паглынаюць некрытычнага і без разбору ўсю інфармацыю, якая льецца на нас з расейскіх крыніц — гастралёры, друкаваныя СМІ, ТБ і г.д.

Гэта зрусіфікаваная, амаль цалкам асіміляваная і каланізаваная частка нашага насельніцтва. Наш прэзідэнт, яго асяродак і цяперашняя ўлада з гэтай часткі насельніцтва. Масква, седзячы ў іх мазгах, дазваляе ім толькі патаргавацца аб коштах на яйкі, нафту, газ і г.д., а прэзідэнту — яшчэ да таго ж крыху дробна пасвавольнічать — не прызнаць Абхазію і Паўднёвую Асецію, прытуліць Бакіева і г.д. Гэтая ўлада беленькіх рускіх ня здольная супрацьстаяць напору магутнага суседа і паступова аддае ў рукі расейцаў усе самыя смачныя кавалачкі нашай эканомікі — заводы, нафта-газаправоды ды іншае. Наша Незалежнасць для іх гэта ўсяго толькі гарантыя захаваньня імі іх высокага становішча ў грамадстве. Узгадаем, што А. Лукашэнка стаў цаніць Незалежнасьць толькі пасля таго, як разьвітаўся з марай заняць Крэмль. Наша ўлада спрабуе пераймаць метады кіраўніцтва расейскіх уладаў. Адсюль грэблівае стаўленьне да жыцця і годнасьці чалавека, да правоў грамадзян, цяга да пампезнасьці, жорсткасьць карных службаў, здушваньне свабоднай прэсы і г.д. Для гэтай шматлікай групы насельніцтва наш прэзідэнт і яго ўлада ёсьць СВАЕ і яны будуць іх падтрымліваць, галасаваць за іх, нягледзячы ні на якое пагаршэньне іх матэрыяльнага і/або прававога становішча. Цалкам натуральна, што іх улада душыць у нас беларускую культуру.

Другая група насельніцтва гэта дэмакраты. Ім ужо ня ўсё падабаецца ў Расеі. Імі не прымаецца ў ёй эканамічны і прававы хаос, самаўпраўства ўладаў, карупцыя чыноўнікаў, бяспраўе насельніцтва, адсутнасьць свабодных СМІ, варожасьць да Захаду і многае што іншае. Іх можна назваць сапраўднымі беларусамі. Бо, пасьля таго, як наша літвіна-русінская культура ў ХVI-ХVII стагоддзях была амаль задушаны польскай культурай, і пасьля таго, як у сярэдзіне ХІХ стагоддзя нас перайменавалі зь літвінаў у беларусаў і гвалтоўна навязалі нам рускую культуру, нацыянальнае нашым народам стала ўспрымацца як неістотнае. І гэта, як адзначаюць усе навакол, зьяўляецца самай характэрнай рысай нашага народа. Прыгадаем, што да 1917 г. у нас мелі вагу толькі левыя партыі сацыялістычнага толку, і што ў пьесе Я. Купалы «Тутэйшыя» навукоўцы з падзорнай трубой шукаюць на вуліцах Менска сапраудных беларусаў і… ня могуць знайсьці.

Дэмакраты сьветаглядна зьяўляюцца, як правіла, матэрыялістамі. Яны вось ужо гадоў 15 чакаюць эканамічнага крызісу, які па іх паняцьцях павінен вывесьці людзей на вуліцы і прывесьці да змены рэжыму. Тое, што на вуліцы ня толькі не выходзяць працаўнікі, але й інтэлігенцыя перастае наведваць мерапрыемствы апазіцыі, іх ніяк не бянтэжыць. Іх не бянтэжыць таксама безвыніковасьць ўсіх Выбараў пасля 1994 года. Яны па сваіх поглядах зьяўляюцца да таго ж і Асьветнікамі ўзору ХVIII стагоддзя зь іх верай у сілу сказанага і асабліва напісанага, і таму не разумеюць, што ёсьць «тысячы» спосабаў абысьці любы самы дасканалы Закон, у тым ліку і закон аб Выбарах. Напрыклад, калі на маючых адбыцца выбарах будзе некалькі кандыдатаў ад апазіцыі, то ўлады адменяць папярэдняе галасаваньне (за што змагаецца апазыцыя) як непатрэбнае, бо кандыдаты ад апазіцыі самі «ўкрадуць» галасы адзін у аднаго ў першым туры, а ў другім туры вынікі галасавання будуць сфальшаваныя. Апазіцыя можа быць дапушчаная ў выбарчыя камісіі ўсіх узроўняў (за што таксама яна змагаецца); яна можа зафіксаваць чамаданы скаргаў на парушэнне Закона і падтасоўкі, можа бегаць зь імі па замежных амбасадам, дзе іх скаргі ня будуць браць (а потым іх адвязуць каму-небудзь з апазіцыянераў на лецішча, дзе яны і згніюць, як гэта ўжо было раней).

А. Лукашэнка ўжо правяраў рэакцыю сусветнай грамадскасьці на сваю заяву аб тым, што вынікі Выбараў 2006 г. ён сфальшаваў. Улады краін з рэжымам падобным рэжыму Лукашэнкі прызналі гэтыя Выбары, астатнія — пакінулі гэтую Заяву без каментароў. Праверана ў 2006 г. неэфектыўнасьць малалікасьці Майдана. Улады, магчыма, ўлічаць таксама, што Выбары трэба прызначаць на найбольш халодны час зімы, каб большая колькасць удзельнікаў магчымага Майдана схапілі запаленьне лёгкіх. Сілавым структурам трэба будзе толькі прадумаць, дзе, каля якіх дзьвярэй і якіх сталоў, і ў якой колькасьці паставіць АМАП, каб не падпускаць да іх «правапарушальнікаў». Уладам трэба будзе толькі добра прадумаць, якую лічбу напісаць А. Лукашэнку, каб яго не зняважыць і не пасеяць сумнеў у першай групы — г.зн. яго прыхільнікаў, і якую лічбу напісаць кандыдату ад апазіцыі, каб не адбіць дэмакратам жаданьне ўдзельнічаць у «выбарах» і далей. У адрозненьне ад мінулых Выбараў, уладаў асабліва ня будзе хваляваць, якія малюнкі ад незалежных і залежных СМІ пойдуць у тэлеэфір. На фоне тэрактаў, землятрусаў, вулканаў, вулічных войнаў, падзеньняў самалётаў і г.д. «падзеі» зь Беларусі нікога асабліва не ўсхвалююць. Ну, дадуць дзе-небудзь у Брусэлі па 10 хвілін на выступы-скаргі Лябедзьку ці Мілінкевічу… Дык усё, што яны там скажуць, было сказана ўжо і пяць, і дзесяць, і 15 гадоў таму!

Дэмакраты не маюць імунітэту супраць рускага мастацтва, лічаць яго нейтральным у барацьбе за заходнія, еўрапейскія каштоўнасьці. А гэта ня так. Расейскае мастацтва магутна агітуе за расейскі лад жыцьця, сцьвярджае непазбежнасьць хаосу, бяспраўе, апалітычнасьць, нікчэмнасьць чалавека. Гэта ўсё процілеглае таму, што зьяўляецца каштоўнасьцямі Захаду, за якія дэмакраты змагаюцца. Змагацца за правы, дэмакратыю і адначасна не чапаць рускую культуру — гэта ўсё роўна, што аднекуль вычэрпвалі ваду сітам. Састарацца Лукашэнка зь Ярмошынай, на іх месца з рускіх садкоў, школ ды інстытутаў прыйдуць новыя.

Вельмі многія дэмакраты згодныя з прынцыпам, што «грошы не пахнуць» — г.зн., што палітыка другасныя ад эканомікі. Дэмакратам можа быць і непрыкметны мужычок у калгасе, і эканаміст прафесіянал-апазіцыянер. Апошнія заўсёды знаходзяць апраўданьне здачы рэшткаў нашага і без таго кволага суверэнітэту, бо ён у рублях не вылічаецца, і, такім чынам, разуменьне яго ім недаступнае. Іх прагнозы (як варажбітак Белсату і «Народнай волі»), калі і зьдзяйсьняюцца, то не аказваюць ніякага ўплыву ні на народ, ні на уладаў. Але іх большую шкода ў іншым. Грошы заўсёды мелі пах. А пры глабалізацыі, зь яе міжнародным пераразьмеркаваньнем працы, яны запахнуць хутка яшчэ мацней. Слабым народам будзе ськінута зь іншых краін самая брудная, нецікавая, цяжкая праца — перапрацоўка адкідаў, бруду, шкодныя вытворчасьці, абслугоўваньне могільнікаў, скатабоен, вырошчваньне забруджаных прадуктаў, вытворчасьць нізкагатунковага мяса і г.д. Слабым нацыям трэба будзе выбіраць — альбо брацца за такую працу, альбо разьбягацца па сьвеце ў пошуках лепшага жыцьця і тым самым вызваляць сваю тэрыторыю прадстаўнікам яшчэ больш слабых нацыяў з краін Азіі ды Афрыкі, якія будуць гатовыя ўзяцца за любую працу. Зададзім нашым эканамістам простае пытаньне: вы за тое, каб вашыя дзеці працавалі на такіх працах і атрымлівалі па 1000 даляраў, ці за тое, каб яны працавалі на чыстых, цікавых і творчых працах, атрымваючы па 900 даляраў?

Да дэмакратаў можна аднесьці тых дзеячаў «нашай» культуры, якія шастаюць па ўсім Сьвеце, але ў асноўным паміж нашай краінай і Расеяй, у пошуках лепшай долі. Праўда, у іх апраўданьне можна сказаць, што ім пастаўлена ўмова: ці застацца нерэалізаваным у Беларусі, або выязджаць на працу за мяжу, лепш — у Расею.

Паміж палітыкай і ваеннай справай шмат агульнага, у іх вельмі блізкая терміналогія. У палітыцы цяпер масавыя «забойства» — гэта сыход людзей з палітыкі ў прыватнае жыцьцё. Нашы дэмакратычныя генералы-апазіцыянеры бесьперапынна, нягледзячы на вялікія страты (адыход людзей з палітыкі), лезуць штурмаваць непрыступную крэпасьць (Выбары новай Улады). Гэта вытлумачальна — палітыка іх прафесія. Але для звычайных людзей Выбары — гэта страта часу, часта страта працы і шмат іншых непрыемнасцяў. Звычайным людзям патрэбная перамога, а не ўдзел. А, можа, даць свайму войску на час іншую працу, адвесьці яго на перефармаваньне, папаўненьне, і, галоўнае, для складаньня новага плана штурму крэпасьці, каб потым (прапусьціўшы адні Прэзідэнцкія выбары) на наступных выбарах усё ж такі захапіць Крэпасць-Уладу? Што за нецярплівасьць? Генералы баяцца застацца бяз справы? Любяць абяцаць на мітынгах народу павагу, вялікія зарплаты і танныя «чарку са шкваркай», калі яны за іх прагаласуюць? Любяць хадзіць па кватэрах і сустракацца з людзьмі? А, можа, для палітыкаў любоў да Выбарам — гэта добра замаскаванае чыстаплюйства?

Існуюць розныя варыянты ўзяцьця «крэпасьцяў». Галоўнае, выбраць найбольш прыдатны. Нашы маладыя дэмакраты-апазіцыянеры зьездзілі за новымі тэхналогіямі захопу ўлады, за перайманьнем досьведу ў Польшчу, Сербію… Нічога не спрацавала. А таму, што гэтыя краіны на момант вызваленьня ад дыктатураў былі нацыянальна Незалежнымі, з адпаведным менталітэтам у насельніцтва. Мы ж — калонія з зусім іншым сьветаглядам насельніцтва. Панаваньне беленькія рускіх у нас ёсьць панаваньнем Расеі. З. Пазьняк назваў гэта ўнутранай акупацыяй. Нашым палітыкам трэба зьвярнуцца да досьведу нацыянальна-вызвольных рухаў. Калі такі знойдзецца. Бо краіны Ўсходняй і Цэнтральнай Еўропы атрымлівалі гэты досьвед 100-150 гадоў таму, і ён, падобна, састарэў (цяпер каляніяльнае панаваньне падтрымліваецца праз культуру). Бліжэй па часе нам досьвед каляніяльных войнаў народаў з краін Азіі ды Афрыкі. Нягледзячы на розны колер скуры, псіхічны стан людзей і грамадства там (да часу ськідваньня іншаземнага ярма) і ў нас цяпер вельмі падобныя сітуацыі. Гэта — пасіўнасьць, нявер’е ва ўласныя сілы, грэбаваньне ўласнай культурай, карупцыя, прадажнасьць, хлусьня ва ўсім і да т.п. Адзінае адрозненьне — там апазыцыя была нацыянальнай, разумела, што супраць яе народа вядзецца халодная вайна, а ў нас яна “дэмакратычная” і вядзе сябе як у нейкай «Бельгіі» ці «Галандыі», дзе змагаецца за галасы выбаршчыкаў.

І, нарэшце, трэцяй групай у нас зьяўляюцца нацыяналісты. Яны, як К. Каліноўскі ў сваіх «Лістах з-пад шыбенiцы», выдатна разумеюць «што пакуль яна, гэта няволя маскоуская ў нас будзе, у нас нiчога ня будзе…». Яны разумеюць, што дэмакратыя можа вырасьці толькі з нацыянальнай культуры. У краінах-калоніях яе ня можа быць па азначэньні. Спачатку Нацыянальная Незалежнасьць і разьняволеная свядомасьці народа, а потым усё астатняе. У тым ліку і Дэмакратыя.

У 1990-я гады партыяй нацыяналістаў у нас была партыя БНФ, але потым яна стала дэмакратычнай, адлюстроўваючай інтарэсы другой групы насельніцтва — г.зн. той, якая ставіць нацыянальнае на другі план. Цяпер яна змагаецца за эканамічныя інтарэсы працоўных. Усё гэта, як вядома, не спрацавала. Бачачы гэта, ад БНФ адкалоліся розныя моладзевыя групы, якія спрабуюць прыдумаць нешта новенькае. Найбольш шматлікая зь іх — гэта БХД. У ёй замест Нацыянальнага вырашылі паспрабаваць Бога. Дакладней, там спрабуюць зьліць у адно — Нацыянальнае і Бога. Але адных крыкаў — «Беларусь-Бог», «Бог-Беларусь» і закліку прытрымлівацца Божых запаведзяў будзе, верагодна, недастаткова. Напрыклад, калі Бог РПЦ адкрыта працуе на расейскі імперыялізм (выкарыстоўваючы, напрыклад, вядомы выраз аб тым, што для Бога няма адрозненьняў паміж юдэяў, грэкам і варварам, расейцы абгрунтоўваюць свае прэтэнзіі панаваць у нас і ва Ўкраіне), то што можна ім супрацьпаставіць акрамя адкрытага НАШАГА нацыяналізму?

Нацыяналісты шукаюць і знаходзяць прычыны цяперашняга становішча нашага народа ў гісторыі, і ў прыватнасці ў ХІХ стагоддзі, калі нас перайменавалі з літвінаў у беларусаў. Беларускасьць шырока адкрыла браму для нашай русіфікацыі й асіміляцыі. Назва “Беларусь” было задумана як каляніяльнай праект па зьнішчэньні назвы Літва і як прамежкавая прыступка ў нашай поўнай асіміляцыі. Гэты праект працуе. Не выпадкова нашы ўлады на ўсіх людных месцах вывешваюць транспаранты «Мы беларусы» і «Я — Беларусь»… і пры гэтым зачыняюць беларускія школы, паўтараюць у падручніках маскоўскія казкі пра нас і нашу гісторыю.

Новыя нацыяналісты адмаўляюцца лічыць сябе беларусамі. Адны выступаюць за назву Літва (і адпаведна — за саманазву літвіны/ліцьвіны і літвінкі); іншыя, улічваючы, што назва Літва ў нас перахапілі жамойты, і што ядром ВКЛ былі нашы землі і наш народ, прапануюць узяць назву Вэкээл (ВКЛ без расшыфроўкі) (і адпаведна — вэкээлы і вэкээлкі); трэція — выступаюць за назву Балтарусь (і адпаведна — балтарусы і балтарускі; гучыць таксама як беларус і беларуска, але затое не фальшыва, бо гэта назва добра адлюстроўвае нашу сутнасць як балцкага племені, але славянскай мовы і часткова праваслаўнага веравызнаньня). У будучыні саманазва нашай краіны можа вызначыцца на рэферэндуме. Усе былыя калоніі адмовіліся ад назваў, даных ім каланізатарамі.

Нацыяналісты за рэзкае абмежаваньне русейскай культуры і поўную забарона ілжывай расейскай гістарыяграфіі на нашай тэрыторыі, бо лічаць, што менавіта яны аднаўляюць «нацыю» беленькіх рускіх. Толькі самыя высокія ўзоры расейскай культуры, пазбаўленыя расейскага нацыяналізму і пошласьці, могуць распаўсюджвацца сярод нашага народу. Расейская культура не павінна панаваць, яна павінна мець статус замежнай.

Калі для другой групы грамадзян Беларусі наш прэзідэнт ёсць Дыктатар, то для нацыяналістаў ён Ахвяра расейскай адукацыі й расейскага выхаваньня. Нацыяналісты многае гатовыя дараваць нашаму Прэзідэнту, калі ён спыніць этнацыд нашага народа. Але беларусізацыя будзе пасьпяховай, калі будзе праводзіцца ў комплексе — мова, праўдзівая гісторыя, абмежаваньне расейскай культуры, пазбаўленьне рускай мовы статусу дзяржаўнай і г.д.

Тайна нацыяналізму — спараджаць Сілу. Ён ёсць лепшы спосаб падсьвядомаснай, узгодненай, татальнай абароны насельніцтва данай тэрыторыі ад эксплуатацыі з боку блізкіх і далёкіх суседзяў.

Павал Біч, чэрвень 2010 г.

Ад рэдакцыі.

Несумніўна, мы разьмясьцілі чарговы выдатны артыкул паважанага спадара Біча (дарэчы, кандыдата тэхнічных навук, пенсіянера), які калісьці набудзе — мы ў гэтым перакананыя — статус хрыстаматыйнага. Таму да зьместу гэтага артыкула ў нас няма і ня можа быць ніякіх істотных прэтэнзій.

Пытаньні датычаць толькі формы, а менавіта – адэкватнасьці назваў апісаных трох груп-“нацый”.

Першую групу (па класіфікацыі аўтара), назву якой аўтар не запрапанаваў, складаюць людзі, якія зьяўляюцца сьвядомымі альбо несьвядомымі агентамі ў Беларусі расейскай тэрытарыяльнай імперыякратыі. Напэўна, сярод сьвядомых прыхільнікаў расейскай імперыі большую частку (сярод нашых грамадзян) складаюць небеларусы, а сярод несьвядомых наадварот — большасьць будзе за беларусамі, кантужанымі расейскай імперскай прапагандай, якая з-за каланіяльнага беларусафобскага рэжыму Лу-кі ў нас абсалютна свабодна і татальна ўзьдзейнічае на мазгі людзей. Беларусам аб’ектыўна ня выгадна падтрымліваць расейскую імперскую ідэю. Таму тыя беларусы, якія ў адпаведнасьці з класіфікацыяй спадара Біча трапілі ў яго першую групу (у яе несьвядомую частку), гэта людзі, у якіх відаць ёсьць пэўныя праблемы зь інтэлектам.

Другую група аўтар называе “дэмакратамі”. На справе, гэта лібералы — агенты ў Беларусі заходняй фінансавай алігархіі й іншай формы імперыялізма, якую тая праводзіць – фінансавага. Так, яны любяць называць сябе “дэмакратамі”. Але ці гэта значыць, што і мы павінны іх так называць. Вось Пуцін зь Мядзьведзевым заяўляюць, што ў Расеі яны будуюць “сувярэнную дэмакратыя”, а Лу-ка, што ў Беларусі “звышдэмакратыя”. І што з таго? Няўжо і мы мусім, напрыклад, усьлед за Лу-кам казаць, што ён “звышдэмакрат”?

Дэма-кратыя ў перакладзе з грэцкай – гэта народа-уладзьдзе. Гэта палітычны рэжым у краіне, пры якім лепшыя прадстаўнікі народа, знаходзячыся ва ўладзе, імкнуцца арганізаваць свайму народу аптымальныя ўмовы для жыцьця і раскрыцьця яго гістарычнага патэнцыялу. Як жа можна лічыць раманчукоў, лібедзек й ім падобных дэмакратамі, калі яны ня толькі не вымаўляюць слоў “інтарэсы беларусаў”, а і нават слоў “беларусі народ”. Што гэта за дэмакраты такія, у якіх дэмаса няма? Аўтар, як і любы наш чытач, можа праверыць іх праграмы, планы, мэты, каб у гэтым пераканацца. Усе ўласьцівасьці лібералаў, якія паважаны спадар Павал называе (у т.л. і бессэнсоўны ўдзел у выбарчых гульнях рэжыму), тлумачацца толькі тым, што яны рыхтуюцца праводзіць у Беларусі інтарэсы заходняй фіналігархіі. І на яе ж грошы…

Як і ў першай групе, прыхільнікаў заходняга фінансавага імперыялізму можна падзяліць на сьвядомых і несьвядомых, якія будуць мець такое ж дачыненьне да этнічнага крытэра. Розьніца толькі ў тым, што тыя беларусы, якія знаходзяцца  ў другой групе (па класіфікацыі аўтара) — гэта людзі, у якіх ёсьць праблемы ня столькі з розумам, колькі з сумленьнем. Бо большасьць зь іх выдатна ўсьведамляе, што ўдзельнічае ў падрыхтоўцы перадачы ўласнасьці беларускага народу ў рукі заходніх фінансавых вараціл.

Трэцюю групу спадар Біч нацывае “нацыяналістамі”. На справе ж, туды ён упісаў сапраўдных беларускі дэмакратаў (дарэчы, усе сябры рэдакцыі сябе таксама да іх залічаюць). Пакуль беларускі народ знаходзіцца ў каланіяльнай залежнасьці ад расейскай імперыякратыі, якая ўвесь час наважваецца захапіць нашу дзяржаву; пакуль нам будзе пагражаць захоп нашай уласнасьці іншымі чужынцамі (на ўзор таго, як гэта адбылося ў Расеі, Польшчы, ва Ўкраіне); пакуль улада ў Беларусі знаходзіцца ў руках расейскіх марыянетак, якія зьдзяйсьняюць этнацыд, генацыд нашага народу, дыскрымінуюць беларусаў, робяць розныя іншыя пакасьці, наш змагарны нацыяналізм супраць усёй гэтай відавочнай несправядлівасьці аб’ектыўна можна мець толькі вызвольны, пазітыўны характар. А гэта і значыць, што мы ёсьць сапраўдныя дэмакраты.

Акрамя ідэалагічнага, ёсьць і палітыны асьпект пажаданасьці пераважнага выкарыстаньня паняцьця “дэмакрат, дэмакраты” ў адносінах да прадстаўнікоў трэцяй групы. Справа ў тым, што заходнія ліберастызатары паклапаціліся пра тое, каб паняцьцё “нацыяналіст” заўсёды мела негатыўнае, ругацельнае адценьне. Дайшло да таго, што нават этнацыдчыка Лу-ку яны называюць… “нацыяналістам”.

Плануем наш наступны матэрыял прысьвяціць гэтаму “дзіўнаму” факту.

Іван Саланевіч — публіцыст, журналіст і грамадскі дзеяч. Нарадзіўся ў 1891 г. у беларускай сям’і на Гарадзеншчыне. Абодва яго дзяды былі сельскія сьвятары РПЦ, бацька — школьны настаўнік. Вучыўся ў Гарадзенскай ды Віленскай гімназіях і на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта. Спартсмен — барэц і гіравік. Выступаў у цырках, сумяшчаючы гэтыя заняткі з прафесіяй журналіста. Абедзве рускія рэвалюцыі катэгарычна не прыняў. Вызнаваў праваслаўна-манархічны перакананні, любіў называць сябе беларускім мужыком, ідэалізаваць самадзяржаўную манархію, называючы яе «дыктатурай праваслаўнага сумлення».

Ваяваў на поўдні Расеі ў Белай арміі, цудам пазбег расстрэлу ў Адэсе. З 1921 па 1933 гг. працаваў у Маскве інструктарам у прафсаюзных спартыўных арганізацыях. Быў арыштаваны ў 1933 г. Тройчы спрабаваў збегчы з «сацыялістычнага раю». У чацвёрты раз, будучы вязнем канцлагера на Беламорканале, збег у Фінляндыю.

Жыў у Баўгарыі, Нямечыне, Паўднёвай Амерыцы.

Асноўная праца яго жыцця — «Народная манархія». Цяпер гэта настольная кніга рускіх манархістаў. У ёй ён пісаў: «Ніякія меркі, рэцэпты, праграмы і ідэалогіі, запазычаныя адкуль бы ні было звонку — непрыдатныя для рускай дзяржаўнасці, рускай нацыянальнасці, рускай культуры… Палітычнай арганізацыяй Рускага народу на яго нізах было самакіраванне, а палітычнай арганізацыяй народу ў цэлым было Самадзяржаўе… Цар ёсць, найперш, грамадская раўнавага. Пры парушэнні гэтай раўнавагі прамыслоўцы створаць плутакратыю, вайскоўцы — мілітарызм, духоўныя — клерыкалізм, а інтэлігенцыя — любы «ізм», які толькі будзе ў кніжнай модзе ў дадзены гістарычны момант«.

Іван Саланевіч быў перакананым прыхільнікам заходне-русізму і рэзка адмоўна ставіўся да беларускага нацыянальнага руху. «Вера ў манархію была для мяне такой жа натуральнай, як вера ў Бога», — пісаў Саланевіч. Уладу бальшавікоў расцэньваў як чыста крымінальную, як дыктатуру сволачы. Крэда яго жыцця заключаецца ў словах: «Я лічыў і лічу, што нянавісць да ладу, які адпраўляе ў магілу мільёны людзей маёй радзімы — гэта не толькі маё права, але і мой абавязак». Памёр у 1953 г.

Ці можна нам атрымаць што-небудзь карыснае з жыцця і творчасці Саланевіча? Ці гэта справы даўно мінулых дзён? Думаю, што «можна», бо ідэалогія заходне-русізму ў нас жыве ня толькі ў форме «лукашызму», але і ў «дэмакратычным руху».

Для таго, каб разабрацца з заходне-русізмам, паспрабуем знайсці крытэр ісціны, для чаго звернемся да тэорыі пазнання. Людзі такі крытэр шукалі на працягу ўсёй сваёй гісторыі. Не лішняе і нам будзе ўзгадаць, што гэта такое.

…

Спачатку трымальнікамі ісціны выступалі мудрыя старыя людзі — жрацы. Са з’яўленнем пісьменнасці кладзезем ісціны сталі святыя пісанні, а з развіццём філасофіі да іх у сярэднявечных схаластаў дадалася логіка. У канцы сярэднявечча з філасофіі і метафізікі вылучылася эмпірычнай навука са сваімі крытэрамі ісціны — адпаведнасць досьледу (верыфікацыя) і выкарыстанне матэматыкі. Заўважым, што для навук аб чалавеку абодва апошнія крытэры непрыдатныя, бо пастаноўка-паўтарэнне эксперыменту ў гісторыі немагчымая, а псіхіка чалавека настолькі складаная, што матэматыка пасуе ў грамадскіх навуках. Прычым, пасуе дасёння, нягледзячы на шматзначныя логікі, тэорыі гульняў, сістэмны падыход і г.д.

Да канца ХІХ стагоддзя ў тэорыі пазнання наступіў крызіс. Аказалася, што ў мікрасвеце нельга атрымаць адназначнага выніку. Вынік доследу залежыць ад абранай методыкі і мэтаў даследавання (прынцып дадатковасці М. Бора), матэматыкай можна пацвярджаць любыя фантазіі, а тэорый грамадскага развіцця назапасілася вялікае мноства і яны часцяком супярэчылі адна адной (тэорыі грамадскага дабра, свабоды, роўнасці, дэмакратыі, правоў, альтруізму, нацыяналізму, прагматызму, ніцшэанства, марксізму, сацыялізму, касмапалітызму і г.д.). У пачатку ХХ стагоддзя была моцна падарваная вера ў верыфікацыю (аказалася, што навукоўцы, як і звычайныя людзі, бачаць ў выніках доследу ў асноўным толькі тое, што жадаюць бачыць, зыходзячы са сваіх здагадак). У навуцы запанавалі крытэры: 1) лагічнай прастаты — чым менш зыходных гіпотэз ў тэорыі, тым яна лепш, 2) — прынцып адпаведнасці — новая тэорыя павінна абагульняць ранейшыя (фізіка Ньютана як прыватны выпадак фізікі Эйнштэйна), і 3) — прынцып фальсіфікацыянізма К. Попера, паводле якога асэнсаванымі навуковымі сцвярджэннямі з’яўляюцца толькі тыя, для абвяржэння якіх можна прыдумаць эксперымент (лічылася, што даказаць альбо абвергнуць, напрыклад, паняцце чорта ніякімі эксперыментамі немагчыма, і, такім чынам, паняцце чорта і не слушнае, і не ілжывае, яно проста бессэнсоўнае). Прымяненне гэтага прынцыпу да грамадскіх навук і да чалавека адразу ж пераводзіла ў разрад бессэнсовіц ўсе рэлігіі і амаль усе веды пра чалавека. (Няма нічога дзіўнага, што пры такім стане розумаў здарылася Першая сусветная вайна, у якой самыя культурныя народы Свету пачалі знішчаць адзін аднаго).

Да сярэдзіны ХХ стагоддзя высветлілася, што і гэтыя крытэры дрэнна працуюць у навуцы, бо, у прыватнасці, аказалася, што навуковыя тэорыі ў сваіх зыходных гіпотэзах будуюцца на нічым не абгрунтаванай веры, і, груба кажучы, навука і рэлігіі мала чым адрозніваюцца адна ад адной. Напрыклад, вера фізікаў у тое, што Сусвет утварыўся пасля Вялікага выбуху, нічым не больш пераканаўчая і абгрунтаваная, чым вера ў тое, што яе стварыў Бог і г.д. Хаос жа ў грамадскіх навуках працягваўся. І ён яшчэ больш павялічыўся, калі ў філасофіі пацярпеў крах «Міф Дадзенасці» — г.зн. вера ў тое, што існуе нейкая Рэальнасць, якую нам трэба толькі пазнаць (гл. Дадатак у канцы артыкула на гэтую тэму). Рэальнасць аказалася нейкім вельмі складаным чынам звязаная са Свядомасцю чалавека. Гэта зноў ўзаконіла ўсе рэлігіі і ўсю містыку.

У цяперашні час адзіным крытэрам, якому яшчэ давяраюць, ёсць крытэр прадказальнай сілы тэорыі — сапраўдным вучэннем з’яўляецца тое, якое лепш прадказвае будучыя змены, падзеі, вынікі. Ён можа быць выкарыстаны ў нашым выпадку.

…

Што ж прадказваў заходне-русізм? Прагноз Саланевіча: «Краіна чакае вайны для паўстання. Ні пра якую абарону «сацыялістычнай айчыны» з боку народных мас не можа быць і гаворкі. Наадварот, з кім бы ні вялася вайна, якімі б наступствамі ні пагражаў ваенны разгром, усе штыкі і ўсё вілы, якія толькі могуць быць ўваткнутыя ў спіну чырвонай арміі, будуць ўваткнутыя абавязкова. Кожны мужык ведае гэта дакладна так жа, як гэта ведае і кожны камуніст! Кожны мужык ведае, што пры першых жа стрэлах вайны ён у першую чаргу будзе рэзаць свайго бліжэйшага старшыню сельсавету, старшыню калгасу і да т.п., і гэтыя апошнія цалкам зразумела ведаюць, што ў першыя ж дні вайны яны будуць зарэзаныя, як бараны«.

Як мы ведаем, што за выключэннем нярускіх тэрыторый Прыбалтыкі, Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі, толькі што далучаных да СССР, і ў асноўным сярод тых, каго немцы выпусцілі з турмаў, цяжка было знайсці тых, хто дзейнічаў бы па прагнозе Саланевіча. Для таго, каб адстаяць свой прагноз, Саланевіч прыводзіў факт здачы ў нямецкі палон у першыя месяцы вайны 4-х мільёнаў савецкіх салдат, якія нібыта ўваткнулі штыкі ў зямлю, не жадаючы змагацца на баку бальшавікоў. Натуральна, такія былі, але асноўная маса апынулася ў палоне не з-за нянавісці да бальшавізму, а з-за стратэгічных пралікаў бальшавікоў (рыхтаваліся да паходу ў Еўропу), бесталковага камандавання (талковыя былі знішчаны перад вайной) і адсутнасці досведу сучаснай вайны. Не было фактаў і масавай выдачы немцам камісараў, якія апынуліся ў палоне. Трэба было быць ад’яўленай сволаччу, каб заслужыць такі лёс.

Наш буйны філосаф А.Грыцанаў лічыць прагнозы Саланевіча геніяльнымі, яго працы — момантамі ісціны і, такім чынам, вызнае погляды, блізкія да поглядаў Саланевіча. Ён у сваёй рэцэнзіі на кнігу Саланевіча «Расея ў канцлагеры» піша: «Толькі тупаўмная акупацыйная палітыка нацыстаў і палітычная выкрутлівасць Сталіна, якія здолеў у лічаныя месяцы ператварыць «вайну з пачатку сусветнай рэвалюцыі» ў «вайну айчынную, вызвольную», не дазволілі спраўдзіцца прадказанням Саланевіча да канца». Заўважым, што аб акупацыйнай палітыцы нацыстаў гэтыя 4 млн., здаючыся ў палон, ведаць нічога не маглі, бо яшчэ не былі ў акупацыі, а аб намерах фашыстаў маглі судзіць толькі па ўлётках немцаў, у якіх была праўда Саланевіча — а менавіта, што ў СССР існуе фактычна рабства, што ён пакрыты канцлагерамі і што бальшавікам трэба ўвагнаць вілы ў спіну.

Увогуле, звальваць на нацыстаў факт нездзяйснення прагнозаў Саланевіча неразумна. Нацысты былі такімі, якімі былі — з іх сацыялізмам, ніцшэанствам і расавай тэорыяй. У сваіх прамовах і працах, у адрозненне ад бальшавікоў, яны нічога не хавалі. І ўсё гэта было вядома Саланевічу, які жыў пры нацыстах у Нямеччыне. Іх акупацыйная палітыка, пакуль ішла вайна, была даволі звычайнай — дамагчыся добразычлівага стаўлення насельніцтва акупаваных краін да сябе з мэтай выкачвання з гэтых краін сыравінных і людскіх рэсурсаў для ваеннай перамогі. Далей, лічыць Сталіна выкрутлівым з-за яго пераводу «адной вайны» ў «іншую», гэта значыць дрэнна разумець палітыкаў. Усе яны мяняюць лозунгі ў залежнасці ад ходу вайны. Калі справы ідуць добра, то яны выкарыстоўваюць агульналюдскія лозунгі — пра Свабоду, Сацыялізм і г.д.; калі ж справы ідуць дрэнна, то ўзгадваюць патрыятызм, які ёсць у любога народу, у тым ліку, і асабліва, у рускага.

Саланевіч, жывучы ў Нямеччыне, горача вітаў Гітлера да восені 1941 г. і «раскусіў» яго толькі тады, калі войскі Вермахта падышлі да Масквы! Хацелася б спытаць у Саланевіча, а як жа Англія, якая змагалася ў адзіночку з Нямеччынай ужо два гады? А як жа растаптаныя Францыя і Польшча? А як жа пачатак генацыду асобных нацый? Выходзіць, што да восені 1941 года праваслаўны манархіст Саланевіч радасна паціраў рукі так жа, як да 21 чэрвеня паціралі рукі яго злейшыя ворагі — сволачы-бальшавікі ў СССР?

Такім чынам, можна зрабіць выснову, што заходне-русізм беларускіх мысляроў паказаў сваю няздольнасць прагназаваць падзеі і, значыць, у адпаведнасці з абраным намі крытэрам ісціны, паказаў сваю непрадуктыўнасць, слепату, памылковасць.

Нагадаем, што заходне-русізм адмаўляе нашу нацыю, лічыць яе рускай (але крыху сапсаванай Заходнім уплывам), сцвярджае безумоўную перавагу рускай культуры над нашай літвінска-беларускай. Ён таксама сцвярджае, што рускія нацыянальныя звычаі, рускі характар і рускі стыль жыцця з’яўляюцца ўзорам для нашага народу.

Заходне-русізм пранік у свядомасць нашага народу значна глыбей, чым звычайна думаюць. Нашы самыя перадавыя, нацыянальна-настроеныя пісьменнікі, паэты, гісторыкі ўсё яшчэ саромеюцца усё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, называць рускім. Напрыклад, у іх творах палякі, немцы, фіны і г.д. ваююць не з рускімі, а з «царызмам», «Саветамі», «бальшавікамі», «чырвонымі» — нібы маецца на ўвазе, што дзесці там, на заднім плане, ёсць добрыя рускія, з якімі яны не могуць ваяваць, і якія ім, нярускім, спачуваюць і могуць дапамагчы. Гэта называецца -глядзець на Расею праз ружовыя акуляры.

Рускія — такая ж аднастайная і адначасна неаднастайная нацыя, як і ўсе іншыя. Хутчэй за ўсё, трэба прызнаць, што рускія аддаюць сябе на ўсе чорныя справы сваіх урадаў ахвотней, чым іншыя нацыі. Гэты розны падыход у ацэнцы рускіх і нярускіх народаў і ёсць схаваны заходне-русізм.

…

Далей. У гісторыі ў канкрэтны час і ў канкрэтнай краіне можа праглядацца некалькі грамадскіх сілаў, але заўсёды ёсць адна галоўная лінія фронту супрацьстаяння. Такая сутнасць любой барацьбы — пеўняў, барцоў, баксёраў на арэнах, каманд на спартовым полі, армій на палях бітваў і да т.п. — і, такім чынам, усе сілы трэба і можна звесці да дзвюх. У нашых жа ўмовах праглядаюцца тры сілы — лукашызм, які стаіць на пазіцыях заходне-русізму, нацыяналізм   і ліберальная дэмакратыя, якая ставіць нацыянальнае на другое месца.

Наша краіна адназначна ёсць калоніяй Расеі, бо ў свеце не было выпадку, каб улады нацыі, якая дамаглася Незалежнасці, пакінулі б старыя каланіяльныя сімвалы (герб і сцяг), старую каланіяльную назву краіны (Беларусь) і так душылі сваю нацыянальную культуру і мову, як гэта робіцца ў нас. Нашым уладам іх унутранай «Масквой», якая сядзіць у іх мазгах, дазволена толькі таргавацца аб коштах на яйкі, нафту, газ …, а нашаму прэзідэнту да таго ж яшчэ — крыху пасвавольнічаць у знешняй палітыцы. У астатнім яны цалкам кіруюцца Масквой. Адзіны спосаб абгрунтаваць рабскія паводзіны Лукашэнкі ў яго стасунках з Масквой — гэта аб’явіць, што «мы з расейцамі — адзіны народ». Што ён і робіць, і што ёсць галоўным пастулатам заходне-русізму.

Гісторыя ўсіх часоў і народаў адназначна сведчыць, што напачатку народы дамагаюцца Незалежнасці, і толькі потым пачынаюць ўладкоўваць сваё жыццё згодна са сваімі паняццямі і звычаямі. Кастусь Каліноўскі ў сваёй перадсмяротнай запісцы «З-пад шыбенiцы» гэта добра разумеў, калі напісаў «… пакуль яна ў нас будзе — гэта няволя маскоуская, у нас нiчога не будзе…». А Э.Вайніловіч, якога, дарэчы, вельмі шанаваў П.Сталыпін, адзначаў, што, здавалася б, прагрэсіўныя рэформы па вызваленні сялян у Беларусі былі цалкам скажоныя з-за няўліку спецыфікі нашага Краю.

І тады (у адпаведнасці з законамі барацьбы і нашым сапраўдным каланіяльным станам) усе ідэолагі, якія ставяць нацыянальнае на другі план, трапляюць у адзін лагер з лукашэнкаўцамі. У нашым выпадку гэта: камуністы, «дэмакраты», змагары за правы працоўных, «аб’яднаныя грамадзяне», «еўрапейцы», сацыял-дэмакраты, грамадоўцы, хрысціянскія дэмакраты і г.д. Яны змагаюцца, і, здаецца — за народ, а народ да іх барацьбы абыякавы. У чым тут справа? Я лічу, што гэта з-за таго, што яны не ўлічваюць галоўную заканамернасць развіцця народаў — спачатку нацыянальная незалежнасць, а потым — усё астатняе.

Фраза А. Лукашэнкі «аб чарцы і шкварцы» гэта фактычна ёсць лозунг і большасці вышэйпералічаных. Яны сваёй дзейнасцю ствараюць у нас у краіне задушлівую рэальнасць баязлівасці і жлобства, якія ўсё больш ахопліваюць усе пласты насельніцтва. Іх прагноз, што цяперашні крызіс вывядзе людзей на вуліцы, не ажыццяўляецца. Які яшчэ трэба доказ ілжывасці гэтай ідэалёгіі?! Пры гэтым нас не павінна ўводзіць у зман тое, што Захад у нас падтрымлівае намаганні «дэмакратаў» і не падтрымлівае нацыяналістаў. Захад даўно прайшоў стадыю станаўлення сваіх нацыянальных дзяржаў і ўжо забыў, што такое нацыянальны прыгнёт. Яму зразумелая толькі барацьба за правы чалавека, свабоду СМІ ды інш. А тыя, хто нас не разумее, не могуць нам і вынікова дапамагаць. Вось таму нашы «дэмакраты» разам з Захадам нічога не могуць зрабіць з А. Лукашэнкам, бо ні тыя, ні іншыя не разумеюць, з чым маюць справу. У нас не проста дыктатура, якую, як даўно заўважыў К.Ясперс, вельмі цяжка перамагчы толькі ўнутранымі сіламі. У нас нашаму народу праз панаванне чужой нам рускай культуры [наўмысна] прывіты комплекс непаўнавартасці, які паралізуе ўсялякую волю да супраціву.

…

Але вернемся да Саланевіча. Як усе, хто адмаўляецца ад сваёй нацыі на карысць нацыі пануючай, ён моцна ідэалізаваў рускіх, дрэнна іх разумеў. Ён, як нярускі і еўрапеец, недаацэньваў патрыятызм рускіх людзей і іх нянавісьць да заходніх еўрапейскіх народаў. Рускую нацыянальную рысу — ахайваць усё сваё на словах — ён, як і многія замежнікі, памылкова прымаў за адсутнасць у рускіх нацыяналізму.

Напалеон запісаў у сваім дзённіку: «Гэта варвары, яны спальваюць свае дамы, каб не даць нам пераначаваць у іх усяго адну ноч». Французаў таксама ўразіў факт нянавісці да іх, які выявіўся ў падпале рускімі страчанай імі сталіцы. Гэтыя два факты ўзятыя з часоў Аляксандра І, калі захапленне французскай культурай у Расеі дасягнула кульмінацыі, калі не было прапаганды нянавісці да іншаземцаў і калі ў царскім двары і адміністрацыі пераважалі замежнікі. Як пісаў А.Пушкін: «... Ні слова рускага, ні рускага твару…».

Можна прывесці мноства фактаў дзікага нацыяналізму рускіх. Напрыклад, мала на свеце народаў, якія загадвалі б сваім жанчынам (выведніцам) класціся ў ложак да ворага, каб выведаць у яго важную інфармацыю, як гэта практыкавалася ў КДБ; мала на свеце народаў, якія гатовыя ўсё жыццё пражыць у запушчанай правінцыі, толькі б добра жылося ў сталіцы іх краіны — «прыгажуні Маскве». Нацысты, нягледзячы на ўвесь іх расізм, не апускаліся да закліку забіваць рускіх ўсіх запар, у адрозненне ад Іллі Эрэнбурга, які заклікаў у сваіх артыкулах «забі немца!». І «эрэнбургі» ў Расеі не адзінокія.

Рускі патрыятызм трымаецца на рускім цемрашальстве, якое вынікае як з хранічнага адставання рускіх ва ўсіх сферах ад заходніх нацый, так і з іх нянавісці да Свабоды і да нацыяў, у якіх гэтай Свабоды больш, чым у іх. Можа, прычына гэтай нянавісці ў тым, што ў самыя адказныя стагоддзі фармавання іх нацыі яны знаходзіліся ў рабскім становішчы 400-гадовага мангольскага ярма?

Іншай характэрнай асаблівасцю рускіх ёсць іх спецыфічнае рабалепства, як любоў да сваіх правадыроў ды начальнікаў і гатовасць выканаць іх любы загад. Гэты іх своеасаблівы «калектывізм» Чаадаеў тлумачыў абыякавасцю рускіх да Дабра і зла. Кажучы інакш — іх апалітычнасцю. Кажуць, гэта ад панавання ў іх 400 гадоў прыгоннага права. Але ж гэтага права ім ніхто звонку не прынёс! Зрастанне міліцыі з крымінальным светам у Расеі ў нашыя дні зноў прымушае нас успомніць А. Чаадаева.

Калі дадаць сюды яшчэ вельмі слабое пачуццё меры ў рускіх, якое прымушае іх кідацца ў скрайнасці, ускладняе ім падзел на сваё і чужое, спараджае ў іх з аднаго боку здольнасць да суперажывання, таварыскасці, спагадлівасці, а з другога — цягу да ахопу, захопу, прасочванню ў чужое, закабалення, прыгнёту, імперскасці; калі дадаць сюды іх маніякальнае імкненне быць заўсёды і ўсюды першымі і Вялікімі — то мы атрымаем усе галоўныя кампаненты рускай душы, якімі, мабыць, можна растлумачыць ўсю гісторыю Расеі і спрагназаваць яе паводзіны ў будучыні.

М. Салтыкоў-Шчадрын пісаў пра шматлікасць у Расеі пароды людзей з «цвёрдай душой прахвостаў». Гэта выраз любіў цытаваць Саланевіч, правільна лічачы, што яны з’яўляюцца базавай апорай бальшавіцкага рэжыму. Але ён памыляўся, лічачы іх спараджэннем толькі гэтага рэжыму.

…

Усе заходне-русісты, дрэнна разумеючы рускіх, рана ці позна аплачваюць свой самападман дарагім коштам. Гэта можна праілюстраваў на лёсах двух выбітных людзей — Ф.Дзяржынскага і М.Тухачэўскага, якія хоць і не з’яўляліся, строга кажучы, заходне-русістамі, бо не лічылі сябе беларусамі, але гэтак жа, як і заходне-русісты, лічылі нацыянальнае неістотным. Адчуваючы сваю нярускасць, разумеючы яе як сваю другасортнасць і крыніцу сталага недаверу ў нацыяналістычным, хай і марксісцкім, рускім асяроддзі, абодва са скуры лезлі, каб стаць сярод чужынцаў сваімі. І таму браліся за самую брудную і цяжкую працу. Першы узначаліў ВЧК, які займаўся расстрэламі контррэвалюцыянераў, другі не спыніўся перад тручаннем газамі тамбоўскіх мужыкоў, штурмаваў паўсталы супраць бальшавікоў Кранштадт і, як паляк, змагаўся супраць незалежнасці Польшчы. Большых доказаў рускасці, надзейнасці і адданасці, здавалася б, і прыдумаць цяжка. Але да 1926-га года стала зразумела, што рускія бальшавікі, перастраляўшы контррэвалюцыянераў, якія заміналі ім захапіць уладу, пачалі душыць не толькі іншыя дэмакратычныя партыі, якія дапамагалі ім захапіць уладу і дапускалі больш Свабоды, але і сялян з рабочымі, якіх яны прыняліся бязлітасна рабаваць і эксплуатаваць.

У Фелікса, як нярускага і еўрапейца, раней, чым у астатніх камуністаў, гэта стала выклікаць пратэст. Пачаліся яго крытычныя выступы ў адрас Палітбюро. Пры дзіўных, нявысветленых абставінах ён у 1926 г. і памёр — ці то быў атручаны, ці то не вытрымала сэрца ад думкі, што не за тое змагаўся.

Тухачэўскага, як непалітыка, хутчэй за ўсё, загубіў недаўлік рускага рабалепства — якасці, асабліва патрэбнай у ваенным асяроддзі. І ён быў расстраляны ў кампаніі з рускімі і нярускім найбуйнейшымі вайсковымі начальнікамі, якія таксама, відаць, палічылі, што іх таленты могуць зрабіць для іх рабалепства неабавязковым.

Нас не павінна бянтэжыць, што разам з нярускімі ў Расеі знішчаюцца таксама і чыстакроўныя русакі. Усё гэта людзі свабодныя ад цемрашальства і рабалепства, так бы мовіць, нетыповыя рускія. Бо мы гаворым аб пануючай у Расеі тэндэнцыі — усіх, хто змагаецца супраць цемрашальства, рабалепства і імперскай палітыкі, лічыць здраднікамі і ворагамі Расеі і таму вартымі знішчэння (пры маўклівым ухваленні народных мас).

…

Цяпер разгледзім, якую злавесную ролю адыграў заходне-русізм ў лёсах нашай нацыі. Прыдуманы ідэолагамі царызму ў другой палове ХІХ стагоддзя, ён суправаджаўся канчатковым перайменаваннем нашай нацыі з літвінаў у беларусаў, г.зн. ў нейкіх рускіх. Тое, што з-за славянскай мовы і хрысціянства Ўсходняга абраду нашы ўсходнія і паўднёвыя землі часам называлі рускімі, не можа апраўдваць для нас гэты іх крок. Усе дзяржавы маюць ядро, вакол якога пасля збіраюцца «нячыстыя» ўскраіны. У нас гэта ядро — землі гістарычнай Літвы, г.зн. землі цэнтральнай і заходняй Беларусі. Палітычны (свая мера дапушчальнай Свабоды), цывілізацыйны (якія людскія адносіны і мастацтва з’яўляюцца ўзорнымі) і мэнтальны (генетычны) чыннікі з’яўляюцца вызначальнымі пры самастварэнні дзяржаў. Па ўсіх гэтых параметрах мы маем з расейцамі вельмі мала агульнага.

Ці маглі дзеці і ўнукі нашай шляхты, якія памяталі, што іх продкі, якія мелі Вольнасці і стагоддзямі змагаліся з расейцамі за свабоду сваёй Радзімы, прыняць іх пераназванне ў белых рускіх? Вядома, не. Таму яны альбо «падаліся» ў палякі, альбо выпалі з палітычнага жыцця і пачалі дэградаваць. Праўда, і тут знайшліся выключэнні. І самае яркае з іх — былы паўстанец 1863 года Ф. Багушэвіч, які ў сваіх кніжачках для народу стаў прапаведаваць рускасць ў форме беларускасці. Пры гэтым, у адпаведнасці з пануючымі тады сацыяльнымі вучэннямі, ён стаў апяваць мужыка, чым навечна звязаў беларускасьць з чымсьці прымітыўным, адсталым, забітым. Лепшага спосабу ліквідацыі нашай нацыі, чым перайменаванне нас у беларусаў, прыдумаць было цяжка, бо раскол грамадства на эксплуатуемых-бедных-(бел)рускіх-праваслаўных і багатых-паноў-«палякаў»-каталікоў-эксплуататараў дасягнуў незвычайнай глыбіні.

Заходне-русізм прыжываўся ў асноўным у разначынным асяроддзі выхадцаў з ніжэйшых саслоўяў, якія ў Маскве і Пецярбургу асвойвалі разам з рускай моладдзю сацыяльныя тэорыі Фур’е, Маркса, Энгельса, Пляханава і г.д. Сацыяльная настроенасць беларускіх палітычных партый да 1917 г. прывяла да таго, што ўсе буйныя земляўласнікі і прамыслоўцы, якія маглі прафінансаваць праект стварэння Незалежнай дзяржавы, у нас апынуліся альбо па-за палітыкай, альбо сталі працаваць на Польшчу. Э.Вайніловіч у сваіх ўспамінах падкрэсліваў, што яго і многіх яго знаёмых багатых людзей адштурхоўвала з беларускіх партый іх левізна, сацыяльная накіраванасць. У выніку чаго грошай на беларускую справу, стварэнне яе арміі яны не далі, нягледзячы на добрае разуменне імі адрознення «Крэсаў» ад Кароны.

Пустая казна БНР, і як піша А.Сідарэвіч, надзея на справядлівасьць ІІІ-га Ўсерасейскага з’езду Саветаў (г.зн. неразуменне імперскай сутнасці рускай душы, і адсюль прыпозненае, пры нямецкай акупацыі, абвяшчэнне БНР) прывялі да падзення БНР.

Затым рускія пад прыкрыццём класавай барацьбы заняліся знішчэннем ў нас свядомага нацыянальнага элементу. М.Пятроў піша, што ў 1923-28 гг. у нас арыштоўвалі ў 20 разоў часцей, чым у Расеі (Сб.»Деды», 2009, выпуск 2); затым яны знішчылі і сваіх памочнікаў нацыянал-камуністаў — заснавальнікаў БССР. У нацыянал-камуніста паступова ператвараўся П.Машэраў. І таму, відаць, загінуў пры дзіўных абставінах. Наш зямляк [літвін] І.Пілсудскі цалкам мог падзяліць лёс Дзяржынскага і Тухачэўскага, калі б, будучы ў маладосці сацыялістам, «своечасова - як ён піша — не сышоў бы з сацыялістычнага цягніка на станцыі Незалежнасць» (Польшчы).

Заходне-русізм, занесены нам рускай культурай, і перайменаванне нас у белых рускіх за некалькі пакаленняў змянілі «геапалітычную фізіяномію» нашага народу. Так, сяляне заходніх абласцей Беларусі ў 1863 г. не толькі сімпатызавалі паўсталай апалячанай шляхце, але і ўдзельнічалі у паўстанні. Праз некалькі пакаленняў «гэтыя» ж сяляне ўжо стварылі на грошы Масквы КПЗБ, вялі падрыўную антыдзяржаўную, антыпольскую прапаганду, займаліся русіфікацыяй нашага краю і стралялі ў спіны адступаючым польскім памежнікам ў 1939 г. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР нацыяналістычна настроеныя члены КПЗБ былі рэпрэсаваныя як ненадзейны элемент і «польскія шпіёны», а месцы, якія вызваліліся ў адміністрацыі, занялі чыноўнікі, што прыехалі з Расеі. Гэта яшчэ раз паказвае, што заходне-русісты ідэалізуюць, не разумеюць Расею і рускіх.

У 90-я гады мінулага стагоддзя багатых людзей, якія маглі прафінансаваць стварэнне Незалежнай Беларусі, ужо амаль не было, а нацыянальнае намаганнямі рускай прапаганды ўспрымалася многімі прадстаўнікамі нашага народу як «фашызм». Мясцовыя «белыя рускія» не хацелі адасабляцца ад Расеі. Нашы «дэмакраты» (Шушкевіч, Ганчар, Ціцянкоў, Сініцын, Лябедзька, Фядута і інш.) павялі сябе, як тыповыя заходне-русісты, не падтрымлівалі нацыяналістаў БНФ і дапамаглі прыйсці да ўлады А. Лукашэнку. Ад імпічменту Лукашэнку ў 1996 г. выратаваў, нагадаем, расейскі дэсант на чале з Чарнамырдзіным.

Пазбаўленыя затым Лукашэнкам усіх сваіх пасадаў, апынуўшыся ў апазыцыі, «дэмакраты» пачалі ствараць розныя партыі, прыдумляць новыя сімвалы на свае партыйныя сцягі, і сталі прапаведаваць сацыяльныя лёзунгі — пра нізкія цэны, аб высокіх заробках і г.д. — г.зн., прапаведаваць тое ж самае, што і сацыял-рэвалюцыянеры і сацыял-дэмакраты ў пачатку ХХ стагоддзя.

Нашы «дэмакраты», прапаведуючы танныя «чаркі i шкваркі», відаць, думаюць, што гэтым яны набліжаюцца да народу, разумеюць яго патрэбы. Але што робіцца ў падсвядомасці нашага народу, які бачыць вакол толькі смерць свайго нацыянальнага — пра гэта ведаюць толькі прасунутыя псіхолагі. Масква і яе ідэолагі ролю падсвядомасці разумеюць у нас значна лепш, чым «дэмакраты».

Напрыклад, праспект Ф.Скарыны (калі ўлічыць, што гэта галоўны праспект краіны, улічыць яго даўжыню, сотні адрасоў розных арганізацыяў на ім) значна мацней сваім «Францыскам» адвязваў нас ад Расеі і прывязваў да Еўропы, чым робіць гэта цяперашняя «Незалежнасць». І яны зрабілі яго перайменаванне. Ці ўзяць ўстаноўку на ўсіх сельскіх дарогах маскоўскіх крыжоў з касой ніжняй жэрдкай. Крыжы на дарогах — гэта каталіцкая традыцыя, у Расеі такой традыцыі не было і няма, але ў нас яны ставяцца. Сэнс гэтай аперацыі Масквы зразумелы — выкарыстоўваючы паняцце Бога, замацавацца на нашай тэрыторыі. У падсвядомасці калгаснікаў на вазах, дачнікаў на аўта, грыбнікоў і зборшчыкаў ягад, якія выходзяць з лесу, гэтыя крыжы павінны звязаць Маскву з Богам, а калі гэтыя крыжы пакрыюцца мохам — Маскву-Бога з нашай даўніной-гісторыяй. Такая хітрая агітацыя асабліва падзейнічае на дзяцей, якія засвойваюць гэтыя крыжы разам з бярозкамі, сасёнкамі ды іншымі атрыбутамі Радзімы. Ці ўзяць стэнды са слоганам «Мы беларусы!», «Я — Беларусь!», якія з’явіліся на самых людных месцах. Да нас толькі цяпер з цяжкасцю даходзіць, што наша рабства неяк звязана са словам «Русь», а нашы ворагі ўжо прэвентыўна прымаюць меры — візуальна, праз падсвядомасць гэта рабства нам намаўляюць.

Наша апазіцыя, калі яна хоча скінуць гэтую ўладу, павінна спачатку зрабіць нацыю з насельніцтва гэтай тэрыторыі. Накінутая нам беларускасць не перашкодзіла, а дапамагла нашай русіфікацыі. Лозунг «Жыве Беларусь!», які крычалі 20 гадоў на мітынгах, быў памылковым і таму не абудзіў народ. Ён павінен быць заменены, напрыклад, на баявой кліч нашых воінаў: «Гэй, лiтвiны — Бог нам радзiць!». Тэрмін «Русь» заганяе наш народ у рабства Расеі. Яго шкоднасць можна моцна зменшыць, калі прыняць, напрыклад, саманазву «Балтарусь». Яна добра адлюстроўвае эмацыйна-псіхічную сутнасць нашага народу як балцкага племені, што пацвердзілася даследаваннем генафонду нашай нацыі. «Балта-» задаволіць тых нашых людзей, хто цэніць станоўчыя якасці еўрапейскасці, а «русь» — хто цэніць станоўчыя якасці азіяцкасці ў яе рускім і праваслаўным выразе.

Выразнасць ў разуменні таго, хто мы і ў якім становішчы знаходзімся, ёсць першая ўмова правільнай палітыкі апазіцыі.

А калі казаць больш канкрэтна, то трэба заняцца асветай нашага народу, вяртаннем яму яго гістарычнай памяці пра нашу слаўную мінуўшчыну Літвы і літвінаў; пачаць разбіраць завалы хлусні, якімі нас атачылі. Трэба пачаць працу па ліквідацыі на нашай зямлі ганебных сведчанняў нашага цяперашняга каланіяльнага быцця — перайменаваннем вуліц, зносам помнікаў, выкрыццём сутнасці цяперашняй улады і маскоўскай РПЦ  як каляніяльных і акупацыйных.

Пасля гэтага зрушыцца з мёртвай кропкі рух за беларускую мову і культуру.

Трэба зразумець, што народ загаворыць на сваёй мове толькі пасля таго, як ён пачне сябе паважаць, а гэта здарыцца толькі пасля таго, як ён даведаецца сваю сапраўдную гісторыю. Сапраўды, адна справа перайсці з рускай мовы на беларускую, думаючы, што мы ўсходнія славяне і з рускімі нават адзін народ (як гэта цвердзіць нам Масква і Лукашэнка), і зусім іншая — ведаючы, што мы, генетычныя нашчадкі старажытных германцаў і арыяў, зьяўляемся не славянамі, а балтамі, у супрацьлегласць рускім, якія генетычна з’яўляюцца не славянамі, а ўгра-фінамі ардынскай закваскі. Адна справа — перайсці на беларускую мову, верачы расейскай прапагандзе, што з рускімі ў нас агульная гісторыя, і зусім іншая справа — ведаючы, што расейцы гэта нашы векавыя ворагі, што ўсю гісторыю яны знішчалі і нас, і нашу культуру (прыклад — знішчэнне імі Рэспублікі Вялікі Ноўгарад). Адна справа думаць, што хрысціянства прыйшло да нас з Кіева, што мы з расейцамі і ўкраінцамі складаем нейкае духоўнае праваслаўныя царства, і зусім іншая — ведаць, што хрысціянства прыйшло да нас і з Захаду ад нямецкіх місіянераў, і што праваслаўная аўтакефальная царква загнаная ў нас ў глыбокае падполле. Адна справа — думаць, што мы знікнем без Расеі, і зусім іншая справа — ведаць, што яны нам не давяраюць і таму цягнуць новыя ніткі газа-нафтаправодаў у абыход нашай краіны, каб у рашучы момант павароту нас да Незалежнасці адключыць нас ад энерганосбітаў і тым самым паставіць на калені.

Калі ўсе нашы апазіцыйныя сілы зоймуцца такой асветніцкай працай і акрамя агітацыі за «чарку і шкварку» ды Нябеснае царства будуць растлумачваць народу, чаму «пакуль яны [цяперашняя ўлада. - Рэд.] у нас будуць, у нас нiчога не будзе…», то да прэзідэнцкіх выбарах 2016 года колькасць прыхільнікаў апазіцыі значна ўзрасце. І тады з дапамогай прэзідэнцкіх выбараў будзе вырашана пытанне аб змене ўлады мірным і легітымным шляхам.

Сакавік, 2010 г.

—

Дадатак

«Міф Дадзенасці» раней, чым у іншых абласцях ведаў, пачаў трашчаць па швах у ведах па гісторыі. Даўно было заўважана, што ў залежнасці ад светагляду, ідэалогіі гісторыкаў як асабістых, так і пануючых у іх эпоху, тыя ці іншыя гістарычныя падзеі атрымліваюць цалкам розную трактоўку. Больш за тое, асобныя факты (бітвы, войны, дзеючыя асобы) могуць знікаць з поля зроку гісторыкаў, а некаторыя — узнікаць, як быццам бы з забытых ці толькі што знойдзеных летапісаў. (Зусім як элементарныя часцінкі ў залежнасці ад вымяральных прыбораў, методык, мэтаў і гіпотэзаў навукоўцаў).

Разгледзім паняцці «мангольскае ярмо ў Расеі» і «Кулікоўская бітва». Нас вучылі, што гэтая бітва паклала канец ярму, і гэта ўкладалася ў канцэпцыю Расеі Кацярыны ІІ і Пятра І як дзяржавы — фарпоста еўрапейскай цывілізацыі. Але справа ў тым, што Расея пасля гэтай бітвы яшчэ 100 гадоў плаціла даніну Ардзе. Не вядома таксама ніякіх буйных паўстаньняў супраць прыгнёту да гэтай бітвы. Гэта ўсё ставіць пад сумнеў самі факты невыноснага ярма і значнасці бітвы. І ёсць расейскія гісторыкі, якія не лічаць злом заваёву манголамі «рускіх» зямель, лічаць нават дабром, бо пры ім не магло быць тлятворнага ўплыву Захаду — гэтага ўвасаблення заганы ў рускіх кансерватараў. Сёння некаторыя гісторыкі ставяць пад сумнеў і сам факт такой бітвы, і месца, дзе яна магла б адбыцца, бо артэфактаў бітвы так і не знойдзена.

Цікава, як гэтыя падзеі датычаць нас. Спачатку ў самых старажытных рускіх летапісах літвінам выказваецца падзяка за іх абарону маскоўцаў ад манголаў. Потым, калі маскоўцы пачалі ваяваць з намі, наш удзел у войнах з манголамі стаў прыніжацца, а Ягайла ў названай бітве быў нават зроблены здраднікам свайго роднага брата і ўсяго «агульнарускага» народу, бо ішоў, нібыта, дапамагчы манголам. Нарэшце, ужо ёсць версія, што гэтая бітва была ўсяго толькі разборкай Тахтамыша і Мамая, і тады мы ў гэтай бітве атрымліваем малазначную ролю наймітаў. Канчатковай перамогі такой версіі-трактоўкі можна чакаць, калі ў будучыні адбудзецца сусветнае супрацьстаянне Захад-Усход і калі Расея ўвойдзе ў блок Усход, а само насельніцтва Расеі яшчэ больш абмусульманіцца.

Апошняе адбываецца на нашых вачах.

Тэндэнцыя і ў Еўропе, і ў Расеі лічыць Расею па сутнасці Азіяй заўсёды існавала. Бо пісаў жа А.Блок «мы — скіфы з сквапнымі, раскосымі вачыма«, нягледзячы на тое, што скіфы не былі мангалоіднай расай і вочы ў рускіх не раскосыя. Вялікім прыхільнікам азіяцкасці рускіх быў М.Гумілёў. Цяперашняя спеўка «славянскай» Расеі і Казахстана — чым не новая Залатая Арда? (Мы, як калонія Расеі, таксама ў ёй). Славянафілы ў пачатку ХІХ стагоддзя апраналіся так, што іх на Пецярбургскіх вуліцах прымалі за персаў. Афанасій Нікіцін маліўся Алаху, а маскоўцы ў вёсках яшчэ пры Пятры І з цяжкасцю разумелі руска-славянскую мову.

Усе гэтыя факты прыведзены як доказы таго, што, паглыбляючыся ў гісторыю, каб знайсці там падставу для арыентыроўкі ў сучаснасці, мы ў ёй ніякай пэўнасці, канчатковай ісьціны, нязменнай дадзенасці не знаходзім. З філасофскага пункту гледжання, гэта ёсць крах субъектна-аб’ектнай мадэлі пазнання. Гісторык — суб’ект, гісторыя — аб’ект. Для нашых гісторыкаў гэта азначае, што наша інтэрпрэтацыя нашай гісторыі, колькі б архіваў хто б ні перарыў і раскопак ні зрабіў, ніколі не будзе супадаць з трактоўка нашай гісторыі нашымі суседзямі.

Нашы ліберальныя гісторыкі, аўтары часопісу Аrche, «Міфа Дадзенасці» яшчэ прытрымліваюцца. Гэта бачна з таго, як яны старанна «па-навуковаму» спрабуюць аддзяліць нібыта сапраўдную трактоўку гісторыі Беларусі ад трактовак, прыдуманых нацыяналістамі. В.Акудовіч, В.Булгакаў ды іншыя першую трактоўку забяспечваюць тэрмінам «гісторыя», другую — тэрмінам «міф».

Якое адценне мае тэрмін «міф» — усім вядома.

Значна менш ад ідэалогіі, чым гісторыя, залежаць этнапсіхалогія і асабліва генетыка.

Іх трэба даследаваць і вынікі данесці да нашых уладаў і народу.

Ад рэдакцыі:

Хочам удакладніць некалькі момантаў.

Спачатку пра дэмакратыю.

Дэмакратыя, як мы ўжо даўно вывелі — гэта такая арганізацыя грамадска-палітычнага жыцьця, калі ўлады вымушаны зьдзяйсьняць аб’ектыўныя інтарэсы адпаведнага народу — сапраўднага гаспадара яго дзяржавы. Усе іншыя варыянты «дэмакратыі» на самой справе дэмакратыяй не зьяўляюцца. Таму мы ўсе «дэмакратычныя» паняцьці ў аўтарскім тэксьце, каб ня множыць блытаніну, вымушаны былі выдзяліць дзьвюкосьсямі (гэта наша рэдакцыйная праўка). Бо з нашага, гуманістычнага, пункту гледжаньня паняцьце сапраўднай дэмакратыі прынцыпова ёсьць недыскрэдытуемым.

У такой ступені, у якой у «дэмакратычным руху» прысутнічае любая зь імперскіх ідэалогій — расейская імперская, заходняя ліберальная, камуністычная, клерыкальная, шавіністычная і г.д. — а таксама агентура адпаведных соцыя-паразітных сіл, у такой ступені гэты рух ня ёсьць дэмакратычным. Як і наадварот, колькі б розныя соцыяпаразітныя сілы ні спрабавалі штучна, з маніпулятыўнымі мэтамі прыкрывацца словамі пра дэмакратыю, у іх руках дэмакратыя скукожваецца да фігавага лістка, адкрываючы агідлівае да пачварнасьці цела.

Апошняя зьява датычыць і сучаснай ліберальнай «дэмакратыі». Гэта — не дэмакратыя, а лібералізм, які паступова дэградуе ў ліберастызм. І гэта бачна ў тым ліку з-за таго, што  »ліберальная дэмакратыя» ўсё больш ставіць «нацыянальнае на другое месца». Аўтар можа ня ведаць, але ліберасты ўжо даўно лічаць яшчэ горш. Яны лічаць нацыянальнае сваім галоўным ворагам, нашмат большым, чым любыя дыктатарскія рэжымы. Практычнае стаўленьне г.зв. «Захаду» да беларусафобскай,  этнацыдна-генацыднай, клептакратычнай дыктаруры цяперцаў на чале з Лу-кам у Беларусі — гэтаму найяскравае сьведчаньне…

Другое.  Мы не зьбіраемся бараніць рускі народ. Практычна ўсё, што паважаны Павал Біч напісаў пра яго, мы прымаем. Але, ёсьць некалькі «але».

І першае, што варта ўдакладніць, гэта тое, што злачынная дзейнасьць рускага народу адносна нашага беларуска-літвіскага народу, заўсёды была другаснай, а дакладней, выканаўчай — як прылады, сродка імперскай палітыкі. А гэта значыць, што і рахунак яму трэба будзе прад’яўляць, як выканаўцу злачынства (гэта адлюстравана нават у нашай Дактрыне). Але пры гэтам мы не павінны ўпускаць галоўнае і, натуральна, нашмат больш важнае. Гэта ініцыятара, суб’екта шматсотгадовай расейскай імперскай агрэсіі супраць нас — беларусаў (нагадаем, маса да самаарганізацыі ня здольная…). Мы на сайце даўно вывелі гэтую пачвару. Яна завецца расейская імперская бюракратыя. Вось ён — галоўны суб’ект зла… (пару апошніх месяцаў мы гэтага «суб’ектыка» падрабязна аналізавалі).

Акрамя таго, ня ўсё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, ёсьць рускім. Асабліва пасьля 1917 года і таксама ў апошні час. Ну, ня ёсьць Ілля Эрэнбург рускім чалавекам… (адкуль ўзяліся гэтыя ільлі — і ў 1917 годзе і пасьля 1991-га — у нас на сайце дастаткова падрабязна аналізавалася; гл. матэрыялы рубрыкі «Сіянізм і антысіянізм»).

Нарэшце, трэцяе. Нам хацелася б, каб спадар Біч таксама калі-небудзь больш падрабязна прааналізаваў дзейнасьць паноў Акудовіча і Булгакава ў часопісе Аrche.

- Барыс Натанавіч, 2009 год скончыўся цэлай серыяй катастроф: аварыя на Саяна-Шушанскай ГЭС, «Неўскі экспрэс», пажар у Пермі … Выпадковасьць? Або пачаў развальвацца міф аб «пуцінскім дабрабыце» і «пуцінскім цудзе»?
- Ідзе даўно ўжо прадказаная серыя тэхнагенных катастроф — вынік безнадзейнай зношанасьці «матчасткі», чыніць якую нецікава і нявыгадна нікому. «Дзяржава заплаціць». Выродлівае спараджэньне пераходу ад сьпелага сацыялізму да «чырвонага» капіталізму: уласнасьць, пенкі зь якой здымае начальнік (ня ўласьнік, а менавіта начальнік — прызначаны бюракрат), а страты пакрывае дзяржава (іншы бюракрат) [падмена: старты пакрывае… народ! – Рэд.].

- Тады ці быў «цуд»? І як можна ацаніць вынікі «пуцінскага дзесяцігоддзя»?
- Было толькі адно: паварот ад дэмакратычнай рэвалюцыі 1990-х да «стабільнасьці й раўнавагі» нулявых. Фактычна — адмова ад курсу палітычных і эканамічных рэформаў на карысьць курсу на дзяржаўнасьць і застой. Вынікам «пуцінскага дзесяцігоддзя» і ёсьць вяртаньне да стабільнасьці ды застою брэжнеўскага тыпу. Па сутнасьці — вяртаньне ў савок.

- Праваабаронцы спрабуюць заклікаць да дзяржаўнага асуджэньня сталінскіх злачынстваў, але беспасьпяхова: кіраўнікі дзяржавы адвязваюцца агульнымі фразамі, і ў гэты ж час адзначаюць 130-годдзе Сталіна дый у падручніках гісторыі працягваюць распавядаць пра «эфектыўнага мэнэджэра». Чаму так адбываецца?
- Таму што сталінскі рэжым - гэта ў рэшце апафеоз стабільнасьці й раўнавагі! «Стабільнасьць, кіраваная пятлёй на шыі». У яе ёсьць пэўныя “недахопы” (бюракратыя ня можа лічыць сябе ў бясьпецы), але гэтыя “недахопы”, як паказвае досьвед, пасьпяхова выпраўляюцца: гл. рэжым застою імя Л.І. Брэжнева — абсалютны і нязлосны самадзержац на чале натоўпу ўсемагутных баяраў. Да гэтага й ідзем.

- Ветэраны вайны – гэта героі ці ня вартыя сімпатыі абаронцы сталінскага рэжыму? А генерал Уласаў — здраднік ці змагар зь «бязбожным бальшавізмам»?
- Памяць пра Вялікую Айчынную стала сьвятыняй. Не існуе больш ні паняцьця «праўда пра вайну», ні паняцьця аб «скажэньні гістарычнай ісьціны». Ёсьць толькі паняцьце «абра́за сьвятыні». І такое ж стаўленьне імкнуцца стварыць да ўсёй гісторыі савецкага перыяду. Гэта ўжо не гісторыя, гэта - па сутнасьці, рэлігія. З пункту гледжаньня верніка, з пункту гледжаньня царквы, не бывае скажэньня «праўды Бібліі» — бывае замах на сьвятасьць, абраза веры, ерась. Біблія Вайны напісана, і апокрыф пра здрадніка-генерала Ўласава ў яе занесены. Усё. Сякерай ня вырубіш. Але з пункту гледжаньня «атэіста» няма тут і ня можа быць ні прастаты, ні адназначнасьці. І генерал Уласаў — складаная зьява гісторыі, не прасьцей Язэпа Флавія ці Аляксандра Неўскага; і ветэраны — цалкам асаблівая сацыяльная група, члены якой, як правіла, розныя паміж сабою ў значна большай ступені, чым падобныя.

- Многія праваабаронцы заклікаюць да адмены 282-га артыкула КК РФ — аб распальваньні міжнацыянальнай варожасьці й нянавісьці, таму што па ёй прыцягваюць ня столькі фашыстаў, колькі апазіцыянераў (вінавацячы іх у «распальваньні нянавісьці» да такіх «сацыяльных груп», як міліцыянты, чыноўнікі або супрацоўнікі ФСБ). Ваша меркаваньне?
- Сьмешна разьлічваць на разумнасьць і высакароднасць Крымінальнага кодэксу аўтарытарнай краіны! Праваабаронцы асуджаныя змагацца з пачварнымі скажэньнямі сэнсу і духу цалкам разумных артыкулаў. Антыфашысты ў нас з лёгкасьцю становяцца распальнікамі міжнацыянальнай нянавісьці: крытыкі парушэньняў Канстытуцыі — «экстрэмістамі, якія выступаюць супраць грамадска-палітычнага ладу». Бюракратыя бароніць сябе [! – Рэд.]. Бюракратыя не пацерпіць ніякага іншадумства і ніякага парушэньня стабільнасьці. Тым больш, што і шырокім народным масам гэта таксама не падабаецца.

- Ёсьць і такі пункт гледжаньня, што ўвогуле нельга перасьледаваць нікога па суду за выказваньне любых ідэй, нават фашысцкіх або расісцкіх: маўляў, са словам трэба змагацца толькі словам, а не дзяржаўным гвалтам. Але хіба ў грамадстве павінна быць дазволена беспакарана прапаведаваць фашысцкія ідэі?
- Гэта надзвычай складанае і тонкае пытаньне. Калі б гаворка ішла пра іншадумства ў навуцы, ніякія пытаньні не ўзнікалі б: свабода думкі, свабода фармулёвак абмежаваныя тут толькі логікай і даказанымі фактамі. Але калі мы набліжаемся да сьферы ідэалогіі, філасофіі, сацыялогіі, на нас «з-за вугла» абрынаецца славуты прынцып «ідэя, якая авалодала масамі, становіцца матэрыяльнай сілай» — і тады сьцеражыся! І ўсё-такі … і ўсё-такі … ідэе можа і павінна супрацьстаяць толькі ідэя [гэта ня так; злачынныя ідэі існуюць й за іх павінна быць пакараньне; але пытаньне ў іншым: па-першае, выгадныя для сябе ідэі ўлада паўсюль прасоўвае і навязвае, а сваіх апанентаў ні ў якія СМІ не прапускае, таму сітуацыі “слова супраць слова, ідэя супраць ідэі” ў многіх выпадках рэальна не існуе ; па-другое, часта ўлады, паколькі самі злачынныя, караюць не за злачынныя ідэі, а за тыя, якія якраз наадварот пакліканы змагацца са злачынствам! Тут корань пытаньня. – Рэд.]. Злачынна паліць на вогнішчах носьбітаў ідэй — будзь то кнігі або прарокі. Бо мярзота ня ў словах, і ня ў думках, і не ў лозунгах — мярзота заўсёды ў клыках, кулаках і бейсбольных бітах [і ўсё ж, мярзота ў тым ліку і ў думках, і словах… - Рэд.]. За «нацызм ў галаве» недапушчальна караць, як нельга караць за план рабаваньня банка. Гэты фундаментальны прынцып правасуддзя — «караецца злачынства, а не намер» — немагчыма абгрунтаваць лагічна, але мы вымушаныя яго прыняць, бо занадта ўжо лёгка ён даводзіцца да абсурду [вось і мы пра тое ж. – Рэд.]. І мы прыходзім да высновы, што адзінай зброяй супраць слова павінна быць слова, супраць ідэі — ідэя, супраць кнігі — кніга. Занадта ўжо лёгка ў адваротным выпадку скаціцца ад дыспуту да крывавай бойні. Тым больш, што да крывавай бойні імкнуцца звычайна скаціцца ня тыя, хто перамагаў у дыспуце, а прайгралыя.

- Мінула амаль паўтара гады пасьля расейска-грузінскай вайны. Як вы ацэньваеце яе наступствы?
- Гэта была наша першая, здаецца, дэманстрацыя сілы, прыкладзеная да фундаментальных праблем найноўшай зьнешняй палітыкі. І дэманстрацыя гатоўнасьці цяперашняй уладнай эліты ісьці наколькі заўгодна далёка ў імкненьні ўтрымаць у сьферы расійскага ўплыву былыя брацкія рэспублікі, якія “бунтуюць”. Цяпер ясна, што кіруючая расейская эліта ніколі ўжо не адпусьціць на волю ні Грузію, ні Украіну (ні Беларусь, дарэчы) і ніколі не дапусьціць сыходу гэтых былых «брацкіх краін» у сьферу ўплыву Захаду. Вайна прадэманстравала, наколькі далёка мы гатовыя пайсьці ў гэтым пытаньні. Вельмі далёка. Небясьпечна далёка. Непрыстойна далёка для краіны, якая па інэрцыі ўсё яшчэ абвяшчае старыя добрыя лозунгі: «Сьвету — мір!», «Не» — вайне! » і г.д. І цяпер відавочна, што ёсьць усяго толькі адзіная прычына, якая не дазваляе Расеі ўключыць сябе ў лік безумоўна агрэсіўных дзяржаў — дрэнны стан арміі.

- Пасьля скандальных заяваў маёра Дымоўскуага і яго пасьлядоўнікаў здавалася, што перамены ў міліцэйскай сьферы непазьбежныя. Але пара, падобна, сышла ў сьвісток, і, хутчэй за ўсё, усё абыдзецца дробнымі пераменамі. Што рабіць з міліцыяй, якую грамадзяне баяцца больш, чым злачынцаў?
- Што рабіць з уладай бюракратыі ўвогуле? Вось пытаньне!  [і мы ўвесь час пішам пра расейскую імперыякратыю, на яе ўвесь час зьвяртаем увагу нашых чытачоў. – Рэд.] Мы ўсе, на чале з самым высокім начальствам, хацелі раўнавагі й стабільнасьці. Мы іх атрымалі, — коштам стварэньня класу ўсемагутнай бюракратыі, якой наогул нічога ня трэба, акрамя самой раўнавагі й стабільнасьці. Разьвіцьцё, прагрэс, рух — гэта заўсёды парушэньне раўнавагі й стабільнасьці, заўсёды — рызыка, заўсёды некіруемая няроўнасць. Бюракратыя пільна сочыць, каб нічога гэтага не было, каб кожны сьвярчок ведаў свой шасток, каб адкат ішоў за аткатам, а прагрэс … ды гары ён агнём гэты прагрэс, каму ён патрэбны?! Гэта і ёсьць класічная сітуацыя застою: стабільнасьць — усё, прагрэс — нішто. І ў гэтай сітуацыі разгон чаго б там ні было (акрамя пікету з плакатамі) немагчымы. Бюракратыя ніколі ня будзе разганяць сама сябе — парушаць асноватворны прынцып раўнавагі й стабільнасьці.

- Ці можа Дзьмітры Мядзьведзеў стаць самастойнай фігурай? Або так і застанецца ў ценю Уладзіміра Пуціна? І ці варта шукаць прыкметы разыходжаньняў паміж імі?
- Так мы з вамі вырашым ці інакш, але «прыкметы разыходжаньня» шукаць ўсё роўна будзем. Было б дзіўным і супрацьнатуральным іх не шукаць. Бо такое разыходжаньне цяпер — адзіная «кропка сінгулярнасьці» ў акаляючым нас акіяне стабільнасьці, і менавіта ў гэтай кропцы, здавалася б, павінны мы выявіць першыя прыкметы распаду застою. «Дзе тонка, там і рвется …» Але, трэба думаць, не адныя мы гэта разумеем, а значыць, належныя меры кіруючай элітай будуць прынятыя.

- Вы верыце ў мадэрнізацыю, пра якую кажа прэзідэнт? Ці гэта такі ж лозунг, як савецкая «інтэнсіфікацыя»? І якая мадэрнізацыя нам на самой справе патрэбна?
- Баюся, гэта толькі словы. Мадэрнізаваць трэба палітычнае жыцьцё, бяз гэтага ніякая мадэрнізацыя эканомікі й навукі немагчымая (хіба што мілітарызацыя, якая ня ёсьць выхад з тупіку, а якраз паглыбленьне ў яго). Мадэрнізацыя ж палітычнага жыцьця азначае бойку паміж элітамі («дзяржаўнікамі» й «лібераламі», «аськетамі» й «геданістамі», «антызаходнікамі» й «празаходнікамі»). Да гэтай бойкі ніводная з эліт не гатовая, рызыка занадта вялікая, можна разбурыць краіну і страціць усе. Таму і мадэрнізацыі ніякай не адбудзецца, а наступіць адно толькі «стрымліваньне і зьліцьцё» - павольнае гніеньне бяз рэзкіх рухаў аж да чарговага крызісу. А практычна — да зьяўленьня альбо новага Гарбачова, альбо Сталіна.

- Чым больш несумленнымі становяцца выбары — тым менш актыўных грамадзян на іх ходзіць і тым лягчэй фальсіфікаваць іх вынікі й рабіць выбары яшчэ больш несумленнымі, а ўлада — яшчэ менш зьяўляецца адлюстраваньнем волi грамадзян. І яшчэ: за апазыцыю не галасуюць таму, што яна ня можа ні на што ўплываць і вырашаць праблемы грамадзян, а ўплываць і вырашаць праблемы яна ня можа таму, што за яе не галасуюць… Як разарваць гэтае заганнае кола?
- «Ты гэтага хацеў, Жорж Дандэн …» Мы хацелі спакою — мы яго атрымалі. Цяпер гэта надоўга. Напрыклад, да чарговага катастрафічнага падзеньня ўзроўню цэнаў на нафту. Або да абвастрэньня фінансавага крызісу. Ці, барані, Божа, да няўдалай ваеннай экспедыцыі ў Іксландыю… Патрэбны выбух інфляцыі. Нашэсьце дэфіцыту. Дэфолт Зьбербанка… (Мітынгаў ды страйку не прапаноўваць — яны неэфектыўныя). Вось тады і павеюць у нас знаёмыя вятры пераменаў, стабільнасьць стане раптам ўпоперак горла, і мы гаркнем (як у Салтыкова-Шчадрына): «Сьмярдзiць! Шабаш! «

Калі мы сёньня кажам пра момант ісьціны для Ўкраіны (дарэчы, ня толькі для Ўкраіны), мы, як сайт ідэалагічны, маем на ўвазе ня толькі праблему, хто пасьля 7 лютага г.г. стане чарговым прэзідэнтам гэтай самай вялікай еўрапейскай дзяржавы (і, адначасна, нашага непасрэднага добрага суседа на поўдні). Мы маем на ўвазе яшчэ шэраг пытаньняў. Сярод іх: наколькі выніковым ва ўмовах імперскага ціску зьяўляецца такая форма дзяржаўнай улады, калі істотную ролю ў палітыцы адыгрывае парламент (памятаеце, на зьмены ў кірунку парламентарызму вымушана пагадзіліся самі “памаранчоўцы”, і многія “дэмакраты” ў Беларусі гэта віталі, а некаторыя працягваюць вітаць і сёньня); наколькі выніковым для абароны сапраўднай дэмакратыі й дасягненьня яе мэт ва ўсё тых жа ўмовах зьяўляецца такі стыль і зьмест прэзідэнцкага кіраваньня, які быў прадэманстраваны Юшчанкам; які лёс можа чакаць Украіну, калі сіянакратыя заблякавала прыняцьце Ўкраіны ў ЕЗ і НАТА; і да т.п. пытаньні. Але ўсё ж пачаць варта з абмеркаваньня вынікаў першага туру ўкраінскіх выбараў і прагнозу туру другога.

1.

Асноўныя вынікі – афіцыйныя паказьнікі тых, хто перайшоў 5%-ы бар’ер - пададзены на сьхеме ўверсе (больш поўныя зьвесткі можна паглядзець, напрыклад, тут: news.forenet.info/news.php?subaction=showfull&id=1263967533&ucat=1).

Такім чынам, непрыемна, але факт — першае месца ў сьпісе заняў пан В.Януковіч. Як памятаеце, 5 гадоў таму гэта была выразна прамаскоўская крэатура. Па шэрагу прыкмет, такой, толькі больш прыхаванай, яна застаецца і цяпер.

Непрыемна, але факт – сёньняшні ўсё яшчэ прэзідэнт Украіны пан В.Юшчанка набраў толькі 5,5% галасоў. Вось якое падзеньне ў рэйтынгу за 5 гадоў!

Яшчэ раз непрыемна, але факт – другая “памаранчавая” кандыдатка, якая ў дадатак яшчэ ў дачыненьні да сябе за апошнія 5 гадоў назапасіла шэраг пытаньняў, пані Юлія Цімашэнка, адстала ад Януковіча на цэлых 10%.

Прыемна, што ўкраінскім камуністам не ўдалося перакрочыць нават 5% бар’ер.

Нечаканасьцю для многіх стала зьяўленьне на трэцяй пазіцыі ў рэйтынгу, і аж з 13%, пана Цігіпкі – былога камсамольскага функцыянера, а цяпер пасьпяховага банкіра, які ў дадатак быў кіраўніком штабу Януковіча ў выбарчай кампаніі 2004 году.

Спадар Цягнібок, за палітычнай кар’ерай якога мы таксама сочым, набраў 1,43% галасоў. Гэта не такі кепскі вынік, калі ўлічыць, што на пасаду кіраўніка дзяржавы было вылучана 18 кандыдатаў.

Нарэшце, такім чынам, галоўнае: у другі тур выбараў прэзідэнта Ўкраіны, які адбудзецца 7 лютага, выйшлі Януковіч і Цімашэнка — выбарчая мапа Ўкраіны выглядае амаль як і ў 2004 годзе (гл. сьхему ўверсе): заходнія і цэнтральныя вобласьці аддалі перавагу Юліі Цімашэнцы, усходнія і паўднёвыя – Віктару Януковічу. Магчыма, што хто-небудзь зь іх праз пару тыдняў стане прэзідэнтам Украіны.

Чаму мы гаворым “магчыма”? Таму, што ёсьць невялікі шанц (мы яго лічым невялікім, а, напрыклад, рускія шавіністы робяць нават стаўку на такі варыянт – гл. http://www.ari.ru/news/?id=3410), што ў другім туры складзецца сітуацыя, калі Цімашэнка і Якуновіч набяруць прыкладна па 50% галасоў. Тады зноў пачнуцца майданы, суды (дарэчы, з Вышэйшым адміністратыўным судом Украіны – адзіным органам, які мае права прызнаць выбары несапраўднымі – вельмі цікавая сітуацыя; гл. inosmi.ru/ukraine/20100119/157678819) і г.д. У такой сітуацыі, пакуль усё канчаткова ня вырашыцца і не суцішыцца, прэзідэнтам Украіны будзе заставацца пан Юшчанка. Апошні ў сваім нядаўнім інтэрвю так і заявіў, што пасьля прэзідэнцкіх выбараў ён па-ранейшаму будзе прэзідэнтам Украіны…

Але, відаць, усё ж больш верагоднай зьяўляецца сітуацыя, калі адзін з кандыдатаў набярэ на 2-3% больш за іншага. І стане чарговым прэзідэнтам Украіны. Ці можна сёньня прадказаць, хто гэта будзе?

Нажаль, дакладна – не. Затое можна паспрабаваць пералічыць чыньнікі, якія будуць дзенічаць на карысьць аднаго ці другога кандыдата.

На баку Януковіча першае месца ў першым туры і фармальная недатычнасьць да палітычных ды эканамічных правалаў украінскага кіраўніцтва апошніх гадоў, ствараючыя яму магчымасьць свабодна крытыкаваць канкурэнта; фора ў 10% у параўнаньні зь Цімашэнка; магчыма, падтрымка (усялякая) імперскай Масквы.

На баку Цімашэнкі – адносна нізкая яўка ў першым туры (гл. ua.rian.ru/politics/20100119/78280883; у крытычнай сітуацыі, як паказваюць вынікі папярэдніх прэзідэнцкіх выбараў, на галасаваньне могуць дадаткова прыйсьці да 10% украінцаў, якія вымушаны будуць галасаваць пераважна за пані Юлю); плюс электарат Юшчанкі, Цягнібока, магчыма, Цігіпкі, Яцэнюка (атачэньне Юліі Цімашэнка заяўляе, што дэмакратычныя кандыдаты разам набралі 60% галасоў); плюс магчымая падтрымка з боку “Захаду”… Яшчэ ёсьць невялікія шанцы, што Цігіпка і Яцэнюк могуць зьвярнуцца да сваіх выбарцаў з просьбай падтрымаць Цімашэнку (але апошняя магчымасьць істотна абмежавана ўласнымі палітычнымі амбіцыямі названых асоб). Калі такія амбіцыі маюць на ўвазе прэзідэнцтва, падтрымкі зь іх боку ня будзе (хаця, як гаворыцца, многае вызначаецца «прывабнасьцю» прапановы). А вось пан Юшчанка наўрад ці будзе прасіць выбарцаў падтрымаць Цімашэнку. Вельмі ўжо шмат негатыўнага ён сказаў пра яе напярэдадні.

Некаторыя ўкраінскія палітолагі лічаць, што істотнымі чыньнікамі вынікаў другога туру зьяўляецца тое, на каго зробяць стаўку… ўкраінскія алігархі (www.svaboda.org/content/article/1932599.html), магчымая вайна кампраматаў з выкарыстаньнем заранёў зробленых нарыхтовак (kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/13/70045) і магчымыя фальсіфікацыі на месцах у дзень галасаваньня.

У выніку, у Цімашэнкі, на наш погляд, ёсьць такія-сякія магчымасьці (пры правільным падыходзе да справы) абысьці Януковіча на пару-тройку адсоткаў, але сацыёлагі ўсё ж аддаюць перавагу Януковічу (гл. дзьве табліцы ўнізе; першая зь іх пададзена для таго, каб можна было ўявіць, наколькі сацыялагічныя групы могуць памыляцца).

Дарэчы, і Януковіч, і Цімашэнка ўпэўнена заявілі пра непазьбежнасьць сваёй перамогі ў другім туры (kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/18/70134)…

У першай частцы гэтага матэрыяла мы падалі некалькі прыкладаў (праз асобы і падзеі) сапраўды дэмакратычнай беларускай паставы. І хаця людзі й сітуацыі розьняцца, усіх іх аб’ядноўвае прысутнасьць волі, натуральнасьць, беларускасьць і адсутнасьць якога б там ні было грашовага інтарэсу. На гэтым фоне давайце разгледзім і прааналізуем падзеі, якія таксама датычаць людзей з апазіцыі, але маюць супрацьлеглы кантэкст.

2. Апазіцыя пад уплывам ліберастызатараў.

2.1. Прыклад першы.

У першай частцы дадзенага матэрыяла мы называлі некаторыя кампаненты ліберастычнай ідэалагічнай атруты. Ёсьць сярод іх і паняцьце талерантнасьці. Таму нашу ўвагу прыцягнула паведамленьне, азаглаўленае так: “У Менску адбыўся круглы стол па праблемах выхавання талерантнасці ў беларусах” (гл. http://bchd.info/index.php?newsid=892; агульнае фота зь імпрэзы гл. уверсе зьлева).

Тэкст, у якім распавядалася пра падзею, быў такі:

“«Грамадска-рэлігійны дыялог у Рэспубліцы Беларусь. Выхаванне талерантнасці». Круглы стол з такой назвай адбыўся 23 снежня [2009 г.] ў Менскім міжнародным адукацыйным цэнтры.

Арганізатарам мерапрыемства выступіла Міжнароднае грамадскае аб’яднаньне «Добрая Воля» пры падтрымцы «Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі».

Як паведаміў прэсавай службе вядучы круглага стала, сустаршыня БХД Аляксей Шэін, гэта была першая спроба праведзення канферэнцыі падобнага фармату. Удзел у мерапрыемстве прынялі не толькі святары розных канфесій, але і прадстаўнікі палітычных структураў, грамадзянскай супольнасці, праваабарочных арганізацый, юрысты.

Паводле Аляксея Шэіна, канферэнцыя стала “першым добрым крокам на шляху выбудовы адносінаў паміж грамадзянскай супольнасцю і рэлігійнымі структурамі, а таксама першай спробай абазначэння пытання талерантнасці і супрацоўніцтва паміж вышэйназванымі суб’ектамі”.

Падчас мерапрыемства былі абмеркаваныя наступныя тэмы: “Праблемы і дасягненні ў грамадска-рэлігійным дыялогу ў Рэспубліцы Беларусь. Новыя выклікі”, “Выхаванне талерантнасці ў Беларусі. Магчымыя формы супрацы розных канфесій, грамадзянскай супольнасці і дзяржавы”.

С дакладамі на канферэнцыі выступілі: юрыст, эксперт у галіне рэлігійнага заканадаўства Дзіна Шаўцова, юрыст царквы “Новае Жыццё” Сяргей Луканін, пастар царквы “Ян Прадвеснік” Антоній Бокун, рыма-каталіцкі ксёндз Юры Барок (Глыбокае), кіраўнік грамадскага аб’яднання “Добрая воля” Леанід Скарабагаты, сустаршыня БХД Віталь Рымашэўскі, прадстаўнік хрысціянскага адукацыйнага цэнтру”. (канец цытаваньня).

У паведамленьні таксама былі пададзены фота некаторых галоўных удзельнікаў “круглага стала” (гл. фота ўнізе): 1 — старшыня БХК Алег Гулак; 2 — юрыст царквы «Новае Жыццё» Сяргей Луканін; 3 — сустаршыня БХД Аляксей Шэін; 4 — кіраўнік міжнароднага грамадскага аб’яднання «Добрая воля» Леанід Скарабагаты; 5 — ксёндз Юры Барок; 6 — сустаршыня БХД Віталь Рымашэўскі; 7 — пастар царквы «Ян Прадвеснік» Антоній Бокун.

Ну, што тут сказаць: інфармацыя “забойная” па сваім значэньні, але куцая — у стылі Совінфорбюро. Пададзены зьвесткі, што ў Меску (дзе канкрэтна – невядома) у пэўны дзень адбылася важная падзея. Далей ідуць зьвесткі — самыя павярхоўныя, фармальныя — пра тое, аб чым была гаворка. Але няма ні слова па зьмесьце. Напрыклад, няма ніякай інфармацыі па такіх пытаньнях: зь якога такога дуба на беларусаў звалілася праблема талерантнасьці? Чаму нехта (і хто ён такі?) хоча зваліць на наш народ неіснуючую віну? Чым, якімі фактамі ён аргументуе сваю такую падступна-агрэсіўную пазіцыю, якая звычайна выкарыстоўваецца ў час вядзеньня псіхалагічна-інфармацыйнай вайны? Калі беларусы такія кепскія, дык што гэты нехта і чаму лічыць за ўзорную норму? Хто канкрэтна лічыць, што праблема “нізкай талерантнасьці беларусаў” – гэта сёньня галоўная праблема, якая стаіць перад нашым народам? Чаму ён – гэты нехта – лічыць, што іншыя праблемы (напрыклад, генацыд і этнацыд беларускага народу, паўсюдная дыскрымінацыя беларусаў, пагроза страты дзяржавы, захоп уласнасьці беларускага народу, наяўнасьць палітычнага рэжыму беларусафобскай дыктатуры і г.д.) зьяўляюцца менш істотнымі? Якія пазіцыі кожнага з удзельнікаў “крыглага стала” (калі ня ўсіх, дык хаця б вядучых) былі па гэтых пытаньнях? Да якіх узгодненых высноваў прыйшлі ўдзельнікі сустрэчы, як абавязаліся глядзець на праблему, паводзіць сябе, казаць? І г.д.

Паколькі адказаў на ўсе гэтыя пытаньні мы не знайшлі, у нас склалася ўражаньне, што адбылая падзея мела характар сходкі нейкай закрытай масонскай ложы першаснага ўзроўню. Гэта — першае. Па-другое, паколькі мела месца ідэалагічная агрэсія на наш народ (у беларусаў, бачыце вы, некаму карціць павыхоўваць “талерантнасьць” – такую задачу ён перад сабой ставіць!), мы, як беларускі ідэалагічны рэсурс, абавязаны даць адказ. Больш няма каму… Па-трэцяе, паколькі зьмястоўных зьвестак недастаткова, мы вымушаны зрабіць дэдуктыўную рэканструкцыю таго, што фактычна адбылося, выкарыстоўваючы ўласную інтуіцыю, логіку і веды пра нашу цяперашнюю грамадскую рэчаіснасьць, некаторыя персаналіі, а таксама інтарэсы розных сіл, якія тут задзейнічаны.

Але перад тым, як пачаць рэканструяваць зьмест падзеі, мы лічым неабходным прааналізаваць зьмест самаго паняцьця “талерантнасьць” і магчымасьці яго маніпулятыўнага выкарыстаньня для дасягненьня тых ці іншых соцыяпаразітных мэт.

Паняцьце талерантнасьці (сін. цярпімасьці) адносна нядаўна было ўведзена ў грамадскі ўжытак з такой бія-медыцынскай навукі, як імуналогія, у якой яно выкарыстоўваецца ўжо вельмі даўно і дзе апісвае цікавыя зьявы – найчасьцей такую, як “талерантнасьць да аўтаантыгненаў тканавай сумяшчальнасьці”. Патлумачым, што гэта такое. Калі ў арганізм, напрыклад, чалавека пранікаюць нейкія чужародныя паразітныя агенты (вірусы, мікробы, грыбкі, прасьцейшыя, лічынкі гельмінтаў), арганізм распазнае іх чужароднасьць і зьвязаную з гэтым патэнцыйную паразітычную злачыннасьць па наяўнасьці на іх целе чужародных антыгенаў – малекул арганічных рэчываў, якія прысутнічаюць у паразітаў, але якіх няма ў арганізме чалавека. Пасьля распазнаньня чужароднасьці імунная сістэма чалавека выпрацоўвае антыцелы ды імунныя клеткі, якія разам зь іншымі абарончымі сіламі арганізма зьнішчаюць паразітаў. Хвароба – вынік паразітаваньня, калі яна пачалася, адступае, а чалавек ачуньвае… Таму першае, чаму вучыць нас мудрая прырода праз арганізацыю нашага ўласнага цела, грунтуючыся на досьведзе ў сотні мільёнаў гадоў – гэта “неталерантнасьці” (нецярпімасьці) да ўсяго чужога, выяўленьня і барацьбы зь ім, каб быць здаровым, паўнавартасным. Адсюль жа, наша, як людзей, чульлівасьць да тых ці іншых біялагічных паразітаў (іначай, іх здольнасьць выклікаць у нас хваробы) абумоўлена ў першую чаргу тым, наколькі хутка наш арганізм здольны выявіць іх агрэсію і спыніць яе, пачынаючы з выяўленьня чужародных антыгенаў.

Аднак антыгены ёсьць ня толькі ў паразітаў (апошніх сярод жывёл каля 4% відаў). Яны ёсьць ва ўсіх арганізмаў. Так, напрыклад, клеткі крыві ў нашым целе таксама пакрытыя шматлікімі антыгенамі. Самымі галоўнымі з апошніх зьяўляюцца антыгены г.зв. “сістэмы АВ0”. І калі чалавеку, напрыклад, з групай крыві ІІ(А) пераліць эрытрацыты, пакрытыя антыгенамі ІІІ(В), тыя будуць зьнішчаны абарончымі сістэмамі арганізма, бо яны таксама “чужыя”. Арганізм ня будзе зьвяртаць увагу, патрэбныя чалавеку гэтыя эрытрацыты ці не. Ён іх будзе зьнішчаць — і ўсё. Дадзеная канкрэтная сітуацыя ў сувязі зь неабходнасьцю пераліваньня крыві зьяўляецца ў медыцыне не такой вялікай праблемай, бо для яе практычнага вырашэньня (для патрэб хворага чалавека) адносна лёгка падабраць адпаведнага донара, у крыві якога будуць такія ж антыгены, як і ў хворага. Сітуацыя становіцца значна больш праблемнай, калі для лячэньня чалавека (ці, нават, ратаваньня яго жыцьця) трэба ня кроў пераліць, а перасадзіць чырвоны касьцявы мозг, трансплантаваць нырку, сэрца, лёгкія, печань. Тады падабраць адпаведнага донара з-за вялікай колькасьці дадатковых груп антыгенаў, прысутных на клетках гэтых органах, і іх (антыгенаў) вялікай унутрыгрупавой разнастайнасьці становіцца надзвычай складана (выключэньне – аднаяйкавыя блізьняты). Вось тады нецярпімасьць арганізма да чужых антыгенаў, прысутных у трансплантаце, становіцца пажаданым пераадолець – арганізм павінен стаць “цярпімым для чужога”. Тут і ўсплывае паняцьце “талерантнасьць” (цярпімасьць), а за ім і практычныя дзеяньні па яе штучным дасягненьні. Адсюль, другая выснова: сітуацыя, калі неабходна набыць талерантнасьць зьяўляецца вельмі рэдкай, сьпецыфічнай. Напрыклад, калі якому-небудзь чалавеку трэба дапамагчы выжыць.

Яшчэ ў біялогіі й медыцыне гаворыцца пра талерантнасьць, калі абмяркоўваюць такую зьяву: чалавек з групай крыві ІІІ(В) дэманструе імунны адказ на эрытрацыты з антыгенам А. Але ж у яго ёсьць уласны антыген В на эрытрацытах. Аднак, на прысутнасьць апошняга ў арганізме імунная сістэма аніяк не рэагуе. Сапраўды, да ўласных антыгенаў (аўтаантыгенаў) у арганізма ёсьць натуральная талерантнасьць, якая разьвіваецца яшчэ ва ўлоньні. Калі такая талерантнасьць не разаўецца, арганізму пагражаюць вельмі цяжкія наступствы – напрыклад, г.зв. аўтаімунныя хваробы. Прырода нам зноў дэманструе чарговае (трэцяе) правіла: да ўсяго таго, што ў цябе зьяўляецца тваім, уласным, павінна быць поўнае прыняцьцё – поўная цярпімасьць-талерантнасьць.

Біялагічныя паразіты, “ведаючы” пра апошняе, для таго, каб стаць незаўважальнымі, увесь час спрабуюць апрануць на сябе такія малекулы-антыгены, якія б нагадвалі-імітавалі антыгены чалавека. Тады яны могуць больш доўгі час заставацца нераспазнанымі й больш доўга (хранічна) рабіць сваю злачынную справу – жыць за кошт іншага арганізма. Другая стратэгія паразітаў – схавацца ў такія месцы, дзе іх ня здольна знайсьці імунная сістэма (напрыклад, унутр клетак). Трэцяя — з дапамогай таксінаў паралізаваць імунную сістэму, каб вы́клікаць штучны, патрэбны паразітам сіндром набытага імунадэфіцыту (СНІД) – на-простаму, штучную “талерантнасьць” (нагадваем: імунная сістэма ў нашым целе ёсьць кібернетычным аналагам такой грамадскай зьявы, як пачуцьцё нацыянальнай прыналежнасьці ў людзей – абедзьве яны патрэбныя для захаваньня цэласнасьці, адзінства, здароўя, паўнавартасьці ці то арганізма, ці то грамадства; пра гэта ўжо каротка было ў кнізе “Адэкватная сьхема нашай рэчаіснасьці”).

Нарэшце, паўстае яшчэ адно пытаньне, зьвязанае з талерантнасьцю: а чаму б, напрыклад, людзям усім ня мець аднолькавыя антыгены. Тады, маўляў, можна было б ад аднаго любога чалавека любому іншаму чалавеку свабодна ня толькі кроў пераліваць, а й перасаджваць цэлыя органы. Аднак, аказваецца, што калі б так было, тады ўсяму чалавецтву пагражала б… татальнае выміраньне ад якой-небудзь злоснай інфекцыі, вірусныя ці бактэрыяльныя прадстаўнікі якой падабралі б антыгены для паразітаваньня адразу на ўсіх людзях (падабралі б так, як злодзеі падбіраюць ключы, каб адчыніць чужыя дзьверы). З-за антыгеннай разнастайнасьці чалавецтва, якая існуе на практыцы, ніякія паразіты злачынства такога маштабу зьдзейсьніць ня могуць – вымірае частка людзей, але ніколі ўсе. Ад татальнай сьмерці ад біялагічных паразітаў нас, як чалавецтва, бароніць наша антыгеннай разнастайнасьць і наша, як асоб, антыгенная індывідуальнасьць! Таму прырода правільна зрабіла, што ва ўмовах выбару паміж магчымасьцю абароны ад паразітаў і магчымасьцю свабоднай трансплантацыі органаў і тканак паміж прадстаўнікамі аднаго віду яна выбрала першае. Бо неталерантнасьць – больш важкае, галоўнае, базіснае ў параўнаньні з талерантнасьцю.

Адсюль дзьве апошнія (чацьвёртая і пятая) высновы:

- антыгенная ды іншая разнастайнасьць чалавецтва – стратэгічная ўмова яго выжываньня, гэта механізм, які не дае паразітам цалкам зьнішчыць нас;

- ва ўмовах неабходнасьці выбару паміж неталерантнасьцю і талерантнасьцю да чужога мы, каб выжыць, абавязкова павінна абіраць першае. Абраньне адваротнага – перадумова і заканамерны шлях да сьмерці.

Пададзеныя заканамернасьці існаваньня і праяўленьня непарыўнай пары зьяў неталерантнасьць-талерантнасьць ёсьць часткай сістэмы законаў нашай рэчаіснасьці (нагадаем, уся сістэма законаў існаваньня і прагрэсіўнага разьвіцьця Сьвету разам з мэтай яго існаваньня з пазіцый нашай Сьветагляднай дактрыны ёсьць сапраўдны Бог). Вядома, што тыя, хто не арыентуецца на сапраўднага Бога, а на бога міфічнага, ці не арыентуецца ні на якога бога, могуць скажаць натуральную сістэму ўзаемаадносін неталерантнасьці-талерантнасьці. Лёгка прадказаць, што тады сатанінская стратэгія (цалкам адваротная боскай) будзе выглядаць супрацьлеглым чынам. У адпаведнасьці зь ёй будзе:

- замоўчваньне ці спроба дыскрэдытацыі натуральнасьці, нармальнасьці падзелу на свой-чужы, як і натуральнасьці дыферэнцыяцыі чалавецтва на шматлікія народы (хрысьціянскае “няма ні эліна, ні юдэя” – добрая глеба для такога ігнараваньня і злачыннай дыскрэдытацыі);

- будзе дыскрэдытавацца ці замоўчвацца першаснае ў часе і заўсёды базіснае значэньне НЕталерантнасьці (засьцярогі) да чужога;

- будзе ўсяляк актуалізавацца, педалявацца, рэкламавацца патрабаваньне талерантнасьці да чужога;

- ня будзе ўзгадвацца пра тое, што талерантнасьць павінна быць толькі да свайго, а да чужога — у выключных, вырашальных з пазіцыі жыцьця ці сьмерці выпадках;

- ва ўмовах выбару паміж неталерантнасьцю і талерантнасьцю будзе настойвацца на арыентацыі на другое (талерантнасьць) і адкіданьне першага.

З нагоды, варта дадаткова адзначыць, што сілы, зьвязаныя з сацыяльным паразітызмам, будуць:

- імкнуцца прыкінуцца “за сваіх”;

- калі ім спатрэбіцца, хавацца;

- усяляк разбураць, памяншаць, ачарняць значэньне нацыянальнага пачуцьця (якое ёсьць, як мы ўжо казалі, аналаг значэньня імуннай сістэмы для арганізма) ў прадстаўнікоў адпаведных народаў; будуць імкнуцца штучна стварыць сітуцыю нацыянальнага імунадэфіцыту…

Усё гэта неабходна паразітам (цяпер ужо сацыяльным), каб пасьпяхова паразітаваць…

Паколькі ўсе гэтыя сатанінскія прынцыпы маюць універсальны характар, можна не сумнявацца, што “круглы стол, прысьвечаны праблеме выхаваньня талерантнасьці ў беларусаў”, зь якога мы пачалі гаворку, стратэгічна і зьмястоўна меў усё тое ж соцыя-паразітнае значэньне.

Паколькі “талерантнасьць” – адна з найпрынцыповых ідэалагем ліберастызатараў, можна выказаць меркаваньне, што гэта менавіта яны і стаялі за сьпінамі галоўных арганізатараў “крыглага стола” (магчыма, не пададзеных у спаваздачы пра яго).

Натуральна, што “талерантнасьць” да сексуальных, рэлігійных, нацыянальных ды іншых меншасьцяў НЯ ЁСЬЦЬ істотнай праблемай у нашай сёньняшняй Беларусі (якія праблемы істотныя – мы падалі вышэй і рэгулярна гаворым зь іншых нагодаў на нашым сайце). Штучнае выпінаньне яе ёсьць чарговым аргументам на карысьць усяго вышэй пададзенага – нехта прапіхвае свае інтарэсы ў беларускай дзяржаве (хто гэты нехта, і па якіх “антыгенах” мы яго распазнаем, мы ўжо сказалі).

Цікава, чым патлумачыць, што менавіта прадстаўнікі БХД сталі асноўным аб’ектам талерастычнай прамыўкі мазгоў? Пры чым тут пратэстанцкія і каталіцкія хрысьціяне?

Ну, па-першае, пра ідэалагічнае “няма ні эліна, ні юдэя”, як добрай ідэалагічнай перадумове для злачыннай дзейнасьці ліберастызатараў, мы ўжо сказалі.

Акрамя таго, у БХД сабраліся тыя хрысьцяне, сярод якіх няма прадстаўнікоў Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы (БАПЦ) – гэта значыць, той адзінай хрысьціянскай царквы, якая натуральным чынам здольна прадстаўляць і абслугоўваць рэлігійныя інтарэсы беларускага народу з улікам гістарычных і грамадска-палітычных рэалій. Значыць, у БХД стратэгічна не прадстаўленыя інтарэсы беларускага народу (гэта — другае).

А чые прадстаўлены? Дый таго, хто да гэтай пары фінансаваў дзейнасьць па ўтварэньні БХД – г.зн., заходніх “талерантных і паліткарэтных” хрысьціянскіх “лібералаў” (трэцяе).

Чацьвертае. Паша Севярынец – ці не самы галоўны арганізатар БХД – засьвяціўся сваім захлёбістым услаўленьнем габрэйскага народу, практычна поўнай адсутнасьцю ўзгадваньня пра беларускі народ у сваіх кнігах, крывадушна названых (у такіх умовах) “Нацыянальная ідэя” (пра гэта мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/). Ёсьць зьвесткі, што пазьней Паша атрымаў грошы на арганізацыю БХД. Ад каго ў такіх умовах ён іх мог атрымаць, пытаньне наўрад ці складанае для самастойнай разгадкі…

І тут раптам на фоне ўсіх пералічаных абставін, якія сьведчаць пра ўцягнутасьць БХД у планы заходніх ліберастызатараў (вядома, БХД у якасьці выканаўцаў), некаторыя прадстаўнікі БХД і набліжаныя да іх прадстаўнікі Маладога Фронту (напрыклад, той жа Дашкевіч) раптам пачынаюць “неталерантна” сябе паводзіць у адносінах да прадстаўнікоў гейскіх арганізацый. Гэтая ўся сітуацыя выйшла на паверхню, напрыклад, у час інтэрвю са шведскім амбасадарам (гл. тут: nashaziamlia.org/2009/12/21/2848). “Непарадак!” – вырашылі ліберастызатары. “Парушаецца наша сьхема. Так, чаго добрага, некаторыя БХДоўцы пачнуць і сіянізм крытыкаваць!” (а наш аналіз – і мы пры гэта пісалі – падказвае, што БХД у Беларусі хутчэй за ўсё плануецца паступова пераўтвараць у рух хрысьціянскіх сіяністаў). І тады ліберастызатары загадалі сваім агентам у Беларусі выклікаць на дыван фінансуемых імі (а, значыць, залежных ад іх) прадстаўнікоў ствараемай БХД і строга папярэдзіць…

На грунце пададзеных разваг, аналізу наяўных фота, а таксама таго факта, што на “круглым стале” не з БХД прысутнічаў старшыня Беларускага хельсінскга камітэту Алег Гулак, можна з большага рэканструяваць зьмест падзеі, якія маглі выглядаць наступным чынам (паўтараем, гэта толькі дэдуктыўная рэканструкцыя):

Спачатку Алег Гулак патлумачыў прысутным, што іх “фінансавыя донары” імі незадаволены. Маўляў, “не па-хрысьціянску вы гаворыце, робіце” (былі прыведзены прыклады). “Трэба быць больш талерантнымі”. Маўляў, гэта “адпавядае хрысьціянскай дактрыне”. “Дарэчы, самі ведаеце, праблема даўно вырашана ў цывілізаванай Еўропе, якая для нас узор”. Прысутныя спачатку зьбянтэжыліся, паразявалі раты ад зьдзіўленьня, потым пачалі выступаць, тлумачыцца, апраўдвацца. Тады, бачачы, што людзі зь першага разу не зразумелі, Гулак сказаў больш адкрыта і строга, што, маўляў, “калі вы асабіста ці шэраговыя сябры БХД будзеце і далей сябе так неталерантна паводзіць у адносінах да пэўных мяншынь, ніякіх грошай на БХД больш ня будзе”… Вось тут некаторыя ўпалі ў прастрацыю (гл. фота Шэйна і Луканіна), бо ім упершыню адкрытым тэкстам патлумачылі іхнае месца — што прыйдзецца быць звычайнымі шаўкамі, каб працягваць атрымліваць грошы з барскай рукі. І… па-боку ўсе гэтыя хрысьціянскія ідэалы-прынцыпы. У іншым выпадку ім давядзецца зноў стаць беднымі й чыстымі, як Хрыстос, і ўбачыць… сапраўдную падтрымку іх ідэй у сёньняшнім беларускім грамадстве.

Агідліва ўсё гэта.

Таму, каб такое больш не паўтаралася, мы заклікаем усіх прыстойных людзей у Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі: па-боку НЕ ІДЭАЛЫ, а па-боку менавіта ГРОШЫ! Бо гэта – асноўны рэсурс сатаны й яго агентаў — ліберастызатараў! У такой форме цяпер адбываецца скупка душ. І, каб сваю душу ня страціць, грошы трэба проста ў каго ня трэба… НЯ БРАЦЬ!!!

2.2. Прыклад другі.

Мы працягваем сачыць за штогадовай выдачай прэмій беларускім апазіцыянерам небезьвядомай “Хартыяй-97”. Адбылося ўручэньне гэтых прэмій і ў сьнежні летась (гл. фота ў пачатку матэрыяла справа; на ім стаяць: Валер Шчукін, Максім Вінярскі, Алег Воўчак, Людміла Асіпенка, Алена Дубская).

Дакументальна падзея на гэты раз выглядала так (падаецца паводле матэрыяла Алега Груздзіловіча “Палітвязьні патрэбныя дзеля запалохваньня грамадзтва”, www.svaboda.org/content/article/1911826):

“23 сьнежня ў Менску былі ўручаныя Нацыянальныя прэміі грамадзкай ініцыятывы “Хартыя’97” у галіне абароны правоў чалавека [а вось і “правы чалавека” ўсплылі. – Рэд.] за 2009 год. За асабістую мужнасьць у гэтай справе былі ўзнагароджаны 8 грамадзкіх актывістаў: палітычны актывіст Франак Вячорка, грамадзкі актывіст Зьміцер Бародка, моладзевы актывіст Максім Вінярскі, палітвязень Арцём Дубскі, ваўкавыскія прадпрымальнікі Мікалай Аўтуховіч, Юры Лявонаў, Ўладзімер Асіпенка, а таксама салігорская праваабаронца Яна Палякова (пасьмяротна).

Прэміі ўручалі Станіслаў Шушкевіч, Ірына Халіп, Зьміцер Бандарэнка, Андрэй Саньнікаў.

Былы сьпікер Вярхоўнага Савету Станіслаў Шушкевіч, які ўручаў прэмію Зьмітру Бародку, выказаў спадзяваньні на непазьбежныя перамены ў Беларусі ў бок дэмакратызацыі: “Віншую вас! Цешуся думкай, што мы разам тут змагаемся за вольную Беларусь. Вашыя заслугі ў гэтай галіне вядомыя. Працягвайце далей працаваць плённа, як працавалі”.

Пасьмяротную прэмію Яне Паляковай для перадачы ў сям’ю нябожчыцы ўручыла журналістка Ірына Халіп: “Горка мне ўручаць сёньня гэтую прэмію. У пасьмяротным узнагароджваньні заўсёды ёсьць нейкі зьдзек, бо адразу ўзьнікае пытаньне: а дзе вы ўсе былі, калі яна яшчэ была жывая? Што мы ўсе зрабілі, што я зрабіла, каб захаваць яе жывой, каб падтрымаць яе? Мне здаецца, адзіны чалавек, хто сапраўды аказваў ёй такую падтрымку, гэта праваабаронца Валер Шчукін. На маю думку, справядліва, што яму перадаецца гэтая прэмія для Яны Паляковай”.

Былы дэпутат Вярхоўнага савету Валер Шчукін згадаў пра ляўрэатку, нябожчыцу Яну Палякову: “Магчыма, каб такую прэмію ёй уручылі пры жыцьці, гэтага б зь ёй не адбылося. Там і ўлады, відаць, папрацавалі. Ёй уклалі ў вушы, што яна нікому не патрэбная, што ад яе ўсе адвярнуліся, вось яна і ня вытрымала” (7 сакавіка праваабаронца Яна Палякова павесілася ў сваёй кватэры пасьля таго, як суд Салігорску прысудзіў ёй 2,5 года “хіміі” нібыта за напад на міліцыянта).

За актывіста Маладога фронту Арцёма Дубскага, які адбывае пакараньне ў магілёўскай калёніі, прэмію атрымала ягоная маці Алена Дубская: “Значыць, ён ідзе да сваёй мэты, сваім шляхам. У кожнага ж свой шлях. Прыемна, што яго не забываюць, адзначаюць. Я ганаруся сваім сынам”.

Паводле ляўрэата прэміі “Хартыі-97” Максіма Вінярскага, які актыўна змагаецца за тое, каб у Беларусі не было палітвязьняў, беларускія ўлады трымаюць у турмах актывістаў з пэўнымі мэтамі: “Па-першае, улада спрабуе на іх прыкладзе запужаць астатніх людзей, каб нічога не рабілі дзеля дэмакратызацыі. Вось будзеце сядзець, як Дубскі, ці пад сьледзтвам, як Аўтуховіч з Асіпенкам, ці будзеце скрадзеныя”. Другая мэта ўладаў — трымаць палітвязьняў у закладніках дзеля торгу з Захадам, мяркуе Максім Вінярскі.

Нацыянальная прэмія за абарону правоў чалавека была заснаваная “Хартыяй’97” у 1998 годзе. Сярод ляўрэатаў прэміі ў мінулыя гады былі абаронцы намётавага мястэчка на Кастрычніцкай плошчы Менску, палітвязьні, вернікі, якія ўдзельнічалі ў галадоўцы ў абарону храму пратэстанцкай царквы “Новае жыцьцё”, а таксама журналісты” (канец матэрыяла).

Што ж, вось такія пірагі.

Сітуацыя паўтараецца, а таму, нягледзячы на аўтарытэтных асоб, якімі на гэты раз прыкрыліся Саньнікаў з кампаніяй, мы будзем далей, як і раней (гл.: nashaziamlia.org/2006/12/21/457; nashaziamlia.org/2007/12/21/1093; nashaziamlia.org/2009/02/08/1771), паўтараць пэўныя, у прынцыпе, агульнавядомыя і зразумелыя рэчы. А, менавіта:

1. “Хартыя” была створана ў 1997-м годзе праз падман, як пазьней высьветлілася, 100 найбольш вядомых беларусаў.

2. “Хартыя” – арганізацыя небеларуская і ўжо толькі з-за гэтага ў нашых умовах недэмакратычная. Паглядзіце яе сайт (www.charter97.org) і паспрабуйце знайсьці там хоць адно беларускае слова. Раней “Хартыя” хоць трохі імітавала беларускасьць, цяпер гэта ні ёй, ні яе гаспадарам ужо не патрэбна… (пра “Дойча вэле”, ЕГУ, радыё “Швецыя” і да т.п. рэчы ў гэтым кантэксьце мы ўжо пісалі; для асабліва тугадумных паўтарам: руская мова – сродак імперскай агрэсіі супраць беларускага народу; тыя, хто карыстаецца гэтым сродкам — сьвядома ці не – аб’ектыўна ўдзельнічаюць у злачыннай імперскай справе; ёсьць выпадкі, калі людзі ці не ўсьведамляюць, у чым удзельнічаюць, ці ім цяжка супрацьстаяць этнацыду і русіфікацыі; у “Хартыі” сродкі ёсьць, і цалкам на рускую мову яна перайшла сьвядома).

3. “Хартыя” сёньня ненавісная для многіх грамадская арганізацыя, якая зрабіла вельмі шмат, каб разбурыць, разбэсьціць, выхаласьціць, максімальна звузіць і дыскрэдытаваць сапраўды беларускі нацыянальна-дэмакратычны апазіцыйны рух. На што была і, верагодна, застаецца здольнай “Хартыя”, можна пачытаць тут: nashaziamlia.org/2006/04/12/33.

4. Праз “Хартыю” на “змаганьне за дэмакратыю ў Беларусі” з “захаду” прайшлі вялікія фінансавыя рэсурсы, якія такім чынам не пайшлі на беларускую дэмакратыю. Чаго-небудзь карыстанага для беларускага народу, як мы ведаем, дасягнута не было. Рэсурсы нібы проста некуды зьніклі… А “Захад” заяўляе беларусам, што ён дапамагае змагацца за дэмакратыю ў Беларусі, у т.л. і фінанасава…

5. “Хартыя” ня ёсьць камерцыйная, вытворчая, фінансавая, прадпрымальніцкая ці таму падобная структура, здольная самастойна зарабляць грошы. Уласных грошай у яе няма. “Хартыя” бярэ чужыя грошы і менавіта іх раздае ў выглядзе “прэмій”.

6. Чые гэта грошы? – пытаньне прыцыповае. Але без адказу. Вядома толькі, што за “Хартыяй” стаяць уплывовыя заходнія ліберастычныя сілы (напрыклад, гл. nashaziamlia.org/2009/02/08/1771)

7. Штогадовая раздача прэмій імя Хартыі-97 ёсьць нічым іншым, як гнюснай PR-акцыяй, банальна накіраванай на раскрутку самой “Хартыі”. Саньнікаў з кампаніяй, маючы грошы ліберастызатараў, проста выкарыстоўваюць самаахвярнае змаганьне іншых людзей на сваю карысьць. “Паімець героя” – выключны цынізм і сатанізм, так характэрны для “Хартыі”…

Мы думаем, пералічанага больш чым дастаткова, каб кожны чалавек ведаў: у “Хартыі” грошы браць нельга! Катэгарычна. Ні прэмій, ні ніякіх. Хай яна захлынецца ў сваіх ліберастычных баксах…

Дарэчы, прэцэдэнты прыстойных паводзін ужо былі. Так у 2002 годзе зрабіў галоўны арганізатар Курапацкага моладзевага чыну лідар БПС Сяргей Высоцкі. У якасьці прычыны сваёй адмовы ён назваў многае з пералічанага вышэй.

Паўтараем, грошы проста трэба… НЯ БРАЦЬ! І ліберастызм будзе бездапаможны…

2.3. Прыклад трэці.

Сёньня ў паштовых скрынях беларускіх грамадскіх актывістаў, якія яшчэ пару год таму падалі свае адрасы, зноў стала зьяўляцца “дэмакратычная апазіцыйная газета”. Але не сьпяшайце радавацца. Газета нібы наўмысна для зьдзеку азаглаўлена “ТУТ і ЦЯПЕР”.

Пра адну з найпаказальных прапагандэм розных імперастаў і ліберастаў “тут і цяпер”, якая даўно і шырока прапагандуецца імі й прызначэньне якой максімальна звузіць, абмежаваць сьветагляд чалавека ў прасторы і часе, мы ўжо пісалі. Калі чалавек пачынае ўспрымаць яе ўсур’ёз, арыентавацца на яе, думаючы, што знайшоў найлепшы спосаб на добрае жыцьцё, ён аўтаматычна адчужаецца ад свайго народу, сваёй дзяржавы, выпадае з кантэксту гісторыі. Але адначасна ён выпадае і з кантэксту грамадскай рэчаіснасьці, пераўтвараецца ў аб’ект чужых, варожых маніпуляцый і, у выніку, сам не ўсьведамляючы таго, пачынае дзейнічаць супраць свайго народу, сваёй сям’і і… сябе самога! Вобразна сітуацыя нагадвае асла на прывязі, які ходзіць вакол кола, думаючы, што ён кудысьці ідзе. Нікуды ён ня прыйдзе, бо з-за абмежаваньня свабоды і прасторы страчаны стратэгічныя мэта, кірунак, а разам зь імі й сэнс руху…

Акрамя таго, усё грамадства, у якім пачынаюць дамінаваць людзі, якія жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”, становіцца рыхлым, хаатычным, набывае ўласьцівасьці аб’ектнасьці — утульнай біямасы для эксплуатацыі сацыяльнымі паразітамі (бо разрываюцца ўнутрыграмадскія сувязі). Менавіта для гэтай злачыннай мэты ліберастычнымі паразітамі й уводзіцца ў шырокі ўжытак “тут і цяпер” (нагадаем, гэтая прапагандэма пачала выкарыстоўвацца яшчэ ў часы СССР; хто памятае, у прыватнасьці, у канцы 1980-х Сашай Любімавым гэтымі словамі завяршаў папулярную ў тыя часы праграму “Взгляд”).

Дарэчы, сёньняшнюю лукашэнканскую бюракратыю РБ усё з-за тых жа вышэйазначаных акалічнасьцяў (найперш, з-за абмежаванага сьветагляда і ўсіх вынікаючых адсюль наступстваў) мы прапануем велічаць цяперцамі…

Даўно расшыфраваўшы сэнс тутіцяпераўшчыны, мы неаднаразова заклікалі “дэмакратычную грамадскасьць” ёю ня толькі не карыстацца, а і, дзе магчыма, выкрываць яе злачыннае прызначэньне. Наўзамен мы прапанавалі й працягваем прапанаваць альтэрнатыўную прапагандэму “Беларусы: ПАЎСЮЛЬ і ЗАЎСЁДЫ!”.

Пра ўсё пададзенае вядома ў штабе Мілінкевіча. Гаварылася, тлумачылася… Вынік, як бачыце, нулявы. Дэмакратычная газетка завецца… “Тут і цяпер”.

Разумеем, хто дае грошы, той і музыку заказвае…

Зазірнем у зьмест выданьня. Можа, там пад непрывабнай ліберастычнай абалонкай схавана праграма “Стратэгіі нацыянальнага выратаваньня”?

Мова ў выданьні наша, беларуская (праўда, не зусім якасная). Некаторыя тэмы, якія ўзьнімаюцца ў газеце, даволі актуальныя і няблага раскрыты. Але ўсе яны носяць вузкі, несістэмны характар, у межах нечага накшталт “мясцовага самакіраваньня” – таго, на тэму чаго парэкамендавана-дазволена разважаць тым, хто робіць выданьне. Прыкмет фармаваньня Стратэгічнай ідэалагічнай і праграмнай альтэрнатывы у адносінах да цяперскага беларусафабскага рэжыму Лу-кі (нечага такога, што можна было б назваць Праграмным вобразам будучай беларускай дзяржавы, заснаваным, натуральна, на аб’ектыўных інтарэсах беларускага народу) мы не знайшлі. Такім чынам, і зьмест выданьня цалкам адпавядае яго самаабмежавальнай назве.

А цяпер для таго, каб у чарговы раз прадэманстраваць абсурднасьць данага становішча, пададзім некалькі фактаў.

Факт першы – мы.

Пра неабходнасьць стварэньня прывабнага Праграмнага вобразу будучай беларускай дзяржавы, заснаванага на Беларускай нацыянальнай ідэі, на аб’ектыўных інтарэсах беларускага народу, мы пішам даўно. Уласна, у асноўным для распрацоўкі гэтага вобразу быў створаны і працуе наш сайт. Пра гэта мы абвясьцілі ў самым пачатку нашай працы – амаль 4 гады таму. Да гэтай працы прывёў нас уласны шматгадовы досьвед безвыніковай дзейнасьці ў БНФ, у т.л. у складзе г.зв. “беларускай” “аб’яднанай” “апазіцыі”. Вынік нашай працы — на сайце.

У дадатак мы рэгулярна, ужо відаць дзясяткі разоў, зьвярталіся наўпрасткі са старонак сайта й да кіраўнікоў АДС, і да Мілінкевіча заняцца ўсё той жа ідэалагічнай дзейнасьцю. Вось некалькі прыкладаў толькі за 2006 год:

- вось тут: nashaziamlia.org/2006/04/11/30 — на грунце ўсяго артыкула “Наша галоўная праблема – этнацыд! Наша мэта – беларуская дзяржава!” – патлумачана ідэалагічная і палітычна-практычная неабходнасьць выпрацоўкі Праграмнага вобразу будучай беларускай дзяржавы;

- вось тут: nashaziamlia.org/2006/05/07/81 — пададзена кароткая гісторыя прапаноў і зваротаў А.Астроўскага да “апазіцыі” заняцца тым жа, прыведзены факты пра адсутнасьць якой бы ні было рэакцыі;

- тут: nashaziamlia.org/2006/06/21/155 – патлумачана сувязь паміж магчымасьцю дэмакратыі ў Беларусі й аб’ектымі інтарэсамі беларускага народу;

- тут: nashaziamlia.org/2006/06/04/137 – мы віталі стварэньне Мілінкевічам у рамках кампаніі “За свабоду” Рады экспэртаў, якая павінна была дапамагаць выпрацоўваць Стратэгію й тактыку аб’яднаных дэмсілаў.

- тут: nashaziamlia.org/2006/10/28/363 – прысутнічае наўпростае папярэджаньне Мілінкевіча пра яго памылковую стратэгію і будучы незайздросны лёс (асабліва з гістарычных пазіцый), калі ён не прыслухаецца да парадаў нашай рэдакцыі (справа была за 4,5 гады да чарговых выбараў, калі ўсё яшчэ можна было зрабіць…);

- тут: nashaziamlia.org/2006/10/14/342 – мы і радаваліся з нагоды таго, што Нацыянальны камітэт АДС нарэшце заняўся выпрацоўкай праграмы дзеяньняў Альтэрнатыўнага бачаньня Новай Беларусі, і адкрыта выказалі ськепсіс што да выніковасьць чарговай ініцыятывы аб’яднанцаў;

- тут: nashaziamlia.org/2006/12/16/448 — мы пратэставалі супраць пазіцыі Мілінкевіча, агучанай яго сябрам Карніенкам, што, маўляў, “галоўнае цяпер ня нейкая адметная праграма, адрозная ад праграмы ўладаў, а менавіта альтэрнатыва ў вобразе лідэра”.

Але вынік нашых зваротаў нулявы.

Ну, добра, мы грошы не выдаем і таму для АДС і Мілінкевіча нічога ня значым. Да нас ім “няма сэнсу прыслухоўвацца”…

Таму нагадваем другі цікавы факт.

Яшчэ больш за год таму Роджэр Патоцкі (гл. фота зьлева; гэта дырэктар у справах Эўропы і Эўразіі Нацыянальнага Фонду Дэмакратыі, ЗША — па зразумелых прычынах найаўтарытэтная асоба для многіх апазіцыянераў), крытыкуючы беларускую апазіцыю, чамусьці вырашыў заявіць: “Апазыцыя (на выбарах) выстаўляе рэжыму прэтэнзіі ў пытаньнях працэдуры, а не ідэяў. І такім чынам падмацоўвае “выбарчы план” уладаў” (гл. www.svaboda.org/forum/35693).

У перакладзе на нармальную мову з эзопавай гэтыя некалькі словаў азначаюць дакладна тое, што столькі казалі ўсялякім аб’яднанцам і мы. Але і тут вынік нулявы. Прайшлі чарговыя паўтары гады, а апазіцыя ідэалагічна па-ранейшаму вароціць нос ад Агульнанацыянальнай праграмы, працягваючы калупацца ў межах “тут і цяпер”…

Факт трэці.

Тэкст паведамленьня радыё “Свабода” (зьвярніце далей ўвагу) ад

14 лютага 2006 г. (гл. www.svaboda.org/articlesfeatures/politics/2006/2/D232F253-3F5B-4FF5-87B1-BEAB33FABE73)

“Новы «ценевы» ўрад вызначыў сваю структуру.

Акрамя Анатоля Лябедзькі, старшыні гэтага ўраду альбо, як яго афіцыйна называюць, Нацыянальнага камітэту, у прэзыдыюм увайшлі сем асобаў: па колькасьці створаных тут рабочых груп. Курыраваць эканамічны блёк будзе Яраслаў Раманчук, сацыяльны – Алена Скрыган, гуманітарны – Уладзімер Колас, мясцовае самакіраваньне – Уладзімер Навасяд.

Праца пойдзе на трох узроўнях: прэзыдыюм займаецца агульнай стратэгіяй; у рабочых групах рыхтуюць інтэлектуальны прадукт; група дарадцаў кансультуе аўтараў і дае экспэртную ацэнку. Фактычна, першым прадуктам новага грамадзкага фармаваньня стаў праект плятформы эканамічна-сацыяльнага разьвіцьця Беларусі, які перадалі патэнцыйнаму кандыдату на прэзыдэнта Аляксандру Мілінкевічу.

Вядомы беларускі эканаміст Леанід Злотнікаў высока ацэньвае гэтую працу, менавіта зь перадвыбарчай пазыцыі, таму што ў ёй спалучаюцца, паводле ягоных словаў, «эканоміка з глябальным геапалітычным выбарам» (Злотнікаў): «Таму што людзі не выбіраюць выключна з эканамічным разьлікам – маўляў, я больш зараблю. Людзі, у бальшыні сваёй, жывуць сацыяльнымі інстынктамі: з кім мы, хто вораг, хто сябар… І вось гэтыя адносіны на больш глыбокім узроўні фармуюць паводзіны чалавека. Нават мацней, чым, прыкладам, ядзім мы больш мяса ці хлеба».

«Ценевы» урад зьбіраецца рыхтаваць праграмы разьвіцьця краіны ў розных галінах і сфэрах і зробіцца, як упэўненыя ягоныя сябры, інтэлектуальна-экспэртным цэнтрам Беларусі. Нават, калі на сёлетніх прэзыдэнцкіх выбарах пераможа Аляксандар Лукашэнка. Бо, як кажа Яраслаў Раманчук, трэба заўжды працаваць з пэрспэктывай (Раманчук): «Калі мы нядаўна былі ў Брусэлі, дык пагадзіліся зь сябрамі Эўрапейскай камісіі наконт таго, што трэба фармаваць акурат вось такія экспэртныя цэнтры, якія б на ўзроўні юрыстаў, эканамістаў, сацыёлягаў, людзей, якія маюць досьвед і веды ў розных галінах, прадстаўлялі альтэрнатыву і наладжвалі дыялёг паміж рознымі групамі ўсяго грамадзтва». Спадар Раманчук бачыць добрую пэрспэктыву яшчэ і таму, што ў трэцім па ліку «ценевым» урадзе – пасьля ўраду БНФ у Вярхоўным Савеце 12 скліканьня і ўрадзе Генадзя Карпенкі пасьля разгону Вярхоўнага Савету 13 скліканьня – вельмі многа маладых спэцыялістаў (Раманчук): «Гэта – «ценявы» ўрад, у якім працуюць вельмі таленавітыя, вельмі здольныя маладыя людзі. Яны не належаць да палітычнай апазыцыі. Гэта людзі, якія проста хочуць рэфармаваць сваю Бацькаўшчыну для яе лепшай будучыні». (канец цытаваньня)

Такім чынам, яшчэ 4 гады таму ў Беларусі пры падтрымцы і натхненьні Еўрапейскай камісіі быў створаны Нацыянальны камітэт (ён жа Эксьпертны цэнтар, Трэці ценявы ўрад), які павінен стварыць ідэалагічную і праграмную альтэрнатыву рэжыму. Калі лічыць, што вынікам працы гэта “ўраду” стала “Малая канстытуцыя” і “Эканамічная платформа”, дык можна адразу сказаць, што гэта вынік… нулявы. Назавем толькі адзін аргумент – у гэтых паперах ні воднага разу не сустракаюцца нават словы “беларускі народ”…

Ну і дэмакраты…

Такім чынам, чатыры пасьлявыбарчыя гады ў ідэалагічным плане ўсімі гэтымі АДС, БНБ, ЭўрКаал. страчаны цалкам. Сьвядома, наўмысна страчаны — бо яны ведалі, іх папярэджвалі. А гэта значыць, што праз паўгады мы зноў трапім у сітуацыю, для якой пісаўся артыкул, зь якога пачаў працу наш сайт – “Наша галоўная праблема – этнацыд! Наша мэта – беларуская дзяржава!”

Адсюль выснова: грошы ліберастаў, на якія разам зь іх інтарэсамі арыентавалася «беларуская аб’яднаная апазіцыя» (а, дакладней, агенты, здраднікі й ёлупні ў яе шэрагах), і ў ідэалагічнай працы ня мелі ніякага карыснага значэньня для Беларускай Дэмакратыі, бо іх дазволена было выкарыстоўваць не вышэй за ўзровень плінтуса — толькі ў межах формулы “тут і цяпер”.

Зноў атрымліваецца ўсё тая ж выснова: грошы ліберастаў БРАЦЬ НЯ ТРЭБА!

2.4. Падвядзем вынікі.

Адрозьненьне прадстаўнікоў другога гатунку апазіцыянераў, пададзеных тут, ад першага (прыклады пададзены ў першай часцы артыкула) відавочнае. Другія на фоне першых выглядаюць квёлымі, прыгнечанымі, дэзарыентаванымі. Гэта ўжо не змагары. Гэта – ні тое, ні сёе…

І галоўная прычына такога стану апазіцыянераў другога гатунку, што яны вырашылі, быццам змагацца за ідэалы супраць дыктатарскага рэжыму можна за грошы “Захаду”. У выніку, многія цалкам прыстойныя, зь вялікім патэнцыялам людзі ператварыліся ў прыручаныя аб’екты чужой гульні. Ваўкі сталі балонкамі…

Яны яшчэ рацыянальна могуць не ўсьведамляць, што зрынаньне Лу-кі на самой справе не зьяўляецца задачай “Захаду” (і, верагодна, ужо даўно), што заходні ліберальны імперыялізм мала лепшы за тэрытарыяльны расейскі, што яны па сутнасьці ўдзельнічаюць у патаемнай, бруднай гульні па працягу панаваньня беларусафобскага этнацыднага рэжыму (што цалкам задавальняе разам з расейскімі імперыялістамі й заходніх ліберастызатараў), якая ня толькі не адпавядае інтарэсам беларусаў, але і па вялікім рахунку многіх зь іх — саміх «апазіцыянераў». Але яны – апазіцыянеры другога гатунку — усё гэта інтуітыўна могуць адчуваць. І гэта чытаецца на іх тварах.

Значыць, ня ўсё страчана. Значыць, у шэрагі змагароў за самастойнасьць і прагрэс беларускага народу яшчэ могуць перайсьці некаторыя зь іх…

Пакуль жа супрацьстаяць усім імперыялізмам – усходнім, заходнім – могуць і будуць толькі чыстыя людзі, сапраўдныя героі нашага часу – каваленкі, пушкіны, жалезьнічэнкі, іншыя вядомыя і невядомыя Беларусы!

10 ліпеня 1994 года ў другім туры прэзыдэнцкіх выбараў перамог Аляксандар Лукашэнка. 20 ліпеня 1994 года адбылася яго інагурацыя як прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Пайшоў 16-ы год беларусафобскай дыктатуры.

Рэдакцыя.

Валер Карбалевіч

Сёньня спаўняецца 15 гадоў перамогі Аляксандра Лукашэнкі на прэзыдэнцкіх выбарах. Што атрымала краіна за гады ягонага кіраваньня? Якія чыньнікі паўплывалі на фармаваньне беларускай сацыяльнай мадэлі? Ці адбылася эвалюцыя беларускага палітычнага рэжыму за 15 гадоў? На гэтыя пытаньні адказваюць намесьнік дырэктара Інфармацыйна-аналітычнага цэнтру пры адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі Леў Крыштаповіч (на малюнку №1) і мэтадоляг Уладзімер Мацкевіч (№2).

Што атрымала краіна за гады кіраваньня Лукашэнкі?

Валер Карбалевіч: “10 ліпеня 1994 году ў другім туры прэзыдэнцкіх выбараў перамог Аляксандар Лукашэнка. З гледзішча сёньняшняга часу бачна, што гэтая падзея стала пачаткам цэлага гістарычнага этапу ў гісторыі Беларусі. Ацэнкі гэтага этапу розныя, нават дыямэтральна процілеглыя. Дзяржаўныя мэдыі даводзяць, што гэта быў час росквіту эканомікі, навядзеньня парадку ў краіне, усталяваньня стабільнасьці, умацаваньня дзяржаўнасьці і незалежнасьці Беларусі. Апанэнты цьвердзяць, што гэта быў пэрыяд дыктатуры, нацыянальнай катастрофы, міжнароднай ізаляцыі, шлях у гістарычны тупік. Што ж насамрэч атрымалася за гэтыя 15 гадоў?”

Леў Крыштаповіч: “Сапраўды, за гэты час адбылося наша разьвіцьцё ў якасьці незалежнай, самастойнай дзяржавы. Усё пазнаецца ў параўнаньні. Возьмем сытуацыю ва Ўкраіне, Прыбалтыцы, іншых постсавецкіх краінах. І на гэтым фоне нам удалося стабілізаваць сытуацыю, асабліва ў эканоміцы, умацаваць яе сацыяльна, духоўна, ментальна. Можа, галоўны вынік кіраваньня Лукашэнкі — духоўна-маральны. Нам удалося аднавіць сістэму каштоўнасьцяў, якая была разбурана на ўсёй постсавецкай прасторы на пачатку 1990-х гадоў”.

Уладзімер Мацкевіч: “За гэтыя гады Беларусь набыла рысы незалежнай краіны. Першы пэрыяд беларускай дзяржаўнасьці будзе зьвязаны з Лукашэнкам. 15 гадоў таму напярэдадні і пасьля выбараў у сваіх аналітычных працах я фармуляваў 10 задач, якія стаяць перад першым прэзыдэнтам. І гэтыя задачы так ці інакш выконваліся. Нават выкананыя — хоць і не да канца, некаторыя напалову ці менш. Я казаў пра эканамічныя, палітычныя, геапалітычныя зьмены, дэсаветызацыю, беларусізацыю й інш. І гэтыя задачы выконваліся насуперак ідэалёгіі, якую дэкляраваў Лукашэнка. За 15 гадоў ён паказаў сябе аўтарытарным лідэрам з прэтэнзіямі на таталітарызм. Цынічным лідэрам, які лёгка адмаўляецца ад ідэалягічных пастулятаў. Лукашэнка таксама паказаў сябе рэальным палітыкам, часам выяўляў цуды палітычнага майстэрства і эквілібрыстыкі. У выніку гэтага мы ня горшыя за тыя краіны, якія нас акружаюць. Але ж на пачатку 1990-х гадоў было распаўсюджана меркаваньне, што мы знаходзімся на адным узроўні з Чэхіяй, мелі лепшыя ўмовы, чым Украіна, Літва і інш. А сёньня краіны, якія далучыліся да ЭЗ, знаходзяцца ў значна лепшым эканамічным, палітычным, міжнародным стане, чым Беларусь“.

Ці ёсьць перавагі ў аўтарытарызму?

Крыштаповіч: “Сіла нашага прэзыдэнта ў тым, што ў сваёй палітыцы ён ішоў ад жыцьця. „Посьпехі“ краін Прыбалтыкі, якія знаходзяцца ў ЭЗ, — гэта фікцыя. Сёньня відавочна эканамічнае банкруцтва Латвіі, Эстоніі, дый фактычна Літвы. І без дапамогі МВФ там быў бы крах”.

Мацкевіч: “Тое ж можна сказаць і пра Беларусь. Без дапамогі МВФ быў бы крах”.

Крыштаповіч: “Нічога падобнага. Уся прамысловасьць працуе. А там, у Прыбалтыцы, — толькі тэрытарыяльны пляцдарм НАТО”.

Мацкевіч: “Трэба прызнаць, што Лукашэнка можа карыстацца аб’ектыўнымі ўмовамі, якія складаюцца. Некаторыя рэчы маглі быць зробленыя толькі Лукашэнкам. Ні Шушкевіч, ні Пазьняк не змаглі б пераадолець такія архетыпы электарату, якія зьвязаныя з Расеяй, з сацыялізмам. На 1994 год у Беларусі не было іншай альтэрнатывы, як аўтарытарнае кіраваньне. Іншая справа, што ў аўтарытарызму ёсьць хібы і небясьпекі, якія паглыбляюцца па меры ягонага захаваньня. Аўтарытарныя лідэры душаць ініцыятыву грамадзтва і эліты”.

Крыштаповіч: “Улада працуе ў інтарэсах большасьці народу. Вось ва Ўкраіне захоўваюцца інстытуты дэмакратыі. А рэальна ўлада належыць алігархам. Альбо ўвогуле безуладзьдзе”.

Мацкевіч: “Сапраўды, ва Ўкраіне сапраўднай дэмакратыі няма. Але ў Беларусі яе ўвогуле няма”.

Карбалевіч: “Вось сп. Крыштаповіч сказаў, што ў Беларусі ўлада выражае волю народу, а гэта галоўная прыкмета дэмакратыі. Але для таго, каб даведацца, якая воля народу, патрэбныя дэмакратычныя інстытуты і мэханізмы. А паколькі іх няма, то якая насамрэч воля народу, ніхто ня ведае”.

Ці садзейнічаў Лукашэнка выкананьню гістарычных задач?

Карбалевіч: “Сп. Мацкевіч, шчыра кажучы, мяне зьдзівіў ваш тэзіс, што Лукашэнка выканаў поўнасьцю ці напалову тыя гістарычныя задачы, якія стаялі перад краінай у сярэдзіне 1990-х гадоў. Адмова ад рынкавых рэформаў, кансэрвацыя старой эканамічнай сыстэмы, міжнародная ізаляцыя і палітычная вайна Захаду, прыпыненьне беларусізацыі, адмова ад дэсаветызацыі (Лукашэнка кажа, што Ленін і Сталін — сымбалі нашага народу, а на „Лінію Сталіна“ возяць дзяцей дзеля патрыятычнага выхаваньня), пра дэмакратызацыю і разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ўвогуле няма чаго казаць. Ці гэтыя задачы стаялі перад Беларусьсю?”

Мацкевіч: “Спыніць рынкавыя зьмены нават Лукашэнка ня здолеў, яны адбываюцца. Зьменшылася пагроза незалежнасьці. Беларусізацыю рэжым ня любіць, аднак усё большая колькасьць людзей лічыць сябе беларусамі”.

Карбалевіч: “Усё гэта дзякуючы Лукашэнку ці насуперак яго жаданьню? Ён спрыяе ці перашкаджае гэтым зьменам?”

Мацкевіч: “Усё гэта адбылося за 15 гадоў кіраваньня Лукашэнкі. Я ня ўсё стаўлю яму ў заслугу. Шмат у чым ён перашкаджаў. Лукашэнка рабіў тое, што вымушаны быў рабіць з аб’ектыўных прычын. Але ён рабіў гэта недасканала ці дрэнна. Суб’ектыўна ён лузэр”.

Аб’ектыўны ці суб’ектыўны чыньнік?

Карбалевіч: “Беларусь выпала з тых грамадзка-палітычных тэндэнцый, якія разьвіваліся ў нашым рэгіёне. Краіна пайшла іншым шляхам, чым суседзі. Беларускія ўлады абвясьцілі гэты шлях беларускай мадэльлю разьвіцьця. Што сталася галоўным у такім спэцыфічным разьвіцьці краіны — аб’ектыўны ці суб’ектыўны чыньнік? Можа, менавіта такім шляхам Беларусь ішла б і без Лукашэнкі, зь іншым кіраўніком?”

Крыштаповіч: “Заўсёды ў рэальным жыцьці дзейнічае і аб’ектыўны, і суб’ектыўны чыньнік. Фэномэн Лукашэнкі палягае ў тым, што адбылося своеасаблівае рэзананснае накладаньне народнага настрою і палітыка, які злавіў гэты настрой. Пазьняк, Шушкевіч адпалі таму, што іх палітыка была супрацьлеглай мэнтальнасьці нашага народу. Няўдаласьць рынкавых рэформаў ва Ўкраіне, Расеі, Прыбалтыцы палягае ў тым, што яны ішлі супраць інтарэсаў народу. Вось вы ставіце пытаньне пра беларусізацыю. Але тое, што робіць Лукашэнка, — гэта і ёсьць беларусізацыя. Зводзіць яе да беларускай мовы — гэта вузкі падыход [такім чынам, этнацыд – вынішчэньня ўсяго беларускага ва ўсіх (!) сьферах грамадскага жыцьця – гэта ёсьць шырокі падыход да “беларусізацыі”…; вяршыня цынізму! – Рэд.]. Бо большасьць беларусаў гаворыць на расейскай мове”.

Мацкевіч: “Улада была для Лукашэнкі галоўнай мэтай. Але ён вымушаны быў адчуваць біцьцё пульсу аб’ектыўных патрабаваньняў і адэкватна на іх рэагаваць”.

Ці была эвалюцыя рэжыму?

Карбалевіч: “Ці адбылася эвалюцыя беларускай сацыяльнай мадэлі, беларускага палітычнага рэжыму за гэтыя 15 гадоў? Ці ўсё засталося нязьменным? Калі эвалюцыя адбылася, то ў які бок?”

Крыштаповіч: “Вядома, эвалюцыя адбываецца, няма нічога сталага. Але сутнасьць нашай мадэлі нязьменная. Лукашэнка — ня проста палітык, ён — дзяржаўны дзеяч. А гэта прынцыпова розныя рэчы. Дзяржаўны дзеяч, які адбыўся, працуе ў агульнанацыянальных інтарэсах. Якія могуць быць пытаньні?”

Карбалевіч: “Пытаньні ёсьць. Праблема вось у чым: што лічыць агульнанацыянальным інтарэсам, вырашае адзін чалавек. Грамадзтва [у т.л., і галоўнае, нацыянальная эліта! – Рэд.] ня мае магчымасьці ўплываць на вызначэньне нацыянальных інтарэсаў”.

Крыштаповіч: “У любой краіне ўлада, прэзыдэнт вызначаюць, што ёсьць нацыянальны інтарэс”.

Карбалевіч: “У дэмакратычнай краіне грамадзтва ўплывае на гэтае вызначэньне, а ў нас — гэта праблема”.

Мацкевіч: “Эвалюцыя адбываецца, і яе перапыніць немагчыма. Але нам патрэбная была не эвалюцыя, а мэтанакіраваныя рэформы. А іх не было”.

***

Камэнтары

Імя:: Зьміцер Горад:: Вільня

Выпадкова паглядзеў сеньня вечарам БТ. Прэзыдэнт наведваў Лужасьнянскую гімназію для таленавітых дзетак. Там адна вучаніца яго спытала: — А ці марылі вы стаць прэзыдэнтам? на што Лукашэнка адказаў: «Не мечтаў. Я — случайный прэзідэнт«. Усе, хто суправаджаў Бацьку пачалі яхідна ўсьміхацца, толькі Коля ніяк не адрэанаваў. Хіба, што яшчэ маленькі ды нічога не зразумеў.

Імя:: Сяржук

Вы, с-р Крыштаповіч, толькi пацьвердзiлi, што Лукашэнка ўлез на звычайным папулiзме. Лукашэнка не стварыў незалежнай дзяржавы, хаця б таму, што не стварыў законнай перадачы ўлады, дэмакратычных iнстытутаў, не перыаентаваў прамысловасьць, зьнiшчаў нацыянальную сьвядомасьць нашага народу i г.д. Таму цяпер, калi награнуў крызiс, уся сiстэма затрашчала, i далей калi пачне трашчаць яшчэ больш, вы ўсе вылiце з Карла Маркса як пробка з бутэлькi з пад шампанскага. I не палiтыка Пазьняка была супрацьлеглай мэнтальнасьці нашага народу, а вашая цяперашняя антынародная палiтыка.

Імя:: Сяржук

Вынiкi страшэнныя. Лукашэнку трэба засадзiць гадоў на 20… толькi за адно тое, што ён накiроўваў людзей у забруджаныя раёны ды загадваў там вырабляць прадукцыю.. Пазьняк бы такога не зрабiу ў адносiнах да свайго народу.
Вашыя развагi пра нацыянальны iнтарэс краiны выклiкае сьмех, бо лукашэнка неаднойчы абражау нашую родную мову, а Скарыну заслаў нават у Ленiнград працаваць. Выгнаў зь Беларусi Быкава. Больш ганебнай улады цяжка сабе ўявiць. Цяперашняя ўлада — гэта зьдзек зь вялiкай гiсторыi нашага народу i абраза перад усiм сьветам.

Імя:: цётка Горад:: Мінск

І такія людзі даюць каментары на радыё «свабода»?! Гэта ж цемрашальства.Такія думкі не адпавядаюць бальшыні беларускіх грамадзянаў. Колькі людзей пацярпела за гэты час «кіраваньня»? А зламаныя жыцці? З эканомікай жыццё чалавека не параўновываецца. Грамадзяне Беларусі ўвесь гэты час жывуць пад страхам.

Імя:: Michal Zaleski Горад:: Minsk

Адзіны вынік — магчымасць кіраваць колькі захоча.

Імя:: Dim Горад:: Mensk

Крыштаповіч: “Нічога падобнага. Уся прамысловасьць працуе. А там, у Прыбалтыцы, — толькі тэрытарыяльны пляцдарм НАТО”.
С июля начался практически контролируемый переход госпредприятий на 3-4- дневку.
Что будет дальше — понятно… И уже ни Орда ни МВФ не поможет.

Імя:: zuch Горад:: Вялейка

А ці варта Свабодзе запрашаць у свае праграмы прыкарытных прыгонных «аналітыкаў» з прыслугі Лукашэнкі? Што такога новага можна пачуць ад «экспэртаў» кшталту касьцянаў-якубовічаў-крыштаповічаў… Імкненьне да плюралізму — гэта файна, але навошта прафанацыя? 15 апошніх гадоў для лукашэнкавых ідэалагічных паплечнікаў-прастытутак - гэта час росквіту і ўзбагачэньня, для краіны ж і людзей нацыянальнаскіраваных — гэта згублены час, эпоха бруду, хлусьні і ганьбы. Дастаткова двух пытаньняў, каб зразумець зьмест лукашэнкавай улады: дзе зьніклыя палітыкі? дзе беларуская адукацыя? Відавочна, што маем справу з антыбеларускім дыктатарскім рэжымам. А тыя байкі пра эканамічны дабрабыт і шчасьлівае «населеніе» няхай лукааналітыкі пакінуць для сваіх унукаў. Накормленая жывёла ў хлеве таксама выглядае рахманай-шчасьлівай, але ж заўтра яе альбо зарэжуць на мяса, альбо выдаяць… Дык можа і мы за гэткую нацыянальную ідэю: каб нас даіць і забіваць?

Ад рэдакцыі:

Лёгка заўважыць, што каментары былі нашмат бліжэй да пазіцыі рэдакцыі па ўзьнятым пытаньні, чым меркаваньні эксьпертаў, запрошаных на “Свабоду”… Гэта значыць, што нягледзячы на ўсе стараньні з усіх бакоў, нашы людзі працягваюць ідэалагічна разьвівацца…

Апошнім часам мы рэдка карыстаемся паслугамі сайта рускіх шавіністаў “арі.ру” з-за таго, што іх імперскасьць, шавінізм і верагодная прыналежнась да расейскіх сьпецслужбаў выпінаюць усё больш выразна. Аднак выпадкі, калі іх матэрыялы ў значнай ступені адпавядаюць і нашым поглядам, усё яшчэ бываюць. Да такіх належыць і пададзены ніжэй артыкул, прысьвечаны пазіцыі што да нядаўніх выбараў у Іране (артыкул узяты з www.ari.ru./doc/?id=3288).

Рэдакцыя.

РАСЬЦІ й РАСЬЦІ ДА ІРАНСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ

На прэзідэнцкіх выбарах, якія адбыліся ў Іране, у сувязі з падвышанай яўкай выбаршчыкаў [час галасаваньня] давялося працягнуць. Спачатку – на дзьве гадзіны (з шасьці да васьмі гадзін па мясцовым часе), затым яшчэ на гадзіну. Перадвыбарчая кампанія, як адзначаюць назіральнікі, праходзіла зь беспрэцэдэнтнай актыўнасьцю. Дыскусіі ў час тэледэбатаў нярэдка суправаджаліся ўзаемнымі абвінавачваньнямі.

З паведамленьняў СМІ.

Іран – гэта адна зь ісламскіх дзяржаў, ні адна зь якіх ніколі і нікім не прыводзілася ў якасьці ўзору дэмакратыі. Больш за тое, іслам у Іране дастаткова жорсткі й у некаторай ступені радыкальны, бескампрамісны. Калі ў тым жа Пакістане прэзідэнтам можа быць цалкам сьвецкі чалавек, дык у Іране меркаваньне аб фігуры будучага галавы дзяржавы шмат у чым фармуюць рэлігійныя лідары. Кандыдатаў на пасаду прэзідэнта дапускае да выбараў Найвышэйшая духовая рада на чале з аяталой Хамэйні. Магчыма, гэта добра, магчыма, кепска, аднак класікай дэмакратыі такую сістэму наўрад ці можна назваць. Аднак нават такі Іран на фоне расейскай федэрацыі й тым больш беларускага калгаснага царства імя Лукашэнка зьяўляецца ўзорам дэмакратыі. Тупыя саўкі, выхаваныя на камуняцкай прапагандзе, чамусьці думаюць, што дэмакратыя, выбары – гэта даніна модзе. Ім у галаву не прыходзіць, што гэта ў першую чаргу права народа на зьдзяйсьненьне ўлады праз свабодныя выбары кіраўніка краіны. Выбары зь ліку самых моцных і яркіх кандыдатаў. Адбор лепшых лідараў.

На адбылых у Іране выбарах быў далёка не адзін кандыдат і галоўным супернікам пана Нежада аказаўся не баксёр на пенсіі, а дасьведчаныя палітыкі, далёка не апошнія людзі ў сацыяльнай ерархіі Ірана: былы прэм’ер-міністар Мір Хасэйн Мусаві, экс-сьпікер парламента Мехдзі Кярубі і былы камандзір Корпуса стражаў ісламскай рэвалюцыі Мохсен Рэзаі. Як лёгка заўважыць, кожнага з гэтых кандыдатаў нельга назваць ні клоўнам для біцьця, ні нават “аранжавым”, якога нейкія вонкавыя сілы паднялі з гразі й раскруцілі як “яркую палітычную фігуру”. Наўрад ці парламентам ці міністэрствамі Ірана хаця б хвіліну мог кіраваць чалавек, у вернасьці якога Магамету засумняваўся б хаця б адзін мула краіны. А ўжо статус камандзіра “стражаў ісламскай рэвалюцыі” кажа сам за сябе. Г.зн., што супернікі ў Ахмадзі Нежада былі нават не сур’ёзныя, а вельмі сур’ёзныя.

Тым ня менш [дзеючаму] прэзідэнту Ірана нават у галаву не прыйшло шукаць у кагосьці зь іх “няверныя подпісы” альбо “няверныя коскі” ў дакументах. Ніхто супраць іх не ўзбуджаў крымінальных спраў, ніводны з кандыдатаў “выпадкова” не разьбіўся на самалёце. Больш за тое, пан Нежад не пабаяўся ўступіць са сваімі апанентамі ў тэледэбаты і ў наўпроставым эфіры перад вачыма ўсёй краіны адказваў не на “мільён пытаньняў пенсіянераў, якія прыйшлі па тэлефоне”, а на жорсткія і граматна пастаўленыя пытаньні дасьведчаных палітыкаў. І, гледзячы на вынікі выбараў, адказы на ўсе пытаньні ён даў вычарпальныя. Што гэта, як не перамога дэмакратыі?

Расеянскай федэрацыі, а тым больш лукашэнкаўскай Беларусі, такое, вядома, нават ня сьнілася. Нават у самым цудоўным сьне. Тэма расеянскіх “выбараў” ужо настолькі падрабязна разгледжана ўсімі й з усіх бакоў, што яе няма сэнсу і каментаваць. Аднак параўнаньне расеянскай федэрацыі зь Іранам прымушае сказаць пару слоў пра іншае, сказаць пра сам сэнс выбараў.

Выбары ў Іране – гэта не фішка такая для паказу Злучаным Штатам, маўляў, глядзіце: у нас дэмакратыя! Як паказалі апошнія чатыры гады, пану Нежаду глыбока нас*ць, што думаюць у Вашынгтоне пра яго персону. І для кагосьці ў Крамлі, напэўна, нават незразумела: а навошта тады Тэгерану былі патрэбныя выбары?

А выбары былі патрэбныя для таго, каб, будучы легітымным, пан прэзідэнт Ірана мог на роўных размаўляць зь лідарам любой, хай сабе і самай магутнай, краіны планеты. Ён будзе перад ім не васалам, а прадстаўніком дзясяткаў мільёнаў іранцаў, якія ў любы момант гатовыя ўзяць у рукі аўтамат і зь яго дапамогай даводзіць пункт гледжаньня свайго прэзідэнта. І ў тым ліку – даводзіць сваё права пераабраць пана Ахмадзі Нежада, калі ён раптам камусьці перастане падабацца. Г.зн, што іранцы будуць змагацца за дэмакратыю, за права жыць вольнымі.

У нас вельмі шмат тупых домарослых “патрыётаў”, якія енчаць пра развал арміі, пра недапастаўкі тэхнікі, пра пагрозу НАТА і г.д. Хварэюць, так бы мовіць, за суверэнітэт. Дык вось, суверэнітэт і бясьпека – іх першы шэраг, іх стрыжань – у праве народа зьдзяйсьняць уладу. Г.зн., першы і самы важны рубеж абароны – ня танкі ды армія, а свабодныя выбары! Калі зданы гэты рубеж, іншае ўжо неістотна.

За што будуць ваяваць рускія [і беларусы], калі ў гэтым узьнікне неабходнасьць? За Чэркізаўскі рынак? За яхты Абрамовіча? За шчасьце раз у год паглядзець на “дыялог” прэзідэнта Анатольевіча з народам? За што? Змагацца рускім ня будзе за што. Дарэчы, тое ж мае дачыненьне і да беларусаў, якіх узначальвае злачынная шайка Лукашэнкі, якая прысвоіла сабе ўсё ў Беларусі. Там за што змагацца, за “бацькаў” асабісты Боінг коштам у 102 мільёна даляраў?

Будучы прызнанымі Вашынгтонам, расеянскія дзеячы заўсёды былі й будуць там васаламі, бо дзеячы гэтыя не прызнаныя рускім народам. Таксама і “бацька”, калі пазбавіўся халявы з Масквы, пабег шукаць абароны на Захадзе (пра гэтага ўпыра, любімага многімі саўкамі, прыйдзецца яшчэ паразмаўляць асобна). Аднак, як паказвае гістарычны досьвед, ні цалаваньне ботаў больш моцнага манарха, ні даніна, ні енкі накшталт “абы не было вайны”, мір не захоўваюць. Раней ці пазьней ён заканчваецца. Так што аднойчы закончыцца і спакойнае жыцьцё чыіхсьці васалаў, якія ўяўляюць сябе “прэзідэнтамі”…

P.S.

Мы далёкія ад замілаваньня Іранам па ўсіх пытаньнях. Але годнае трэба прызнаваць.

Віктар Увераў.

Ад рэдакцыі.

Мы ведаем пра многія непрыемныя падзеі, якія адбываюцца ў Іране ў сувязі з апошнімі выбарамі. Але і яны не адмяняюць пранцыповых рэчаў.

А таму давайце лічыць, што мусульманская дэмакратыя існуе і што яна можа быць ня горшай за хрысьціянскую, ліберальную ці сацыялістычную “дэмакратыі”, чарговым прынцыпам нашай дактрыны (Д пр-п 119)

3. Новая дыхатамія – пагроза Беларусі і ня толькі.

Чым небясьпечная тая сітуацыя, якая складаецца па-над Беларусьсю?

Відавочна, яна небясьпечная тым (і мы пра гэта неаднаразова казалі), што на карку беларуса замест скінутага імперца-маскаля можа тут жа зьявіцца сіяніст-шавініст. Адзін паразіт заменіць іншага. Вось і усё. Такім можа апынуцца вынік шматсотгадовага змаганьня беларускага народу за вызваленьне з-пад маскоўскай навалы, за тое, каб на ўласнай зямлі чалавекам звацца! Натуральна, такі вынік ня можа задаволіць ніводнага беларуса, дый увогуле ніводнага прыстойнага чалавека. Але, улічваючы інстынкты сіянакратыі, якія даволі лёгка праглядаюцца, сітуацыя можа пайсьці й па яшчэ горшым сцэнары.

Справа ў тым, што глабалісцкая сіянакратыя, як ужо бачна, не жадае дэмантажу расейскай імперыі. Яна хоча ператварыць яе ў “імперыю ліберальна-фінансавую” – накшталт Злучаных Штатаў, якія знаходзяцца пад яе амаль поўным кантролем. Нежаданьне прымаць Украіну і Грузію ў НАТА; значны контроль сіянакратыяй лукашысцкага рэжыму і практычна татальны – “аб’яднанай апазіцыі”; нядаўняе зьдзяйсьненьне чарговых крокаў Лукашэнкам па “далейшай інтэграцыі” Беларусі ў “Расею”; адсутнасьць хоць якой увагі “Захаду” да этнацыду беларусаў; аднаўленьне размоваў пра адзіную валюту “Саюзнай дзяржавы”, канчатковы пераход некаторых агентаў сіянакратыі ў Беларусі на рускую мову і да т.п. “дробныя” прыкметы сьведчаць – глабалісцкая сіянакратыя разам зь расейскай імперыякратыяй, відаць, ужо вырашылі ня толькі наш лёс, а і лёс нашай Дзяржаўнасьці! Магчыма, недзе ў цёмных кабінетах дамоўленасьці бакоў па аншлюсе Беларусі “Расеяй” ужо нават і падпісаныя…

Усё гэта выглядае тым больш верагодным, што сіянакратыя марыць пра ператварэньне “Расеі” ў персьпектыве ў вялікага ліберастычнага монстра. Пачытайце ўнікліва Кісінджара (гл. http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/) і вы ўбачыце, што яна такую магчымасьць бачыць…

Яшчэ адным сімптомам вышэйпададзенага зьяўляюцца ўзьніклыя размовы пра… вінаватых. Здаецца, яшчэ нічога асабліва кепскага не здарылася – так сабе, зь дзясятак “дробных пакасьцяў” беларусам за 15 гадоў. Этнацыд, генацыд, дыскрымінацыя, дэградацыя адукацыі, культуры (месцамі да поўнага абыдленьня), эканамічнае рабаваньне грамадства (да жабрацтва), Чарнобыль і чарговая расейская АЭС, пазбаўленьне нашых грамадзян рэальных палітычных правоў і г.д., — карацей, дробязі на фоне правоў абстрактнага чалавека і правоў сексуальных меншасьцяў. А вінаватых ужо шукаюць. У чым справа?

Уся палітыка Захаду па “змаганьні за дэмакратыю ў Беларусі” вось ужо шмат гадоў праводзіцца на грошы ўласных падаткаплацельшчыкаў. Сіянакратыя свае грошы на гэта, натуральна, не дае – яна кіруе разьмеркаваньнем грамадскіх. У сваіх інтарэсах. На “хартыі” там розныя, на “ННН”, на міхалевічаў, іншых “чорна-белых” і г.д. Аднак прайшло шмат часу і ўсе бачаць, што шматгадовае шумлівае “змаганьне”, у асноўным з дапамогай розных PR-кампаній, інтэлектуальных ды вулічных флэш-мобаў – па-простаму, выпендрожаў, – вядзе да абсалютна нікчэмных вынікаў. Яно вось-вось цалкам праваліцца (тое, што “Захад” пайшоў з Лукашэнкам на міравую – гэта яшчэ не правал, гэта – перадправал, вястун цалкавітай, сакрушальнай паразы). За 15 гадоў з “дыктатурай у цэнтры Еўропы” не было зроблена нічога. Больш за тое, дыктатура квітнела і высьпявала, а Беларусь увесь гэты час спаўзала ў пашчу расейскага мядзьведзя. Цяпер вось-вось і ўвогуле можа туды праваліцца – у поўнай адпаведнасьці зь “Мемарандумам аб гарантыях бясьпекі” ад 1994 года. Адсюль і задача, якая стала актуальнай перад некаторымі заходнікамі – не, не як ратаваць Беларусь, — а як ратаваць уласныя кар’еры і крыштальны імідж Захаду. Невыкананьне ж “Мемарандуму” адразу аднаўляе ў памяці ўсе гнюсныя перадгісторыі найвялікшых катаклізмаў у Еўропе, якія мелі месца ў ХХ стагоддзі. Гэтае невыкананьне будзе неабвержна сьведчыць: сёньняшнія заходнікі, калі браць у цэлым (пра выключэньні накшталт Чэрчыля, Рэйгана, Тэтчар мы не гаворым), — такія ж дэгенераты, як іх папярэднікі. У такой сітуацыі найпершы рэцэпт, які яны несумніўна выкарыстаюць, каб выкруціцца – трэба некага прызначыць на “ахвярнага казла”.

Ужо сёньня можна спрагназаваць, што калі здарыцца найгоршае, “заходнікі” заявяць, што маўляў, “рабілі ўсё магчымае, але, на жаль, не атрымалася”, бо беларускі народ “аказаўся негатовы да дэмакратыі”. Сярод жа магчымых ахвярных “казлоў” (зьвярніце ўвагу, раней па нейкіх вінаватых “Захад” не казаў – усё ім было добра) першыя кандыдатуры ўжо названыя. Так, Роджэр Патоцкі, дырэктар у справах Эўропы і Эўразіі Нацыянальнага Фонду Дэмакратыі, крытыкуючы беларускую апазіцыю, заявіў (гл. www.svaboda.org/forum/35693.html): “Апазыцыя (на выбарах) выстаўляе рэжыму прэтэнзіі ў пытаньнях працэдуры, а не ідэяў. І такім чынам падмацоўвае “выбарчы план” уладаў”. А шматгадовы карэспандэнт радыё “Свабода” ў Брусэлі Ахта Лоб’якас на пытаньне, чаму Еўразьвяз не рэагуе на тое, што лібэралізацыя ў Беларусі ўяўная, што гэта будоўля “пацёмкінскіх вёсак” для таго ж Эўразьвязу? – адказаў так (www.svaboda.org/content/Article/1495263.html): “Гэта таму, што беларуская апазыцыя не была дастаткова пасьлядоўнай у прадстаўленьні сваіх аргумэнтаў. У кастрычніку мінулага году спадар Аляксандар Мілінкевіч і яшчэ адзін апазыцыйны палітык выступалі ў Эўрапейскім парлямэнце ў Брусэлі. Іх пасланьне было цалкам адназначнае – Эўразьвяз у першую чаргу мусіць забясьпечыць незалежнасьць Беларусі. Мілінкевіч і іншыя далі выразна зразумець, што паміж Эўразьвязам і Лукашэнкам трэба наладзіць нейкі дыялёг. У гэтым сэнсе Эўразьвяз робіць дакладна тое, што падказвалі некаторыя апазыцыйныя лідэры”.

Такім чынам, хтосьці зь іх – ці “аб’яднаная апазіцыя”, ці Мілінкевіч, ці абодва – будуць аб’яўлены галоўным “вінаватым” у “на жаль, невыкарыстаньні Беларусьсю яе гістарычнага шанца ўвайсьці ў сузор’е дэмакратычных, цывілізаваных краін сьвету і ў страце суверэнітэту”…

Небясьпеку для незалежнасьці Беларусі мы бачым выразна. Ігнараваць такое мы ня маем права. Таму падаем гэтую небясьпеку як прагноз, са спадзяваньнем, што ён ніколі ня спраўдзіцца. Глабалісцкая сіянакратыя разам з расейскай імперыякратыяй запланавалі аншлюс Беларусі “Расеяй” – будучай “ліберальнай імперыяй”! (будзем лічыць гэта чарговым прынцыпам нашай дактрыны — Д пр-п 115).

Падобная падзея, калі яна здарыцца, будзе найвялікшай бядой беларускага народу ў ХХІ стагоддзі – стратай такога ж памеру, як незьдзяйсьненьне ідэалаў БНР у стагоддзі ХХ-м. Аднак, гэта ня толькі наша бяда. Уявіце сабе мапу Ўсходняй Еўропы, дзе Беларусі няма – яе тэрыторыя замаляваная тым жа колерам, што і “Расея” (дарэчы, такія мапы ўжо надрукаваныя; адна зь іх нядаўна нават у тэлезамбатары мільганула – у нас жа ідуць расейскія каналы). Такі стан аўтаматычна азначае пагрозу для незалежнасьці Украіны, Летувы, Латвіі, Эстоніі, ваенна-палітычны ціск на Польшчу дый узрастаньне такога ж ціску на ўсю Ўсходнюю Еўропу. Калі паўторыцца частка падзей ХХ стагоддзя, паўторацца й іншыя…

Таму лёс Беларусі – гэта таксама і далейшы лёс Украіны, Прыбалтыйскіх дзяржаў. Гэта, нарэшце – лёс Польшчы. Усё пралічваецца элементарна! Адзінае выйсьце – гэта зламаць алгарытм, закладзены кублом глабальных сацыяльных паразітаў, пра якое ўвесь час гаворка. Для гэтага патрэбнае найшчыльнае супрацоўніцтва ўсіх патрыятычных, сапраўды дэмакратычных сіл, як мінімум, шасьці бліжэйшых народаў – беларуска-літвінскага, украінскага, летувіскага, латышскага, эстонскага і, хацелася б, польскага (хаця, улічваючы пэўныя абставіны, пра якія мы пісалі месяц таму, на апошні народ спадзеву малавата). Ня грэх далучыць да агульнай справы й іншныя шматлікія народы…

Нехта спадзяецца, што гэтая бяда пранясецца міма яго?

Ну, спадзявайцеся, спадзявайцеся… Наша задача – папярэдзіць!

Нехта сумняецца, ці хопіць у нас матэрыяльных рэсурсаў?

Калі аб’яднаць усе рэсурсы, якія ёсьць у падняволеных народаў і ў тых народаў, над якімі навісла пагроза, перавага над сіянакратыяй ды імперыякратыяй будзе ня толькі маральная… Справа ў іншым – у арганізацыі супраціву…

Спадзяцеся, што, калі гісторыя ХХ стагоддзя паўторыцца ў ХХІ-м, дык у выглядзе фарса? А калі не, дык нехта вас абароніць?

Тады перачытайце яшчэ раз паўважлівей гісторыю Еўропы ХХ стагоддзя…

Кажаце, пры чым тут сіянакратыя? Сумняецеся ў маштабе пагрозы, якая можа ісьці ад яе?

Тады пачытайце наш аналіз прычын і механізмаў бальшавіцкага перавароту і таго жахлівага тэрору, які за ім наступіў (чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2008/11/05/1587/ і дасюль: http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/).

Заяўляеце, што сёньня ў сьвеце не імперыі пануюць, якія ў свой час разьвязалі дзьве сусьветныя вайны, а, маўляў, цяпер пануе лібералізм, які “забясьпечвае мір”, “канец гісторыі” і ўсё такое?

Тады пачытайце наш артыкул, дзе мы дэзавуявалі тэзу, што, маўляў, лібералізм вядзе да дэмакратыі й міру (гл. http://nashaziamlia.org/2008/11/30/1641). Зьвярніце ўвагу, цікавасьць да гэтага матэрыяла на парадак большая, чым у сярэднім да іншых артыкулаў сайта. Мы дакладна ня ведаем, чаму, але падазраем, што адкрыцьцё таго факта, што “сучасны глабальны лібералізм” плодзіць і ўмацоўвае дыктатуры па ўсім сьвеце (падзеі ў нашай Беларусі – найвідавочная ілюстрацыя гэтаму), відаць, выклікаў шок у многіх.

Сёньня сапраўды можна назіраць дзіўны феномен, які бачны ў маштабе ўсяго чалавецтва і які можна назваць феноменам “люстранога адбітка”. “Сучасны лібералізм” (падкрэсьліваем – сучасны, які нафаршаваны ідэалагемамі сіянакратыі) павялічвае свой уплыў на людскую цывілізацыю і адначасова з гэтым павялічваецца, узмацняецца ўплыў яго альтэрнатывы – дыктатарскіх, таталітарных рэжымаў. Сітуацыя нагадвае тое, як паказваючы нейкі прадмет у люстэрку і, напрыклад, аддаляючы яго, мы бачым адначасовае аддаленьне люстранога адбітка гэтага аб’екта. Расьце адно, расьце і другое. Павялічваецца патэнцыял на абодвух палюсах і, як вынік, напружаньне паміж імі, а зь ростам апошняга павялічваецца і верагоднасьць найстрашнага глабальнага канфлікту. Чарговага.

Першапрычына такога надзвычай непажаданага феномену ў тым, што “сучасны лібералізм” не дае разьвівацца людскай цывілізацыі ўгару, у кірунку яе прагрэсу, бо ўвогуле само існаваньне ліберастызму грунтуецца на сацыяльнай дэструкцыі, грамадскай дэградацыі. Таму нарастаньне напружаньня ў межах людскай цывілізацыі, якое цяпер назіраецца, — гэта расплата чалавецтва за ігнараваньне законаў яго прагрэсіўнага разьвіцьця, за ляноту адстойваць свае вышэйшыя каштоўнасьці. Усё чалавецтва, вядома, у гэтым невінаватае. Непасрэдна вінаватыя “моцныя гэтага сьвету”, якіх мы адкрыта называем. Але, у выпадку чаго, “сярэдні чалавек” атрымае першы і больш за ўсіх…

Калі вы думаеце, што сёньня сіяністы больш цывілізаваныя, што яны цяпер ня здольныя на маштабныя дэструктыўныя дзеяньні, тады ўспомніце пра дзьве вайны, якія толькі што адбыліся вакол “газаў”. Адна вайна супраць палестынцаў у Газе, другая – паміж “Расеяй” і Украінай вакол транзіту газу. Тое, што гэтыя дзьве вайны ўзаемазьвязаны, пагаджаюцца многія (першы канфлікт пачаўся – пачаўся і другі, першы канфлікт “завяршыўся” – завяршыўся і другі). Тое, што адзін зь іх быў PR-прыкрыцьцём для іншага – думаем, відавочна таксама. А цяпер скажыце, ваенны канфліт вакол Газы быў прыкрыцьцём вайны за транзіт газу, ці наадварот. Відавочна, што другое. Такім чынам, глабалісцкая сіянакратыя, калі спатрэбілася, два тыдні марозіла палову Еўропы, каб адуважыць людзей ад сваёй галоўнай акцыі. Во якія магчымасьці, во якая “цывілізаванасьць”… І гэта ў наш час.

Нельга апускаць рукі, трэба змагацца, а для гэтага і перад гэтым трэба аб’яднацца і арганізавацца. Нельга дапусьціць, каб нейкае “чорна-белае” кубло зноў перамяшала ўсё, як на карціне Пікаса “Герніка” – коні, людзі, немцы, сьвіньні, палякі… Усё і ўсе ў адной кучы-свары!

Дарэчы, барацьба за лёс людскай цывілізацыі ідзе і ў саміх ЗША – галоўным аплоце сіянакратыі. Сімвалам гэтай барацьбы можна лічыць супрацьстаяньне Кісінджара і Бжэзінскага. Так, калі першы, напрыклад, кажа, што трэба замірыцца з Расеяй, каб вырашыць “праблему Ірана” (гл. http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/), дык другі прапануе супрацьлеглую альтэрнатыву – трэба замірыцца зь Іранам, каб вырашыць праблему Расеі (гл. http://inosmi.ru/print/247550.html). Хто пераможа? – яшчэ невядома. Быў час, калі здавалася, што Бжэзінскага ўжо зьелі й растапталі. Але, вы бачыце, — выжыў і зноў на паверхні. Асноўная прычына таксама відавочная: першая хваля “лібералізацыі Расеі” ў 1990-я, пра якую ўвесь час казала сіянакратыя ў ЗША, не прайшла. “Расея” вось-вось зноў накіруе тэрмаядзерныя боегалоўкі міжкантынентальных балістычных ракет са складанай траекторыяй палёту на ўсе галоўныя гарады “самай ліберальнай краіны” сьвету. Палітбамонд ЗША зразумеў, што дарэмна слухаў прадстаўнікоў адной толькі сіянакратыі. Так можна ня толькі сацыяльны статус страціць, а і жыцьцё… Прычым, сваё ды ўсіх сваіх блізкіх і практычна адначасова… І таму ўсё той жа палітбамонд вырашыў хуценька вярнуць Бжэзінскага на трыбуну… (вось ён – аб’ектыўны гістарычны працэс).

Так што рана казаць, што будучая вайна ўжо праіграная. Амаль праіграная, што праўда, пакуль яшчэ толькі дыспазіцыя да першай бітвы гэтай вайны – бітвы за Беларусь. Затое цяпер мы дакладна ведаем і ворагаў-паразітаў, й іх планы…

Ці ж ня так?

4. Стратэгія перамогі. Пачынаць зь Беларусі й ідэалогіі.

4.1. ІДЭАЛОГІЯ.

Мы ўжо адзначылі ў папярэдняй частцы, нават двойчы, што посьпех прагрэсіўных сіл залежыць практычна ад аднаго чыньніка – ад іх арганізаванасьці.

Мы даўно ў рэдакцыі прынялі палажэньне, што стратэгічна правільная арганізацыя пачынаецца зь ідэалогіі. Таму мы ёю і займаемся. Ідэалогія – гэта сьфера грамадскай дзейнасьці, скіраваная на фармуляваньне і абгрунтаваньне грамадскі значных мэт. Галоўнае тут, каб мэты былі вызначаны правільныя, сэнсоўныя – г.зн. прагрэсіўныя. Што ж такое прагрэсіўнае разьвіцьцё, мы ўжо ня раз тлумачылі, будзем тлумачыць яшчэ ня раз (тут мы прызнаем нашу ўласную віну – мы занадта марудзім з разьвіцьцём Сьветагляднай дактрыны; будзем выпраўляцца).

У будучым ідэалагічным змаганьні зь ліберастыяй з усіх магчымых асьпектаў гэтага змаганьня нам усім напэўна спатрэбіцца адназначнае разуменьне сваёй праваты (а, значыць, і перавагі), найперш, у разуменьні такіх сьветаглядных паняцьцяў, як дэмакратыя; нацыяналізм; суадносіны паміж імі; цывілізаванасьць як здаровая культурная норма ўзаемаадносін паміж народамі.

Вось давайце і пагаворым на гэты конт.

Вядомая формула разуменьня “сучаснымі лібераламі” дэмакратыі гучыць так: “дэмакратыя – гэта працэдура” (маецца на ўвазе выбарчая працэдура). Нашае ж разуменьне дэмакратыі такое: дэмакратыя – гэта калі народам кіруюць яго найлепшыя прадстаўнікі (галоўныя крытэры лепшасьці такія: любоў да ўласнага народу, як жаданьне зьліцца зь ім, належаць да яго, быць яго часткай; вынікаючая з гэтай любові натуральныя непадкупнасьць і ахвярнасьць; а таксама розум, адукаванасьць, жыцьцёвы досьвед, прафесіяналізм).

Ці варта тлумачыць, што ліберасты робяць элементарную падмену зьместу дэмакратыі яе формай. Выбары – важны элемент дэмакратыі, але зьмест выбараў ня ў тым, каб кожнай партыі даць аднолькавыя магчымасьці прэзентаваць сваю праграму і сумленна падлічыць галасы, а менавіта ў тым, каб выявіць лепшага. Лепшага для дадзенага канкрэтнага народу!

Прыклад. У 1994 годзе “ў выніку першых і адзіных дэмакратычных выбараў” прэзідэнцкую пасаду ў Беларусі заняў Лукашэнка. У дзьвюкосьсях тут працытаваны тыповы выраз лібералаў. Але нават з яго вынікае, што ліберальная “дэмакратыя” наўпрасткі прывяла… да дыктатуры. Зыходзячы ж з разуменьня дэмакратыі зьмястоўнымі дэмакратамі, у 1994 годзе ніякіх “дэмакратычных выбараў” не было, бо быў “абраны” найгоршы кандыдат з магчымых – ужо самі выбары ў 1994 годзе былі антыдэмакратычнай працэдурай. Тады тэхналагічна граматна (як цяпер прынята казаць, PR-аўскі вынікова) спрацавала агентура расейскай імперыякратыі, каб прывесьці да ўлады ў Беларусі свайго агента. Адчуваеце розьніцу? Яна прынцыповая.

Дарэчы, нагадваем: гэтаму PR-у маскалёў навучылі амерыканцы. А калі ўлічыць, як сьцьвярджае Коэн, што “ЗША наўпрасткі зьдзяйсьнялі нагляд за палітычным і эканамічным разьвіцьцём Расеі ў 1990-я гады” (гл. nashaziamlia.org/2008/07/08/1432), дык атрымліваецца, што Лу-ку яшчэ ў 1994 годзе нам насадзілі “амерыканцы”… Можа, вялікая верагоднасьць выкрыцьця гэтага факта абумоўлівае тое, што “беларускія” лібералы надзвычай актыўна ўкідваюць у беларускае апазіцыйнае асяроддзе думку, што “Лу-ка сам прыйшоў да ўлады”, што “гэта ён сам такі геніяльны, непаўторны – палітык-самародак”…

З адэкватнага разуменьня дэмакратыі ўзьнікае разуменьне, што сацыяльная і нацыянальная справядлівасьці павінны дамінаваць над роўнасьцю. Роўнасьць зыходных умоў (для атрыманьня адукацыі, у пачатку пафесійнай кар’еры) – так. Больш за тое, такая роўнасьць – гэта элемент справядлівасьці. Роўнасьць па жыцьці й на фінішы жыцьця – не. Бо апошняя форма “роўнасьці” (па сутнасьці – ураўнілаўка) – гэта адна з формаў несправядлівасьці. Пра такую “ўсеагульную роўнасьць” любяць разважаць камуністы. Пра справядлівасьць як адпаведнасьць узроўню жыцьця чалавека – і матэрыяльнага, і маральнага – яго асабістаму ўнёску ў існаваньне, бясьпеку і прагрэсіўнае разьвіцьцё ўласнага грамадства, ня любяць разважаць ня толькі камуністы, а і лібералы.

Мы ўжо ня кажам, што ў ліберальным разуменьні дэмакратыі адсутнічае народ. Народ, інакш дэмас – аснова дэмакратыі. З гэтага паняцьця і вынікае і само паняцьце дэмакратыі. Не, у “сучасных лібералаў” народу няма. Яны яго згубілі, згнабілі, забілі й замянілі фармальным соцыюмам – абстрактным грамадствам. Для таго, каб лепш зразумець сутнасьць гэтага злачынства (а гэта, несумніўна, злачынства – як мінімум, ідэалагічнае), пачытайце хаця б знакамітага Фрома (чытайце Эрыха Фромма, панове!), асабліва тыя яго артыкулы, кнігі, дзе ён падрабязна тлумачыць, што такое грамадскія біяфілія і некрафілія…

А давайце-ка мы зафіксуем дадзеныя тлумачэньні як чарговы прынцып нашай дактрыны (Д пр-п 116).

У разуменьні й агітацыйнай рыторыцы ліберастаў нацыяналізм увесь час азначае нешта негатыўнае. Калі ім спрабуеш патлумачыць найістотную розьніцу ў шматлікіх сацыяльных зьявах, якія яны заўсёды агулам называюць “нацыяналізмам”, яны звычайна тут жа робяць круглыя вочы й імгненна тупеюць – нібы нейкія дзятлы, якія ад бесперапыннага дзяўбеньня-паўтарэньня штучнага ліберастычнага дыскурсу і кантэнту набылі лёгкую форму дэбільнасьці (праўда, за грошы зь некаторымі й не такія цуды бываюць…). Нам гэтая рэакцыя ня толькі знаёмая, але і зразумелая. Самастойнае вылучэньне розных форм нацыяналізму з той хаатычнай кучы, якая існуе ў галовах агентуры “сучасных лібералаў”, — гэта ўсё адно, што ім самога сябе назваць ці дурнем, ці халуём, ці злачынцам. Таму ўсялякія пасылы звонку разабрацца ў існасьці пытаньня пра “нацыяналізм” у галаве індукаванага “ліберала” імгнена блакуюцца. Але мы не губляем надзеі. Паспрабуем і цяпер.

У пачатку артыкула паказана сьхема, у якой закладзены два прынцыпы, якія дыферынцуюць розныя “нацыяналізмы”. У адпаведнасьці зь першым, трэба глядзець на тое, за што ідзе агітацыя народу, — каб узвысіцца над іншымі народамі, ці за тое, каб ня быць горш за іншых (першае – заўсёды кепскае, другое – заўсёды станоўчае; апошняя ацэнка – кепскае/станоўчае – зыходзіць з агульнацывілізацыйных пазіцый, зь ідэі ўмоў прагрэсіўнага гуманістычнага неабмежаванага разьвіцьця чалавецтва). Другі прынцып прапануе паглядзець, агітацыя ідзе за тое, каб захапіць каштоўнасьці іншых народаў (іх зямлю, прадпрыемствы, уладу, творы мастацтва, золата, грошы, нетры, вынікі працы і г.д.), ці за тое, каб свае каштоўнасьці, адабраныя чужынцамі, вярнуць сабе (зноў, першае – заўсёды кепскае, другое – заўсёды станоўчае). Гэтыя крытэры даюць магчымасьць абсалютна дакладна адрозьніваць нацыяналізм вызвольны і прагрэсіўны (пазначаны, + +), ад яго антыподу – шавінізму-імперыялізму (- -), які на справе ніякім “нацыяналізмам”, натуральна, не зьяўляецца. У табліцы прысутнічаюць яшчэ два шызафрэнічныя станы (пазначаны +/- і -/+). Яны таксама зрэдку сустракаюцца, але пра іх цяпер казаць ня будзем.

Актуальным для нас зьяўляецца таксама пытаньне пра суадносіны нацыяналізму і дэмакратыі. Яго важнасьць абумоўлена як спробай сіянакратыі ідэалагічна і прапагандысцкі дыскрэдытаваць нацыяналізм, накінуўшы яму выключна негатыўны кантэкст, так і, адначасна, сказіць, выхаласьціць зьмест паняцьця дэмакратыя.

У мірны час, калі мы ў спакойнай абстаноўцы маем магчымасьць аналізаваць розныя грамадскія зьявы, варта аднесьці нацыяналізм да сьферы ідэалогіі, а дэмакратыю – да сьферы грамадска-палітычнай практыкі. Паколькі ідэалогія – гэта больш высокая сьфера сацыяльнай рэчаіснасьці, дык і нацыяналізм варта лічыць кіруючым арыентырам для сапраўды дэмакратычнай палітыкі. Аднак сёньня мы знаходзімся ў стане вайны з цэлым кангламератам соцыяпаразітных монстраў. І таму тут сітуацыя мяняецца: нацыяналізм – вызвольны, прагрэсіўны, справядлівы – ператварецца ў адзін з галоўных сродкаў, прыладаў змаганьня за дэмакратыю. Сітуацыя цалкам пераварочваецца ў параўнаньні з папярэдняй – цяпер дэмакратыя становіцца вышэйшай мэтай, а нацыяналізм – сродкам для яе дасягненьня. Прычына такога перавароту ў тым, што ва ўмовах сёньняшняй лукашысцкай дыктатуры мы знаходзімся ў перагорнутым да гары нагамі стане адносна таго, што павінна быць у норме…

Пераварочваць да гары нагамі грамадскую рэчаіснасьць – любімы занятак усіх сацыяльных паразітаў – і тых, якія “зьбіраюць землі” ў тэрытарыяльныя імперыі, і тых, хто ў цішы кабінетаў “стварае” імперыі фінансавыя.

Аднак, як бы там ні было, бачна, наколькі моцна зьвязана адно з другім!

Давайце і гэта зафіксуем як прынцып нашай дактрыны (Д пр-п 117).

І, нарэшце, разьбярэм апошнюю зьяву – узаемаадносіны паміж народамі, якія можна ахарактарызаваць, як цывілізаваныя, здаровыя, нармальныя. Такімі могуць быць толькі ўзаемаадносіны на прынцыпах роўнасьці, калі жадаеце – гарызантальнасьці. Сьхематычна такія адносіны паказаны на малюнку ўнізе зьлева. Там разнастайныя нацыі паказаны аваламі рознага памера, колеру і формы, але ўсе яны знаходзяцца на адной лініі. Такога ўзаемаразмяшчэньня патрабуюць вышэйшыя інтарэсы ўсёй цывілізацыі, якія на сьхеме зьлева паказаны ўмоўным сімвалам – чырвона-жоўтым пунктам. Калі ўсе народы падпарадкоўваюцца названым інтарэсам – гэта і азначае, што яны ўзаемадзейнічаюць паміж сабой на роўных, гарызантальна, не выкарыстоўваючы тыя ці іншыя свае перавагі (нярэдка ўяўныя). Унікальныя асаблівасьці кожнага народу, у прынцыпе, ёсьць важнейшай каштоўнасьцю для ўсіх іншых.

Калі ж гэтыя вышэйшыя, агульнацывілізацыйныя інтарэсы будуць ігнаравацца, нацыі могуць перайсьці да імкненьня падпарадкаваць, выкарыстаць іншыя, больш слабыя народы (нярэдка слабыя абсалютна не па іх віне) – будуць імкнуцца перайсьці з гарызантальнага супрацоўніцтва да сада-мазахісцкай (падпарадкаваньне-падпарадкаванасць) вертыкальнай формы ўзаемаадносін, да барацьбы (паказана на малюнку справа). Пераход да такой формы міжнародных узаемаадносін – гэта яўная дэградацыя, гэта адна з ключавых праяў цывілізацыйнай хваробы.

Вы можаце запытацца, чым можна даказаць сапраўднасьць апошняга цьверджаньня?

Адказваем: гэта ўніверсальны прынцып узаемадзеяньня кампанентаў ва ўсіх складаных цэласных сістэмах. Адкажыце, калі ласка, ці органы ў вашым целе канкуруюць паміж сабой? Ці ж яны высьвятляюць, хто лепшы? А дэталі аўтамабіля? А чальцы адной сям’і?

Для большай перканаўчасьці прывядзем яшчэ адзін прыклад. Ён будзе датычыць паводзінаў клетак у арганізме, напрыклад, чалавека.

Шматклеткавы арганізм – гэта сукупнасьць генетычна аднастайных клетак. Пры гэтым кожная клетка ў ім займае адпаведнае месца, мае адмысловую будову, выконвае адпаведныя функцыі й дзеліцца толькі тады, калі гэта будзе неабходна шматклеткаваму арганізму. Ён ёсьць «богам» для любой асобнай клеткі. У такіх умовах саматычным клеткам наканавана быць абсалютнымі альтруістамі. Яны «нараджаюцца», жывуць і «паміраюць» дзеля інтарэсаў усяго арганізму. Бо толькі так можа захоўвацца цэласьць апошняга, яго функцыянальная паўнавартасьць. І толькі так асобная клетка можа максімальна зрэалізаваць сябе ў выглядзе тых уласьцівасьцяў, на якія толькі й здольны шматклеткавы арганізм. Выкарыстоўваючы сацыялагічную тэрміналогію, можна сказаць: «паводзіны» нармальных саматычных клетак як абсалютных альтруістаў – ёсьць асноўны закон іх існаваньня ў шматклеткавым арганізме.

А што будзе, калі якая-небудзь клетка парушыць гэты закон? Што, калі яна пачне рабіць тое, што «ёй захочацца»?

Калі так «недысцыплінавана» дазволіць сабе паводзіць якая-небудзь клетка, напрыклад, калі яна пачне бясконца дзяліцца, і, такім чынам, ператворыцца ў абсалютнага «эгаіста», пачаўшы ўспрымаць арганізм, у якім яна жыве, усяго толькі як асяроддзе дзеля ўласнага існаваньня, – тады прыходзіць бяда, імя якой рак.

Калі паглядзець на рак з шырокіх філагенетычных пазіцый, можна заўважыць, што яго зьяўленьне ёсьць ні што іншае, як дэградацыйная рэкапітуляцыя да тых надзвычай далёкіх продкаў шматклеткавых арганізмаў, якія былі яшчэ аднаклеткавымі.

“Асацыяльныя” ўласьцівасьці злаякасных клетак можна выразна прадэманстраваць, калі параўнаць іх паводзіны з паводзінамі нармальных клетак ва ўмовах культуры in vitro (гл. малюнак унізе).

Калі здаровыя клеткі чалавека зьмясьціць у такія ўмовы, дык яны будуць там распластвацца, міграваць, дзяліцца і дыферэнцавацца. Аднак пасьля таго, як нармальныя клеткі ўтвораць на паверхні шкла ці пластыка адзін суцэльны слой, яны перастаюць дзяліцца, нягледзячы на наяўнасьць, здавалася б, усіх неабходных умоў для гэтага (гл. малюнак зьлева). Такая зьява (тармажэньне клеткавай праліферацыі ва ўмовах in vitro пасьля ўтварэньня суцэльнага клеткавага слою) завецца кантактным інгібіраваньнем. Аднак злаякасныя клеткі, якія растуць in vitro, ігнаруюць кантактнае інгібіраваньне, у “барацьбе” паміж сабой утвараюць шматслойныя клеткавыя пласты. У апошніх частка клетак пачынае «задыхацца» і гіне, а частка – напаўзае на мёртвых і працягвае дзяліцца (малюнак справа).

Паглядзіце, наколькі падобныя па сваёй сутнасьці гэты малюнак і папярэдні…

Застаецца толькі дадаць, што шматклеткавы арганізм мае ўсе правы “заклікаць да парадку” любыя анамальныя клеткі. Ён гэта і робіць, ні ў каго не пытаючыся. Так і людская цывілізацыя ці, дакладней, тыя, хто выступае ад імя яе інтарэсаў, мае поўныя правы спыніць, а калі трэба, дык і зьнішчыць любых злаякасных сацыяльных паразітаў, якія зьявіліся ў яе складзе праз эгаістычную дэградацыю той ці іншай сацыяльнай групы.

4.2. ПРАКТЫКА

Спадарове, перамагчы ў тых падзеях, якія на нас няўмольна насоўваюцца, нічога ня робячы, немагчыма! Толькі актыўная пазіцыя, толькі дзейнасьць у адпаведнасьці з прынцыпамі імуннай сістэмы, якая актыўна шукае паразітаў і злаякасныя клеткі, распазнае іх і зьнішчае…

Што гэтая аналогія падказвае рабіць у нашых рэаліях.

Першае, што трэба, гэта перафарматаваць беларускую апазіцыю ў адпаведнасьці з новымі рэаліямі, якія падрабязна расьпісаны ў 1-й частцы дадзенага артыкула. Не павінны больш беларускія хлопцы і дзяўчаты дзейнічаць па сцэнарах тых, чые інтарэсы пярэчаць інтарэсам беларусаў на іх уласнай зямлі. А для гэтага прыйдзецца, хочаш ня хочаш, а пачынаць усю арганізацыю апазіцыі спачатку. Прыйдзецца таксама цалкам адмовіцца ад “дапамогі” г.зв. “Захаду”. І, галоўнае, у ранг вышэйшай каштоўнасьці-мэты любой сапраўды беларускай грамадска-палітычнай арганізацыі трэба будзе паставіць аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу. Прыйдзецца таксама далей увесь час, нібы мантру, паўтараць, што мы змагаемся за абарону Незалежнасьці нашай беларускай дзяржавы, супраць этнацыду, генацыду, дыскрымінацыі, эканамічнага рабаваньня беларусаў, супраць іх дэзінфармаваньня і маральнага абыдленьня, мы за тое, каб у Беларусі перамагла зьмястоўная дэмакратыя, каб наш беларускі народ жыў у дабрабыце і ўсебакова разьвіваўся.

Лічым пададзенае настолькі важкім, што аб’яўляем яго чарговым прынцыпам Пераможнай дактрыны (П пр-п 17)

Аднак, нават калі мы дасягнем нашай мэты ў Беларусі, наша перамога ня будзе ўстойлівай, пакуль побач будзе працягваць існаваць такі монстар, як расейская імперыя. Азінае сапраўды надзейнае выйсьце зь сітуацыі – дэзінтэграцыя Расеі. Але гэтую праблему можна вырашыць толькі аб’яднанымі высілкамі шматлікіх дэмакратычных сіл на значай частцы тэрыторыі Еўразіі.

Таму адзіны шлях да перамогі ідзе толькі праз шчыльнае і шчырае інтэр-нацыянальнае супрацоўніцтва ўсіх зьмястоўных дэмакратаў. Яно можа пачацца хаця б з прарыву змовы маўчаньня пра этнацыд беларускага народу. Гэта яўная змова паміж расейскай імперыякратыяй, цяперскім рэжымам Лу-кі, а таксама сіянісцкім “Захадам” (калі б апошняе было ня так, увесь заходні сьвет ведаў бы і казаў пра адну з галоўных беларускіх праблем).

Ну, давайце возьмем хаця б зусім сьвежы факт (гл. тут: www.svaboda.org/content/Article/1497883.html).

21 лютага — у Міжнародны дзень роднай мовы – група маладых гамельчукоў ішла па вуліцы Савецкай, каб ускласьці кветкі да помніка праваслаўнаму асьветніку Кірылу Тураўскаму. У руках яны трымалі гвазьдзікі, аркушы паперы, памерам 20 на 30 сантымэтраў, на якіх было напісана “Родная мова” й сінім калерам штампам па-расейску: “Запрещено”. Раты ў маладзёнаў былі завязаныя чырвона-зялёнымі стужкамі. Па дарозе да помніка на іх напалі невядомыя, апранутыя ў чорныя цывільныя курткі (пазьней высьветлілася, што гэта былі міліцыянты), схапілі сямёх удзельнікаў акцыі й дваіх журналістаў і завезьлі ў Цэнтральны РАУС. У пастарунку маладых людзей трымалі амаль шэсьць гадзінаў. На ўсіх склалі адміністрацыйныя пратаколы і накіравалі ў суд. Праз дзень “судзьдзя” Марына Дамненка (запамінаем) пакарала каго арыштам, а каго вялікімі, як па нашых часах, штрафамі.

Так ва ўмовах этнацыду і “дзяржаўнасьці” беларускай мовы адбыліся гвалт і судзілішча над мовай нашага народу – сапраўднага гаспадара сваёй зямлі!

Дый такую акцыю ў Дзень роднай мовы павінна была б правесьці ўся “аб’яднаная беларуская дэмакратычная апазіцыя”. Ах, так, пра што мы кажам…

Заклікаем усіх, хто яшчэ жывы, нешта разумее і можа: надайце максімальную агалоску, ну, хаця б гэтаму факту цяперашняй беларускай рэчаіснасьці!

Заканчваем. Тэму мы паднялі. Як змаглі. Свой абавязак перад нашым народам і чалавецтвам выканалі. Ніхто цяпер не абвінаваціць нас ні ў боязі, ні ў няшчырасьці. А ці ж ня гэта самае важнае перад тварам гісторыі?..

Заклікаем іншых зрабіць лепш!

Шчыра чакаем вас, сябры!

“Нацыя ўсё глыбей падае ў прорву злой бяды, ня маючы права хоць бы гучна заплакаць. Ня кажучы ўжо пра крык, каб памаглі. Не паможа ніхто, як не памагаў ніколі”.

Васіль Быкаў.

Як узгадана ў папярэднім артыкуле, “пуга” ў “змаганьні з рэжымам” не дапамагла і Захад перайшоў на “пернік” (і гэта, падкрэсьлім, нягледзячы на цалкам антыдэмакратычныя выбары ў “палатку”, якія толькі што адбыліся).

1. Новы зьмест выказваньняў і новыя дзеяньні заходнікаў (“пернікі”).

Пасьля таго, як “парламенцкія выбары” 2008 году былі Лукашэнкам і яго цяперскімі памагатымі звыкла сфальшаваныя, прычым, ня менш нахабна, чым у 2004 годзе, Захад нечакана замест таго, каб дакладна прааналізаваць памылкі сваёй папярэдняй шматгадовай палітыкі (а на гэта мелі права разьлічваць усе нармальныя беларусы), раптам без развагаў (такія, значыцца, мы разумныя, дасьведчаныя, усёведаючыя) перайшоў да палітыкі злагоджваньня сваіх стасункаў з прастаўнікамі рэжыму, у т.л. і з самім Лукашэнкам.

Вось асноўныя публічныя выказваньні, зафіксаваныя намі:

- 25 верасьня (за тры дні да выбараў) у інтэрвю радыё “Свабода” Крысьціна Галяк — прэсавы сакратар Хавіера Саляны, вярхоўнага прадстаўніка Эўразьвязу ў пытаньнях супольнай замежнай палітыкі і бясьпекі, паведаміла: “Спадар Саляна і прэзыдэнт Лукашэнка ўчора гаварылі адзін з адным …. Літаральна некалькі дзён таму, падчас спатканьня міністраў замежных справаў ЭЗ, міністры і спадар Саляна выразна заявілі, што ЭЗ хоча поўнай нармалізацыі адносін зь Беларусьсю і што ЭЗ гатовы разьвіваць гэтыя адносіны на ўсіх дзялянках, улучна з гандлёвай і культурнай” (гл. www.svaboda.org/content/Article/1291558.html);

- 1 кастрычніка (прайшло ўсяго тры дні пасьля “выбараў”) афіцыйны прадстаўнік Дзярждэпартамэнту ЗША Робэрт Вуд сказаў “РИА Новости», што адміністрацыя Джорджа Буша хоча працаваць з урадам Беларусі, каб «скіраваць яго на правільны шлях» (гл. www.svaboda.org/content/Article/1292981.html);

- «ЗША не прызнаюць беларускіх выбараў, але будуць шукаць магчымасьці, каб будаваць адносіны… ЗША разьлічваюць, што дыялёг з Беларусьсю будзе больш прадуктыўным», – заявіў 1 кастрычніка агенцтву БелаПАН часовы павераны ў справах ЗША ў Беларусі Джонатан Мур (гл. www.svaboda.org/content/Article/1292985.html);

- у той жа дзень “EUobserver” інфармуе, што большасьць краінаў ЭЗ – за паслабленьне санкцыяў супраць Менску. “Нягледзячы на недэмакратычнасьць і непразрыстасьць беларускіх парлямэнцкіх выбараў 28 верасьня, у аднаўленьні дыпляматычных сувязяў з рэжымам зацікаўленая большасьць краінаў эўрапейскай супольнасьці. … Польшча і Літва таксама настойваюць на прагрэсе ў дачыненьнях дзеля таго, каб Беларусь пасьля каўкаскіх падзеяў цалкам ня трапіла пад уплыў Расеі ў новай сітуацыі халоднай вайны. … Размова ідзе пра спыненьне забароны ЭЗ, уведзенай у 1997 г., на сустрэчы з высокімі беларускімі чыноўнікамі і пра скарачэньне сьпісу асобаў, якім забаронена выдаваць візы на ўезд у Эўразьвяз. У гэтым сьпісе цяпер 41 чалавек” (www.svaboda.org/content/Article/1293046.html). [дарэчы, усе вядомыя сьпісы, дзе падаваліся неўязныя ў ЕЗ чыноўнікі РБ, улучалі 31 чалавекі; ці то памылка карэспандэнтаў, ці то ёсьць яшчэ 10 чалавек, пра якіх нічога не вядома. – Рэд.]

Пасьля гэтых ды іншых заяваў дыпляматаў і палітыкаў заходніх краін пачаліся дзеяньні:

- Хавіер Саляна (вярхоўны прадстаўнік Эўразьвязу ў пытаньнях замежнай палітыкі і бясьпекі) запрасіў міністра замежных справаў Беларусі Сяргея Мартынава на перамовы ў Брусэль. Запрашэньне было прынятае (www.svaboda.org/content/Article/1293813.html);

- Рада Эўразьвязу замарозіла (адмяніла) візавыя санкцыі супраць А.Лукашэнкі і шэрагу ягоных чыноўнікаў на паўгоду (уяўляеце? гэта азначае, што Лу-ку мы хутка можам убачыць у Брусэлі!..). Прадстаўнікі Эўразьвязу падкрэсьлілі, што гэта павінна паспрыяць дэмакратызацыі ў Беларусі (www.svaboda.org/content/Article/1329338.html). Неўязнымі ў Эўрапейскі Зьвяз застаюцца Шэйман, Навумаў, Паўлічэнка, Сівакоў і Ярмошына. Прыпыненьне санкцыяў будзе перагледжана праз шэсьць месяцаў, за гэты час мяркуецца ацаніць, якія зрухі ў дэмакратызацыі зроблены беларускімі ўладамі (www.svaboda.org/content/Article/1329365.html).

Такім чынам, вобразна сітуацыя выглядае так: Лукашэнка звыкла і нахабна дзе сфальшаваў, дзе здушыў парламенцкія выбары, адначасна паказаўшы ці то кулак, ці то дуліну Захаду, а гэты Захад вазьмі дый пачні гэтыя кулак-дуліну, нібы дваравы сабака,… лізаць!

Мала таго, тое ж самае ён пачаў прымушаць рабіць і апазіцыю. І што вы думаеце, апазіцыйныя лідары таксама пачалі лізаць кулак Лу-кі ды яшчэ навыперадкі…

На гэтым асьпекце тэмы варты затрымацца адмыслова.

2