Напісаць гэты артыкул мяне прымусілі ніжэй прыведзеныя каментары да артыкулаў на сайце http://nashaziamlia.org/. Чытачы, калі ласка, уважліва іх пачытайце і падумайце.

Галіна Арцёменка

“Ягорка” пракаментаваў артыкул “Ні рэжым, ні афіцыйная апазіцыя!” так (лістапад 8, 2011 ў 17:26):

“Вы, Астроўскі, пагарачыліся наконт аб`ектыўных інтарэсаў народа. Хто можа вызначыць дакладна гэты інтарэс? Высоцкі, Пачобут, Няхамес, мурашка-арцёменкі? Большасць народа пачувалася даволі камфортна амал’ да апошніх крызісных падзей… А нацыяналістычныя забабоны гэта як раз для вышей згаданых спадароў і спадарынь”.

“Яська-гаспадар” той жа артыкул пракаментаваў так (Лістапад 7, 2011 ў 19:29):

“Нацыя, эліта – пустаслоўе… Ну вот Высоцкі,Мурашка, Астроўскі, Высоцкі і Няхамес — саманазваная эліта? І далей што?”

“Дуглас” пасля артыкула “У завяршэньне папярэдняй тэмы” (лістапад 6, 2011 ў 16:07) напісаў:

“Сайт создавался Островским и его приятелями-националистами для создания руха, а не для комментариев падзей.
Ну и где Рух, спадары? Почему не создали?
Слабо признавать свои ошибки?

В этом раз на Дзяды в Минске в который раз вышла пара тысяч. Больше банально нет за спинами оппозиции.
В Лошицу сегодня КХП БНФ не смог больше привести 1 тысячи чел.
Спадар Островский, вот цена вашего фанатизма и прочих фанатиков национализма. Вместо того, чтобы искать согласия между разными по языку белорусами вы предпочти уйти в сектанство. Итого имеем:
— секта КХП БНФ имени Позняка
— секта ПБНФ имени Янукевича
— секта Борщевского-Вечерко-Ивашкевича (оргкомитет Руха)
— секта имени Островского.
— секта либералов ОГП имени Лебедько
— секта националистов имени Северинца – христиане-националисты
— секта социал-демократов Трусова, Гриба и прочих старых пердунов.

Короче, вы все хоть и профессора, кандидаты наук и прочие, но на поверку оказались редкостными дилетантами от политики и идиотами. А я ведь вас предупреждал на этом сайте несколько лет назад: не впадайте в ересь, не впадайте в радикальный белорусский национализм, не делите белорусов по признакам мовы, давайте искать пути к взаимодействию. Не захотели. Не захотели. Предпочли вместо этого забросать меня дерьмом. Предпочли с умалишенными типа чета Мурашко-Артеменко всех несогласных поливать помоями. Ну и чего вы добились за несколько лет в политике со своими эмигрантами Мурашко, прочими русофобами Бичами, спадар Островский?

А добились вы самоизоляции. На Западе вас не воспринимают.
Внутри страны у вас сподвижников нет. Так, горстка фанатиков.
На радио “Свабода” вас больше не кличут.
Рух вы не создали. И не создадите.

Что дальше, спадар Островский? Будете и дальше поливать всех несогласных отборным дерьмом? Поливать Россию, Польшу, Запад, белорусов? И чего вы этим добьетесь? Еще большей самоизоляции?
М-да, я ведь вас предупреждал: не повторяйте судьбу БНФ, не впадайте в радикальный национализм,он ведет к сектанству и проигрышу в политике. В общем думайте”.

(канец цытавання каментароў)

- — -

Я не ведаю  як іншыя людзі тут узгаданыя (на мой погляд яны проста дэмакраты),  а я сапраўды — нацыяналістка. Калі  раней я баялася гэтага слова, то сёння – не.

Чаму я гэтага не баюся?

Дык увесь свет нацыяналістычны. Кожная краіна свету створана па нацыянальнай прыкмеце: габрэямі – Ізраіль, французамі – Францыя, немцамі – Нямеччына, англічанамі – Англіі, японцамі – Японія, кітайцамі – Кітай і г.д.  Ёсць, вядома, яшчэ краіны-імперыі, дзе існуюць паняволеныя народы, але там перыядычна успыхваюць канфлікты — людзі змагаюцца за сваю свабоду і незалежнасць, за свае правы, за сваю будучыню. А там дзе аднанацыянальныя краіны, там такіх канфліктаў няма. Ня будуць жа, напрыклад, габрэі ісці вайной супраць габрэяў у сваім Ізраілі з-за нацыянальнай прычыны.

Акрамя таго, звычайна народы, якія вызваліліся ад каланіяльнага прыгнёту, пераходзяць у шэраг развіваючыхся народаў. Чаму? Дык пасля каланізатараў на заваяваных землях застаецца, як кажуць у народзе, “дух ды петух, ды курыныя яйкі”. Гэта значыць — нічога. Усё даводзіцца ствараць з нуля, ці амаль з нуля.

У свеце існуе ААН — Арганізацыя Аб’яднаных Нацый. У гэтай арганізацыі засядаюць адныя нацыяналісты, бо яны прадстаўляюць інтарэсы сваіх нацый. І ў гэтую арганізацыю уваходзяць практычна усе краіны свету нягледзячы на палітычны лад. Кожны прадстаўнік краіны ў ААН абараняе нацыянальныя інтарэсы – г.зн. інтарэсы свайго народа.

Сп. “Ягорка” запытаў: “Хто можа вызначыць дакладна гэты інтарэс? Высоцкі, Пачобут, Няхамес, мурашкі-арцёменкі?”

Сп. “Ягорка”, аб’ектыўныя нацыянальныя інтарэсы вызначаны ўжо даўным даўно такой аўтарытэтнай сусветнай арганізацыяй, як ААН, і пададзены для масавага карыстання ў выглядзе канвенцый і рэкамендацый, якія прымаюцца і падпісваюцца краінамі-удзельнікамі. Даўным даўно вызначаны такія паняцці як матэрыяльныя і духоўныя каштоўнасці народа, нацыянальныя тэрыторыі, прыкметы нацыі, умовы стварэння краіны, правы нацый, межы абароны нацыі і г.д.

А вось нейкі “Яська-гаспадар”, які разумнейшы за ўвесь белы свет, сцвярждае, што “Нацыя, эліта – пустаслоўе…”. Калі для “Яські-гаспадара” нацыя, эліта – гэта пустаслоўе, то для ўсяго свету наадварот — гэта вельмі сур’ёзна. Цікава было б даведацца, да якой нацыі належыць гэты разумнік? Ён жа ня з космасу з’явіўся?

У Беларусі таксама шмат рыторыкі з узгадваннем нацыянальнага: нацыянальны сход, нацыянальная бібліятэка, нацыянальны запаведнік, нацыянальны герой, нацыянальная кухня, нацыянальныя песні, танцы, касцюмы, сцяг, герб, нацыянальная кампанія, нацыянальная каманда і г.д. У нас існуе забарона толькі на такія паняцці,  як нацыянальная палітыка, нацыянальныя інтарэсы, нацыянальна-патрыятычная эліта, нацыянальная партыя, нацыянальная мова, культура, гісторыя, нацыянальныя кадры. Гэта значыць, што забараняецца ўсё палітычнае, духоўнае, ідэйнае. Чаму? Адказ элементарны: каб зрабіць нашу нацыю слабой, недзеяздольнай. Сённяшнія дэградацыя народа і крызіс ў краіне – запланаваны вынік такой палітыкі.

-

Сябрамі рэдакцыі сайта распрацавана сістэмная, навукова абгрунтаваная канцэпцыя аб’ектыўных нацыянальных інтарэсаў (гл. схему).

Гэта ёсць графічна-кібернетычная мадэль будучай беларускай дзяржавы з нашымі нацыянальнымі інтарэсамі (цалкам артыкул можна пабачыць тут: http://new.nashaziamlia.org/2009/08/2678/)

Як бачна, аб’ектыўныя нацыянальныя інтарэсы беларускага народа разбіты на 7 узроўняў:

1. Узровень этнічнай тэрыторыі беларускага народу,

2. Дэмаграфічны узровень,

3. Узровень матэрыяльнай вытворчасці,

4. Інфармацыйна-культурны узровень,

5. Палітычны узровень,

6. Ідэалагічны узровень,

7. Узровень узаемаадносін паміж дзяржавамі.

І вось у гэтым месцы чытач можа мяне запытаць: а дзе ж тут мае асабістыя інтарэсы?

Адказваю: даная канцэпцыя ўключае індывідуальныя інтарэсы чалавека. Кожны чалавек хоча смачна і карысна есці, мець добрае жыллё, адпачынак, здароў’е, не цяжка працаваць, мець сродкі для руху з месца на месца і г.д. Для гэтага патрэбна матэрыяльная база, сродкі матэрыяльнай вытворчасці. Да матэрыяльна-фінансаствараючай базы нацыі належыць зямля, нетры, вада, лясы, прадпрыемствы. Каб не застацца “на бабах”,усё  гэта патрэбна абараняць ад захопу чужынцамі. Каб краіна не памірала, а квітнела, патрэбны людзі — здаровыя, адукаваныя, культурныя, развітыя, незакамплексованыя. Каб абараніць аб’ектыўныя інтарэсы народа палітычная ўлада павінна знаходзіцца ў руках нацыянальна-патрыятычных сілаў, бо толькі яны абараняюць гэтыя інтарэсы (усе астатнія групы абараняюць абмяжаваныя інтарэсы).

Народ ня можа рухацца да лепшага без адукацыі і асветы, ня можа абараняцца без усведамлення сваіх нацыяльных інтарэсаў. А чалавек без усведамлення сваёй прыналежнасці да нацыі ператвараецца ў манкурта і служыць толькі свайму гаспадару. Што і адбываецца сёння ў РБ. Некаторыя служаць Лукашэнку, не разумеючы куды яго палітыка вяла і ўжо прывяла…

-

Чалавецтва за час свайго існавання паспрабала шмат ідэалагічных дактрын і ні адна з іх не прывяла да райскага жыцця: расізм, фашызм, камунізм, лібералізм, ісламізм, атэізм, хрысціянства, імперыялізм, каланіялізм і г.д. Усё гэта ня толькі не прывяло да прыстойнага жыцця, а, наадварот, стала прычынай крывавых падзей, у выніку якіх ахвярамі сталі міліёны ні ў чым не вінаватых людзей (у тым ліку і беларусаў).

Да ідэалогіі патрэбна ставіцца вельмі паважна і ўважліва. Бо на глебе ідэалогіі адбываецца разыходжанне поглядаў самых блізкіх родзічаў, што прыводзіць да грамадзянскай вайны. І тут варта адзначыць, што толькі адна ідэя жыве вечна – гэта нацыянальная. Бо яна — натуральная, захоўваецца на несвядомасным узроўні, на узроўні біялагічных інстынктаў. Дзе б чалавек ня жыў, а на радзіму да свайго народу яго цягне, як магнітам. Нават жывёл, птушак і тое цягне на радзіму. Ня цягне толькі тых, хто прайшоў спецыфічную апрацоўку, як манкурты, янычары, зомбі.

-

Каб абараняць свае нацыянальныя інтарэсы патрэбны дасканалы навуковы аналіз сітуацыі ўнутры краіны і вакол яе. Толькі на грунце такога аналізу магчыма зрабіць прагноз на будучыню, прыняць меры супраць шкодных дзеянняў, накіраваных супраць народа, папярэдзіць аб небяспецы. І галоўнае тут – аб’ектыўнасць, навуковасць, а ня пошук сяброў і ворагаў. Калі пад час аналізу будзе ўкліньвацца нешта яшчэ, ён страціць сваю абгрунтаванасць. Аналіз – гэта не крытыка, не “абліванне памыямі”. Гэта — канстатацыя фактаў, прагноз будучыні. Гэта матэрыял, на падмурку якога распрацоўваецца тактыка дзеянняў, якая вядзе да перамогі. Таму нельга блытаць навукова абгрунтаваны аналіз з прапагандай і лабіяваннем. Апошняе – гэта ўсяго толькі інструмант для дасягнення сваіх прыватных мэтаў. А вось адказ, што гэта за мэты у той ці іншай групы людзей, і дае навукова абгрунтаваны аналіз.

Мы сваіх мэтаў не хаваем. Наша мэта – зрабіць нашу нацыю высока адукаванай, культурнай, заможнай, шляхетнай, незалежнай, свабоднай, паважанай, годнай, абароненай, здаровай, а калі адным словам, то шчаслівай.

Таму цэнтральная частка нашай ідэалагічнай дактрыны – гэта абарона аб’ектыўных інтарэсаў беларуска-літвінскага народу (нічаго новага, увесь свет так робіць).

Ці ня ўтопія гэта? Безумоўна не. Бо іншыя народы дасягнулі вялікіх поспехаў менавіта на такім прыцыпе. Сказаць, што беларусы гэтага ня могуць дасягнуць, гэта значыць прызнаць беларусаў нейкай ніжэйшай расай. А гэта ўжо чысьцейшы расізм! Ці гатовы вы такое прызнаваць?

-

«Дуглас» піша: “На Западе вас не воспринимают. На радио “Свабода” вас больше не кличут”.

І гэта праўда. А цяпер падумайце: чаму нас нікуды ня клічыць? Ці не таму, што мы  перашкаджаем прасоўваць чужыя інтарэсы і абараняем аб’ектыўныя інтарэсы нашага народу? І яшчэ пытанне: а ці можна давяраць тым, хто аслеп, аглох і стаў нямым, калі ва ўпор не заўважае беларускі народ, яго праблемы?

Прычына ня ў тым, што нацыянальная ідэя састарэла. Прычына ў тым, што ў нас няма грошаў. А свой нацыянальна-патрыятычны бізнес не падтрымоўвае, бо яго… няма. Бізнэсоўцы ёсць. Але, хто яны?

Вось, напрыклад, “беларускія” даляровыя  мульціміліянеры:

Пефціяў Уладзімір (рускі) – капітал: 900 млн.дол.

Добкін Аркадзь — Узрост: 51 год. Офіс: Ларэнсвіль (Нью-Джэрсі,ЗША)/Менск.

Махато Бірэндра — Офіс: Нікосія(Кіпр)/Менск. У бізнэсе з 2001 г. (у РБ).

Курбанаў Рашад — Узрост: 45 гадоў. Офіс: Масква/Менск. У бізнэсе з 2005 г. (у РБ).

Амін Юссеф Недал — Офіс: Менск. У бізнэсе з 1994 г.

Абдо Абдо Ромео — Узрост: 36 гадоў. Офіс: Менск. У бізнэсе з 1997 г.

Ну, і хто з іх будзе рвацца падрымліваць беларусаў? Можа Махато Бірэнда? Ці Амін Юссеф Недал? Ці Абдо Абдо Ромео? Хто?

Большасць людзей ідуць да тых, хто дае грошы. Вядомы закон. А грошы даюць за тое, каб ты прапіхваў у Беларусі не інтарэсы «нейкіх там беларусаў», а інтарэсы заказчыкаў.

Хочаце служыць чужым інтарэсам – служыце, але і ведайце: гэта – здрада!..

Мне ніколі не шкода тых, хто хапаў гранты, лабіяваў чужыя інтарэсы, а сёння павержаны іншым драпежнікам. Мне шкада свой народ. Мне не шкада лібераста Раманчука, які праваліўся. Нават уздыхнула з палёгкай, што на аднаго здрадніка стала менш…

-

Сёння для беларусаў больш актуальныя такія тэмы: беларусафобія, рэйдарскі захоп Беларусі, этнацыд і генацыд беларусаў, манкурства, здрада, змова супраць беларусаў (а не “радикальный белорусский национализм”, як піша “Дуглас”). Але ж пра гэтыя суперзлачынствы ня кажа ніхто — ні ўлада, ні “апазыцыя”. Вось пра русафобію крычаць многія, а пра беларусафобію ўсе як у рот вады набралі. Чаму? А таму, што казаць на гэтыя тэмы вельмі небяспечна.

Нас пазбавілі права казаць пра гэта. Мы – беларусы – на меркаванне некаторых павінны падыхаць у жабрацтве, рабстве і… маўчаць. Бо мы — несвабодныя.

Мы павінны маўчаць,  калі у нас забіраюць нашы запрацаваныя грошы, калі у нас забіраюць нашы заводы, калі нас труцяць шкоднымі выкідамі, калі прымушаюць працаваць у небяспечных для здароўя і жыцця ўмовах, калі вымагаюць хабар, калі няма чаго есці. У нас толькі ёсць адно права “Арбайт махт!  Арбайт махт!”.

Вам нічога гэта не нагадвае?

Тыя, хто паразітычна выкарыстоўвае наш народ, узмацнілі меры ўласнай бяспекі. Улады ператвараюцца ў ваенную дыктатуру, у тыранію. Кіраўнікі абласцей становяцца генерал-губернатарамі, міліцыя і КГБ ня будуць несьці адказназнасці за забойствы і калечанне людзей. У ход пускаецца карная псіхіатрыя. Любы піск пра сваю жабрацкую долю будзе люта здушвацца.

Ну, і хто ў гэты час прыйшоў на дапамогу беларусам? Дзе той дабрадзей, які заступіўся за нас? Дзе маё месца ў эфіры радыё “Свабода”, каб сказаць слова за беларуса? Дзе?!

Але гэта не азначае, што беларусамі не цікавяцца. Яшчэ як цікавяцца. Але беларусы цікавыя некаторым толькі ў якасці таннай працоўнай сілы — гэта значыць у якасці нямах рабоў. Гэта значыць зноў “Арбайт махт!  Арбайт махт!”.

Дык няўжо у такі час, пры такой небяспецы у нас няма той агульнай ідэі, вакол якой патрэбна аб’яднацца? А як жа Радзіма з яе матэрыяльнымі і духоўнымі каштоўнасцямі? Няўжо рабства лепш за свабодную Бацькаўшчыну?

Я мяркую, што свабодная, незалежная, дэмакратычная, прававая, заможная, высокаадукаваная, высокакультурная, паважаная, годная наша Айчына з ушаноўвываемымі нашымі матэрыяльнымі і духоўнымі каштоўнасцямі, з незабываемымі нашымі дзядамі – гэта і ёсць панацэя ад усіх бедаў для кожнага з нас. А канцэнтрацыйны лагер ад Лу–кі з яго беларусафобіяй, этнацыдам, генацыдам, манкурствам, жабрацтвам, з ваеннай дыктатурай, карнымі атрадамі міліцыі й кагэбэ ды “псіхіатрыяй” – гэта смерць для кожнага з нас.

Рэцэпт для аб’яднання і ад усялікіх бед вельмі просты – любоў да Радзімы і свайго народу!

Дык будзьма ж рабіць ўсё, каб наша краіна квітнела, а наш народ праслаўляўся! Жыве Беларусь!

Пра важныя падзеі, якія адбыліся ўчора, 11.11.11, у Варшаве, з усіх СМІ, дзеючых у беларускай інфармацыйнай прасторы, паведамілі Беларускае радыё “Рацыя”, тэлевізійны канал “Белсат”, “Еўрарадыё” й іхныя сайты (гл: http://new.racyja.com/news/u-varshave-masavyya-besparadki-na-dzen-nezalezhnastsi-fota;     http://belsat.eu/be/wiadomosci/a,5738,biesparadki-u-varshavie-na-dzien-niezaliezhnastsi.html;      http://euroradio.fm/report/u-varshave-dzen-nezalezhnastsi-polshchy-adznachywsya-besparadkami-72772). Іншыя “незалежныя СМІ” – напрыклад, тая ж “Свабода” ці “Наша Ніва” – пра іх прамаўчалі, што само па сабе сімптаматычна. З кароткіх інфармацыйных паведамленьняў, узятых з названых ды іншых крыніц, а таксама фота- і відэаматэрыялаў, мы рэканструявалі агульную карціну і зьмест падзей. Спадзяемся, што пазьней нам удасца атрымаць больш дэталёвую інфармацыю, зь якой мы пазнаёмім і вас, нашы чытачы.

Рэдакцыя.

1.

Учора, 11 лістапада г.г., у Дзень незалежнасці Польшчы ў Варшаве было заяўлена некалькі розных вулічных акцый. Шэсьце «правых нацыяналістаў» было самай масавай зь іх.

Марш арганізавалі правыя рухі “Усяпольская моладзь” і “Нацыянальны радыкальны лагер”. Да іх далучыліся групоўкі футбольных фанатаў. Акцыя была дазволенай і ў самым пачатку пачыналася як санкцыянаваная. У шэсьці, якое праходзіла ў асноўным па вуліцы Маршалкоўскай, па зьвестках уладаў, прыняла ўдзел больш за 5.000 чалавек (па зьвестках арганізатараў, ня менш за 15-20 тысяч), многія зь якіх сканадавалі слоган “Уся Польшча белая” (“Cała Polska, cała biała”), а таксама выгуквалі абразы на адрас кіўніцтва краіны.

Аднак пазьней, пасьля таго, як удзельнікаў акцыі справакавалі г.зв. “левыя, антыфашысты”, якія выйшлі са сваёй контракцыяй пад лозунгам “Уся Польшча каляровая”, і атрымалі адпор, улады забаранілі марш. Шлях маніфестантам перакрылі шматлікія шэрагі паліцэйскіх (якія цяпер заяўліюць, што нібыта хацелі падзяліць два натоўпы, але ў час падзей чамусьці атакавалі толькі “правых”).

Дадаткова высьветлілася, што да маршу “правых” паліцыя аказалася чамусьці(!) добра падрыхтаванай. Справакаваныя, удзельнікі марша ўступілі ў сутыкненьні з паліцыяй (гэтыя падзеі зафіксаваны на бесстаронных фота- і відэакадрах; гл. пададзеныя вышэй адрэсы сайтаў “радыё Рацыя” і “Белсату”).

Раз’юшаныя дэманстранты кідалі каменьні ў паліцэйскіх, спалілі некалькі машын, у т.л. машыну тэлеканала TVN; праходзячы каля амбасады Расеі, закідалі будынак пятардамі. Пры гэтым яны выкрыквалі антысеміцкія лозунгі. Эпіцэнтрам беспарадкаў сталі плошца Кастытуцыі і бліжэйшая да яе Маршалкоўская вуліца.

Для разгону маніфестацыі паліцыя ўжыла дубінкі, сабак, гумовыя кулі, слезацечны газ, вадамёты… Паведамляецца пра паўсотні параненых удзельнікаў і больш за 200 затрыманых. Сярод паліцыянтаў было паранена 40 чалавек.

Гл. фота падзей.

2.

Дадатковая інфармацыя ад незалежнага назіральніка (трохі адрэдагаваная):

“Ліберальная лухта. Пачытайце ня тыя газеты, якія правакавалі супрацьстаяньне, а тую ж «Рэч Паспалітую», якая піша, што левакі з “антыфы” правакавалі Марш, які зладзілі нацыяналісты, кансерватары, манархісты, лібертарыянцы. На яго прыйшло шмат сем’яў з дзецьмі. Вось гэтую патрыятычную маніфестацыю ліберасты Туска, каб адцягнуць увагу ад праблемаў, абвясьцілі “фашыстоўскай”. Вакол яе некалькі месяцаў нагняталі гістэрыю”.

3.

Ужо гэтыя, пададзеныя вышэй, вельмі сьціслыя зьвесткі й меркаваньні дазваляюць сьцьвярджаць, што “ліберальныя антыфашысты — пальшавікі”, якія атабарыліся ў Польшчы, сваёй палітыкай і правакатыўнымі хвытамі пачынаюць даставаць нават памяркоўных палякаў, якія ўжо шмат гадоў жывуць “у такой шчаснай Эўропе”.

Нагадаем, што пасьля забойства 1,5 гады таму прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і каля сотні яго калег з кансерватыўнага лагера, а таксама пасьля апошніх выбараў у Сейм, у гэтай еўрапейскай краіне ўсталявалася поўнае адзінаўладдзе г.зв. пальшавікоў – то бок тыповых сучасных лібералаў, дзеючых у Польшчы бальшавіцкімі метадамі. Іх палітыка ліберастызацыі ня мае нічога агульнага з аб’ектыўнымі інтарэсамі польскага народу. Гэтая палітыка накіравана на абслугоўваньне інтарэсаў глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, вядзе да дэзарганізацыі, дэмаралізацыі і дэбілізацыі польскай нацыі, скіравана супраць сацыяльнай справядлівасьці і нічога акрамя дэградацыя палякам даць ня ў стане. Польскае грамадства ня можа гэтага не заўважаць і пачынае разагравацца, непасрэднай праявай чаго і былі ўчорашнія падзеі ў Варшаве.

З нагоды гэтых падзей ня будзе лішкам зьвярнуць увагу на факты, якія заставаліся за кадрам:

1) як стала відавочна, у час падзей вакол Катыні–2, лідары пальшавікоў – такія, як Туск, Камароўскі, Сікорскі, якія сёньня поўнаўладзяць у Польшчы – зьяўляюцца лепшымі сябрамі тыповага расейскага кгбшніка-імперыяліста Пуціна, які праз некалькі месяцаў зноў стане прэзідэнтам Расеі…

2) учорашні разгон патрыятычнай польскай маніфестацыі ў Варшаве да болю нагадвае тое, што адбываецца ўсе апошнія гады на вуліцах беларускіх гарадоў, асабліва Менску (адзінае адрозьненьне, што апрычнікі цяперскага рэжыму трохі больш прывучаны да «бліжняга бою», а пальшавіцкія — больш да «дальняга»; «цывілізаваная Эўропа, однако…»).

Гэтыя факты разам з апісанымі падзеямі ў Варшаве зноў сьведчаць пра пару стратэгічных рэчаў, пра якія мы апошнія гады рэгулярна кажам беларусам са старонак нашага сайту:

- нельга казаць пра “Эўропу”, як пра нешта адзінае, шчаснае, прагрэсіўнае;

- трэба казаць, што цяперскі рэжым Лу-кі ў Беларусі, расейская імперыякратыя ў Расеі, ліберастызатары Захаду – гэта зьвёны нейкай адзінай соцыяпаразітнай сістэмы, зьяднанай агульнымі мэтамі й кіраваньнем (найверагодней, з боку сіянакратыі).

Паводзіны польскіх маніфестантаў, напрыклад, каля амбасады Расеі й іх некаторыя слоганы, сьведчаць, што і ў Польшчы становіцца ўсё больш людзей, якія гэтыя нюансы таксама разумеюць.

І апошняе. Сёньняшняя Польшча — гэта, магчыма, заўтрашняя Беларусь. Таму ўсім сьвядомым беларусам, якія жадаюць карысна паўплываць на будучыню беларуска-літвінскага народу, прынцыпова важна ўмець адрозьніваць, напрыклад, Камароўскага ад Качыньскага, інфармацыю з колаў ліберастычнай “Газеты выборчай” ці колаў кансерватыўнай “Рэчы Паспалітай” і г.д. (так, напрыклад, “беларускі паляк” Пачобут, пра лёс якога рэгулярна клапоціцца “беларуская служба радыё Свабода”, з’яўляецца журналістам… “Газеты выборчай”; і ўжо толькі гэты факт у сьвятле апісаных падзей павінен цяпер нам больш казаць пра ролю ў Беларусі і пана Пачобута, і радыё “Свабода”; ці ня праўда?).

-

Рэдакцыя “Нашайзямлі” і надалей будзе сачыць за разьвіцьцём падзей у польскай дзяржаве – суседцы Беларусі.

Было тры спробы вярнуць уласны нацыянальны твар нашаму народу. Першая — у 1917-30 гады, другая — у 1941-44 гг., i трэцяя — на нашых вачах, у 1990-94 гг. Усе яны скончылiся паразай. Толькi з другой усё адносна ясна – яна iшла пад прыкрыцьцём замежных войскаў, а ўплыў Расеі быў зведзены да мiнiмуму. З адыходам немцаў яна скончылася, яе ўдзельнiкi былi аб’яўленыя памагатымi фашыстаў i цi былi зьнiшчаны, цi эмiгравалi на Захад. Першая спроба скончылася масавым зьнiшчэньнем нацыянальнай iнтэлігенцыi ўключна  з нацыянал-камунiстамi. Трэцяя — абышлася амаль без фiзічнага вынiшчэньня нацыянальнага элементу. Гэта сьведчыць аб тым, што ў Расеi ёсьць магчымасьць русiфiкаваць нярускiя народы больш тонкiмi, чым праз масавыя забойствы, спосабамi. Заўважым, што на iншыя народы былых Саюзных Республiк гэтыя спосабы не падзейнiчалi. Ад Эстонii да Кiргiзii прайшла незваротная хваля нацыяналiзацыi, i, здаецца, Расея з гэтым зьмiрылася [пакуль будзе “Расея”, яна з гэтым не зьмірыцца. - Рэд.].

Адразу ўзнiкаюць пытаньні. Што, наша нацыянальная iнтэлігенцыя была дурней або палахлівей, чым iнтелігенцыя iншых народаў? Не. Можа, наш народ ня бачыў, што А.Лукашенка ня толькi ненавiдзiць беларускую мову, але i адкрыта зьдзекуецца зь яе? Можа, народ быў пастаўлены ва ўмовы — цi памерці з голаду разам з БНФ i мовай, цi зажыць заможна з Лукашэнкам, але бяз мовы? Не. Ён жыў, бадай, лепш за многія народы былога Саюзу i звышдаверлiвасьцю сярод iншых народаў ня вызначыўся.

Філосаф В.Акудовiч у сваёй кнiзе «Код адсутнасьцi» моўна-этнiчную канцэпцыю Адраджэньня, распачатую БНФ у 1990-я гады, палiчыў памылковаю. Маўляў, у тыя перабудовачныя гады, «калi плакалi галодныя дзецi, i трэба было затрымацца на краі пагiбелi», народ правiльна абраў А.Лукашенку, а не З.Пазьняка, бо, як пiша В.Акудовiч: «надо было сеять хлеб, и Лукашенко бросился за бензином и соляркой в Россию». Але, паўтарым — мы жылi тады ня горш, чым усе народы былога СССР, i таму развагi В.Акудовiча павiсаюць у паветры. Уся справа ў народзе. Дакладней, большасьць нашага культурна-зрусiфiкаванага народу пайшла за культурна-зрусiфiкаваным А.Лукашэнкам таму, што, як і Лукашэнка, лiчыла — мы без Расеi загiнем. Гэта i ёсьць галоўны палітычны вынiк шматгадовай русiфiкацыi.

Сказаць, што наш народ за 200 гадоў расейскага панаваньня быў найбольш зрусiфiкаваны, або звалiць усё на асобы — гэта значыць амаль нiчога не сказаць. Развагi пра гэта ўжо набiлi аскому. Ёсьць прычыны, адносна якiх гэткія тлумачэньнi ёсьць толькi сьледства. Да таго, яны малапрадуктыўныя, таму што не гавораць, што трэба рабiць, каб наш народ стаў нацыяй.

Усё пазнаецца ў параўнаньнi. Параўнаем наш народ з нашымі паўночнымi й паўдневымі суседзямi, якiя, у супрацьлегласьць нам, нацыямi сталi. Тут трэба паглыбіцца ў гiсторыю. Наша дзяржава сярэднявечча — ВКЛ (Вялiкае Княства Лiтоўскае (беларускае), рускае (украiнскае) i жамойцкае (цяперешняя Летува)). Адразу агаваруся – прэтэнзii сучасных летувiсаў (у мiнулым жамойтаў) апраўдаць цяперашнюю назву сваёй краiны спасылкай на тое, што ў назве ВКЛ «лiтоўскае» належыць да iх народу, лiчу зусiм неабгрунтаванымi, паколькi  жамойты ў культурным, вайскова-палiтычным разьвіцьці не апярэджвалi нас i ўкраiнцаў, а па колькасьцi насельнiцтва складалі ня больш за 20% насельнiцтва Княства. Вайскова-палітычную вагу Жамойціі добра адлюстроўвае колькасьць выстаўляемых у паход харугваў. Так, у бiтве пад Грунвальдам iх было ў дзесяць разоў менш, чым нашых, а ў часы паходаў на Маскву ў 1606-12 гадах харугваў з Жамойцii наогул не заўважана. Таксама неверагодна, каб у федэратыўнай дзяржаве адзiн народ называўся дзвюма назвамi (i лiтоўцамi, i жамойтамi), а два народы (мы i ўкраiнцы) з доляй насельнiцтва ў 80% называлiся адной назвай – рускiмi. I гэта не адзiныя аргументы за тое, што гiстарычная Лiтва – гэта ёсьць сучасная  Беларусь.

Усё насельнiцтва, якое жыло адразу за заходняй мяжой Масковii, якая ў сваю чаргу знаходзілася ў 100-300 км ад Масквы, называлася лiтоўцамi або лiтвiнамi. Нiякiх беларусаў тады не iснавала. У сярэднявеччы термiнамi “рускi” або “русiнскi” на неафіцыйным узроўні ў ВКЛ называлi насельнiцтва ўнiяцкага або праваслаўнага веравызнаньня, або славянскай мовы, або якое ў пiсьме карысталася кiрылiцай. Менавiта таму сваю бiблiю Ф.Скарына назваў рускай, а адна з асоб «Дзядоў» А.Мiцкевiча ў спрэчцы кiнула рэплiку — «Лiтва ў аснове тая ж Русь». Цяперашнiя рускiя тады называлiся маскавiтамi або маскалямi.

Далей. У войнах ВКЛ з Масковiяй мы страцілі больш за астатнiх. Жамойты жылi за нашай спiной, а ўкраiнцы, як праваслаўныя, здаралася, ваявалi супраць нас у хаўрусе з Масквой. Маскавiты вялi войны незвычайна жорстка — зьнiшчаючы на 90% насельнiцтва нашых горадоў або ўганяючы яго ў Масковiю. «Не бываць Лiтве, Унii i жыдам» — вось клiч, пад якiм маскоўцы ішлi на нас. Нагадаем, што Ўнiя — гэта пераходная релiгiя ад праваслаўя да каталiцтва — была распаўсюджаная менавіта на нашых землях, а габрэям, гнаным зь Еўропы, у ВКЛ дазволіў сялiцца яшчэ Вiтаўт.

У позднiм сярэднявеччы ў Заходняй Еўропе пачаўся моцный культурны ўздым (Адраджэньне) i ўся гэтая культура праз Польшчу прыходзiла ў ВКЛ. У тыя часы нацыянальныя адрозьненьнi ня мелi такога вялiкага значеньня, як саслоўныя i рэлiгiйныя, таму неўзабаве ўся вярхушка ВКЛ прыняла польскую культуру. Нават праваслаўныя сьвятары Кiеўска-Пячорскай Лаўры, здаралася, у тыя часы пiсалi свае трактаты па-польску. Нагадаем, што і Расея ў культурным плане да пачатку ХІХ стагодзя была вельмi адсталай краiнай i таксама прагна хапала ўсё, што iшло да яе з Захаду. Напрыклад, каменны Крэмль у Маскве спраектавалi iтальянцы, сабор В.Блажэннага – майстры з ВКЛ, нават зброю перад паходамі на нас яны закупалі ў Заходніх краінах.

Такім чынам, можна сфармуляваць першае адрозьненьне нас ад жамойтаў i ўкраiнцаў – найвялiкшыя страты ў войнах з Масковiяй i найбольшая паланiзацыя нашых вярхоў. Жамойты хаваліся ад гэтага ў сваёй балцкай мове, украiнцы – у праваслаўi. Па ўсiх астатнiх асьпектах (за выключеньнем яшчэ аднаго, пра якi скажу пазьней) мы характарызуемся плаўным пераходам ад жамойтаў да ўкраiнцаў: па колькасьцi насельнiцтва, супрацiву русiфiкацыi, па менталiтэце i тэмпераменту (якi ў значнай ступені карэлюе з клiматам), па колькасьці цяпла і чарназёмаў. Украiнцы — праваслаўные, жамойты — ад пачатку рыма-каталiкi, мы — са сваiм унiяцтвам зноў пасярэдзiне.

I тады ўзьнiкае законнае пытаньне – чаму ж тады ў нас з нацыянальным так дрэнна? Зыходзячы з вышэйадзначанага, у нас з нацыянальным павiнна было быць крыху горш, чым у прыбалтаў i крыху лепш, чым ва ўкраiнцаў. А ў нас жа «яміна»! Чаму Першы Прэзiдэнт Украiны Леанід Кучма напiсаў кнiгу пад назвай «Украiна гэта не Расея», а Лукашэнка, нягледзячы на ўсе пляўкi з боку Расеi, бармоча: “мы i рускiя адзiны народ”?

Безупынныя войны з Расеяй, антырускiя паўстаньні пасьля падзеньня Рэчы Паспалiтай (РП), напалеонаўскiя войны і да т.п. прывялi да масавай эмiграцыi i гiбелi нашых адукаваных людзей. Была забаронена назва Лiтва, зьнiшчана ўнiяцтва i, нарэшце, у сярэдзіне ХІХ ст. нас перайменавалi ў беларусаў. Цi маглi нашчадкi апалячанай шляхты, якая стагоддзямі ваявала з Расеяй, прыняць назву нейкiх там “белых рускiх”? Вядома, «не». Яны перайшлi ў каталiцтва i вырашылi быць палякамi, каб толькi ня быць “белымi рускiмi”. Моцна запрацавала помпа па выкачваньні нашых адукаваных людзей на прасторы неабсяжнай Расеi. Тыя, хто заставаўся дома, дэградавалi, таму што ўсялякая грамадская дзейнасць стала немагчымай; вялiкую частку шляхты перапісалі ў сялян-аднадворцаў.

Адмову ад лiтвiнства нашых вярхоў можна лiчыць здрадай, а іхні паварот да польскасьці моцна раскалваў наш народ. Руская царква i школа ў гэты час  энэргiчна перарабляла нашыя нiжэйшыя пласты ў рускiх (белых), i ўбiвала iм у галовы, што наш народ “ніколі ня меў гiсторыi” таму, што быў ва ўсе часы “рабом цi то палякаў, цi то лiтоўцаў”. Гэтая прапаганда працягвалася i ў часы бальшавiкоў, працягваецца і ў наш час… Згуба гiстарычных ведаў зьнiшчала  нацыянальны гонар, вяла да распаўсюду ў нашым народзе комплексу непаўнавартасьцi.

Як зьнiшчаўся гонар, можна пабачыць на прыкладзе рускай трактоўкі складу ўдзельнiкаў Грунвальдскай бiтвы (гл. Советский энциклопедический словарь, М.,1983.): «…разгром нем.Тевтонского ордена польско-литовско-русской армией….», дзе лiтоўцамi лiчацца сучасныя летувiсы, то бок тагачасныя жамойты. А на самой справе, як высьвятліў А.Тарас, у бiтве ўдзельнiчалi (акрамя польскiх) харугвы:  з беларускiх зямель — 31, украiнскiх – 7, з жамойцкiх – 3. А дзе рускiя?  Высьвятляецца, што рускiмi яны лiчаць 3 харугвы з Смаленскай зямлi, якая, як вядома, населена этнічнымі беларусамi, а ў тыя часы і ўвогуле ўваходзiла ў склад ВКЛ. Ну, і ці ня зьдек гэта з нашага народу?!

Цi разглядзiм падзеi 1606-12 гг. — час вялiкай смуты ў Масковii, калi ў Маскву па запрашэньні часткi баяр прыйшлi войскi з РП, цi, як пiшуць расейцы, “прыйшлi палякi й лiтоўцы”, дзе пад лiтоўцамi яны зноў жа разумеюць сучасных летувiсаў – то бок жамойтаў. Але М.Пятроў (Сб. Деды, вып. 4, 2010) прааналiзаваў  службовыя запiскi ўдзельнiкаў тых падзей (у асноўным маскоўцаў) і высьвятліў, што ня толькi жамойтаў, але і палякаў у Маскве не было (палякі былi ў вельмі малой колькасьцi й, здаралася, ваявалi сумесна з наёмнiкамi з Заходняй Еўропы на баку маскоўцаў). Гэта яшчэ адзiн плявок у наш бок. I такiх пляўкоў на нас набiраецца з галавы да пят. У нас скралi нашую вялікую гiсторыю і падмянiлi яе хлусьлівай псеўдагісторыяй.

Цi будзе просты беларус зь ведамі аб гiсторыi ў трактоўцы расейскіх імперцаў паважаць сябе i аддаваць дзяцей у беларускiя школы? Цi будзе Лукашэнка гаварыць на ёй, атрымаўшы вышэйшую гістарычную адукацыю ў савецкі час? Цi будзе чынавенства РБ дбаць пра яе? Вядома, «не».

Слоган «Русскiй — белорусскiй» на простых людей дзейнiчае i будзе дзейнiчаць забойна. Сапраўды, для чаго трымацца за нейкую там беларускую мову, калi ёсьць руская, якая, здаецца, больш агульная, больш старадаўняя i лепшая? – мяркуюць яны.

Заўважым, што рускiя стварылi сваю пiсьменнасьць апошнiмi ў Еўропе i iхняя мова, дарэчы, адрозьнiваецца ад iншых еўрапейскiх моваў тым, што ў еўрапейскiх мовах ацэначны характар носiць каля 15% лексiкi, а ў рускай — каля 40%; што дазваляе некаторым лінгвістам апошнюю называць мовай гiстэрыi.

Наша несавецкая iнтэлігенцыя ўжо напiсала шмат кнiг, вярнуўшы беларусам іх больш-менш праўдзiвую гiсторыю, але адмоўнага ўлыву слогана «русскiй – белорусскiй» яны не заўважаюць, i іхнімі працамi яго не пераламiць.

Тое, што закладаецца ў самым раньнім ўзросьце чалавека, затым успрымаецца iм як безумоўная iсьцiна. У раньнім дзяцiнстве нам закладаецца, што наша краiна — гэта Белая Русь, а мы — белыя рускiя. Уся 700-гадовая гiсторыя нас як Лiтвы i лiтвiнаў успрымаецца цяпер нашымi людзьмi як недарэчнае адхiленьне ад нейкага сапраўднага гістарычнага шляху. У лепшым выпадку, сутыкненьне разуменьня нашых вытокаў і як Лiтвы, i як Русi стварае ступар у сьвядомасьцi, якi паралiзуе ўсялякую волю i розум, што мы i назiраем нават у iнтэлігенцыi. Калi б Расея заставалася Масковiяй, гэтага б не было. В.Булгакаў назваў нашае перайменаваньне зь лiтвiнаў у беларусаў “ноў-хаў царызму” – то бок генiяльнай «дробязьзю», безь якой зьнiшчэньне нас як нацыi не пайшло бы так лёгка.

Меркаваньні некаторых гісторыкаў, што нас як нацыі (таксама як і рускіх, украінцаў, жамойтаў і нават палякаў) тады не было, я адкідаю як застарэлае і пазітывісцкае, якое множыць дэфініцыі (племя, этнас, народ, нацыя і г.д.) з надзеяй нешта высьветліць, але на самой справе нiчога не высьвятляе, асабліва дзеля практычнага і палітычнага дзеяньня. Мяркую, што як толькі насельніцтва і терыторыя атрымлівае сваю назву (чым сьцьвярджаецца іх адрозьненьне ад суседзяў), так узьнікае нацыя. В.Акудовіч называе гэта сакральным пакліканьнем (нашай) тэрыторыі. Але ж гісторыя паказвае, што многія нацыі і паміраюць…

В.Акудовiч у сваёй кнiзе «Код адсутнасьцi» пiша, што “памiж намi й рускiмi прорва”. Гэта так, i гэта пацьвярджаюць сучасныя дасьледаваньні генафондаў народаў. Матэрыяльным чыньнiкам нацыяў з’яўляюцца, як вядома, гены. Яны нiчога не могуць патлумачыць нам у поглядах, паводзiнах асобаў, але нешта высьвятляюць у адносiнах паміж рознымі народамі й краiнамі. Гэтае «нешта» прабiваецца скрозь культурныя, моўныя, рэлiгiйныя напластаваньні й выяўляецца як цяжка ўлоўныя сiмпатыi/антыпатыi, як камфортнасьць цi некамфортнасьць жыцьця сярод iншых народаў, як разуменьне ці неразуменьне паводзін людзей. Наш генафонд — балцкі, iх – уграфiна-цюрскі. Нас акрамя славянскай мовы нiчога не зблiжае. Анатоль Тарас піша: «Славянскі протаэтнас ніколі не існаваў. Так званае «славянства» — зьява культурна-лінгвістычная, а не антрапалагічна-генетычная. Беларусы – нашчадкі літвінаў і русінаў. Гэта дзьве групы балцкіх плямён (яцьвягаў, дайнова, прусаў, крывічаў, радзімічаў, дрэговічаў ды інш.), якія ў Сярэднія вякі паступова перайшлі на славянскую граматыку (захаваўшы сваю лексіку ды фанетыку) і прынялі хрысьціянскую веру. Хрысьціянства прыйшло да нас зь Вялікай Маравіі, Палаб’я, Памор’я і Ноўгарада, каля трох стагоддзяў яно бытавала ў нас у выглядзе арыянства» (Сб. Деды, вып 4. 2010).

Прорва памiж намi й рускiмi праяўляецца паўсюль, дзе мы зь iмi сутыкаемся. Напрыклад, у тых жа сучасных гандлёвых войнах. Чаму яны не здараюцца ў нас зь iншымi народамi, зь якiмi мы гандлюем? Мой адказ такi. Нашыя вярхi, будучы нярускiмi (еўрапейцамi) па сваёй сутнасьцi, хаця і зрусіфікаванымі, пазбаўленыя разуменьня рускіх і таму ў перамовах зь імі часьцяком «аказваюцца ў дурнях». Ня будзем зарывацца ў тэму, якiмi рысамi характару i асаблiвасьцямі паводзiн рускiх такое дасягаецца. Галоўнае ў нашых стасунках з рускiмi заключаецца ў тым, што з-за назвы “Беларусь” рускiя разглядаюць нас як рускiх другога гатунку i гэта надае iм вялiкае нахабства ў дачыненьнях з намi. Грозны выгляд i зьдзеклiвыя нападкi А.Лукашэнкi на гаспадароў Крамля зусiм тых не бянтэжаць, што сьведчыць аб яго бездапаможнасьцi як чалавека, асiмiляванага чужой культурай. Ды й хто ў сьвеце будзе паважаць народ i яго кiраўнiцтва, якiя цураюцца сваёй культуры i мовы?

«Беларускасьць» як нешта другагатункавае i вытворнае ад «рускасьцi» пазбавiла наш народ сiлы. Напрыклад, не знайшлося дзясятка простых салдатаў, якiя б абаранiлi Другi Ўсебеларускі Сход ад разгону ў 1918 г. Не знайшлося людзей у  нашу армiю ў часы грамадзянскай вайны. Ні адзін народ не дазволіў бы сесьці сабе на шыю ўсялякім кнорыным, мясьніковым, цанавам… І усё таму, што для 90%  нашых людзей слова «Беларусь» — гэта пусты гук, за якiм, як яны адчуваюць, няма нiчога, годнага павагi. Народ, у адрозьненьне ад адукаваных людзей, не прымае фальшы. Ён адчувае сваё адрозьненьне ад рускiх, закладзенае ў яго генах і звычаях, а iнтэлігенцыя сваiмi песьнямi, вершамi, «навуковымi» працамi, артыкуламі са словамі “Беларусь” усё намаўляе яму: мы ўсё роўна хоць i беленькiя, але рускiя.

Беларускае мастацтва, задушанае рускiм, набыла прымiтыўны, правiнцыйны характар, які не адпавядае 10-мільённаму народу. Яго сутнасьць дакладна адлюстроўвае слова «бульбачка». У ХІХ-ХХ ст., калі панавалi сацыяльныя iдэi, гэта яшчэ можна было неяк апраўдаць. Маўляў, нашае мастацтва не панскае, а  народнае. Але пець пра гнiлыя хаткi i мужыкоў стала недарэчным i сьмешным у наш час. Пра што тады пець цяпер, як не пра нацыянальнае? Вайна культур ня ведае літасьці й перапынкаў. Нашы дзеячы культуры не разумеюць гэтага і таму безвынікова спрабуюць неяк прыляпіць да рускай культуры нашую, чым ствараюць толькі ўзоры халуйства.

Адзiн з чытачоў “Народнай Волі” (Э.Тобiн) вельмi трапна заўважаў, што перайменаваньне нас у беларусаў зрабiла з нас нацыю халуёў [у тых умовах, якія пануюць цяпер у Беларусі, каб ацаніць якасьць нацыі трэба арыентавацца не на масу і не на чыноўнікаў, а на прадстаўнікоў нацыянальнай эліты; па гэтым аб’ектыўным паказьніку беларуская нацыя сёньня ня горшая за любую еўрапейскую… - Рэд.]. Каб пераканацца, што гэты чытач мае рацыю, достаткова ўбачыць, як наш Прэзiдэнт [які ж ён “наш”?! – Рэд.] лезе цалавацца з гаспадарамi Крамля, як нашыя дзеячы культуры падлашчваюцца да гастралёраў з Расеi (якiя, дарэчы, прыехалi «стрыгчы» беленькiх рускiх пасьля таго, як iх ужо нiхто ня хоча слухаць i бычыць у Расеi), як нашыя ўлады [такія ж “нашыя”… – Рэд.] лезуць ва ўсе праекты, якія выдумвае Масква.

А што рабiлi iншыя народы, калi iмперыi, у якіх яны апынулiся ў вынiку экспансiй больш магутных дзяржаваў (ангельскай, гiшпанскай, французкай…), развальвалiся? Як толькi яны атрымлiвалi Незалежнасьць, тут жа вярталiся да сваiх спрадвечных назваў. Дзе ўсе гэтыя «бiрмы» i «берагі слановай косткi»? Цi ня час i нам адкiнуць назву, прыдуманую ў царскiх кабiнетах? Неістотна, як мы станем называцца. Ёсьць розныя варыянты, але ўсе яны будуць лепшымі за назву, даную нам захопнiкамi. Пры стварэньнi дзяржаваў, як сьведчыць гiсторыя, усе яны мелi спачатку ядро, да якога затым прыядналiся «нячыстыя» ўскраiны. Наша ядро — гэта землi цэнтральнай i заходняй Беларусi з назвай Лiтва.

У нашай “краiне” з назвай «Беларусь» (прыкладна 170 гадоў) было мала чаго выдатнага. Былі адныя масавыя зьнiшчэньнi ды зьдзекi з боку расейцаў. Зусiм iншая наша гiсторыя перыяду Лiтвы (прыкладна 700 гадоў). Ганарыцца ўдзелам у Грунвальдскай бiтве, у т.л. спраўным манеўрам лiтвiна Вiтаўта, які пацягнуў за сабой перамогу ў гэтай бiтве, народ будзе заўсёды. Ганарыцца перамогай лiтвiнаў у Аршанскай бiтве народ таксама будзе заўсёды. Але ганарыцца трактарамi, самазваламi й тэлевiзарамi «Гарызонт» ён доўга ня будзе. Такая ўжо сутнасьць патрыятызму.

Бальшавiкi ўжо спрабавалi на трактарах, партызанах i бульбе выхаваць савецкі патрыятызм. Не атрымалася. Нягледзячы на тытанiчные высiлкi «Беларусьфiльма», вобраз сiмпатычнага i гераiчнага партызана там так i не стварылi. Чаму? Таму што эстэтыка (у т.л. таленавiтыя мастакi й простыя людзi) ня церпіць фальшы. Паслухайце, што гавораць цяпер аб партызанах расеяне, што пішуць на Захадзе. Гэта — трактоўка партызанкi для будучых пакаленьняў.

Цяпер непатрыятычная молодзь лёгка пакiдае нашую краiну, саступаючы месца мiгрантам зь iншых краiн. Фiлосаф А.Грыцанаў неяк заўважыў: «пры цяперашнiм узроўні нацыянальнага гонару мясцовым неўзабаве тут нiчога не застанецца».

Нiхто ня можа нам забаранiць называцца так, як мы гэта вырашым. Хай нас iншыя называюць, як хочуць. Многiя краiны маюць па некалькi назваў. Напрыклад,  Германiя iх мае аж чатыры — Германiя, Дойчланд, Нямеччына, Алеман.

Некаторыя з тых людзей, што ўжо зразумелi сьмяротнасьць для нас «беларускасьцi», мне пярэчаць: а раптам праваслаўныя гомельшчыны адмовяцца лiчыць сябе лiтвiнамi? Або, а раптам рускiя i жамойты паднiмуць вой на ўвесь сьвет супраць нашай адмовы ад «Беларусi»… таму, што для першых гэта будзе азначаць канец iх панаваньня ў нас, а для другiх — вяртаньне нам скрадзенага iмi ў гiсторыi? Запытаемся ў адказ: а што агульнага было ў фiнскіх народаў наўгародчыны i тюрскiх качэўнiкаў (продкаў казакаў), якiя качавалi па стэпах ад Дняпра да Ўрала? Нiчога. Але ж цяпер усе яны дзякуючы рускай культуры ператварылiся ў рускiх.

Некаторыя мяркуюць, што літвінства трэба пачынаць прапагандаваць пасьля  зьмены цяперашняй улады. А я мяркую, што зь беларускасьцю мы можам ніколі ўладу не зьмяніць. Улады пасьля 2005 году таксама  “За Незалежную Беларусь”. Калі й тыя, і іншыя (апазіцыя) “За Беларусь”, то змаганьне апошніх лёгка абвесьціць простым змаганьнем за ўладу і больш ні за што. Гэта прапагандысты ад улады і робяць, выбіваючы такім чынам сьцяг з рук апазіцыі. А як улады будуць змагацца супраць літвінства? Толькі пачаўшы яшчэ больш гучна паўтараць маскоўскія казкі, што ў нас не было ніякай гісторыі да 1917 г, што мы заўседы былі рабамі ці то жамойтаў, ці то палякаў, “таму што ад прыроды мы дурныя і баязьлівыя”? Ці можа каму з нашых людзей, асабліва людзям у пагонах, такое спадабацца? Так сучасная ўлада пакажа сваё халуйства перад Масквою і нянавісьць да свайго народу. І ўсяму сьвету, і нашаму народу стане  зразумелай сутнасьць цяперашняга рэжыму, як акупацыйнага і каланіяльнага. Так мы выберамся з багны, у якой апынуліся “дзякуючы беларускасьці”.

Перайменаваньне нас у белых рускiх павялiчыла нелюбоў i непавагу да нас з боку ўсiх народаў. Ня любяць, як вядома, ня кепскіх (усе народы добрыя па-свойму). Ня любяць няцэльных, фальшывых. Беларускасьць — гэта апофеоз фальшы. Рускiя нас ня любяць як недастаткова рускiх, як здраднiкаў рускасьцi (i таму не шкадуюць нас ва ўсiх гiстарычных калатнечах), а нярускiя (якiя ня любяць рускасьць у любой яе форме — ад царызму да пуцiнiзму) ня любяць нас як рускiх (напрыклад, у апошняй вайне акаўцы, палiцаi).

Расейцы заўсёды імкнуліся канчаткова нас асiмiляваць, для чаго ім трэба было нас максімальна аслабіць. Нашая фальшывая рускасьць тут iм дапамагала. Напрыклад, у часы напалеонаўскiх войнау, як паказаў К.Тарасаў, рэкрутаў з нашых зямляў было непрапарцыйна шмат i былi яны пастаўленыя на самыя адказныя ўчасткi на Барадзiнскім полi. Уся гэтая інфармацыя расеянамi старанна хаваецца. Напрыклад, полк названы лiфляндскiм, а рэкруты ў палку ў большасьцi з нашай Лiтвы. Непрапарцыйна шмат нашых удзельнiчала ў Турэцкай вайне па вызваленьні Баўгарыі. У Першай сусьветнай нашы вёскi палiлiся пры адступленьнi рускiх войскаў, нашых людзей гналi ўглыб Расеi, каб яны там сялiлiся i хутчэй асiмiлявалiся. Пра Другую сусьветную вайну i казаць няма чаго – тых, хто быў пры немцах, бралi i, ненавучаных, з дрэннай зброяй, кiнулі пад Кенiгсберг «замалiваць грахi» жыцьця пад акупацыяй. Непрапарцыйна шмат ваявала i загiнула беларусаў ў афганскай вайне канца ХХ стагоддзя. Прыклады можна множыць. Дык які сэнс нам трымацца за гэты Знак Бяды – “Беларусь”? Толькi таму, што за 100 гадоў нашыя мастакi пасьпелi насачыняць шмат твораў з гэтай назвай? Але ж мы адмовiлiся ад камунiстычнай спадчыны ў мастацтве, як гэта было ні балюча для некаторых. Рускае рабства пад назвай «Беларусь» нiчым ня лепшае за рускае рабства пад назвай «Камунiзм».

Беларускасьць пад корань зьнiшчае ня толькi нашыя палiтыку i мастацтва, але i мараль. Рускiя правiлы паводзiн закiнутыя нам рускiмі мастацтвам, літаратурай, ня могуць укаранiцца ў нашым народзе. Рускiя як нацыя фармавалiся ў мангольскiм i  прыгонным рабстве, у краіне, дзе пануе свавольства і законы існуюць толькі на паперы. Мы фармавалiся ў еўрапейскiх умовах. Гаворачы метафарычна, мы адрозьнiваемся ад рускiх так, як чалавек, узгадаваны за кратамі, адрозьнiваецца ад челавека, узгадаванага на свабоде (гэта ж, вядома, не азначае, што першы дрэнны, а другi — харошы). Апынуўшыся ва ўмовах рускай Беларусі, мы засталiся зусiм без маралi. Адам Мiцкевiч неяк заўважыў, што са стратой Незалежнасьцi ў нас пачаўся бурлівы працэс ападленьня народу. Ён ідзе дасёньня. Цi нашыя выбарчыя каміссii на выбарах, нашыя суды не пацьвярджаюць гэта?

Абмяркоўваючы “беларускасьць”, трэба крыху закрануць тэму “мы і палякі”. Нашае сумеснае жыцьцё ў РП, вядома ж, ведала ўсялякае — і благое (забарона нашай мовы ў афіцыйных дакументах), і добрае (супольнае змаганьне з нашымі агульнымі ворагамі). (Ды й ці не чакаў нас лёс Вялікага Ноўгарада без хаўрусу з палякамі?) Але як паставіліся палякі да нашага перайменаваньня ў сярэдзіне ХІХ ст.? Яны ў адказ расейцам на іхняе перайменаваньне Літвы ў Паўночна-Заходні Край абвясьцілі нашыя землі Ўсходнімі Крэсамі (Польшчы!), а нас згадзіліся называць “бялорусінамі”. Што гэта — як не здрада памяці дзяржавы абодвух нашых народаў, што гэта — як не польская пыха? Сказаць, што яны наогул страцілі памяць, нельга, таму што вялікіх сыноў нашага народу яны працягвалі іменаваць літвінамі – напрыклад, Т.Касцюшку, А.Міцкевіча, К.Каліноўскага, І. Пілсудскага ды інш.

Гэтае польскае стаўленьне да нас таксама моцна раскалывала наш народ – шляхту і каталікоў яны “забіралі” сабе, а просты народ і праваслаўных пакідалі расейцам. Што ж яны атрымалі ў выніку? Пасьля таго, як шляхта адразу пасьля рэвалюцыі 1917 года была цалкам зьнішчаная бальшавікамі, а каталіцызм быў імі ж моцна аслаблены, яны атрымалі народ і Краіну “белых рускіх” — краіну амаль такую ж варожую да іх, як і сама Расея. Паколькі гэта зусім ня ў іхніх інтарэсах, было б добра, калі б яны паспрыялі гістарычнай справядлівасьці й сталі называць нашую краіну Літвой, і цяперашняю Летуву — Жамойціяй. Або перашапачаткова нашую краіну іменаваць Літва-Беларусь, а іхняю – Літва-Жамойція. Гэтага ім таксама ніхто ня можа забараніць. Усе архівы РП, якія захаваліся ў Польшчы, сьведчаць, што гістарычная Літва — гэта сучасная Беларусь, а ў настольнай кнізе ўсіх палякаў “Пане Тадэвушу”, дзе падзеі адбываюцца ў нашых Карэлічах, пераканаўча даводзіцца, што літвінская шляхта, верная свабодалюбным ідэалам РП — гэта ёсьць цяперашнія беларусы [на жаль, сёньня абсалютна відавочна, што польскія імперыялісты абралі супрацьлеглы шлях – усе іх дзеяньні маюць зьместам падрыхтоўку да захопу, калі дасьпеюць абставіны, усёй Заходняй Беларусі, якую яны ў свой час атрымалі ад Леніна і якую ўсё грамчэй завуць сваімі “Крэсамі Всходнімі”; так нам палякі “дапамагаюць” у наш цяжкі час; дарэчы, з палякамі так было заўсёды…; таму польскія імперыялісты ў Беларускай дактрыне ўжо даўно аб’яўленыя ворагамі беларускага народу №4. – Рэд.].

-

Варта яшчэ закрануць злабадзённую тэму выбараў.

Уся нядаўняя гiсторыя войнаў, паўстаньняў сьведчыць, што толькi нацыяналiзм нараджае сiлу ў змаганьнi. На ўсе нашыя мiтынгi хадзiлi й ходзяць амаль толькi нацыяналiсты. Палiтыкi-лібералы ня здольныя вывесьцi на вулiцы свае працоўныя масы. Нават прадпрымальнiкi, калi яны не нацыяналiсты, сядяць цiха i не пратэстуюць, калi ў iх улады забiраюць iхнiя апошнiя «кроўныя».

В.Акудовiч лiчыць, што наш народ скончыў хадзiць на мерапрыемствы апазіцыi  таму, што ён ад прыроды не нацыянальны, а сацыяльны. Але, калi ён успрымае толькi сацыяльнае, дык чаго ён не выходзiць на вулiцы змагацца за свае правы i   дабрабыт?

Я лiчу, што галоўная прычына пасiўнасьцi нашых людзей палягае ў іх назве – беларусы. Яна моцна нас прывязвае да рускай культуры, якая прапаведуе бязьвер’е, пасiўнасьць у палiтыцы, усемагутнасьць улады, пагарду да Свабоды і Парадку, непрыязь да нораваў заходнiх народаў i да т.п., карацей — увесь той рускi лад жыцьця i менталiтэт, якi зусiм не супадае зь еўрапейскiм, за якi ратуюць нашы лібералы. Да таго ж, яе прысутнасьць прышчапляе нашым людзям комплекс непаўнавартасьці. Змагацца за дэмакратыю ў Беларусі й не кранаць рускую культуру — гэта ўсё роўна, што вычэрпваць ваду сітам. Зусiм невыпадкова «нашыя» ўлады стварылi арганiзацыю «Белая Русь», пiшуць на транспарантах «Мы — беларусы» i пры гэтым закрываюць беларускiя школы. Галоўнае для ўлад — намовіць народу, што ён рускi (хоць i беленькi).

Чаму пытаньнi культуры больш важкiя, чым пытаньнi правоў челавека i матэрыяльнага дабрабыту? Таму, што культура зьяўляецца падмуркам адносiнаў іншых народаў, вызначае, хто сябра зь iх, а хто патэнцыйны вораг, якi ў выпадку вайны забiвае. Культура ставiць, такiм чынам, рубам пытаньне жыцьця i сьмерцi; культура надае народам маральную сiлу, бытавы і гістарычны аптымізм.  Аптымізм жа нараджае посьпехі ў асабістам, сямейным, прафесійным і маральным жыцьці. Калi стары челавек гаворыць: «абы не было вайны», а малады: «я за стабiльнасьць» — гэта азначае, што яны баяцца культурных пераўтварэньняў (зьмены сучаснай рускай Беларусi на нешта іншае). Цi можа гэты страх па сiле ўзьдзеяньня на сьвядомасьць параўнацца з прапановамi дэмакратаў-лібералаў жыць заможней i свабодней?

Рускай культурай нашым людзям закладзена ў галаву, што яна лепшая ў сьвеце, i за яе (і Расею) трэба трымацца. І таму яны будуць падтрымлiваць уладу, якая  думае гэтаксама.

Як руская літаратура ставіцца да нярускіх, добра паказана ў кнізе Евы Томсан “Песьняры Імперыі” (Мінск, 2009). Сіла культуры яскрава выяўляецца ў жорсткіх умовах вайны. В.Кубэ, які абыякава ставіўся да вынішчэньня “рускіх” і “ польскіх” габрэяў, запратэставаў, калі ў Менск пачалі прывозіць на зьнішчэньне габрэяў зь Нямеччыны, г.зн. людзей нямецкай культуры.

Пакуль нашыя дзеці чуюць у садку казкi Пушкiна, кожный дзень прабягаюць у школьным калiдоры мiма яго партрэта, пакуль яны жывуць на прашпекце Пушкiна, сядаюць у метро на станцыi «Восток» (і чаму няма станцый Поўдзень, Поўнач i Захад?), едуць на працу ў Маскоўскi раён, на лецішча — з аўтавакзала “Маскоўскі”, вечарам глядзяць па ТБ расейскiя навіны i фiльмы, бачаць у кнiжных крамах i кiёсках кнiжкi, часопісы і газеты толькі на рускай мове – нашым дэмакратам-лібералам можна адпачываць. “Шкваркi, Чаркi”, Права бясьсiльныя супраць культуры. Сваім па культуры ўсё даруецца. Вось чаму факты датычнасьці ўладаў да зьнiкненьня апазiцыйных палiтыкаў, карупцыі, бардака ў Расеі й г.д. так слаба дзейнiчаюць на наш народ. Без замены рускай культуры на нашую лiтвiна-русiнскую пераменаў ня будзе.

Калi хто ведае iншыя прычыны параз беларусізацыі нашага народу і яго пасiўнасьцi ў палітыцы, хай іх назаве.

P.S.

Выбары прайшлі. Чарговая параза, чарговыя страты. Ці былі яўные прыкметы таго, што час для перамогі надышоў? Гэтыя прыкметы — сутычкі зь міліцыяй у самых розных месцаў краіны, зрываньне лукашэнкаўскіх сьцягоў, вывешваньне нацыянальных, хваляваньні ў навучальных установах, зьяўленьне самаробных улетак, адмова міліцыі выконваць загады, зыход у адстаўку вядомых асоб вышэйшага кіраўніцтва, збой у карных функцыях судоў, пашкоджаньне ці знос камуністычных помнікаў (якіх у нас самая вялікая канцэнтрацыя ў сьвеце), зьяўленьне шматлікіх графіці, падзеньне тыражоў праўладных газет і павелічэньне – апазіційных. І г.д., і г.д.

Ці не было заранёў вядома, што Захад вынікі выбараў не прызнае, а Масква – прызнае? [“Захад” хацеў прызнаць выбараў пры мінімальнай іх “дэмакратычнасьці”, але Лу-ка збаяўся другога туру… - Рэд.] Надзея некаторых кандыдатаў на падтрымку Масквы сьведчыць аб іхнім абсалютным неразуменьні геапалітыкі, і, як след, памылковай тактыцы ды стратэгіі. Аналіз памылак у тактыцы зробяць палітыкі. Але ж яны, лічу, выкліканыя памылкай у стратэгіі.

Яна ў наступным. Ёсьць дыктатура, пры якой здушана свабода асобы, няма дэмакратыі, а ёсьць акупацыя войскамі іншай краіны, пры якой акрамя пералічанага яшчэ дадаецца зьнішчэньне нацыянальнай сімволікі, мовы і культуры паняволенага народу. Гэта крытэры разьмежаваньня дыктатуры ад акупацыі.

Ні адзін дыктатар у сьвеце не рабіў таго, што робіць сучасная ўлада ў нас. Наадварот, усе дыктатуры былі спрэс націяналістычныя. Відавочна, што ў нас акупацыя, якая працягваецца амаль 200 гадоў. Ня мае значэньня, што ў ролі акупантаў у нас выступаюць прадстаўнікі нашага народу. Яны рускай культурай выхаваныя як акупанты, якія ненавідзяць свой народ больш за расейцаў. У гісторыі такая дзіўная і пачварная зьява называецца янычарствам.

Нагадаем, у паняволеных балканскіх народаў туркі адбіралі дзяцей, выхоўвалі іх у турэцкай культуры, рабілі зь іх войска янычар, якія затым вызначаліся асаблівай жорсткасьцю да народаў, зь якіх яны паходзілі.

У нас руская культура пануе спрэс, таму, каб выхаваць янычар, дзяцей ня трэба  везьці ў Расею. За дэмакратыю змагаюцца мітінгамі, шэсьцямі, пікетамі й на выбарах. З акупацыяй змагаюцца зусім іншымі спосабамі. У нашым выпадку зь ёй трэба спачатку змагацца шляхам асьветніцтва народу ў кірунку, пра які пісалася вышэй.

Ужо 17-ы год апазіцыя змагаецца супраць дыктатуры, а трэба змагацца супраць акупацыі. Замест балбатні аб “ліберальных каштоўнасьцях”, неперапыннай гульні ў выбары трэба будзіць нацыянальны гонар людзей. Толькі боль за Нацыю і Краіну можа істотна павялічыць колькасьць людзей на Плошчы.

Лістапад-сьнежань 2010  г.

Розныя падзеі, якія адбыліся вакол мітынга 7 лістапада на Паклоннай гары ў Маскве, зьяўляюцца істотнымі крыніцамі інфармацыі пра стан расейскай “патрыятычна-імперскай” апазіцыі. Апошняе ёсьць адной са стратэгічным тэм, па якой мы імкнемся зьбіраць інфармацыю. Таму мы падаем ніжэй напісаны Алегам Дзьмітрыевым артыкул, які па гэтай праблеме (і ў сувязі з узгаданай падзеяй) падаўся нам дастаткова зьмястоўным (артыкул узяты адсюль: ананімайзер + http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/10/76402.shtml)

Рэдакцыя.

КАМУ ПАДПАРАДКОЎВАЮЦЦА 9.900 ДЭСАНТНІКАЎ?

У сетцы працягвае шырока абмяркоўвацца тэма пра неадбылы вайсковы пераварот 7-га лістапада ў Маскве. Каментатары выказваюць розныя меркаваньні, агульная сутнасьць якіх зводзіцца да думкі аб тым, што расейскія (савецкія) генералы ні на што сур’ёзнае ня здольныя.

Пры гэтым удзельнікі абмеркаваньняў выпускаюць з ўвагі адразу некалькі фактаў, улічваючы якія, становіцца відавочна, што яшчэ напярэдадні неадбылай падзеі стала вядома, што ніякага перавароту 7-га лістапада ня будзе.

Для таго, каб было зразумела, менавіта пра што ідзе гаворка, трэба нагадаць невялікую перадгісторыю пытаньня — вярнуцца на год назад. У пачатку лістапада 2009 расейскія СМІ паведамілі, што кіраўнік «Рускага нацыянальнага адзінства» (РНЕ) Аляксандр Баркашоў, лідэр «Саюзу афіцэраў» Станіслаў Церахаў і старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» Ўладзіслаў Ачалаў стварылі арганізацыю пад назвай «Саюз абаронцаў Расеі».

Праз месяц пасьля апублікаваньня гэтай інфармацыі пэўныя крыніцы перадалі, што з 5 па 7 сьнежня 2009 года ў Маскоўскай вобласьці прайшла закрытая нарада былых і дзеючых расейскіх афіцэраў з групы «Саюз абаронцаў Расеі» па пытаньні аб перахопе ўлады ў чэкістаў пры распадзе Расеі, які, на іх думку, можа адбыцца ўжо ў 2010 годзе ў сувязі з паглыбленьнем эканамічнага і палітычнага крызісу расейскай улады.

Адзначым, што на працягу года падобных нарад ды іншых паведамленьняў аб дзейнасьці данай арганізацыі — заяў лідараў, загадаў і г.д. — было дастаткова. У той ці іншай ступені паступаючая інфармацыя асьвятлялася на старонках незалежных рэсурсах, якія ўважліва адсочваюць падзеі ў Расеі [нашы сталыя чытачы могуць пацьвердзіць, што да такіх рэсурсаў належыць і наш сайт, а сярод беларускамоўных крыніц інфармацыі ў гэтым пытаньні ён увогуле стаіць на першым месцы. – Рэд.].

Калі падагуліць, то ўсе закрытыя нарады, роўна як й іншыя «санкцыянаваныя зьлівы» з боку гэтай арганізацыі, зводзіліся да таго, што расейскія вайскоўцы, падкрэсьліваю, сумесна з рускімі нацыяналістамі [трэба адзначаць, што тут зноў няверна выкарыстаны тэрмін “рускія нацыяналісты”; гаворка тут і далей, вядома ж, будзе пра маскоўска-расейскіх шавіністаў – маскалёў. – Рэд.] фармуюць своеасаблівы аналаг ГКЧП — Дзяржаўнага камітэту па надзвычайным становішчы ў РФ – на выпадак прагназаванага ў бліжэйшай персьпектыве распаду гэтай краіны.

Менавіта з боку рускіх нацыяналістаў напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту 7-га лістапада 2010 года і паступіла досыць абмежаваная інфармацыя аб тым, што ніякага перавароту ў гэты дзень ня будзе.

Знаходзячыся ў перадрэвалюцыйнай эйфарыі, многія назіральнікі, мабыць, не надалі належнага значэньня таму, што яшчэ 5-га лістапада Цэнтральная рада РНЕ распаўсюдзіла прэс-рэліз, дзе гаварылася, што рускія нацыяналісты «па ідэалагічных меркаваньнях» ня будуць прымаць удзел у дэманстрацыі 7-га лістапада, бо гэты дзень выпадае на камуністычнае сьвята т.зв. «Вялікай кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі».

Зразумела, што «ідэалагічныя меркаваньні», зьвязаныя зь нібыта «недапушчальнасьцю» для рускіх нацыяналістаў мітынгаваць ў гэты дзень, зьяўляюцца проста фармальнасьцю (зачэпкай), рэальныя ж прычыны крыюцца нашмат глыбей, бо ўсе выдатна разумеюць, што гаворка ішла не пра мітынг, а пра вайсковы пераварот.

Для таго, каб аргументавана растлумачыць [сапраўдныя] прычыны, трэба нагадаць кароткую храналогію, якая папярэднічала шырока анансаванаму, але неадбыламу перавароту. Адразу абмовімся, што ў даным аглядзе мы ня будзем нагадваць пра замах на Шаманава, а таксама пра забойствы іншых генералаў, роўна як і цытаваць загады падпалкоўніка Церахава, а спынімся на дзіўных паводзінах генерала Ачалава, якія і [даюць] галоўную разгадку да ўсяго.

Такім чынам, 18 [кастрычніка] 2010 г старшыня «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерал Ачалаў публікуе на YouTube відэазварот, пасьля якога ў сетцы пачынае актыўна раскручвацца тэма пра «змову вайскоўцаў».

Праз тыдзень РНЕ заяўляе аб сваёй салідарнасьці з патрабаваньнямі «Саюзу дэсантнікаў». Тут адразу варта адзначыць, што даная рэакцыя рускіх нацыяналістаў была цалкам прадказальнай, бо Баркашоў і Ачалаў, аб чым мы пісалі вышэй, зьяўляюцца членамі адной арганізацыі — «Саюз абаронцаў Расеі» і больш за тое — яе кіраўнікамі. Таму першапачатковая падтрымка з боку РНЕ ня стала чымсьці дзіўным, а была вельмі нават прагназуемай.

Далей генерал Ачалаў працягвае раскручваць тэму, робячы ў СМІ ваяўнічыя заявы. «У панядзелак, 25 кастрычніка, Саюз дэсантнікаў Расеі падаў заяўку ў мэрыю Масквы на правядзеньне мітынга колькасьцю 10 тыс. чалавек на Паклоннай гары ў першай палове лістапада. Былы камандуючы ПДВ СССР таксама паведаміў, што мітынгам справа не абмяжуецца», — гаворыцца ў паведамленьні партала GZT.RU.

Праз усяго тыдзень генерала Ачалава як быццам падмянілі. 2 лістапада 2010 г. міжрэгіянальны каардынацыйны цэнтр «Забыты полк» са спасылкай на «Камсамольскую праўду» (КП), а ўслед за гэтым і многія іншыя рэсурсы, апублікавалі інтэрвю «галоўнага путчысты» Ачалава, у якім таварыш генерал не міргнуўшы вокам так прама і заявіў, што «ніякага перавароту ня будзе», а ўсё гэта не шмат не мала — «прыклад укінутай правакацыі ў ходзе псіхалагічнай вайны».

Праўда, вайны каго супраць каго, ён так і не патлумачыў, але раз ужо гаворка зайшла пра «ўкіды», то варта адзначыць, што на сайце газеты «Камсамольская праўда» (КП) данага знакамітага інтэрвю мы так і не знайшлі, а ўсе спасылкі вядуць толькі на «Дзёньнікі на КП», дзе любы прапаршчык ФСБ можа цалкам свабодна зарэгістраваць сабе блог. Гэта значыць, «Дзёньнікі на КП» і газета «Комсомольская правда» — гэта не адно і тое ж. Тым ня менш, даны «ўкід» таварышам Ачалавым ніяк абвергнуты ня быў, што пацьвярджае сапраўднасьць інтэрвю.

Паўторымся, што 2 лістапада 2010 года быў афіцыйна зафіксаваны факт адмовы старшыні «Саюзу дэсантнікаў Расеі» генерала Ачалава ўдзельнічаць у вайсковым перавароце. Менавіта таму рускія нацыяналісты і былі вымушаныя ў сьпешным парадку адмежавацца ад баязьлівага генерала, якога раней горача падтрымлівалі.

Ужо пасьля неадбылага перавароту, мабыць, на радасьцях выдыхнуўшы, самі чэкісты прывялі дадатковыя падрабязнасьці, без якіх агульная карціна была б няпоўнай. Далей публікуем прамую цытату з сайта інфармацыйнага агенцтва ФСБ-РПЦ пад характэрным назовам «Руская народная лінія», якая ставіць усё на свае месцы:

«Зразумела, што напружаньне рассмакталася не само сабой. Па ўсёй бачнасьці, Уладзіміру Пуціну ўдалося дамовіцца з дэсантнікамі. Пра гэта сьведчыць цэлы шэраг падзей і сустрэч, якія адбыліся напярэдадні меркаванага мітынгу.

У выніку 6 лістапада намесьнік камандуючага ВДВ генерал-маёр Аляксандр Ленц у прамым эфіры радыё «Эха Масквы» заявіў, што ніякай рэарганізацыі й скарачэньня ВДВ не мяркуецца, як мінімум, да 2016 года, што дэсант як быў, так і застаецца адным з найважнейшых відаў Узброеных сіл Расеі. Мабыць, гэта і было галоўнай умовай кампрамісу, якога дамагаўся найперш генералітэт.

ВДВ застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы, а рэформа Сердзюкова іх закране мінімальна. Характэрна, што адным з пасярэднікаў у перамовах паміж супраціўнымі бакамі, мяркуючы па ўсім, выступіў Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі ды ўсяе Русі Кірыл, які 5 лістапада наведаў у шпіталі імя Бурдэнкі вельмі папулярнага ў войску і грамадстве камандуючага ВДВ генерала Уладзіміра Шаманава, які патрапіў у аўтамабільную катастрофу. Як паведамляецца, Патрыярх ўручыў Шаманаву абраз і пагутарыў зь ім», — перадала чэкісцкае інфармацыйнае агенцтва «Руская народная лінія”.

Калі называць рэчы сваімі імёнамі, то атрымліваецца, што напярэдадні меркаванага вайсковага перавароту асабіста Пуцін, пры пасярэдніцтве Кірыла Гундзяева, правёў цэлы шэраг сустрэч зь генералітэтам ПДВ, дзе бакі прыйшлі да нейкага кампрамісу. Дакладная сума «кампрамісу» чэкістамі паліткарэктна не называецца, толькі гаворыцца, што ручныя генералы «застануцца ў ранейшым прывілеяваным становішчы».

Але гэта што тычыцца генералаў, а што ж звычайныя дэсантнікі? А вось гэта, бадай, самае цікавае пытаньне ва ўсёй гісторыі, якое пакуль так і засталося без адказу, і таму вельмі палохае чэкістаў і іх крамлёўскіх марыянетак. Куды падзеліся 10.000 дэсантнікаў, пра якіх у самым пачатку заяўляў генерал Ачалаў?

Прычым, заяўляў [ён гэта] яшчэ да сваёй здрады, а значыць, 10.000 дэсантнікаў рэальна існуюць, але ні Ачалаву, ні іншым савецкім афіцэрам (Церахаву, Квачкову ды іншым) яны не падпарадкоўваюцца, бо не адгукнуліся на іх заклік (загад) прыйсьці на дэманстрацыю 7-га лістапада. На шматлікіх фотаздымках розных інфармацыйных агенцтваў выразна бачна, што сярод агульнай колькасьці мітынгоўцаў дэсантнікаў было менш за сотню – г.зн. астатнія 9.900 так і не прыйшлі.

Цяпер вернемся ў самы пачатак і яшчэ раз паўторымся: двое з трох кіраўнікоў вайскова-палітычнай кааліцыі «Саюз абаронцаў Расеі» (Ачалаў і Церахаў) заклікалі дэсантнікаў прыйсьці на мірную дэманстрацыю, пры гэтым адзін зь іх (Ачалаў) пайшоў на кампраміс з Пуціным і адмовіўся ад ідэі вайсковага перавароту, заявіўшы, што перавароту ня будзе, а іншы (Церахаў) да яго далучыўся.

Але быў яшчэ і трэці кіраўнік названай кааліцыі (Баркашоў), які наадварот — на кампраміс ісьці адмовіўся, а ўзначальваемая ім арганізацыя (РНЕ) нават выпусьціла афіцыйны прэс-рэліз з заклікам да рускіх афіцэраў і народу не ўдзельнічаць у балагане.

Па выніках усяго таго, што адбылося, нескладана здагадацца, у чыім менавіта распараджэньні на самай справе знаходзяцца ўжо неаднаразова згаданыя вышэй 10.000 дэсантнікаў, ды і не толькі дэсантнікаў.

Калі раней некаторыя дэмакратычна настроеныя каментатары, напрыклад, на партале Інгрыі-Інфо, казалі пра тое, што камандаваньне расейскай арміі рыхтуе пераварот з заменай чэкісцкай хунты на вайскова-камуністычную, гэта значыць ўспрымалі «Саюз абаронцаў Расеі» як нейкую «чырвона-карычневую» кааліцыю, то цяпер усім становіцца відавочна, што савецкія генералы зьяўляліся ў даным «Саюзе» ня больш чым шырмай, і «чырвоных» адценьняў там становіцца ўсё менш.

А гэта значыць, што для чэкістаў і сапраўды наступаюць апошнія часы.

Алег Дзьмітрыеў, для Каўказ-Цэнтру

Тое, што Пуцін, верагодна — буйны карупцыянер [гл. напрыклад, папярэдні артыкул. – Рэд.], зусім не азначае, што Мядзьведзеў, прадстаўнікі яго адміністрацыі, расейскія міністры, армейскія ды іншыя генералы, дэпутаты ўсіх узроўняў, кіраўнікі СМІ, “сьвятары” РПЦ, губернатары ды іншыя чыноўнікі на месцах — лепш. Практычна ўсе расейскія імперыякраты як прадстаўнікі застарэлай соцыяпаразітнай структуры лічаць, што расейская імперыя разам з усімі яе казачнымі багацьцямі прызначана для забесьпячэньня толькі іх казачнага жыцьця. Звычайныя людзі, народы, іх правы й інтарэсы расейскіх імперцаў не хвалююць. А калі хвалююць, дык толькі як нейкі непрыемна-недарэчны, пабочны цяжар — накшталт “што ім тут трэба?”, “адчапіцеся”, “закрыць пытаньне”, “галоўнае, каб было ціха” і г.д. Такое стаўленьне расейскай імперыякратыі да сваіх кіраўнічых абавязкаў (а іншага стаўленьня ў яе і быць ня можа – не для добрага жыцьця людзей імперыі ствараюцца) заканамерна вядзе да дэградацыі “кіруемага” аб’екта. Расейскае грамадства на нашых вачах у чарговы раз спаўзае ў крызіс. Пажары, якія ахапілі Расею – толькі сімвал нарастаньня істотна больш глыбокіх грамадскіх супярэчнасьцяў (як дымок над тарфянікам можа сьведчыць пра глыбіннае гарэньне, якое ў любы момант можа перайсьці ў страшны пажар). Чытачам нашага сайта варта ведаць апошнія факты, якія пра гэта сьведчаць.

1.

ВАКОЛ ХІМКІНСКАГА ЛЕСУ

На ўскрайку Масквы ў раёне аэрапорта Шэрамецьева знаходзіцца (хутка будзем казаць у мінулым часе) г.зв. Хімкінскі лес. Гэты лес – улюбёнае месца адпачынку масквічоў найперш з прылеглых раёнаў вялікага мегаполісу. Расейскія і маскоўскія ўлады, як гэта цяпер часта бывае, вырашылі правесьці вялікую дарогу якраз праз гэты лес, папярэдне вырубіўшы яго значную частку. Людзі абурыліся, арганізаваліся, пачалі пісаць петыцыі з просьбамі й пратэстамі. Аднак улады не адмянілі свайго рашэньня. На сярэдзіну ліпеня г.г. сітуацыя перайшла ў новую, больш актыўную фазу — людзі пачалі спыняць лесарубаў, захапілі й блакавалі тэхніку. Яны таксама патрулявалі тэрыторыю, усталявалі лагер абаронцаў Хімкінскага лесу, склалі барыкады на бліжэйшых пад’ездах, выходзілі з дэманстрацыяй пратэсту аж у цэнтар Масквы — да расейскага дома ўраду, дзе цяпер знаходзіцца Пуцін (гл. верхняе фота зьлева).

У адказ улады (хто ж яшчэ) выкарысталі супраць абаронцаў лесу — жыхароў Масквы і прадстаўнікоў экалагічных арганізацый Расеі — новую, да сёньня невядомую тактыку [у Беларусі гэтая тактыка ўладаў вядомая абаронцам Курапат. – Рэд.].  23 ліпеня а 5-й гадзіне раніцы на лагер абаронцаў лесу напала вялікая група невядомых малойчыкаў (каля 50 чалавек) у масках (гл. ніжняе фота зьлева).

Як распавяла «Газеце.Ru» сябар руху «У абарону Хімкінскага лесу» Ала Чарнышова, атрад моцных маладых людзей, падобных ці то на футбольных фанатаў, ці то на ўльтраправых малойчыкаў, атачыў лагер. Яны былі апранутыя ў асноўным у белыя майкі зь лічбай “19”, іх твары былі замотаны. «Яны ўключылі тэхніку і сказалі нам: “Мы прыйшлі прыбіраць і забіваць”. Затым яны ўсчалі жорсткую бойку. Адной дзяўчыне пашкодзілі руку, а яшчэ аднаму актывісту — шыю». Далей Чарнышова распавяла, што абаронцы лесу выклікалі міліцыю і запатрабавалі ад нападнікаў паказаць дазвол на рубку, якога ў тых не аказалася».

Аднак міліцыянты, якія прыехалі ў лагер, замест футбольных фанатаў сталі затрымліваць… актывістаў-абаронцаў лесу. Усяго ў АУС № 2 падмаскоўных Хімак было дастаўлена 10 чалавек, у тым ліку і нефармальны лідар экаабаронцаў Яўгенія Чырыкава.

Міліцыя таксама выкарыстоўвала тактыку запалохваньня. «Шмат каго затрымлівалі вельмі груба: адну дзяўчыну міліцыянты давалаклі да свайго аўтобуса за валасы», — распавялі актывісты. Лагер абаронцаў быў зьнішчаны, пазасталых актывістаў да тэхнікі, якая вяла высечку лесу, не падпускала міліцыя. «Гэтыя нацы-фанаты ў масках хутка зьніклі, а міліцыя стала ў ачапленьні й нікога не падпускала», — распавялі актывісты.

Тое, што адбылося, яны лічаць адказам уладаў на акцыю пратэсту ля Белага дома, якая адбылася напярэдадні. Тады актывісты прынесьлі да дома ўраду паленьні й паспрабавалі перадаць расейскаму прэм’еру Ўладзіміру Пуціну петыцыю з патрабаваньнем спыніць незаконную, на іх думку, высечку. Тады таксама ўдзельнікаў акцыі разагнала міліцыя.

Аднак і на гэтым падзеі не завяршыліся.

28 ліпеня ўвечары каля 300 ужо антыфашыстаў, левых актывістаў і эколагаў прайшлі маршам па горадзе Хімкі (http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/ 2010/07/30/74199.shtml). Па ходу яны скандавалі лозунгі: «Рускі лес», «Спынім высечку лесу», «Трасу ў абыход», «Час адказваць!», «Не высечцы лесу». У пачатку калоны людзі несьлі банэр, на якім было напісана: «Ачысьцім лес ад фашысцкай акупацыі 1945-2010» [вось бы даведацца, што “левыя” хацелі гэтым банерам сказаць. – Рэд.].

Маладыя людзі падышлі да будынка адміністрацыі горада і пачалі кідаць у вокны каменьні і запаленыя фаеры, а таксама стралялі па вокнах верхніх паверхаў з пісталетаў (гл. фота зьлева; адпаведнае відэа можна паглядзець, напрыклад, тут: http://leftside.org/modules/news/article.php?storyid=1036).

Ахоўнікі будынка, убачыўшы ўзбуджаны натоўп анархістаў і антыфашыстаў, якія прыбылі з Масквы, у страху ўцяклі ўнутр і падчас акцыі ніяк сябе не праяўлялі.

Пасьля пагрому і маляваньня адпаведных надпісаў на сьценах адміністратыўнага будынка і выказаўшы такім чынам сваё меркаваньне з нагоды незаконнай высечкі Хімкінскага лесу, актывісты прайшліся маршам па горадзе Хімкі, падчас якога таксама палілі фаеры, скандавалі лозунгі й камянямі ды свістам праводзілі аўтамашыны міліцыі, якія хаваліся па дварах і завулках .

На сваім сайце антыфашысты заявілі, што яны прысьвячаюць гэтую акцыю «галоўнаму рэдактару«Хімкінскай Праўды» Міхаілу Бекетаву, які цяпер прыкаваны да інваліднага крэсла і ўжо ніколі ня зможа пісаць артыкулы. Ён быў журналістам, які не баяўся пісаць праўду аб карупцыйным бязмежжы Хімкінскіх чыноўнікаў, якім пляваць на меркаваньне гараджан. Яго вельмі хваляваў лёс Хімкінскага лесу. Аднойчы, вярнуўшыся дадому, ён знайшоў свайго любімага сабаку мёртвым. Потым яго машына была падарваная. І, урэшце, яго жорстка зьбілі — праламілі чэрап і зламалі шмат костак. Пасьля гэтага Міхаіл доўгі час праляжаў у коме».

***

Аналізуючы падзеі, якія адбыліся вакол Хімкінскага лесу, на наш погляд, варта не пакінуць па-за ўвагай тое, што ў Расеі (прынамсі, у Маскве) на сёньня падрыхтаваныя  два віды моладзевых груповах, здольных на актыўныя сілавыя дзеяньні. Адна з гэтых груповак падкантрольная і выкарыстоўваецца ўладамі (што само па сабе ёсьць сьведчаньнем крызісу расейскай улады), іншая – ліберальнай апазіцыяй.

Вельмі верагодна, што ўсё гэта ня проста так…

2.

ХТО ПАДПАЛЬВАЎ РАСЕЮ

На гэтае пытаньне разгорнуты адказ далі рускія нацыянал-шавіністы – г.зв. “арыйцы”. Лічым вартым, каб нашы чытачы азнаёміліся са скарочанай версіяй адпаведнага артыкула (узята з http://ari.ru/news/3532/).

«Сьпякота — сьпякотай, аднак на самае галоўнае пытаньне: «Адкуль ўзяліся гэтыя пажары?» — ніхто так і не адказаў. Асяродкаў запальваньня ў Расеі да 2000! Аднак пажары на мяжы РФ з Украінай і Беларусьсю дзівосным чынам заканчваюцца.

На погляд гарадскога дылетанта, усё натуральна і відавочна: раз стаіць сьпёка — то ад сьпёкі пажары. Аднак, на самой справе відавочнага тут мала, бо ў Афрыцы, у Індыі, напрыклад, круглы год стаіць тэмпература нават вышэй, чым цяпер у Расеі, аднак савана і джунглі гараць вельмі рэдка, а так, каб так гарэлі лясы, з мноствам зыходных кропак, — так гэтага не памятаюць нават самыя старыя абарыгены. Мёртвая і абсалютна сухая драўніна можа гадамі ляжаць на сонцапёку і ня мець тэндэнцыі да самазапальваньня. А тут лес — і гарыць нібы «сам». Ва ўсякім разе, так запэўніваюць па тэлевізары. Аднак па-за тэлевізарам людзі распавядаюць зусім іншыя гісторыі - тое, што ўсё гэта падпалы.

Прывядзем тыповую гісторыю пра пажар у Падмаскоўі, калі ў адным з калгасаў загарэлася поле пасьля збору ўраджаю. Сяляне, аказваецца, самі і падпалілі – так, маўляў, рабілі заўсёды. А калі агонь набраў сілу і падабраўся да суседняга лесу, яны выклікалі пажарных. Аднак доблесныя пажарнікі па-хуткаму залілі ўжо патухлае амаль поле, селі назад у кабіну і сабраліся ехаць да сябе «на базу». Людзі зьвярнулі ўвагу, што лес, маўляў, гарыць. На гэта пажарныя адказалі, што лес — гэта ўжо ня іх зона адказнасьці, і таму няхай гарыць на*…

Сітуацыя досыць тыповая для ўсіх без выключэння раёнаў і службаў расеянскай федэрацыі. Усё, што знаходзіцца не на іх тэрыторыі, пажарных, міліцыю і чыноўнікаў не цікавіць. СІСТЭМА такая і падбор людзей у ёй такі! Нікога нішто не цікавіць, калі толькі справа не звязаная зь іх уласным баблом.

Вось што, напрыклад, пра гэта распавяла ў сваім блогу “Дзяўчынка”, якая поўная энтузіязму паехала дапамагаць МНС змагацца з агнём:

«… Мы ўрэшце знайшлі штаб мясцовых палявых МНС. Гэта была жудасная карціна. Стаяць 2 пажарныя машыны, з абодвух капае вада, кіроўцы сядзяць і п’юць рускую горкую — і гэта практычна пад час 35⁰ сьпёкі. Мы прагуляліся па стаянцы МНС, як у сябе дома, і на нас нават ніхто не звярнуў увагі. Пажарныя разьлікі альбо адпачывалі пад музычку, альбо проста гулялі ў карты і пілі. Спачатку ў нас склалася ўражаньне, што народ стаміўся і проста робіць перапынак. Але перапынак працягнуўся на… наступныя 3 гадзіны. Тыда мы знайшлі «Галоўнага» з дапамогай простага пытаньня: «НАРОД, ХТО КАМАНДУЕ ПАРАДАМ?» Выйшаў цалкам п’яны мужык, прадставіўся перагарам маёрам і спытаў нахабным матам, чаго нам трэба? Мы адказалі, што мы валанцёры і прывезьлі правізію, адзеньне і сёе-тое з посуду для пагарэльцаў. Пасьля гэтага НАС ПАСЛАЛІ НА*… «.

Цяпер пра Пуціна.

Яшчэ лепей, чым піяр Уладзіміра Ўладзіміравіча ў пажарным самалёце, была ідэя раздаваць па асобным дому сем’ям, якія да страты жыльля ў агні  дзялілі дом зь іншымі сем’ямі. Магчыма, ён і кіраваўся намерамі выглядаць добрым, але на практыцы такога роду прапановы прэм’ера падобныя на заклік да тысячаў падпальшчыкаў адным махам паправіць свае жыльлёвыя ўмовы. Некаторыя людзі, з аповядаў знаёмых даведаўшыся пра ініцыятыву Ўладзіміра Ўладзіміравіча, самым сур’ёзным чынам пралічвалі варыянт падпалу старога дома, каб атрымаць новы. Тым самым у Расеі цалкам на роўным месцы зьявілася матывацыя для многіх сотняў, калі ня тысячаў падпальшчыкаў, якія вырашылі такім чынам паправіць свае жыльлёвыя ўмовы. Дарэчы, зьвяртае на сябе ўвагу дзіўны факт, што гарыць у асноўным прыватнае жыльлё, у той час як школы, сельсаветы, паліклінікі ды іншыя муніцыпальныя будынкі агонь неяк дзіўным чынам абыходзіць бокам.

Такім чынам, мы ўжо маем шэраг цалкам сур’ёзных прычын  з-за якіх Расея пагрузілася ў бездань пажараў: дэградацыя дзяржаўнай сістэмы — «мая хата з краю», «я за той раён не адказваю»; пафігізм людзей, якія падпальвалі палі ва ўмовах гарачыні; масы грамадзян, якія знаходзяцца ў галечы і беспрасьветнасьці й якім раптам паабяцалі на халяву новыя дамы ў выпадку, калі згараць старыя. Апошняе выглядае амаль як заклік.

Аднак, ёсьць яшчэ й іншыя прычыны «спантанных» самазапальваньняў лесу, кожная зь якіх яшчэ больш суворая, чым папярэднія, і якія сведчаць аб поўнай дэградацыі дзяржаўна-палітычнай сістэмы.

Так, пасьля таго як з 2000-га году «прыватызаваць» у краіне стала ўжо як бы няма чаго (усё «прыхватызавалі» так званыя «алігархі»), у чыюсьці прагную галаву прыйшла ідэя «прыватызацыі» лясных угоддзяў. Гэта значыць, калі раней нейкі высокапастаўлены гаўнюк абмяжоўваўся сядзібай у пару гектар, то зараз прыватныя гектары лесу пайшлі на сотні, тысячы і дзесяткі тысяч. У выніку, каласальныя ўчасткі лясных угоддзяў, якія спакон веку мясцовыя лічылі сваімі, у Расеі раптам ні з таго ні з гэтага сталі «прыватнай уласнасьцю», часьцей маскоўскіх алігархаў. Такога не было нават у час прыгоннага права…

Зь іншага боку, цяжка сучаснаму «барыну» прасачыць за «прыватызаванымі» ляснымі ўчасткамі. Людзей паганяць істоты ў цёмных акулярах могуць, але на кожны куст аховы ня хопіць.

Калі для людзей лес, чые дзяды і пра-прадзеды хадзілі ў яго па грыбочкі, цяпер стаў «ня іх», напрошваецца магчымасьць для манеўру. Гэта значыць, бяры факел — і палі «прыватызаванае». Ня дужа правільная, магчыма, форма пратэсту, дрэнная, прама скажам, але форма вельмі жорсткая — «на табе». Было 1000 гектараў лесу — і ў адзін дзень ня стала нічога. Яшчэ і асабняк зьлёгку падгарэў…

У дадатак, як бы гэтага было мала, сітуацыя пагаршаецца яшчэ і тым, што цэлую армію дзяржаўных леснікоў таксама разагналі за «непатрэбнасьцю». Магчыма, многія зь іх і былі лішнімі, аднак нельга сказаць, што леснікі ўвогуле не патрэбныя. І нават калі ўжо ляснік стаў не патрэбны — чалавека трэба заняць іншай справай, перавучыць на новую прафесію, выплаціць кампенсацыі й гэтак далей. Гэта значыць, зрабіць так, як прынята ва ўсім сьвеце. А калі чалавека, які лепш за ўсіх у акрузе ведае мясцовы лес, пад зад каленам — гэта значыць, моцна раззлаваць — вялікая верагоднасьць, што ад гэтага лесу застануцца адныя галавешкі.

Такім чынам, выяўляецца яшчэ адна прычына «спантанных» пажараў. Гэта наглядчыкі лясных гаспадарак, якія страцілі працу, і проста мясцовыя жыхары, якіх пазбавілі лесу пад домам (куды хадзілі яшчэ іх продкі!).

Вось ужо пералік цалкам сур’ёзных прычын, аднак, на жаль – ня ўвесь. Так, некаторымі блогерамі адзначана вельмі дзіўнае грамадскае меркаваньне ў расейскіх абывацеляў на конт тлумачэньня гэтак масавых пажараў — пажары ў Расеі наладзілі чачэнцы.

І сапраўды, што перашкаджае некалькім дзесяткам нейкіх амніставаных, але ня любячых Расею, баевікоў, пракаціцца па ёй і зрабіць серыю «самазапальваньняў»? Пад шумок. Людзі могуць такім ня дужа арыгінальным чынам помсьціць…

Такім чынам, у гэтай больш чым дзіўнай сітуацыі з неверагоднымі 2000 асяродкамі пажараў, сканцэнтравалася ўся безвыходнасьць і бяздарнасьць расеянскай дзяржаўнай сістэмы і ўсяго, што ў іншых краінах называецца дзяржавай.

Вельмі добра на гэтую тэму заўважылі ў адным французкім выданьні:

«Пажары прадэманстравалі, што ў сістэме кіраваньня краінай з 1986 года нічога не зьмянілася, і гэта пагражае перарасьці ў новы крызіс: урад у сітуацыі, якая склалася, выглядае дэзарганізаваным і неэфектыўным, а расейцы адчуваюць сябе «кінутымі, калі не здраджанымі лідарамі, якія пакінулі іх сам-насам са сваёй доляй». «У Маскве ня толькі мэр Лужкоў, але, як сцьвярджаюць масквічы, і ўвесь палітычны істэблішмэнт, пакінулі сталіцу. Гэтая горыч можа перарасьці ў гнеў«.

(канец цытаваньня).

Думаем, што цяпер, адказваючы на пытаньне: “Хто падпальваў Расею?” – кожны можна прызнаць, што прычынай падпалаў стала грамадскае бязладдзе, абумоўленае, у сваю чаргу, тым, што Расеяй так “кіруе” расейская імперыякратыя.

3.

ТАКОЕ АДБЫВАЕЦЦА НЯ ТОЛЬКІ НА ПАЎНОЧНЫМ КАЎКАЗЕ…

Пачнем з папярэджаньня.

Наступныя матэрыялы, спасылкі на якія вы ўбачыце далей, дзе будуць паказаны акты гвалту прадстаўнікоў каўказскіх народаў над іншымі расейцамі рознага ўзросту і полу, мы раім глядзець толькі тым, што мае добрае здароўе і моцныя нервы. Гэта першае.

Па-другое, у час прагляду відэа заклікаем памятаць, што гэта спачатку расейская імперыякратыя прывяла на Каўказ сваю армію, а зь ёй вайну, рабаваньне, гвалт, сьмерць. Адбылося гэта некалькі стагоддзяў таму, але ўвесь гэты жах працягваецца і сёньня…

Калі вы гатовыя выканаць названыя ўмовы, тады для таго, каб убачыць чарговую расейскую зьяву-праблему, мы прапануем паглядзець два відэа – вось тут: http://vadimb.livejournal.com/661358.html і тут: http://ari.ru/news/3525/ (праўда, не гарантуем, што хутка гэтыя відэа ня будуць забаронены для прагляду).

Права каментаваньня гэтага відэа зноў аддаем рускім нацыянал-шавіністам – г.зв. “арыйцам”, бо іхняе меркаваньне ў гэтым выпадку ўяўляецца найбольш каштоўным. Акрамя таго, наша пазіцыя па гэтых відэа практычна цалкам супадае зь іхняй (у асноўным узята адсюль: http://ari.ru/news/3525/).

“Адзін зь любімых заняткаў сілавікоў РФ — пошукі думказлачынства, асабліва на глебе артыкула 282. «Вінаватых», як правіла, знаходзяць, караючы па ўсёй строгасьці закона. Разам з тым, неяк без увагі пракурораў і ТБ застаюцца рэальнасьці іншага плану, накшталт тых, што былі бачныя на відэа.

На першым «кіно» пачынаючы кінематаграфіст запісаў, як два дарослыя грамадзяне, родам, мабыць, з Каўказа, сумеснымі намаганьнямі «выхоўваюць» рускага па выгляду падлетка. Чым скончылася «выхаваньне» — засталося за кадрам. Не выключана, яно працягнулася. Ролік быў выкладзены ў інтэрнэце, на сэрвісе YOUTUBE.COM як «відэа з лагера адпачынку «Дон». Аднак упэўнена нельга ні пацьвердзіць, ні абвергнуць гэтую інфармацыю. Хаця, мяркуючы па прыёмах, «выхавальнікі» — гэта барцы, а, як мы ведаем, у лагеры «Дон» адпачывалі менавіта барцы з Чачні.

Упэўнена можна сказаць толькі, што два дарослыя мужыкі з каўказскім акцэнтам і, па выглядзе мяркуючы, каўказцы подла, агіднымі чынам зьдзекаваліся над шчуплым падлеткам, мяркуючы па ўсім — рускім. Трэці грамадзянін здымаў працэс на відэа.

Наступны ролік, таксама выкладзены на YOUTUBE.COM, дэманструе, як грамадзяне з Паўночнага Каўказу «размаўляюць» зь дзяўчатамі ў Расеі.

Калі хтосьці думае, што мы тут каўказцаў будзем касьцярыць, яны вельмі моцна памыляюцца. Скажам банальную фразу — зусім не ўсе каўказцы падонкі, і справа зусім не ў іх, а ў тых, хто ў Расеі патурае нягоднікам, хто стварыў для іх атмасьферу беспакаранасьці.

Пасьля прагляду гэтых відэа ўзнікае, вядома ж, пытаньне да рознага роду прэзідэнтаў, прэм’ераў, пракуратураў, міліцыянтаў, камітэтаў, службаў ды іншых, каму час растлумачыць сітуацыю. Вельмі хацелася б дачакацца таксама каментароў ад першых асоб Расійскай Федэрацыі — Дзьмітрыя Анатольевіча і Ўладзіміра Ўладзіміравіча, якія з прычыны вялікай занятасьці тушэньнем пажараў у лесе спрабуюць не заўважыць пачатак пажару іншага роду.

Справа ў тым, што зьбіцьцё дзяцей і жанчын — гэта ўжо зьява за мяжой дабра і зла, якая нават ва ўмовах баявых дзеяньняў лічыцца ваенным злачынствам. А тут нібы мірны час. Але нейкія дзядзькі з Каўказу ня толькі сьмела ламаюць праз калена падлетка, але яшчэ і гэтак жа сьмела выкладваюць свае «педагагічныя» відэа ў інтэрнэце.

Працэс жа можа пачацца стыхійны. І не выключаем, што далей могуць зьявіцца відэа і зь іншымі «педагогамі». І куды яно далей завядзе, цяжка нават уявіць.

Можа, час спыніць зжывать са сьвету рускі народ, зьневажаючы яго жанчын, зьдзекуючыся над дзецьмі? Магчыма, трэба неяк адрэагаваць, сказаць і зрабіць? Бо нават немцы ў акупацыю такога сабе не дазвалялі.

Супрацоўнікам амерыканскіх турмаў добра вядома: лепшы спосаб падтрыманьня парадку — гэта разьвядзеньне нялюбячых адзін аднаго грамадзян па розных кутах. Так, амэрыканскія турэмшчыкі імкнуцца, каб варагуючыя групоўкі зьняволеных ня проста не сядзелі за адным сталом, але нават не сустракаліся на адной спартовай пляцоўцы ці ў пральні. Аднак у расеянскай федэрацыі, дзе немагчымасьць рускіх трываць выхадкі агрэсіўных плямёнаў з кожным днём становіцца ўсё больш відавочнай, улады ня проста не разводзяць бакі па розных кутах (так, каб Каўказ жыў сам па сабе), але і наадварот — нават дзяцей з розных рэгіёнаў краіны спрабуюць зьбіваць ў адну кучу.

Адсюль у любога з бацькоў у Расеі сёньня пытаньне да кіраўнікоў гэтай дзяржавы: а ці ёсьць у расеянскай федэрацыі такое месца, куды можна адправіць дзіцё і не хвалявацца, што нейкія барадатыя «выхавальнікі» з Паўночнага Каўказа не паспрабуюць зламаць яму хрыбет?

І паўтараем, што пытаньне тут далёка ня толькі ў нейкіх «дрэнных хлопцах» з Паўночнага Каўказу. Патлумачым. Калі б фігураваўшыя на відэа грамадзяне паспрабавалі так жа «выхоўваць» падлетка дзе-небудзь у Грозным, на наступны дзень да іх бы прыехалі ў госьці сваякі падлетка і правялі ў адказ «выхаваўчы працэс». Прычым, ім на дапамогу прыйшлі б і сваякі саміх ўродаў, каб хоць неяк загладзіць віну за іх. Пасьля гэтага грамадзяне-вырадкі ўжо ніколі не змаглі б самастойна перамяшчацца: пакінулі б у жывых — і тое добра. Тое ж самае было б і з грамадзянамі, паспрабаваўшымі недзе на Каўказе папінаць жанчыну… Таму на Каўказе падобнае практычна немагчыма. Там сістэма працуе. Аднак у Расеі, з расейцамі такое рабіць чамусьці можна.

Як так атрымалася, што маральныя вырадкі адчуваюць сябе ў расейскіх абласьцях беспакарана?

P.S.
Як высьветлілася, «небясьпечныя» ролікі ў сеціве рэгулярна выдаляюць. Таму відэа з ролікам у нашым матэрыяле можа хутка быць недаступнае. Але ЖЧысты — http://vadimb.livejournal.com/661358.html і http://teh-nomad.livejournal.com/465062.html?page=5 знаходзяць новыя спасылкі. Калі ролік на нашай старонцы не стане даступным, глядзіце на іх блогах”.

(канец цытаваньня матэрыяла).

4.

ВАЙНА ЎНУТРЫ РАСЕЙСКАЙ АРМІІ

Расейская армія, як многім даўно вядома, унутрана расколатая – і найперш па нацыянальнай прыкмеце. Нядаўна дзякуючы Інтэрнэту ўвесь сьвет атрымаў доступ да дадатковых доказаў гэтага (гл. напрыклад фота зьлева; на іх паказаны некаторыя віды маральных зьдзекаў прадстаўнікоў каўказскіх народаў над хлопцамі-славянамі).

Найбольшыя розгалас і ўвагу да сябе ва ўсім сьвеце выклікаў кароткі фільм, зьняты з дапамогай мабільнага тэлефону. На ім засьняты фрагмент масавай бойкі, якая адбылася паміж рускімі й дагестанскімі служачымі Кантэміраўскай танкавай дывізіі – увага! – непасрэдна на пляцу часткі (гл. відэа напрыклад тут: http://censor.net.ua/go/offer/ResourceID/168184.html ці тут:  http://ari.ru/news/3533 ; мусім папярэдзіць: фільм утрымлівае рускі мат!). Бойка адбылася яшчэ ў пачатку ліпеня, трапіла ў сеціва праз месяц.

Удзельнікі падзей з рускага боку распавялі наступнае:

«За дзень да гэтай бойкі былі дробныя сутыкненьні дагестанцаў і рускіх выведчыкаў-тэрмінавікоў ў мясцовым клубе. Затым тыя й іншыя «забілі стрэлку» на наступны дзень на пляцы, у 8 вечара. Але дагі павялі сябе несумленна: яны напалі вялізным натоўпам на шасьцярых выведнікаў яшчэ днём. І панеслася. Выведнікі заўважылі, што «нашых б’юць», — хто пасьпеў, той выбег на дапамогу. Тым ня менш, дагаў было больш, і яны, вядома, замясілі нашых хлопцаў. Затым на пляц выехаў камандзір брыгады і пусьціў чаргу з «калаша». На гэтым усё і скончылася. Вынік: 10 чалавек у шпіталі, некалькіх дагестанцаў адправілі на гаўптвахту. Затым на працягу тыдня-двух і рускіх, і каўказцаў ганялі на марш-кідкі і ўсяляк каралі. Зараз у Кантэміраўскай дывізіі зьбіраюцца арганізаваць асобную роту хлопцаў са спартыўнымі разрадамі, якія будуць хоць неяк кантраляваць гарачых паўднёўцаў… «.

(канец цытаты)

Зноў даем магчымасьць ацаніць і пракаментаваць адбылае рускім нацыянал-шавіністам (узята адсюль http://ari.ru/news/3533/).

«У многіх патрыётаў цяпер, вядома, гістэрыка. Аднак мы далёкія ад гістэрык і больш за тое — разважаем далей нават не з пазіцый рускіх нацыяналістаў (яна і так зразумелая), а з пазіцый цалкам абстрактных. Такіх, зь якіх глядзяць, напрыклад, чытачы на Захадзе, зьлёгку афігеўшыя ад такіх фота і відэа.

Пытаньне тут стаіць прыблізна гэтак жа, як яно стаяла ў Старажытным Рыме. Калі хтосьці дзесьці са служылых варвараў ці іншых людзей удумаў бы распрануць рымскіх салдат і напісаць нешта ў іх на голеных патыліцах — гэтых людзей камандаваньне легіянераў загадала б выразаць на тэрыторыі некалькіх квадратных кіламетраў. Падчыстую. Пытаньне тут ня столькі ў крыўдзе за воінаў, якія ня здолелі пастаяць за сябе, а ў абразе ўсёй рымскай дзяржавы, прадстаўнікамі якой зьяўляюцца яе салдаты. І, каб ніхто нам тут не навешваў «фашысцкія» цэтлікі, дададзім, што рымская армія была інтэрнацыянальнай і ў легіёнах служыў шмат хто. Але цалкам усё роўна было, абрылі б ілбы рымскім легіянерам крутыя нубійцы ці падвыпіўшыя германцы глуміліся над легіянерамі з Галіі — кепска было б і нубійцам, і германцам. Бо і тыя, й іншыя замахваліся б на самыя асновы Рыму — гонар яго арміі, яго народу і яго ўлады.

Магчыма, хтосьці лічыць, што Рым — гэта вельмі даўно. Аднак дакладна па той жа сьхеме дзейнічала Брытанія ў сваіх калоніях стагоддзямі. І дакладна па той жа сьхеме дзейнічаюць цяпер амерыканцы. Таму ні там, ні ў якой іншай краіне такое немагчыма ў прынцыпе. Людзі апранулі вайсковую форму краіны, таму дазволіць так глуміцца над яе салдатамі — гэта значыць, апускаць ўсю краіну. А апушчаных краін не бывае па вызначэньні, таму што іх сьціраюць з мапы. Паспрабавалі б, напрыклад, такое зрабіць ізраільскія друзы, служачыя там у войску разам з габрэйскімі салдатамі, ці вайскоўцы курды з салдатамі туркамі. Ніякага б трыбуналу не было — насеклі б у капусту адразу, не выходзячы з часткі.

Твараў у салдат, якія стаяць зь літарамі на ілбах, ня бачна, аднак, раз яны ў форме ўзброеных сілаў, дзе грамадзянін Мядзведзеў нешта накшталт галоўнакамандуючага – значыць, можна сказаць, што дагестанцы паставілі ракам грамадзяніна Мядзведзева, міністра абароны Сердзюкова й іншых — і намалявалі ім на ілбе пра «Дагестан — сіла». Так што, калі цяпер за гэта дзейства ня будзе самага строгага пакараньня — такога, каб здрыгануліся ў самых аддаленых аулах сонечнага Дагестана – значыць, ужо ўсё, ужо прыехалі — краіне Расеянская Федэрацыя будзе такі ж каюк, які па сутнасьці ўжо прыйшоў і яе «войску», і яе іншым структурам. Гэта ўжо іх — Дагестанская — армія. Апускалі, апускалі крэмляне рускіх, білі па руках, а апусцілі… сябе.

Ва ўсіх арміях сьвету ва ўсе часы прыніжэньне чалавека ў вайсковай форме (а ў даным выпадку мы маем справу з рытуальным нават прыніжэньнем) каралася па самых строгіх законах. Прычым, нават калі гэта прыніжэньне адбывалася таемна — недзе ноччу ў казарме. Але калі нейкія грамадзяне, апрануўшыя вайсковую форму той ці іншай краіны, раптам сярод белага дня на пляцы пачыналі крычаць лозунгі й баявыя клічы нейкіх аўтаномных народаў, калісьці заваяваных [! – Рэд.], зьбіваючы па ходу сваіх калегаў — то гэта кваліфікаваліся ўжо нават горш выбрыцьця ілбоў з напісаньнем пракламацый. Гэта — расстрэл на месцы.

Уявім, што, напрыклад, салдаты генерала Ўласава сабралі ў казарме калегаў з немцаў і, паставіўшы іх ракам, напісалі ў іх на ср*ках «Служу Савецкаму Саюзу». Лічым, што пасьля гэтага Гестапа доўга і цяжка дапытвала б усіх удзельнікаў цырымоніі, пасьля чаго частка ўдзельнікаў паехала б на мылаварны заводы (у якасьці сыравіны), а частка (недатычныя) — паехала б служыць у штрафныя часткі, проста за тое, што былі побач і не спынілі бязладдзе. Аднак, калі б тыя ж салдаты Ўласава выйшлі днём на пляц і, аддубасіўшы немцаў, сталі крычаць «Ленін-Сталін вялікія!» — лічым, што гэтыя грамадзяне пражылі б роўна столькі, колькі трэба часу для падрыхтоўкі да стральбы MG42. Далей, калі б нейкі камандзір, не чакаючы кулямётчыка Ганса, узяў «Вальтэр» і пайшоў мачыць аматараў таварышаў Бланка і Джугашвілі — гэтага афіцэра прадставілі б да рыцарскага Крыжа. Аднак, калі б сьледства па справе выявіла, што афіцэр страляў кудысьці ў паветра — яго б павесілі за ногі на тым жа пляцы. І дакладна так жа паступілі б і ў Японіі, і ў ЗША, і ў Брытаніі, і ў СССР за «Алах Акбар», бо Статут ў дачыненьні да такіх варожа настроеных вайскоўцаў заўсёды і паўсюль аднолькавы.

У даным выпадку мы даведваемся пра зусім іншае: кагосьці там кудысьці звольнілі, кагосьці пасадзілі на тры дні на гаўптвахту і гэтак далей. Гэта значыць, па сутнасьці, што ўсё гэта ср*нае камандаваньне Кантэміраўскай дывізіі цяперашні вярхоўны нібы галоўнакамандуючы павінен расстраляць асабіста за тое, што ніхто не скарыстаўся асабістай зброяй, бачачы відавочнае вайсковае злачынства і здраду прысягі. Само сабой — крыкуноў «Алах Акбар!» варта пакараць яшчэ больш жорстка, напрыклад, аддаць хірургам Уладзіміра Ўладзіміравіча, пра якіх той хваліўся. І толькі пасьля такіх мер, магчыма, росеянская федэрацыя як дзяржава яшчэ працягне нейкі час. У адваротным выпадку — недалёка той час, калі «Інгушэція — гэта сіла!» напішуць на ягадзіцах грамадзяніна Мядзведзева, і не ў пераносным, а ў самым прамым сэнсе «.

(канец цытаты)

У даным выпадку мы бачым, што рускія шавінюгі не стрымаліся. Эмоцыі перамаглі прыкід (бо армія, як ведаюць ці адчуваюць усе шавіністы-імперыялісты — гэта станавы хрыбет любой тэрытарыяльнай імперыі). Зь іх падсьвядомасьці, як можа бачыць кожны, неаднаразова вылезла імперская сутнасьць. Рускія шавіністы пачалі вучыць расейскіх вайскоўцаў, як душыць унутраныя расколы ў імперскім войску. На іх думку, тут натуральнымі зьяўляюцца палачная дысцыпліна і найжорскія пакараньні, уключаючы масавыя расстрэлы.

Мы ж бачым сітуацыю глыбей – так, як яе ўбачыў увесь іншы сьвет: расейская армія ўтрымлівае невырашальныя ўнутраныя супярэчнасьці, якія будуць толькі нарастаць і спрыяць яе далейшаму аслабленьню і развалу.

Прычынай гэтых супярэчнасьцяў зьяўляецца імперскі характар самой гэтай арміі, што, у сваю чаргу, зьяўляецца наступствам імперскай сутнасьці г.зв. Расеі!

“Узмацненьне ўнутрыармейскай дысцыпліны, вернасьці РФ і вайсковай форме”, якое прапануюць “арыйцы”, сітуацыю ніяк ня выправіць. Выйсьце заключаецца зусім у іншым. Зрэшты, пра яго — гэтае выйсьце — мы ўжо неаднаразова пісалі.

5.

ПАЗІЦЫЯ ЗМАГАРНАГА КАЎКАЗА

У заключэньні, каб вярнуць раўнавагу і каб прадэманстраваць яшчэ адну групу фактаў, якія характарызуюць цяперашнюю Расею, даем слова найбольш рашучым прадстаўнікам народаў Каўказу для прадстаўленьня іх пазіцыі (узята адсюль: http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/08/12/74504.shtml; падаецца ў скарочаным выглядзе).

Аднак, перад гэтым яшчэ раз мусім паўтарыць, што барацьбу ўсіх народаў Каўказу за вызваленьне іх Бацькаўшчыны з-пад расейскай імперскай акупацыі мы падтрымліваем, выкарыстаньне дыверсійнай тактыкі, якая ўсё шырэй распаўсюджваецца ў т.л. і па тэрыторыі непасрэдна расейскай імперыі, здольны зразумець, але не хацелі б, каб прадстаўнікі немусульманскіх, у т.л. хрысьціянскіх народаў, якія жывуць на сваёй Богам дадзенай зямлі, лічыліся і называліся нейкімі “нявернымі”. На наш погляд, гэта таксама ня той шлях, па якім можна прыйсьці да лепшай будучыні…

***

“ЗАЯВА БРЫГАДЫ ШАХІДАЎ РЫЯДУС САЛІХІЙН

Па загадзе Аміра мусульман Каўказа Докку Абу Усмана, Муджахідамі брыгады Шахідов Рыйадус Саліхійн, была праведзена аперацыя ў Маскве супраць цэнтральнага офіса «Газпрома», у рамках агульных вяснова-летніх акцый на тэрыторыі Русьні.

Гэтая аперацыя мела на мэце паказаць Крамлёўскім бізнэсмэнам Русьні, у т.л. галоўным зь іх у асобе кіраўніцтва самай буйной расейскай кампаніі, што нягледзячы на запэўніваньні кіраўніцтва Русні аб перамозе ў так званай «контртэрарыстычнай аперацыі», вайна ня толькі ня скончана, а наадварот — яна ўжо прыйшла да вашых дамоў і да вашых ўтульных кабінетаў.

Нягледзячы на спробы вашых уладаў сьпісаць усё на банальнае хуліганства, вы выдатна разумееце, што ня проста так сотні балтоў ад накіраванага выбуху прыляцелі менавіта да вашага офісу.

Вашы крамлёўскія босы нахабна хлусяць, спрабуючы сьпісаць гэты выбух на крымінальныя разборкі, так сама, як яны хлусяць пра тое, што пажары, якімі ахоплена ўся цэнтральная Русьня, адбываюцца самі па сабе.

Мы вам нагадваем, што пакуль Русьня і вашыя кіраўнікі не пакінуць мусульман Каўказа ў спакоі, дыверсіі (выбухі, пажары ды іншае) на тэрыторыі Русьні будуць працягвацца, іншаАллах.

У данай аперацыі нашай мэтай не было забойства людзей. Мы толькі паказалі, што можам праводзіць дыверсійныя аперацыі супраць добра ахоўваемых аб’ектаў  і што ў нашых сілах наносіць удары практычна ў любой кропцы Русьні.

Уся цэнтральная Расея з гэтага часу аб’яўляецца зонай нашай контртэрарыстычнай аперацыі. І калі ў Маскве ёсьць блокпасты пакуль толькі на подступах да горада і вакол яе, то мы маем намер дамагчыся ўсталяваньня блокпастоў і ўвядзеньня каменданцкай гадзіны ўнутры самага галоўнага вашага горада.

Каб масквічы зьведалі на сваёй скуры, як ужо шмат гадоў жывуць мусульмане на Каўказе. У нас ёсьць падазрэньні, што гэта «добра» адаб’ецца на інвестыцыйнай прывабнасьці Русьні.

Мы хацелі б таксама яшчэ раз папярэдзіць усіх мусульман, а таксама ўсіх тых, хто спачувае барацьбе народаў Каўказа, якія пражываюць на тэрыторыі Масквы і іншых буйных гарадоў Русьні, каб яны зьязджалі адтуль, таму што далей будзе толькі горш, іншаАллах, — пажары і ўдары па ўсіх аб’ектах эканомікі , якія спрыяюць Крамлёўскім забойцам, будуць узмацняцца.

Кожны, хто валодае нават самай захудалай кватэрай у Маскве, можа, прадаўшы яе, купіць сабе нерухомасьць практычна ў любой краіне свету. Больш за тое, любы, хто здымае кватэру ў Маскве, змог бы нябедна жыць на гэтыя грошы таксама практычна ў любым месцы на зямлі.

Масква і Санкт-Пецярбург зьяўляюцца нэрвовымі цэнтрамі расейскай эканомікі, і мы маем намер так ці інакш атакаваць гэтыя цэнтры да таго часу, пакуль Русьня не спыніць акупацыю Каўказа.

Пасьля гэтага папярэджаньня мы ня хочам больш чуць абвінавачваньняў у тым, што пры дыверсіях пакутуюць нявінныя людзі й тым больш Мусульмане, таму што мы неаднаразова папярэджвалі вас пра неабходнасьць пакінуць гэтае праклятае месца.

Просты расейскі народ павінен ведаць, што ўсе гэтыя беды зваліліся на яго з-за амбіцый аднаго чалавека — Пуціна, якому прапаноўваўся ў свой час годны мір і бясьпека паўднёвых межаў Расеі, але ён упадабаў прымусіць простых людзей плаціць крывёй за яго амбіцыі, сам хаваючыся за арміяй аховы і тонамі брані.

Для любога бесстароннага чалавека відавочна, што муджахіды Каўказа зьяўляюцца той сілай, якая змагаецца ня толькі за вызваленьне Каўказа, але і фактычна нясе свабоду ад рабства рускаму народу ад чэкісцкага ярма.

Пакуль рускія выміраюць па 1.5 млн. чалавек у год, рахункі ў банках у [прадстаўнікоў] кіруючага рэжыму і падкантрольных алігархаў толькі растуць, нягледзячы на крызіс. Чэкісты й іх бізнес-пратэжэ тлусьцеюць, а масы – ператвараюцца ў жабракоў, і нават крошкі з барскага стала з’ядае інфляцыя.

Па вялікім рахунку, любы разважны рускі чалавек павінен усяляк дапамагаць муджахідам Каўказа і выступіць супраць чэкісцкай хунты са зброяй у руках, як гэта зрабілі тыя ж партызаны ў Прымор’і, паўтарылі некаторыя партызанскія групы ў іншых месцах Расеі.

Любы разважны рускі чалавек таксама павінен разумець, што спробы захаваць пад акупацыяй Каўказ зьяўляюцца ўтапічнымі й абсалютна бесперсьпектыўнымі, і што гэтыя спробы толькі руйнуюць іх краіну знутры.

Вашыя правадыры пераводзяць мільярды вашых жа грошай на абслугоўваньне марыянеткавых рэжымаў, накшталт кадыраўскага, замест таго, каб падвысіць зарплаты і пенсіі.

Вашы кіраўнікі ня могуць уцямна патлумачыць, чаму Каўказ павінен быць часткай Русьні, пры тым, што каўказцы і рэлігійна і этнічна ў корані адрозьніваюцца ад рускіх, ды да таго ж маюць шматвяковую гісторыю жорсткай барацьбы з рускімі акупантамі?

Бо нават вашыя браты па веры і крыві, славяне — беларусы і ўкраінцы, не жадаюць мець нічога агульнага з вамі, акрамя нафты і газу, які вы таксама фактычна крадзеце ў народаў Сібіры і Каўказа.

І хай вас не ашуквае колькасьць так званых кадыровцев ды іншых здраднікаў і марыянетак, якія прадалі сваю Веру і Радзіму за машыны і грошы. Здрадзіўшы свой народ і сваю рэлігію, яны здрадзяць і вас, як толькі дасьпеюць умовы для здрады. І вы гэта выдатна ведаеце».

(канец заявы)

***

Ну, што, дарагія беларусы-літвіны, каму-небудзь з вас яшчэ хочацца “інтэгравацца” ў Расею?

Думаем, што калі й хацелася, то цяпер расхацелася…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

У канцы ліпеня г.г. на сайце Джэймстаўнскага фонду (ЗША) пад аўтарствам вядомага канадскага дасьледніка  Дэйвіда Марплса зьявіўся артыкул, прысьвечаны верагоднасьці зьмены лукашысцкага рэжыма ў Беларусі на бліжэйшых выбарах (http://www.jamestown.org/single/?no_cache=1&tx_ttnews[swords]=8fd5893941d69d0be3f378576261ae3e&tx_ttnews[any_of_the_words]=Belarus&tx_ttnews[tt_news]=36650&tx_ttnews[backPid]=7&cHash=d3f10ef9d8). Пра гэта мы даведаліся з сайта радыё “Свабода” (http://www.svaboda.org/content/article/2111172.html). Мы вырашылі зрабіць уласны пераклад гэтага артыкула і выставіць на нашым сайце, каб абмеркаваць некалькі пытаньняў.

Рэдакцыя.

ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ЗЬМЕНЫ РЭЖЫМУ Ў БЕЛАРУСІ

“Надыход новых выбараў заўсёды прымушае аналітыкаў у Беларусі зноў перагледзець знаёмая пытаньні: ці зьмена рэжыму магчымая, ці не? Ці задаволены беларусы ў цэлым кіраваньнем Аляксандра Лукашэнкі? Ці прывядзе цяперашні канфлікт з Расеяй да падзеньня галоўнага палітыка ў Беларусі й, калі так, хто можа стаць ягоным пераемнікам?

Перад кожнымі выбарамі Лукашэнка прымае позу чалавека, які занадта заняты, каб цікавіцца дробнымі інтрыгамі выбарчай кампаніі. Для гэтага ў сярэдзіне ліпеня ён заявіў, што ягонымі цяперашнімі прыярытэтамі зьяўляюцца блізкая ўборка ўраджаю, рашэньні па гадавым і пяцігадовым бюджэце, а таксама скліканьне так званага Ўсебеларускага народнага сходу — нявыбарнага органа, які зьбіраецца перад кожнымі прэзідэнцкімі выбарамі ў якасьці сродка адабрэньня агульнай эканамічнай палітыкі лідара. Акрамя таго ён традыцыйна паўшчуваў апазыцыю, назваўшы яе гэтым разам як “піяўкамі”, якія толькі бяруць “гранты” з замежных крыніц для ўласнага ўзбагачэньня. Ён прадказаў вылучэньне 2-3 кандыдатаў, падкрэсьліўшы, “але не 10!”  Усе яны, дадаў ён, добра жывуць за кошт гэтых грантаў, таму што не працуюць. Яны бяздомныя і беспрацоўныя. Іх мэта дамовіцца пра адзінага кандыдата на замену Лукашэнку ёсьць усяго толькі “фантазіяй” (БелТА, 16 ліпеня).

Такім чынам, прэзідэнт мяркуе, што апазіцыя не зьяўляецца годнай даверу сілай і што вылучаныя ёй кандыдаты зьяўляюцца амаль што паразітамі. Выбары – гэта ўтомнае адцягваньне сіл. Абвяшчэньне такіх заяў падрывае дэмакратычны працэс, асабліва з-за манапалізацыі прэзідэнтам СМІ. Ён таксама працягвае сваю анты-расейскую пазіцыю таму, што ён адчувае, што яна павялічвае яго папулярнасьць сярод электарату. Так, у ходзе яго нядаўняга візіту ва Ўкраіну на святкаваньне 60-годдзя прэзідэнта Віктара Януковіча (13 ліпеня) ён прыватна сустрэўся ў Крыме з прэзідэнтам Грузіі Міхаілам Саакашвілі й абмеркоўваў агульныя інтарэсы дзвюх краін. Хаця Лукашэнка пазьней заявіў (падчас візіту ў Гомельскую вобласьць), што не існуе стратэгічнай задачы фармаваньня новага альянсу супраць Расеі, гэта несумніўна было праінтэрпрэтавана ў такім ключы ў Маскве (“Тэлеграф”, 14 ліпеня; “Russia Today”, 16 ліпеня). Грузіны, што нядзіўна, шырока асьвятляліся гэтую сустрэчу.

Нядаўняе апытаньне грамадзкай думкі (чэрвень), праведзенае Незалежным інстытутам сацыяльна-эканамічных і палітычных дасьледаваньняў (НІСЭПД), паказвае, што Лукашэнка мае камфортную перавагу над сваімі супернікамі. Акрамя таго, у адказ на пытаньне ці зьменіцца жыцьцё да лепшага пасьля сыходу Лукашэнкі, толькі 22.4% адказалі станоўча, 25.2% упэўненыя, што стала б горш, і 34.8% выказалі меркаваньне, што нічога ня зьменіцца. Тым ня менш 62% апытаных адказалі, што ў Беларусі патрэбныя зьмены. Што да асабістай папулярнасьці прэзідэнта, апытаньне паказала, што падтрымка Лукашэнкі павялічылася з 42.7 да 45.6% у выніку нядаўняга газавага канфлікту з Расеяй (Telegraf, 6 ліпеня).

Апытаньне таксама паказала, што галоўныя прыхільнікі Лукашэнкі – гэта жанчыны, асабліва пэнсійнага ўзросту. Найменш сьхільная галасаваць за яго моладзь, асабліва тая яе частка, што мае вышэйшую адукацыю. Сярод апазіцыйных кандыдатаў лідэрамі рэйтынгу зьяўляюцца Аляксандар Мілінкевіч (5.4%) і Аляксандар Казулін (4.4%). На пытаньне, каго яны будуць падтрымліваць на прэзыдэнцкіх выбарах, апытаныя назвалі Лукашэнку, за ім Мілінкевіча, Казуліна, Сяргея Гайдукевіча (апошні таксама быў кандыдатам ў прэзыдэнты ў 2006 годзе, зьяўляючыся прыхільнікам Лукашэнкі), а таксама прэм’ер-міністра Сяргея Сідорскага, які заняў 5-е месца ў рэйтынгу, хаця ён і не заяўляў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у выбарах у 2011 годзе. На думку былога міністра працы Аляксандра Саснова прычынай гэтага ёсьць вядомасьць [Сідорскага] і яго грамадскі імідж (“Народня воля”, 15 ліпеня).

З дасьледаваньня НІСЭПД вынікае 3 высновы:

Першае, хаця Лукашэнка і застаецца самым папулярным палітыкам у краіне, ён не набірае большасьць у першым туры дэмакратычных выбараў. Калі б выбары дайшлі да другога туру (а такога не здаралася зь першых прэзідэнцкіх выбараў 1994 году), то супернік Лукашэнкі, тэарэтычна, меў бы поўны доступ да мэдыяў і меў магчымасць паўстаць як відавочным супернік [Лу-кі] на будучыню. Такі сцэнар ёсьць непрыймальным для Лукашэнкі, які аддае перавагу падачы апазыцыі ў якасьці пагарджанай ды ізаляванай групы меншасьці.

Другое. Прыкладна роўная колькасьць рэспандэнтаў выказваецца на карысьць сувязяў зь ЕЗ і Расеяй, прычым абодвы кірунку не зьяўляюцца занадта папулярнымі. Сэнс гэтага фэномэну палягае, відаць, у тым, што перавага надаецца гарманічным адносінам з суседзямі, пры гэтым прыярытэт даецца ўнутранай палітыцы. Больш за 62% лічаць, што паляпшэньне эканамічнага становішча зьяўляецца больш важным, чым забесьпячэньне незалежнасьці краіны.

Трэцяе. Дасьледаваньне паказала, што ўсё большая колькасьць людзей вераць, што Беларусь ужо перажыла эканамічны крызіс, нягледзячы на кароткачасовае пагаршэньне іх фінансавага становішча. Гэта – ключавое пытаньне ў адрас апазіцыйных кандыдытаў. Улады прадухіляюць паўнамаштабнае ўзьдзеяньне крызісу шляхам запазычаньня грошай (у асноўным з Масквы), падтрыманьнем старых галінаў вытворчасьці, а таксама арганізацыяй прапагандысцкай кампаніі пад нацыяналістычнымі лёзунгамі і накіроўваньнем крытыкі на лідэрства Расеі.

Зрэшты, беларусы – практычныя людзі, і калі яны ня бачаць персьпектывы паляпшэньня жыцьця ад альтэрнатывы, то яны пераабяруць Лукашэнку, хаця ў многіх адносінах — як паказвае даследаваньне — яны не вельмі задаволены сваім кіраўніцтвам або дзяржаўнымі ўстановамі — такімі як міліцыя, суды і падатковыя органы”.

(канец артыкула)

Ад рэдакцыі:

На наш погляд канадскім аналітыкам галоўнае ў тэме схоплена дакладна: у бліжэйшых выбарах, калі ня здарыцца нічога экстраардынарнага, Лу-ка зноў пераможа. Афіцыйная апазіцыя яму нічога ня здольна будзе супрацьпаставіць – толькі падгуляе. Насельніцтва трохі незадаволена тым, што робіць Лу-ка, але дзеля “практычнасьці” і “стабільнасьці” гатовае яго працягваць цярпець і далей. А фразу: “беларусы ня бачаць персьпектывы паляпшэньня жыцьця ад альтэрнатывы” – і ўвогуле трэба памясьціць у рамку і павесіць на сьценку перад носам кожнага “беларускага” апазіцыянера. Бо гэта тое ж, пра што мы кажам столькі гадоў і для чаго мы вывелі й рэкламуем паняцьце “аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу”.

Аднак ёсьць у артыкуле і негатыўныя моманты. Зь якой такой нагоды, сустрэча прэзідэнтаў двух незалежных дзяржаў (Саакашкілі й Лу-кі) зьяўляецца нечым негатыўным? А такі кантэкст выразна праглядаецца ў аўтара. Тое ж датычыць крытыкі Лу-кам кіраўніцтва Расеі. Значыць, Расеі крытыкаваць Лу-ку можна, а наадварот нельга. Зь якой такой нагоды?

Падобны кантэкст артыкула хутчэй за ўсё выдае аўтара, як агента Масквы ў Джэймстаўнскім фондзе.

Гэта, вядома, непрыемна, але сьцярпець можна. Ці мала агентаў Масквы працуе ў розных замежных фондах, газетах, часопісах? Але вось заявіць, што беларусафоб Лу-ка ёсьць нацыяналістам (бо арганізоўвае прапагандысцкую кампанію “пад нацыяналістычнымі лёзунгамі”), гэта ўжо звыш усялякай меры… Аўтар ня можа ня ведаць, што Лу-ка выкарыстоўвае ўсе свае магчымасьці, каб вось ўжо 17-ы год адкрыта праводзіць у Беларусі этнацыдна-генацыдную палітыку, скіраваную на поўнае зьнішчэньне беларускага народу. Такая “палітыка” ёсьць поўнай альтэрнатывай нацыяналізму. Гэта ж відавочна. Тады, што азначаюць гэтыя выкрунтасы? Ці няўжо да такой ступені дэградавалі ліберасты?

Так і хочацца запытацца (калі б у артыкуле не было іншых станоўчых рыс): у якім такім хляву аўтар атрымліваў паліталагіную адукацыю?..

Пытацца, вядома, сэнсу ня мае, бо адказу мы не атрымаем. А вось запомніць сам факт, што заходнія ліберастызатары нават Лу-ку далучаюць да “нацыяналістам”, гэта варта. Згадзіцца…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Беларусь – Наша Зямля!

У працяг папярэдняга матэрыяла выстаўляем артыкул паважана спадара Паўла і, адначасна, нашага сталага аўтара. Дыскусійныя моманты (а яны ёсьць) будуць абмеркаваныя пасьля артыкула.

Рэдакцыя.

У наяўнасьці глыбокі раскол нашага насельніцтва ў залежнасьці ад культурных прыхільнасьцяў [у папярэднім матэрыяле гэтыя “прыхільнасьці” названы цывілізацыйнымі. – Рэд.]. Гэтыя прыхільнасьці настолькі вызначаюць стаўленьне людзей да краіны пражываньня, адзін да аднаго і сімбалаў краіны, што можна зь некаторай нацяжкай казаць аб існаваньні ў нас калі ня трох, дык, па меншай меры, двух «нацый». Агульным у гэтых «нацый» застаецца толькі псіха-эмацыйна-генетычны тып, які толькі й зьядноўвае людзей у нейкую супольнасьць, заўважаемую суседзямі й сусветнай супольнасьцю.

Першую групу складаюць людзі, якіх нельга назваць нават беларусамі. Гэта хутчэй белыя рускія. Яны лічаць, што руская культура (мастацтва і мова) лепш нашай; што рускі нацыянальны характар і звычаі зьяўляюцца ўзорнымі для нас; што ў нас з расейцамі ды ўкраінцамі агульныя карані й ёсць нейкая духоўная сувязь, якая выяўляецца ў маскоўска-рускім праваслаўі; яны ня ведаюць, ці, дакладней, ня хочуць ведаць, што нашыя продкі стагоддзямі ваявалі з расейцамі, адстойваючы сваю Незалежнасць; яны вераць, што мы калісьці былі заваяваныя ці то летувісамі, ці то палякам; яны лічаць наш народ маленькім, нягледзячы на тое, што 75% народаў зямнога шара па колькасьці менш за нас; яны паглынаюць некрытычнага і без разбору ўсю інфармацыю, якая льецца на нас з расейскіх крыніц — гастралёры, друкаваныя СМІ, ТБ і г.д.

Гэта зрусіфікаваная, амаль цалкам асіміляваная і каланізаваная частка нашага насельніцтва. Наш прэзідэнт, яго асяродак і цяперашняя ўлада з гэтай часткі насельніцтва. Масква, седзячы ў іх мазгах, дазваляе ім толькі патаргавацца аб коштах на яйкі, нафту, газ і г.д., а прэзідэнту — яшчэ да таго ж крыху дробна пасвавольнічать — не прызнаць Абхазію і Паўднёвую Асецію, прытуліць Бакіева і г.д. Гэтая ўлада беленькіх рускіх ня здольная супрацьстаяць напору магутнага суседа і паступова аддае ў рукі расейцаў усе самыя смачныя кавалачкі нашай эканомікі — заводы, нафта-газаправоды ды іншае. Наша Незалежнасць для іх гэта ўсяго толькі гарантыя захаваньня імі іх высокага становішча ў грамадстве. Узгадаем, што А. Лукашэнка стаў цаніць Незалежнасьць толькі пасля таго, як разьвітаўся з марай заняць Крэмль. Наша ўлада спрабуе пераймаць метады кіраўніцтва расейскіх уладаў. Адсюль грэблівае стаўленьне да жыцця і годнасьці чалавека, да правоў грамадзян, цяга да пампезнасьці, жорсткасьць карных службаў, здушваньне свабоднай прэсы і г.д. Для гэтай шматлікай групы насельніцтва наш прэзідэнт і яго ўлада ёсьць СВАЕ і яны будуць іх падтрымліваць, галасаваць за іх, нягледзячы ні на якое пагаршэньне іх матэрыяльнага і/або прававога становішча. Цалкам натуральна, што іх улада душыць у нас беларускую культуру.

Другая група насельніцтва гэта дэмакраты. Ім ужо ня ўсё падабаецца ў Расеі. Імі не прымаецца ў ёй эканамічны і прававы хаос, самаўпраўства ўладаў, карупцыя чыноўнікаў, бяспраўе насельніцтва, адсутнасьць свабодных СМІ, варожасьць да Захаду і многае што іншае. Іх можна назваць сапраўднымі беларусамі. Бо, пасьля таго, як наша літвіна-русінская культура ў ХVI-ХVII стагоддзях была амаль задушаны польскай культурай, і пасьля таго, як у сярэдзіне ХІХ стагоддзя нас перайменавалі зь літвінаў у беларусаў і гвалтоўна навязалі нам рускую культуру, нацыянальнае нашым народам стала ўспрымацца як неістотнае. І гэта, як адзначаюць усе навакол, зьяўляецца самай характэрнай рысай нашага народа. Прыгадаем, што да 1917 г. у нас мелі вагу толькі левыя партыі сацыялістычнага толку, і што ў пьесе Я. Купалы «Тутэйшыя» навукоўцы з падзорнай трубой шукаюць на вуліцах Менска сапраудных беларусаў і… ня могуць знайсьці.

Дэмакраты сьветаглядна зьяўляюцца, як правіла, матэрыялістамі. Яны вось ужо гадоў 15 чакаюць эканамічнага крызісу, які па іх паняцьцях павінен вывесьці людзей на вуліцы і прывесьці да змены рэжыму. Тое, што на вуліцы ня толькі не выходзяць працаўнікі, але й інтэлігенцыя перастае наведваць мерапрыемствы апазіцыі, іх ніяк не бянтэжыць. Іх не бянтэжыць таксама безвыніковасьць ўсіх Выбараў пасля 1994 года. Яны па сваіх поглядах зьяўляюцца да таго ж і Асьветнікамі ўзору ХVIII стагоддзя зь іх верай у сілу сказанага і асабліва напісанага, і таму не разумеюць, што ёсьць «тысячы» спосабаў абысьці любы самы дасканалы Закон, у тым ліку і закон аб Выбарах. Напрыклад, калі на маючых адбыцца выбарах будзе некалькі кандыдатаў ад апазіцыі, то ўлады адменяць папярэдняе галасаваньне (за што змагаецца апазыцыя) як непатрэбнае, бо кандыдаты ад апазіцыі самі «ўкрадуць» галасы адзін у аднаго ў першым туры, а ў другім туры вынікі галасавання будуць сфальшаваныя. Апазіцыя можа быць дапушчаная ў выбарчыя камісіі ўсіх узроўняў (за што таксама яна змагаецца); яна можа зафіксаваць чамаданы скаргаў на парушэнне Закона і падтасоўкі, можа бегаць зь імі па замежных амбасадам, дзе іх скаргі ня будуць браць (а потым іх адвязуць каму-небудзь з апазіцыянераў на лецішча, дзе яны і згніюць, як гэта ўжо было раней).

А. Лукашэнка ўжо правяраў рэакцыю сусветнай грамадскасьці на сваю заяву аб тым, што вынікі Выбараў 2006 г. ён сфальшаваў. Улады краін з рэжымам падобным рэжыму Лукашэнкі прызналі гэтыя Выбары, астатнія — пакінулі гэтую Заяву без каментароў. Праверана ў 2006 г. неэфектыўнасьць малалікасьці Майдана. Улады, магчыма, ўлічаць таксама, што Выбары трэба прызначаць на найбольш халодны час зімы, каб большая колькасць удзельнікаў магчымага Майдана схапілі запаленьне лёгкіх. Сілавым структурам трэба будзе толькі прадумаць, дзе, каля якіх дзьвярэй і якіх сталоў, і ў якой колькасьці паставіць АМАП, каб не падпускаць да іх «правапарушальнікаў». Уладам трэба будзе толькі добра прадумаць, якую лічбу напісаць А. Лукашэнку, каб яго не зняважыць і не пасеяць сумнеў у першай групы — г.зн. яго прыхільнікаў, і якую лічбу напісаць кандыдату ад апазіцыі, каб не адбіць дэмакратам жаданьне ўдзельнічаць у «выбарах» і далей. У адрозненьне ад мінулых Выбараў, уладаў асабліва ня будзе хваляваць, якія малюнкі ад незалежных і залежных СМІ пойдуць у тэлеэфір. На фоне тэрактаў, землятрусаў, вулканаў, вулічных войнаў, падзеньняў самалётаў і г.д. «падзеі» зь Беларусі нікога асабліва не ўсхвалююць. Ну, дадуць дзе-небудзь у Брусэлі па 10 хвілін на выступы-скаргі Лябедзьку ці Мілінкевічу… Дык усё, што яны там скажуць, было сказана ўжо і пяць, і дзесяць, і 15 гадоў таму!

Дэмакраты не маюць імунітэту супраць рускага мастацтва, лічаць яго нейтральным у барацьбе за заходнія, еўрапейскія каштоўнасьці. А гэта ня так. Расейскае мастацтва магутна агітуе за расейскі лад жыцьця, сцьвярджае непазбежнасьць хаосу, бяспраўе, апалітычнасьць, нікчэмнасьць чалавека. Гэта ўсё процілеглае таму, што зьяўляецца каштоўнасьцямі Захаду, за якія дэмакраты змагаюцца. Змагацца за правы, дэмакратыю і адначасна не чапаць рускую культуру — гэта ўсё роўна, што аднекуль вычэрпвалі ваду сітам. Састарацца Лукашэнка зь Ярмошынай, на іх месца з рускіх садкоў, школ ды інстытутаў прыйдуць новыя.

Вельмі многія дэмакраты згодныя з прынцыпам, што «грошы не пахнуць» — г.зн., што палітыка другасныя ад эканомікі. Дэмакратам можа быць і непрыкметны мужычок у калгасе, і эканаміст прафесіянал-апазіцыянер. Апошнія заўсёды знаходзяць апраўданьне здачы рэшткаў нашага і без таго кволага суверэнітэту, бо ён у рублях не вылічаецца, і, такім чынам, разуменьне яго ім недаступнае. Іх прагнозы (як варажбітак Белсату і «Народнай волі»), калі і зьдзяйсьняюцца, то не аказваюць ніякага ўплыву ні на народ, ні на уладаў. Але іх большую шкода ў іншым. Грошы заўсёды мелі пах. А пры глабалізацыі, зь яе міжнародным пераразьмеркаваньнем працы, яны запахнуць хутка яшчэ мацней. Слабым народам будзе ськінута зь іншых краін самая брудная, нецікавая, цяжкая праца — перапрацоўка адкідаў, бруду, шкодныя вытворчасьці, абслугоўваньне могільнікаў, скатабоен, вырошчваньне забруджаных прадуктаў, вытворчасьць нізкагатунковага мяса і г.д. Слабым нацыям трэба будзе выбіраць — альбо брацца за такую працу, альбо разьбягацца па сьвеце ў пошуках лепшага жыцьця і тым самым вызваляць сваю тэрыторыю прадстаўнікам яшчэ больш слабых нацыяў з краін Азіі ды Афрыкі, якія будуць гатовыя ўзяцца за любую працу. Зададзім нашым эканамістам простае пытаньне: вы за тое, каб вашыя дзеці працавалі на такіх працах і атрымлівалі па 1000 даляраў, ці за тое, каб яны працавалі на чыстых, цікавых і творчых працах, атрымваючы па 900 даляраў?

Да дэмакратаў можна аднесьці тых дзеячаў «нашай» культуры, якія шастаюць па ўсім Сьвеце, але ў асноўным паміж нашай краінай і Расеяй, у пошуках лепшай долі. Праўда, у іх апраўданьне можна сказаць, што ім пастаўлена ўмова: ці застацца нерэалізаваным у Беларусі, або выязджаць на працу за мяжу, лепш — у Расею.

Паміж палітыкай і ваеннай справай шмат агульнага, у іх вельмі блізкая терміналогія. У палітыцы цяпер масавыя «забойства» — гэта сыход людзей з палітыкі ў прыватнае жыцьцё. Нашы дэмакратычныя генералы-апазіцыянеры бесьперапынна, нягледзячы на вялікія страты (адыход людзей з палітыкі), лезуць штурмаваць непрыступную крэпасьць (Выбары новай Улады). Гэта вытлумачальна — палітыка іх прафесія. Але для звычайных людзей Выбары — гэта страта часу, часта страта працы і шмат іншых непрыемнасцяў. Звычайным людзям патрэбная перамога, а не ўдзел. А, можа, даць свайму войску на час іншую працу, адвесьці яго на перефармаваньне, папаўненьне, і, галоўнае, для складаньня новага плана штурму крэпасьці, каб потым (прапусьціўшы адні Прэзідэнцкія выбары) на наступных выбарах усё ж такі захапіць Крэпасць-Уладу? Што за нецярплівасьць? Генералы баяцца застацца бяз справы? Любяць абяцаць на мітынгах народу павагу, вялікія зарплаты і танныя «чарку са шкваркай», калі яны за іх прагаласуюць? Любяць хадзіць па кватэрах і сустракацца з людзьмі? А, можа, для палітыкаў любоў да Выбарам — гэта добра замаскаванае чыстаплюйства?

Існуюць розныя варыянты ўзяцьця «крэпасьцяў». Галоўнае, выбраць найбольш прыдатны. Нашы маладыя дэмакраты-апазіцыянеры зьездзілі за новымі тэхналогіямі захопу ўлады, за перайманьнем досьведу ў Польшчу, Сербію… Нічога не спрацавала. А таму, што гэтыя краіны на момант вызваленьня ад дыктатураў былі нацыянальна Незалежнымі, з адпаведным менталітэтам у насельніцтва. Мы ж — калонія з зусім іншым сьветаглядам насельніцтва. Панаваньне беленькія рускіх у нас ёсьць панаваньнем Расеі. З. Пазьняк назваў гэта ўнутранай акупацыяй. Нашым палітыкам трэба зьвярнуцца да досьведу нацыянальна-вызвольных рухаў. Калі такі знойдзецца. Бо краіны Ўсходняй і Цэнтральнай Еўропы атрымлівалі гэты досьвед 100-150 гадоў таму, і ён, падобна, састарэў (цяпер каляніяльнае панаваньне падтрымліваецца праз культуру). Бліжэй па часе нам досьвед каляніяльных войнаў народаў з краін Азіі ды Афрыкі. Нягледзячы на розны колер скуры, псіхічны стан людзей і грамадства там (да часу ськідваньня іншаземнага ярма) і ў нас цяпер вельмі падобныя сітуацыі. Гэта — пасіўнасьць, нявер’е ва ўласныя сілы, грэбаваньне ўласнай культурай, карупцыя, прадажнасьць, хлусьня ва ўсім і да т.п. Адзінае адрозненьне — там апазыцыя была нацыянальнай, разумела, што супраць яе народа вядзецца халодная вайна, а ў нас яна “дэмакратычная” і вядзе сябе як у нейкай «Бельгіі» ці «Галандыі», дзе змагаецца за галасы выбаршчыкаў.

І, нарэшце, трэцяй групай у нас зьяўляюцца нацыяналісты. Яны, як К. Каліноўскі ў сваіх «Лістах з-пад шыбенiцы», выдатна разумеюць «што пакуль яна, гэта няволя маскоуская ў нас будзе, у нас нiчога ня будзе…». Яны разумеюць, што дэмакратыя можа вырасьці толькі з нацыянальнай культуры. У краінах-калоніях яе ня можа быць па азначэньні. Спачатку Нацыянальная Незалежнасьць і разьняволеная свядомасьці народа, а потым усё астатняе. У тым ліку і Дэмакратыя.

У 1990-я гады партыяй нацыяналістаў у нас была партыя БНФ, але потым яна стала дэмакратычнай, адлюстроўваючай інтарэсы другой групы насельніцтва — г.зн. той, якая ставіць нацыянальнае на другі план. Цяпер яна змагаецца за эканамічныя інтарэсы працоўных. Усё гэта, як вядома, не спрацавала. Бачачы гэта, ад БНФ адкалоліся розныя моладзевыя групы, якія спрабуюць прыдумаць нешта новенькае. Найбольш шматлікая зь іх — гэта БХД. У ёй замест Нацыянальнага вырашылі паспрабаваць Бога. Дакладней, там спрабуюць зьліць у адно — Нацыянальнае і Бога. Але адных крыкаў — «Беларусь-Бог», «Бог-Беларусь» і закліку прытрымлівацца Божых запаведзяў будзе, верагодна, недастаткова. Напрыклад, калі Бог РПЦ адкрыта працуе на расейскі імперыялізм (выкарыстоўваючы, напрыклад, вядомы выраз аб тым, што для Бога няма адрозненьняў паміж юдэяў, грэкам і варварам, расейцы абгрунтоўваюць свае прэтэнзіі панаваць у нас і ва Ўкраіне), то што можна ім супрацьпаставіць акрамя адкрытага НАШАГА нацыяналізму?

Нацыяналісты шукаюць і знаходзяць прычыны цяперашняга становішча нашага народа ў гісторыі, і ў прыватнасці ў ХІХ стагоддзі, калі нас перайменавалі з літвінаў у беларусаў. Беларускасьць шырока адкрыла браму для нашай русіфікацыі й асіміляцыі. Назва “Беларусь” было задумана як каляніяльнай праект па зьнішчэньні назвы Літва і як прамежкавая прыступка ў нашай поўнай асіміляцыі. Гэты праект працуе. Не выпадкова нашы ўлады на ўсіх людных месцах вывешваюць транспаранты «Мы беларусы» і «Я — Беларусь»… і пры гэтым зачыняюць беларускія школы, паўтараюць у падручніках маскоўскія казкі пра нас і нашу гісторыю.

Новыя нацыяналісты адмаўляюцца лічыць сябе беларусамі. Адны выступаюць за назву Літва (і адпаведна — за саманазву літвіны/ліцьвіны і літвінкі); іншыя, улічваючы, што назва Літва ў нас перахапілі жамойты, і што ядром ВКЛ былі нашы землі і наш народ, прапануюць узяць назву Вэкээл (ВКЛ без расшыфроўкі) (і адпаведна — вэкээлы і вэкээлкі); трэція — выступаюць за назву Балтарусь (і адпаведна — балтарусы і балтарускі; гучыць таксама як беларус і беларуска, але затое не фальшыва, бо гэта назва добра адлюстроўвае нашу сутнасць як балцкага племені, але славянскай мовы і часткова праваслаўнага веравызнаньня). У будучыні саманазва нашай краіны можа вызначыцца на рэферэндуме. Усе былыя калоніі адмовіліся ад назваў, даных ім каланізатарамі.

Нацыяналісты за рэзкае абмежаваньне русейскай культуры і поўную забарона ілжывай расейскай гістарыяграфіі на нашай тэрыторыі, бо лічаць, што менавіта яны аднаўляюць «нацыю» беленькіх рускіх. Толькі самыя высокія ўзоры расейскай культуры, пазбаўленыя расейскага нацыяналізму і пошласьці, могуць распаўсюджвацца сярод нашага народу. Расейская культура не павінна панаваць, яна павінна мець статус замежнай.

Калі для другой групы грамадзян Беларусі наш прэзідэнт ёсць Дыктатар, то для нацыяналістаў ён Ахвяра расейскай адукацыі й расейскага выхаваньня. Нацыяналісты многае гатовыя дараваць нашаму Прэзідэнту, калі ён спыніць этнацыд нашага народа. Але беларусізацыя будзе пасьпяховай, калі будзе праводзіцца ў комплексе — мова, праўдзівая гісторыя, абмежаваньне расейскай культуры, пазбаўленьне рускай мовы статусу дзяржаўнай і г.д.

Тайна нацыяналізму — спараджаць Сілу. Ён ёсць лепшы спосаб падсьвядомаснай, узгодненай, татальнай абароны насельніцтва данай тэрыторыі ад эксплуатацыі з боку блізкіх і далёкіх суседзяў.

Павал Біч, чэрвень 2010 г.

Ад рэдакцыі.

Несумніўна, мы разьмясьцілі чарговы выдатны артыкул паважанага спадара Біча (дарэчы, кандыдата тэхнічных навук, пенсіянера), які калісьці набудзе — мы ў гэтым перакананыя — статус хрыстаматыйнага. Таму да зьместу гэтага артыкула ў нас няма і ня можа быць ніякіх істотных прэтэнзій.

Пытаньні датычаць толькі формы, а менавіта – адэкватнасьці назваў апісаных трох груп-“нацый”.

Першую групу (па класіфікацыі аўтара), назву якой аўтар не запрапанаваў, складаюць людзі, якія зьяўляюцца сьвядомымі альбо несьвядомымі агентамі ў Беларусі расейскай тэрытарыяльнай імперыякратыі. Напэўна, сярод сьвядомых прыхільнікаў расейскай імперыі большую частку (сярод нашых грамадзян) складаюць небеларусы, а сярод несьвядомых наадварот — большасьць будзе за беларусамі, кантужанымі расейскай імперскай прапагандай, якая з-за каланіяльнага беларусафобскага рэжыму Лу-кі ў нас абсалютна свабодна і татальна ўзьдзейнічае на мазгі людзей. Беларусам аб’ектыўна ня выгадна падтрымліваць расейскую імперскую ідэю. Таму тыя беларусы, якія ў адпаведнасьці з класіфікацыяй спадара Біча трапілі ў яго першую групу (у яе несьвядомую частку), гэта людзі, у якіх відаць ёсьць пэўныя праблемы зь інтэлектам.

Другую група аўтар называе “дэмакратамі”. На справе, гэта лібералы — агенты ў Беларусі заходняй фінансавай алігархіі й іншай формы імперыялізма, якую тая праводзіць – фінансавага. Так, яны любяць называць сябе “дэмакратамі”. Але ці гэта значыць, што і мы павінны іх так называць. Вось Пуцін зь Мядзьведзевым заяўляюць, што ў Расеі яны будуюць “сувярэнную дэмакратыя”, а Лу-ка, што ў Беларусі “звышдэмакратыя”. І што з таго? Няўжо і мы мусім, напрыклад, усьлед за Лу-кам казаць, што ён “звышдэмакрат”?

Дэма-кратыя ў перакладзе з грэцкай – гэта народа-уладзьдзе. Гэта палітычны рэжым у краіне, пры якім лепшыя прадстаўнікі народа, знаходзячыся ва ўладзе, імкнуцца арганізаваць свайму народу аптымальныя ўмовы для жыцьця і раскрыцьця яго гістарычнага патэнцыялу. Як жа можна лічыць раманчукоў, лібедзек й ім падобных дэмакратамі, калі яны ня толькі не вымаўляюць слоў “інтарэсы беларусаў”, а і нават слоў “беларусі народ”. Што гэта за дэмакраты такія, у якіх дэмаса няма? Аўтар, як і любы наш чытач, можа праверыць іх праграмы, планы, мэты, каб у гэтым пераканацца. Усе ўласьцівасьці лібералаў, якія паважаны спадар Павал называе (у т.л. і бессэнсоўны ўдзел у выбарчых гульнях рэжыму), тлумачацца толькі тым, што яны рыхтуюцца праводзіць у Беларусі інтарэсы заходняй фіналігархіі. І на яе ж грошы…

Як і ў першай групе, прыхільнікаў заходняга фінансавага імперыялізму можна падзяліць на сьвядомых і несьвядомых, якія будуць мець такое ж дачыненьне да этнічнага крытэра. Розьніца толькі ў тым, што тыя беларусы, якія знаходзяцца  ў другой групе (па класіфікацыі аўтара) — гэта людзі, у якіх ёсьць праблемы ня столькі з розумам, колькі з сумленьнем. Бо большасьць зь іх выдатна ўсьведамляе, што ўдзельнічае ў падрыхтоўцы перадачы ўласнасьці беларускага народу ў рукі заходніх фінансавых вараціл.

Трэцюю групу спадар Біч нацывае “нацыяналістамі”. На справе ж, туды ён упісаў сапраўдных беларускі дэмакратаў (дарэчы, усе сябры рэдакцыі сябе таксама да іх залічаюць). Пакуль беларускі народ знаходзіцца ў каланіяльнай залежнасьці ад расейскай імперыякратыі, якая ўвесь час наважваецца захапіць нашу дзяржаву; пакуль нам будзе пагражаць захоп нашай уласнасьці іншымі чужынцамі (на ўзор таго, як гэта адбылося ў Расеі, Польшчы, ва Ўкраіне); пакуль улада ў Беларусі знаходзіцца ў руках расейскіх марыянетак, якія зьдзяйсьняюць этнацыд, генацыд нашага народу, дыскрымінуюць беларусаў, робяць розныя іншыя пакасьці, наш змагарны нацыяналізм супраць усёй гэтай відавочнай несправядлівасьці аб’ектыўна можна мець толькі вызвольны, пазітыўны характар. А гэта і значыць, што мы ёсьць сапраўдныя дэмакраты.

Акрамя ідэалагічнага, ёсьць і палітыны асьпект пажаданасьці пераважнага выкарыстаньня паняцьця “дэмакрат, дэмакраты” ў адносінах да прадстаўнікоў трэцяй групы. Справа ў тым, што заходнія ліберастызатары паклапаціліся пра тое, каб паняцьцё “нацыяналіст” заўсёды мела негатыўнае, ругацельнае адценьне. Дайшло да таго, што нават этнацыдчыка Лу-ку яны называюць… “нацыяналістам”.

Плануем наш наступны матэрыял прысьвяціць гэтаму “дзіўнаму” факту.

23. У папярэдніх частках данай серыі матэрыялаў мы імкнуліся дайсьці да праўды адносна тых падзей, якія адбыліся 10 красавіка пад Смаленскам, а празь іх да той Праўды пра сітуацыю ў сьвеце, якую гэтыя падзеі высьвецілі. Час паразважаць пра палітыку і палітыкаў (матэрыял ілюструецца калажам з выявай польскіх “левых”, якія ўключаюць Туска, Камароўскага, Сікорскага, Кліха, іншых, падпісаным “Пальшавікі”; справа на ўстаўцы пададзена фота Васіля Блахіна, які ў 1940 годзе менш чым за месяц асабіста расстраляў каля 7.000 палякаў і беларусаў пад Катыньню; каб ня вымарацца крывёй, Блахін апранаў скураны фартук, страляў зь нямецкага “вальтэра”, бо той ня так пераграваўся; за сваю працу ён атрымаў званьне генерала НКВД і памёр ў 1955 годзе у сваёй маскоўскай кватэры ў атачэньні блізкіх і паплечнікаў…).

Фонам для данай часткі матэрыялаў можа быць таксама нядаўняя заява Яраслава Качыньскага (гл. фота зьлева), які толькі выпадкова застаўся жывы і цяпер зьяўляецца адным з галоўных прэтэндэнтаў на пасаду прэзідэнта Польшчы на бліжэйшых выбарах (нагадаем, пан Яраслаў ёсьць братам-блізьнюком загінулага прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага). Кандыдат на пасаду прэзідэнта ад партыі “Права і Справядлівасьць (ПіС)” заявіў у пятніцу ў праграме TVP1 «З рэфлексам» наступнае (http://www.wprost.pl/ar/196779/Kaczynski-sledztwo-ws-katastrofy-pod-Smolenskiem-powinno-byc-przekazane-Polsce/): «Маё глыбокае перакананьне, што … мы павінны зьвярнуцца да Расеі аб узяцьці на сябе гэтага сьледства… Лічу, што гэта наш сьвяты абавязак з-за памераў гэтай трагедыі, з-за факту, што загінуў прэзідэнт Рэспублікі, многія іншыя выбітныя людзі, таму што загінула 96 польскіх грамадзян, мы павінны зрабіць гэта… Мы, палякі, маем права на ўстанаўленьне ісьціны ў гэтым пытаньні. Мы маем права ведаць [праўду]«, — падкрэсліў ён.

Вось давайце і паглядзім, як стасуецца Праўда і палітыка.

На пачатак — пара меркаваньняў, якія могуць мець хрыстаматыйнае значэньне.

23.1.

ЗАКЛАДНІКІ СМАЛЕНСКАЙ ХЛУСЬНІ?

Аляксандр Сьціос (“Газета польская”, паводле blogmedia24.pl/node/30197)

У мяне такое ўражаньне, што большасьць палякаў да гэтага часу не разумеюць, што на самой справе адбылося 10 красавіка 2010 года, паколькі цяперашняя сітуацыя ўсё больш пачынае нагадваць стан сьвядомасьці, які на працягу гадоў суправаджаў [першае] катыньскае злачынства. Жорсткасьць таго забойства 70 гадоў таму, калі палова афіцэрскіх кадраў, якія мела да вайны польская армія, была расстраляная, чаго трагічныя наступствы закранулі некалькі наступных пакаленьняў і паўплывалі на ўсю польскую гісторыю. Хаця ў часы ПРЛ большасьць палякаў мелі сьвядомасьць катыньскай хлусьні, у якасьці «базавага закона» яна ў пасьляваеннай Польшчы ўспрымалася толькі нямногімі. Інакш і не магло быць, паколькі катыньскае злачынства неадкладна стала прадметам палітычных гульняў. Ведаем, што заходнім саюзнікам СССР не было патрэбным раскрыцьцё праўды. Калі ў 1943 годзе ўрад Вялікабрытаніі атрымаў сакрэтны даклад амбасадара Вялікабрытаніі ў польскім урадзе ў Лондане Оўэна О’Мэльлі, зь якога станавілася абсалютна зразумелым, што злачынства ўчынiлі Саветы, Чэрчыль утоіў гэты факт, прыняўшы і абвясьціўшы ўсяму сьвету савецкую хлусьню, што здзейсьнілі забойства немцы. Гэтую ж хлусьню пазьней пацьвердзіў Рузвельт, а адміністрацыя Эйзенхаўэра ў 1952 годзе праігнаравала вынікі дасьледаваньняў камісіі Палаты прадстаўнікоў Кангрэсу ЗША, якая прызнала віну Саветаў даказанай.

У адпаведнасьці з прынцыпам, што той, хто сьцірае сьляды злачынства і ўскладняе шлях да праўды, нясе адказнасьць за саўдзел у яго зьдзяйсьненьні,  заходнія лідары сталі памагатымі злачынстваў савецкага рэжыму, прынялі маральную і юрыдычную адказнасьць за катыньскую хлусьню. Такі стан крымінальнай адказнасьці працягваецца і пасёньня, пра што сьведчаць хаця б шматлікія прыклады, калі польскім эмігрантам перашкаджалі агалошваць праўду аб Катыні.

Мы таксама ведаем, што з самага пачатку справу суправаджалі замоўчваньні, фальсіфікацыі й старанна прэпараваная хлусьня. Расейцы, якія заўсёды былі майстрамі дэзінфармацыі, паклапаціліся нават пра боезапасы нямецкай вытворчасьці, справядліва мяркуючы, што першыя высновы з эксгумацыі трупаў будуць указваць на ўдзел немцаў. Дзейнасьць так званай камісіі Бурдэнкі і абвінаваўчае заключэньне ў дачыненьні да нямецкіх ваенных злачынцаў, якое было зачытана ў Бярліне ад імя Вялікабрытаніі, Францыі, Злучаных Штатаў і Савецкага Саюзу, дзе ў зьдзяйсьненьні забойства пад Катыньню абвінавацілі Нямеччыну – дапоўнілі пасьляваенную маштабную хлусьню і дэзінфармацыю.

Хлусьню сьвядома паўтаралі чарговыя ўрады ПРЛ, сфармаваныя на аснове савецкай агентуры — якая называлася камуністычнай партыяй. Паколькі той жа парадак і тыя ж людзі стаялі ў падстаў Трэцяй рэспублікі — краіна, якая была створана пасьля 1989 года, ніколі не выказвала рашучага жаданьня раскрыць кулісы  злачынства, выявіць усіх удзельнікаў і патрабаваць маральнай ды юрыдычнай сатысфакцыі.

Пра сапраўднае стаўленьне Трэцяй рэспублікі да забойстваў у Катыні замест пустых дэкларацый значна мацней сьведчыць прыклад маёра КГБ са Смаленска Алега Закірава, які ў канцы 1980-х і ў пачатку 1990-х, рызыкуючы жыцьцём, знаходзіў жывых сьведак катыньскіх расстрэлаў, а сабраныя доказы перадаваў польскаму консулу Міхаілу Жураўскаму. Гэта дзякуючы Закіраву змог зьявіцца польскі дакументальны фільм «Катыньскі лес». Калі выкінуты з КГБ і пад пагрозай сьмерці [Закіраў] прыбыў са сваёй сям’ёй у Польшчу ў 1998 годзе, ніхто не дапамог яму. Каб утрымаць сям’ю, на працягу некалькіх гадоў цяжка працаваў на будоўлях, а зімой жабраваў. І гэта Закіраву яшчэ пашчасьціла, што ён пазьбег долі вайсковага пракурора Сьцяпана Радзевіча, які асабіста хацеў перадаць консулу Жураўскаму доказы, атрыманыя ў ходзе катыньскага сьледства, але 17 лістапада 1993 года – у дзень, у які ён павінен быў сустрэцца з консулам, раптоўна памёр ад сардэчнага прыступу.

Адам Македоньскі, апазіцыянер і заснавальнік Інстытута катыньскага, надаўна ўспамінаў у “Газеце польскай”, як у 1979 годзе хацеў перадаць Міхніку і Літыньскаму камплект матэрыялаў на тэму Катыні для далейшага друку і распаўсюду. У той час пачуў ад Літыньскага, што KOR ня хоча ўяўняць справу аб Катыні: «бо то паглыбляе бездань паміж расейцамі й палякамі». Міхнік адрэагаваў аналагічна, заявіўшы, што «гэта мінулае, і KOR гэтым не зацікавіцца». Гэты прыклад у 100 разоў лепш, чым разлеглыя аналізы, дае магчымасьць усьвядоміць, што закладнікі катыньскай хлусьні па-ранейшаму вырашаюць лёс польскай гісторыі.

Хаця сёньня ўжо ніхто не спрабуе фальсіфікаваць факты, большасьць г.зв. элітаў Трэцяй рэспублікі між тым лічыць, што катыньская справа павінна быць зачыненая ў імя будучыні й усталяваньня добрых стасункаў з расейскім суседам. Гісторыя, якая павінна “не падзяляць» і стаць закрытай картай, уціскаецца казуістычнай маралістыкай і мутнымі інтарэсамі.

Цалкам ігнаруецца пры тым факт, што расейская дзяржава яшчэ ніколі не прызнала забойства польскіх грамадзян за злачынства людабойства, не раскрыла усіх акалічнасьцяў справы, не адкрыла архіваў, і ў афіцыйнай пазіцыі ўрада Расеі, пададзенай Суду ў Стразбуры, заяўлена, што «Не існуе доказаў таго, што палякі былі забітыя». Урад жа Пуціна ў красавіку 2010 году адмовіўся ад хоць якой  рэабілітацыі ахвяр, сьцьвярджаючы, што «не атрымалася пацьвердзіць абставінаў захопу польскіх афіцэраў, характару выстаўленых ім абвінавачваньняў і таго, ці з’яўляецца яна [іх віна] даказанай».

І далей палкоўнік Пуцін павялічвае новую версію катыньскай хлусьні, заяўляючы, што злачынства «было асабістай помстай Ёсіфа Сталіна за паразу ў польска-бальшавіцкай вайне 1920 года».  Гэты тып махлярства ёсьць асабліва блізкім цяперашнім элітам Трэцяй рэспублікі, якія вырасьлі на «пустой зямлі» пасляваеннай Польшчы. Наўмыснае фізічнае зьнішчэньне тысяч афіцэраў Другой рэспублікі — сапраўднай эліты польскай нацыі, між тым, павінна было па задуме Сталіна адкрыць шлях для будаўніцтва «новай дзяржавы» пад кіраўніцтвам скароных, падданых савецкай волі «правадыроў». Катыньская элімінацыя павінна была стварыць прастору для крымінальнага пагадненьня зь людзьмі, падпарадкаванымі Маскве, а ў персьпектыве прывесьці да зьнішчэньня польскіх традыцыі й культуры. Не была актам помсты, а сьвядомым і старанна выкананым палітычным забойствам, упісаным ў савецкаю стратэгію экспансіі й заваяваньня Еўропы.

Шмат ужо было напісана пра сімвалічныя і фактычныя аналогіі катыньскага расстрэлу і трагедыі 10 красавіка. Немагчыма іх не заўважыць і замаўчаць. Хачу зьвярнуць увагу на дзьве, бадай, самыя небясьпечныя і відавочныя аналогіі.

10 гадоў таму Ян Новак Езераньскі ў артыкуле «Расея злачынства, Расея праўды» напісаў: «Ёсьць два твары Расеі. Адзін – гэта страшны, нялюдскі й крывавы, які паказаў сябе ў Катыні, Медным і Харкаве, а цяпер зноў аб’явіўся ў Чачні. І ёсьць другі, які бачым ў гераічным пазбаўленьні ад хлусьні ўласнага мінулага і ачышчэньні свайго народу з учыненых злачынстваў [...] Калі мы хочам для сябе і для людзей, незалежна ад іх нацыянальнасьці й веравызнаньня,  лепшую будучыню, мы павінны аказваць тым, хто змагаецца за лепшы твар Расеі, наша прызнаньне, падтрымку, удзячнасьць і памяць. Мы павінны дапамагаць ім і абараняць ад небясьпек, якія зьбіраюцца сёньня над іх галовамі. Небясьпека становіцца рэальнай, калі чалавек, выхаваны ў школе злачынстваў і хлусьні, якой быў і ёсьць КГБ, становіцца ўсеўладным над расейскім гігантам«.

Езераньскі пісаў гэта ў той час, калі ўладу ў Крамлі браў палкоўнік Пуцін. І ня цяжка здагадацца, каго ён меў на ўвазе, засьцерагаючы перад «чалавекам, выхаваным у школе злачынства і падману».

Усё, што адбывалася ў Расеі пасьля 2000 года, магло толькі пацьвярджаць мудрую засьцярогу «кур’ера з Варшавы». Гэта ў час кіраваньня Пуціна 21 верасьня 2004 году Галоўная вайсковая пракуратура Расеі спыніла сьледва № 159 у катыньскай справе па прычыне «сьмерці вінаватых». Інфармацыю пра спыненьне рассьледаваньня расейскі бок трымаў у таямніцы на працягу амаль паўгады, падаўшы яе толькі ў сакавіку 2005 года — незадоўга перад сьвяткаваньнем 60-й гадавіны перамогі над Нямеччынай. У той жа час, было вырашана захаваць у таямніцы большасьць папак сьледства, а таксама саму пастанову аб яго спыненьні, што азначала ўтайненьне сьпісу асоб, адказных за забойства палякаў. 24 траўня 2005 г. Галоўная вайсковая пракуратура Расеі пацьвердзіла меркаваньне, што ў забойстве НКВД польскіх афіцэраў не было ніякіх прыкмет людабойства. Урады Пуціна зьдзейсьнілі рэпрэсіі супраць прадстаўнікоў расейскага «Мемарыялу» і прадстаўнікоў апазіцыі, якія патрабавалі адкрыцьця архіваў і прызнаньня катыньскага людабойства ўладамі РФ.

Сёньняшняя Расея зьяўляецца краінай, далёкай ад ідэалаў дэмакратыі й свабоды [сёньняшняя Польшча – таксам! Мы – беларусы-літвіны – выразна гэта бачым… - Рэд.]. Гульня, якую палкоўнік Пуцін вядзе на міжнароднай арэне, не дазваляе забыць, што ставіцца ён да краінаў былога савецкага блоку, як да сьферы ўплыву, якая належыць Расеі. І паколькі [ён] не сустракае супраціву з боку краін Захаду, імперскія памкненьні Пуціна набіраюць абароты.

Галоўнымі стратэгамі расейскай палітыкі на працягу многіх гадоў зьяўляюцца прадстаўнікі савецкіх сьпецслужбаў, цэнтралізаваная і неабмежаваная ўлада якіх пераўтварае Расею ў таталітарную дзяржаву. Выразна пра гэта кажуць расейскія апазіцыянеры, сьцьвярджаючы нават, што сьфера паўнамоцтваў сьпецслужбаў над грамадзянамі перавышае паўнамоцтвы “сілавікоў» у савецкія часы. Палітычныя забойствы, забойствы журналістаў, ціск на свабоду выказваньняў, рэпрэсіі супраць непакорных зьяўляюцца штодзённасьцю пуцінскай Расеі. Злачынствы генацыду, якія адбываюцца ў Чачні, дапаўняюць вобраз постсавецкай «традыцыі».

Таму сёньня нельга ацэньваць расейскую палітыку праз прызму невыразных дэкларацый і выпадковых жэстаў, а [трэба] ў катэгорыях наступальнай стратэгіі, якая праводзіцца сьпецслужбамі РФ у адпаведнасьці з вялікадзяржаўнымі амбіцыямі палкоўніка Пуціна і расейскіх “сілавікоў”, якія валодаюць Расеяй. Яе інструментамі ў роўнай ступені зьяўляюцца , як нафта і газ, так і ваенная агрэсія і аператыўная гульня. І адзінай годнай увагі традыцыяй расейскіх служб, якія вызначаюць палітыку гэтай дзяржавы, зьяўляецца сіла, гвалт і злачынства, якія выкарыстоўваюцца ў якасьці сродку для дасягненьня мэты.

Трагедыя, якая адбылася ў смаленскім аэрапорце, ня можа быць выпадковай. Ня толькі таму, што ў сьвеце прасунутых тэхналогій, строгіх працэдур і мераў бясьпекі падзея такога маштабу ня мела права адбыцца. Перш за ўсё іншае — сьмерць прэзідэнта Польшчы і дзесяткаў элітных прадстаўнікоў народу занадта дакладна ўкладаецца ў планы крамлёўскіх стратэгаў, каб мець магчымасьць адхіліць рэфлексіі аб сувязях прычына-наступства.

Самым сур’ёзным наступствам гэтай падзеі можа быць новы падзел сілаў у гэтай частцы Еўропы і адданьне Польшчы ў сьферу палітычнага і эканамічнага панаваньня Крамля. У мінулыя месяцы, падчас якіх Польшча адмовілася ад размяшчэньня “проціракетнага шчыта», была падпісана новая «дамова аб раззбраеньні” і прынята анэксія часткі тэрыторыі Грузіі. Гэта сьведчыць аб маўклівай згодзе Еўрапейскага зьвязу і ЗША на рэалізацыю планаў Пуціна [знаходка, якая пацьвярджае і нашы меркаваньні. – Рэд.].

На борце прэзідэнцкага самалёта былі людзі, чыя дзейнасьць і бачаньне [ролі] Польшчы маглі перашкодзіць намерам Крамля, затрымаць іх і нават вынікова заблакаваць. Гэта нагадвае тое, як 70 гадоў таму патрыятызм польскіх афіцэраў, іх інтэлектуальны і культурны патэнцыял стаў перашкодай у планах Сталіна. Пераадоленьнем той перашкоды стала катыньскае забойства. Ці ня маем мы права лічыць, што смаленская сьмець прадстаўнікоў польскай эліты ўпісваецца ў той самы злачынны сцэнар?

Тым больш, што маштаб дэзінфармацыі, якая была тут жа выкарыстана, каб схаваць сапраўдныя прычыны катастрофы, можна параўнаць толькі з савецкай змовай ў справе Катыні. Многае таксама паказвае, што адсутнасьць жорсткай рэакцыі НАТА і краін ЕЗ нагадвае той самы палітычны механізм, які пасьля 1940 года зрабіў зь лідэраў «вольнага сьвету» закладнікаў катыньскай хлусьні.

Гэтая гістарычная, падмацаваная фактамі аналогія не адзіная.

Рацыянальная ацэнка шматмесячных дзеяньняў Расеі й паводзін цяперашніх уладаў Трэцяй рэспублікі адназначна паказвае на адсутнасць намераў шчырага высьвятленьня прычын катастрофы. Неадкладнае і безумоўнае выказваньне поўнага даверу да палкоўніка Пуціна, адмаўленьне ад ўласнага рассьледаваньня і гарантаваньне, што «трагедыя не прывядзе да пагаршэньня ўзаемных стасункаў і не перашкодзіць аб’яднаньню», не ўпісваецца ні ў якую логіку польскіх інтарэсаў і не знаходзіць апраўданьня ў паводзінах ураду Расеі да і пасьля 10 красавіка.

Насуперак распаўсюджанаму меркаваньню, што рэакцыі ўраду Дональда Туска былі вынікам слабасьці і няздольнасьці цяперашняй каманды, а ўзяцьце ў стасунку да Расеі падпарадкаванай ролі сьведчыла аб памылковых калькуляцыях, я лічу, што прычына гэтых абуральных паводзін ёсьць значна больш важкая.

Варта было б спытаць: якую ролю ў рэалізацыі стратэгіі Пуціна выконваюць сёньня некаторыі буйныя палітыкі? Якую выконвалі раней, калі шматмесячная камбінацыя аператыўных і палітычных акцый Крамля прывяла да ўсталяваньня «смаленскай пасткі» і закрыцьця прадстаўнікоў польскай эліты ў прэзідэнцкім самалёце?

Ці пасіўныя паводзіны польскага боку сапраўды зьяўляюцца толькі вынікам слабасьці ўраду, падпарадкаванага Расеі — элементам неразумнай прарасейскай палітыкі; ці, можа, хутчэй сьведчыць пра тое, што некалькі чалавекам з вышэйшага кіраўніцтва Трэцяй рэспублікі даверана была роля закладнікаў ведаў аб здарэньні 10 красавіка? Можна сабе ўявіць, што калі хто-небудзь з вышэйшых эшалонах улады меў веды пра мэты расейскай гульні і нічога не зрабіў для прадухіленьня катастрофы 10 красавіка – стаў бы закладнікам гэтых ведаў. Аналагічна, адсутнасьць рэакцыі на адпаведныя «сугестыі» аб прычынах катастрофы, перададзеныя хаця б у асабістай размове, ці ж ня робіць са слухача асобу «паінфармаваную», і праз гэта саўдзельніка, які нясе адказнасьць за ўтойваньне праўды?

Праз такі механізму савецкія службы шматразова праводзілі свае інтарэсы, ведаючы, што ён гарантуе поўную бясьпеку аперацыі. У адпаведнасьці з гэтай логікай, якая была накінута заходнім краінам, дэпазіт катыньскай хлусьні станавіўся важкай гарантыяй непарушнасьці ўплываў савецкай Расеі ў Польшчы, а хаваньне праўды аб забойстве праз заснавальнікаў ПРЛ стварыла з усіх урадаў  камуністычнай дзяржавы фактычных саўдзельнікаў злачынства.

Той жа прынцып выкарыстоўваўся ў 1980-х гадах, калі таямніцы забойства ксяндза Ежы [Папелушкі? – рэд.], а пазьней кулісаў «круглага стала» былі выкарыстаныя ў якасьці гарантыяў саюзу, які стаў адначасна актам заснаваньня Трэцяй рэспублікі. Удзел выбраных прадстаўнікоў касьцёлу і апазіцыі ў на гады расьпісанай кампаніі дэзынфармацыі аб забойстве капелана “Салідарнасьці” зрабіла зь іх фактычных саўдзельнікаў і закладнікаў планаў савецкай стратэгіі «трансфармацыі палітычнага ладу».

Тыя ўлады і змова маўчаньня, якія паўсталі тады, сталі [перашкодай] на шляху выяўленьня сапраўдных абставін забойства й выяўленьня яго заказчыкаў. Стан, які абавязвае дасёньня, дазваляе назваць гэтую падзею — забойства для заснаваньня Трэцяй рэспублікі.

Толькі гэтай аб’ядноўваючай таямніцай можна растлумачыць паводзіны дэцыдэнтаў у справе Катыні і тым жа прынцыпам можна абгрунтаваць сістэмны супраціў уладаў Трэцяй рэспублікі што да разьлікаў са злачынствамі камуністычнымі, як і адцісканьне прадстаўнікоў польскай бясьпекі ад ўплыву на дзяржаўныя справы.

Калі палкоўнік КГБ, які знаходзіцца на пасадзе ўсеўладнага прэм’ера Расеі, таксама і сёньня выкарыстаў савецкую тактыку “ўзяцьця закладнікаў злачынства», ня будзем мець ніякіх гарантый, што дзеяньні прадстаўнікоў органаў дзяржаўнай улады на самой справе служаць польскім інтарэсам.

(канец артыкула)

23.2.

АНТОН МАЦЭРЭВІЧ: «КАЧЫНЬСКІ СУПРАЦЬСТАЯЎ ПАЛІТЫЦЫ ЛІКВІДАЦЫІ ЦЭНТРАЛЬНАЙ ЕЎРОПЫ» (паводле http://dyktatura4rp.blogspot.com/2010/05/macierewicz-pisze-dla-uospa.html).

“Лех Качыньскі разам зь незалежніцкай элітай апынуўся ў віхуры вялікай расейскай аперацый па аднаўленьні ўплыву на тэрыторыі былой імперыі, у дадатак у пагадненьні зь Нямеччынай і са згоды ўрада Дональда Туска. Па сутнасьці гэта была гіганцкая пастка, якая захлопнулась разам са стартам Ту-154 10 красавіка ў 7.20 варшаўскага часу. Правільны аналіз смаленскай трагедыі мусіць ўлічваць увесь кантэкст польскай палітычнай сітуацыі. Я апісваў яе, не ўяўляючы яшчэ будучых падзей, якія нас чакалі, больш за месяц таму на старонках «Газеты польскай» у артыкуле: «Польшча ў сетцы службаў». Сёньня мы ведаем нашмат больш.

Незалежніцкая польская палітыка

Асноўная тэза гэтага артыкула заключалася ў перакананьні, што прэзідэнт Лех Качыньскі ёсьць сапраўдным дзяржаўным дзеячам, які ёсьць першым пасьля сьмерці Юзэфа Пілсудскага і Рамана Дмоўскага, хто праводзіў сапраўды сувярэнную польскую міжнародную палітыку [і хто засадзіў у сьпіну беларуска-літвінскага народу шмат разоў знаёмы зь гісторыі нож знакамітай польскай здрады! Ніколі не выбачым!!! – Рэд.]. Асноўнай мэтай гэтай палітыкі было імкненьне зрабіць з Польшчы рэальнага гульца на еўрапейскім і сусветным узроўні. Бліжэйшай задачай, якая зьдзяйсьнялася Качыньскім, была канцэнтрацыя вакол Польшчы краін Цэнтральнай і Паўднёва-ўсходняй Еўропы ад Одэра да Дняпра і ад Балтыйскага да Адрыятычнага, Чорнага і Каспійскага мораў [сьведчым яшчэ раз: ад палякаў беларуская дэмакратычная апазіцыя ніякай падтрымкі ніколі ня мела; гэта азначае, што польская палітыка была не дэмакратычная, а імперская; і “карта паляка” гэтьа выдатна пацьвердзіла… - Рэд.]. Такі запланаваны блок здольны, дзякуючы крыніцам каспійскім, да энергетычнай незалежнасьці, моцны вялікім патэнцыялам тэрытарыяльным і дэмаграфічным, падтрыманы саюзам з ЗША і ўдзелам у ЕЗ, мог бы граць самастойную ролю паміж Нямеччынай і Расеяй [мог бы, калі б палякі не паводзілі сябе як яшчэ адны імперыялісты… - Рэд.].

Эфектыўны, нягледзячы на перашкоды

Качыньскі працягваў такую палітыку нават пасьля падзеньня ўраду Яраслава Качыньскага і пераходу ўлады ў ЗША да дэмакратаў, а ў Польшчы – пры капітулянцкіх урадах Туска і Камароўскага. Ён справядліва лічыў, што доўгатэрміновая кан’юнктура вызначаецца з аднаго боку глабальным патэнцыялам ЗША і непазбежнымі зьменамі ў Расеі, а, з другога боку, натуральнай патрэбай інтэграцыі краін Цэнтральнай Еўропы вакол лідара, якім можа быць толькі Польшча. Тое асаблівае месца Польшчы вынікае як з патэнцыялу тэрытарыяльнага, дэмаграфічнага і эканамічнага, так і з-за ўздзеяньня культурна-цывілізацыйнага, у якім польскі каталіцызм адыгрывае ключавую ролю [вось так сабе палякі ўяўляюць рэчаіснасьць! – Рэд.].

Палітыка Качыньскага, якая з посьпехам рэалізавалася ў часе наступленьня ЗША ў Еўропе, аказалася пасьпяховай таксама і падчас адступленьня Амерыкі. Насуперак розным прапагандысцкім воклічам аказалася, што ідэя Цэнтральнай Еўропы працягвала ажыцьцяўляцца і аб’ядноўваць краіны вакол Польшчы таксама і тады, калі ў Еўропе пачынае дамінаваць руска-нямецкае пагадненьне. Перашкоды, такія як эканамічны крызіс, эгаізм вялікіх гульцоў ЕЗ, Лісабонскі трактат і нават узмацненьне ціску з руска-нямецкага боку, пачалі гуляць аб’ядноўваючую ролю, а не разбуральную, як у мінулым. Упартасьць польскай замежнай незалежніцкай палітыкі давала вынікі, так што паўставаў эфект т.зв. сьнежнай кулі, калі нават, здавалася б, негатыўныя акалічнасьці пераварочваліся на карысьць гэтай палітычнай лініі.

Катыньская аперацыя

У гэтай сітуацыі разбурэньне і ліквідацыя незалежніцкай палітыкі стала адной з асноўных задач сьпецыяльных служб, якія дзейнічаюць супраць Польшчы. Дэзынфармацыйна-падбухторвальны ясьпект гэтай дзейнасьці я апісаў у артыкуле, пра які ўзгадваў, канцэнтруючыся на зьдзяйсьнянай у той час «катыньскай аперацыі». Яе асноўнай мэтай зьяўляецца ліквідацыя бар’ераў, якія аддзяляюць Расею ад Заходняй Еўропы, але так, каб не паддацца і ня страціць спадчыну Савецкага Саюзу. Для гэтага патрэбны быў партнёр, які будзе прымаць жэсты, не пытаючыся пра факты. У гэтым быў сэнс перамоваў Пуцін-Туск, якія прывялі да выключэньня прэзідэнта Леха Качыньскага з катыньскіх цырымоній, якія павінны былі аб’яднаць прэм’ераў Польшчы і Расеі ў Катыні ў 70-ю гадавіну забойства.

Туск на гэтай сустрэчы ня толькі публічна адмаўляўся ад патрабаваньня праўды аб людабойчым характары катыньскай бойні, але, як па іроніі, пагадзіўся стаць сімвалам энэргетычнага падпарадкаваньня Расеі. Падчас катыньскіх перамоваў прэм’ер Польшчы пагадзіўся падпісаць газавае пагадненьне, па якім Польшча на 30 гадоў станавілася залежнай ад паставак газу з Расеі. І гэта ў сітуацыі, калі публічна было аб’яўлена, што Польшча мае самыя вялікія ў Еўропе газавыя радовішчы. Катыньскія перамовы 7 красавіка 2010 г., такім чынам, сталі сімвалам такога пагадненьня з Расеяй, па якім Польшча адмовілася ад праўды пра савецкае людабойства і станавілася энэргетычнай калоніяй Расеі. Цяжка ўявіць больш паказальную дэманстрацыю таго, што азначае адмова ад палітыкі Качыньскага і якая ёсьць альтэрнатыва незалежніцкаму мысьленьню.

Катынь: генезіс драмы

Катыньскія перамовы з’яўляюцца ключом да разуменьня падзей, якія мы перажываем сёньня. Для Расеі элімінацыя Качыньскага з гэтых перамоваў была ўмовай дасягненьня сваіх сапраўдных геапалітычных мэтаў, або выдаленьнем таго чыньніка, які быў накіраваны на інтэграцыю Цэнтральнай Еўропы і аддзяленьне Расеі ад Нямеччыны. Туск на тое пагаджаўся. Качыньскі — не. Так што Туск павінен быў быць вітаны, а Качыньскі — элімінаваны.

Рашэньне Туска аб асобнай сустрэчы з Пуціным у Катыні, без прэзідэнта Качыньскага, з’яўляецца краевугольным каменем у пачатак непазбежнага ходу падзей, якія прывялі да трагедыі пад Смаленскам. Па-першае, таму што было відавочна, што на ўрачыстасьці 10-га разам з прэзідэнтам захочуць паехаць усе тыя, хто гадамі настойваў, каб Расея раскрыла праўду аб катыньскім людабойстве. Пры гэтым прэзідэнцкі самалёт станавіўся своеасаблівай пасткай, у якую накіроўваліся польскія патрыёты, жадаючыя быць 10 красавіка разам са сваім прэзідэнтам менавіта таму, што прысутнасьць на 7 красавіка азначала бы прыняцьце расейскага дыктату.

Па-другое, таму, што Расея, імкнучыся ліквідаваць прэзідэнта, толькі сустрэчы з Тускам надала статус дзяржаўнага візіту. Кожны, хто ведае візантыйскія звычаі расейцаў, можа зразумець, што гэта павінна было мець наступствы таксама і ў сістэме бясьпекі, і ў цэлым у маштабе заангажаванасьці расейскіх уладаў у падрыхтоўцы візіту прэзідэнта. Практычна гэта азначала, напрыклад, што сістэма аўтаматычнага навядзеньня (ILS), [якая дзейнічала] 7 красавіка пры пасадцы Туска і Пуціна, гарантавала бясьпеку самалётам, якія сядалі ў Смаленску. Але адразу ж пасьля ад’лёту прэм’ераў сістэма была разабраная і 10-га яе ўжо, вядома, не было.

Па-трэцяе, пагадненьне катыньскае (пра што Туск ня мусіў, але павінен ведаць) было часткай загадзя падрыхтаванай аперацыі па аднаўленьні ўплываў на пасьлясавецкай прасторы ад Цэнтральнай Азіі да Украіны і Польшчы. Не выпадкова ў той жа час даходзіць да перавароту ў Кіргізіі, падпісаньня пагадненьня з Януковічам аб размяшчэньні Чарнаморскага флоту, пачатку будаўніцтва “Паўночнай плыні” і афіцыйнага пратэсту Расеі што да будаўніцтва ў Польшчы амерыканскай базы СРА.

Нават калі Туск ня ведаў пра ўсё гэта, калі ўвосень 2009 года пачынаў  абмяркоўваць катыньскія сустрэчы (верагодна, праз Адама Ротфельда – свайго галоўнага прадстаўніка на перамовах з Пуціным і асабліва зь Мядзведзевым), то 7 красавіка ён мусіў ужо ўсё зразумець. Лех Качыньскі, вядома, нічога ня ведаў пра сур’ёзныя недагляды ў сьферы бясьпекі. Ляцеў у Катынь, каб рашуча супрацьстаяць палітыцы ліквідацыі Цэнтральнай Еўропы. Яго прамова, падрыхтаваная для той цырымоніі, ёсьць лепшым доказам гэтага. Аналагічным сьведчаньнем ёсьць аналіз, падрыхтаваны BBN па загадзе міністра Аляксандра Шчыглы, які павінен быў быць апублікаваны адразу пасьля вяртаньня з Катыні. Качыньскі разам зь незалежніцкай элітай апынуўся ў віры вялікай расейскай аперацый па аднаўленьні ўплыву на тэрыторыі былой імперыі ў пагадненьні зь Нямеччынай і са згоды ўрада Дональда Туска. Гэта была па сутнасьці гіганцкая пастка, якая захлопнулася 10 красавіка разам са стартам Ту-154 у 7.20 па Варшаве.

Грузінскі замах, смаленскі эпілог

Гэтыя падзеі маюць свае прэцэдэнт і эпілог. І першы, і другі маюць своеасаблівыя, хаця, здавалася б, нябачныя сьляды падрыхтоўкі. Эпілогам дасёньня застаецца загадкавы фільм працягласьцю хвіліна і 24 секунды, які быў запісаны праз тры хвіліны пасьля аварыі. Ён паказвае падзеі вакол зруйнаванага самалёту, сапраўдны сэнс якіх па-ранейшаму не разумеем і ня хочам агалосіць. Хаця ўсе мы разумеем, што азначаюць словы «не ўбівай”. Гэтае відэа ўжо праглядзелі 500.000 гледачоў па ўсім сьвеце [на сёньня - мільёны… - Рэд.], непараўнальна больш, чым фільм Анджэя Вайды аб Катыні. Як паведаміла 27 красавіка бюро Генеральнай пракуратуры, Крымінальнае ўпраўленьне агенцтва ўнутранай бясьпекі прызнала гэты фільм за сапраўдны… у што так цяжка паверыць.

Да прэцэдэнту належыць найперш грузінская аперацыя. Апісваючы месяц таму шэраг падзей, накіраваных на Польшчу, па розных прычынах [я] успамінаў «грузінскую аперацыю», якой у свой час прысьвяціў больш глыбокі аналіз, які быў прадстаўлены на семінары ў Вышэйшай школе СМІ ў Торуні. Сутнасьць гэтай аперацыі заключалася ў спробе высьветліць, у якой ступені ў Польшчы ёсьць сілы, здольныя акцэптаваць замах на прэзідэнта Польшчы. Ці здольныя яны супрацьстаяць прэзідэнту і незалежніцкаму лагеру, і ці маюць шанцы навязаць грамадству сваю версію падзеяў, нават калі справа даходзіць да пагрозы кіраўніку дзяржавы.

Мы ведаем адказ. Яна была дана нам публічна праз заяву: «Які прэзідэнт, такі й замах, бо каб з 30 метраў не трапіць у машыну, для гэтага павінен быць сляпы снайпер». Своеасаблівым закрыцьцём гэтай аперацыі ёсьць выступленьні, якія агалошваюцца праз палітыка, які хоча выглядаць Бацькам Айчыны, Patriae Pater, які гатовы падтрымаць і абараніць занепакоеную замахам Польшчу, гарантаваць лад, парадак і найперш спакой. Гэты палітык да гэтага часу ня змог зразумець, чаму яго словы і тон, які ён узяў, гучалі для палякаў велізарным дысанансам. Справа ў тым, што насуперак падрыхтаваным аналізам, у Польшчы не дайшло да хаосу, страху, атмасферы грамадскага жаху. Наадварот, сьмерць амаль усёй незалежніцкай эліты прывяла да таго, што народ пачаў аб’ядноўвацца вакол захаваўшагася спадчыньнікам і правадніка незалежніцкай палітыкі — Яраслава Качыньскага. Месца дробязяў і страху займае гонар з польскасьці й воля вяртаньня нарэшце ўласнай дзяржавы”. (канец артыкула)

23.3.

Прызнаемся, гэты матэрыял, які раскрывае важныя праблемы польскай палітычнай сцэны і, асабліва, ступень насычанасьці НАТАўскай Польшчы агентамі расейскіх сьпецслужб, нас уразіў. Упершыню мы сустрэліся з дакладным аналізам расейскай імперскай палітычнай тэхналогіі, якая дасягае сваіх мэт нават у такіх краінах, як Польшча.

Каротка тэхналогія выглядае прыкладна так: у патрэбнай краіне выяўляецца група палітыкаў зь нізкім узроўнем маральных прынцыпаў, якіх уцягваюць у нейкія агульныя карысьлівыя справы, наўзамен просячы пра “дробязь” – замоўчваць пэўныя асьпекты гістарычнай праўды. Гэтага аказваецца дастаткова, каб палітыкі сталі закладнікамі ў чужой гульні. Затым яны ператвараюцца ў марыянетак чужых сіл, варожых інтарэсам уласнага народу, а затым у здраднікаў й нават саўдзельнікаў злачынстваў…

Адсюль выснова: стаўленьне да гістарычнай Праўды, нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, аб’ектыўных інтарэсаў уласнага народу – гэта ўсё важнейшыя крытэры для ацэнкі якасьці палітыка. Пераканыя, гэтыя рысы важнейшыя за ўсё тое, што выстаўляюць на паказ сёньняшнія “беларускія апазіцыйныя палітыкі”, у т.л. і з прэзідэнцкімі амбіцыямі.

У гэтым жа плане – у стаўленьні да Праўды — цікавай выглядае сітуацыя ў Гародні. Ніводны зь вядомых польскіх актывістаў – “змагароў за правы польскай меншасьці на Беларусі (ні Борыс, ні Пачобут, ні Банцар, ні Пісальнік)” – публічна ня выказаў незадавальненьня з нагоды таго, як ідзе рассьледваньне другой катыньскай трагедыі, не запатрабаваў стварэньня аўтарытэтнай міжнароднай камісіі (між тым, некаторыя зь іх асабіста бывалі прынятыя панам Лехам Качыньскім – загінулым прэзідэнтам Польшчы).

Прызнаемся, сітуацыя выглядае дзіўнай. Па-першае, атрымліваецца, што за права палякаў на тое, каб ведаць праўду, у Гародні змагаемся мы – беларусы-літвіны. А, па-другое, адбываецца гэта ў сітуацыі, калі Польшча па-ранейшаму працягвае выкарыстоўваць супраць беларускага народу імперскую акцыю пад назвай “Карта паляка”.

Але, зь іншага боку, да гэтага вядзе нас пошук Праўды. Акрамя таго, магчыма, што нашая пастава калі-небудзь залічыцца на карысьць нашага ж народу…

Іван Саланевіч — публіцыст, журналіст і грамадскі дзеяч. Нарадзіўся ў 1891 г. у беларускай сям’і на Гарадзеншчыне. Абодва яго дзяды былі сельскія сьвятары РПЦ, бацька — школьны настаўнік. Вучыўся ў Гарадзенскай ды Віленскай гімназіях і на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта. Спартсмен — барэц і гіравік. Выступаў у цырках, сумяшчаючы гэтыя заняткі з прафесіяй журналіста. Абедзве рускія рэвалюцыі катэгарычна не прыняў. Вызнаваў праваслаўна-манархічны перакананні, любіў называць сябе беларускім мужыком, ідэалізаваць самадзяржаўную манархію, называючы яе «дыктатурай праваслаўнага сумлення».

Ваяваў на поўдні Расеі ў Белай арміі, цудам пазбег расстрэлу ў Адэсе. З 1921 па 1933 гг. працаваў у Маскве інструктарам у прафсаюзных спартыўных арганізацыях. Быў арыштаваны ў 1933 г. Тройчы спрабаваў збегчы з «сацыялістычнага раю». У чацвёрты раз, будучы вязнем канцлагера на Беламорканале, збег у Фінляндыю.

Жыў у Баўгарыі, Нямечыне, Паўднёвай Амерыцы.

Асноўная праца яго жыцця — «Народная манархія». Цяпер гэта настольная кніга рускіх манархістаў. У ёй ён пісаў: «Ніякія меркі, рэцэпты, праграмы і ідэалогіі, запазычаныя адкуль бы ні было звонку — непрыдатныя для рускай дзяржаўнасці, рускай нацыянальнасці, рускай культуры… Палітычнай арганізацыяй Рускага народу на яго нізах было самакіраванне, а палітычнай арганізацыяй народу ў цэлым было Самадзяржаўе… Цар ёсць, найперш, грамадская раўнавага. Пры парушэнні гэтай раўнавагі прамыслоўцы створаць плутакратыю, вайскоўцы — мілітарызм, духоўныя — клерыкалізм, а інтэлігенцыя — любы «ізм», які толькі будзе ў кніжнай модзе ў дадзены гістарычны момант«.

Іван Саланевіч быў перакананым прыхільнікам заходне-русізму і рэзка адмоўна ставіўся да беларускага нацыянальнага руху. «Вера ў манархію была для мяне такой жа натуральнай, як вера ў Бога», — пісаў Саланевіч. Уладу бальшавікоў расцэньваў як чыста крымінальную, як дыктатуру сволачы. Крэда яго жыцця заключаецца ў словах: «Я лічыў і лічу, што нянавісць да ладу, які адпраўляе ў магілу мільёны людзей маёй радзімы — гэта не толькі маё права, але і мой абавязак». Памёр у 1953 г.

Ці можна нам атрымаць што-небудзь карыснае з жыцця і творчасці Саланевіча? Ці гэта справы даўно мінулых дзён? Думаю, што «можна», бо ідэалогія заходне-русізму ў нас жыве ня толькі ў форме «лукашызму», але і ў «дэмакратычным руху».

Для таго, каб разабрацца з заходне-русізмам, паспрабуем знайсці крытэр ісціны, для чаго звернемся да тэорыі пазнання. Людзі такі крытэр шукалі на працягу ўсёй сваёй гісторыі. Не лішняе і нам будзе ўзгадаць, што гэта такое.

…

Спачатку трымальнікамі ісціны выступалі мудрыя старыя людзі — жрацы. Са з’яўленнем пісьменнасці кладзезем ісціны сталі святыя пісанні, а з развіццём філасофіі да іх у сярэднявечных схаластаў дадалася логіка. У канцы сярэднявечча з філасофіі і метафізікі вылучылася эмпірычнай навука са сваімі крытэрамі ісціны — адпаведнасць досьледу (верыфікацыя) і выкарыстанне матэматыкі. Заўважым, што для навук аб чалавеку абодва апошнія крытэры непрыдатныя, бо пастаноўка-паўтарэнне эксперыменту ў гісторыі немагчымая, а псіхіка чалавека настолькі складаная, што матэматыка пасуе ў грамадскіх навуках. Прычым, пасуе дасёння, нягледзячы на шматзначныя логікі, тэорыі гульняў, сістэмны падыход і г.д.

Да канца ХІХ стагоддзя ў тэорыі пазнання наступіў крызіс. Аказалася, што ў мікрасвеце нельга атрымаць адназначнага выніку. Вынік доследу залежыць ад абранай методыкі і мэтаў даследавання (прынцып дадатковасці М. Бора), матэматыкай можна пацвярджаць любыя фантазіі, а тэорый грамадскага развіцця назапасілася вялікае мноства і яны часцяком супярэчылі адна адной (тэорыі грамадскага дабра, свабоды, роўнасці, дэмакратыі, правоў, альтруізму, нацыяналізму, прагматызму, ніцшэанства, марксізму, сацыялізму, касмапалітызму і г.д.). У пачатку ХХ стагоддзя была моцна падарваная вера ў верыфікацыю (аказалася, што навукоўцы, як і звычайныя людзі, бачаць ў выніках доследу ў асноўным толькі тое, што жадаюць бачыць, зыходзячы са сваіх здагадак). У навуцы запанавалі крытэры: 1) лагічнай прастаты — чым менш зыходных гіпотэз ў тэорыі, тым яна лепш, 2) — прынцып адпаведнасці — новая тэорыя павінна абагульняць ранейшыя (фізіка Ньютана як прыватны выпадак фізікі Эйнштэйна), і 3) — прынцып фальсіфікацыянізма К. Попера, паводле якога асэнсаванымі навуковымі сцвярджэннямі з’яўляюцца толькі тыя, для абвяржэння якіх можна прыдумаць эксперымент (лічылася, што даказаць альбо абвергнуць, напрыклад, паняцце чорта ніякімі эксперыментамі немагчыма, і, такім чынам, паняцце чорта і не слушнае, і не ілжывае, яно проста бессэнсоўнае). Прымяненне гэтага прынцыпу да грамадскіх навук і да чалавека адразу ж пераводзіла ў разрад бессэнсовіц ўсе рэлігіі і амаль усе веды пра чалавека. (Няма нічога дзіўнага, што пры такім стане розумаў здарылася Першая сусветная вайна, у якой самыя культурныя народы Свету пачалі знішчаць адзін аднаго).

Да сярэдзіны ХХ стагоддзя высветлілася, што і гэтыя крытэры дрэнна працуюць у навуцы, бо, у прыватнасці, аказалася, што навуковыя тэорыі ў сваіх зыходных гіпотэзах будуюцца на нічым не абгрунтаванай веры, і, груба кажучы, навука і рэлігіі мала чым адрозніваюцца адна ад адной. Напрыклад, вера фізікаў у тое, што Сусвет утварыўся пасля Вялікага выбуху, нічым не больш пераканаўчая і абгрунтаваная, чым вера ў тое, што яе стварыў Бог і г.д. Хаос жа ў грамадскіх навуках працягваўся. І ён яшчэ больш павялічыўся, калі ў філасофіі пацярпеў крах «Міф Дадзенасці» — г.зн. вера ў тое, што існуе нейкая Рэальнасць, якую нам трэба толькі пазнаць (гл. Дадатак у канцы артыкула на гэтую тэму). Рэальнасць аказалася нейкім вельмі складаным чынам звязаная са Свядомасцю чалавека. Гэта зноў ўзаконіла ўсе рэлігіі і ўсю містыку.

У цяперашні час адзіным крытэрам, якому яшчэ давяраюць, ёсць крытэр прадказальнай сілы тэорыі — сапраўдным вучэннем з’яўляецца тое, якое лепш прадказвае будучыя змены, падзеі, вынікі. Ён можа быць выкарыстаны ў нашым выпадку.

…

Што ж прадказваў заходне-русізм? Прагноз Саланевіча: «Краіна чакае вайны для паўстання. Ні пра якую абарону «сацыялістычнай айчыны» з боку народных мас не можа быць і гаворкі. Наадварот, з кім бы ні вялася вайна, якімі б наступствамі ні пагражаў ваенны разгром, усе штыкі і ўсё вілы, якія толькі могуць быць ўваткнутыя ў спіну чырвонай арміі, будуць ўваткнутыя абавязкова. Кожны мужык ведае гэта дакладна так жа, як гэта ведае і кожны камуніст! Кожны мужык ведае, што пры першых жа стрэлах вайны ён у першую чаргу будзе рэзаць свайго бліжэйшага старшыню сельсавету, старшыню калгасу і да т.п., і гэтыя апошнія цалкам зразумела ведаюць, што ў першыя ж дні вайны яны будуць зарэзаныя, як бараны«.

Як мы ведаем, што за выключэннем нярускіх тэрыторый Прыбалтыкі, Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі, толькі што далучаных да СССР, і ў асноўным сярод тых, каго немцы выпусцілі з турмаў, цяжка было знайсці тых, хто дзейнічаў бы па прагнозе Саланевіча. Для таго, каб адстаяць свой прагноз, Саланевіч прыводзіў факт здачы ў нямецкі палон у першыя месяцы вайны 4-х мільёнаў савецкіх салдат, якія нібыта ўваткнулі штыкі ў зямлю, не жадаючы змагацца на баку бальшавікоў. Натуральна, такія былі, але асноўная маса апынулася ў палоне не з-за нянавісці да бальшавізму, а з-за стратэгічных пралікаў бальшавікоў (рыхтаваліся да паходу ў Еўропу), бесталковага камандавання (талковыя былі знішчаны перад вайной) і адсутнасці досведу сучаснай вайны. Не было фактаў і масавай выдачы немцам камісараў, якія апынуліся ў палоне. Трэба было быць ад’яўленай сволаччу, каб заслужыць такі лёс.

Наш буйны філосаф А.Грыцанаў лічыць прагнозы Саланевіча геніяльнымі, яго працы — момантамі ісціны і, такім чынам, вызнае погляды, блізкія да поглядаў Саланевіча. Ён у сваёй рэцэнзіі на кнігу Саланевіча «Расея ў канцлагеры» піша: «Толькі тупаўмная акупацыйная палітыка нацыстаў і палітычная выкрутлівасць Сталіна, якія здолеў у лічаныя месяцы ператварыць «вайну з пачатку сусветнай рэвалюцыі» ў «вайну айчынную, вызвольную», не дазволілі спраўдзіцца прадказанням Саланевіча да канца». Заўважым, што аб акупацыйнай палітыцы нацыстаў гэтыя 4 млн., здаючыся ў палон, ведаць нічога не маглі, бо яшчэ не былі ў акупацыі, а аб намерах фашыстаў маглі судзіць толькі па ўлётках немцаў, у якіх была праўда Саланевіча — а менавіта, што ў СССР існуе фактычна рабства, што ён пакрыты канцлагерамі і што бальшавікам трэба ўвагнаць вілы ў спіну.

Увогуле, звальваць на нацыстаў факт нездзяйснення прагнозаў Саланевіча неразумна. Нацысты былі такімі, якімі былі — з іх сацыялізмам, ніцшэанствам і расавай тэорыяй. У сваіх прамовах і працах, у адрозненне ад бальшавікоў, яны нічога не хавалі. І ўсё гэта было вядома Саланевічу, які жыў пры нацыстах у Нямеччыне. Іх акупацыйная палітыка, пакуль ішла вайна, была даволі звычайнай — дамагчыся добразычлівага стаўлення насельніцтва акупаваных краін да сябе з мэтай выкачвання з гэтых краін сыравінных і людскіх рэсурсаў для ваеннай перамогі. Далей, лічыць Сталіна выкрутлівым з-за яго пераводу «адной вайны» ў «іншую», гэта значыць дрэнна разумець палітыкаў. Усе яны мяняюць лозунгі ў залежнасці ад ходу вайны. Калі справы ідуць добра, то яны выкарыстоўваюць агульналюдскія лозунгі — пра Свабоду, Сацыялізм і г.д.; калі ж справы ідуць дрэнна, то ўзгадваюць патрыятызм, які ёсць у любога народу, у тым ліку, і асабліва, у рускага.

Саланевіч, жывучы ў Нямеччыне, горача вітаў Гітлера да восені 1941 г. і «раскусіў» яго толькі тады, калі войскі Вермахта падышлі да Масквы! Хацелася б спытаць у Саланевіча, а як жа Англія, якая змагалася ў адзіночку з Нямеччынай ужо два гады? А як жа растаптаныя Францыя і Польшча? А як жа пачатак генацыду асобных нацый? Выходзіць, што да восені 1941 года праваслаўны манархіст Саланевіч радасна паціраў рукі так жа, як да 21 чэрвеня паціралі рукі яго злейшыя ворагі — сволачы-бальшавікі ў СССР?

Такім чынам, можна зрабіць выснову, што заходне-русізм беларускіх мысляроў паказаў сваю няздольнасць прагназаваць падзеі і, значыць, у адпаведнасці з абраным намі крытэрам ісціны, паказаў сваю непрадуктыўнасць, слепату, памылковасць.

Нагадаем, што заходне-русізм адмаўляе нашу нацыю, лічыць яе рускай (але крыху сапсаванай Заходнім уплывам), сцвярджае безумоўную перавагу рускай культуры над нашай літвінска-беларускай. Ён таксама сцвярджае, што рускія нацыянальныя звычаі, рускі характар і рускі стыль жыцця з’яўляюцца ўзорам для нашага народу.

Заходне-русізм пранік у свядомасць нашага народу значна глыбей, чым звычайна думаюць. Нашы самыя перадавыя, нацыянальна-настроеныя пісьменнікі, паэты, гісторыкі ўсё яшчэ саромеюцца усё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, называць рускім. Напрыклад, у іх творах палякі, немцы, фіны і г.д. ваююць не з рускімі, а з «царызмам», «Саветамі», «бальшавікамі», «чырвонымі» — нібы маецца на ўвазе, што дзесці там, на заднім плане, ёсць добрыя рускія, з якімі яны не могуць ваяваць, і якія ім, нярускім, спачуваюць і могуць дапамагчы. Гэта называецца -глядзець на Расею праз ружовыя акуляры.

Рускія — такая ж аднастайная і адначасна неаднастайная нацыя, як і ўсе іншыя. Хутчэй за ўсё, трэба прызнаць, што рускія аддаюць сябе на ўсе чорныя справы сваіх урадаў ахвотней, чым іншыя нацыі. Гэты розны падыход у ацэнцы рускіх і нярускіх народаў і ёсць схаваны заходне-русізм.

…

Далей. У гісторыі ў канкрэтны час і ў канкрэтнай краіне можа праглядацца некалькі грамадскіх сілаў, але заўсёды ёсць адна галоўная лінія фронту супрацьстаяння. Такая сутнасць любой барацьбы — пеўняў, барцоў, баксёраў на арэнах, каманд на спартовым полі, армій на палях бітваў і да т.п. — і, такім чынам, усе сілы трэба і можна звесці да дзвюх. У нашых жа ўмовах праглядаюцца тры сілы — лукашызм, які стаіць на пазіцыях заходне-русізму, нацыяналізм   і ліберальная дэмакратыя, якая ставіць нацыянальнае на другое месца.

Наша краіна адназначна ёсць калоніяй Расеі, бо ў свеце не было выпадку, каб улады нацыі, якая дамаглася Незалежнасці, пакінулі б старыя каланіяльныя сімвалы (герб і сцяг), старую каланіяльную назву краіны (Беларусь) і так душылі сваю нацыянальную культуру і мову, як гэта робіцца ў нас. Нашым уладам іх унутранай «Масквой», якая сядзіць у іх мазгах, дазволена толькі таргавацца аб коштах на яйкі, нафту, газ …, а нашаму прэзідэнту да таго ж яшчэ — крыху пасвавольнічаць у знешняй палітыцы. У астатнім яны цалкам кіруюцца Масквой. Адзіны спосаб абгрунтаваць рабскія паводзіны Лукашэнкі ў яго стасунках з Масквой — гэта аб’явіць, што «мы з расейцамі — адзіны народ». Што ён і робіць, і што ёсць галоўным пастулатам заходне-русізму.

Гісторыя ўсіх часоў і народаў адназначна сведчыць, што напачатку народы дамагаюцца Незалежнасці, і толькі потым пачынаюць ўладкоўваць сваё жыццё згодна са сваімі паняццямі і звычаямі. Кастусь Каліноўскі ў сваёй перадсмяротнай запісцы «З-пад шыбенiцы» гэта добра разумеў, калі напісаў «… пакуль яна ў нас будзе — гэта няволя маскоуская, у нас нiчога не будзе…». А Э.Вайніловіч, якога, дарэчы, вельмі шанаваў П.Сталыпін, адзначаў, што, здавалася б, прагрэсіўныя рэформы па вызваленні сялян у Беларусі былі цалкам скажоныя з-за няўліку спецыфікі нашага Краю.

І тады (у адпаведнасці з законамі барацьбы і нашым сапраўдным каланіяльным станам) усе ідэолагі, якія ставяць нацыянальнае на другі план, трапляюць у адзін лагер з лукашэнкаўцамі. У нашым выпадку гэта: камуністы, «дэмакраты», змагары за правы працоўных, «аб’яднаныя грамадзяне», «еўрапейцы», сацыял-дэмакраты, грамадоўцы, хрысціянскія дэмакраты і г.д. Яны змагаюцца, і, здаецца — за народ, а народ да іх барацьбы абыякавы. У чым тут справа? Я лічу, што гэта з-за таго, што яны не ўлічваюць галоўную заканамернасць развіцця народаў — спачатку нацыянальная незалежнасць, а потым — усё астатняе.

Фраза А. Лукашэнкі «аб чарцы і шкварцы» гэта фактычна ёсць лозунг і большасці вышэйпералічаных. Яны сваёй дзейнасцю ствараюць у нас у краіне задушлівую рэальнасць баязлівасці і жлобства, якія ўсё больш ахопліваюць усе пласты насельніцтва. Іх прагноз, што цяперашні крызіс вывядзе людзей на вуліцы, не ажыццяўляецца. Які яшчэ трэба доказ ілжывасці гэтай ідэалёгіі?! Пры гэтым нас не павінна ўводзіць у зман тое, што Захад у нас падтрымлівае намаганні «дэмакратаў» і не падтрымлівае нацыяналістаў. Захад даўно прайшоў стадыю станаўлення сваіх нацыянальных дзяржаў і ўжо забыў, што такое нацыянальны прыгнёт. Яму зразумелая толькі барацьба за правы чалавека, свабоду СМІ ды інш. А тыя, хто нас не разумее, не могуць нам і вынікова дапамагаць. Вось таму нашы «дэмакраты» разам з Захадам нічога не могуць зрабіць з А. Лукашэнкам, бо ні тыя, ні іншыя не разумеюць, з чым маюць справу. У нас не проста дыктатура, якую, як даўно заўважыў К.Ясперс, вельмі цяжка перамагчы толькі ўнутранымі сіламі. У нас нашаму народу праз панаванне чужой нам рускай культуры [наўмысна] прывіты комплекс непаўнавартасці, які паралізуе ўсялякую волю да супраціву.

…

Але вернемся да Саланевіча. Як усе, хто адмаўляецца ад сваёй нацыі на карысць нацыі пануючай, ён моцна ідэалізаваў рускіх, дрэнна іх разумеў. Ён, як нярускі і еўрапеец, недаацэньваў патрыятызм рускіх людзей і іх нянавісьць да заходніх еўрапейскіх народаў. Рускую нацыянальную рысу — ахайваць усё сваё на словах — ён, як і многія замежнікі, памылкова прымаў за адсутнасць у рускіх нацыяналізму.

Напалеон запісаў у сваім дзённіку: «Гэта варвары, яны спальваюць свае дамы, каб не даць нам пераначаваць у іх усяго адну ноч». Французаў таксама ўразіў факт нянавісці да іх, які выявіўся ў падпале рускімі страчанай імі сталіцы. Гэтыя два факты ўзятыя з часоў Аляксандра І, калі захапленне французскай культурай у Расеі дасягнула кульмінацыі, калі не было прапаганды нянавісці да іншаземцаў і калі ў царскім двары і адміністрацыі пераважалі замежнікі. Як пісаў А.Пушкін: «... Ні слова рускага, ні рускага твару…».

Можна прывесці мноства фактаў дзікага нацыяналізму рускіх. Напрыклад, мала на свеце народаў, якія загадвалі б сваім жанчынам (выведніцам) класціся ў ложак да ворага, каб выведаць у яго важную інфармацыю, як гэта практыкавалася ў КДБ; мала на свеце народаў, якія гатовыя ўсё жыццё пражыць у запушчанай правінцыі, толькі б добра жылося ў сталіцы іх краіны — «прыгажуні Маскве». Нацысты, нягледзячы на ўвесь іх расізм, не апускаліся да закліку забіваць рускіх ўсіх запар, у адрозненне ад Іллі Эрэнбурга, які заклікаў у сваіх артыкулах «забі немца!». І «эрэнбургі» ў Расеі не адзінокія.

Рускі патрыятызм трымаецца на рускім цемрашальстве, якое вынікае як з хранічнага адставання рускіх ва ўсіх сферах ад заходніх нацый, так і з іх нянавісці да Свабоды і да нацыяў, у якіх гэтай Свабоды больш, чым у іх. Можа, прычына гэтай нянавісці ў тым, што ў самыя адказныя стагоддзі фармавання іх нацыі яны знаходзіліся ў рабскім становішчы 400-гадовага мангольскага ярма?

Іншай характэрнай асаблівасцю рускіх ёсць іх спецыфічнае рабалепства, як любоў да сваіх правадыроў ды начальнікаў і гатовасць выканаць іх любы загад. Гэты іх своеасаблівы «калектывізм» Чаадаеў тлумачыў абыякавасцю рускіх да Дабра і зла. Кажучы інакш — іх апалітычнасцю. Кажуць, гэта ад панавання ў іх 400 гадоў прыгоннага права. Але ж гэтага права ім ніхто звонку не прынёс! Зрастанне міліцыі з крымінальным светам у Расеі ў нашыя дні зноў прымушае нас успомніць А. Чаадаева.

Калі дадаць сюды яшчэ вельмі слабое пачуццё меры ў рускіх, якое прымушае іх кідацца ў скрайнасці, ускладняе ім падзел на сваё і чужое, спараджае ў іх з аднаго боку здольнасць да суперажывання, таварыскасці, спагадлівасці, а з другога — цягу да ахопу, захопу, прасочванню ў чужое, закабалення, прыгнёту, імперскасці; калі дадаць сюды іх маніякальнае імкненне быць заўсёды і ўсюды першымі і Вялікімі — то мы атрымаем усе галоўныя кампаненты рускай душы, якімі, мабыць, можна растлумачыць ўсю гісторыю Расеі і спрагназаваць яе паводзіны ў будучыні.

М. Салтыкоў-Шчадрын пісаў пра шматлікасць у Расеі пароды людзей з «цвёрдай душой прахвостаў». Гэта выраз любіў цытаваць Саланевіч, правільна лічачы, што яны з’яўляюцца базавай апорай бальшавіцкага рэжыму. Але ён памыляўся, лічачы іх спараджэннем толькі гэтага рэжыму.

…

Усе заходне-русісты, дрэнна разумеючы рускіх, рана ці позна аплачваюць свой самападман дарагім коштам. Гэта можна праілюстраваў на лёсах двух выбітных людзей — Ф.Дзяржынскага і М.Тухачэўскага, якія хоць і не з’яўляліся, строга кажучы, заходне-русістамі, бо не лічылі сябе беларусамі, але гэтак жа, як і заходне-русісты, лічылі нацыянальнае неістотным. Адчуваючы сваю нярускасць, разумеючы яе як сваю другасортнасць і крыніцу сталага недаверу ў нацыяналістычным, хай і марксісцкім, рускім асяроддзі, абодва са скуры лезлі, каб стаць сярод чужынцаў сваімі. І таму браліся за самую брудную і цяжкую працу. Першы узначаліў ВЧК, які займаўся расстрэламі контррэвалюцыянераў, другі не спыніўся перад тручаннем газамі тамбоўскіх мужыкоў, штурмаваў паўсталы супраць бальшавікоў Кранштадт і, як паляк, змагаўся супраць незалежнасці Польшчы. Большых доказаў рускасці, надзейнасці і адданасці, здавалася б, і прыдумаць цяжка. Але да 1926-га года стала зразумела, што рускія бальшавікі, перастраляўшы контррэвалюцыянераў, якія заміналі ім захапіць уладу, пачалі душыць не толькі іншыя дэмакратычныя партыі, якія дапамагалі ім захапіць уладу і дапускалі больш Свабоды, але і сялян з рабочымі, якіх яны прыняліся бязлітасна рабаваць і эксплуатаваць.

У Фелікса, як нярускага і еўрапейца, раней, чым у астатніх камуністаў, гэта стала выклікаць пратэст. Пачаліся яго крытычныя выступы ў адрас Палітбюро. Пры дзіўных, нявысветленых абставінах ён у 1926 г. і памёр — ці то быў атручаны, ці то не вытрымала сэрца ад думкі, што не за тое змагаўся.

Тухачэўскага, як непалітыка, хутчэй за ўсё, загубіў недаўлік рускага рабалепства — якасці, асабліва патрэбнай у ваенным асяроддзі. І ён быў расстраляны ў кампаніі з рускімі і нярускім найбуйнейшымі вайсковымі начальнікамі, якія таксама, відаць, палічылі, што іх таленты могуць зрабіць для іх рабалепства неабавязковым.

Нас не павінна бянтэжыць, што разам з нярускімі ў Расеі знішчаюцца таксама і чыстакроўныя русакі. Усё гэта людзі свабодныя ад цемрашальства і рабалепства, так бы мовіць, нетыповыя рускія. Бо мы гаворым аб пануючай у Расеі тэндэнцыі — усіх, хто змагаецца супраць цемрашальства, рабалепства і імперскай палітыкі, лічыць здраднікамі і ворагамі Расеі і таму вартымі знішчэння (пры маўклівым ухваленні народных мас).

…

Цяпер разгледзім, якую злавесную ролю адыграў заходне-русізм ў лёсах нашай нацыі. Прыдуманы ідэолагамі царызму ў другой палове ХІХ стагоддзя, ён суправаджаўся канчатковым перайменаваннем нашай нацыі з літвінаў у беларусаў, г.зн. ў нейкіх рускіх. Тое, што з-за славянскай мовы і хрысціянства Ўсходняга абраду нашы ўсходнія і паўднёвыя землі часам называлі рускімі, не можа апраўдваць для нас гэты іх крок. Усе дзяржавы маюць ядро, вакол якога пасля збіраюцца «нячыстыя» ўскраіны. У нас гэта ядро — землі гістарычнай Літвы, г.зн. землі цэнтральнай і заходняй Беларусі. Палітычны (свая мера дапушчальнай Свабоды), цывілізацыйны (якія людскія адносіны і мастацтва з’яўляюцца ўзорнымі) і мэнтальны (генетычны) чыннікі з’яўляюцца вызначальнымі пры самастварэнні дзяржаў. Па ўсіх гэтых параметрах мы маем з расейцамі вельмі мала агульнага.

Ці маглі дзеці і ўнукі нашай шляхты, якія памяталі, што іх продкі, якія мелі Вольнасці і стагоддзямі змагаліся з расейцамі за свабоду сваёй Радзімы, прыняць іх пераназванне ў белых рускіх? Вядома, не. Таму яны альбо «падаліся» ў палякі, альбо выпалі з палітычнага жыцця і пачалі дэградаваць. Праўда, і тут знайшліся выключэнні. І самае яркае з іх — былы паўстанец 1863 года Ф. Багушэвіч, які ў сваіх кніжачках для народу стаў прапаведаваць рускасць ў форме беларускасці. Пры гэтым, у адпаведнасці з пануючымі тады сацыяльнымі вучэннямі, ён стаў апяваць мужыка, чым навечна звязаў беларускасьць з чымсьці прымітыўным, адсталым, забітым. Лепшага спосабу ліквідацыі нашай нацыі, чым перайменаванне нас у беларусаў, прыдумаць было цяжка, бо раскол грамадства на эксплуатуемых-бедных-(бел)рускіх-праваслаўных і багатых-паноў-«палякаў»-каталікоў-эксплуататараў дасягнуў незвычайнай глыбіні.

Заходне-русізм прыжываўся ў асноўным у разначынным асяроддзі выхадцаў з ніжэйшых саслоўяў, якія ў Маскве і Пецярбургу асвойвалі разам з рускай моладдзю сацыяльныя тэорыі Фур’е, Маркса, Энгельса, Пляханава і г.д. Сацыяльная настроенасць беларускіх палітычных партый да 1917 г. прывяла да таго, што ўсе буйныя земляўласнікі і прамыслоўцы, якія маглі прафінансаваць праект стварэння Незалежнай дзяржавы, у нас апынуліся альбо па-за палітыкай, альбо сталі працаваць на Польшчу. Э.Вайніловіч у сваіх ўспамінах падкрэсліваў, што яго і многіх яго знаёмых багатых людзей адштурхоўвала з беларускіх партый іх левізна, сацыяльная накіраванасць. У выніку чаго грошай на беларускую справу, стварэнне яе арміі яны не далі, нягледзячы на добрае разуменне імі адрознення «Крэсаў» ад Кароны.

Пустая казна БНР, і як піша А.Сідарэвіч, надзея на справядлівасьць ІІІ-га Ўсерасейскага з’езду Саветаў (г.зн. неразуменне імперскай сутнасці рускай душы, і адсюль прыпозненае, пры нямецкай акупацыі, абвяшчэнне БНР) прывялі да падзення БНР.

Затым рускія пад прыкрыццём класавай барацьбы заняліся знішчэннем ў нас свядомага нацыянальнага элементу. М.Пятроў піша, што ў 1923-28 гг. у нас арыштоўвалі ў 20 разоў часцей, чым у Расеі (Сб.»Деды», 2009, выпуск 2); затым яны знішчылі і сваіх памочнікаў нацыянал-камуністаў — заснавальнікаў БССР. У нацыянал-камуніста паступова ператвараўся П.Машэраў. І таму, відаць, загінуў пры дзіўных абставінах. Наш зямляк [літвін] І.Пілсудскі цалкам мог падзяліць лёс Дзяржынскага і Тухачэўскага, калі б, будучы ў маладосці сацыялістам, «своечасова - як ён піша — не сышоў бы з сацыялістычнага цягніка на станцыі Незалежнасць» (Польшчы).

Заходне-русізм, занесены нам рускай культурай, і перайменаванне нас у белых рускіх за некалькі пакаленняў змянілі «геапалітычную фізіяномію» нашага народу. Так, сяляне заходніх абласцей Беларусі ў 1863 г. не толькі сімпатызавалі паўсталай апалячанай шляхце, але і ўдзельнічалі у паўстанні. Праз некалькі пакаленняў «гэтыя» ж сяляне ўжо стварылі на грошы Масквы КПЗБ, вялі падрыўную антыдзяржаўную, антыпольскую прапаганду, займаліся русіфікацыяй нашага краю і стралялі ў спіны адступаючым польскім памежнікам ў 1939 г. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР нацыяналістычна настроеныя члены КПЗБ былі рэпрэсаваныя як ненадзейны элемент і «польскія шпіёны», а месцы, якія вызваліліся ў адміністрацыі, занялі чыноўнікі, што прыехалі з Расеі. Гэта яшчэ раз паказвае, што заходне-русісты ідэалізуюць, не разумеюць Расею і рускіх.

У 90-я гады мінулага стагоддзя багатых людзей, якія маглі прафінансаваць стварэнне Незалежнай Беларусі, ужо амаль не было, а нацыянальнае намаганнямі рускай прапаганды ўспрымалася многімі прадстаўнікамі нашага народу як «фашызм». Мясцовыя «белыя рускія» не хацелі адасабляцца ад Расеі. Нашы «дэмакраты» (Шушкевіч, Ганчар, Ціцянкоў, Сініцын, Лябедзька, Фядута і інш.) павялі сябе, як тыповыя заходне-русісты, не падтрымлівалі нацыяналістаў БНФ і дапамаглі прыйсці да ўлады А. Лукашэнку. Ад імпічменту Лукашэнку ў 1996 г. выратаваў, нагадаем, расейскі дэсант на чале з Чарнамырдзіным.

Пазбаўленыя затым Лукашэнкам усіх сваіх пасадаў, апынуўшыся ў апазыцыі, «дэмакраты» пачалі ствараць розныя партыі, прыдумляць новыя сімвалы на свае партыйныя сцягі, і сталі прапаведаваць сацыяльныя лёзунгі — пра нізкія цэны, аб высокіх заробках і г.д. — г.зн., прапаведаваць тое ж самае, што і сацыял-рэвалюцыянеры і сацыял-дэмакраты ў пачатку ХХ стагоддзя.

Нашы «дэмакраты», прапаведуючы танныя «чаркі i шкваркі», відаць, думаюць, што гэтым яны набліжаюцца да народу, разумеюць яго патрэбы. Але што робіцца ў падсвядомасці нашага народу, які бачыць вакол толькі смерць свайго нацыянальнага — пра гэта ведаюць толькі прасунутыя псіхолагі. Масква і яе ідэолагі ролю падсвядомасці разумеюць у нас значна лепш, чым «дэмакраты».

Напрыклад, праспект Ф.Скарыны (калі ўлічыць, што гэта галоўны праспект краіны, улічыць яго даўжыню, сотні адрасоў розных арганізацыяў на ім) значна мацней сваім «Францыскам» адвязваў нас ад Расеі і прывязваў да Еўропы, чым робіць гэта цяперашняя «Незалежнасць». І яны зрабілі яго перайменаванне. Ці ўзяць ўстаноўку на ўсіх сельскіх дарогах маскоўскіх крыжоў з касой ніжняй жэрдкай. Крыжы на дарогах — гэта каталіцкая традыцыя, у Расеі такой традыцыі не было і няма, але ў нас яны ставяцца. Сэнс гэтай аперацыі Масквы зразумелы — выкарыстоўваючы паняцце Бога, замацавацца на нашай тэрыторыі. У падсвядомасці калгаснікаў на вазах, дачнікаў на аўта, грыбнікоў і зборшчыкаў ягад, якія выходзяць з лесу, гэтыя крыжы павінны звязаць Маскву з Богам, а калі гэтыя крыжы пакрыюцца мохам — Маскву-Бога з нашай даўніной-гісторыяй. Такая хітрая агітацыя асабліва падзейнічае на дзяцей, якія засвойваюць гэтыя крыжы разам з бярозкамі, сасёнкамі ды іншымі атрыбутамі Радзімы. Ці ўзяць стэнды са слоганам «Мы беларусы!», «Я — Беларусь!», якія з’явіліся на самых людных месцах. Да нас толькі цяпер з цяжкасцю даходзіць, што наша рабства неяк звязана са словам «Русь», а нашы ворагі ўжо прэвентыўна прымаюць меры — візуальна, праз падсвядомасць гэта рабства нам намаўляюць.

Наша апазіцыя, калі яна хоча скінуць гэтую ўладу, павінна спачатку зрабіць нацыю з насельніцтва гэтай тэрыторыі. Накінутая нам беларускасць не перашкодзіла, а дапамагла нашай русіфікацыі. Лозунг «Жыве Беларусь!», які крычалі 20 гадоў на мітынгах, быў памылковым і таму не абудзіў народ. Ён павінен быць заменены, напрыклад, на баявой кліч нашых воінаў: «Гэй, лiтвiны — Бог нам радзiць!». Тэрмін «Русь» заганяе наш народ у рабства Расеі. Яго шкоднасць можна моцна зменшыць, калі прыняць, напрыклад, саманазву «Балтарусь». Яна добра адлюстроўвае эмацыйна-псіхічную сутнасць нашага народу як балцкага племені, што пацвердзілася даследаваннем генафонду нашай нацыі. «Балта-» задаволіць тых нашых людзей, хто цэніць станоўчыя якасці еўрапейскасці, а «русь» — хто цэніць станоўчыя якасці азіяцкасці ў яе рускім і праваслаўным выразе.

Выразнасць ў разуменні таго, хто мы і ў якім становішчы знаходзімся, ёсць першая ўмова правільнай палітыкі апазіцыі.

А калі казаць больш канкрэтна, то трэба заняцца асветай нашага народу, вяртаннем яму яго гістарычнай памяці пра нашу слаўную мінуўшчыну Літвы і літвінаў; пачаць разбіраць завалы хлусні, якімі нас атачылі. Трэба пачаць працу па ліквідацыі на нашай зямлі ганебных сведчанняў нашага цяперашняга каланіяльнага быцця — перайменаваннем вуліц, зносам помнікаў, выкрыццём сутнасці цяперашняй улады і маскоўскай РПЦ  як каляніяльных і акупацыйных.

Пасля гэтага зрушыцца з мёртвай кропкі рух за беларускую мову і культуру.

Трэба зразумець, што народ загаворыць на сваёй мове толькі пасля таго, як ён пачне сябе паважаць, а гэта здарыцца толькі пасля таго, як ён даведаецца сваю сапраўдную гісторыю. Сапраўды, адна справа перайсці з рускай мовы на беларускую, думаючы, што мы ўсходнія славяне і з рускімі нават адзін народ (як гэта цвердзіць нам Масква і Лукашэнка), і зусім іншая — ведаючы, што мы, генетычныя нашчадкі старажытных германцаў і арыяў, зьяўляемся не славянамі, а балтамі, у супрацьлегласць рускім, якія генетычна з’яўляюцца не славянамі, а ўгра-фінамі ардынскай закваскі. Адна справа — перайсці на беларускую мову, верачы расейскай прапагандзе, што з рускімі ў нас агульная гісторыя, і зусім іншая справа — ведаючы, што расейцы гэта нашы векавыя ворагі, што ўсю гісторыю яны знішчалі і нас, і нашу культуру (прыклад — знішчэнне імі Рэспублікі Вялікі Ноўгарад). Адна справа думаць, што хрысціянства прыйшло да нас з Кіева, што мы з расейцамі і ўкраінцамі складаем нейкае духоўнае праваслаўныя царства, і зусім іншая — ведаць, што хрысціянства прыйшло да нас і з Захаду ад нямецкіх місіянераў, і што праваслаўная аўтакефальная царква загнаная ў нас ў глыбокае падполле. Адна справа — думаць, што мы знікнем без Расеі, і зусім іншая справа — ведаць, што яны нам не давяраюць і таму цягнуць новыя ніткі газа-нафтаправодаў у абыход нашай краіны, каб у рашучы момант павароту нас да Незалежнасці адключыць нас ад энерганосбітаў і тым самым паставіць на калені.

Калі ўсе нашы апазіцыйныя сілы зоймуцца такой асветніцкай працай і акрамя агітацыі за «чарку і шкварку» ды Нябеснае царства будуць растлумачваць народу, чаму «пакуль яны [цяперашняя ўлада. - Рэд.] у нас будуць, у нас нiчога не будзе…», то да прэзідэнцкіх выбарах 2016 года колькасць прыхільнікаў апазіцыі значна ўзрасце. І тады з дапамогай прэзідэнцкіх выбараў будзе вырашана пытанне аб змене ўлады мірным і легітымным шляхам.

Сакавік, 2010 г.

—

Дадатак

«Міф Дадзенасці» раней, чым у іншых абласцях ведаў, пачаў трашчаць па швах у ведах па гісторыі. Даўно было заўважана, што ў залежнасці ад светагляду, ідэалогіі гісторыкаў як асабістых, так і пануючых у іх эпоху, тыя ці іншыя гістарычныя падзеі атрымліваюць цалкам розную трактоўку. Больш за тое, асобныя факты (бітвы, войны, дзеючыя асобы) могуць знікаць з поля зроку гісторыкаў, а некаторыя — узнікаць, як быццам бы з забытых ці толькі што знойдзеных летапісаў. (Зусім як элементарныя часцінкі ў залежнасці ад вымяральных прыбораў, методык, мэтаў і гіпотэзаў навукоўцаў).

Разгледзім паняцці «мангольскае ярмо ў Расеі» і «Кулікоўская бітва». Нас вучылі, што гэтая бітва паклала канец ярму, і гэта ўкладалася ў канцэпцыю Расеі Кацярыны ІІ і Пятра І як дзяржавы — фарпоста еўрапейскай цывілізацыі. Але справа ў тым, што Расея пасля гэтай бітвы яшчэ 100 гадоў плаціла даніну Ардзе. Не вядома таксама ніякіх буйных паўстаньняў супраць прыгнёту да гэтай бітвы. Гэта ўсё ставіць пад сумнеў самі факты невыноснага ярма і значнасці бітвы. І ёсць расейскія гісторыкі, якія не лічаць злом заваёву манголамі «рускіх» зямель, лічаць нават дабром, бо пры ім не магло быць тлятворнага ўплыву Захаду — гэтага ўвасаблення заганы ў рускіх кансерватараў. Сёння некаторыя гісторыкі ставяць пад сумнеў і сам факт такой бітвы, і месца, дзе яна магла б адбыцца, бо артэфактаў бітвы так і не знойдзена.

Цікава, як гэтыя падзеі датычаць нас. Спачатку ў самых старажытных рускіх летапісах літвінам выказваецца падзяка за іх абарону маскоўцаў ад манголаў. Потым, калі маскоўцы пачалі ваяваць з намі, наш удзел у войнах з манголамі стаў прыніжацца, а Ягайла ў названай бітве быў нават зроблены здраднікам свайго роднага брата і ўсяго «агульнарускага» народу, бо ішоў, нібыта, дапамагчы манголам. Нарэшце, ужо ёсць версія, што гэтая бітва была ўсяго толькі разборкай Тахтамыша і Мамая, і тады мы ў гэтай бітве атрымліваем малазначную ролю наймітаў. Канчатковай перамогі такой версіі-трактоўкі можна чакаць, калі ў будучыні адбудзецца сусветнае супрацьстаянне Захад-Усход і калі Расея ўвойдзе ў блок Усход, а само насельніцтва Расеі яшчэ больш абмусульманіцца.

Апошняе адбываецца на нашых вачах.

Тэндэнцыя і ў Еўропе, і ў Расеі лічыць Расею па сутнасці Азіяй заўсёды існавала. Бо пісаў жа А.Блок «мы — скіфы з сквапнымі, раскосымі вачыма«, нягледзячы на тое, што скіфы не былі мангалоіднай расай і вочы ў рускіх не раскосыя. Вялікім прыхільнікам азіяцкасці рускіх быў М.Гумілёў. Цяперашняя спеўка «славянскай» Расеі і Казахстана — чым не новая Залатая Арда? (Мы, як калонія Расеі, таксама ў ёй). Славянафілы ў пачатку ХІХ стагоддзя апраналіся так, што іх на Пецярбургскіх вуліцах прымалі за персаў. Афанасій Нікіцін маліўся Алаху, а маскоўцы ў вёсках яшчэ пры Пятры І з цяжкасцю разумелі руска-славянскую мову.

Усе гэтыя факты прыведзены як доказы таго, што, паглыбляючыся ў гісторыю, каб знайсці там падставу для арыентыроўкі ў сучаснасці, мы ў ёй ніякай пэўнасці, канчатковай ісьціны, нязменнай дадзенасці не знаходзім. З філасофскага пункту гледжання, гэта ёсць крах субъектна-аб’ектнай мадэлі пазнання. Гісторык — суб’ект, гісторыя — аб’ект. Для нашых гісторыкаў гэта азначае, што наша інтэрпрэтацыя нашай гісторыі, колькі б архіваў хто б ні перарыў і раскопак ні зрабіў, ніколі не будзе супадаць з трактоўка нашай гісторыі нашымі суседзямі.

Нашы ліберальныя гісторыкі, аўтары часопісу Аrche, «Міфа Дадзенасці» яшчэ прытрымліваюцца. Гэта бачна з таго, як яны старанна «па-навуковаму» спрабуюць аддзяліць нібыта сапраўдную трактоўку гісторыі Беларусі ад трактовак, прыдуманых нацыяналістамі. В.Акудовіч, В.Булгакаў ды іншыя першую трактоўку забяспечваюць тэрмінам «гісторыя», другую — тэрмінам «міф».

Якое адценне мае тэрмін «міф» — усім вядома.

Значна менш ад ідэалогіі, чым гісторыя, залежаць этнапсіхалогія і асабліва генетыка.

Іх трэба даследаваць і вынікі данесці да нашых уладаў і народу.

Ад рэдакцыі:

Хочам удакладніць некалькі момантаў.

Спачатку пра дэмакратыю.

Дэмакратыя, як мы ўжо даўно вывелі — гэта такая арганізацыя грамадска-палітычнага жыцьця, калі ўлады вымушаны зьдзяйсьняць аб’ектыўныя інтарэсы адпаведнага народу — сапраўднага гаспадара яго дзяржавы. Усе іншыя варыянты «дэмакратыі» на самой справе дэмакратыяй не зьяўляюцца. Таму мы ўсе «дэмакратычныя» паняцьці ў аўтарскім тэксьце, каб ня множыць блытаніну, вымушаны былі выдзяліць дзьвюкосьсямі (гэта наша рэдакцыйная праўка). Бо з нашага, гуманістычнага, пункту гледжаньня паняцьце сапраўднай дэмакратыі прынцыпова ёсьць недыскрэдытуемым.

У такой ступені, у якой у «дэмакратычным руху» прысутнічае любая зь імперскіх ідэалогій — расейская імперская, заходняя ліберальная, камуністычная, клерыкальная, шавіністычная і г.д. — а таксама агентура адпаведных соцыя-паразітных сіл, у такой ступені гэты рух ня ёсьць дэмакратычным. Як і наадварот, колькі б розныя соцыяпаразітныя сілы ні спрабавалі штучна, з маніпулятыўнымі мэтамі прыкрывацца словамі пра дэмакратыю, у іх руках дэмакратыя скукожваецца да фігавага лістка, адкрываючы агідлівае да пачварнасьці цела.

Апошняя зьява датычыць і сучаснай ліберальнай «дэмакратыі». Гэта — не дэмакратыя, а лібералізм, які паступова дэградуе ў ліберастызм. І гэта бачна ў тым ліку з-за таго, што  »ліберальная дэмакратыя» ўсё больш ставіць «нацыянальнае на другое месца». Аўтар можа ня ведаць, але ліберасты ўжо даўно лічаць яшчэ горш. Яны лічаць нацыянальнае сваім галоўным ворагам, нашмат большым, чым любыя дыктатарскія рэжымы. Практычнае стаўленьне г.зв. «Захаду» да беларусафобскай,  этнацыдна-генацыднай, клептакратычнай дыктаруры цяперцаў на чале з Лу-кам у Беларусі — гэтаму найяскравае сьведчаньне…

Другое.  Мы не зьбіраемся бараніць рускі народ. Практычна ўсё, што паважаны Павал Біч напісаў пра яго, мы прымаем. Але, ёсьць некалькі «але».

І першае, што варта ўдакладніць, гэта тое, што злачынная дзейнасьць рускага народу адносна нашага беларуска-літвіскага народу, заўсёды была другаснай, а дакладней, выканаўчай — як прылады, сродка імперскай палітыкі. А гэта значыць, што і рахунак яму трэба будзе прад’яўляць, як выканаўцу злачынства (гэта адлюстравана нават у нашай Дактрыне). Але пры гэтам мы не павінны ўпускаць галоўнае і, натуральна, нашмат больш важнае. Гэта ініцыятара, суб’екта шматсотгадовай расейскай імперскай агрэсіі супраць нас — беларусаў (нагадаем, маса да самаарганізацыі ня здольная…). Мы на сайце даўно вывелі гэтую пачвару. Яна завецца расейская імперская бюракратыя. Вось ён — галоўны суб’ект зла… (пару апошніх месяцаў мы гэтага «суб’ектыка» падрабязна аналізавалі).

Акрамя таго, ня ўсё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, ёсьць рускім. Асабліва пасьля 1917 года і таксама ў апошні час. Ну, ня ёсьць Ілля Эрэнбург рускім чалавекам… (адкуль ўзяліся гэтыя ільлі — і ў 1917 годзе і пасьля 1991-га — у нас на сайце дастаткова падрабязна аналізавалася; гл. матэрыялы рубрыкі «Сіянізм і антысіянізм»).

Нарэшце, трэцяе. Нам хацелася б, каб спадар Біч таксама калі-небудзь больш падрабязна прааналізаваў дзейнасьць паноў Акудовіча і Булгакава ў часопісе Аrche.

Давайце падсумуем кароткую серыю матэрыялаў, прэзентуючых думкі й спадзевы тых, хто называе сябе рускімі нацыяналістамі ды рускімі нацыянал-дэмакратамі. Нагадаем, гэта ўсе тыя, хто ва ўмовах выбару, які агучаны ў загалоўку, абірае другое.  Мы шмат гадоў сочым за трыма асобамі, якія ня толькі далучаюць сябе да рускага народу, а і зьяўляюцца выбітнымі (у тым сэнсе, што яны выпінаюцца над іншымі) ідэалогамі  рускага нацыяналізму (гл. фота: зьлева — Аляксей Шырапаеў, уверсе — Пётар Хамякоў, унізе — Уладзіслаў Карабанаў). Тры папярэднія артыкулы, выстаўленыя на сайце, паказалі сёньняшнія думкі даных асоб. Час і нам іх прааналізаваць, зыходзячы, натуральна, з нашай — беларуска-літвінскай, гуманістычнай — сістэмы каштоўнасьцяў.

Каб падкласьці адпаведны зыходны фон, спачатку нагадаем альтэрнатыву — сімвалічна пакажам сьветабачаньне тых «рускіх», хто па-ранейшаму сядзіць на імперскай наркатычна-прапагандысцкай ігле, лічачы «Россию» «вялікай дзяржавай» і важнейшай асабістай каштоўнасьцю. Сьветабачаньне тых, у каго імперская прапаганда цалкам пракампасьціравала мазгі,  добра ілюструе пададзены ніжэй малюнак. Як кажуць, атрымайце асалоду з нагоды таго, што вы да імперастаў не належыце.

Расейцы, якім прысьвечаны гэты артыкул, такога нахабна-крывавага і адначасна сьмешнага сьветагляду ў той ці іншай ступені пазбаўленыя. У цэлым яны ўсьведамляюць (хаця бывае — ня цалкам і не заўсёды), што працяг існаваньня расейскай імперыі ў любой форме — гэта сьмерць рускага народу. Як рускія і як нацыяналісты яны гэтага дапусьціць не жадаюць, што іх і аб’ядноўвае.

1.

Многія кажуць, што ў сапраўдных дэмакратаў на прасторах СНД няма сёньня ні людскіх, ні фінансавых рэсурсаў, каб дасягаць сваіх мэт.

Зь першай часткай гэтага цьверджаньня ў цэлым можна пагадзіцца. З другой — на конт персьпектывы дасягненьня мэт — наўрад ці.

Магчыма, пра гэта мы ўжо пісалі, тады паўтарым. Пры ўсёй слабасьці палітычнай пазіцыі нацыянал-дэмакратаў у іх прапановах ёсьць адзін істотны момант - прагрэсіўны зьмест. Бо іх «непапулярныя» праекты — гэта адзінае, што сапраўды можа палепшыць жыцьцё людзей, народаў, уладкаваць стан дзяржаў і ўзаемаадносіны паміж імі. І наадварот: у тых, хто гатовы на ўсё, абы, напрыклад,  »захавалася адзінства Расеі», можа быць многае, але ня будзе галоўнага. Іх любыя прапановы і дзеяньні ня будуць мець прагрэсіўнага сэнсу. БО РАСЕЯ і ДАЛЕЙ У ВЫГЛЯДЗЕ ІМПЕРЫІ — ГЭТА ЎЖО ЦАЛКАМ БЕСПЕРСЬПЕКТЫЎНЫ і ТОЛЬКІ ДЭГРАДАТЫЎНА-ТРАГІЧНЫ ПРАЕКТ!!!

Ну, і колькі могуць каштаваць усе гэтыя арміі, сьпецслужбы, рэсурсы (прыродныя, фінансавыя, людскія) і г.д., калі ўсё гэта наскрозь зьедзена карозіяй бессэнсовіцы? Які кошт усяму пералічанаму, калі яго выкарыстаньне здольна прывесьці толькі да яшчэ большага пагаршэньня жыцьця людзей і народаў, а таксама экалагічнай абстаноўкі на 1/6 частцы паверхні Зямлі?

Як на нашыя ацэнкі, кошт усяго гэтага ня проста нулявы, а адмоўны…

Затое прагрэсіўны кірунак разьвіцьця і Расеі, і ўсёй людскай цывілізацыі зьяўляецца аб’ектыўна недыскрэдытуемым, бо… адзіна сэнсоўным. А гэта значыць, што тыя, хто настойвае на ім, раней ці пазьней, але абавязкова выіграюць, перамогуць (!). Якімі б слабымі яны ні падаваліся ў даны час…

2.

Асноўныя этапы пачатку грамадскага дзеяньня для дасягненьня азначанага вышэй прагрэсіўнага зьместу на тэрыторыях, прылеглых да нашай Беларусі, назваць нескладана. Гэта:

- вычляненьне і самаарганізацыя ў кожнага народу (сярод беларусаў, украінцаў, рускіх, эстонцаў, фінаў, латышоў, летувісаў, татараў, башкіраў, марыйцаў, якутаў, казакаў і г.д.) групы асоб, якія зьяўляюцца сапраўднай нацыянальнай элітай данага народу;

- аб’яднаньне гэтых людзей й іх груп у нешта сістэмнае, што ўжо даўно запрапанвана назваць Форумам (Інтэрнацыяналам) нацыянальных эліт (запрапанавана тут: nashaziamlia.org/2007/10/24/957; хаця, натуральна, назва ў гэтай справе мае другаснае значэньне);

- абмеркаваньне, складаньне і ўзгадненьне дакладнага плану, у якім будуць пазначаны тэрыторыі будучых нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў на месцы цяперашняй расейскай імперыі й СНД (нагадаем, уся Смаленшчына, поўдзень Пскоўшчыны і захад Браншчыны, а таксама большая частка былой Усходняй Прусіі павінны ўвайсьці ў склад будучай Вялікай Літвы-Беларусі);

- узгадненьне прынцыпаў узаемаадносін паміж нацыямі й іх дзяржавамі ў новай, больш прагрэсіўнай інтэгратыўнай сістэме-садружнасьці.

Натуральна, што для таго, каб такія працэсы пачалі рэальна адбывацца, вельмі істотным ёсьць вычляненьне сапраўдных этнічна рускіх нацыянал-дэмакратаў.

Вось і давайце пагаворым пра адпаведнасьць гэтым умовам трох названых асоб.

3.

Вынікі шматгадовых (хутка 10-гадовых) назіраньняў за панам Карабанавым і яго сайтам ari.ru дазваляюць лічыць яго самым нізкапробным прыкладам «рускага нацыяналіста».

Фактычна ён і яго бліжэйшыя паплечнікі — гэта ня рускія нацыяналісты, а тыповыя рускія шавіністы:

- яны ня лічаць украінцаў і беларусаў асобнымі ад рускага народамі;

- яны прадэманстравалі негатыўнае стаўленьне да ўкраінскай «памаранчавай» 2004-05 гг. рэвалюцыі, да ўкраінцаў і Ўкраіны (гэта — «тэрыторыя U» па іх тэрміналогіі), падтрымалі Пуціна ў яго агрэсіі супраць Грузіі ў 2008 годзе;

- з вышэй патлумачанай неабходнасьці падзелу «Расеі» ў іх прысутнічае толькі ідэя пажаданасьці аддзяленьня Чачні, Інгушэціі й Дагестана ад Расеі;

- у Карабанава і яго бліжэйшых калег фактычна адсутнічае пазітыўная праграма. Дзясятак абагульняючых меркаваньняў — гэта толькі яе зародак, але ніяк не  праграма (гл. nashaziamlia.org/2007/06/26/731; nashaziamlia.org/2007/06/27/732).

Таму яшчэ тры гады таму мы давалі апошні шанец «арыйцам», каб папрацаваць над памылкамі й паспрабаваць схіліцца ў бок нацыянал-дэмакратызму (гл. Д пр-п 63) . Аднак яны ня вытрымалі  нават элементарнага выпрабаваньня, за што мы іх пазьней пракласіфікавалі як рускіх шавіністаў  (адлюстравана ў якасьці Д пр-пу 63а). Па сутнасьці, адзінае, што яшчэ прымушае разглядаць «арыйцаў» сярод рускіх нацыянал-дэмакратаў — гэта тое, што яны самі ўпарта працягваюць называць сябе нацыяналістамі.

Пададзены намі адзін з апошніх артыкулаў Карабанава і яго калегі дэманструе (гл. http://nashaziamlia.org/2010/03/26/3195), як іх шматгадовыя заклікі да рускіх аб’ядноўвацца і арганізоўвацца забясьпечылі ім… поўнае фіяска. Ад адчаю і безвыходнасьці яны апошнія пару гадоў усё больш адхіляюцца ў містыку і нават УФАлогію.

Так выглядае пакараньне за… схаваны шавінізм.

Нашмат больш цікавай асобай, на наша меркаваньне, зьяўляецца пан Пётр Хамякоў.

Ён вельмі аўтарытэтная асоба ў колах рускіх нацыяналістаў,  да таго ж актыўная. На нашым сайце ёсьць некалькі ягоных артыкулаў (гл. тут: nashaziamlia.org/2007/08/19/857; nashaziamlia.org/2007/10/01/913; nashaziamlia.org/2007/12/25/1104). Самы вядомы твор пана Пятра — праграма НОРНА (дэшыфруецца як «Нацыянальнае вызваленьне рускага народу»; гл. www.velesova-sloboda.org/right/norna.html), якую мы яшчэ, калі дазволіць час, будзем аналізаваць. Інфармацыю пра апошнія яго дзеяньні мы падалі тут nashaziamlia.org/2010/03/30/3202.

Аднак у нас выклікае засьцярогу некалькі момантаў:

- Хамякоў шчыльна кантактуе з вядомымі расейскімі імперыялістамі;

- ва Ўкраіне ў кампаньёны ён узяў пана Карчынскага — вельмі падазроную асобу, якая, па пэўных зьвестках, мае кантакты з Партыяй рэгіёнаў Януковіча;

- яго некаторыя заявы патыхаюць таннай піяраўшчынай і папулізмам;

- абяцаны Міжнародны антыімперскі з’езд ён так і не правёў (адмяніў).

У выніку атрымліваецца, што нягледзячы на тое, што пан Хамякоў значна вышэй узьняўся па драбіне пазітыўных антыімперскіх дзеяньняў, каротка апісанай намі ў раздзеле 2 данага артыкула, стаўленьне ў нас да яго застаецца досыць насьцярожаным.

Такое ж стаўленьне мы раім мець і нашым чытачам. На ўсялякі выпадак…

Найбольш прасунутым рускім нацыянал-дэмакратам (хаця, на наша меркаваньне, таксама не без шчарбінкі) мы лічым спадара Аляксея Шырапаева. Яго погляды эвалюцыянавалі ад манархісцкіх і праваслаўных пазіцый да нацыяналізму, нэапаганства і антыімперыялізму. Ён аўтар кнігі «Турма народу: Рускі погляд на Расею» (М., 2001), у якой супрацьпастаўляе «аўтарытарнай Масковіі» «дэмакратычную Наўгародскую рэспубліку».

Хто жадае пазнаёміцца зь сёньняшнімі поглядамі Шырапаева, можа пачытаць матэрыялы, выстаўленыя, напрыклад, тут: http://lj.rossia.org/users/shiropaev; http://shiropaev.livejournal.com; www.velesova-sloboda.org/rhall/shiropaev-mogila-neizvestnogo-nasilnika). На нашым сайце таксама ёсьць зь дзесятак яго артыкулаў (каб іх знайсьці, у акенцы пошуку набярыце «Шырапаеў«).

Пан Аляксей таксама разумее, што Расею трэба дзяліць на нацыянальныя дзяржавы, пажадана — мірным шляхам. І да гэтага трэба рыхтавацца. Натуральна, ён клапоціцца пра тое, каб і ў рускіх была свая дзяржава, разьмешчаная ў еўрапейскай частцы сучаснай Расеі. Што зразумела…

Зыходзячы з усяго адзначанага, на сёньня атрымліваецца, што найбольш падыходзячай кандыдатурай з рускага народу для перамоваў з намі — зьмястоўнымі беларускімі дэмакратамі — і такімі, як мы прадстаўнікамі іншых суседніх народаў зьяўляецца спадар Шырапаеў (фіксуем як Д пр-п 87а).

Вядома, што далейшыя падзеі могуць зьмяніць данае меркаваньне. Аднак на сёньняшнім этапе аналізу ўзьнятай праблемы мы прапануем менавіта такі варыянт…