Маем абавязак паінфармаваць нашых чытачоў аб выніках сустрэчы прыхільнікаў стварэньня Беларускага Дэмакратычнага Руху. Акрамя таго, за апошнія дні адбылося некалькі важных падзей, якія варта абмеркаваць.

1.

24 сакавіка 2012 года ў Менску па закліку сябраў рэдакцыі сабралася, на жаль, толькі некалькі чалавек. Іх фота вы бачыце ніжэй. Гэта — два студэнты-гісторыкі (на фота абодва зьлева), пісьменьнік Кастусь Травень (на фота ён крайні справа), адзін з самых галоўных актывістаў па стварэньні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) айцец Леанід Акаловіч і кіраўнік нашай рэдакцыі Алесь Астроўскі (у цэнтры).

Пасьля знаёмства (большасьць прысутных убачылі адзін аднаго ўпершыню) была абмеркавана сітуацыя ў Беларусі (каб скарэктаваць і ўдакладніць уласнае разуменьне) і задачы, якія стаяць перад арганізатарамі Беларускага Дэмакратычнага Руху. Было адзначана, што гэтыя задачы па-ранейшаму адпавядаюць этапу Веды.

Надвор’е ў Менску ў час сустрэчы было цудоўным. На гэты раз сабрацца людзям каля помніка Купалу ніхто не перашкаджаў. Адзіным недахопам падзеі было тое, што прыйшло мала людзей. Аб’ектыўна, але факт – наш рух пакуль застаецца ў зародкавым стане (праўда, перад сустрэчай Астроўскаму патэлефанавалі два чалавекі й паведамілі, што ня змогуць прыйсьці; некаторых у гэты дзень не было ў Беларусі; некаторых рэдакцыя папрасіла не прыходзіць; а некаторыя напэўна спужаліся магчымых рэпрэсіяў — мы пра гэта шчыра папярэджвалі, робячы абвестку).

Што ж, кожны сам абірае свой шлях…

У арганізацыі сваёй дзейнасьці рэдакцыя ня лічыць магчымым выкарыстоўваць PR-аўскія тэхналогіі маніпуляваньня людзьмі, іх наўпроставы ці ўскосны падман. Калі мы лепш за іншых разьбіраемся ў тым, што такое персьпектыўны, верны шлях грамадска-палітычнага разьвіцьця, мы лічым сябе абавязанымі публічна папярэджваць людей, да якіх мы можам дагрукацца, выкарыстоўваючы  рацыянальную аргументацыю  — г.зн., што мы заўсёды зьвярталіся і будзем зьвяртацца толькі да розуму людзей, а таксама да больш высокіх псіхічных рыс — сумленьня, пачуцьцяў нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, шчырага патрыятызму… Гэта мы будзем рабіць і далей, нягледзячы ні на што…

2.

На наступны дзень, 25 сакавіка, у Менску лепшая частка (бо нацыянальна-дэмакратычная) “беларускай дэмакратычнай аб’яднанай” апазіцыі ўзначаліла адзначэньне чарговай гадавіны першага аднаўленьня дзяржаўнасьці Вялікай Літвы-Беларусі, якое адбылося ў 1918 годзе (гл., напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/24526474.html).

Каля Акадэміі Навук сабралася, па розных зьвестках, 2,5 — 3,5 тысячы чалавек, якія прайшлі шэсьцем пад беларускімі нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Бангалор, дзе адбыўся мітынг.

Адносна невялікая колькасьць удзельнікаў мерапрыемства, напэўна, тлумачыцца вельмі кепскім надвор’ем, якое было ў Менску ў гэты дзень. Напэўна, ма́е значэньне і тое, што ўсё большая колькасьць людзей, якія шчыра жадалі б жыць у цывілізаванай, свабодна-самастойнай, нацыянальна-дэмакратычнай Беларусі, адчуваюць бессэнсоўнасьць далейшай падтрымкі тых кіраўнікоў апазіцыі, якія правалілі ўсе шанцы, страцілі столькі гадоў, але… па-ранейшаму як ні ў чым ні бывала “плаваюць” на паверхні грамадска-палітычнага жыцьця ў Беларусі. Становіцца ўсё больш відавочным, што гэта іх такое “плаваньне” якраз і заключае ў сабе стратэгічны дэструктыўны сэнс – не дапусьціць магчымасьці арганізоўваць апазіцыйную дзейнасьць у Беларусі іншым больш здольным і непрадажным людзям…

Таму далей мы скранцэнтруем увагу на тым, што і чаму мы лічым сэнсоўным у грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі ў наш час (хаця гэтае пытаньне мы ўзьнімаем дастаткова рэгулярна, перыядычна зьяўляюцца новыя факты, грані, аргументы, якія варта абмеркаваць).

Але найперш, для разьмінкі, давайце зьвернем увагу на факт, які, здаецца, мае малае дачыненьне да справы. Факт такі: калі калона “нацыяналістаў” набліжалася да Бангалора, да яе далучылася група пад “весялковымі сьцягамі” (гл. фота).

Гэта – вядомыя людзі. Іх грамадская пазіцыя, а таксама сэнс іх дзейнасьці падрабязна прааналізаваныя на сайце (чытаць адсюль http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2012/01/08/4696/). Тое, што гэтыя людзі нічым ня могуць дапамагчы ў пераўтварэньні цяперска-лукашысцкай Беларусі ў дэмакратычную дзяржаву, відавочна і цалкам даказана намі. Але ж ніхто не запрапанаваў ім у калону не станавіцца, ці хаця б згарнуць “весялковыя” сьцягі, каб не дыскрэдытаваць тых, хто сабраўся, перад беларускім народам (а тое, што цяперскія ўлады абавязкова выкарыстаюць гэты факт, можаце не сумнявацца…).

Асаблівую пікантнасьць сітуацыі дадае вось што. 17 сакавіка — гэта быў дзень, калі ў Беларусі стала вядома пра забойства Кавалёва і Канавалава, а таксама пра тое, што Каваленку пачынаюць прымусова “лекаваць”. Дык вось, гомасексуалісты зладзілі свой 10-хвілінны “пікет” у Менску менавіта тады (як на справе выглядаў іх г.зв. “пікет”, гл. фота ніжэй). Якая ж тэма была ў “пікета”? А тэмай было змаганьне супраць… “ксенафобіі й расізму ў Беларусі” (?!). Ня верыце таму, што прачыталі? Тады пачытайце тут: http://www.svaboda.org/content/article/24518975.html. 

Хто не схапіў сутнасьць падзеі, тлумачым: у Беларусі, у якой цяпер назіраецца небясьпека страты дзяржаўнасьці, этнацыд і генацыд беларускага народу, на кожным кроку адбываецца дыскрымінацыя беларусаў-літвінаў на іх уласнай зямлі (менавіта па нацыянальнай прыкмеце), актыўнешым чынам ідзе захоп уласнасьці беларускага народу, зьнішчаецца наша прырода, пагражае кітайская ці чорт ведае якая яшчэ каланізацыя нашай зямлі, і г.д., і да т.п. – дык вось на гэтым фоне вылазіць нейкая група і пачынае агітаваць супраць… “ксенафобіі й расізму”!.. Г.зн., робіць тое, што ўсяму вышэй адзначанаму сатанізму якраз спрыяе! Сэнс акцыі зразумелы: Беларусы не павінны рыпацца, яны мусяць баяцца, што іх абзавуць “ксенафобамі й расістамі!”

(нагадаем, каланізацыя Беларусі абсалютна чужароднымі ксенаэтнасамі – відавочны, дадатковы і ня менш страшны механізм генацыду карэннага народу, чым фізічнае ці інфармацыйнае ўзьдзеяньне з тымі ж мэтамі; падумайце над тым, што адбылося зь сербамі на тэрыторыі Косава, калі туды перасяліліся албанцы; што адбылося з уйгурамі, маньчжурамі, тыбетцамі, манголамі, народам хой, калі на іх этнічныя тэрыторыі перасяліліся кітайцы…)

Усьвядомілі ўзровень цынізму?! Бачыце, што робіцца?!…

Тое, што ў гомасэксуалістаў ёсьць псіхічныя адхіленьні, вядома даўно. Але, каб іх псіхіка мела аж настолькі дэструктыўную, блюзьнерскую накіраванасьць, цяжка было нават уявіць. Цяпер будзем ведаць і гэта. А таксама тое, што гаспадарам “блакітных” менавіта такая агентура, здольная на самыя паскудныя, цынічныя рэчы, якраз і патрэбная… 

І вось тут раптам усё тая ж група змагароў з “ксенафобіяй і расізмам у Беларусі” прыходзіць на мітынг нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі з нагоды найвялікшага нацыянальнага сьвята беларускага народу, а ёй арганізатары нават ня здольны нічога сказаць…

Ну, што, адчулі нюансік?! А, між тым, гэты нюансік яскрава дэманструе яшчэ адну праблему — узровень тых, хто кіруе нават нацыянальна-дэмакратычнай часткай “беларускай дэмакратычнай апазіцыі”. Калі так сябе паводзяць Колас й Івашкевіч, што ж тады чакаць ад лябедзек, саньнікавых ды іншых халезіных з бандарэнкамі…

Разьлічваеце на іх? І далей зьбіраецеся хадзіць за імі? Гэта вашае права. Наша задача вас папярэдзіць.

З нагоды “цудаў”, якія мы бачым у грамадска-палітычным жыцьці, маем права выказаць адзін прагноз і адну гіпотэзу.

Прагноз. Адсутнасьць прынцыповасьці ў кіраўнікоў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” азначае, што кіраўнікі геяў хутка будуць імкнуцца ўвайсьці ў склад “аб’яднанцаў”, каб праводзіць там тую палітыку, якую ім заказалі іх гаспадары (відаць, адных ліберастаў сярод аб’яднанцаў ім недастаткова). Далей “палітыка” геяў будзе такой: актыўнае змаганьне супраць “расавай нецярпімасьці, а таксама супраць ксена-  ды гомафобіі ў шэрагах аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі й ва ўсёй Беларусі ў цэлым”; пра генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю беларусаў і г.д., як і цяпер, будзе поўны маўчок!

Гіпотэза. Севярынец і Дашкевіч, якія супраціўляліся пранікненьню “блакітных” у шэрагі “аб’яднанцаў” (асабліва Дашкевіч), відаць, не дарма цяпер знаходзяцца за кратамі. За што іх пасадзілі на такія вялікія тэрміны? Яны не былі (проста не маглі быць) “арганізатарамі забурэньняў 19.12.2010”, бо не былі… кандыдатамі ў прэзідэнты (!; Дашкевіч дык увогуле быў арыштаваны яшчэ да 19.12-га). Зьвярніце ўвагу, Севярынец і Дашкевіч не кандыдаты, не арганізатары — і ў турме, а, напрыклад, такія людзі, як Раманчук, Рымашэўскі, Міхалевіч (ня кажучы ўжо пра такіх асобаў, як Фядута, Дзьмітрыеў, Халезін), якія і кандыдаты, і арганізатары – на свабодзе… Нейкі парадокс. Нешта тут ня тое.

А калі паглядзець на задачу далейшага “перафарматаваньня” кіраўнічых колаў “аб’яднанцаў”, атрымліваецца не прадокс, а менавіта тое, што трэба. Толькі ня тое, што трэба нашаму народу, а тое, што трэба цяперска-лукашысцкім уладам і сіянакратыі, якая ёсьць закулісным гаспадаром як апазіцыйных “аб’яднанцаў”, так і апасяродкавана праз “Расею”… тых жа цяперска-лукашысцкіх уладаў.  

Вось, аказваецца, якія могуць быць сапраўдныя прычыны таго, што Севярынец і Дашкевіч сёньня пакутуюць у вязьніцы… 

Час пакажа, наколькі мы былі праніклівымі. А пакуль сваю задачу мы выканалі: нашых чытачоў папярэдзілі…

3.

Хаця наша дзейнасьць зьяўляецца практычна толькі ідэалагічнай (збор 24 сакавіка гэта пацьвердзіў), затое мы ў гэтай сьферы імкнемся дзейнічаць максімальна канкрэтна, адназначна.

Таму мы, у адрозьненьне ад “аб’яднанацаў”, не зьбіраемся дараваць “блакітным” і факт суперцынічнага, блюзьнерскага пікету, й іх імкненьне змагацца зь “ксенафобіяй і расізмам” у шэрагах “аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі” й ва ўсёй Беларусі. А таму мы зьвяртаем увагу на наступны двуадзіны факт:

- блакітныя нахабна ўзурпавалі адну з найпрыгожых натуральных зьяў — вясёлку — ў якасьці ўласнага сімвала. На гэта яны ня мелі ніякага права, бо вясёлка – зьява для ўсяго чалавецтва і можа сімвалізаваць толькі станоўчыя, прагрэсіўныя рэчы;

- тое, што вясёлка аб’ектыўна сімвалізуе прыгажосьць у разнастайнасьці, гомасексуалісты ня проста зганьбілі, але і вычварна перакруцілі; сімвал разнастайнасьці й прыгажосьці выкарыстоўваецца імі для таго, каб іх… зьнішчаць. Справа ў тым, што разнастайнасьць народаў, а празь яе і прыгажосьць чалавецтва – гэта ўласьцівасьці Чалавецтва (!), а не асобнага грамадства ці нейкай вузкай групы. Вобразна кажучы, “вясёлкавасьць” чалавецтва будзе толькі тады, калі кожны народ будзе мець пэўны колер (гл. малюнак, стан А). Калі ж кожнае грамадства будзе складзены з рознакаляровых “плямак”, дык і яны, і ўсё чалавецтва будуць выглядаць аднолькавай нецікавай бруднай масай (гл. малюнак, стан Б; прычым, у кожным грамадстве пачнецца культурна-этнічная грамадзянская вайна…). Зьлейце розныя фарбы ў адну ёмкасьць, перамяшайце, і вы ў гэтым пераканецеся. Такая вось падступная і адначасна абсалютна злачынная метода. Прычым, практычна адкрытая, з выклікам…

Гэтаму трэба супраціўляцца. Таму, з нагоды апошніх цынічна-дэструктыўных дзеяньняў гомасексуалістаў, якім кіруюць пэўныя гаспадары, аб’яўляем, што зь сёньняшнага дня пачынаецца змаганьне супраць выкарастаньня імі вясёлкі, сукупнасьці весялковых, а таксама любых іншых колераў (блакітнага, ружовага), у якасьці гомасексуальных сімвалаў.

Сімвалам гэтага змаганьня аб’яўляецца новы весялковы сьцяг (узор выстаўлены ў пачатку данага матэрыяла), на якім бачна ўзыходзячае Сонца і вясёлка, якія разам пераўтвараюць цемру ў сьвятло. Гэты сьцяг – гэта пратэст супраць узурпацыі вясёлкі гомасексуалістамі, супраць іх дэструктыўнага ўзьдзеяньня на грамадства, а таксама заклік да захаваньня разнастайнасьці, каляровасьці, прыгажосьці жыцьця і чалавецтва.   

І хай будзе так!

4.

З-за ідэалагічнай недасканаласьці, як кажуць, “имеют” сёньняшнюю апазіцыю ня толькі гомасексуалісты, а і беларусафобскія ўлады.

Ніжэй разьмешчаны фота, зь якіх бачна, як цяперска-лукашысцкія ўлады рэкламуюць, што яны… любяць Беларусь (фота зроблена ў Гародні).

Да маштаба цынізму цяперцаў мы ўжо прывыклі. Гаворка не пра гэта, а пра тое, што лозунг – “Я люблю Беларусь!” – яшчэ ў канцы 1990-х запрапанаваў Павал Севярынец. Ён лічыў яго сваім вялікім асабістым унёскам у PRаньне Беларусі й яе незалежнасьці. З падачы Севярныца гэты лозунг доўга выкарыстоўваў Малады Фронт. Аднак некалькі гадоў як “Я люблю (мы любім) Беларусь!” быў перахоплены беларусафобскімі ўладамі й, як бачым, пасьпяхова (натуральна, пасьпяхова для іх) выкарыстоўваецца дасёньня. Прыкрыўшыся ім, этнацыда-генацыдчыкі працягваюць спакойна рабіць сваю чорну справу.

Варта нагадаць, што пра небясьпеку менавіта такога варыянту разьвіцьця падзей і Севярынца, і маладафронтаўцаў папярэджвалі многія. Аднак, ці то з-за асаблівасьцяў характара Паўла, ці то з-за асаблівасьцяў грамадска-палітычнага сьветагляда, ён не прыслухаўся.  

(Дарэчы, пачытайце кнігу Севярынца “Нацыянальная ідэя”, якая разьмешчана на сайце; зьвярніце ўвагу, што, паводле Севярынца, на тэрыторыі Беларусі жыў і жыве такі цудоўны-расцудоўны, выбітна таленавіты габрэйскі народ, а беларусаў… чамусьці практычна няма; пачынаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2007/07/29/809/)

Цяпер вынікі бачыце?!…

У чым справа? А справа ў тым, што пра сваю любоў да Беларусі (у такім жа ключы) могуць сказаць ня толькі цяперцы-лукашысты. Тое ж могуць сказаць (і кажуць) геі, палякі, маскалі, габрэі… Калі мы будзем маўчаць і нічога не рабіць, альбо рабіць тое, што не дае станоўчых вынікаў, хутка так будуць казаць яшчэ і 1,5 мільёна кітайцаў ды столькі ж неграў з арабімі. Яны таксама будуць распавядаць, стоячы на нашай зямлі, як яны любяць Беларусь (вядома, няшчасным неграм і арабам занадта горача ў іхніх краінах, а бедным 1,5 мільярдам кітайцаў занадта цесна на іх і захопленых імі амаль 10 мільёнах квадратных кіламетрах… Аабавязкова трэба даць ім яшчэ і нашу зямлю, прычым усю. А самім сысьці ў… нябыт).

Скажыце, ці не здаецца вам, што з усёй гэтай “любоўю” нешта ня тое?!… Не пра тое гаворка. Кудысьці ўбок адышлі галоўныя прабламы ў Беларусі, зьнікла ГАЛОЎНАЕ….

А галоўнае ў тым, што не Беларусь — найважнейшае, а найважнейшы непасрэдна сам беларуска-літвінскі народ, яго правы й інтарэсы! Беларусь — свабодная, дэмакратычная, цывілізаваная, квітнеючая – гэта ўмова (хай сабе найважнейшая, але толькі ўмова) для забесьпячэньня больш істотнага і важкага – магчымасьці беларуска-літвінскаму народу (найперш яму) зьдзейсьніць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны патэнцыял!

У гэтым сутнасьць пытаньня, зьмест сёньняшніх праблем агульналюдскай цывілізацыі на тым кавалку зямлі, які завецца Беларусьсю! У гэтым сутнасьць сапраўды дэмакратычнага, найбольш канструктыўнага, цывілізаванага дый проста прыстойнага думаньня. І калі менавіта гэтая сутнасьць адлюстравана ў слоганах — напрыклад, “Беларускі народ – гаспадар Беларусі!”; “Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі!”; “У Беларусі найперш беларускі народ!”, “На берарускай зямлі інтарэсы беларускага народу вышэй за іншае!” — імі ніякія сацыяльныя паразіты скарыстацца ня змогуць.

Праўда, так могуць думаць толькі сапраўдныя дэмакраты-гуманісты. Напрыклад, такія, як мы.

Карацей, Беларусь – наша зямля! І кропка… Кропка, зь якой усё пачынаецца і якой усё заканчваецца…

5.

У цэлым, калі ў чарговы раз прааналізаваць стратэгічныя прычыны бесперапынных паразаў “беларускіх аб’яднаных дэмакратычных сіл”, дык, закранаючы толькі ідэалагічную сьферу, даводзіцца зноў казаць пра, як мінімум,  недасканаласьць іх стратэгічных каштоўнасьцяў і мэт. Гэта, у сваю чаргу, і дазваляе ворагам беларускай дэмакратыі ўлазіць у розныя ідэалагічныя шчыліны, рабіць тактычныя падмены (што прадэманстравана вышэй), абяскроўліваць апазіцыю, падрываць знутры, рабіць яе барацьбу бессэнсоўнай. Усё гэта ў выніку працуе на карысьць беларусафобаў-цяперцаў, якія працягваюць уладарыць на нашай зямлі год за годам (успомніце, як Лу-ка заяўляў, што пра такую апазіцыю, якая супрацьстаіць яму ў Беларусі, можна толькі марыць…).

У час сустрэчы 24.03 каля помніка Купалу ў Менску, пад час абмеркаваньня галоўных рысаў грамадска-палітычнай сітуацыі, было закранута блізкае пытаньне: што зьяўляецца галоўнай каштоўнасьцю палітычнай дзейнасьці — справядлівасьць ці сіла? Адным з удзельнікаў сустрэчы было выказана меркаваньне, што справядлівасьць – прыкмета слабасьці, да яе апелююць толькі тыя, хто ня мае сілы (людскіх і фінансавых рэсурсаў, рэальнай улады). А вось сіла – гэта, маўляў, адзіная сапраўдная палітычная каштоўнасьць. На яе трэба арыентавацца, толькі яе імкнуцца накопліваць.

Абмеркаваўшы ў рэдакцыі даную тэзу, мы вырашылі выказаць нашу пазіцыю на старонках сайта. 

Мы – сябры рэдакцыі – нічога супраць сілы ня маем. Але лічым, што ў справядлівасьці, як адной з палітычных каштоўнасьцяў, ёсьць ня меншае значэньне. Сіла і справядлівасьць знаходзяцца ў сістэмінай сувязі – бязь іх зьдзяйсьненьне ўладных паўнамоцтваў альбо ня будзе практычна магчымым, альбо ня будзе мець сэнсу.  

Калі зь сілай усё больш-менш зразумела (яна зьбясьпечвае рэальныя магчымасьці для зьдзяйсьненьня палітыкі – успомніце сталінскае “колькі ў яго дывізій?”), дык са справядлівасьцю ня так усё відавочна. Справа ў тым, што справядлівасьць (гістарычная, нацыянальная, сацыяльная) – гэта больш высокая ў параўнаньні зь сілай палітычная катэгорыя. Яна надае сэнс палітычнай дзейнасьці. Так, пазбаўленая справядлівасьці, рэальная палітыка сапраўды магчымая, але яна будзе… бессэнсоўнай. У такой жа ступені бессэнсоўнай, аб’ектыўна аб’ектнай, у якой такімі зьяўляюцца, напрыклад, броўнаўскі рух, марскія хвалі, вецер, агонь і г.д. І наадварот, чым на больш высокія мэты арыентуецца палітыка, чым больш высокімі крытэрамі кіруецца, тым у большай ступені мае сэнс, зьяўляецца суб’ектнай…

Гэта заканамерная сітуацыя. Звычайна, у складаных высокаразьвітых сістэмах самая высокая іх частка зьяўляецца адначасна і самай новай і… кіруючай.

Возьмем, напрыклад, арганізацыю-функцыю цэнтральнай нярвовай сістэмы чалавека. Філагенетычна (гістарычна) самым новым тут зьяўляецца кара галаўнога мозга. І, о дзіва, гэтая частка нашага цела аказваецца галоўным кіруючым цэнтрам ва ўсім арганізьме чалавека. Настолькі галоўным, што страціўшы функцыю кары, чалавек спыняе быць чалавекам… (што не характэрна ні для якога іншага людскага органа ці яго часткі).

Яшчэ прыклад зь біялагічнага. Нядаўна мы аналізавалі, як у ходзе філагенэзу чалавека разьвівалася адзнака “пол” (гл. вось тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/26/4638/). Спачатку ў нашых найдалёкіх продкаў зьявіўся полавы працэс, потым полавае размнажэньне, потым раздзельнаполавасьць, полавы дзімарфізм, і, нарэшце, у самым канцы — храмасомна-генетычныя механізмы перадвызначэньне адзнакі “пол” па жаночым ці мужчынскім тыпе. Калі ж прааналізаваць, як цяпер разьвіваецца гэтая адзнака ў чалавека ў ходзе антагенэзу (індывідуальнага разьвіцьця асобіны), можна ўбачыць, што яна разьвіваецца пад кіраўніцтвам філагенетычна самага новага і высокага яе элемента – сьпецыфічных для кожнага пола генаў і храмасом.

А вось прыклады з рацыянальна-грамадскай сьферы. Правілы дарожнага руху (у т.л. самыя новыя іх параграфы) кіруюць рухам аўтатранспарту. Правілы шахмат і футболу кіруюць гэтымі гульнямі…

Аналагічная сітуацыі назіраецца і ў ходзе гуманістычнага прагрэсу. Тое, што тут новае (а паняцьці й крытэры справядлівасьці, прагрэсіўнасьці, сэнсоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці несумніўна новыя ў гісторыі глабальнай палітыкі), зьяўляецца і найбольш каштоўным, персьпектыўным, бо накіраваным  на прагрэс.

“Выйграе той, хто будзе арыентавацца на іх (падпарадкоўвацца ім, пагодзіцца быць кіруемым імі)” – так, калі жадаеце, гучыць адзін з законаў гуманістычнага прагрэсу.   

Таму зьмест нашай дзейнасьці заўсёды з’арыентаваны на яе прагрэсіўны сэнс.

Давайце тое ж пакажам графічна.

Вось тут мы — http://nashaziamlia.org/2008/01/09/1135/#more-1135  — мы выставілі табліцу-сьхему, якую трохі ўдасканалілі й падаем ніжэй.

З гэтай табліцы-сьхемы бачна, што грамадска-палітычнае жыцьцё ў Беларусі знаходзіцца на ўзроўні 2 (у часы Савецкага Саюзу яно і ўвогуле было на ўзроўні 1). Г.зн., што і ўлады, і афіцыйная апазіцыя нешта робяць у грамадска-палітычнай сьферы, але іх дзейнасьць зьяўляецца рэактыўнай (у выглядзе рэакцыт на падзеі, справакаваны іншымі), чым нагадвае броўнаўскі рух. СМІ ў Беларусі (дарэчы, як афіцыйныя, так і апазіцыйныя) у “аналізе” палітычных падзей таксама не ўзьнімаюцца вышэй за 2-і ўзровень адказаў на пытаньні нашай рэчаіснасьці, застаюцца ў рамках пытаньняў: што? дзе? калі? максімум, як? Пытаньні ідэалагічнага, а тым больш сьветагляднага ўзроўня ўзьнімаць баяцца ўсе (мы — выключэньне).

Калі зь цяперска-лукашысцкімі ўладамі ўсё зразумела – гэта сілы соцыя-паразітныя, зацікаўленыя ў кансервацыі сёньняшняга стану, а то і ў яго дэградацыі (таму ім непатрэбная ніякая ідэалогія; калі ж яны спрабуюць яе сфармуляваць, як ужо было, вылазіць соцыя-паразітны зьмест) – то з афіцыйнай апазіцыяй, здаецца, усё павінна выглядаць інакш. На справе і апазіцыя баіцца выходзіць хаця б на 3-і ўзровень змаганьня (а тым больш на 4-ы ўзровень, на якім суадносяцца мэты руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу). Настолькі баіцца, што ахвяруе выніковасьцю сваёй дзейнасьці… Адсюль мы і маем таптаньне на месцы ў беларускай палітыцы (так можам датаптацца на страты дзяржавы і сьмерці…).

Нам могуць запярэчыць, што ў афіцыйнай апазіцыі існуе адзіная ўзгодненая мэта – гэта адхіленьне Лу-кі ад улады. Але, па-першае, гэта не ідэалагічная, а палітычная, тактычная мэта, а, па-другое, мэта дэструктыўная. А што “аб’яднаная дэмакратычная” апазіцыя будзе рабіць пасьля?! Якія потым будуць грамадска-палітычныя пераўтварэньні?! Гэта вы ў сфармуляваным выглядзе дзе-небудзь бачылі, чулі? Не.  

Вось, менавіта…

І прычына гэтага відавочная (пра яе мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/ ; гл. сьхему з таго артыкула і тлумачэньні да яе на пададзеным адрасе): у кожнай апазіцыйнай сілы (а, галоўнае, у адпаведных заходніх гаспадароў кожнай з гэтых сіл) ёсьць свае мэты “на пасьля” ў Беларусі, якія, натуральна, хаваюцца (бо зьяўляюцца злачыннымі адносна інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!). Таму адзінай канструктыўнай мэты, праграмы “аб’яднаныя дэмакратычныя сілы” сфармуляваць аб’ектыўна ня ў стане (вось такія яны і аб’яднаныя, і дэмакратычныя…; сітуацыя Б на сьхеме). Найперш па гэтай прычыне  дзейнасьць цяперашняй афіцыйнай апазіцыі зьяўляецца безвыніковай. Па сутнасьці “аб’яднанцы” проста гуляюць (больш-менш усьвядомлена) сумесна зь цяперцамі ў адной і той жа гульні пад назвай “беларуская палітыка”.

Між тым, фармуляваньне адзінай канструктыўнай мэты на перыяд пасьля зрынаньня беларусафобскага рэжыму (фармуляваньне гэтай мэты мы завем Праграмным вобразам Будучай Беларускай Дзяржавы і патрабуем даўно; яна абсалютна неабходная хаця б на першыя 10-15 гадоў; на жаль, нас “ня чуюць”…) магчымае толькі на грунце яе адэкватнага суаднясеньня з аб’ектыўна прагрэсіўнымі задачамі, якія стаяць ня толькі перад нейкімі асобнымі сацыяльнымі групамі, але перад усім нашым народам, іншымі народамі на Зямлі, перад чалавецтвам у цэлым (на сьхеме сітуацыя А).

Вось і атрымліваецца, што вырашэньне пытаньня сэнсу грамадска-палітычнай дзейнасьці зьяўляецца абсалютна неабходным для яе ж эфектыўнасьці-пераможнасьці…

Наўрад ці варта даводзіць відавочнае, што прагрэсіўны сэнс палітычнага змаганьня ў Беларусі зьвязаны са зьмястоўнай дэмакратыяй, якая ў сваю чаргу ня можа ня быць з’арыентаванай на аб’ектыўныя каштоўнасьці беларускага народу, дасягненьня значна большага ўзроўню гістарычнай, нацыянальнай, сацыяльнай справядлівасьці й да т.п. рэчамі.  Таму адразу робім заключную выснову:

- справядлівасьць і сіла ў палітыцы жорстка зьвязаныя;

- прычым, справядлівасьць мусіць кіраваць сілай; інакш палітычная дзейнасьць ня будзе сэнсоўнай, дый нават выніковай…

Мы – сябры рэдакцыі “Беларусь-нашазямля” і арганізатары Беларускага Дэмакратычнага Руху – гэта ўлічваем, а таму будзем і надалей сачыць за тым, каб наша дзейнасьць заставалася з’арыентаванай на гістарычную, нацыянальную і сацыяльную справядлівасьць, на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, на зьмястоўную дэмакратыю, сістэмны гуманізм, сапраўдны прагрэс і падобныя вышэйшыя каштоўнасьці людскай цываілізацыі.

Хто жадае гэтага ж, далучайцеся.

6.

І апошняе.

Нас усё больш абурае накідваемая з Захаду класіфікацыя палітычных сіл, у адпаведнасьці зь якой апошнія дзеляцца найперш на “лібералаў і кансерватараў”. Гэта яўнае, наўмыснае скажэньне сутнасьці пытаньняў, якія стаяць перад чалаветцвам, што нічога, акрамя раздражненьня, выклікаць ня можа. Таму гэтай “класіфікацыяй” нельга карыстацца нават на словах, ня тое што рабіць уласны палітычны выбар на карысьць аднаго з двух.  

Нашыя веды ў гэтым пытаньні дазваляюць даць адэкватны адказ заходнім блытанікам-махлярам, а таксама запрапанаваць усім іншым адэкватную альтэрнатыву. Выкарыстаем для гэтага сімвал нашай ідэалогіі, які быў запрапанаваны і абгрунтаваны ў перадпапярэднім матэрыяле.

Тыя палітычныя сілы, якія заходнія ідэолагі называюць “лібераламі й кансерватарамі”, сімвалічна могуць быць пазначаны чорнымі лініямі, якія ідуць уверх, затым усё больш адхіляюцца ўбок (улева і ўправа адпаведна), а затым паварочваюцца ўніз, у кірунку дэградацыі. З пазіцыі ж выкладзенай вышэй тэорыі, на тую ці іншую грамадска-палітычную сілу трэба глядзець з пазіцыі 4-га ўзроўня пытаньня (ці 4-га ўзроўня існаваньня аб’екта ў рэчаіснасьці) – менавіта, як суадносяцца мэты грамадскай сілы, кірунак яе руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу.

У адпаведнасьці з гэтым атрымліваецца, што ацэнка па гарызанталі, якая ніякім чынам ня можа быць адлюстраваная на гэтай шкале, зьяўляецца, як мінімум, другаснай. Першаснай, галоўнай, зьўляецца ацэнка па вертыкалі, па шкале, дзе паказьнікі павялічваюцца зьнізу ўверх. У адпаведнасьці з гэтым падыходам, палітычныя сілы спачатку трэба класіфікаваць інакш – на тых, чыя дзейнасьць скіраваная на павелічэньне праяў гуманістычнага прагрэсу ў нашым грамадскім жыцьці (гэта будуць прагрэсоўцы – іх дзейнасьць будзе весьці да павелічэньня значэньняў на шкале прагрэсу, сімвалічна пазначанай чырвонай лініяй), і тых, чыя дзейнасьць будзе весьці да дэградацыі асобных грамадстваў і ўсёй людскай цывілізацыі ў цэлым (дэградоўцы). “Лібералы” і “кансерватары” могуць быць на пэўным этапе “частковымі прагрэсоўцамі”, але потым і тыя, і тыя могуць стаць дэградоўцамі (сёньня такімі ў найбольшай ступені зьяўляюцца “лібералы”, якія пад уплывам глабальнай сіянакратыі здэградавалі да таталітарных ліберастаў; на іх фоне “кансерватары” выглядаюць больш прагрэсіўнымі).

Натуральна, запрапанаваныя погляды і назвы будуць упоперак арганізму розных дэгенератаў. Яны іх будуць замоўчваць. Адсюль наша задача супрацьлеглая – усяляк, дзе можна, азначаныя погляды і паняцьці прапагандаваць…

-

P.S.

Калісьці, праз гады, нехта будзе казаць, што сярод беларусаў усё ж былі адэкватныя людзі, якія многае прадбачылі й заклікалі рабіць тое, што сапраўды варта было рабіць. Але палітычныя дзеячы ў шэрагах афіцыйнай апазіцыі (прозьвішчы і фота гэтых людзей рэгулярна ўзгадвае, напрыклад, тая ж “Свабода”; нас яна не ўзгадвае…) – хто з-за сваёй тупасьці, хто з-за прадажнасьці, хто з-за таго, што ня змог перамагчы свае дзікунскія амбіцыі, а нехта з-за таго, што на справе быў агентам іншых, варожых беларускаму народу сіл – не рэагавалі…

Для нас і гэтага будзе дастаткова. Хоць так мы абаронім гонар і годнасьць беларускага народу!…  

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля! 

25-га сакавіка 2012 г. а 12-й гадзіне ў Вільні каля памятнага крыжа паўстанцам 1863-64 гг. быў праведзены Ўрачысты сход! Дзеля гэтай імпрэзы, а таксама на нашую нараду што да дзеянняў у такі крытычны для Незалежнасці нашай беларускай дзяржавы час прыехалі сябры БПС з Менску. У імпрэзе таксама прынялі ўдзел латышскія ды літоўскія патрыёты, беларусы Вільні, а таксама такія вядомыя людзі, як Валянцін Стэх — прадстаўнік Віленскага цэнтру генацыду, Валянцін Лучко з Гародні, дэпутат Літоўскага Сейму Казімірас Ўока.

У часе імпрэзы многімі было сказана, што ёсць прыкметы, што Брусэль прадае Беларусь Маскве, што зараз ізноў настае час, калі трэба бараніць Незалежнасць Беларусі, спыняць этнацыд беларусаў.

У маіх словах таксама было адзначана, што ў Беларусі сёння ёсць не толькі ліберальная апазіцыя, але і нацыянальна-дэмакратычная: БПС, БАПЦ, рух «Новая Беларусь» (рух антыатамнага супраціву), Беларускі дэмакратычны рух.

Пасля акцыі ўдзельнікі сфатаграваліся на памяць. Аднак частка беларускіх калег па вядомых прычынах пабаяліся свяціцца на фота для прэсы (іх на фота няма)…

Між іншым, двума днямі раней там жа арганізаваў уласную імпрэзу спадар Анатоль з Варшавы (цэнтр Беларускай Нацыянальнай Памяці). Доўга з ім размаўлялі, я выступаў на іх акцыі, былі там і мае сябры з БПС… 

Да барацьбы!

Кіраўнік АК БПС  Сяргей Высоцкі.

З нагоды абвесткі аб чарговым зборы прыхільнікаў стварэньня Беларускага дэмакратычнага руху (БДР); з нагоды таго, што з самага пачатку рэдакцыя сайта nashaziamlia.org узяла на сябе абавязкі па фармаваньні й абгрунтаваньні ўяўленьняў пра будучую Беларускую Дзяржаву як нашу мэту і мару, а таксама ўяўленьняў пра ідэальна ўладкаваную агульналюдскую цывілізацыю, да якой варта імкнуцца ўсім прыстойным людзям (арыентуючыся на яе, як на ідэальную мэту); з нагоды таго, што рэдакцыя плануе і далей адказваць у ствараемым Руху за ідэалагічны кірунак дзейнасьці, а таксама, каб пазьбегчы непаразуменьняў і паспрыяць большаму канструктывізму сустрэчы  (натуральна, калі цяперцы ці іншыя соцыядэструктыўныя сілы ўвогуле дадуць сабрацца і паразмаўляць – ад іх жа можна чакаць усяго) — мы вырашылі каротка распавесьці пра нашы ідэалагічныя дасягненьні на цяперашні час.

1.

Трохі з найноўшай гісторыі.

Тое, што ідэалагічная дзейнасьць зьяўляецца адным з ключавых відаў грамадска-палітычнай дзейнасьці, неабходных для забесьпячэньня сьветлай будучыні нашага беларуска-літвінскага народу, сябры рэдакцыі ўсьвядомілі яшчэ ў канцы 1990-х. Тое, што нам — беларусам-літвінам — трэба самаарганізоўвацца, каб вырашыць праблемы ўласнага дзяржаўнага будаўніцтва (што без перадавой ідэалогіі немагчыма), нам стала відавочна тады ж.

Вынікам такога разуменьня стала ініцыятыва і наступны актыўны ўдзел у правядзеньні вясной 1999 года ў Гродна навукова-практычнай канферэнцыі па тэме “Беларуская нацыянальная ідэя” (70 аўтараў; большасьць матэрыялаў выстаўлена на сайце – гл. рубрыку: 2.1. Канф. “Бел.Нац.Ідэя”). Удзельнікі канферэнцыі, усебакова разгледзеўшы праблему (дарэчы, упершыню ў гісторыі настолькі ўсебакова), адзінадушна пагадзіліся з думкай, што беларускі народ мае поўнае права на ўласную дзяржаву і мусіць яе мець! Прычым, гэтая дзяржава павінна быць такой, каб даць магчымасьць беларуска-літвінскаму народу максімальна поўна выканаць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны цывілізацыйны патэнцыял (дарэчы, у стварэньні такой дзяржавы і  заключаецца сутнасьць Беларускай нацыянальнай ідэі).

Пасьля гэтага натуральна паўстала пытаньне: якой мусіць быць дзяржава беларуска-літвінскага народу, каб адпавядаць вышэй азначанай задачы?! (прычым, стала выразна бачна, што ўсе іншыя ідэалагічныя задачы на фоне азначанай зьяўляюцца альбо менш істотнымі, альбо нелегітымнымі). Патрабавалася правядзеньне чарговых канферэнцый, каб зрабіць больш выразным, абгрунтаваным праграмны вобраз Будучай Беларускай Дзяржавы (як мэты грамадска-палітычнай дзейнасьці перадавой часткі беларуска-літвінскага народу).

На жаль, непасрэдны зварот сябраў рэдакцыі (пачынаючы з 2000-га году) да шматлікіх  грамадска-палітычных дзеячаў у Беларусі  ня даў вынікаў (хаця індывідуальныя размовы адбыліся зь дзясяткамі чалавек!). Канферэнцыю (а лепш серыю канферэнцый), якая б акрэсьліла на будучыню вобраз беларускай дзяржавы, арыентаваны на стратэгічныя і адначасна абсалютна законныя, аб’ектыўныя (!) інтарэсы беларускага народу, так і не атрымалася правесьці.

Прычыны гэтага спачатку не былі бачныя, але пачалі заўважацца пазьней. Пачынаючы зь першых гадоў ХХІ стагоддзя станавілася ўсё больш відавочным, што нежаданьне “беларускай дэмакратычнай апазіцыі” фармаваць абавязваючыя яе і, здавалася б, абсалютна неабходныя ёй самой ідэалагічныя арыентыры (для ўласнай палітычнай дзейнасьці), зьяўляецца ня столькі праявай недальнабачнасьці ці тупасьці “апазіцыянераў”, колькі праявай іх нежаданьня служыць інтарэсам беларускага народу (натуральна, нежаданьня глыбока схаванага), прыкметай іх залежнасьці ад розных іншых сіл, які б хацелі самі захапіць нашы нацыянальныя каштоўнасьці (пра гэта не прынята казаць, але названыя нежаданьне і залежнасьць – гэта па сутнасьці здрада, найцяжкае злачынства перад беларуска-літвінскім народам!). Паралельна з гэтым нарастала і супрацьлеглае –  усьведамленьне стратэгічнага значэньня перадавой ідэалогіі для ўсіх тых, хто шчыра жадае мець пазітыўныя вынікі ад сваёй грамадска-палітычнай актыўнасьці.

У гэтых абставінах з 2005-06 гг. азначаную вышэй ідэалагічную функцыю узяў на сябе сайт “Беларусь – наша зямля!” (гл. http://nashaziamlia.org/about/; http://nashaziamlia.org/2006/04/03/11/). Ён стаў выконваць ролю нібы трыбуны “для серыі канферэнцый”. На сёньня наша рэдакцыя зьяўляецца галоўнай кропкай ідэалагічнага кірунку разьвіцьця Беларускай Нацыянальнай Ідэі (хто пакажа адваротнае, будзем толькі радыя, бо гатовыя далучыцца да любога, хто будзе лепшым у даным відзе грамадска-палітычнай дзейнасьці…). 

Дарэчы, прынцып, што чым у больш складаных умовах апынуўся народ, тым большае значэньне для яго выжываньня і вяртаньня ў паўнавартасны стан мае перадавая ідэалогія, быў выведзены даўно і названы “прынцыпам лесу” (гл. http://nashaziamlia.org/2006/04/10/27/).

2.

Наш цяперашні недасканалы сьвет (і чаму ён такі).

Пасьля 1994 году наша жыцьцё (як індывідуальнае, так і грамадскае, агульнацывілізацыйнае), калі ацэньваць яго па гуманістычных крытэрах (г.зн. такіх, пры якіх улічваецца ступень уладкаваньня ўзаемаадносін паміж людзьмі, народамі, а таксама паміж людзьмі й прыродай), з кожным годам становіцца ўсё горшым. У ім усё менш назіраюцца прыстойнасьць, праўдзівасьць, шчырасьць, добразычлівасьць, радасьць, любоў, павага, справядлівасьць, сэнс дый у цэлым паўнавартасьць. Таксама наша жыцьцё становіцца ўсё менш экалагічным (зьвярніце ўвагу, пералічаныя каштоўнасьці за грошы ня купіш — грошы тут маюць амаль нулявы кошт!).

Пры гэтым тэхналагічны прагрэс працягваецца, і вялікімі тэмпамі (распрацоўваюцца і ўкараняюцца ўсё новыя і новыя тэхналогіі), а гуманістычны прагрэс, калі й адбываецца, то нашмат марудней. У выніку павялічваецца разрыў паміж тэхналагічным і гуманістычным прагрэсамі. Чалавецтва аб’ектыўна становіцца ўсё больш глабалізаваным (дарэчы, аб’ектыўную глабалізацыю ня варта блытаць з касмапалітызацыяй – хаатычным перамешваньнем людзей і народаў) і тэхнічна, энэргетычна ўзброеным (за кошт лепшых сродкаў сувязі, даступнасьці СМІ, лепшых транспартных сродкаў, большай энэрганасычанасьці), але адначасна ў міжлюдскіх стасунках усё больш некультурным, дэпрэсіўным, нярвовым, застрэсаваным, амаральным, грубым, фармальным, халодным, пустым, здэградаваным.

Усё гэта ня жартачкі. Бо азначаны разрыў, калі ён будзе працягваць нарастаць, абавязкова прывядзе альбо да самазьнішчэньня чалавецтва, альбо да яго дэградацыі ў практычна жывёльны стан.

Па азначанай прычыне сёньня ратаваць трэба ня толькі наш беларуска-літвінскі народ, а і чачэнцаў, украінцаў, летувісаў, латышоў, эстонцаў, палякаў, немцаў, венграў, чэхаў, славакаў, французаў, галандцаў, шведаў, фінаў, сербаў, грузін, іранцаў, расейцаў, татараў, курдаў, індзейцаў, нават кітайцаў і арабскія народы… – усё чалавецтва. Неабходнасьць гэтага становіцца бачнай усё большай колькасьці людзей, але, на жаль, яшчэ ня большай частцы чалавецтва.

Атрымліваецца, што многія праблемы асобных народаў і асобных людзей – гэта ў значнай ступені прыватныя праявы тых праблем, зь якімі сутыкаецца сёньня ўся людская цывілізацыя.

Але гэтае ўсьведамленьне ёсьць толькі адзін бок справы. Ня менш важным зьўляецца дакладнае ўсьведамленьня прычын такога стану рэчаў. Наш аналіз прывёў нас да высноў, што ўсе сёньняшнія грамадскія і цывілізацыйныя гуманістычныя праблемы сваімі карэньнямі пачынаюцца з асаблівасьцяў псіхікі сярэднестатыстычнага чалавека, дакладней, абумоўлены яе недасканаласьцю, недастатковай высокаўзроўневасьцю (гл.   http://nashaziamlia.org/2011/12/31/4671/). Абсалютная большасьць людзей не ўяўляе, як павінна выглядаць аптымальна ўладкаванае грамадства, усё чалавецтва; недаацэньваюць як неабходнасьць Прагрэсу таго і другога, так і кепска ўяўляюць, што такое верны (прагрэсіўны) кірунак грамадска-цывілізацыйнага разьвіцьця; недаацэньваюць значэньня ва ўладкаваньні грамадскіх дачыненьняў такіх рэчаў, як справядлівасьць, праўда, прыстойнасьць; ня здольныя адэкватна ацэньваць людзей (у т.л. у час выбарчых кампаній); недаацэньваюць значэньне сацыяльных паразітаў, механізмы і маштаб іх дэструктыўнага ўплыву на лёсы народаў, жыцьцё кожнага асобнага чалавека.

Натуральна, усім пералічаным актыўна карыстаюцца ўзгаданыя сацыяльныя паразіты самых розных масьцяў. Іх паразітычнае, дэструктыўнае ўзьдзеяньне і вядзе да дэградацыі грамадскага жыцьця.

(асобна хочам падкрэсьліць: падобныя, здавалася б, выключна тэарэтычныя высновы зьяўляюцца ня столькі вынікам кабінетных развагаў, колькі вынікам актыўнага практычнага ўдзелу ў грамадска-палітычным жыцьці Беларусі на працягу 10-20 гадоў (у розных сяброў рэдакцыі па-рознаму) і крытычнага аналізу шматлікіх падзей, іх вынікаў)

3.

Пачатак выйсьця — адэкватныя ўяўленьні пра Сьвет.

З вышэй адзначанага становіцца бачным, што стратэгія выйсьця са складанай сітуацыі заключаецца ў зьбіраньні й распаўсюдзе неабходных ведаў пра аб’ектыўна прагрэсіўны (дарэчы, адзіна верны) кірунак гуманістычнага разьвіцьця грамадства і чалавецтва (першае), а таксама ведаў пра спосабы абароны народаў ад уплыву соцыяпаразітных сіл (другое).

Дык што рэдакцыяй дасягнута на гэтым шляху?

Па-першае, усе беларусы-літвіны мусяць цьвёрда ведаць, што мы аб’ектыўна маем надзвычай вялікія каштоўнасьці — цудоўную гісторыю, культуру, мову, сімвалы. Маем зямлю, якая дасталася нам ад продкаў (тут жылі сотні пакаленьняў нашых продкаў, якія, як і мы, былі абсалютнымі аўтахтонамі й таму мы на нашай зямлі адзіныя легітымныя гаспадары). Гэта — нашы базавыя каштоўнасьць, найцьвёрдая апора пад нагамі.

Але, па-другое, варта ведаць, што з гэтага месца ў будучыню можна рухацца ў розных кірунках. Можна дэградаваць (шлях вядзе ўніз); можна закансервавацца, стоячы на месцы; можна адысьці ўбок, у якую-небудзь сьпецыялізацыю; а можна прагрэсіўна разьвіцца, узьняцца на больш высокі ўзровень грамадскай арганізацыі (шлях вядзе ўверх). Пры гэтым, натуральна, геаграфічна мы будзем заставацца на месцы — названыя кірункі “руху” становяцца бачнымі толькі на фоне ўяўляемай шкалы, якая вымярае ступень гуманістычнага прагрэсу. 

Трэцяе. Паколькі a priori мы за прагрэс, паўстае пытаньне: як знайсьці сапраўды прагрэсіўны кірунак для нашай дзейнасьці? як зрабіць так, каб грамадскія зьмены, за якія мы будзем змагацца, сапраўды адбываліся ўверх?

Пытаньне не такое простае, як можа падасца на першы погляд… І ключавое значэньне ў адэкватным адказе на яго набывае уяўленьне пра наш Сьвет, як пра… складаную шматузроўневую сістэму.

Уявіце, ёсьць чалавек і нейкая абмежаваная сацыяльная група, да якой ён належыць, і якую лічыць “сваёй”. Але ёсьць народ-этнас, да якога ён таксама аб’ектыўны належыць. А адпаведны народ, у сваю чаргу, зьяўляецца часткай людскай цывілізацыя. Якая, у сваю чаргу, зьяўляецца часткай практычна бясконцага Сьвету.

Калі ўявілі, ідзем далей.

У кожнага зь пералічаных аб’ектаў (чалавек – этнас – людская цывілізацыя – Сьвет) ёсьць свае законы прагрэсіўнага разьвіцьця (Гэтая законы ёсьць, ня могуць ня быць! Пытаньне ня ў тым, ці ёсьць яны, а ў тым, ці ведаем мы іх?). І ўсе яны – гэтыя законы – сістэмна зьвязаныя. Прычым, так, што законы існаваньня і разьвіцьця аб’ектаў большага маштабу натуральна зьяўляюцца кіруючымі для законаў існаваньня і разьвіцьця аб’ектаў меншага маштабу, якія зьяўляюцца адначасна і аб’ектыўна часткамі, элементамі большых аб’ектаў. Так, законы разьвіцьця Сьвету кіруюць умовамі існаваньня людскай цывілізацыі, а не наадварот. Законы разьвіцьця народу кіруюць умовамі жыцьця асобных людзей (гл. сьхему).

Калі мы гаворым пра азначаную вышэй іерархію законаў Сьвету, варта ўлічваць некалькі наступных умоў, якія маюць прынцыповае значэньне для нашага жыцьця:

- законы разьвіцьця Сьвету зьяўляюцца аб’ектыўна кіруючымі. Гэта значыць, што іх немагчыма адмяніць, праігнараваць, замяніць. Чалавеку можа падавацца, што ён адвольна кіруе сваім жыцьцём. Больш за тое, кожны чалавек можа нават выпендрыцца – заявіўшы, “што хачу, тое і варачу”, пачаць рабіць розную адсябеціну. Але тады такая ненакіраваная дзейнасьць, як правіла, будзе насіць дэструктыўны характар, яна будзе спрыяць не прагрэсіўнаму разьвіцьцю грамадства, а яго дэградацыі. Пры гэтым чалавек можа не ўсьведамляць, што ён ня толькі стаў “слугой д’ябла”, але і што шкодзіць сам сабе (не абавязкова непасрэдна; магчыма, шкода вернецца яго дзецям ці ўнукам – разбураючы грамадства, чалавек пагаршае ўмовы жыцьця сваіх нашчадкаў, ім прыйдзецца потым усё расхлёбваць…). Калі ж мы шчыра хочам служыць Дабру, мы мусім у сваёй дзейнасьці арыентавацца на аб’ектыўна існуючыя законы разьвіцьця Сьвету, цывілізацыі, народу;

- паколькі кіраваньне ў Сьвеце ідзе ад самых высокіх законаў уніз, то законы прагрэсіўнага разьвіцьця ўсяго Сьвету – гэта і ёсьць самыя высокія (Боскія) законы;  

- прагрэсіўныя законы Сьвету аб’ектыўна знаходзяцца па-над кожным з нас (у адрозьненьне ад сатанінскіх законаў дэградацыі), ствараючы пасьлядоўны ланцужок, які пачынаецца ад законаў прагрэсіўнага разьвіцьця нашага народу, праходзіць праз законы разьвіцьця людскай цывілізацыі й заканчваецца законамі прагрэсіўнага разьвіцьця Сьвету. Такім чынам ствараецца вось (для арыентацыі), якая ідзе ад чалавека ўверх;

- паколькі практычныя магчымасьці абсалютнай большасьці людзей ня могуць распаўсюджвацца на ўсю людскую цывілізацыю (а тым больш на ўвесь Сьвет!), паколькі стан, у якім цяпер знаходзіцца наш беларускі народ, зьяўляецца вельмі кепскім, літаральна крытычным, служэньне Дабру з боку беларусаў-літвінаў ня можа выяўляць сябе сёньня інакш, як у практычным змаганьні за значна больш сьветлую будучыню ўласнага народу (хай сабе ў самых розных формах, галоўнае, каб яно было выніковым). У сьвятле ўсяго адзначанага заявы накшталт: “я – касмапаліт, і таму…”, “я малюся за Беларусь і гэтага дастаткова” – зьяўляюцца блюзьнерскімі адгаворкамі, як мінімум, духоўна слабых людзей…

Беларусы-літвіны, ратаваньне нашага народу — гэта і наш абавязак перад уласным народам, і наша задача перад усёй людскай цывілізацыяй, і наш абавязак перад Сьветам-Богам!

4.

Некалькі стратэгічных ідэй нашай ідэалогіі.

4.1.

На вышэйшым філасофскім узроўні мы прагрэсіўным лічым той сьветагляд, які быў названы навукова-рэалістычным (пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2011/06/03/4301/).  Гэтак званыя “ідэалізм” і “матэрыялізм” мы лічым шкоднымі сьветагляднымі адхіленьнямі. Першы – па прычыне патрабаваньня прыняць у сваё ўяўленьне ідэі існаваньня нематэрыяльнай звышістоты, якая існуе за межамі Сьвету, стварае апошні, дае яму законы й кіруе ім. Такі сьветагляд зьяўляецца асновай для фармаваньня самых розных непраўдзівых (міфічных) уяўленьняў аб Сьвеце, аб магчымасьці дапамогі з боку ўзгаданай звышістоты, чым адуважваецца (нейтралізуецца) значная частка людзей, якія ў іншым выпадку маглі б рэальна змагацца за Дабро. Матэрыялізм мы не прымаем па прычыне ігнараваньня яго адэптамі вышэйшых духоўных каштоўнасьцяў (а тым больш іх вядучага, кіруючага значэньня для лёсу людскай цывілізацыі), а таксама з-за памылковага ўяўленьня, што чалавек можа прыдумваць законы і накідваць іх Сьвету.

Тым, хто думае, што ўключэньне вышэйшага сьветагляднага ўзроўню ў нашу ідэалогію зьяўляецца непатрэбным, нагадваем: па сутнасьці за адхіленьні “ўлева-ўправа” (у ідэалізм і ў матэрыялізм) ад навукова-рэалістычнага сьветагляду чалавецтва ўжо заплаціла мільёнамі й мільёнамі жыцьцяў!

У адпаведнасьці з прынятым намі навукова-рэалістычным сьветаглядам тое, што людзі завуць Богам – існуе. Але гэта ня нешта аддзеленае ад Сьвету — тое, што знаходзіцца па-над Ім. Бог — гэта ўласьцівасьць Сьвету, гэта сістэма аб’ектыўных заканамернасьцяў, за кошт якіх існуе і прагрэсіўна разьвіваецца Сьвет (і, адпаведна, усе праявы разбурэньня і дэградацыі, якія вядуць у кірунку няпраўды, несправядлівасьці, хаасу, бескультур’я, амаральнасьці, абыдленьня і г.д., мы маем права называць праявамі сатанізму). Адкрываць і ведаць боскія законы Сьвету (а не прыдумляць іх), падпарадкоўвацца ім у сваёй практычнай жыцьцядзейнасьці – гэта і азначае маліцца Богу, служыць Дабру, падпарадкоўвацца боскай уладзе, дый проста канструктыўна, культурна, сэнсоўна жыць!

Праілюструем на прыкладзе значэньне і ў нашы дні асаблівасьцяў людскага масавага сьветагляду на філасофскім узроўні (зьвярніце ўвагу, неяк вызначацца што да пытаньняў вышэйшага сьветагляднага ўзроўню мусяць нават самыя звычайныя людзі). Вось тут: — http://radosvet.net/13929-v-rossii-obnaruzheny-mehanizmy-vozrastom-400-mln-let.html — разьмешчаны артыкул пад назвай “У Расеі выяўлены механізмы ўзростам 400 мільёнаў гадоў?”. Падаем яго скарочаны тэкст:

“На Камчатцы супрацоўнікамі ўніверсітэта археалогіі з Санкт-Пецярбурга выяўлены дзіўныя скамянеласьці. Сапраўднасьць знаходкі была сертыфікавана. Па словах археолага Юрыя Голубева, адкрыцьцё зьдзівіла нават вучоных, яно здольна зьмяніць ход гісторыі (або перадгісторыі). Гэта ня першы выпадак, калі ў гэтым рэгіёне знаходзяць старажытныя артэфакты. Знаходка выглядае як інкруставаны ў скале механізм (што цалкам вытлумачальна, бо на паўвостраве знаходзяцца шматлікія вулканы), які выраблены зь металічных дэталяў. Механізм нагадвае нешта накшталт гадзіньніка або кампутара (гл. фота). Самае дзіўнае ў тым, што ўсе часткі былі датаваныя ў 400 мільёнаў гадоў! Юры Голубеў патлумачыў: «Турысты, якія першыя знайшлі гэтае месца, знайшлі гэтыя рэшткі ў горных пародах. Мы адправіліся ў паказанае месца, і спачатку не разумелі, што мы бачым. Былі — сотні зубчастых цыліндраў, якія здаваліся часткай машыны. Яны былі ў выдатным стане — нібы яны былі хутка замарожаны. Неабходны быў кантроль вобласьці, таму што хутка цікаўныя сталі зьяўляцца ў вялікай колькасьці».  Цяжка паверыць, што 400 мільёнаў гадоў таму мог існаваць на Зямлі нават чалавек, ня тое што машыны і механізмы. Але выснова выразна паказвае на існаваньне разумных істот, здольных на такія тэхналогіі«.

(канец цытаты).

Тут вырта зьвярнуць увагу ня столькі на тое, як вырабляюцца журналісцкія “качкі”, колькі на тое, як на іх рэагуюць людзі. Бо рэагуюць яны ў першую чаргу зыходзячы з таго, які ў іх на дадзены момант сьветагляд.

Дык вось, праглядзеўшы каментары да азначанага матэрыялу, можна заўважыць, што да 20% чытачоў увогуле не ўспрынялі ідэю, што 400 мільёнаў гадоў таму на Зямлі маглі быць нейкія жывыя істоты, тым больш разумныя. Бо ў гэтых людзей рэлігійны сьветагляд, заснаваны, напрыклад, на Бібліі. А ў адпаведнасьці з гэтай кнігай (у якой “напісана абсалютная праўда”) чалавек, Зямля, Сусьвет былі створаны Богам прыкладна 6 тысяч гадоў таму. А 400 мільнаў гадоў таму “не магло быць ня тое што разумных істот, а і Зямлі”. 50-60% чытачоў успрынялі гэтую ж інфармацыю ў адпаведнасьці з нэаміфічным сьветаглядам, які фаміруецца сёньняшнімі СМІ (на справе, СМДІ; “Д” — гэта дэзынфармацыя). Яны прынялі, як факт, журналісцкую качку, што “400 мільёнаў гадоў таму Зямлю наведвалі іншапланетныя разумныя істоты, якія пакінулі нейкія свае металічныя механізмы”. І гэты “факт” некрытычна засунулі сабе ў галаву (тое, што знойдзеная “прылада” ня цягне нават на гадзіньнік – зашмат “шэсьцяронак”, няма спружынаў, корпуса, восяў – у гэтай групы людзей ніякіх падазрэньняў ня выклікала; пра “механічны кампутар іншапланецян” мы нават ня кажам).

І толькі каля 20% чытачоў выказалі меркаваньне, што знойдзенае — гэта вельмі старажытныя скамянеласьці нейкіх жывых істот.  Больш прасунутыя (маючыя Веды) вылучылі гіпотэзу, што гэта парэшткі марскіх ліле́й – марскіх жывёл, якія вядомыя з ардавіцкага перыяду палеазойскай эры (г.зн. сапраўды жывуць на Зямлі больш за 400 млн. гадоў).

Працытуем фрагмент адпаведнага артыкула (http://www.ammonit.ru/fossil/44.htm):   

“Марскія лілеі або крынаідэі (Crinoidea) – марскія дновыя жывёлы з пераважна сядзячым ладам жыцьця. Менавіта жывёлы, якія належаць да тыпа ігласкурых (Echinodermata), а зусім не расьліны, як можа здацца з назвы. Існуюць з ардовіка па цяперашні час. Цела складаецца са сьцябла, кубачкі й брахіялей — рук. Усе гэтыя часткі, пры жыцьці жывёлы злучаныя цягліцамі, у выкапнёвым стане часта развальваюцца. У марскіх лілей, як і ўсіх ігласкурых, назіраецца пяціпрамянёвая сіметрыя. Гэта добра бачна па канале ў цэнтры сьцябла, хоць, часьцей за ўсё, канал проста круглы. Часам само сьцябло мае пяцікутную форму, тады членікі сьцябла лілеі падобныя на маленькія зорачкі. Марскія лілеі — фільтратары па тыпе харчаваньня. Цяпер гэта глыбінныя жывёлы (раней, калі быў меншы ціск драпежнікаў, яны насялялі й плыткаводдзі). Максімальны росквіт марскіх лілей быў у канцы палеазою. Скамянеласьці марскіх лілей часта сустракаюцца ў вапняках каменнавугальнага перыяду. Часьцей за ўсё сустракаюцца членікі сьцябла рознай формы і кавалачкі сьцеблаў, дыяметрам ад некалькіх міліметраў да 2 сантыметраў. Даўжыня сьцябла — да 1 метра ў сучасных формаў і да 20 метраў у выкапнёвых. Членікі й слупкі вельмі трывалыя — іх шмат сустракаецца ня толькі ў вапняку, але і ў мармуры” (канец цытаваньня артыкула).

А цяпер паглядзіце на розныя скамянелыя часткі сьцеблаў марскіх лілей (фота ўзяты адсюль: http://www.ammonit.ru/foto/8418.htm ; http://macroclub.ru/gallery/showphoto.php/photo/76777 ; http://www.survivalistboards.com/showthread.php?p=3905879) і параўнайце з папярэднім фота. Ну, што, усё ясна? Зьвярніце таксама ўвагу на тое, што на папярэднім фота сапраўды бачныя ня толькі “металічныя шэсьцяронкі” (цікава, які метал можа захоўвацца 400 млн. гадоў? Відаць, толькі золата?), а й іх “стопкі” (пазначаны жоўтымі стрэлкамі).  

А цяпер уявіце, што ў грамадства ўкінута не пытаньне пра “штучна створаны металічны механізм, якому больш за 400-мільёнаў гадоў”, а нейкае іншае, нашмат больш істотнае і актуальнае грамадазнаўчае пытаньне. Раскіданасьць меркаваньняў у людзей будзе яшчэ большай. А гэта і азначае, што значэньне адэкватнасьці (адносна рэчаіснасьці) канкрэтнага зьместу вышэйшага сьветаглянага ўзроўню ў людзей зьяўляецца вельмі важкім для лёсу нашай цывілізацыі, нашага народу і кожнага з нас. Бо ў такіх абставінах, якія ёсьць сёньня, частка людзей ня ўдзельнічае ў практычнай канструктыўнай дзенасьці толькі з-за неадэкватнасьці свайго сьветагляду (а не, напрыклад, з-за страху).

На гэтым фоне паўтараем: у межах ідэалогіі, пакліканай ідэалагічна забясьпечыць Беларускі дэмакратычны рух, на вышэйшым філасофскім узроўні наш сьветагляд зьяўляецца навукова-рэалістычным.

Адзінства думак, слоў і дзеяньняў (“рабі тое, што кажаш; кажы тое, што думаеш”, характэрнае для арыйскіх народаў) – гэта, як сьцьвярджаюць некаторыя, і ёсьць сапраўдная Троіца. Цудоўна! Тады застаецца толькі думаць адэкватна рэчаіснасьці. А для гэтага трэба ведаць Праўду.

Веды, ВЕДЫ!, САПРАЎДНЫЯ ВЕДЫ!!! – вось што зьяўляецца сёньня галоўным, набывае стратэгічнае, найпрынцыповае значэньне.  

4.2.

На больш нізкім узроўні — узроўні людскай цывілізацыі — мы прагрэсіўным лічым сьветагляд, які названы сістэмным гуманізмам. Яго цэнтральнае палажэньне можна сфармуляваць так: прагрэсіўнай формай людскай цывілізацыі зьяўляецца ўладкаваная сістэма зь некалькіх сотняў нацыяў-дзяржаў дастаткова блізкага (сярэднага) памеру (занадта вялікіх не павінна быць).

Справа ў тым, што разнастайнасьць кампанентаў любой сістэму – гэта адзіная надзейная аснова (грунт) для яе прагрэсіўнага разьвіцьця.

У чалавека адно сэрца, адна печань, але дзьве ныркі, два лёгкіх. Калі здараецца што-небуць непапраўнае зь першымі двума органамі, чалавек гіне. Калі што-небудзь здараецца з адным з двух іншых органаў – не. Прысутнасьць дадатковага органа забясьпечвае стабільнасьць, большую надзейнасьць, устойлівасьць для існаваньня ўсяго арганізма. Дык вось, у такой жа ступені дастаткова вялікая разнастайнасьць элементам любой сістэмы неабходна для яе самаразьвіцьця, як парнасьць органаў забясьпечвае большую жыцьцяздольнасьць арганізма.

Мільёны розных відаў жывых арганізмаў на Зямлі, вялікая разнастайнасьць парод жывёл і гатункаў расьлін, якія вывеў чалавек – усё гэта вялікія каштоўнасьці ня толькі таму, што багацьці самі па сабе, а і таму, што гэта аснова, грунт для далейшага прагрэсу адпаведных сьфер жыцьця на Зямлі.

Тое ж датычыць і людскай цывілізацыі. Разнастайнасьць народаў – наша галоўнае агульнацывілізацыйнае багацьце. Захоўваць яго (разам з разнастайнасьцю і прыгажосьцю ўсёй прыроды), разьвіваць, аптымальна сістэмна ўладкоўваць, выкарыстоўваючы культурна-гістарычныя дасягненьні кожнага народа – вось адзіна прагрэсіўны кірунак разьвіцьця людскай цывілізацыі.

Такое разуменьне стану і будучыні людскай цывілізацыі й жыцьця на Зямлі мы і завем сістэмным гуманізмам.

(тыя, хто рэгулярна сочыць за працай сайта, напэўна могуць пацьвердзіць, што наш клопат пра свабоду і самастойнасьць іншых народаў зьяўляецца не паказным, а рэальным – мы па меры сіл імкнемся рэгулярна выстаўляць матэрыялы, скіраваныя на абарону  аб’ектыўных інтарэсаў іншых народаў; Троіца, аднак; усе бы так!)

На фоне сістэмна-гуманістычнага сьветагляду абсалютна шкоднымі лічацца (і будуць лічыцца) тыя падыходы да будучыні людскай цывілізацыі, якія вядуць да зьнікненьня (выміраньня) відаў жывых арганізмаў, зьбядненьня прыроды ў цэлым, да культурнага зьбядненьня людскай цывілізацыі (уключаючы зьнікненьне народаў). Прычыны гэтых дэградатыўных праяў — драпежніцкія памкненьні пэўных груп людзей, якія маюць прымітыўную некрафільную псіхіку, зацыклены толькі на грошах ды ўладзе. “Тэорыі” накшталт “перавагаў больш моцных дзяржаў і нацый” (зь іх дапамогай абгрунтоўваецца тэрытарыяльны імперыялізм) ці “паступовага сьціраньня міждзяржаўных межаў і культурных адрозьненьняў” (зь іх дапамогай абгрунтоўваецца імперыялізм фінансавы) ствараюцца для абслугоўваньня адпаведных соцыя-паразітных сіл, якія дзейнічаюць на цывілізацыйным узроўні.

У такой ступені, у якой падобныя сілы разбураюць прыроду, яе чысьціню і прыгажосьць, культурнае багацьце і гармонію людскай цывілізацыі, заснаваную на яе культурнай разнастайнасьці, каляровасьці — у такой ступені мы гэтыя сілы будзем лічыць злачыннымі, варожымі (па-першае, яны нас – гуманістаў-канструктывістаў — лічаць такімі, бо мы стаім на шляху да іх злачынных мэт; па-другое, не аб’яўляючы ворага, немагчыма зь ім змагацца, тым больш перамагчы).

Калі хто лічыць падобныя заявы занадта схаластычнымі, можа паспрабаваць самастойна ўявіць, што чакае чалавецтва (а разам зь ім і кожнага асобнага сярэднестатыстычнага чалавека), калі гісторыя людскай цывілізацыі ў выніку ці то гвалтоўнага захопу большымі дзяржавамі меншых дзяржаў, ці то шляхам паступовага псеўда-ліберальнага “выціраньня” межаў паміж нацыямі-дзяржавамі  ўрэшце дойдзе да свайго канчатковага фіналу – г.зн. каляровае чалавецтва, складзенае з разнастайных народаў, ператворыцца ў адну глабальную дзяржаву з адзіным “урадам” і раўнамерна шэрым насельніцтвам (паглядзіце на агульны колер сьмецьця на атручанай, «касмапалітызаванай» гарадской звалцы)…

Уявілі? Жах адчулі?! (у каго гэта не атрымалася, заяўляем з поўнай адказнасьцю: прыроду і абсалютную большасьць людзей ва ўмовах адзінай глабальнай дзяржавы, якая, калі ўтворыцца, абавязкова будзе жорстка таталітарнай, жахліва нялюдскай (!), чакае рабства, фізічныя і маральныя пакуты, кроў, сьмерць…). Думаем, ужо цяпер зразумела, чаму з пазіцыі сістэмнага гуманізму ўсе іншыя ідэалогіі, пакліканыя апраўдваць тэрытарыяльны імперыялізм ці “лібералізм”, мы лічым варожымі?  

У табліцы, якая пададзена ніжэй, адзначанае паказана ў выглядзе суаднясеньня  інтарэсаў усёй людскай цывілізацыі зь інтарэсамі асобных дзяржаўных бюракратый ці іншых сацыяльных груп (сьхематычна пазначана, што будзе, калі нешта зь пералічанага лічыць першасным, вышэйшым, а іншае — другасным, вытворным; што будзе, калі нешта лічыць істотным, карысным, а нешта – кепскім, асуджаемым). З табліцы бачна, што толькі калі людская цывілізацыя арганізавана так, што ў ёй паўсюдна бароняцца, пазітыўна прапагандуюцца інтарэсы і ўсёй людскай цывілізацыі, і кожнай нацыі (прычым, першае зьяўляецца вядучым – тым, што стварае ўмовы існаваньня другога), толькі тады можа быць сітуацыя мірнага гуманістычнага прагрэсіўнага разьвіцьця.

Зьвярніце таксама ўвагу на тое, што кіраўнічым арыентырам для сістэмнага гуманізму зьяўляецца ня толькі ідэя дэмакратыі (гэтая ідэя гуманізм падсілкоўвае нібы зьнізу), а і той сьветагляд, які мы назвалі навукова-рэалістычным (і апісалі раней). Сістэмны гуманізм – неад’емная частка апошняга.  

4.3. 

На грамадскім узроўні намі прызнаецца прагрэсіўным сьветагляд, якія названы зьмястоўна-дэмакратычным. Гэта такі сьветагляд, які зьвяртае ўвагу на тое, чым ёсьць дэмакратыя на самай справе, канцэнтруе ўвагу найперш на зьмесьце гэтага паняцьця і не дазваляе адуважыцца, адхіліцца ад гэтага зьместу.

Ужо толькі з аналізу слова дэма-кратыя – дэмас-кратар, дэмас-крэатар (народ — творца, уладар) – вынікае ключавое, зыходнае значэньне для дэмакратыі таго, што мы лічым народам.

Народ – гэта ня проста грамадства ці насельніцтва. Народ — гэта група людзей, якія найперш зьвязаны паміж сабой адзінствам свайго паходжаньня, зьвязаны крэўнасьцю, генетычна. Таксама народ характарызуецца адзінствам гісторыі, культуры, мовы, сімвалаў. Таму паняцьце народ у нас практычна сінанімічнае паняцьцю этнас (а выразы накшталт “шматнацыянальны беларускі народ” мы лічым наўмыснай хлусьнёй лукашысцкай і ліберастычнай прапаганды — тут яны сыходзяцца).

(дарэчы, з нагоды закранутага асьпекта мы так вырашаем, напрыклад, праблему, чым ёсьць беларуская мова; беларуская мова – гэта мова беларускага народу – адзінага легітымнага гаспадара беларускай дзяржавы!; таму яна будзе адзінай дзяржаўнай, што б там ні было!; дадаткова яна яшчэ можа быць і “матчынай”, і “цудоўнай”, і “найбольш распрацаванай, мілагучнай», а таксама «самай старажытнай з усіх славянскіх моў”, і якой яшчэ заўгодна, але найперш — яна “мова беларускага народу – адзінага легітымнага гаспадара беларускай дзяржавы”).    

Наступнымі вынікамі паняцьця “дэмакратыя” зьяўляюцца такія:

- бясьпека, свабода, самастойнасьць адпаведнага карэннага народу, які жыве на сваёй этнічнай тэрыторыі й зьяўляецца гаспадаром на ўласнай зямлі;

- арганізацыя дзяржаўнай улады на такіх прынцыпах, якія б дазволілі гэтаму народу максімальна поўна раскрыць свой гістарычна-цывілізацыйны патэнцыял (апошняе – вышэйшая каштоўнасьць зьмястоўнай дэмакратыі);

- дзяржаўныя ўлады пры гэтым (без дзяржавы сёньня аніяк) павінны быць арганізатарамі выкананьня гэтай ідэі. У сваёй практычнай дзейнасьці яны павінны арыентавацца на аб’ектыўныя інтарэсы адпаведнага народу, якія ўключаюць яго тэрытарыяльныя, дэмаграфічныя, эканамічныя, культурныя, палітычныя, сьветаглядныя інтарэсы;

- натуральна, што выканаць падобныя патрабаваньні могуць толькі лепшыя прадстаўнікі адпаведнай нацыі. Менавіта іх знаходжаньне ва ўладзе (а не любых асоб) таксама зьяўляецца неад’емнай прыкметай (крытэрам) зьмястоўнай дэмакратыі.

Некаторыя могуць адразу запытацца (лапшы ж на вушы ў нас накідана шмат!): а як быць з “правамі чалавека”? як быць з правамі меншасьцяў (нацыянальных, рэлігійных, сексуальных)?

Ніжэй знаходзіцца табліца. На ёй, аналагічна табліцы, пададзенай вышэй, пазначаны розныя сітуацыі, зьвязаныя з суаднясеньнем аб’ектыўных інтарэсаў карэннага народа ў яго ўласнай дзяржаве й інтарэсам (“правамі”), напрыклад, ксенаэтнічных (чужародных) меншасьцяў.

З дадзенай табліцы вынікае, што інтарэсы ксенаэтнічных меншасьцяў у дэмакратычнай дзяржаве прысутнічаюць (ўлічваюцца), але так, каб яны не пачалі дамінаваць над інтарэсамі карэннага народк, што назіраецца пры класічным тэрытарыяльным імперыялізьме ці сучасным ліберастызьме. Усё мусіць быць так, як пазначана словам “дэмакратыя”, і толькі так. Толькі такая сітуацыя — калі ўсё спачатку разглядаецца праз прызму аб’ектыўных інтарэсаў карэннага этнаса, і калі высьветліцца, што яму нічога не пагражае, тады пачынаюць разглядацца і ўлічвацца інтарэсы іншых этнасаў (ці іншых сацыяльных груп) – толькі такая сітуацыя зьяўляецца дэмакратыяй.

На сьхематычным малюнку, разьмешчаным ніжэй, паказаны дадатковыя нюансы. Вы бачыце грамадства ў дзяржаве, якое паказана ў выглядзе піраміды, напоўненай кропачкамі. Кропачкі – гэта асобныя людзі (прычым, асобныя прадстаўнікі карэннага этнаса пазначаны сіняватымі кропачкамі, а прадстаўнікі ксенаэтнасаў — карычневатымі). На пірамідзе, якая сімвалізуе грамадства, таксама пазначаны яго найбольш істотны арганізацыйна-інфармацыйны ўзровень.  

Паколькі прадстаўнікі ксенаэтнасаў аб’ектыўна ня могуць ня думаць пра свой народ (прычым, гэтае іх такое стаўленьне ня ёсьць здрадай карэннаму этнасу, а зразумелай, натуральнай зьявай), яны ня могуць займаць вышэйшых пасад у палітычным кіраваньні дзяржавай, а таксама пасад, якія зьвязаны з ключавымі эканамічна-фінансавымі, абарончымі функцыямі, распаўсюдам ведаў й інфармацыі. Азначанае ёсьць адной з праяў нацыянальнай справядлівасьці. Адхіленьне ад гэтай сітуацыі ў адзін з двух бакоў, якія, дарэчы, пазначаныя на ніжняй частцы малюнка, ёсьць праявай грамадскай анамаліі.

У адным з такіх хворых станаў мы — беларусы-літвіны — і жывем сёньня.

Аналагічная сітуацыя і з “правамі чалавека” (гл. ніжэй табліцу) — аб’ектыўныя інтарэсы карэннага народу ўсталёўваюць рамкі, у межах якіх толькі й могуць зьдзясьняцца індывідуальныя правы й інтарэсы любой адзінкавай асобы (а інтарэсы карэннага народа зьяўляюцца вядучымі, вышэйшымі, дамінуючымі).  

На сьхематычным малюнку, разьмешчаным ніжэй, вы зноў бачыце дадатковыя нюансы. Грамадства ў дзяржаве паказана ў выглядзе піраміды, напоўненай кропачкамі. Кропачкі – гэта зноў асобныя людзі — прадстаўнікі карэннага этнасу. На пірамідзе грамадства таксама пазначаны некалькі яго найбольш істотных арганізацыйных узроўняў — узровень кіраваньня, узровень навучаньня й інфармаваньня, узровень асацыяльнасьці (месца для злачынцаў), узровень усёй іншай стваральнай жыцьцядзейнасьці. Са сьхемы бачна (верхняя частка), што ў сапраўды дэмакратычнай дзяржаве, дзе дзейнічае прынцып сацыяльнай справядлівасьці, кіраўнічы ўзровень займаюць толькі найбольш высокаўзроўневыя асобы (найбольш маральныя, дасьведчаныя, разумныя; на сьхеме такія асобы пазначаны як чырвоныя і бэзавыя кропачкі); узровень інфармаваньня і навучаньня — аналагічныя ім: найбольш разумныя, найбольш накіраваныя на пошук Ведаў і распаўсюд Праўды (сінія кропачкі).

Сапраўдная зьмястоўная дэмакратыі – гэта ў тым ліку такая грамадска-палітычная сітуацыя ў дзяржаве, пры якой працуюць сацыяльныя ліфты, якія ўзьнімаюць найлепшых прадстаўнікоў нацыі ўверх да кіраўнічых рычагоў улады, а таксама працуюць механізмы абароны ад захопу кіраўнічых пасад у розных грамадска значных сьферах абмежаванымі эгаістычнымі асобамі…

На гэтай жа сьхеме (ніжняя палова) пазначана тая сітуацыя, якая існуе ў Беларусі сёньня – найлепшыя людзі знаходзецца дзе заўгодна, але толькі не каля рычагоў дзяржаўнага кіраваньня. Замест іх там поўна шэрасьцяў і злачынцаў (зьвярніце таксама ўвагу, што цяперашнія “кіраўнікі” імкнуцца аддзяліць сябе ад грамадства). Натуральна, гэта не дэмакратыя. Гэта — беларусафобская дыктатура.

Такім чынам, зьмястоўная дэмакратыя не бывае без нацыянальнай і сацыяльная справядлівасьці.

І гэта надзвычай істотна…

4.4.

Абагульваючы асноўныя прынцыпы, выкладзеныя ў гэтым раздзеле, дадаткова хочам зьвярнуць увагу яшчэ на адну акалічнасьць. На сьветаглядным узроўні навуковы рэалізм атачаюць адхіленьні – ідэалізм і матэрыялізм. Сістэмны гуманізм на ўзроўні людскай цывілізацыі па баках атачаюць свае адхіленьні – ідэалогіі, пакліканыя “абгрунтоўваць” тэрытарыяльны і фінансавы імперыялізмы. На нацыянальна-дзяржаўным узроўні зьмястоўную дэмакратую атачаюць адхіленьні – дыктатура (з аднаго боку) і “лібералізм” ды анархія (з другога; гл. сьхему). 

Атрымліваецца, што запрапанаваны вышэй ланцужок ідэй паўсюль займае месца “залатой сярэдзіны” ва ўсёй разнастайнасьці ідэй, прапануючых той ці іншы шлях грамадскага разьвіцьця. Азначаны факт мы вырашылі замацаваць сімвалічна. Шлях, які вядзе па ланцужку “залатых сярэдзін” – гэта і ёсьць прагрэсіўны шлях разьвіцьця народаў, людскай цывілізацыі, Сьвету. Адхіленьні ад яго, нават тыя, якія спачатку ідуць ў тым ліку і ўверх, паступова ўсё больш адхіляюцца, пакуль не пачынаюць весьці ў кірунку дэградацыі (уніз). Гэтая сітуацыя паказана на ўстаўцы да малюнку.

Калі прыгледзецца да самых розных прыродных аб’ектаў, якія існуюць на Зямлі, можна знайсьці такія, якія сваёй будовай і характарам росту адлюстроўваюць аналагічную “мудрасьць”, назапашаную за мільёны гадоў. Паглядзіце на маладую і старую сосны (гл. напрыклад, фота ніжэй). Ува многіх выпадках выразна бачна, што толькі тая маладая галінка, якая расла строга ўверх, ператварылася ў фрагмент ствала. Усе іншыя часткі (і нярэдка шматлікія), якія пачыналі расьці амаль уверх, але трохі адхіляліся, раней ці пазьней не змаглі расьці далей, засыхалі й адвальваліся… Паколькі сасна ў найбольш выразным выглядзе дэманструе нам прынцыповае значэньне строгай ідэалагічнай арыентацыі на “залатую сярэдзіну”, мы і назвалі дадзены ідэалагічны прынцып “мадэльлю роста сасны”.        

У больш фармалізаваным, сімвалічным выглядзе гэты ж прынцып адлюстраваны на малюнку ў пачатку артыкула.

Хай гэты сімвал увесь час нагадвае нам пра ідэальны ідэалагічны ланцужок – ад зьмястоўнай дэмакратыі праз сістэмны гуманізм да навуковага рэалізму – які й прапануецца ў якасьці адной з цэнтральных частак ідэалогіі, якая будзе забясьпечваць далей Беларускі Дэмакратычны Рух.

5.

Пра канкрэтны выраз беларускай нацыянальнай ідэі.

Яго асновы пададзеныя тут — пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2009/08/27/2661/.  

Гл. таксама прынцыпы Сьветагляднай і Беларускай дактрын (кнопкі на старонцы сайта ўверсе зьлева).

6.

Але наша ідэалогія была б выразна дэфектнай, калі б мы не разьвівалі й уяўленьні пра сацыяльных паразітаў – асноўных ворагаў і беларускага народа, і ўсіх іншых народаў на Зямлі. Таму на гэтую праблему мы зьвяртаем вялікую ўвагу…

Сьхему, якую вы бачыце ніжэй, мы неаднаразова апісвалі й выстаўлялі на нашым сайце.

І кожны чарговы год прыносіць нам усё больш доказаў нашай праваты.

А ўсіх іншых “справядліўцаў” і “храбрацоў” хай судзіць гісторыя…

7.

Крокі на нашым шляху.

Пераможны шлях, які прапануе рэдакцыя, публічна абвешчаны ў 2003 годзе, сфармуляваны на год раней.

Ён не зьяўляецца сакрэтам і гучыць так: Веды, Кадры, Арганізацыя, Прыхільнасьць (масаў), Улада, Зьдзяйсьненьне.

Нагадаем, “Веды” — гэта 4 галоўныя кірункі ведаў, якія павінны быць сабраныя, сістэматызаваныя і аформленыя для навучаньня :

- беларускія мова і культура (гэтыя веды яшчэ трэба зьбіраць);

- гісторыя беларускага народу (тут, у дадатак да вядомых гісторыкаў, нечакана вялікі ўнёсак зроблены Галінай Арцёменкай);

- праграмны вобраз Будучай Беларускай Дзяржавы (гэтыя веды ў асноўным зьбірае наша рэдакцыя);

- тактыка выніковага палітычнага змаганьня (гэтыя веды таксама яшчэ трэба зьбіраць).

Без канчатковага выкананьня ўсяго аб’ёма працы, неабходнага на этапе “Веды”, няма сэнсу прыступаць да этапа “Кадры”, а тым больш іншых этапаў…

8.

Людзі патрэбныя Беларусі.

Большасьць людзей ня здольныя эмпаціраваць неабходнасьць прагрэсіўнага разьвіцьця той часткі сьвету, на якую можа распаўсюджвацца іх рэальная (фізічная) ўлада. Большасьць беларусаў сёньня ставяць задачу ўласнага выжываньня ў якасьці асноўнай жыцьцёвай мэты.

Натуральна, на такіх людзей мы і не разьлічваем.

Толькі тыя беларусы-літвіны, якія на ніжэй пададзенай сьхеме пазначаны лічбамі 1 і 2 (гл. таксама http://nashaziamlia.org/2011/12/31/4671/), могуць быць карыснымі сёньня ў змаганьні за будучыню ўласнага народу. Іх мы і запрашае ў ствараемы Рух.

9.

Што практычнага даюць ідэалагічныя веды аб правільным кірунку грамадскага руху

Адказ:

- дакладнае веданьне мэты ўласнай грамадска-палітычнай дзейнасьці;

- у сувязі з разьмяшчэньнем мэты (ў сваёй сьвядомасьці й у прынцыпах арганізацыі Руху) на ўзровень самай вялікай каштоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці, істотна абмяжоўваецца магчымасьць падману паплечнікаў несумленнымі кіраўнікамі;

- больш дакладна адсякаюцца людзі зь іншымі мэтамі;

- ведаем групы пытаньняў, якія трэба задаваць, каб высьветліць сапраўдныя мэты людзей;

- у час практычнай палітычнай дзейнасьці зьяўляюцца апоры, каб не дазволіць сабе быць адуважаным (будзе забраны час) ці дэзарыентаваным (быць накіраваным на іншыя мэты);

- надзейныя аргументы ў публічных спрэчках.

Прыклад, што да апошняга. Задаюцца пытаньні:

“Як вы ставіцеся да санкцый ЕЗ супраць рэжыму Лу-кі? Да ўдзелу ў чарговых выбарах у Палатку? Да адмены чэмпіяната сьвету па хакеі ў Беларусі? Да адмены сьмяротнага пакараньня? Да таго, што нядаўна геі правялі 5-хвілінны пікет супраць “ксенафобіі й расізма ў Беларусі”?

Адказ:

“Я адкажу (мы адкажам) на ўсе гэтыя пытаньні пасьля таго як:

- зьнікне небясьпека страты беларускай дзяржаўнасьці;

- спыніцца генацыд і этнацыд беларуска-літвінскага народу;  

- абсалютная большасьць уласнасьці на тэрыторыі Беларусі будзе знаходзіцца ў руках прадстаўнікоў беларускага народу;

- этнічныя беларускія землі, якія былі захоплены польскімі й расейскімі імперыялістамі, вернуцца ў склад беларускай дзяржавы;

- і найгалоўнае — пасьля таго, як палітычная ўлада будзе ў руках прадстаўнікоў сапраўднай беларускай нацыянальнай эліты!

Яшчэ пытаньні ёсьць?”…

10.

Пра спробы дыскрэдытаваць нашу дзейнасьць.

Гэтыя спробы даволі актыўныя і чытачы сайта іх могуць бачыць. Яны азначаюць, што нас ацанілі. На жаль, у тым ліку і ворагі…

Што ж, у такой рэчаіснасьці сёньня вымушаны жыць увесь наш беларуска-літвінскі народ, а разам зь ім і мы…

—

Усяго лепшага, сябры.

Віншуем вас з 25 Сакавіка.

Жыве Вялікалітва-Беларусь — Наша зямля!

Пра будучыя перамены ў Расеі сярод іншага сьведчаць і перамены ў паводзінах, меркаваньнях людзей. Напрыклад, некаторыя рэакцыянеры могуць пачаць казаць ня толькі прапагандысцкія, але і сэнсоўныя рэчы. Наперадзе невядома што, а жыць хочацца ўсім. Матэрыял, які падаецца ніжэй, належыць вядомай расейскай каментатаршы, якая з выглядам усязнайкі не вылазіць з расейска-габрэйскага тэлеканала RTVi  (яе фота й імя вы бачыце зьлева). Тэкст яе выступу мы падаем ніжэй ня толькі для таго, каб пацьвердзіць толькі што агучаную тэзу. Асноўная прычына ў тым, што многія актывісты беларускай апазіцыі (асабліва тыя, хто сябруе з расейскімі, польскімі ці сіянісцкімі імперыялістамі) сьвядома ці па інэрцыі па-ранейшаму працягваюць абвінавачваць уласны народ у пасіўнасьці, у тым, што “ён гатовы цярпець дыктатару”, што “здае мову” і г.д. Мы ўжо шмат гадоў імкнемся апаніраваць усім такім разумнікам, нядаўна пра тое ж пісаў у сваім артыкуле Сяргей Высоцкі, але па-ранейшаму хор тых, каму беларускі народ нечым не дагадзіў, ня слабне. “А можа, калі людзям тое ж скажуць агенты ліберастыі, да іх хутчэй дойдзе”, — падумалі мы і вырашылі выставіць матэрыял (узята адсюль http://blog.ariru.info/story/1238/?1238).

Рэдакцыя.

1.

«Андрэй Канчалоўскі напярэдадні выбараў апублікаваў вялікі пост на старую тэму — пра тое, што Расія яшчэ не гатовая да дэмакратыі з-за цёмнага нацыянальнага характару сваёй народнай масы. «Расейскае грамадства не гатова да сур’ёзнага дэмакратычнага пераўтварэньня, яно не гатова да дэмакратыі».

Ну, і далей — Салаўёў, Струвэ, Ключэўскі, Пляханаў. І пра тое, што «імкненьне індывіда да развіцьця ўласнай «прыдатнасьці, прадуктыўнасьці» — рыса заходняга грамадства, заснаванага на індывідуалізьме». А ў сьвядомасьці рускага чалавека, які выйшаў зь сялянскай абшчыны, «індывід  душыцца бязьлітасна — адсюль безадказнасьць й імкненьне да «паразітызму».

Я па натуры песіміст. Але не дэматыватар. Дэматыватарам я працаваць не люблю.

І вось кожны раз, калі я чую глыбокадумную фразу аб тым, што рускія з усіх народаў сьвету абраныя быць асабліва ўбогімі й непрыдатнымі да дэмакратыі, са спасылкай на часы князя Ігара, у мяне ўзьнікае пытаньне: а што ж нам, убогім, рабіць? Як да яе, дэмакратыі-та, падрыхтавацца?

І я ўспамінаю свой дыялог з грузінскім апазіцыянерам Дата Усапашвілі. Неяк ён лаяў пры мне Саакашвілі, а я не вытрымала і спытала: “Ну, няўжо няма нічога добрага, што Саакашвілі зрабіў? Напрыклад, паліцыя не бярэ хабару”. На што Дата горача ўсклікнуў: «Гэта не заслуга Саакашвілі. Гэта заслуга ўсяго грузінскага народу». А чаго ж тады грузінскі народ раней не зьмяніўся? Пры Шэварнадзэ?

Я зусім не зьбіраюся адмаўляць, што нацыянальны характар ​​існуе. І што нацыянальны характар ​​ангельца, які засноўваў Плімут ды Шанхай і тут жа засноўваў гарадское самакіраваньне, карэнным чынам адрозьніваецца, скажам, ад характару кітайца, які аб гарадскім самакіраваньні не падазраваў у прынцыпе. Для якога з часоў Яня і Шуня горадам кіраваў чыноўнік.

Але вось пытаньне — ад чаго залежыць нацыянальны характар?

Ён што, у ДНК закладзены?

Вось былі свабодалюбныя грэкі. А потым сталі рабалепныя візантыйцы. Што, за 1000 гадоў ДНК змянілася? Так я вам скажу, што ў нас сапраўды зафіксавана не тое што стагоддзе, а дзень і гадзіна зьмены ДНК — дзякуючы Плутарху. Які апісаў, як Дземетры Паліаркет заваяваў свабодныя Афіны і як свабодныя Афіны тут жа прапанавалі кожнае дзеяньне гаранта Паліаркета прыраўноўваць да боскага. Вось такія эпігенетычныя зьмены, разумееш: учора, да заваёвы, ён быў свабодалюбны грэк, а заўтра ён ужо ў мясцовай «Адзінай Эладзе». Пытаньне: гэта нацыянальны характар ​​памяняўся або форма праўленьня?

Вось былі баязьлівыя габрэі. Ужо як усялякія там Вальтэр Скоты і Шэксьпіры пагарджалі насельнікамі гета за баязьлівасьць. А потым гэтыя габрэі пераехалі ў Ізраіль і пачалося: 1948 год, Шасьцідзённая вайна, вайна Суднага дня. І некалькі мільёнаў габрэяў адбівалі атакі шасьці арабскіх дзяржаў і ста пяцідзесяці мільёнаў арабаў. У габрэяў што, генетыка зьмянілася? Ад пераезду. Тады растлумачце мне, у чым розьніца паміж генетыкай габрэяў і арабаў — двух блізкароднасных семіцкіх народаў? Ці зьмянілася не генетыка, а грамадскія ўмовы? Цяжка даваць адпор іспанскаму ідальга, калі за твой адпор спаляць усё гета.

Яшчэ адзін прыклад: у XVII стагоддзі ў Еўропе была нацыя, знакамітая сваім п’янствам, лянотай і неабавязковасьцю. Гэтая нацыя называлася… немцы. Потым, у XVIII стагоддзі, Фрыдрых Вялікі зладзіў з часткі немцаў дзяржаву Прусію і ўкараніў у ёй найжорсткую бюракратыю. У XVIII стагоддзі надзвычай рэдка казалі “нямецкі парадак” — хутчэй «прускі парадак». А потым канцлер Бісмарк аб’яднаў Нямеччыну, і замест «прускага парадку» стаў «нямецкі». Пачытайце «Песню пра Нібелунгаў» або «Сімпліцісімус» Грымельсгаўзэна – калектыўны партрэт бошаў часоў Трыццацігадовай вайны – і паспрабуйце там хоць адзін раз знайсьці слова «орднунг». Што ж, у прусакоў зьмяніўся нацыянальны характар? У дзень ўсшэсьця на пасад Фрыдрыха Вялікага, так?

Вось Паўночная Карэя і Паўднёвая Карэя. У іх розны нацыянальны характар? Гэта значыць, калі Паўночная Карэя хоча добра жыць, то ім проста трэба працаваць, як у Паўднёвай, і ўсё ў іх будзе добра?

Вось Кітай часоў Мао, калі 60 млн. кітайцаў памерла ад голаду, і вось Кітай цяперашні, у якім за 20 гадоў з галечы падняліся 400.000.000 чалавек. У іх зьмяніўся нацыянальны характар, ці ня праўда? Як памёр Мао, так і зьмяніўся.

Вось Пекін, дзе яшчэ 10 гадоў таму ўсе тратуары былі запляваныя, а вось Сінгапур, дзе на ходніках ні аднаго пляўка. І там, і там кітайцы. Гэта нацыянальны характар? Проста ў сінгапурскіх кітайцаў, калі да ўлады прыйшоў Лі Куан Ю, зьмянілася тут жа тая частка ДНК, якая адказвае за пляўкі на падлогу. І гэта зьмяненьне ДНК цудоўным чынам супала з тым, што за кожны плявок сталі штрафаваць на 200 даляраў.

Нацыянальны характар ​​бясспрэчна ёсьць. Ён ёсьць нават у малпаў. Этолагі высьветлілі, што розныя статкі шымпанзэ паводзяць сябе па-рознаму. І паводзіны іх, груба кажучы, залежаць ад паводзінаў лідара. Калі лідар злы, то і статак злы. А паводзіны самога лідара, у першую чаргу, залежаць ад паводзін яго папярэдніка. Калі папярэднік быў сволаччу, то і новы лідар часьцей за ўсё — сволач.

Я магу пагадзіцца з Андрэем Канчалоўскім толькі ў адным. Я таксама думаю, што Расея не гатовая да дэмакратыі. Таму што я лічу, што ні адна краіна ў сьвеце не гатовая да дэмакратыі, калі пад ёй разумець ўсеагульнае выбарчае права [у сапраўднай (зьмястоўнай) дэмакратыі ёсьць два галоўныя крытэры: ўладу ў дзяржаве маюць лепшыя прадстаўнікі нацыі – сапраўдная нацыянальная эліта (першы); якія ў сваім кіраваньні зыходзяць найперш з аб’ектыўных інтарэсаў уласнага этнаса (другі); усе іншыя крытэры – у т.л. і “ўсеагульнае выбарчае права”, як мінімум, фармальныя і таму ўводзяць убок ад зьместу паняцьця “дэмакратыя”. – Рэд.]. Больш за тое, я лічу — і гэта прадмет асаблівага і вельмі сур’ёзнага поста — што мы жывем у эпоху, калі ідэя universal suffrage і «народнай волі» пачынае выяўляць сваю поўную гістарычную безгрунтоўнасьць.

Пытаньне ў іншым: як жа нам — бедным, нячэсаным, феадальным — зьмяніцца?

І адказ цалкам відавочны. Ёсьць розныя спосабы зьмены нацыянальнага характару. Але ва ўсе стагоддзі, пачынаючы з часоў шымпанзэ, адным з самых дзейсных спосабаў зьмены характару народа было зьмяненьне характару ўлады. І сістэмы кіраваньня.

Я магу прывесьці адзін маленькі прыклад. Мне было 5 гадоў, калі бацькі павезьлі нас разам з Антонам Носікам, зь якім мы знаёмыя роўна 40 гадоў, на адпачынак у адну бухту ў Крыме. І там была нейкая мясцовая крыніца, якая была ўся завалена шклом ад бітых бутэлек. А побач ляжала яшчэ парачка бутэлек некранутых. І тут жа мы, дзеці, убачыўшы гэтае бітае шкло, з захапленьнем схапілі цэлыя бутэлькі й пачалі іх біць. «Што вы робіце?» — закрычалі бацькі. І наступную гадзіну мы, дзеці, з тым жа захапленьнем выграбалі шкло і бітыя бутэлькі з крыніцы.

Я, вядома, разумею, што матывацыя дарослага чалавека складаней, чым матывацыя дзяцей. Але кожны раз, калі я прыязджаю ў Грузію і бачу грузінскіх паліцыянтаў, я ўспамінаю гэтую крыніцу і гэтыя бутэлькі. Таму што грузінскі паліцэйскі не бярэ хабару з-за высокай зарплаты, з-за страху перад пакараньнем, з-за немінучай у выпадку звальненьня страты сацыяльных бенефітаў. І кіраўнік грузінскага МУС Вано Мерабішвілі не выпадкова сядзіць у будынку патрульнай, а не крымінальнай паліцыі, таму што ва ўсім сьвеце патрульныя — гэта самая вялікая праблема. Але яшчэ цяперашні грузінскі паліцэйскі “ташчыцца” ад таго, што ён не бярэ хабару. Ён ад гэтага ловіць кайф. У яго драйв.

Вось 6 гадоў таму ён (дакладней той, хто цяпер выгнаны з паліцыі) уганяў машыны, гандляваў наркотыкамі ды краў людзей. І ён ад гэтага таксама “ташчыўся” — ён кайфаваў, што ён такі круты, што ўсе ліжуць яму падноскі і што ён можа зайсьці да любога абутніка ў квартале і папрасіць бясплатна паправіць яму боты. А зараз у яго кайф таму, што ён ня можа зайсьці й папрасіць бясплатна. У яго зьмяніўся нацыянальны характар.

Дык вось з гэтага вынікаюць дзьве рэчы. Першая: усялякія размовы аб тым, што мяняць, маўляў, трэба ня ўладу, а трэба пачынаць зь сябе, расьці духоўна, развівацца й інш. — гэта ўсё фарысейства.

Мяняць трэба менавіта ўладу! Статак паводзіць сябе так, як паводзіць сябе важак, і стаяць на фоне кааператыва «Возера» і распавядаць, што, вось, маўляў, у фальсіфікацыях вінаватая тая забітая ды злосная цётка з участковай камісіі, якая падкідвае бюлетэні — гэта амаральна і бессэнсоўна. Рыба гніе з галавы, а Расея — з Пуціна.

Другое. Мы дайшлі да той стадыі, калі рэформа без рэвалюцыі немагчымая. Але і рэвалюцыя без рэформы — бессэнсоўная. А рэформа, калі не абясцэньваць гэтае слова, Рэформа зь вялікай літары — гэта менавіта калі дзяржаўны дзеяч (не прэзідэнт, не палітык, а Дзяржаўны Дзеяч) мяняе характар ​​нацыі».

(канец цытаваньня артыкула)

2.

Ад рэдакцыі:

Латыніна — далёка не ісьціна ў апошняй інстанцыі. Гэта – ліберастычны прапагандыст, у якога, як і любога іншага прапагандыста, дасьведчаныя людзі знаходзяць шмат інсінуацый, перадзёргіваньняў, а то і адкрытай хлусьні (гл., напрыклад, тут: http://nstarikov.ru/blog/5508). Некаторыя нават падаюць у суд (гл., напырклад, тут: http://bellenta-spb.livejournal.com/92801.html). Пры гэтым яе дзейнасьць актыўна падтрымліваецца ліберальнымі заходнімі сіламі (гл. фота, на якім бачна Латыніна ў час уручэньня ў Дзярждэпе ЗША прэміі й званьня “Абаронца свабоды”; тут заўважым: пра тое, што такое свабода і несвабода, чыя свабода, для чаго свабода, як свабода суадносіцца зь іншымі індывідуальнымі, грамадскімі й гуманістычнымі каштоўнасьцямі — усе гэтыя й іншыя пытаньні можа вырашыць толькі сапраўдны дэмакрат, гуманіст, чалавек з самым высокім узроўнем сьветагляда; ліберасты прысабечылі сьцяг “свабоды” і выкарыстоўваюць яго для злачынных мэт). 

Дык вось, яшчэ раз зьвяртаем увагу ўсіх, хто лічыць, што ў нас у Вялікалітве-Беларусі “вельмі слабы, пасіўны, баязьлівы, ні на што ня здатны народ”. Нават такая “ўзорная лібералка”, як Латыніна, кажа вам: Народ ні ў чым не вінаваты, ва ўсім вінаватыя ўлады! Іх трэба замяніць на істотна лепшых!!!

Са свайго боку нагадваем, што амаль 6 гадоў таму мы сфармулявалі Д пр-п 6 Беларускай дактрыны, у якім зафіксавалі: “Народ любой краіны ніколі не бывае вінаваты ў тых падзеях, якія зь ім адбываюцца. Таму казаць, што звычайныя людзі ў нечым вінаватыя што да той ці іншай хады грамадска-палітычных падзей, што яны нешта не зрабілі ці не робяць тое, што быццам бы павінны — няверна”.

Усяго лепшага, сябры.

У папярэдняй частцы гэтага матэрыялу мы падалі зьвесткі пра значныя посьпехі ў разьвіцьці эканомікі й нацыянальна-дэмакратычным будаўніцтве ў Грузіі пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 г. Аднак гэтыя рэформы адбываліся на вельмі неспрыяльным фоне. Мела месца вайна расейскай імперыі супраць Грузіі, якая адбылася ў жніўні 2008 году і ў выніку якой была захоплена частка тэрыторыі Грузіі, вядомая пад назвай “Паўднёвая Асеція” (гл. мапу; пра Абхазію мы цяпер весьці гаворку ня будзем – гэта асобнае пытаньне). Акрамя таго, як перад гэтай вайной, так і пасьля яе грузінскі народ жыў і працягвае жыць ва ўмовах няспынных пагроз з боку Расеі чарговай, яшчэ большай вайны, а таксама эканамічнага эмбарга, актыўнай дзейнасьці прарасейскай апазіцыі, правакацый і тэрактаў, якія зьдзяйсьняюцца расейскімі сьпецслужбамі й агентурай… Ну, і як “цывілізаваны” і “дэмакратычны” “Захад” у гэтых умовах, пра якія ён, дарэчы, добра паінфармаваны, дапамагае грузінскаму народу ўтрымаць і ўмацаваць сваю дэмакратычную дзяржаўнасьць? Давайце прыгледземся спачатку да “падтрымкі” з боку Еўразьвязу, а затым – з боку ЗША. А яшчэ пазьней — з боку іншых краін.

3.

Пачнем з таго, што яшчэ ў студзені 2009 года прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Расею ў подкупе заходніх палітыкаў і прэсы. Выступаючы ў прамым эфіры Першага канала грузінскага тэлебачаньня ён сярод іншага заявіў: «Расея выдае вялікія грошы на подкуп заходніх палітыкаў і журналістаў для стварэньня праблем і ачарненьня Грузіі»  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/23/ 63562.shtml).

Ад сябе дададзім: па-першае, прэзідэнт Грузіі напэўна ведаў, што казаў; а, па-другое, расейская імперыякратыя не падкупала б заходніх палітыкаў і журналістаў, калі б яны не былі… прадажнымі. 

Нібы знарок, каб пацьвердзіць гэта выказваньне Саакашвілі, у канцы сакавіка 2009 года сталі вядомыя высновы камісіі Еўразьвязу, створанай, дарэчы, па просьбе афіцыйнага Тбілісі, што да ваеннага нападу Расеі на Грузію ў жніўні 2008 года. Камісія прыйшла да высновы, што баявыя дзеяньні ініцыяваў… прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі [!; зьвярніце ўвагу на малюнак; надпіс: “не турбуйцеся, мы толькі спрабуем аднавіць мір!” – Рэд.]. Па зьвестках штотыдневіка Spiegel, камісія прыйшла да высновы, што «Саакашвілі не адбіваў “расейскую агрэсію», як ён сцьвярджае і як вырашыла парламенцкая камісія Грузіі, а планаваў правядзеньне баявых дзеяньняў». Дадаткова Spiegel удакладняе, што «пяцідзённая вайна паміж Расеяй і Грузіяй прывяла да эскалацыі адносін паміж Усходам і Захадам, самай небясьпечнай з часоў заканчэньня халоднай вайны». Такое дзіўнае рашэньне камісіі ЕЗ патлумачыў адзін зь міністраў ураду Грузіі — аказваецца, камісія фінансавалася расейскай кампаніяй «Газпром», таму яе высновы і мусяць быць на карысьць Расеі. Прэтэнзіі міністра тычыліся двух членаў камісіі — эксьперта міжнароднага права, кіраўніка кафедры Усходнееўрапейскага права Гамбургскага ўніверсітэта Ота Лухцерхандта і дырэктара аддзелу аналіза абароны Міжнароднага інстытута стратэгічных дасьледаваньняў Вялікабрытаніі Крыстафера Лангтана. Яны яшчэ да стварэньня камісіі ў сваіх выказваньнях не падтрымалі грузінскую версію прычын вайны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/03/23/64652.shtml). Аказваецца, расейцы заплацілі больш… Вось вам і ўся эўрапейская “дэмакратычнасьць” на пару з “цывілізаванасьцю”.

За некалькі дзён да гадавіны падзей 8.8.2008 у Грузіі Міхаіл Саакашвілі даў інтэрвю брытанскай кампаніі ВВС. У ім ён заявіў, што ўжо «не разьлічвае на ваенную дапамогу Захаду«. І дадаў, што і ў 2008 годзе «гэтая дапамога была запозьненай і недастатковай«. Разам з тым, прэзідэнт падкрэсьліў: «Я ніколі не адмоўлюся ад выкананьня сваіх задач, нават такой безнадзейнай, як абарона краіны ад разбурэньня і эканамічнага прыгнёту. Ці павінны мы будзем супраціўляцца, калі яны пойдуць на нас зноў? Так, мы будзем супраціўляцца! », — сказаў Саакашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/06/67211.shtml).

Але пазьней пазіцыя ЕЗ патроху пачала набліжацца да рэчаіснасьці (відаць, грузінам давялося таго-сяго падмасьліць). Так, у лістападзе 2009 года ў інтэрвю журналістам Карл Більт — міністар замежных спраў Швецыі, якая старшынствавала ў Еўразьвязе — заявіў, што кіраўніцтва Еўразьвязу лічыць, што Расея ня выканала ўмовы пагадненьня, падпісанага прэзідэнтамі Мядзведзевым і Сарказі ў жніўні 2008 года. Ён нагадаў, што пагадненьне прадугледжвае поўны вывад расейскіх войскаў да тых межаў, якія існавалі да нападу Расеі на Грузію. Міністар таксама адзначыў, што немагчыма разглядаць «кіраўніцтва Цхінвальскага раёна Грузіі («Паўднёвай Асеціі») як сапраўды незалежную ўладу». «Гэта відавочна. Яны ўвесь час ездзяць у Маскву, ва Ўладзікаўказ, яны атрымліваюць з Расеі грошы, таму гэта не незалежныя ўлады ў сур’ёзным сэнсе слова», — сказаў шведскі міністр… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/22/69305.shtml).

У канцы студзеня 2010 г. адбыўся чарговы скандал з удзелам «эўрапецаў» у дачыненьні да Грузіі. Рускамоўны грузінскі тэлеканал «Першы каўказскі», які вяшчае з Тбілісі ў тым ліку на тэрыторыю Паўночнага Каўказу, быў адключаны ад французскага спадарожніка, належачага фірме Eutelsat. Генеральны дырэктар канала Зураб Двалі лічыць, што адключэньне тэлеканала ад французскага спадарожніка магло адбыцца «не без дапамогі Расеі». Ён таксама ня выключыў, што Масква спрабуе націснуць на Францыю, каб тая не падаўжала зь «Першым каўказскім» пагадненьня аб вяшчаньні празь яе спадарожнік. Між тым, «крыніца» ў Eutelsat і сапраўды згадала пра «ўмяшаньне» з боку, якое здольна «нанесьці шкоду» кампаніі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70320.shtml).

У лютым 2010 былы савецкі дысідэнт Уладзімір Букоўскі заявіў у інтэрвю тэлекампаніі «Руставі 2», што «ўвесь сьвет ведаў аб падрыхтоўцы Расеі да ваеннай агрэсіі супраць Грузіі, але … не адрэагаваў на яе адпаведным чынам». Букоўскі зьвярнуў увагу на тое, што Расея па-ранейшаму не выконвае ўзятых на сябе абавязальніцтваў, і што ствараецца ўражаньне, што галоўнымі для Захаду зьяўляюцца расейскія нафта з газам і, зыходзячы з гэтага, добрыя дачыненьні з Расіяй. Закранаючы пытаньне аб маючым адбыцца продажы Расеі французскага верталётаносца «Містраль», Букоўскі заявіў, што гэта агрэсіўная зброя, якая ўяўляе сапраўдную небясьпеку ў руках Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml ).

У чэрвені 2010 г. адбыўся візіт Саакашвілі ў Францыю. У інтэрвю французскім СМІ ён заявіў, што яго прыезд у Францыю зьнішчае спробы Расеі ізаляваць Грузію. Пра гэта, на думку грузінскага лідара, кажа той факт, што прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі запрасіў яго прыехаць за два дні да прыезду ў Францыю Пуціна (як будзе бачна пазьней, Саакашвілі памыляўся; хутчэй Сарказі паклікаў яго да сябе для таго, каб потым прадаць інфармацыю Пуціну…). Саакашвілі, паменшыўшы значэньне таго факту, што Францыя прадае Расеі 4 верталётаносца Mistral, зрабіў акцэнты на тым, што Францыя «працягвае аказваць ціск на Расею, каб тая выконвала дасягнутыя пасьля ваеннага канфлікту 2008 мірныя дамовы». Як стала вядома, Саакашвілі паднімаў пытаньне аб Mistral на перамовах з Сарказі, але французскі бок адмовілася адмяніць сваё рашэньне аб продажы караблёў расейскай імперыі… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/06/09/73030.shtml).

У ліпені 2009 г. стала вядома, што аўстрыйская паліцыя рассьледуе дачыненьне арганізаванай злачыннай групоўкі, якая дзейнічае ў Еўропе, да фінансаваньня пратэстаў у Грузіі ў 2009 годзе. У 46-старонкавым дакладзе паліцыі Вены сцьвярджаецца, што грузінскі бізнэсмэн, які пражывае ў Аўстрыі, зьбіраў грошы для фінансаваньня пратэстаў у пачатку 2009 года. Паведамляецца, што кіруемая ім «грузінская арганізаваная злачынная арганізацыя» атрымлівала сродкі ад крадзяжоў, шантажу і адмываньня грошай у першую чаргу ў краінах Заходняй Еўропы (http://pda.kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/05/73614.shtml).

Дзякуючы Wikileaks у сьнежні 2010 адкрылася, што Францыя выступала супраць прапановы ўраду ЗША аб візіце ў Грузію Рады НАТА адначасна зь візітам генеральнага сакратара НАТА ў пачатку кастрычніка 2010 г. Пры гэтым урад Францыі быў перакананы, што Нямеччына пярэчыць сяброўству Грузіі ў НАТА ня менш, чым Францыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/27/77621.shtml).

У сакавіку 2011 г. з дакументаў, апублікаваных сайтам WikiLeaks, стала таксама вядома, што Францыя выступіла на баку Расеі пасьля «пяцідзённай вайны» з Грузіяй у жніўні 2008 года, і асадзіла дзьве еўрапейскія краіны, якія выступілі супраць Масквы. Парыж тады прыгразіў перашкодзіць польска-шведскай ініцыятыве па зьбліжэньні ЕЗ і рэспублік былога СССР, калі Варшава і Стакгольм не зьмякчаць сваю пазіцыю па расейска-грузінскім канфлікце. Так, дакументы сьведчаць, што Францыя пагражала спыніць ініцыятыву «Усходняе партнёрства», калі шведы й іншыя сябры Еўразвязу будуць перашкаджаць «звычайнаму ходу спраў» з Масквой, перашкаджаючы аднаўленьню перамоў паміж РФ і ЕЗ (нагадаем, «Усходняе партнёрства» — гэта план, накіраваны на ўцягваньне ў ЕЗ 6 постсавецкіх краін: Беларусі, Украіны, Малдовы, Грузіі, Арменіі і Азербайджана; ў адпаведнасьці зь ім ужо ў 2012 годзе на тэрыторыі гэтых краін павінна быць створана зона свабоднага гандлю, распаўсюджана дзеяньне Шэнгенскага пагадненьня). Пра гэта паведамлялася ў адной з дэпешаў, накіраваных у дзярждэпартамент ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/09/79874.shtml). Некаторыя аналітыкі тлумачаць «дзіўную» пазіцыю Францыі тым, што кіраўніцтва гэтай краіны было “вельмі зацікаўлена” ў падпісаньні кантракту паміж расейскім «Газпрамам» і французскай Gaz de France Suez па французскім удзеле ў будаўніцтве газаправода «Паўночная плынь», а таксама тым, што французы ўступілі ў перамовы з расейскай імперыяй аб продажы вайсковых дэсантных караблёў класа Mistral.

У канцы 2011 споўнілася больш за тры гады пасьля вайны расейскай імперыі супраць Грузіі. Гэтага часу Еўрапарламенту нарэшце хапіла, каб убачыць тое, што відавочна нават дзіцяці — гэта ня Грузія напала на Расею, як Еўрапарламент лічыў раней (гл. папярэднюю інфармацыю), а наадварот. У лістападзе 2011 г. Еўрапарламент нарэшце прыняў рэзалюцыю па Грузіі, у якой зьмяшчаецца афіцыйны заклік да Расеі выканаць узятыя ў жніўні 2008 года абавязальніцтвы і вывесьці свае войскі з грузінскіх тэрыторый. У рэзалюцыі між іншым запісана, што «тэрыторыі Абхазіі й Паўднёвай Асеціі павінны быць абвешчаны акупаванымі тэрыторыямі». У рэзалюцыі таксама сказана, што еўрапейскія назіральнікі, якія знаходзяцца з 2008 года ў Грузіі, абавязкова павінны быць дапушчаныя для маніторынгу на тэрыторыі Абхазіі і Паўднёвай Асеціі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/18/86646.shtml).

4.  

А цяпер давайце паглядзім на палітыку ЗША ў дачненьні да Грузіі.

Ужо ў самым пачатку 2009 г. Вашынгтон і Тбілісі падпісалі Хартыю аб стратэгічным партнёрстве, якая прадугледжвае ўзаемадзеяньне ў галіне культуры, эканомікі, а таксама абароны і бясьпекі. Гэта першы афіцыйны дакумент аб стратэгічным партнёрстве дзьвюх краін. Пры гэтым грузінскі бок дадае, што ў пагадненьні наўпрост сказана, што ЗША дапамогуць Грузіі ўмацаваць абароназдольнасьць краіны. У прыватнасьці, Амерыка ўзяла на сябе абавязальніцтвы падрыхтаваць, навучыць і ўзброіць войска сваіх новых партнёраў. Дакумент таксама прадугледжвае, што бакі заключаць пагадненьне аб свабодным гандлі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/09/63280.shtml).

У сакавіку 2009 года міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ ў інтэрвю японскай газеце Nikkei заявіў, што Грузія гатовая вывучыць магчымасьць разьмяшчэньня вайсковай базы ЗША на тэрыторыі краіны, калі такая прапанова паступіць ад Вашынгтона (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009 / 03/12/64467.shtml; тут варта ўзгадаць, што за некалькі дзён перад гэтым кіраўнік рэспублікі Паўднёвая Асеція Эдуард Какойты заявіў аб рашэньні выдзеліць землі пад расейскія вайсковыя базы тэрмінам на 99 гадоў).

У траўні 2009 году ў Грузіі адбыліся вучэньні НАТА. Яны пачаліся на наступны дзень пасьля таго, як грузінскае кіраўніцтва абвясьціла аб прадухіленьні ваеннага перавароту ў краіне. Тут варта дадаць, што некаторыя краіны — Казахстан, Малдова, Арменія і Сербія — адмовіліся ад удзелу ў вучэньнях НАТА на тэрыторыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/06/65445.shtml).

У ліпені 2009 года прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў на прэсавай канферэнцыі пасьля перамоваў зь Мядзьведзевым, што лічыць неабходным паважаць тэрытарыяльную цэласнасьць Грузіі. «Я пацьвердзіў нашу перакананасьць у тым, што тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі павінна паважацца. Мы таксама ня згодныя зь цяперашнімі межамі Грузіі. Мы таксама не зацікаўленыя ў ваенным канфлікце. Усе гэтыя пытаньні павінны быць урэгуляваныя. Прэзідэнт Мядзведзеў і я хочам пакінуць суперніцтва і рухацца наперад », — сказаў Абама (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/06/66614.shtml).

Аднак, і ў палітыцы ЗША трэба адрозьніваць словы і справы. Так, у жніўні 2009 г. дырэктар Грузінскай службы радыё “Свабода” Давід Какабадзэ (гл. фота), адказваючы на пытаньне нашага рэдактара: “На сёньня ў сеціве шмат сьведчаньняў таго, што расейская імперыя вось-вось можа зноў напасьці на Грузію. Ці на гэты раз вы лепш падрыхтаваны, каб адбіць агрэсію?” — адказаў: “Гэтае пытаньне мы ўжо закраналі раней. Я ўсё ж думаю, што Расея ня зможа напасьці на Грузію яшчэ раз, зыходзячы з таго, што Захад гэтым разам даў зразумець, што ён не застанецца ўбаку. У нас ёсьць інфармацыя пра тое, што падчас сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расеі Абама заявіў Мядзьведзеву аб тым, што калі б такое здарылася, ЗША гэтым разам не застануцца ўбаку. Думаю, што гэты “месідж” дайшоў да адрасата, і на такі крок Масква ўсё ж пайсьці ня зможа. Што да падрыхтаванасьці грузінскай арміі, дык мне здаецца, што цяпер яна падрыхтаваная яшчэ горш, чым летась, нягледзячы на заявы расейскага вайсковага кіраўніцтва, што грузінская армія ўзбройваецца і цяпер яна ўзброеная яшчэ лепш, чым была год таму. Мы ведаем, што гэта ня так, тым больш, што амерыканскія вайскоўцы, можна сказаць, ня выканалі абяцаньня дапамагчы грузінскай арміі зь пераўзбраеньнем” (http://www.svaboda.org/forum/81421.html).

Аднак літаральна празь некалькі дзён стала паступаць й іншая інфармацыя. Стала вядома, што з мэтай забесьпячэньня бясьпекі амерыканскімі спадарожнікамі ўзятая пад кантроль ўся тэрыторыя Грузіі, што Рада бясьпекі ЗША выклікала з адпачынкаў сваіх супрацоўнікаў, а сьпецыяльны штаб стала падае інфармацыю аб сітуацыі ў Грузіі прэзідэнту ЗША Бараку Абаму і віцэ-прэзідэнту Байдэну (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/05/67187.shtml).

Тады ж ЗША заклікалі Расею паважаць межы Грузіі. «Галоўнае, што нас турбуе, — гэта суверэнітэт і тэрытарыяльная цэласнасьць Грузіі», — адзначыў прэс-сакратар амерыканскага зьнешнепалітычнага ведамства. Расея прыняла абавязальніцтвы ў рамках пагадненьня аб спыненьні агню, і мы спадзяемся, што яна будзе паважаць гэтыя абавязальніцтвы «, — падкрэсьлілі ў Вашынгтоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/14/67357.shtml).

У канцы жніўня 2009 зьявілася інфармацыя, што Грузія можа прыняць у сябе зьняволеных з Гуантанама [!!! – Рэд.]. Пра гэта заявіла грузінская тэлекампанія «Руставі-2» са спасылкай на амерыканскую газету «Washington Post». У сваю чаргу гэтае выданьне са спасылкай на крыніцы ў адміністрацыі прэзідэнта ЗША Барака Абамы піша, што па гэтым пытаньні «Вашынгтон правёў пазітыўныя перамовы з Тбілісі»… (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/25/67603.shtml).

У лістападзе 2009 г. высьветлілася, што амерыканцы вырашылі па-іншаму выкарыстаць праблемы Грузіі. Стала вядома, што Грузія накіравала 173 салдаты ў шматпакутны Аўганістан, якія пачалі прымаць удзел там у ваенных дзеяньнях супраць народа Аўганістана (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/16/69192.shtml; тут таксама варта нагадаць, што раней да 2.000 грузінскіх вайскоўцаў ужо ўдзельнічалі ў вайне ў Іраку).

У студзені 2009 г. у інтэрвю амерыканскаму інфармацыйнаму агенцтву AP Міхаіл Саакашвілі запрапанаваў Злучаным Штатам выкарыстоўваць грузінскую тэрыторыю і транспартную інфраструктуру для дастаўкі вайсковых грузаў у Аўганістан (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/29/70312.shtml ; тут зноў варта нагадаць, што ЗША і НАТА ўжо тады мелі вострую патрэбу ў новых транзітных шляхах у Аўганістан, паколькі акупацыйныя войскі ў Аўганістане павялічыліся ўдвая. Сваю ролю адыграла і адмова Кіргізіі працягнуць для ЗША арэнду базы «Манас». Што да перакіданьня грузаў праз Пакістан, то гэты маршрут быў ужо фактычна паралізаваны сталымі нападамі талібаў. Таму ЗША ўжо тады адпраўлялі транзітныя грузы для сваіх дыслакаваных у Аўганістане войскаў з Балтыйскага мора праз Расею, Казахстан і Узбекістан).

У лютым 2010 г. НАТА, дзе, як вядома, верхаводзяць ЗША, рэзка адрэагавала на новае расейска-абхазскае пагадненьне аб стварэньні вайсковай базы на тэрыторыі Абхазіі. НАТА абвясьціла дамову супрацьзаконнай і зноў заклікала Расею выконваць абавязальніцтвы па пагадненьні аб спыненьні агню ад 2008 года (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/18/70728.shtml).

У красавіку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі ў інтэрвю часопісу Time выказаў засьцярогі, што бліжэйшай мэтай Расеі зьяўляецца дамагчыся разрыву адносін Тбілісі й Вашынгтона, каб вярнуць сабе сьферу ўплыву ў рэгіёне. Па яго словах, Масква хоча, каб ЗША ўсе свае дзеяньні на тэрыторыі былога СССР ўзгаднялі з Расеяй. Асабліва гэта тычыцца ваеннай сьферы. На думку Саакашвілі, самая відавочная зьмена ў падыходзе назіраецца ў НАТА (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/23/71952.shtml). Тут варта нагадаць, што напярэдадні ЗША і НАТА заявілі, што вітаюць палітыку Януковіча. Перад гэтым, зьвярніце ўвагу, прэзідэнт Украіны скасаваў камісію, якая працавала над уступленьнем краіны ў НАТА, заключыў дамовы паміж Расеяй і Ўкраінай аб прадаўжэньні тэрміну знаходжаньня Чарнаморскага флоту ў Крыме, надоўга гэтым аддаліўшы персьпектыву ўступленьня Ўкраіны ў НАТА.

І сапраўды, паведамленьне Саакашвілі аб няўстойлівай пазіцыі НАТА (а значыць, і ЗША) пацьвярдзілася ў траўні 2010 г. Прэзідэнт ЗША Абама ў сваім пасланьні Кангрэсу прапанаваў больш не лічыць перашкодай сітуацыю ў Грузіі для вяртаньня да пагадненьня аб ядзерным супрацоўніцтве з Расеяй. Абама ў пасланьні дэталёва абгрунтаваў сваю прапанову тым, што яна ўмацуе агульную абарону і бясьпеку ЗША (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/17/72459.shtml). У перакладзе на людскую мову гэта азначае, што Абама запрапанаваў не зьвяртаць увагу на агрэсію Расеі супраць Грузіі дзеля сваёй “перазагрузкі” дачыненьняў з Расеяй…

Далей падзеі разгортваліся наступным чынам. Ці то з-за таго, што грузіны ўсчалі хай, ці з-за таго, што палітыкі ЗША адумаліся, але ўжо празь месяц Грузію наведала дзяржсакратарка ЗША Хілары Клінтан (гл. фота) і пачала супакойваць грузін (http://www.svaboda.org/photogallery/4530.html).

Больш за тое, яна ня толькі запэўніла, што Грузія застаецца адным з ключавых партнёраў ЗША, але ў дадатак ў жорсткіх выразах — выкарыстоўваючы словы «акупацыя» — заклікала Расею вывесьці свае войскі зь сепаратысцкіх тэрыторый. Таксама Клінтан сказала, што адміністрацыя Абамы катэгарычна адпрэчвае прэтэнзіі Расеі на сьферу прывілеяваных інтарэсаў у суседніх краінах. Аднак яна заклікала Тбілісі «не факусавацца на мінулым і не спрабаваць адваяваць Абхазію і Паўднёвую Асецію сілай». Пры гэтым Клінтан устрымалася ад крытыкі «падыходу Саакашвілі да дэмакратыі» (пра гэта будзем казаць ніжэй). Каментатары так і адзначалі, што візіт Клінтан быў пакліканы запэўніць кіраўніцтва Грузіі, што «яго ня кінулі», а таксама прадэманстраваць, што ЗША не зьбіраюцца адмаўляцца ад сваёй гульні ў рэгіёне дзеля паляпшэньня дачыненьняў з Масквой (http://kavkazcenter.com/russ / content/2010/07/06/73621.shtml).

У лістападзе 2010 г. на Лісабонскім саміце НАТА была пацьверджана прыхільнасьць рашэньням бухарэсцкага саміту альянсу (красавік 2008 года) аб тым, што Грузія стане чальцом НАТА. «Лісабонскі саміт вітаў актыўны ўдзел Грузіі ў міратворчай аперацыі НАТА ў Аўганістане, выказаў падтрымку праводзімым у Грузіі рэформам і паказаў на важнасьць адкрыцьця ў Тбілісі офіса НАТА, які будзе садзейнічаць прадаўжэньню рэформаў у краіне», — адзначана ў паведамленьні МЗС Грузіі (http:// kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/21/76671.shtml).

У сьнежні 2010 амерыканскае выданьне Foreign Policy напісала: «З таго часу, як прэзідэнт Абама прыйшоў да ўлады, яго адміністрацыя адмаўляецца прадаваць ўзбраеньне і вайсковы рыштунак Грузіі [зьвярніце ўвагу, прайшо 2,5 гады, калі, як кажуць, ужо ўсё даўно ясна... - Рэд.]. У толькі што апублікаванай WikiLeaks дэпешы амерыканскі амбасадар у Расеі [Баерлі] выказаў меркаваньне, што амерыканская вайсковая падтрымка Грузіі будзе неразумнай, таму што яна можа парушыць амерыкана-расейскую «перазагрузку». «Баерлі выразна сцьвярджае, што мы павінны кінуць Грузію пад колы машыны», — піша амерыканскае выданьне Foreign Policy (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/08/77115.shtml).

Тады ж, у сьнежні 2010 г., амерыканскі сенатар Джон Маккейн заявіў, што адміністрацыі прэзідэнта Барака Абамы варта зрабіць пераацэнку адносін з Расеяй і пачаць продаж абарончага ўзбраеньня Грузіі. «Нашы саюзьнікі ў Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропе разглядаюць падзеі вакол Грузіі як паказальную сітуацыю і назіраюць за тым, ці будуць ЗША падтрымліваць Тбілісі ці не», — заявіў былы кандыдат ад рэспубліканцаў на прэзідэнцкіх выбарах 2008 года. «Палітыка нашага ўраду заключаецца ў тым, што мы падтрымліваем ўступленьне Грузіі ў НАТА. І вось ужо два гады, прымаючы пад увагу пазіцыю Расеі, продаж абарончых узбраеньняў у Грузію да гэтага часу не зацьверджаны. Гэта павінна зьмяніцца. Як мінімум, мы павінны забясьпечыць Грузію радарамі…», — прыводзіць словы сенатара The Washington Post (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/11/77177.shtml). Варта дадаць, што заява Маккейна была зроблена толькі пасьля таго, як Масква разьмясьціла рэактыўныя сістэмы залпавага агню (РСЗА) «Смерч» у Цхінвалі.

У сакавіку 2011 г. амерыканская газета The Washington Post апублікавала матэрыял аб спробах Расеі дэстабілізаваць Грузію і аб няправільнай, па меркаваньні выданьня, палітыцы адміністрацыі Абамы, якая фактычна заахвочвае Расею да гэтага. Газета паказвае, што «ў гэтай палітычнай гульні ЗША відавочна спрыяюць расейцам. Больш за тое, у 2010 годзе Расея планавала падарваць амбасаду ЗША ў Грузіі, аднак тэракт быў своечасова раскрыты. На гэтым фоне адміністрацыя Абамы ўсё яшчэ будуе дзіцячыя надзеі на перазагрузку, у той час як Расея, мяркуючы па ўсім, «перазагружацца» не зьбіраецца, а толькі чакае зручнага моманту, каб зноў атакаваць Грузію. У сувязі з гэтым шэраг заходніх эксьпертаў лічыць, што пасьля завяршэньня алімпіяды ў Сочы ў 2014 годзе Расея можа пайсьці на новае ўварваньне ў Грузію з тым, каб на гэты раз канчаткова вырашыць «грузінскае пытаньне». Просьба Грузіі аб прадастаўленьні абарончай зброі была адхіленая ЗША, што выклікае дысбаланс і прыводзіць да яшчэ горшага выніку. Расея працягвае сваю акупацыю грузінскіх тэрыторый, навязвае жорсткасьць і адмаўляе парушэньні правоў чалавека на сваёй тэрыторыі. Грузія нядаўна адправіла дадатковыя сілы ў 645 салдат у падтрымку амерыканцам, якія знаходзяцца ў Аўганістане, што робіць грузінскія сілы самымі шматлікімі ў Аўганістане сярод усіх краін, якія не зьяўляюцца членамі НАТА. Відавочна, што наш дэмакратычны партнёр атрымлівае горшую частку з усёй сітуацыі. Імкненьне дадзенай адміністрацыі сябраваць з уладамі бандытаў — ня рэдкасьць (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/04/82190.shtml).

Праз тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію ўсплылі новыя істотныя факты. Так, у жніўні 2011 г. раскрылася, што ў жніўні 2008 ў тэлефоннай размове зь дзярсакратаром ЗША Кандалізай Райс міністар МЗС Расеі Лаўроў запатрабаваў ня толькі вяртаньня ў казармы грузінскіх узброеных сіл, але і перадумовай завяршэньня вайны паставіў адстаўку Саакашвілі. Райс у сувязі з гэтым зафіксавала катэгарычна адмоўную пазіцыю, а калі Лаўроў намякнуў на прыватнасьць гэтай размовы, Райс адказала: «Паміж Дзяржаўным сакратаром ЗША і міністрам замежных спраў Расеі ня могуць весьціся канфідэнцыйныя гутаркі аб зьвяржэньні дэмакратычна абранай улады якой-небудзь краіны. Я маю намер сказаць усім, што вайна, якую вядзе Расея, ставіць мэтай зрынаньне ўлады Грузіі!» Гэтыя словы моцна закранулі Лаўрова. Між тым, Райс сапраўды патэлефанавала некалькім еўрапейскім калегам і азнаёміла іх са зьместам гутаркі з Лаўровым. Крыху пазьней па просьбе ЗША быў скліканы Савет бясьпекі ААН, на якім, нягледзячы на ​​пратэст амбасадара Расеі, амбасадар ЗША ў ААН Зальмай Халілзад публічна заявіў, што Расейскі бок спрабуе зьмяніць рэжым у незалежнай краіне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84222.shtml).

А вось што можна было прачытаць у салідным амерыканскім часопісе Time ў пачатку верасьня 2011 г.: “Праз тры гады пасьля вайны ў Паўднёвай асеціі, якая па сутнасьці абярнулася для Грузіі крахам сяброўства з заходнімі союзьнікамі [бачыце, як выглядае рэчаіснасьць?! На Грузію напалі, а яна яшчэ і кепская для “Захаду”.. – Рэд.], прэзідэнт гэтай краіны Міхаіл Саакашвілі абраў новую стратэгію. Цяпер ён адчайна спрабуе саскочыць зь “іглы” амерыканскай дапамогі й хоча “сябраваць супраць Расеі” з усімі народамі Каўказу. Цяпер, калі аб уступленьні ў НАТА і ЕЗ застаецца толькі марыць [толькі што мы паведамілі, што афіцыйна (!) Грузію па-ранейшаму чакаюць у НАТА. – Рэд.], персьпектывы Тбілісі залежаць ад прыхільнасьці суседзяў. Саакашвілі трэба, каб яны гандлявалі з Грузіяй, адпачывалі ў Грузіі, а калі зноў разгарыцца вайна, то хаця б не ўставалі на бок Расеі”, — напісаў часопіс (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/02/84860.shtml). Такая вось падтрымка, разуменьне ды спачуваньне і з боку ЗША…

Відаць, з-за гэтага артыкула ў Time ў лістападзе зьявілася наступная інфармацыя: “Пасьля сустрэчы Грузія і НАТА яшчэ мацней паціснулі адзін аднаму рукі”, — заявіў журналістам прадстаўнік генсека НАТА ў краінах Паўднёвага Каўказу і Цэнтральнай Азіі Джэймс Апатурай пасьля завяршэньня паседжаньня камісіі НАТА-Грузія, якая адбылася ў Тбілісі. “Дзякуючы рэформам, якія абдываюцца ў Грузіі, яе ўступленьне ў НАТА – незваротны працэс. НАТА прыняла рашэньне, у адпаведнасьці зь якім Грузія стане сябрам Паўночнаатлантычнага альянсу”, — заявіў Джеймс Апатурай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/09/86458.shtml).

Таксама ў лістападзе 2011 г. міністар унутраных спраў Грузіі Вано Мерабішвілі пасьля  сустрэчы з сакратаром ВМС ЗША Рэем Мэйбусам аб’явіў, што амерыканскія сьпецыялісты дапамогуць Грузіі ўсталяваць сучасныя радарныя сістэмы для кантроля за тэрыторыяй краіны (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86663.shtml). Акрамя таго, ЗША ў гэты ж час абавязаліся дапамагчы Грузіі ўзмацніць ахову межаў на моры (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86666.shtml).

Таксама прыкладна ў гэты ж час былы дзяржсакратар ЗША Кандаліза Райс выказала абурэньне з нагоды таго, што СМІ сказілі яе пазіцыю ў дачыненьні расейска-грузінскай вайны 2008 года, якая была апісана ў мемуарах «Няма гонару вышэй», дзе некаторыя журналісты [на Захадзе таксама шмат журналюшак. – Рэд.] сьцьвярджалі, што Райс ускладала віну за пачатак узброеных дзеяньняў у Цхінвальскім рэгіёне на прэзідэнта Грузіі Міхаіла Саакашвілі. «Гэта абуральна! Думка пра тое, што я магла абвінаваціць грузінаў, зусім не адпавядае рэчаіснасьці … Расейцы справакавалі грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, і ён дазволіў ім сябе справакаваць. Але грузіны ні ў якім разе не вінаватыя. Расейцы хацелі гэтай вайны… Яны рабілі ўсё магчымае, спрабуючы справакаваць грузінаў. Абстрэлы расейскімі саюзнікамі з Паўднёвай Асеціі грузінскіх гарадоў — менавіта гэта паслужыла пачаткам вайны»- заявіла Кандаліза Райс выданьню The Weekly Standard (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/19/86665.shtml).

5.

Цікава, а што ў гэты час робяць іншыя краіны? Напрыклад, “самы дэмакратычны ў сьвеце”  Ізраіль.

Па інфармацыі аднаго з сайтаў (гл.http://www.balandin.net/Gunin/israel.attacks.osetia.htm),  “Ізраіль” пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2004 году пачаў моцна заангажоўвацца ва ўнутрыгрузінскія справы. Больш за тое, на думку аўтара артыкула, дарэчы, жыхара Канады, існуюць наўпроставыя доказы ізраільскага ўмяшаньня ў вайну на Каўказе ў 2008 годзе (яе правакаваньне). Аўтар сцьвярджае: “Ізраільскі акупацыйны рэжым Саакашвілі зьвязаны зь метраполіяй – Ізраілем – тысячамі нітак-пупавінаў. Доказаў ізраільскай прысутнасьці ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця Грузіі, у грузінскай эканоміцы, фінансах, палітычным жыцьці, і, галоўнае, у вайсковай галіне вельмі шмат [сапраўды, яшчэ да вайны 2008 Грузія падпісала доўгатэрміновую ваенную дамову зь Ізраілем. - Рэд.]. … Народ Палестыны, ірацкі, амерыканскі й грузінскі народы знаходзяцца пад жахлівым габрэйскім прыгнётам; у той ці іншай ступені гэты прыгнёт адчуваюць усе народы сьвету”, — сьцьвярджае, магчыма, трохі перагібаючы палку, аўтар, прыводзячы, праўда, далей шмат доказаў на карысьць сваіх тэзаў.

У іншым матэрыяле нейкага Ігара Сечына (http://srn.rusidea.org/?a=50027) знаходзім дадатковыя зьвесткі пра тое, што Ізраіль пастаўляў у Грузію ўзбраеньні і дапамагаў у падрыхтоўцы сьпецыялістаў. Сечын цытуе ваеннага аглядальніка  П.Фельгенгаўэра, які ў газеце «Габрэйскае слова» (№ 20, 2008) напісаў: “Для магчымай вайны зь сепаратыстамі ў Грузіі апошнія некалькі гадоў актыўна праводзіліся вайсковая рэформа і пераўзбраеньне сучаснай тэхнікай, у першую чаргу ізраільскай. Былі закупленыя дзясяткі ізраільскіх беспілотных летакоў (БПЛ) рознага прызначэньня. Яны зьбіраюць інфармацыю пра разьмяшчэньне расейскіх ды абхазскіх частак, у тым ліку GPS-каардынаты цэляў. У комплексе з БПЛ закуплены самаходныя гаўбіцы і кампутарная сістэма кіраваньня агнём і цэлеўказаньня. Сістэма інтэгруе розныя віды зброі на полі боя, выкарыстоўвае даныя аб суперніку, атрыманыя ад БПЛ, абірае цэлі й сродкі іх зьнішчэньня … Ізраільская тэхніка сучасная, надзейная, істотна больш танная ў параўнаньні з амерыканскай і адмыслова сканструявана для лакальных канфліктаў. Баявыя кампутарныя сістэмы ЦАХАЛ менш залежаць ад спадарожнікаў-шпіёнаў і спадарожнікавай сувязі … Летась Грузія патраціла на абарону больш за мільярд даляраў. У гэтым – можа быць, больш за паўтара-два. І большая частка ідзе на закуп сучаснай тэхнікі … Сёньня ў Грузіі [гаворка ў артыкуле ўвесь час ідзе з пазіцыі 2008 года. – Рэд.] 200 ізраільскіх адмыслоўцаў навучаюць грузін ваяваць і выкарыстоўваць сучасную тэхніку… 32 тысячы грузінскіх кантрактнікаў і 50 тысяч рэзервістаў, навучаных габрэямі, могуць нанесьці расейскім войскам моцныя страты”. 

Далей у сваім артыкуле Сечын узгадвае, як Фельгенгаўэр піша пра міністра абароны Грузіі Давіда Кезерашвілі (гл. фота): “У Ізраіль ён рэпатрыяваўся самастойна, жыў з бабуляй і вучыўся ў школе. Бацькі будучага міністра прыбылі ў Ізраіль прыкладна праз два гады, а праз 4 гады сям’я вярнулася ў Грузію,  працягваючы падтрымліваць дачыненьні зь Ізраілем. Назіральнікі сьхільныя лічыць, што менавіта шчыльныя сувязі Кезерашвілі зь Ізраілем спрыяюць абаронным зьдзелкам паміж абедзьвюма краінамі”.

Недалёка ад свайго міністра абароны адышоў і сам прэзідэнт Саакашвілі, — піша далей Ігар Сечын – і нагадвае, што часопіс “Лехаім” за люты 2006 года напісаў наступнае: «25 сьнежня ў Вялікай сінагозе Тбілісі была запалена сьвечка на ханукі. Яе запаліў прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі. У сьвяточнай цырымоніі прымалі ўдзел пасол Ізраіля ў Грузіі Шабтай Цур і пасланьнік Любавічскага рэбе ў Грузіі рабін Аўраам Міхелашвілі… Акрамя прадстаўнікоў габрэйскай грамады, адзначыць сьвята Ханукі прыйшоў увесь бамонд грузінскай сталіцы: міністры, дэпутаты парламенту, прадстаўнікі культуры. Гучалі габрэйскія і грузінскія мелодыі. Затым адбылося ўрачыстае ўнясеньне ў сінагогу новага скрутка Торы, які перадаў у дар прэзідэнт Нацыянальнага Алімпійскага камітэту Грузіі Бадры Патаркацышвілі [на сёньня нябожчык; забіты пры цьмяных абставінах. – Рэд.].  Зь цёплым прывітальным словам выступіў Міхаіл Саакашвілі. Асабліва ўсхвалявалі прысутных словы пра тое, што “ў габрэеў, якія выехалі з Грузіі ў Ізраіль, павінен быць свой дом на гістарычнай радзіме, але яны могуць мець свой дом і тут. Мы гатовыя даць жадаючым падвойнае грамадзянства”. Ён нагадаў таксама, што за апошні год тысячам грузінскіх габрэеў, якія пакінулі краіну, было адноўлена грузінскае грамадзянства. Адпаведна і міністрам рэінтэграцыі (г.зн. міністрам па вяртаньні Паўднёвай Асеціі й Абхазіі ў склад Грузіі) быў прызначаны габрэй Цемур Якабашвілі”.

Далей Сечын у сваім артыкуле інфармуе, што ва ўсіх афіцыйных біяграфіях супругу Саакашвілі зманліва называюць галандкай, хаця галандскім у яе зьяўляецца толькі грамадзянства. “Яе бацька — габрэй, які эміграваў у Галандыю з Чэхіі, а маці — ці то польская, ці галандская габрэйка. З усіх гэтых фактаў становіцца відачоным, што ў Грузіі да ўлады прыйшлі грузінамоўныя габрэі, якіх падтрымлівае ЗША й Ізраіль”.

(канец цытаваньня артыкула Сечына)

Аднак з больш позьняга па часе артыкула Міхаіла Фалькова (http://izrus.co.il/dvuhstoronka/article/2011-04-03/13865.html) мы даведваемся, што ўжо ў 2009-10 гг. мядовы месяц ва ўзаемаадносінах паміж Грузіяй й Ізраілем пачаў заканчвацца. Адносіны сапсаваліся настолькі, што кіраўніцтву Грузіі нічога іншага не заставалася, як пайсьці на абвастрэньне дачыненьняў зь кіраўніцтвам габрэйскай дзяржавы. Вось як апісвае прычыны і пасьлядоўнасьць новай фазы міждзяржаўных дачыненьняў аўтар:

“З пачатку 1990-х Грузія разглядалася многімі прадстаўнікамі ізраільскага істэблішмента ў якасьці галоўнага партнёра на Паўднёвым Каўказе. Падобнае адчуваньне толькі ўзмацнілася пасьля “рэвалюцыі ружаў” 2003 года [аўтар памыліўся – “рэвалюцыя ружаў” адбылася ў 2004 г. – Рэд.]. У новым кіраўніцтве Грузіі на ключавых пасадах (у т.л. на чале абароннага ведамства) зьявіліся мясцовыя габрэі, шчыльна зьвязаныя зь Ізраілем. Яны, разам з супляменьнікамі на гістарычнай радзіме, згулялі вырашальную ролю ва ўсталяваньні стратэгічнага партнёрства двух краін у 2005-08 гг.

Аднак у 2009-11 гг. складзенае становішча пачало мяняцца.  

Па-першае, зьмяніліся геапалітычныя прыярытэты Ізраіля [! – Рэд.] на Паўднёвым Каўказе на карысьць магутнага ўдзельніка рэгіянальнай палітыкі – Азербайджана. Гэта стала відавочным пасьля візітаў у Баку прэзідэнта Шымона Пераса і галавы МЗС Авігдора Лібермана (пры гэтым у апошнія гады ізраільскія афіцыйныя асобы такога ўзроўню не наведвалі Тбілісі). Па-другое, паралельна адбывалася актывізацыя стасункаў Ерусалема і Масквы [! “Масква” – гэта габрэй Мядзьведзеў на троне ў Крамлі. – Рэд.]. Пра гэта выразна сьведчыць хаця б той факт, што за два гады знаходжаньня пры ўладзе Беньямін Нетаньяху тройчы наведваў Расею. Карыстаючыся гэтым, расейцы ўсяляк адзначалі сваю зацікаўленасьць у згортваньні ізраільска-грузінскага стратэгічнага партнёрства. Трэцяе, таму спрыяла і ахалоджаньне Вашынгтона да рэжыма Саакашвілі, а таксама спробы апошняга ўмацаваць сваё становішча ў рэгіёне шляхам актывізацыі сувязяў з Тэгеранам. Як наступства гэтага, у жніўні 2010 г. Авігдор Ліберман заявіў на сустрэчы зь міністрам рэгіянальнага разьвіцьця й інфраструктуры Грузіі Рамазам Нікалаішвілі: “З улікам чульлівасьці сітуацыі на Блізкім Усходзе і на Каўказе вайсковае супрацоўніцтва не знаходзіцца на парадку двухбаковых дачыненьняў”. У лістападзе, каментуючы паведамленьні СМІ пра нібыта плануемыя пастаўкі Грузіі танкаў “Меркава Mk.4”, намесьнік гендырэктара МЗС Пінхас Авіві заявіў: “Ніякіх танкаў Грузіі мы не прадаем і прадаваць ня будзем. Ніякіх шанцаў на такую зьдзелку няма! Гэтае пытаньне нават не абмяркоўваецца”.

У адказ улады ў Тбілісі ў жніўні 2010 года выціснулі з рэспублікі буйную ізраільскую будаўнічую кампанію Ashtrom International Ltd; у кастрычніку ў Грузіі былі арыштаваныя бізнэсмэны Роні Фукс і Зеэў Фрэнкель; у лістападзе суд Тбілісі вылучыў абвінаваўчае заключэньне супраць Абрама Нанікашвілі і Эфраіма Гура. Нарэшце, 1 красавіка Фукс і Фрэнкель былі сказаныя на 7 і 6,5 гадоў турэмнага зьняволеньня.

Грузінскае кіраўніцтва не зьбянтэжыла тое, што яно фактычна ўступае ў адкрыты канфлікт зь ізраільскім істэблішментам. Дарадцы Саакашвілі не маглі ня ведаць, што да дзейнасьці Ashtrom International Ltd на Каўказе мае дачыненьне адна са значных фігур ізраільскай кіруючай кааліцыі – Фукс падтрымлівае даўнія сувязі з Перасам; Гур сам зьяўляецца экс-дэпутатам Кнэсету ад кіруючай партыі “Лікуд”. Больш за тое, афіцыйны Тбілісі дэманстратыўна праігнараваў [хлопцам стала крыўдна – яны так стараліся дагадзіць габрэям… - Рэд.] зварот Шымона Пераса, Авігдора Лібермана, а таксама Галоўнага рабіна грузінскіх габрэяў Ізраіля з просьбай вызваліць Фукса і Фрэнкля. Такім чынам, грузінскія ўлады настроілі супраць сябе “шырокую грамадскасьць” [дзьвюкосьсі дадалі мы. – Рэд.], сваіх лабістаў й ізраільскія правячыя колы. Гэта тут жа прывяло да згортваньня шматгадовага шчыльнага супрацоўніцтва дзьвюх краін. У студзені-сакавіку 2011 г. з рэзкай крытыкай афіцыйнага Тбілісі выступіў зьвязаны зь ізраільскім палітычным істэблішментам аглядальнік газеты «Маарыў» Бэн Касьпіт. “Грузіны не зразумелі, што гэты скандал (арышт Фукса і Фрэнкеля) можа ператварыць іх у ізгоеў”, — папярэдзіў Касьпіт.

Пасьля зьяўленьня ў грамадстве негатыўнага настроя да Грузіі ў Ізраіле паўсталі спрыяльныя ўмовы для правядзеньня граматнай PR-кампаніі Абхазіі. Такая кампанія разам з асьцярожным наладжваньнем неафіцыйных кантактаў дазволіла б Ізраілю задзейнічаць “абхазскую карту” ня толькі ў “разборках” з Грузіяй, але і ў сваёй палітыцы на Паўднёвым Каўказе ў цэлым. Турцыя й Іран інтэнсіўна разьвіваюць эканамічныя сувязі з Абхазіяй, але не прызнаюць яе незалежнасьці. Такі падыход забясьпечвае апошнім эфектыўны рычаг ціску на Тбілісі [вы бачыце, ніхто не спачувае, не салідарызуецца; і гэтыя думаюць, як бы націснуць… - Рэд.], пашырае іх поле для манэўру ў рэгіянальнай палітыцы, стварае яшчэ адзін важкі козыр у няпростых узаемадачыненьнях з Масквой і Вашынгтонам.

Але гэтым патэнцыйная каштоўнасьць Абхазіі для Ізраіля не абмяжоўваецца. Рэспубліка мае выхад да Чорнага мора (берагавая лінія 220 км) , праз мора зьяўляецца суседам ня толькі Турцыі й Расеі, але таксама Румыніі й Балгарыі, якія ўваходзяць у Еўразьвяз. Па тэрыторыі Абхазіі праходзіць аўтамагістраль М-27, якая зьвязвае поўдзень Расеі з Грузіяй і Азербайджанам. Гэта павялічвае патэнцыял рэспублікі, нароўні з патрабуючымі распрацоўкі буйнымі радовішчамі вугалю і нафты, а таксама чарнаморскімі курортамі.

Важнае значэньне для Ізраіля можа мець і тая роля, якую набывае Абхазія ў рэгіянальнай палітыцы. Яна – ня толькі адзін з галоўных плацдармаў Расеі на Паўднёвым Каўказе. Абхазіі адводзіцца не апошняе месца ў стратэгіі Турцыі й Ірана на даным кірунку. Узрастае інтарэс да гэтай рэспублікі з боку арабскіх краін, у першую чаргу Ярданіі – там прысутнічае буйная абхазская і крэўная ёй адыга-чаркеская дыяспары. Іх буйныя грамады знаходзяцца таксама ў Турцыі, Сірыі, Ліване, Ярданіі, Егіпце. У апошнія гады яны актыўна разьвіваюць сувязі з гістарычнай радзімай, што само па сабе можа ўяўляць цікавасьць для ізраільцян.

З усяго вышэй сказанага напрошваецца выснова: зандаваньне пытаньня аб магчымасьці супрацоўніцтва ізраільцян з абхазамі далёка не выпадкова супала па часе з публічнымі праявамі незадаволенасьці афіцыйнага Ерусалема паводзінамі грузінскага кіраўніцтва”.

(канец цытаваньня артыкула Фалькова).

-

6.

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, што мы маем у сухім астатку?

Факты паказваюць, што адзінае, чаго здолела дамагчыся кіраўніцтва Грузіі ад усяго такога “цывілізаванага і дэмакратычнага Еўразьвязу” за больш чым 7 гадоў, якія прайшлі ад часу “рэвалюцыі ружаў”, і за больш чым тры гады, якія прайшлі пасьля ўзброенага нападу Расеі, дык гэта толькі прызнаньня Еўрапарламентам, што ўсё ж расейская імперыя акупавала частку грузінскай тэрыторыі. Аднак розных пакасьцяў ад “Эўропы” (асабліва ад Францыі) было на парадак больш…

Вельмі “дзелавыя і дэмакратычныя” амерыканцы за тры гады пасьля нападу Расеі на Грузію таксама мала чым дапамаглі гэтай краіне ў яе надзвычай складаны гістарычны перыяд. Затое пакарысталіся цяжкім становішчам грузінскага народу і яго дзяржавы напоўніцу. Напэўна, будуць карыстацца далей. Грузіны вымушаны падладжвацца і так, і гэтак, спрабуючы зацікавіць сабой амерыканцаў. Пры гэтым яны гатовыя ісьці нават на гнюсныя рэчы — адно толькі ўцягваньне Грузіі ў ганебную вайну, якую вядзе ЗША супраць аўганскага народу, чаго вартае… Але і гэта мала дапамагае грузінам.

Што да “Ізраіля”, дык той разьвіваў “сяброўскія стасункі” з грузінамі, пакуль яму гэта падавалася выгадным, але пазьней ізраільцы вырашылі, што ім лепш разьвіваць дачыненьні з Абхазіяй і Расеяй. Пасьля гэтага наўмысна сапсавалі адносіны з “Грузіяй”, натуральна, зваліўшы віну за гэта на грузінскі бок… Ні габрэйская жонка Саакашвілі, ні падвойнае грамадзянства для габрэяў Ізраіля (дадаткова ў Грузіі), ні ханукальныя сьвечкі, ні “стратэгічнае партнёрства”, ні поўна габрэяў ва ўрадзе Грузіі не дапамаглі…

Такая вось “падтрымка” грузінскай дэмакратыі аказалася на практыцы з боку ўсяго “Захаду”. Гэта, натуральна, нічога добрага грузінскаму народу не сурочыць. Яго чакаюць цяжкія часы. Расейская імперыя можа напасьці яшчэ раз, і ня раз. Хаця больш верагодны сцэнар унутранага перавароту з дапамогай прарасейскай апазіцыі. Ёсьць вяшчэ верагоднасьць і таго, што можа пачацца новы віток “любові” “Захаду” да Грузіі, абумоўлены будучым прыходам да ўлады ў Расеі Пуціна і тых сіл расейскай імперыякратыі, якія за ім стаяць.

У гэтай сітуацыі нам — беларусам-літвінам — варта “наматаць” чужы цяжкі досьвед “сабе на вус” і вучыцца цьвяроза, рэалістычна глядзець у будучыню…

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

Падзеі вакол Грузіі сёньня – гэта магчымыя падзеі вакол Беларусі заўтра – тады, калі да ўлады ў ВялікаЛітве́-Беларусі прыйдуць прыстойныя людзі, якія нарэшце пачнуць будаваць сапраўды беларускую дэмакратычную дзяржаву. Тады сцэнар будучых падзей вакол нашай краіны, аналізуючы сёньняшнія падзеі вакол Грузіі, можа выглядаць так: ціск расейскай імперыякратыі на Беларусь працягваецца і нават узмацняецца; мы змагаемся за сваю незалежнасьць з усіх сіл, адначасна наладжваючы жыцьцё ў адпаведнасьці з прынцыпамі сацыяльнай і нацыянальнай справядлівасьці; а ў гэты час “Захад”… А што ў гэты час будзе рабіць “Захад” — якраз і бачна ў тым ліку па тым, што ён робіць сёньня ў адносінах да Грузіі. Давайце пачнем наш аналіз з азнаямленьня з тым станам, у якім знаходзяцца сёньня грузінскі народ і яго дзяржава.

У жніўні 2008 года мы даволі падрабязна сачылі за тым, як ішла вайна расейскай імперыякратыі супраць свабоды і дзяржаўнасьці грузінскага народа (гл. серыю матэрыялаў, пачынаючы адсюль http://nashaziamlia.org/2008/08/12/1474/; заключны матэрыял тут: http://nashaziamlia.org/2008/08/30/1513/). Каб ажывіць памяць пра тыя падзеі, адначасна паказаўшы найбольш істотнае, давайце паслухаем былога дарадцу Уладзіміра Пуціна па эканамічных пытаньнях Андрэя Іларыёнава (гл. фота), які свой пратэст што да расейскага нападу на Грузію выказаў ужо ў першыя дні ваенных дзеяньняў. Свае меркаваньні аб прычынах і механізмах грузіна-расейскай вайны Іларыёнаў агучыў 4 верасьня 2008 года перад удзельнікамі гадавой школы Інстытута Катана ва Ўкраіне (падаецца паводле: http://nation-sos.info/index.php?option=com_content&task=view&id=202&Itemid=89)

1.

БЫЛЫ РАДНІК ПУЦІНА РАСКРЫЎ САКРЭТ

“Чаму пачалася расейска-грузінская вайна? Гэта была поўнамаштабная вайна з удзелам усіх відаў войскаў. Яна працягваецца, нягледзячы на ​​дамову аб спыненьні агню.

Расейска-грузінская вайна — частка іншай, вельмі буйной вайны, якой Расея [натуральна, не Расея, а расейская імперыякратыя. – Рэд.] мела намер нанесьці ўдар у адказ Захаду. Узьнікае пытаньне, чаму расейскія войскі атакавалі Грузію на трох франтах і гатовыя былі атакаваць 12-15 жніўня яшчэ па двух франтах, якія не былі адчыненыя. Версія афіцыйнай прапаганды Расеі аб прызнаньні Паўднёвай Асеціі, каб абараніць расейскіх грамадзян, не вытрымлівае ніякай крытыкі.

Калі мы цяпер гаворым пра страты ў Паўднёвай Асеціі, то называюцца лічбы — некалькі сотняў загінулых [нават ня так: па ўсіх расейскіх СМІ заяўлялася пра генацыд асецін грузінамі! – Рэд.]. У Паўднёвай Асеціі загінулі 134 чалавекі. Зь іх 80% — вайскоўцы, якія змагаліся са зброяй у руках, а 20% — мірныя жыхары.

Таму сьцьвярджэньне, што Расея ў Паўднёвай Асеціі дзейнічала ў інтарэсах абароны сваіх грамадзян, як мінімум, непераканаўчае. Так, 90% насельніцтва Паўднёвай Асеціі — расейскія грамадзяне [зь якой нагоды? з-за таго, што  ім імперцы раздалі расейскія пашпарты? – Рэд.]. На тэрыторыі былой Паўднёваасяцінскай акругі жылі прыкладна 48 тысяч грамадзян Асяцінскай нацыянальнасьці і 20 тысяч грузінаў. Каля 10 тысяч асяцінаў [пры гэтым] падтрымлівалі прагрузінскую асяцінскую адміністрацыю Дзьмітрыя Санакоева. Нагадаю, Санакоеў у 1990-я быў адным зь лідараў сепаратысцкага руху, які [пазьней] са сваімі 500 прыхільнікамі разышоўся з Какойты і сфармаваў іншую адміністрацыю і кантраляваў ня толькі грузінскія, але і асяцінскія вёскі.

Адна з падставаў [нападу Расеі] — гэта так званы генацыд асяцін грузінскай арміяй. Заявы аб генацыдзе з указаньнем лічбаў — 1400, 1600, 1800, 3000 — упершыню прагучалі 8 жніўня ў 5 гадзін вечара з вуснаў Какойты, які пакінуў Цхінвалі да пачатку ваеннай аперацыі. На працягу некалькіх тыдняў афіцыйныя расейскія сродкі інфармацыі працягвалі й цяпер працягваюць паўтараць гэтыя лічбы, нягледзячы на ​​тое, што Пуцін, які прыбыў ва Ўладзікаўказ 9 жніўня, зь вялікай цяжкасьцю выціснуў фразу, што загінула некалькі дзясяткаў чалавек. Сьпецыяльная група расейскай Генпракуратуры, якая была накіравана на тэрыторыю Паўднёвай Асеціі, пасьля месяца працы паведаміла аб 134 загінулых, 80% зь якіх былі байцамі, а астатнія — мірнымі жыхарамі [менш за 30 чалавек; сапраўды неяк не падобна на генацыд... – Рэд.].

У міжнародным праве пацьверджаны толькі тры выпадкі генацыду: генацыд армян Асманскай імперыяй, генацыд габрэяў нацысцкай Нямеччынай (Халакост) і генацыд у Руандзе ў 1994 годзе. Цяпер кажуць аб генацыдзе ў Судане, дзе загінула больш за паўмільёна чалавек. Усе астатнія выпадкі кваліфікуюцца як этнічная чыстка [?! А як быць зь іншымі выпадкамі генацыду: напрыклад, індзейцаў у абедзьвюх Амерыках; украінцаў у час Галадамору?! – Рэд.]. Ключавы параметр вызначэньня генацыду — гэта выкарыстаньне дзяржаўнай машыны для зьнішчэньня па этнічнай прыкмеце.

Этнічнай чысткай лічыцца ўзаемнае зьнішчэнне абхазаў і грузін. У 1992-93 гг. у Абхазіі загінулі 3.000 абхазаў і 17.000 грузінаў. На момант распаду Савецкага Саюзу абхазы складалі ў Абхазіі 17% насельніцтва, а грузіны — 52%. У выніку абхазскай вайны 250.000 грузін пакінулі тэрыторыю Абхазіі. Сёньня грузіны жывуць у Абхазіі толькі на тэрыторыі Гальскага раёна. Такім чынам, ні адно з афіцыйных тлумачэньняў расейска-грузінскай вайны не адпавядае рэчаіснасьці.

З-за чаго пачалася расейска-грузінская вайна?

Адзін з адказаў — гэта тыя працэсы, якія ідуць у Грузіі на працягу апошніх 4 гадоў. Сьцісла — у Грузіі ствараецца сучасная, еўрапейская, дэмакратычная дзяржава, адказная перад насельніцтвам. Я даволі даўно займаюся эканамічнымі рэформамі, якія праводзіліся ў розных краінах у розныя часы, і павінен сказаць, што  няма ні адной іншай краіны ў сьвеце, дзе была б праведзена такая колькасьць рэформаў на працягу такога кароткага часу і з такой якасьцю.

Апошнія тры гады эканоміка Грузіі расла ад 11% да 13% у год — вышэй, чым у Кітаі. Трэба сказаць, ня маючы нафты і газу. Да канфлікту Грузія экспартавала электраэнергію ў Расею. Калі б хто-небудзь 3-5 гадоў таму сказаў, што  Грузія стане экспартаваць электраэнергію ў Расею, ніхто б не паверыў. Гэтага чалавека назвалі б фантазёрам. У эканамічнай сьферы ў Грузіі адбыўся цуд. Прыток замежных інвестыцый у краіну склаў 17-18% ВУП (у Расеі вага інвестыцыйнага прыватнага капіталу крыху больш за 1% ВУП). І гэта з улікам таго, што  Грузія — маленькая краіна, у якой ёсьць нявырашаныя канфлікты і маленькі рынак.

Трэба сказаць і пра тое, што ўяўляюць Абхазія і Паўднёвая Асеція з эканамічнага пункту гледжаньня. Калі коратка, гэта сталінскія анклавы, асабліва Паўднёвая Асеція. Апошнія 4 гады насельніцтва Паўднёвай Асеціі нідзе не працуе і не асабліва імкнецца да гэтага. Людзі жывуць на субсідыі з расейскага бюджэту, якія стала ўзрастаюць і дасягнулі 700 мільёнаў даляраў ЗША. Калі падзяліць гэтую суму на 40 тысяч чалавек, вы атрымаеце, што Масква ні адзін свой рэгіён не субсідзіравала так, як Паўднёвую Асецію [Паўднёвая Асеція ня ёсьць рэгіёнам Расеі; гэта захопленая расейскай імперыякратыяй тэрыторыі Грузіі; як бачым, элементы імперскага мысьленьня прысутнічаюць нават у Іларыёнава. – Рэд.].

Па распараджэньні Пуціна для Паўднёвай Асеціі было дадаткова выдзелена 10 мільярдаў расейскіх рублёў. Зараз ў Джаве будуецца вялікая вайсковая база. Менавіта туды была ўведзена тэхніка яшчэ да канфлікту.

Абхазія і Паўднёвая Асеція яшчэ да жніўня былі самымі мілітарызаванымі рэгіёнамі ў сьвеце, калі не лічыць Паўночную Карэю.

Мы павінны дакладна разумець, хто каму супрацьстаяў падчас жнівеньскіх ваенных дзеяньняў у Грузіі. Задачай расейскага кіраўніцтва была зьмена рэжыму Саакашвілі. Гэтага не хаваў у Расеі ніхто ні на якім узроўні. Вайна супраць Грузіі рыхтавалася апошнія 4 гады. Пасьля таго, як грузінская ўлада лагодна вырашыла праблему Аджарыі, у Маскве пачалі думаць аб зьняцьці Саакашвілі. У сьнежні 2005 года кіраўнікі расейскіх энэргакампаній былі выкліканыя ў Крэмль для арганізацыі энэргетычнай блакады Грузіі. Калі адказ энэргетыкаў аказаўся несуцяшальным для ўладаў, яны самі пачалі дзейнічаць і перайшлі ў атаку. Неўзабаве ўсе трубаправоды і лініі электраперадач, якія ішлі з Расеі ў Грузію, былі ўзарваныя. Потым было заяўлена, што гэта справа рук нейкіх тэрарыстаў, але сьледства выявіла, што выкарыстоўваліся выбуховыя прылады тых відаў, якія ўжываюць расейскія сьпецназаўцы. Пасьля гэтага была спроба ліквідацыі лідара грузінскай апазіцыі. У 2006 годзе грузінскія сьпецслужбы затрымалі некалькі расейскіх агентаў, але Грузія праявіла дыпламатычную этыку і без шуму перадала іх Маскве.

На працягу ўсяго гэтага перыяду [маецца на ўвазе да лета 2008 году. – Рэд.] Расея ўзмацняла свае вайсковыя анклавы ў Абхазіі й Паўднёвай Асеціі. Расейскія дыпламаты не хавалі, што ваенная аперацыя ў Грузіі ажыцьцявіцца да верасьня бягучага [2008] году. Расея аднавіла чыгуначны ўчастак да Ачамчыра і пабудавала другую лінію на 54-кіламетровым участку Сухумі — Ачамчыра. Па гэтай лініі ў траўні-чэрвені Расея завезла у Абхазію 50 эшалонаў вайсковых грузаў. Складалася ўражаньне, што ўдар будзе нанесены з боку Абхазіі.

Абстрэл разьмешчаных на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі грузінскіх сёлаў [з боку асяцінскіх сёлаў] пачаўся 1-га жніўня. Калі раней асяціны пасьля агню ў адказ з грузінскага боку спынялі стрэляніну, на гэты раз было ня так. Асяцінскі бок працягваў абстрэл ня толькі з аўтаматычнай зброі, але і з артылерыйскіх гармат. Дэпартамент па інфармацыі Паўднёвай Асеціі яшчэ 6 жніўня не хаваў, што  на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі ўжо знаходзіліся расейскія вайсковыя злучэньні. 3-га жніўня ў Цхінвалі прыбылі намесьнік міністра абароны Расеі Мікалай Панько і начальнік выведчай службы. Яны сустрэліся з Какойты. Пасьля іх ад’езду Какойты перабраўся ў Джаву, пачалася эвакуацыя насельніцтва з Паўднёвай Асеціі. У той жа дзень, 3 жніўня, пачалася мабілізацыя наймітаў на Паўночным Каўказе, што  азначае, што  Расея пачала ваенныя дзеяньні 3 жніўня.

У гэты час да мяжы Грузіі ўжо былі падцягнутыя ня толькі 58-я армія, але яшчэ і розныя падраздзяленьні, 9 тысяч чалавек, 700 адзінак бронетэхнікі. 6 жніўня расейскія памежнікі занялі Рокскі тунэль з грузінскага боку. З 3 па 7 жніўня расейскія СМІ перадавалі інфармацыю аб пачатку вайны, якая яшчэ не пачыналася.

Паводле інфармацыі расейскіх журналістаў, якія знаходзіліся тады ў Паўднёвай Асеціі, у Цхінвалі практычна не засталося насельніцтва — журналістаў было больш, чым жыхароў. Па іх жа інфармацыі, у горадзе было шмат расейскіх вайскоўцаў і апранутых у цывільнае асоб спартовага выгляду зь відавочна вайсковай выпраўкай. Па афіцыйных дадзеных, да пачатку ваенных дзеяньняў з Цхінвальскага рэгіёну ў Паўночную Асецію былі эвакуяваныя 34 тысячы чалавек.

На гэты час з Расеі на тэрыторыю Паўднёвай Асеціі ўступілі 150 танкаў і жывая сіла. Пасьля зьяўленьня там танкавай калоны Мінабароны Расеі грузінскае кіраўніцтва прыйшло да высновы, што вайна, пра якую так доўга казалі расейскія палітыкі, пачалася.

Пасьля гэтага пачаліся баі ў трох кірунках — штурм Цхінвалі, баі каля Джавы і ў напрамку Рокі. Абодва бакі панесьлі вялікія страты. Варта адзначыць, што  расейскія танкі праз Рокскі тунэль прыбылі ўвечары 10 жніўня. Паралельна расейскія злучэньні занялі Верхнюю Абхазію. Чарнаморскі флот [Расеі] быў ужо каля берагоў Грузіі. Вайсковыя аналітыкі вылічылі, што, з улікам хуткасьці караблёў, каб апынуцца ў Поці 9 і 10 жніўня, яны павінны былі пакінуць Севастопаль ўвечары 7 жніўня – да атакі на Цхінвалі альбо ў той самы момант. Трэба адзначыць таксама, што  Мінабароны Расеі мабілізавала ўзброеныя падраздзяленьні ў Зэма Ларсі й каля грузіна-армянскай мяжы.

З таго, што  адбылося і адбываецца, ясна, што  вайна ня скончана, яна працягваецца. Стратэгічнай мэты вайны — зрынаньня кіраўніцтва Грузіі — ніхто не адмяняў. Расея не хавае, што  для яе непрымальны заходні выбар Грузіі.

Думаю, усё толькі пачынаецца. Расейская ўлада зрабіла з Грузіяй так, як робіць шпана, калі нападае на слабога. На краіны Балтыі Расея напасьці ня зможа, яны пад абаронай НАТА [гэтае меркаваньне становіцца ўсё менш пэўным. – Рэд.].

Для Расеі непрымальная таксама дэмакратычная і еўрапеізаваная Украіна. Маскве вельмі не спадабалася пазіцыя Кіева, які ў дні жнівеньскага канфлікту адкрыта падтрымаў Тбілісі”.

(канец цытаваньня артыкула сп. Іларыёнава)

Тое, што менавіта Іларыёнаў апавядаў праўду пра вайну Расеі супраць Грузіі, а не, напрыклад, расейскія СМІ (якія сьцьвярджалі, што Расея пачала ваенныя дзеяньні ў адказ на агрэсію Грузіі, каб ратаваць асяцінаў ад генацыду), нечакана выявілася больш чым праз два гады, дзякуючы Wikileaks (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/29/76878.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/06/77897.shtml).

Так, пасольства ЗША ў Грузіі паведамляла ў сваіх дэпешах у Дзярждэп, што  яшчэ 7 жніўня ў 16.00 тагачасны намесьнік міністра замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ сабраў паслоў і паведаміў, што «Паўднёвая Асеція» ажыцьцяўляе напад на грузінскія вёскі, у выніку чаго загінулі грузінскія міратворцы. У гэты дзень пачалася рэальная мабілізацыя грузінскіх вайскоўцаў (калі расейскія сілы ўжо даўно стаялі каля межаў Грузіі, а таксама актыўна дзейнічалі ўнутры яе тэрыторыі). У дэпешы пасольства ЗША таксама паведамлялася: «Толькі калі Паўднёвая Асеція адкрыла артылерыйскі агонь па грузінскіх вёсках, пачалося наступленьне для ўзяцьця Цхінвалі».

У дэпешах таксама інфармавалася, што шматлікія базы, аэрапорты і порт Поці ў Грузіі падвергліся ўвечары 8 жніўня бамбаваньню расейскімі самалётамі. Бамбаваньні працягнуліся ў дзённыя гадзіны і 9 жніўня. Бомбамі зьнішчаны грамадзянскія аб’екты ў грузінскім горадзе Горы. У Сенакі і Поці дзесяткі забітых. Пацьверджаны бамбаваньні 8-9 жніўня: Вазіяні, Сенакі, Порт Поці, аэрапорт Капітнары непадалёк ад Кутаісі. Авіябаза Марнэўлі (прыблізна за 40 км на поўдзень ад Тбілісі) падверглася бамбёжцы ў трэці раз. Прэзідэнт Саакашвілі заявіў, што апоўдні 9 жніўня расейскія самалёты пачалі бамбаваньне жылых кварталаў Горы, дзе ўжо сотні пацярпелых.

Кіраўніцтва Грузіі мяркуе [2008/08/09], што “расейская ваенная аперацыя зьяўляецца часткай шырокага плана Пуціна па захопу Грузіі й зьмене рэжыму. Саакашвілі сказаў, што ў цяперашні час расейскія сілы атакуюць Цхінвалі, а сілы Грузіі аказваюць ім супраціў”.

(канец цытаваньня дэпешаў пасла ЗША ў Дзярждэп)

Такім чынам, кіраўніцтва ЗША яшчэ ў жніўні 2008 года дакладна ведала, што  адбываецца ў Грузіі і хто зьяўляецца агрэсарам.

2.

Як і прадказваў спадар Іларыёнаў, пасьля 2008 году ціск на Грузію з боку расейскай імперыякратыі не спыніўся. Правакацыі, выступы прарасейскай апазіцыі, пагрозы новай вайны з захопам усёй Грузіі працягваліся і ў 2009-м, і ў 2010-м, і ў 2011 гг.

Так, у красавіку 2009 году перад парламентам у Тбілісі сабралася больш за 60 тысяч чалавек (гл. фота) з патрабаваньнем, каб Міхаіл Саакашвілі пакінуў пасаду прэзідэнта. Апазіцыя абвінавачвала Саакашвілі, які прыйшоў да ўлады ў выніку “рэвалюцыі ружаў” у 2003 годзе, у манапалізацыі ўлады і спыненьні працэсу рэформаў у краіне. Дадатковым аргументам супраць Саакашвілі зьяўлялася прайграная вайна з Расеяй у жніўні 2008 г. (http://www.svaboda.org/content/article/1605611.html)

Празь месяц МУС Грузіі заявіла, што ў краіне планаваўся маштабны вайсковы бунт. Кіраўнік інфармацыйна-аналітычнага дэпартаменту МУС Грузіі паведаміў, што ў удзельнікаў бунту былі сувязі з Расеяй, адкуль яны атрымлівалі ўказаньні і фінансавую дапамогу. Мэтай мецяжу быў, як мінімум, зрыў вучэньняў НАТА ў Грузіі. Было запланаванае таксама шырокамаштабнае вайсковае непадпарадкаваньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/05/65442.shtml).

У траўні 2009 таксама стала вядома, што кансультацыі па разгортваньні маніторынгавай аперацыі АБСЕ па абодвух баках грузіна-паўднёваасяцінскай мяжы зайшлі ў тупік і будуць перапыненыя «з прычыны адсутнасьці кансенсусу» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/14/65619.shtml).

У пачатку жніўня 2009 году Міністэрства абароны Расеі заявіла, што расейскае войска пакідае за сабой права “абараніць сілай зброі расейскіх грамадзян і вайсковы кантынгент”, якія знаходзяцца ў Паўднёвай Асетыі. У адказ МЗС Грузіі заявіла, што мілітарысцкія заявы мінабароны Расеі маюць на мэце далейшую эскалацыю напружанасьці й стварэньне грунту для разьвіцьця падзей па вельмі небясьпечным сцэнары. Назіральнікі адзначалі, што танальнасьць узаемных заяў нагадвала атмасферу, якая панавала ў рэгіёне за некалькі дзён да вайны ў жніўні 2008 году (http://www.svaboda.org/content/article/1790550.html).

Празь некалькі дзён МЗС Расеі заявіла аб узмацненьні боегатовасьці расейскіх вайсковых частак у Паўднёвай Асеціі «ў сувязі з правакацыямі грузінскага боку». «Сітуацыя сапраўды трывожная, правакацыі з грузінскага боку напярэдадні гадавіны жнівеньскіх падзей мінулага года не спыняюцца. У гэтай сувязі ўзмоцнена боегатовасьць расейскіх вайскоўцаў і памежнікаў, якія знаходзяцца ў Паўднёвай Асеціі», — заявіў афіцыйны прадстаўнік краіны-агрэсара. У адказ у інтэрвю агенцтву Reuters Саакашвілі зноў абвінаваціў Маскву ў леташняй вайне ў Паўднёвай Асеціі, а Захад — у бязьдзейнасьці. Акрамя таго, ён зьвярнуў вагу, што Расея не выконвае мірнае пагадненьне, заключанае пры пасярэдніцтве прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі: на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі і Абхазіі разьмешчаныя дзесяткі тысяч расейскіх вайскоўцаў, а Масква адмаўляецца дапусьціць у акупаваныя рэспублікі міжнародных назіральнікаў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/04/67166.shtml; дадаткова нагадаем, што пасьля вайны Расея дамаглася сыходу з Грузіі двух місіяў назіральнікаў — АБСЕ і ААН. Сачыць за сітуацыяй у прыпамежных вёсках вакол Паўднёвай Асеціі засталіся толькі прадстаўнікі Еўразьвязу).

Яшчэ празь некалькі дзён была распаўсюджана інфармацыя, што з Саратаўскай вобласьці Расеі ў бок Грузіі пачала рухацца вайсковая калона ў складзе 300 адзінак вайсковай тэхнікі. Акрамя таго, зьявіліся зьвесткі, што рыхтуецца забойства Саакашвілі з наступным зваротам «да адказных палітычных дзеячаў Грузіі й да грузінскага народу» з боку Расеі з прапановай «сфармаваць адказную ўладу» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08 / 07/67221.shtml).

У гэтыя ж дні міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ заявіў, што з Крамлём на цывілізаванай мове размаўляць немагчыма. «Той, хто скажа, што ведае рэцэпт, як наладзіць дачыненьні з Расіяй — або вораг грузінскага народу, альбо ашуканец. Для Расеі прынцыпова непрымальная грузінская дзяржаўнасьць», — сказаў Вашадзэ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/08/67245.shtml).

18 жніўня завяршылася юрыдычная працэдура афармленьня выйсьця Грузіі са складу СНД. З гэтага часу краіна больш не зьяўляецца чальцом гэтай рэгіянальнай міжнароднай арганізацыі (http://www.svaboda.org/content/article/1802413.html; нагадаем, што парламант Грузіі прыняў рашэньне аб выхадзе з СНД яшчэ 14 жніўня 2008 году. Праз чатыры дні, 18 жніўня, амбасада Грузіі ў Беларусі перадала адпаведную ноту ў штаб-кватэру СНД. З гэтага моманту юрыдычна пачалася працэдура выхаду, цяпер яна завяршылася).

Таксама ў жніўні 2009 года стала вядома, што на акупаванай расейскімі войскамі тэрыторыі Цхінвальскага рэгіёну Паўднёвай Асеціі зьнішчаецца ўсё грузінскае. Зьнішчаюцца ня толькі гістарычныя помнікі, грузінскія цэрквы, фрэскі і надпісы на старажытнагрузінскай мове, але і могілкі грузінаў. Грузінскія крыніцы паказваюць, што зьнішчэньнем магіл і могілак займаюцца ў асноўным расейскія салдаты, якія «чысьцяць тэрыторыі пад будаўніцтва палявых вайсковых баз» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/03/67143.shtml).

Між тым, у сьнежні 2009 года стала вядома пра чарговага перабежчыка з Паўдневай Асеціі ў Грузію. Прапаршчык ФСБ Расеі Віталь Хрыпун ня толькі перайшоў з Цхінвалі ў Грузію, алё і папрасіў там палітычнага прытулку. Ён так распавёў аб прычынах прынятага ім рашэньня: «Нас прымушалі зьдзекавацца над мясцовымі, абражаць, грошы вымагаць. Не даваць ім перасоўвацца. Калі нешта вязуць — прадукты ці дровы — то павінны плаціць за правоз. Гэтага начальства патрабавала. Нам казалі, каб мясцовых ў чорным целе трымалі, без паслабленьняў. А калі нехта будзе абурацца, то адразу ўжываць сілу, у выпадку неабходнасьці — страляць на паражэньне. Ніякага закону, і пратэставаць нельга. Калі я выказаўся супраць, то мне прыгразілі расправай. Сказалі: сядзі ціха і рабі, што загадаюць, ня тое — у нас шмат лішніх патронаў … Я ехаў служыць, а не бязьмежжам займацца … Я доўга разважаў і вырашыў, што самае правільнае будзе — сысьці», — заявіў Хрыпун, які стаў на той час ужо трэцім расейскім дэзерцірам, які ўцёк у Грузію (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/23/ 69750.shtml).

У пачатку 2010 году з Тбілісі пачаў вяшчаньне па-расейску “Першы каўказскі тэлеканал”. Гэты канал ахапіў ня толькі тэрыторыю Грузіі, а і ўвесь Паўночны Каўказ, дзе да таго былі амаль толькі расейскія тэлеканалы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/07/69555.shtml). Такім чынам, Расея і Грузія ўступілі на Паўночным Каўказе ў новы этап інфармацыйнай вайны.

У студзені 2010 г., выступаючы зь лекцыяй у Містэрстве замежны спраў Эстоніі, Саакашвілі выказаў меркаваньні, што прапаганда ў Расеі дасягнула ўзроўню, пра які ў СССР нават ня марылі, што «яна падобная на прапаганду нацысцкай Германіі падчас Другой сусветнай вайны» (http:/ / kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/23/70212.shtml).

У лютым 2010-га галава Генштабу УС Расеі Мікалай Макараў заявіў: «Грузія атрымае яшчэ большае паражэньне ў выпадку паўторнай агрэсіі на сумежныя дзяржавы» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml; нагадаем, «сумежнымі дзяржавамі» Масква лічыць акупаваныя яе войскамі тэрыторыі Паўднёвай Асеціі й Абхазіі).

13 сакавіка 2010-га па грузінскім тэлеканале «Імедзі» быў паказаны ролік пра ўварваньне расейскіх войскаў у Грузію і аб захопе Тбілісі расейскімі акупантамі. Падчас гэтага паказу не было патлумачана, што гэта ня быў сапраўдны рэпартаж, а тэлевізійная імітацыя магчымай падзеі. У Грузіі пачалася паніка … Праз пару тыдняў прэзідэнт Грузіі Саакашвілі даў інтэрвю ўкраінскай «ІнвестГазеце» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/06/71620.shtml), дзе ён выказаў сваю пазіцыю што да гэтай інфармацыйнай правакацыі: «Я ўжо казаў, гэта рэальна адлюстроўвае планы агрэсіўна настроеных людзей вакол Пуціна і самога Пуціна. І гэта вельмі падобна на рэалістычны сцэнар … Гэта не нашэсьце іншапланецян, гаворка ідзе пра сілу, якая ўжо прысутнічае на грузінскай тэрыторыі, якая ня любіць ня толькі наш урад, але і не ўспрымае ідэю незалежнасьці Грузіі. Лі́чыць яе шкоднай і небясьпечнай зьявай і хоча кантраляваць энэргатранзіт з Каспійскага рэгіёну і па ўсіх іншых напрамках», — выказаўся Саакашвілі ў дачыненьні да расейскіх уладаў. Далей Саакашвілі дадаў: «Прыблізна ў той жа час расейская армія ажыцьцявіла не імітацыйную, а рэальную высадку ў Абхазіі, з марш-кідком. Барані божа, Расія яшчэ нешта… Усім мала не падасца», — дадаў Саакашвілі.

У красавіку Міхаіл Саакашвілі, даючы інтэрвю часопісу Time, зноў выказаў засьцярогі, што Расія набывае неабмежаваную свабоду дзеяньняў на тэрыторыі былога СССР, зрынаючы адзін за адным дэмакратычныя ўрады ў суседніх краінах (нагадаем, на той час толькі-што палі два з трох рэжымаў, устаноўленых у эпоху «каляровых рэвалюцый» — ва Украіне і ў Кіргізіі). Раней у артыкуле для газеты The Christian Science Monitor Саакашвілі заявіў, што Грузія вымушана будаваць дэмакратыю практычна «пад руляй пісталета» — ва ўмовах сталай пагрозы з боку Расеі. Да гэтага часу «рускія танкі стаяць у 30 мілях ад нашай сталіцы», — напісаў ен. А напярэдадні, выступаючы ў Гарвардскім універсітэце ў ЗША, ён таксама сказаў: «На жаль, нам пастаянна перашкаджаюць ў мірным разьвіцьці, і ў першую чаргу — Расея, якая жадае адрадзіць свой уплыў на постсавецкай прасторы» (http://kavkazcenter.com/ russ/content/2010/04/23/71952.shtml).

У траўні 2010 стала вядома, што  сярод акупацыйных салдат расейскіх войскаў, дыслакаваных на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі, распаўсюджваецца ўлётка з загалоўкам «Воін, ведай суперніка!», прызначаная для маральна-псіхалагічнай падрыхтоўкі салдат да нападу на Грузію. Яе тэкст аналагічны ўлётцы, якая распаўсюджвалася ў падраздзяленьнях 58-й арміі ПКВА і таксама трапіла ў інтэрнэт незадоўга да агрэсіі Расеі супраць Грузіі ў жніўні 2008 года. У палітычнай частцы тэкста ўлеткі гаворыцца: «У 2001 годзе грузінскае кіраўніцтва рэзка памяняла свой зьнешнепалітычны курс з Расеі на Захад, а пасьля заявіла і аб сваім імкненьні ўступіць у Паўночнаатлантычны альянс, тым самым канчаткова сапсаваўшы добрасуседскія адносіны з нашай дзяржавай. Нягледзячы на ​​тое, што  пасьля вайны 2008 года Еўропа і ЗША адвярнуліся ад Грузіі [гэта вынік абамаўскай палітыкі “перазагрузкі” з Расеяй. – Рэд.], урад Саакашвілі працягвае весьці актыўную антырасейскую палітыку і ўзмоцненымі тэмпамі праводзіць мілітарызацыю краіны» [карацей, у ваўка казьлёнак вінаваты. – Рэд.]  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/15/72426.shtml).

Пачынаючы з новага навучальнага года [зь верасьня 2010 г.], настаўнікі гісторыі ў Грузіі, нароўні са звычайнымі падручнікамі, пачалі карыстацца новым дапаможнікам, які атрымаў назву “200 гадоў расейскай акупацыі”. Дапаможнік быў напісаны па ініцыятыве камісіі пры прэзідэнце Міхаіле Саакашвілі, якая была ўтворана для вывучэньня гісторыі ўзаемаадносін двух народаў. Камісія лічыць адпраўной кропкай гісторыі расейска-грузінскіх адносін 1801 год, калі Павел I падпісаў указ аб далучэньні Картлі-Кахэці да Расейскай імперыі. У савецкай гісторыяграфіі традыцыйна адлік вёўся, пачынаючы з 1783 года, калі нібыта па просьбе Грузіі быў заключаны «Трактат аб заступніцтве і вярхоўнай уладзе Расеі» з аб’яднаным грузінскім царствам Картлі-Кахэці. Нагадаем, у 2006 годзе ў Грузіі ўжо адкрыўся Музей акупацыі й саветызацыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/08/73661.shtml).

Выступаючы ў ліпені ў Мінабароны, прэзідэнт Грузіі Саакашвілі даў указаньне рыхтавацца да «татальнай абароны». «Кожны квадратны метр павінен гарэць ў ворага пад нагамі», — заявіў ён. – “Супернік ў Тбілісі ўсё той жа, што і два гады таму — Расея. Расея не пакінула ідэі акупаваць тэрыторыю краіны цалкам”, — заявіў Саакашвілі. «Дастаткова паглядзець на іх рыторыку й інфармацыйную вайну, якую яны кожны дзень, кожную хвіліну вядуць супраць Грузіі, і вы ўбачыце, што яны ня толькі не пакінулі сваіх планаў ўзяць кантроль над Грузіяй, але і інтэнсіўна працуюць у гэтым кірунку», — дадаў кіраўнік дзяржавы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/29/74163.shtml).

У верасьні 2010 стала вядома, што Масква пачала масава адпраўляць войскі ў Дагестан. Прычына адпраўкі называлася абсурдная: будучая Алімпіяда ў Сочы. За пару дзён да гэтага міністар абароны РФ Сердзюкоў заявіў, што  Расея «можа захапіць Грузію менш чым за 5 дзён» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/09/21/75375.shtml).

У кастрычніку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі падпісаў распараджэньне аб адмене ўяздных віз для жыхароў Паўночнага Каўказу — Дагестана, Чачні, Інгушэціі, Кабардзіна-Балкарыі, Карачаева-Чаркесіі, Адыгеі й інш. Згодна з новымі правіламі, жыхары гэтых прылеглых да Грузіі рэгіёнаў Расеі змогуць знаходзіцца на яе тэрыторыі на працягу 90 дзён без віз. Расейскія ўлады назвалі рашэньне Грузіі ўвесьці бязвізавы рэжым для жыхароў Паўночнага Каўказу «правакацыяй» і «прапагандысцкім крокам» (http://www.freeproxynow.com/browse.php?u=Oi8va2F2a2F6Y2VudGVyLmNvbS9ydXNzL2NvbnRlbnQvMjAxMC8xMC8xMi83NTc3Mi5zaHRtbA%3D%3D&b=13).

У кастрычніку ж у Грузіі былі затрыманыя 20 чалавек, абвінавачаных у шпіянажы на карысьць Расеі. Па даных грузінскіх сьпецслужбаў, яны займаліся фармаваньнем шпіёнскай сеткі на тэрыторыі Грузіі й зьбіралі сакрэтную інфармацыю, якую потым перадавалі Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/10/29/76175.shtml). Фота некаторых з гэтых, а таксама пазьней арыштаваных грузінскімі сьпецслужбамі шпіенаў і тэрарыстаў падаюцца ніжэй.

Пазьней сталі вядомыя імёны большасьці шпіенаў з гэтай 20-кі. Гэта грамадзяне Грузіі: заснавальнік Інстытута глабалізацыі Бакур Кігурадзе, бізнэсмэны Вячаслаў Плужнікаў і Руслан Галагрэ, лётчыкі УС Грузіі Габрыэль Усталішвілі, Давід Месхідзэ, Гела Какабадзэ, Гоча Дзіасамідзэ і Тарыел Абашыдзэ, марак-радыясьпецыяліст Эдуард Абдулаеў, гендырэктар грузінскага філіяла кампаніі «Сейболт» і яго намесьнік Армэн Геваркян і Рубен Хікаян, бізнэсмэн Петрэ Дзеўрышадзэ і Юры Скрыльнікаў — меркаваны сувязны з ГРУ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/07/ 76360.shtml).

У сьнежні 2010 года міністар абароны Грузіі Вано Мерабішвілі заявіў, што  раскрытая нядаўна шпіёнская сетка — толькі малая частка расейскага шпіенскага павуціньня. «Гэта людзі, якія засталіся тут пасьля развалу СССР. Гаворка ідзе пра дзесяткі тысяч чалавек», — распавёў Мерабішвілі ў інтэрв’ю часопісу «Камерсант-Власть» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/06/77059.shtml).

4 сьнежня былі затрыманыя 6 грамадзян Грузіі, якія ажыцьцявілі выбухі ці ж былі датычныя да іх арганізацыі ў розных рэгіёнах Грузіі — у тым ліку каля офіса апазіцыйнай лейбарысцкай партыі, а таксама паблізу ад пасольства ЗША ў Тбілісі. У вышук аб’яўлены яшчэ двое падазраваных, якія здолелі ўцячы. У Міністэрстве ўнутраных спраў Грузіі заявілі, што серыю выбухаў на тэрыторыі краіны арганізавалі расейскія сьпецслужбы. Аб гэтым заявіла на брыфінгу намесьнік кіраўніка ведамства Эка Згуладзе. Па яе словах, адзін з затрыманых Гагіта Арканаў прызнаўся, што   ён пайшоў на злачынства пасьля таго, як расейцы пагражалі забойствам яго сям’і, якая пражывае ў Гальскім раёне. Па зьвестках МУС, затрыманы «атрымаў загад ад афіцэра расейскай арміі Яўгена Барысава, які непасрэдна кантраляваў і заказваў выбухі». Барысаў наняў групу асоб у складзе 8 чалавек, якія ажыцьцявілі 6 выбухаў. Як паведаміла Эка Згуладзэ, пасьля кожнага выбуху давалася справаздача Барысаву па тэлефоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/07/77084.shtml).

У пачатку 2011г. былы прагрузінскі лідар паўднёвых асяцін Уладзімір Санакоеў (гл. фота) заявіў, што новая руска-грузінская вайна можа адбыцца “да канца гэтага году” і што грузінскае кіраўніцтва павінна прыступіць да перамоваў з Расіяй, каб прадухіліць новую вайну. Перад гэтым Санакоеў прызнаўся, што ён быў завербаваны КДБ СССР яшчэ ў 1989 годзе, да распаду Савецкага Саюзу, а пасьля працаваў у якасьці агента ФСБ Расеі. ФСБ вырашыла «актываваць» яго пасьля «рэвалюцыі ружаў» ў 2003 годзе. Санакоеў заявіў, што зразумеў у чэрвені 2008 года, што вайна паміж Расеяй і Грузіяй непазьбежная і стаў шукаць спосаб пакласьці канец яго супрацоўніцтву з ФСБ. Ён сышоў у адстаўку са сваёй пасады ў 2010 годзе. Санакоеў сказаў, што вырашыў пайсьці на прызнаньне перад грамадскасьцю аб сваіх сувязях з ФСБ пасьля атрыманьня 4 студзеня 2011 года «100%-надзейных” зьвестак, што кіраўніцтва Паўднёвай Асеціі прывяло ў дзеяньне план яго забойства (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/14/78169.shtml).

У канцы студзеня 2011 таксама стала вядома, што ў Паўднёвай Асеціі акрамя гвардзейскага дывізіёна, абсталяванага ракетнай сістэмай залпавага агню «Смерч», разгорнуты комплекс «Кропка-У» з далёкасьцю дзеяньня да 120 кіламетраў. Па словах аднаго з расейскіх перабежчыкаў, у памежнікаў у населеным пункце Джаве маюцца ў распараджэньні агнявыя комплексы «Град». Вядома таксама і аб наяўнасьці ў Паўднёвай Асеціі сродкаў вайсковай СПА — комплексаў «Бук», «Тунгуска» ды іншых. Расея абвяргае абвінавачваньні грузінскага боку ў тым, што ў Паўднёвай Асеціі разьмешчаныя і зенітна-ракетныя комплексы С-300. Адначасна заяўляе, што ніякіх абмежаваньняў па іх разьмяшчэньні няма, і што яны ўстаноўлены ў Абхазіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/24/78464.shtml).

Прыблізна ў гэты ж час сталі вядомыя вынікі рассьледаваньня парламенцкай камісіяй Грузіі прычын гібелі першага прэзідэнта Грузіі Зьвіяда Гамсахурдзія. Дэпутаты прыйшлі ды высновы, што першы прэзідэнт Грузіі быў забіты. «Прэзідэнт стаў ахвярай забойства, а не суіцыду, як лічылася да гэтага часу», — паведаміў адзін з парламентароў. Парламенцкая камісія паказала, што забойства З.Гамсахурдзія арганізавала тагачаснай хунта — Шэварнадзэ, Кітавані, Ёселiанi, Сігуа — сумесна з расейскімі сьпецслужбамі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/24/78467.shtml).

У сакавіку стала вядома, што кіраўніцтва Грузіі лічыць Расею асноўнай крыніцай пагрозы сваёй дзяржаўнасьці і тэрытарыяльнай цэласнасьці — пра гэта сказана ў праекце новай канцэпцыі нацыянальнай бясьпекі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/21/80126.shtml).

У самым канцы сакавіка грузінскія ўлады паведамілі аб затрыманьні групы асоб, якія зьбіраліся зладзіць выбухі ў другім па значэньні горадзе краіны — Кутаісі, а таксама аб знойдзеным ля будынку ААН у Тбілісі падазроным пакеце. Грузінскія СМІ ўспомнілі аб 9 дыверсантах, затрыманых у канцы 2010 — пачатку 2011 года па абвінавачаньні ў тэрарызме. У Тбілісі тады ўстанавілі, што гэтыя людзі дзейнічалі па заданьні расейскіх сьпецслужбаў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/31/80360.shtml).

У траўні стала вядома, што грузінскі генерал Раман Думбадзэ, які з 2004 года адбываў пажыцьцёвае зьняволеньне за здраду радзіме і быў вызвалены ў жніўні 2008 года, мае намер вярнуцца на радзіму з Масквы і прыняць удзел у рэвалюцыйных працэсах, узначаленых радыкальнымі апазіцыйнымі партыямі. У інтэрвю ён заявіў, што «на днях вяртаецца ў Грузію, каб быць разам з паўсталым народам» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/16/81586.shtml).

Тады ж парламент Грузіі прыняў адзінагалосна рэзалюцыю аб генацыдзе і этнічнай чыстцы чаркескага народу з боку Расеі ў XVIII і XIX стст. Грузінскі парламент лічыць, што генацыд чаркескага народу меў месца падчас дзеяньняў расейскіх войскаў на Каўказе на працягу 1763-1864 гг. У выніку гэтых войнаў колькасьць чаркесаў у рэгіёне скарацілася ў разы, назіралася шматлікая эміграцыя. Па некаторых даных, на Каўказе засталася толькі пятая частка ад агульнай колькасьці прадстаўнікоў этнасу. У дакуменце ўтрымліваецца заклік да міжнароднай супольнасьці прызнаць права на рэпатрыяцыю мільёнаў чаркесаў, расьсеяных па ўсім сьвеце (http://news.tut.by/world/227712.html).

21 траўня 2011 г. у Батумі правакатары з прарасейскай арганізацыі «Народны сход Грузіі» распачалі спробу захапіць будынак дзяржаўнага тэлебачаньня. Яны патрабавалі прамога эфіру і пагражалі ўварвацца ў будынак. Між тым, была складанай сітуацыя і ў Тбілісі. На мітынгу перад будынкам тэлебачаньня адна з лідэраў «Народнага сходу» Ніно Бурджанадзэ заявіла, што арганізацыя патрабуе даць ёй прамы эфір. Напярэдадні зьявілася інфармацыя, што Бурджанадзэ атрымала ад Масквы дзясяткі мільёнаў даляраў на правакаваньне забурэньняў у Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/21/81774.shtml).

У гэты ж дзень парламент Грузіі ўхваліў «Хартыю свабоды». Законапраект прадугледжвае пагалоўную люстрацыю былых супрацоўнікаў КПСС і савецкіх сьпецслужбаў. Акрамя таго, хартыя прадугледжвае зьмену назваў населеных пунктаў, якія маюць дачыненьне да савецкага мінулага. Законам таксама забараняецца ў Грузіі савецкая і фашысцкая сімволіка. У хартыі гаворыцца аб маніторынгу перамяшчэньня празь мяжу грузаў стратэгічнага прызначэньня і кантролі за падазронымі фінансавымі аперацыямі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/21/81749.shtml; нагадаем, савецкая сімволіка зараз забароненая ў Літве, Латвіі, Эстоніі і Польшчы).

«2 чэрвеня 2011 міністэрства ўнутраных спраў Грузіі спыніла чарговую спробу ажыцьцяўленьня тэрарыстычнага акту», — заявіла МЗС Грузіі. «Супрацоўнікі Дэпартамента канстытуцыйнай бясьпекі затрымалі Абесалома Чхеція і Таміла Бенія, якія жылі ў Гальскім раёне акупаванай Абхазіі й у якiх пры сабе аказалася выбуховае рэчыва, эквівалентнае 4 кг трацілу, з паражаючымі элементамі. З паказаньняў затрыманых асоб высьвятляецца, што ажыцьцяўленьне тэрарыстычнага акту ім замовілі супрацоўнікі расейскіх сьпецслужбаў — Ігар Уласаў і Сяргей Кузьмін, якія знаходзяцца на тэрыторыі акупаванай Абхазіі», — адзначыла МЗС. «Праваахоўныя органы Грузіі прадставілі пераканаўчыя доказы таго, што Расея і яе сьпецслужбы ня толькі зьяўляюцца спонсарамі тэрарызму, але і непасрэдна плануюць і арганізуюць тэрарыстычныя акты на тэрыторыі суверэннай дзяржавы», — заявіла зьнешнепалітычнае ведамства Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content / 2011/06/04/82161.shtml).

Таксама ў пачатку чэрвеня 2010 МУС Грузіі затрымала ў Мцьхецкім раёне краіны нейкага Бадры Гогіяшвілі, які меў намер падарваць будынак офіса НАТА ў Тбілісі. Па дадзеных МУС, у затрыманага было выяўлена выбуховае прыстасаваньне. Сам затрыманы сьцьвярджае, што тэракт яму замовіў Аляксей Сакалоў - намесьнік камандуючага пагранічнымі сіламі Расеі ў Ахалгоры (Паўднёвая Асеція). Б.Гогіяшвілі было даручана знайсьці ў Тбілісі будынак са сьцягамі ЗША, Еўрасаюзу ці іншай міжнароднай арганізацыі й падарваць яго (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/06/82264.shtml).

У канцы чэрвеня прадстаўнікі дэпартаменту контрвыведкі МУС Грузіі затрымалі арганізаваную ўзброеную групу, якая спрабавала дэстабілізаваць сітуацыю ў краіне. «Усяго затрымана 8 чалавек, яшчэ некалькі шукаюць», — сказаў на брыфінгу дэтэктыў Гіоргі Бухрашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/23/82815.shtml)

У ліпені 2011 прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі заявіў радыё «Эхо Москвы», што  Пуцін асабіста плануе выведвальныя аперацыі. «Памятаю, як ён патэлефанаваў мне ў Батумі й назваў дакладныя месцы, вуліцы, перасячэньні й гэтак далей, а затым канкрэтна прозвішчы афіцэраў, якія там перасоўваліся. Ён атрымлівае велізарнае задавальненьне ад таго, што ён гэта плануе. І таму, калі ўжо нейкая краіна цяпер галоўнае поле для гэтых гульняў — вядома, гэта мы», — заявіў Саакашвілі. Ён выказаў шкадаваньне, што грузінскім сьпецслужбам даводзіцца адуважвацца на падобныя інсінуацыі замест таго, каб, напрыклад, кантраляваць карупцыю. «Ён (Пуцін) мяне папярэдзіў ў 2006 годзе. Ён мне сказаў: «Мы вам арганізуем Паўночны Кіпр». Аказваецца, ён тое ж самае сказаў генеральнаму сакратару НАТА, які прапусціў гэты выраз і ніяк на яго не зрэагаваў», — распавёў прэзідэнт Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/10/83292.shtml).

У жніўні 2011 г. прэзідэнт Расеі Мядзьведзеў заявіў, што “неабходны міжнародны трыбунал над прэзідэнтам Грузіі Міхаілам Саакашвілі”. Сваё меркаваньне ён выказаў у інтэрвю расейскаму тэлеканалу «RT», грузінскаму тэлеканалу «Першы інфармацыйны Каўказскі» і радыёстанцыі «Эха Москвы». «Калі б спыталі мяне, я адказаў бы «так «, — сказаў прэзідэнт Расеі, адказваючы на ​​пытаньне аб магчымасьці такога трыбуналу. Разам з тым, Мядзьведзеву «няма справы» да думкі Сенату ЗША, які заявіў, што прысутнасьць расейскіх войскаў на тэрыторыі Абхазіі й Цхінвалі зьяўляецца акупацыяй грузінскай тэрыторыі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84110.shtml).

У жніўні ж МЗС Грузіі распаўсюдзіў заяву ў сувязі з 3-й гадавінай жнівеньскай вайны 2008 года. У заяве сярод іншага гаворыцца: «На жаль, у трэцюю гадавіну жнівеньскай вайны Расея зноў працягвае агрэсіўную палітыку, накіраваную на зьнішчэньне грузінскай дзяржаўнасьці, супраць незалежнасьці й суверэнітэту краіны і грамадзян Грузіі. … У 2000-я гады Расея актыўна ўжывала супраць Грузіі эканамічныя і энэргетычныя рычагі. Уведзенае эмбарга на грузінскую прадукцыю па гэты дзень у сіле. У жніўні 2008 года Расейская Федэрацыя ажыцьцявіла супраць Грузіі шырокамаштабную ваенную агрэсію, акупавала 20 адсоткаў тэрыторыі Грузіі і прызнала «незалежнымі дзяржавамі» створаныя ёю ж акупацыйныя рэжымы. Сёньня Расейская Федэрацыя працягвае барацьбу супраць Грузіі новымі метадамі — пачынаючы з 2010 года, на тэрыторыі Грузіі Расеяй былі запланаваны 12 тэрарыстычных актаў, большасьць зь якіх, на шчасьце, была папярэджана грузінскімі праваахоўнікамі, — заяўляе грузінскі МЗС (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84219.shtml).

У верасьні 2011 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі выступіў на 66-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Ёрку (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/23/85410.shtml ). Ён у чарговы раз паўтарыў, што Расея «у парушэньне міжнародных законаў і пагадненьня аб спыненьні агню, дасягнутага 12 жніўня 2008 г., акупуе 20% суверэннай грузінскай тэрыторыі … Хутка споўніцца год з таго часу, як Грузія адмовілася ад выкарыстаньня сілы. Мы ўсё яшчэ чакаем, калі ж расейскае кіраўніцтва адкажа на гэты жэст міру», — заявіў прэзідэнт Грузіі. Па яго словах, адказам з боку Масквы сталі «каля тузіна тэрактаў, накіраваных супраць Грузіі й непасрэдна ажыцьцёўленых пад кіраўніцтвам афіцэраў расейскіх сьпецслужбаў». «Халодная вайна» скончылася, але эмбарга, шантаж і жорсткі дыктат па-ранейшаму выкарыстоўваюцца ў дачыненні да Украіны, Малдовы і Беларусі”, — заявіў Саакашвілі [Саакашвілі ўспомніў пра нас – мы ўспамінаем пра Грузію! Гэта і ёсьць інтэр-нацыяналізм! – Рэд.].

Зь леташняга лістапада пачалі паступаць вельмі цікавыя зьвесткі аб выніках выбараў у Паўдневай Асеціі, захопленай расейскімі войскамі. Там на выбарах, якія прайшлі ў канцы лістапада 2011, зь вялікім адрывам перамагла … апазіцыянерка Ала Джыоева (!; Крамлёўскі вылучэнец Анатоль Бібілаў атрымаў на 4,5 тысячы галасоў менш за яе). У Расеі адразу пачалі казаць пра адмену вынікаў выбараў праз суд. У адказ Джыоева (гл. фота) заявіла: «Яны ўладу проста так аддаваць не зьбіраюцца» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/28/86916.shtml).

Сама Джыоева заклікала расейскага вылучэнца Анатоля Бібілава «праявіць грамадзянскую пазіцыю і годна прызнаць сваю паразу», а таксама асобна зьвярнулася да прэзідэнта і прэм’ера Расеі — да Дзьмітрыя Мядзьведзева і Уладзіміра Пуціна. «Пэўныя сілы Паўднёвай Асеціі спрабуюць дэстабілізаваць сітуацыю. Мы чакаем, што ЦВК абвесьціць рэальныя вынікі выбараў. У адваротным выпадку я не гарантую разьвіцьця па непажаданым ні для нас, ні для Расеі сцэнары», — папярэдзіла Джыоева (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/29/86931.shtml). Тое, што адбылося ў Цхінвалі — буйное паражэньне Крамля на постсавецкай прасторы, бо прэзідэнт Мядзьведзеў публічна падтрымаў Бібілава.

Але нягледзячы на гэта, Вярхоўны суд Паўднёвай Асетыі адмяніў вынікі прэзідэнцкіх выбараў, на якіх перамагла апазіцыйная кандыдатка. У адказ Ала Джыоева заклікала да акцыяў грамадзянскага непадпарадкаваньня. Яна заявіла: “У мяне на руках 85 пратаколаў участковых выбарчых камісій [гэта ўсе пратаколы ў Паўднёвай Асеціі. – Рэд.]… Гэтыя пратаколы канстатуюць, што ніякіх парушэньняў, здольных паўплываць на вынікі выбараў, няма. Акрамя гэтага ў мяне на руках заключэньне міжнародных назіральнікаў, якія таксама пацьвярджаюць, што ніякіх такіх парушэньняў адзначана ў час гэтых выбараў не было. І трэці аргумент, якім я валодаю — гэта брыфінг з удзелам старшыні ЦВК, якая таксама казала, што выбары прайшлі нармальна, яны адбыліся. І ніякіх сур’ёзных парушэньняў адзначана на іх не было…” (http://www.svaboda.org/content/article/24406067.html)

Нагадваем яшчэ раз: Паводле дадзеных Цэнтральнай выбарчай камісіі Паўднёвай Асетыі, пераможцам другога тура стала апазыцыйная кандыдатка, былая міністарка адукацыі Ала Джыоева. Яна набрала 56,7 адсоткаў галасоў, яе супернік, кіраўнік мясцовага МНС Анатоль Бібілаў — 40 адсоткаў. Аб сваёй падтрымцы Бібілава неаднаразова заяўляў дзеючы прэзідэнт Паўднёвай Асетыі Эдуард Какойты, які сцьвярджаў таксама, што ў выпадку паразы Бібілава “рэспубліка пазбавіцца падтрымкі Расейскай Федэрацыі” (http://www.svaboda.org/content/article/24406067.html).

У сьнежні 2011 у цэнтры Цхінвалі пачаўся мітынг прыхільнікаў Джыоевай. Мітынгоўцы зачыталі зварот да міжнароднай супольнасьці, у якім запатрабавалі ўмяшацца ў сітуацыю, якая склалася. Напярэдадні Ала Джыоева і прадстаўнікі яе штабу зрабілі некалькі заяваў аб тым, што перамовы з прадстаўніком Масквы страцілі сэнс, бо (па словах Джыоевай) ёй наўпрост кажуць, што яе кандыдатура непрымальная. «Які сэнс у такіх перамовах, калі той бок стаіць на сваім, ні ў чым не хоча саступаць і толькі заяўляе ў мой адрас абразьлівыя для мяне абвінавачаньні?», — адзначыла 2 сьнежня Джыоева (http://kavkazcenter.com/russ/ content/2011/12/05/87103.shtml).

Яшчэ праз тыдзень стала вядома, што крамлёўскі стаўленік Эдуард Какойты і Ала Джыоева падпісалі пагадненьне: першы сыходзіць са сваёй пасады да выбараў у сакавіку. Джыоева паўторна балатуецца (раней какойтаўскі суд рэспублікі забараніў ёй ўдзельнічаць у выбарах на той падставе, што «з боку яе штабу былі дапушчаныя парушэньні», па гэтай жа прычыне вынікі выбараў былі адмененыя. Паводле ж пратаколаў ЦВК, Джыоева на 16% апярэдзіла свайго прамаскоўскага суперніка Анатоля Бібілава; гл http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87281.shtml).

І вось, нарэшце, самыя апошнія зьвесткі з Грузіі. Увечары ў чацьвер на гэтым тыдні какойтаўцы, сярод якіх, па сьведчаньнях відавочцаў, знаходзіліся расейскія чэкісты ў цывільным, узялі штурмам перадвыбарчы штаб цхінвальскай апазіцыянеркі. Ала Джыоева была зьбітая да страты прытомнасьці падчас гэтага штурму. «Алу Джыоеву ў непрытомным стане вязуць у шпіталь. Я ня ведаю, ці стукнуў яе хтосьці, ці не. Гэтага я не бачыў. Але чалавек, які знаходзіўся побач зь ёй, сказаў мне, што ўсё адбылося вокамгненна. Уварваліся праз вокны. Цяпер яна ляжыць на падлозе», — паведамляюць прадстаўнікі штабу Джыоевай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/09/88751.shtml).

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

Ужо заманала чуць ад нашых прыхільнікаў і непрыхільнікаў адзін і той жа матыў у розных варыяцыях (у прыхільнікаў ён з-за дурноты, у непрыхільнікаў — наўмысны). Маўляў, беларусы-літвіны нейкі занадта пасіўны неданарод, гатовы цярпець на сваім карку любых паноў, іх любыя зьдзекі. Пераканаўся шматкроць: дзесяткі іншых народаў – хаця б тыя ж палякі, украінцы, рускія, татары, якуты, комі й г.д. – ані трохі ня лепшыя ў гэтым сэнсе. Таксама пасіўна назіраюць за дэградацыяй саміх сябе, сваіх дзяржаў і аўтаномій. Усё нечага чакаюць. А між тым, у многіх зь іх умовы для нацыянальна-патрыятычнага выхаваньня былі й ёсьць на парадкі лепшыя, чым у нас – беларусаў-літвінаў! Прапаную рэдакцыі выставіць “украінскі” матэрыял, які гэта даводзіць (аўтарка разважае пра тыя ж праблемы ва Ўкраіне, таксама заклікае зь імі змагацца). Бо з намаўленьнем хлусьлівых ідэй нейкай выключнай непаўнавартасьці беларусаў трэба змагацца самым рашучым чынам // Віталь Хромаў.

Мы вырашылі так і зрабіць. Выстаўляем артыкул Ірэны Карпы “Калі чуеце “рускі сьвет” – успомніце Галадамор” (узяты адсюль: http://www.unian.net/rus/news/news-470271.html). Матэрыял праілюстраваны дакументальнымі фота: як «экспрапрыявалі» збожжа, як галадалі й паміралі дзеці ды дарослыя // Рэдакцыя.

“Я ўжо сабе ўяўляю нейкія гіпатэтычныя папрокі: «Колькі можна казаць аб адным і тым жа, аб Галадаморы. Усё ж было сказана». Проста ёсьць рэчы, якія, быццам бы, сказаныя былі даўно, але, тым ня менш, іх трэба паўтараць для кожнага пакаленьня. Гэтак жа, як паўтараецца «не забі», «не скрадзі», «не падмані», «жыві», «рабі зь іншымі так, як хочаш, каб паступалі з табой».

Мы вось праходзілі зь дзіцём па залі памяці Нацыянальнага мемарыяла ахвяраў Галадамору, проста паглядзелі пададзеную статыстыку: колькі памерла дзетак яе ўзросту і яшчэ малодшых, колькі не нарадзілася, колькі дарослых моцных людзей загінула… Гэта вельмі страшна, калі не думаць статыстыкай, лічбамі, а думаць сапраўды меркамі кожнага асобнага чалавека (гл. фота).

Просты дзейсны тэст на не-абыякавасьць: паставіць сябе на месца маці ці бацькі, калі ў тваіх дзяцей сілай забіраюць ежу. Пасьля гэтага, калі нехта пачынае казаць пра нейкія ідэі аднаўленьня імперыі, аб «рускім сьвеце», пра тое, што хай бы Украіна была чыёйсьці губерняй, — проста успомніце, як гэта — жыць на сваёй зямлі, калі ты ня зьяўляешся гаспадаром, калі хто-небудзь прыйшоў і вырашае, што табе рабіць. Вырашае: паміраць табе, ці не. Калі ты павінен паміраць толькі з-за таго, што ты ўкраінец.

Зьмяніць зараз той час ужо нельга, можна хіба злавацца з нагоды таго, што ўкраінцы, занадта міралюбівая і бяскрыўдная нацыя, вырашылі тады кожны для сябе: маўляў, «неяк яно будзе», а не паднялі вілы і ня зьнішчылі тых, хто пасьля зьнішчыў іх й іхных дзяцей – усіх гэтых лютых камсамольцаў, “будаўнікоў сьветлай будучыні”, выканаўцаў злачынных загадаў правадыроў. Усё роўна губляць не было чаго… Дык вось — зьмяніць былое позна, а добра памятаць, каб не загінуць ад уласнай пасіўнасці — яшчэ ня позна.

Памяць павінна прысутнічаць у кожным новым чалавеку. Як толькі мая дачка Кора зможа нешта комплекснае запамінаць і разумець, я абавязкова буду яе навучаць праўдзівай гісторыі, таму што, асабліва з улікам таго, што адбываецца ў нашай адукацыі цяпер, не заўсёды інфармацыя даходзіць у правільным выглядзе.

Амнэзія ж [бяспямяцтва – Рэд.] пагражае выраджэньнем нацыі. Зьнікненьнем. Калі ў чалавека няма памяці — у яго няма стрыжня. Пра якую ідэнтычнасьць можа ісьці гаворка? Мы тады не народ, а проста біямаса. Вельмі сумна, што шэраговаму ўкраінцу ў сапраўднасьці ўсё роўна, дзе яму жыць, пад царом хадзіць або пад бандзюкамі — пакуль у яго ёсьць яго каўбаса, яго тэлесерыялы і яго праца ў офісе, яму ўсё роўна.

Таму просьба ў мяне да кожнага простая: ня будзь шэраговым. Ня будзь рабом, памятай, усьведамляй.

Таму ў гэтую суботу [26 лістапада. – Рэд.], у дзень памяці ахвяр Галадамору, я прыйду да Нацыянальнага мемарыяла Галадамору і запалю сьвечку памяці”.

(канец артыкула)

-

Ад рэдакцыі:

Такім чынам, Україна зь яе ўсеагульнымі ведамі пра Галадамор, 20 гадамі ўкраінізацыі (у адрозьненьне ад нас), Памаранчавай рэвалюцыяй, Ільвовам і Івана-Франкоўскам зь іх гісторыяй змаганьня за ўсё ўкраінскае, 50 мільённым насельніцтвам і памерамі самай вялікай па плошчы еўрапейскай краіны, яе нетрамі й чарназёмамі, выхадам да мора і г.д. —  на гэтай Украіне, са слоў аўтаркі, “шэраговым украінцам ўсё роўна, дзе жыць, пад царом хадзіць ці пад бандзюкамі; пакуль у іх ёсьць каўбаса, тэлесерыялы і праца, ім усё роўна…”. Ясна, што аўтарка пісала не данос на свой народ. Гэта яе душэўны боль. Боль з-за таго, што яна бачыць, як хутка разбураецца нацыянальная сьвядомасьць ва ўмовах прарасейскай улады Януковіча, як цяжка падымаецца народ супраць сваіх гвалціцеляў…

А возьмем польскі народ. “Хто ты естэсь? Поляк малы!” – зь першых школьных класаў. Поўная дамінацыя польскай мовы і культуры. Практычна адна – каталіцкая – царква. Гістарычныя патрыятычныя міфы. З 40-мільённага насельніцтва больш за 90% лічаць сябе палякамі. Краіна, якая даўно ў НАТА і Еўразьвязе. І вось у гэтай краіне народ абірае ва ўладу людзей, якія падазраюцца ў забойстве папярэдняга прэзідэнта, а на сталічных прасьпектах на вачах усяго сьвета і пры поўным маўчаньні ўсё таго ж польскага народу зьбіваюць польскіх патрыётаў!..

Хочаце пачытаць пра рэальныя паводзіны жамойтаў у сваёй масе, якія таксама жывуць ўжо дзесяцігоддзі ў 100 разоў лепшых умовах для нацыянальнага, патрыятычнага, дэмакратычнага выхаваньня? Калі ласка сюды: http://www.svaboda.org/content/article/24395372.html.

Пра рускіх у Расеі, якія маюць аж цэлую імперыю зь яе незьлічонымі багацьцямі, «гераічнай» гісторыя, адпаведным фальклёрам і г.д., але якіх улады выкарыстоўваць для сваіх злачынных мэт, як хочуць, мы нават не гаворым…

І вось на гэтым фоне яшчэ нехта кажа (ледзь не напісалі «вякае»), што “беларусы зьяўляюцца нейкім выключэньнем у горшы бок у параўнаньні зь іншымі народамі”!

?…

Не, ніякімі падобнымі асаблівасьцямі беларусы-літвіны не адзначаюцца. Больш за тое, калі навукова дакладна падлічыць, колькі ахвяр прынесьлі прадстаўнікі нашага беларускага народу на алтар вызваленьня ад розных дыктатур ды імперый (ці то царскай, ці то савецкай, ці то цяперашняй), высьветліцца, што гэтых ахвяраў у пераліку на колькасьць насельніцтва было значна больш, чым у многіх-многіх іншых народаў. Напрыклад, значна больш, чым у тых жа палякаў у сувязі са змаганьнем у час ІІ Сусьветнай ці супраць вайсковай дыктатуры Яразэльскага… (дарэчы, адзін толькі перадпапярэдні матэрыял-адкрыцьцё пра гэта таксама сьведчыць! На нашым сайце мы ўжо выставілі шмат такіх, схаваных ад арода, гістарычных адкрыцьцяў!)

Таму хопіць прыніжаць наш народ!

Мы ў рэдакцыі й далей будзем усё рабіць, каб гэта не дапускаць.

І яшчэ адно.

Сёньня на ніве змаганьня за адраджэньне расейскай імперыі (цяпер ужо ў новай, чэкісцкай, якасьці) асабліва шчыруе РПЦ (МП). Так расейскай імперыякратыі цяпер зручней. Заявы пра “рускі сьвет”, “трыадзіны рускі народ” і т.п. пранафталіненая прапагандыская лухта вылятае найчасьцей з вуснаў прадстаўнікоў менавіта гэтай галіны расейскай імперыякратыі (дарэчы, ва Ўкраіне сёньня яны, як высьвятляецца, адчуваюць сябе вальней вольнага).

Так, прэзідэнт Грузіі нядаўна заявіў на цырымоніі адкрыцьця ў Тбілісі помніка Рональду Рэйгану: “Руская праваслаўная царква, якая зьяўляецца філіялам Крамля, літаральна абвясьціла крыжовы паход за аднаўленьне СССР, а таксама назвала тэрыторыю былога СССР, уключаючы свабодную Грузію, складовай часткай гістарычнай Расеі, якая павінна вярнуцца назад, у Расею»…

Вось якую праблему нам усім трэба вырашаць, вось у якім пытаньні аб’ядноўвацца ўсім дэмакратам — інтэр-нацыяналістам, а не займацца тым, што скідаць віну за чужыя злачынствы, а то і за ўласную недзеяздольнасьць… на ўласный жа народ.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля!

Прайшло больш за 40 дзён пасьля гістарычных падзей Крывавай нядзелі ў Беларусі, і пачатак гэтага тыдня прынес зьвесткі пра канчатковую рэакцыю “Эўропы” і ў цэлым “Захаду” на яе. Час фіксіраваць факты для будучага аналізу і высноў. Гэта тым больш важна, што яшчэ ў многіх беларусаў да нядаўняга часу застаецца спадзеў на “Эўропу”, што бачна хаця б на прыкладзе фота зьлева з адназначным сімбалічным зьместам. Мы ж ужо даўно папярэджваем нашых чытачоў што да хлусьлівасьці-крывадушнасьці “Захаду”, паказваем на факты і нават тлумачым іх прычыны. Нас успрымаюць ня ўсе. Але момант ісьціны набліжаецца…

1.

На фоне ранейшых рэзалюцый Еўрапарламенту (гл. http://nashaziamlia.org/2011/01/21/3937/#more-3937) і  ПАРЕ (гл. http://nashaziamlia.org/2011/01/28/3971/#more-3971)  многія з затоеным дыханьнем чакалі адказу на пытаньне, якога роду санкцыі ўрэшце будуць выкарыстаны Еўразьвязам у адносінах да рэжыму Лу-кі за “выбары прэзідэнта”, якія суправаджаліся беспрэцэдэнтнай хваляй рэпрэсій і па сутнасьці былі чарговым захопам дзяржаўнай улады Лу-кам і групай набліжаных да яго асоб (як правіла, беларусафобскай прарасейскай арыентацыі).

31-га студзеня ўвечары Беларусы нарэшце атрымалі доўгачаканае заключэньне закрытай сесіі Рады Еўразьвязу (РЕЗ), якой на справе зьяўляецца паседжаньне міністраў замежных справаў 27 краінаў ЕЗ. Рашэньне (заключэньне) РЕЗ па Беларусі было даволі лаканічным. Сьціплую інфармацыю пра яго падало радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2293135.html), з арыгіналам гэтага заключэньня можна пазнаёміцца тут: http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/EN/foraff/119038.pdf.

Ніжэй мы падаем тэкст арыгінала.

“РАДА ЕЎРАПЕЙСКАГА ЗЬВЯЗУ

Заключэньне Рады па Беларусі

3065-е паседжаньне Рады ЗАМЕЖНЫХ СПРАЎ
Брусэль, 31 студзеня 2011 г.

Рада прыняла наступныя высновы:

«1. Спасылаючыся на свае папярэднія высновы ў дачыненні да Беларусі і, у прыватнасці, яе высновы ў кастрычніку 2010 года і заяву Вярхоўнага прадстаўніка Рады па замежных справах і палітыцы бясьпекі Кэтрын Эштан ад 20 снежня, а таксама іншыя заявы ЕЗ у дачыненьні да прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года і яго гвалтоўныя наступствы, Рада выказвае глыбокае шкадаванне, што згодна з БДІПЧ/АБСЕ прэзідэнцкія выбары паказалі, што Беларусь па-ранейшаму мае прайсьці значны шлях, каб выканаць свае абавязацельствы перад АБСЕ. У прыватнасьці, выбарчы працэс істотна пагоршыўся на этапе падліку галасоў, што падрывае крокі, прынятыя для паляпшэньня правядзеньня выбараў.

2. Рада асабліва шкадуе, што ноч пасьля выбараў была азмрочана гвалтам з боку беларускіх уладаў. Яна рашуча асуджае арышт шматлікіх кандыдатаў у прэзідэнты, сотняў актывістаў, журналістаў і прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасьці, а таксама наступныя затрыманьні й пераслед прадстаўнікоў апазіцыі, незалежных СМІ й грамадзянскай супольнасьці па палітычных матывах.

3. Рада зноў пацьвярджае свае патрабаваньні неадкладна вызваліць тых, хто быў затрыманы па палітычных матывах пасьля выбараў 19 снежня, і іх рэабілітацыі. Рада настойліва заклікае Беларусь паважаць правы зьняволеных й іх сем’яў, надаючы асаблівую ўвагу затрыманым дзяцям, а таксама права на юрыдычнае прадстаўніцтва. Акрамя таго, яна падкрэсьлівае неабходнасць забеспячэньня доступу членаў сям’і да затрыманых. Рада заклікае беларускія ўлады пакласьці канец перасьледу дэмакратычных сіл, незалежных СМІ, прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасьці й студэнтаў, спыніць любы ціск альбо дыскрымінацыю ў адносінах да тых, хто ажыцьцяўляе сваё права на свабоду выказваньня меркаванняў і свабоду сходаў, у тым ліку ў дачыненьні да лідэраў апазіцыйных партый.

4. ЕЗ шкадуе аб рашэньні беларускіх уладаў не падаўжаць мандат Офіса АБСЕ ў Менску. ЕЗ упэўнены, што мандат Офіса АБСЕ яшчэ ня выкананы, і заклікае да тэрміновай адмены гэтага рашэньня беларускіх уладаў.

5. У сьвятле гэтых нядаўніх падзей і зьмяненьняў, Рада прыняла рашэньне аб увядзеньні абмежаваньняў на падарожжы і аб замарожваньні актываў у дачыненьні да асобаў, адказных за ашуканствы ў час прэзідэнцкіх выбараў 19 сьнежня 2010 года і наступны гвалтоўны разгон прадстаўнікоў дэмакратычнай апазіцыі, грамадзянскай супольнасьці й незалежных СМІ. Рада таксама прыняла рашэньне аб аднаўленьні абмежаваньняў на падарожжы пэўных асобаў зь Беларусі ў сувязі з выбарамі ў 2004 і 2006 гадоў і рэпрэсій супраць грамадзянскай супольнасці й дэмакратычнай апазіцыі, якія былі прыпынены з 13 кастрычніка 2008 года ў мэтах стымуляваньня прагрэсу. Гэтыя абмежавальныя меры і мэтавы сьпіс асоб будуць заставацца адкрытымі й пад магчымасьцю сталага перагляду. Рада падкрэсьлівае, што вызваленьне і рэабілітацыя ўсіх асоб, затрыманых па палітычных матывах, будзе важным элементам у стаўленьні да гэтага. Гэта, разам з прагрэсам у кірунку далейшай рэформы Выбарчага кодэкса, свабоды самавыяўленьня і СМІ, свабоды сходаў і асацыяцыяў, адкрые шлях да адмены абмежавальных мер.

6. ЕўраЗьвяз па-ранейшаму цьвёрда намераны ўмацоўваць яго ўзаемадзеяньне зь беларускім народам і грамадзянскай супольнасьцю. Таму ЕЗ працуе над мерамі па аказаньні тэрміновай падтрымкі рэпрэсаваным і затрыманым па палітычных матывах і членам іх сем’яў, а таксама падтрымкі грамадзянскай супольнасьці. Ён таксама разгледзіць сваю дапамогу Беларусі, якая накіравана на задавальненне патрэбаў насельніцтва ў мэтах далейшага ўмацаваньня падтрымкі грамадзянскай супольнасці, асабліва НДА і студэнтаў, у тым ліку праз канферэнцыю міжнародных донараў у Варшаве, якая адбудзецца 2 лютага.

7. Рада нагадвае пра важнае значэньне садзейнічаньні міжлюдскіх кантактаў з Беларусьсю на карысьць беларускага насельніцтва ў цэлым. Яна зь нецярпеньнем чакае пачатку перамоваў па спрашчэньне візавага рэжыму і рэадмісіі зь Беларусьсю, як толькі будуць прынятыя перамоўныя дырэктывы. Да заключэньня такіх пагадненьняў ЕЗ будзе заахвочваць да аптымальнага выкарыстаньня існуючай гнуткасьці прапанаванага Візавага кодэкса, у прыватнасці, магчымасьці для дзяржаў-членаў скараціць кошт візаў для асобных катэгорый грамадзян.

8. ЕЗ застаецца прыхільным сваёй палітыкі крытычнага ангажаваньня, у тым ліку шляхам дыялогу і Ўсходняга партнёрства, і нагадвае, што ЕЗ увесь час прапанаваў паглыбіць свае дачыненьні зь Беларусьсю. Рада зноў пацьвярджае, што такое паглыбленьне абумоўлена прагрэсам з боку беларускіх уладаў у кірунку павагі да прынцыпаў дэмакратыі, вяршэнства закона і правоў чалавека. Зьвяз па-ранейшаму адкрыты для разьвіцця двухбаковых адносінаў зь Беларусьсю, калі беларускія ўлады дакажуць сваю гатовасьць паважаць гэтыя прынцыпы. Рада будзе рэгулярна вывучаць сітуацыю ў Беларусі й гатовая разглядаць пытаньне аб далейшых мэтавых мерах ва ўсіх галінах супрацоўніцтва, як падыходзячых”.

(канец заключэньня РЕЗ)

Такім чынам, калі адкінуць агульнапрынятую ў такіх выпадках рыторыку, дык атрымаеца, што ў якасьці мераў “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” Еўразьвяз прыняў рашэньне ўсяго толькі замарозіць рахункі й абмежаваць падарожжы “па еўропах” шэрагу асобаў, “адказных за ашуканствы ў час прэзідэнцкіх выбараў 19 сьнежня 2010 года і наступны гвалтоўны разгон прадстаўнікоў дэмакратычнай апазіцыі, грамадзянскай супольнасьці й незалежных СМІ”, а таксама вырашыў вярнуцца да “абмежаваньняў на падарожжы пэўных асобаў зь Беларусі ў сувязі з выбарамі ў 2004 ды 2006 гадоў і рэпрэсіямі супраць грамадзянскай супольнасьці ды дэмакратычнай апазіцыі, якія былі прыпынены з 13 кастрычніка 2008 года”.

Адначасна Еўразьвяз вырашыў не рабіць у дачыненьне да ўжо бачнага ўсім адкрыта дыктатарскага, узурпатарскага, таталітарнага, беларусафобскага рэжыму, які вось ужо 17 гадоў атабарваецца ў самым цэнтры Еўропы, шмат з таго, што многімі беларусамі чакалася:

- вырашыў не накладаць ніякіх эканамічных санцкцый;

- ня стаў непрызнаваць вынікаў “прэзідэнцкіх выбараў” і патрабаваць правядзеньня новых (ці хаця б правядзеньня іх другога туру);

- ня стаў абвінавачваць беларусафобскі рэжым цяперцаў у генацыдзе, этнацыдзе, дыскрымінацыі, рабаваньні беларусаў;

- ня стаў аб’яўляць Лу-ку злачынцам-генацыдчыкам.

Дадаткова РЕЗ вырашыла, што санкцыямі ня будуць ахопленыя міністар замежных справаў Беларусі Сяргей Мартынаў і першы віцэ-прэм’ер Уладзімер Сямашка, каб, паводле Еўразьвязу, “заставалася магчымасьць для дыялогу з рэжымам у Менску”.

З тым, як нашы людзі каментавалі падобнае рашэньне ЕЗ, можна пазнаёміцца, напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/2293135.html — і тут: http://www.svaboda.org/content/article/2293208.html.

2.

СЬПІС АСОБ, у дачыненьні да якіх будуць выкарыстаныя еўрапейскія вышэйпададзеныя санкцыі складае 157 цяперцаў улучна з Лукашэнкам і двума ягонымі сынамі. У дачыненьні да 40 зь іх санкцыі былі ўведзеныя яшчэ ў 2006 годзе (падаецца паводле http://nn.by/?c=ar&i=49888; “Наша ніва” ўдакладняе, што гэты дакумент апублікаваны на афіцыйным сайце ЕЗ, а таксама на сайтах МЗС усіх краін Еўразьвязу. Сьпіс быў зацверджаны 31 студзеня на пасяджэньні Рады ЕЗ у Бруселі і набыў моц з моманту апублікаваньня).

У сьпісе ўказаныя варыянты прозьвішчаў на трох мовах (англійскай, рускай, беларускай), дата і месца нараджэньня, пасада (у шэрагу выпадкаў прыведзеныя ранейшыя пасады).

1. Лукашэнка Аляксандр Рыгоравіч, прэзідэнт.

2. Нявыглас Генадзь Мікалаевіч, былы кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта (цяпер — старшыня Беларускай федэрацыі футболу).

3. Пяткевіч Натальля Уладзіміраўна, былы першы намесьнік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта (цяпер — у кадравым рэзерве).

4. Рубінаў Анатоль Мікалаевіч, былы намесьнік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта па пытаньнях СМІ і ідэалогіі (цяпер — старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу).

5. Праляскоўскі Алег Вітольдавіч, міністр інфармацыі.

6. Радзькоў Аляксандр Міхайлавіч, першы намесьнік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта.

7. Русакевіч Уладзімір Васільевіч, былы міністр інфармацыі.

8. Галаванаў Віктар Рыгоравіч, міністр юстыцыі.

9. Зімоўскі Аляксандр Леанідавіч, былы кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі.

10. Канаплёў Уладзімір Мікалаевіч, былы старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу (цяпер — старшыня Беларускай федэрацыі гандболу).

11. Чаргінец Мікалай Іванавіч, былы старшыня камісіі па міжнародных справах Савета Рэспублікі.

12. Касцян Сяргей Іванавіч, былы старшыня камісіі па міжнародных справах Палаты прадстаўнікоў.

13. Орда Міхаіл Сяргеевіч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў, былы кіраўнік Беларускага рэспубліканскага саюзу моладзі (БРСМ).

14. Лазавік Мікалай Іванавіч, сакратар ЦВК.

15. Міклашэвіч Пётр Пятровіч, былы генеральны пракурор (цяпер — старшыня Канстытуцыйнага суда).

16. Сліжэўскі Алег Леанідавіч, член ЦВК.

17. Харытон Аляксандр, кансультант упраўлення грамадскіх арганізацый, палітычных партый і няўрадавых арганізацый Міністэрства юстыцыі.

18. Смірноў Яўген Аляксандравіч, першы намесьнік старшыні Вышэйшага гаспадарчага суда (цяпер — старшыня камісіі па заканадаўстве і дзяржаўным будаўніцтве Савета Рэспублікі).

19. Равуцкая Надзея Залаўна, суддзя суда Маскоўскага раёна Мінска.

20. Трубнікаў Мікалай Аляксеевіч, суддзя суда Партызанскага раёна Мінска.

21. Купрыянаў Мікалай Міхайлавіч, намесьнік генеральнага пракурора.

22. Сухарэнка Сцяпан Мікалаевіч, былы кіраўнік КДБ (цяпер — пасол Беларусі ў Арменіі).

23. Дземянцей Васіль Іванавіч, былы першы намесьнік кіраўніка КДБ (цяпер — намесьнік старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэту).

24. Козік Леанід Пятровіч, старшыня Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.

25. Каляда Аляксандр Міхайлавіч, член ЦВК.

26. Міхасёў Уладзімір Ільіч, старшыня Гомельскай тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.

27. Лучына Леанід Аляксандравіч, старшыня Гродзенскай тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.

28. Карпенка Ігар Васільевіч, старшыня раённай выбарчай камісіі (Мінск).

29. Курыловіч Уладзімір Анатольевіч, старшыня Мінскай тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.

30. Мяцеліца Мікалай Цімафеевіч, старшыня Магілёўскай тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.

31. Пішчулёнак Міхаіл Васільевіч, старшыня Віцебскай тэрытарыяльнай выбарчай камісіі.

32. Рыбакоў Аляксей, суддзя Маскоўскага раённага суда Мінска.

33. Бортнік Сяргей Аляксандравіч, пракурор.

34. Ясіновіч Леанід Станіслававіч, суддзя Цэнтральнага раённага суда Мінска.

35. Мігун Андрэй Аркадзевіч, пракурор.

36. Шэйман Віктар Уладзіміравіч, памочнік прэзідэнта Беларусі.

37. Навумаў Уладзімір Уладзіміравіч, былы міністр унутраных спраў.

38. Паўлічэнка Дзмітрый Валер’евіч, былы кіраўнік спецыяльнага атрада хуткага рэагавання МУС.

39. Ярмошына Лідзія Міхайлаўна, старшыня ЦВК.

40. Падабед Юрый Мікалаевіч, былы камандзір палка міліцыі спецыяльнага прызначэння ГУУС Мінгарвыканкама.

41. Лукашэнка Віктар Аляксандравіч, памочнік прэзідэнта па пытаннях бяспекі.

42. Базанаў Аляксандр Віктаравіч, дырэктар Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры прэзідэнце.

43. Гусеў Аляксей Віктаравіч, першы намесьнік дырэктара Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры прэзідэнце.

44. Крыштаповіч Леў Еўстаф’евіч, намеснік дырэктара Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры прэзідэнце.

45. Колас Алена Пятроўна, намеснік дырэктара Інфармацыйна-аналітычнага цэнтра пры прэзідэнце.

46. Макей Уладзімір Уладзіміравіч, кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта.

47. Янчэўскі Усевалад Вячаслававіч, памочнік прэзідэнта па ідэалогіі.

48. Мальцаў Леанід Сямёнавіч, дзяржсакратар Савета бяспекі.

49. Цюрын Андрэй, начальнік службы бясьпекі прэзідэнта (мяркуючы па ўсім, маецца на ўвазе Андрэй Уцюрын, які ўзначальвае службу бясьпекі прэзідэнта. — БелаПАН.).

50. Іпатаў Вадзім Дзмітрыевіч, намесьнік старшыні ЦВК.

51. Бушная Наталля Уладзіміраўна, член ЦВК.

52. Бушчык Васіль Васільевіч, член ЦВК.

53. Кацуба Святлана Пятроўна, член ЦВК.

54. Кісялёва Надзея Мікалаеўна, член ЦВК.

55. Падаляк Эдуард Васільевіч, член ЦВК.

56. Рахманава, Марына Юр’еўна, член ЦВК.

57. Шчурок Іван Антонавіч, член ЦВК.

58. Кісялёў Анатоль Сямёнавіч, старшыня Брэсцкай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

59. Крукоўскі Вячаслаў Яфімавіч, старшыня Віцебскай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

60. Стош Мікалай Мікалаевіч, старшыня Гомельскай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

61. Саўко Валерый Іосіфавіч, старшыня Гродзенскай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

62. Васільеў Аляксей Аляксандравіч, старшыня Мінскай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

63. Берастаў Валерый Васільевіч, старшыня Магілёўскай рэгіянальнай выбарчай камісіі.

64. Васілевіч Рыгор Аляксеевіч, генеральны пракурор.

65. Швед Андрэй Іванавіч, намеснік генеральнага пракурора.

66. Лашын Аляксандр Міхайлавіч, намесьнік генеральнага пракурора.

67. Конан Віктар Аляксандравіч, намесьнік генеральнага пракурора.

68. Стук Аляксей Канстанцінавіч, намесьнік генеральнага пракурора.

69. Кукліс Мікалай Іванавіч, намесьнік генеральнага пракурора.

70. Хмарук Сяргей Канстанцінавіч, пракурор Брэсцкай вобласці.

71. Дыско Генадзь Іосіфавіч, пракурор Віцебскай вобласці.

72. Шаеў Валянцін Пятровіч, пракурор Гомельскай вобласці.

73. Марозаў Віктар Мікалаевіч, пракурор Гродзенскай вобласці.

74. Архіпаў Аляксандр Міхайлавіч, пракурор Мінскай вобласці.

75. Сянькевіч Эдуард Аляксандравіч, пракурор Магілёўскай вобласці.

76. Кулік Мікалай Мікалаевіч, пракурор Мінска.

77. Дудкін Анатоль Канстанцінавіч, транспартны пракурор.

78. Драніца Аляксандр Мікалаевіч, вайсковы пракурор.

79. Вілейчык Аляксандр Уладзіміравіч, першы намесьнік міністра юстыцыі.

80. Ломаць Зянон Кузьміч, былы кіраўнік Камітэту дзяржкантролю.

81. Куляшоў Анатоль Нілавіч, міністр унутраных спраў.

82. Пякарскі Алег Анатольевіч, першы намесьнік міністра ўнутраных спраў.

83. Полудзень Яўген Яўгенавіч, намесьнік міністра ўнутраных спраў.

84. Яўсееў Ігар Уладзіміравіч, намесьнік начальніка ГУУС Мінгарвыканкама.

85. Фармагей Леанід Канстанцінавіч, начальнік ГУУС Мінгарвыканкама.

86. Лукомскі Аляксандр Валянцінавіч, камандзір палка міліцыі спецыяльнага прызначэньня ГУУС Мінгарвыканкама.

87. Зайцаў Вадзім Юр’евіч, старшыня КДБ.

88. Дзядкоў Леанід Мікалаевіч, першы намесьнік старшыні КДБ.

89. Бахматаў Ігар Андрэевіч, намесьнік старшыні КДБ.

90. Церцель Іван Станіслававіч, намесьнік старшыні КДБ.

91. Смаленскі Мікалай Зіноўевіч, намесьнік старшыні КДБ.

92. Вягера Віктар Паўлавіч, былы першы намесьнік старшыні КДБ.

93. Свораб Мікалай Канстанцінавіч, былы намесьнік старшыні КДБ.

94. Траццяк Пётр, намесьнік старшыні КДБ.

95. Захараў Аляксей Іванавіч, начальнік упраўлення вайсковай контрразведкі КДБ.

96. Талсташоў Аляксандр Алегавіч, начальнік упраўленьня абароны канстытуцыйнага ладу і барацьбы з тэрарызмам КДБ.

97. Русак Віктар, начальнік упраўленьня эканамічнай бясьпекі КДБ.

98. Юрата Віктар, начальнік упраўленьня ўрадавай сувязі КДБ.

99. Варапаеў Ігар Рыгоравіч, былы начальнік упраўленьня ўрадавай сувязі КДБ.

100. Калач Уладзімір Віктаравіч, былы начальнік упраўленьня КДБ па Мінскай вобласці.

101. Бусько Ігар Яўгеньевіч, начальнік упраўленьня КДБ па Брэсце.

102. Корж Іван Аляксеевіч, начальнік упраўленьня КДБ па Гродне.

103. Сяргеенка Ігар Пятровіч, начальнік упраўленьня КДБ па Магілёве.

104. Герасіменка Генадзь Анатольевіч, начальнік упраўленьня КДБ па Гомелі.

105. Ляскоўскі Іван Анатольевіч, былы начальнік упраўленьня КДБ па Гомелі.

106. Маслакоў Валерый, начальнік упраўленьня разведкі КДБ.

107. Волкаў Сяргей, былы начальнік упраўленьня КДБ.

108. Жадобін Юрый Віктаравіч, міністр абароны.

109. Крашэўскі Віктар, намесьнік начальніка Генеральнага штаба.

110. Ананіч Лілія Станіславаўна, першы намесьнік міністра інфармацыі.

111. Лапцёнак Ігар Мікалаевіч, намесьнік міністра інфармацыі.

112. Давыдзька Генадзь Браніслававіч, старшыня Белтэлерадыёкампаніі.

113. Казіятка Юрый Васільевіч, генеральны дырэктар «Сталічнага тэлебачання».

114. Якубовіч Павел Ізотавіч, галоўны рэдактар газеты «Советская Белоруссия».

115. Лемяшонак Анатоль Іванавіч, галоўны рэдактар газеты «Рэспубліка».

116. Пракопаў Юрый, журналіст Першага тэлеканала.

117. Міхальчанка Аляксей, журналіст тэлеканала ОНТ.

118. Таранда Аляксандр Міхайлавіч, намесьнік галоўнага рэдактара газеты «Советская Белоруссия».

119. Гардзіенка Сяргей Аляксандравіч, намесьнік галоўнага рэдактара «Советской Белоруссии».

120. Тарапецкая Галіна Міхайлаўна, намесьнік рэдактара «Советской Белоруссии».

121. Шадрына Ганна Станіславаўна, намесьнік рэдактара «Советской Белоруссии».

122. Жук Дзмітрый, генеральны дырэктар дзяржаўнага інфармацыйнага агенцтва БелТА.

123. Гігін Вадзім, галоўны рэдактар штомесячнага часопіса «Беларуская думка».

124. Абламейка Сяргей Уладзіміравіч, рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

125. Сірэнка Віктар Іванавіч, галоўны ўрач Мінскай гарадской бальніцы хуткай дапамогі.

126. Ананіч Алена Мікалаеўна, суддзя суда Першамайскага раёна горада Мінска.

127. Равінская Таццяна Уладзіміраўна, суддзя суда Першамайскага раёна горада Мінска.

128. Есьман Валерый Аляксандравіч, суддзя суда Цэнтральнага раёна горада Мінска.

129. Бычко Аляксей Віктаравіч, суддзя суда Цэнтральнага раёна горада Мінска.

130. Хаданевіч Аляксандр Аляксандравіч, суддзя суда Цэнтральнага раёна горада Мінска.

131. Ясяновіч Леанід, суддзя суда Цэнтральнага раёна горада Мінска.

132. Бараноўскі Андрэй Фёдаравіч, суддзя суда Партызанскага раёна горада Мінска.

133. Ціцянкова Алена Віктараўна, суддзя суда Партызанскага раёна горада Мінска.

134. Тупік Вера Міхайлаўна, суддзя суда Ленінскага раёна горада Мінска.

135. Някрасава Алена Цімафееўна, суддзя суда Заводскага раёна горада Мінска.

136. Лапцева Алена Вячаславаўна, суддзя суда Заводскага раёна горада Мінска.

137. Балаўнёў Мікалай Васільевіч, суддзя суда Заводскага раёна горада Мінска.

138. Казак Віктар Уладзіміравіч, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

139. Шылько Алена Мікалаеўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

140. Сімахіна Любоў Сяргееўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

141. Кузняцова Наталля Анатольеўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

142. Целіца Лідзія Фёдараўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

143. Чарняк Алена Леанідаўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

144. Шастакоў Юрый Валер’евіч, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

145. Мотыль Таццяна Яраславаўна, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

146. Хаткевіч Яўген Віктаравіч, суддзя суда Маскоўскага раёна горада Мінска.

147. Гусакова Вольга Аркадзеўна, суддзя суда Кастрычніцкага раёна горада Мінска.

148. Шаграй Рыта Пятроўна, суддзя суда Кастрычніцкага раёна горада Мінска.

149. Мітраховіч Ірына Аляксееўна, суддзя суда Кастрычніцкага раёна горада Мінска.

150. Пратасавіцкая Наталля Уладзіміраўна, суддзя суда Кастрычніцкага раёна горада Мінска.

151. Лапко Максім Фёдаравіч, суддзя суда Кастрычніцкага раёна горада Мінска.

152. Варэнік Наталля Сямёнаўна, суддзя суда Фрунзенскага раёна горада Мінска.

153. Жукоўская Жанна Аляксееўна, суддзя суда Фрунзенскага раёна горада Мінска.

154. Самалюк Ганна Валер’еўна, суддзя суда Фрунзенскага раёна горада Мінска.

155. Лукашэнка Дзмітрый Аляксандравіч, бізнэсмэн, актыўны ўдзел у фінансавых аперацыях з удзелам сям’і Лукашэнкі.

156. Шугаеў Сяргей, намесьнік кіраўніка КДБ з 15.01.2010.

157. Кузняцоў Ігар, кіраўнік дзяржаўнага адукацыйнага цэнтра КДБ з 15.01.2010.

(канец цытаваньня сьпіса)

Пазьней высьветлілася, што з гэтых людзей пад нумарам 31 стаіць прозьвішча былога кіраўніка Віцебскай абласной выбарчай камісіі Пішчулёнка М.В., які… памёр у 2009 годзе (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2296900.html).

3.

ЗА СЬПІНАМІ ЕЎРАПЕЙЦАЎ ЗАМАЯЧЫЛІ СІЛУЭТЫ АМЕРЫКАНЦАЎ.

З амерыканскага боку пасьля 19 сьнежня гучала больш заклікаў да санкцый, чым з боку еўрапейцаў. І пачаліся гэтыя заклікі раней.

Так, калі большасьць еўрапейскіх палітыкаў яшчэ былі ў ступары (ці то з-за сьвяткаваньня Раства, ці то з-за нечаканага для іх павароту беларускіх падзей), ва ўплывовым амерыканскім выданьні The Wall Streat Journal выступіў выканаўчы дырэктар арганізацыі Freedom House (Дом Свабоды), былы намесьнік дзяржсакратара па пытаньнях дэмакратыі й правоў чалавека Дэйвід Крэймэр (гл. фота 1 унізе). У сваім артыкуле ён заклікаў да заняцьця самай жорсткай пазіцыі ў дачыненьні да афіцыйнага Менска (http://www.svaboda.org/content/article/2263400.html).

Стала зразумелым, адкуль увогуле дзьме санкцыйны вецер на Захадзе.

Пазьней афіцыйныя прадстаўнікі ЗША абяцалі, што ЗША і Еўразьвяз будуць выступаць адзіным фронтам перад беларускімі ўладамі і нават што ЗША ўвядуць свае дадатковыя санкцыі супраць афіцыйнага Менску.

Дадатковыя санкцыі з боку ЗША выявіліся ў аднаўленьні мараторыя на дзелавое супрацоўніцтва зь дзьвюмя філіямі канцэрну Белнафтахім (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2293331.html).

Але гэта ня ўсё.

Галоўная падзея, якая мае асаблівае значэньне для “беларускай” “аб’яднанай” “дэмакратычнай” “апазіцыі”, адбылася 2 лютага ў Варшаве. Там прайшла канферэнцыя “донараў беларускай дэмакратыі” з чатырох дзясяткаў краін, на якой было абвешчана, што Еўразьвяз агульнымі высілкамі выдзяляе “беларускай грамадзянскай супольнасьці” фінансавую дапамогу на суму 87 млн. еўра (120.000.000 даляраў!). Пра гэта на донарскай канфэрэнцыі паведаміў міністар замежных справаў Польшчы Радаслаў Сікорскі (http://www.svaboda.org/content/article/2295502.html). Сярод іншага яго выступ утрымліваў словы: “Спадар прэзідэнт Лукашэнка, вы прайграеце. Нават у краінах, якія назвалі апошнія выбары ўнутранай справай Беларусі, ніхто ня верыць у названы вынік – 80% (…) Вашыя метады не знаходзяць месца ў сучаснай Еўропе. Раней ці пазьней вы будзеце вымушаныя ўцякаць ад сваіх суграмадзянаў”.

На радасьцях рэдакцыя “Нашай Нівы” убачыла ў гэтых падзеях жаданьне дапамагчы яшчэ і беларускай культуры (http://nn.by/?c=ar&i=49925). Мы ж не знайшлі ніякіх прыкмет таго, што шматгадовы этнацыд хаця б трохі клапоціць еўрапейскіх палітыкаў.

Іншая справа, што нашаніўцы заўважылі, што ў сваім выступе Мілінкевіч (а ён там быў) зьвярнуў увагу на тое, што дапамога павінна даходзіць да саміх беларусаў, а не асядаць за межамі. Бо, як дагэтуль, еўрапейская дапамога надавалася толькі інстытуцыям, што месьцяцца ў самім ЕЗ — ЕГУ, «Белсат» і «Еўрарадыё». У той жа час унутры Беларусі еўрапейцы падтрымлівалі пераважна праекты, якія рэалізоўваў урад.

4.

Па дадатковых зьвестках, якія паступілі ў рэдакцыю, ініцыятарам стварэньня фонду падтрымкі беларускай дэмакратыі, пра які была гаворка вышэй, выступілі амерыканцы.

Нездарма дэлегацыя амерыканскіх сенатараў і кангрэсмэнаў зьявілася ў Еўропе (пабывала ў Варшаве і Вільні). Яе ўзначальвалі сенатары Джон Маккейн (на фота ўверсе №2) і Джо Ліберман (№3). 3-4 студзеня гэтыя вядомыя прадстаўнікі амерыканскай палітычнай сцэны далі інтэвю ў Варшаве ды Вільні й “паслухалі студэнтаў ЕГУ”.

З выступаў абодвух сенатараў, на наш погляд, у найбольшай ступені варта зьвярнуць увагу на пару момантаў.

Па-першае, пан Ліберман заявіў, што стратэгія залагоджваньня Лу-кі, якую “Захад” пачаў выкарыстоўваць з 2008 году, пацярпела поўную паразу. “Я і сенатар Кэры робім выснову, якую нельга не зрабіць, а менавіта: стратэгія ўцягваньня, якой прытрымліваліся Еўразьвяз і Злучаныя Штаты цягам двух апошніх гадоў, пацярпела паразу. Яна пацярпела цяжкую паразу, як цяпер відаць па тым, што робіць Лукашэнка … Тут на кон пастаўленыя нашыя каштоўнасьці”, — заявіў ён у інтэрвю радыё “Свабода” (http://www.svaboda.org/content/article/2296939.html).

(Дарэчы, на гэтую “навіну” ня змог не адгукнуцца наш рэдактар. У сваім каментары ён нагадаў: “Тое, што будзе так, мы на сайце спрагназавалі больш за два гады таму. І ня толькі спрагназавалі, але і патлумачылі — чаму… (гл. http://nashaziamlia.org/2008/10/12/1567/; http://nashaziamlia.org/2008/10/24/1569/). Не хачу сказаць, што мы больш разумныя за заходніх аналітыкаў, проста мы не спрабуем перахітрыць рэчаіснасьць…”).

Па-другое, пан Маккейн заявіў, што лічыць Лу-ку “бязьлітасным, жорсткім, брутальным тыранам, які насамрэч абраў няправільны бок” (http://www.svaboda.org/content/article/2297697.html).

І яшчэ.

Нібыта ёсьць зьвесткі: прадстаўляць Беларусь у новым шматмільённым фондзе “падтрымкі беларускай дэмакратыі” будзе… Мікалай Халезін.

…

Мы апускаем нецэнзурную лаянку, якая ў гэтым месцы была б дарэчнай, і адразу пераходзім да галоўнай версіі, каротка апісваючай сёньняшнюю сітуацыю вакол і ўнутры Беларусі (падрабязны аналіз усё яшчэ наперадзе):

- сіянакратыя з дапамогай польскіх імперыялістаў разьлічвае ўкласьці грошы ў самых цынічных мярзотнікаў, якія падаюць сябе прадстаўнікамі “беларускай апазіцыі”, каб разам з расейскай імперыякратыяй і пасаджанымі апошняй на шыю беларускаму народу цяперцамі Лу-кі працягваць зьнішчаць парасткі сапраўднай беларускай дэмакратыі, а ў зручны момант замяніць расейскіх агентаў на дзяржаўных пасадах у Беларусі сваімі агентамі – агентамі сіянакратыі. Ніякага клопату пра зьмястоўную беларускую дэмакратыю ва ўсёй гэтай валтузьні і блізка няма…

Як кажуць: веды – сіла!

Усяго лепшага, сябры.

На сэсіі Еўрапарламенту ў Страсбуры сёньня была адзінагалосна прынятая рэзалюцыя па Беларусі – самая жорсткая з усіх рэзалюцыяў, якія Еўразьвяз калі-небудзь прымаў у справе Беларусі. Падаем ніжэй яе тэкст (асноўная частка ўзята адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/2281921.html; ключавы пункт №1 перакладзены з арыгіналу: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=MOTION&reference=P7-RC-2011-0044&language=EN — адрозьніваецца ад перакладу “Свабоды”)

Рэдакцыя.

РЭЗАЛЮЦЫЯ ЕЎРАПЕЙСКАГА ПАРЛАМЕНТУ АДНОСНА СІТУАЦЫІ Ў БЕЛАРУСІ

Еўрапейскі парламент,

– беручы пад увагу папярэднюю рэзалюцыю Еўрапарламенту адносна сітуацыі ў Беларусі, у прыватнасьці рэзалюцыю ад 17 сьнежня 2009 г.,

– беручы пад увагу пастанову Рады 2010/639/CFSP ад 25 кастрычніка 2010 г. адносна абмежаваньняў у дачыненьні да пэўных афіцыйных асобаў Беларусі,

– беручы пад увагу пастанову Рады міністраў замежных справаў ад 25 кастрычніка 2010 г.,

– беручы пад увагу заявы Офісу дэмакратычных інстытуцыяў і правоў чалавека АБСЕ і Парламенцкай асамблеі АБСЕ “Аб папярэдніх высновах адносна прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі” ад 20 сьнежня 2010 г.,

– беручы пад увагу Правіла 110 Рэгламенту,

A. У сувязі з тым, што Праская дэкларацыя саміту «Ўсходняга партнэрства» зноў пацьвердзіла, у тым ліку і адносна Беларусі, адданасьць прынцыпам міжнароднага закону і асноўным каштоўнасьцям, у тым ліку дэмакратыі, вяршэнству закону і павазе да правоў чалавека і асноўных свабод,

B. У сувязі з тым, што Рада 25 кастрычніка 2010 г. “заклікала ўлады Беларусі забясьпечыць правядзеньне прэзідэнцкіх выбараў у адпаведнасьці зь міжнароднымі стандартамі і нормамі дэмакратычных выбараў АБСЕ і ААН»,

C. У сувязі з тым, што Беларусь прыняла на сябе абавязаньні ўлічыць рэкамэндацыі АБСЕ і яе Офісу дэмакратычных інстытуцыяў і правоў чалавека адносна ўдасканальваньня Выбарчага кодэксу Беларусі з мэтай прывесьці яго ў адпаведнасьць зь міжнароднымі стандартамі дэмакратычных выбараў і кансультавацца адносна прапанаваных зьменаў з АБСЕ; у сувязі з тым, што парламент Беларусі прыняў рэформу Выбарчага кодэксу без папярэдняй кансультацыі з АБСЕ,

D. У сувязі з тым, што Рада “зноў пацьвердзіла сваю гатовасьць пашыраць дачыненьні зь Беларусьсю ў залежнасьці ад разьвіцьця Беларусі ў кірунку да дэмакратыі, павагі да правоў чалавека і вяршэнства закону, а таксама гатовасьць дапамагаць Беларусі ў дасягненьні гэтых мэтаў”,

E. У сувязі з тым, што Рада пасьля ацэнкі прагрэсу ў Беларусі вырашыла падоўжыць абмежавальныя захады супраць пэўных афіцыйных асобаў Беларусі, але прыпыніць ужываньне візавых санкцыяў да 31 кастрычніка 2011 г.,

F. У сувязі з тым, што ў адпаведнасьці з заявамі ПА АБСЕ і Офісу дэмакратыі і правоў чалавека АБСЕ “Аб папярэдніх высновах адносна прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі” пэўны прагрэс можна адзначыць у часе выбарчага працэсу, але ён азмрочаны сур’ёзнымі парушэньнямі ў часе галасаваньня і гвалтам у дзень выбараў 19 сьнежня,

G. У сувязі з тым, што больш за 700 чалавек былі зьняволеныя за іх удзел у дэманстрацыі 19 сьнежня ў Менску, бальшыня зь іх былі вызваленыя пасьля адбываньня кароткіх тэрмінаў зьняволеньня паводле адміністрацыйных прысудаў, тым часам як 24 апазыцыйныя журналісты і актывісты, у тым ліку 6 кандыдатаў у прэзідэнты, былі абвінавачаныя “у арганізацыі масавых беспарадкаў” і ім пагражае да 15 гадоў зьняволеньня, а яшчэ 14 чалавек могуць быць асуджаныя такім жа чынам неўзабаве,

H. У сувязі з тым, што разгон міліцыяй дэманстрацыі 19 сьнежня 2010 г і далейшыя захады праваахоўных органаў супраць дэмакратычнай апазіцыі, свабоды медыяў і грамадзянскай супольнасьці былі асуджаныя прэзідэнтам Еўрапарламенту, высокімі прадстаўнікамі ЕЗ і Генеральным сакратаром ААН,

I. У сувязі з тым, што адвакаты, якія прадстаўляюць дэмакратычных актывістаў, апазіцыянераў і іх родных, не дапускаюцца да зьняволеных,

1. Прызнае, што адпаведна з папярэднімі высновамі ПА АБСЕ і Офісу дэмакратычных інстытуцыяў і правоў чалавека аб тым, што прэзідэнцкія выбары 19 сьнежня 2010 не адпавядалі міжнародным стандартам свабодных, справядлівых і празрыстых выбараў; прызнае, што гэтае галасаваньне сталася страчанай магчымасьцю для дэмакратызацыі Беларусі, і, у сувязі са шматлікімі сур’ёзнымі парушэньнямі, адзначанымі АБСЕ, заклікае, каб новыя выбары былі праведзены ў свабодных, дэмакратычных умовах, у адпаведнасьці са стандартамі АБСЕ [паколькі ў дыскусіі пад гэтым матэрыялам на “Свабодзе”, які там недакладна перакладзены(?!), выказваюцца розныя меркаваньні, удакладняем, у арыгінале запісана: …calls, …, that new elections be held on the free and democratic conditions according to the OSCE standards; на наш погляд, тут пад “новымі выбарамі” маюцца на ўвазе… наступныя палатачныя выбары ці выбары прэзідэнцкія праз 5 гадоў!; карацей, “Еўропа”, як мы шмат разоў папярэджвалі і тлумачылі, у чарговы раз кінула беларусаў… – Рэд.];

2. Асуджае ўжываньне супраць пратэстоўцаў грубай сілы міліцыяй і КДБ у дзень выбараў, асабліва жорсткі напад на Ул.Някляева, парушэньне правоў на свабоду сходаў і выказваньня, а таксама правоў чалавека, і выказвае заклапочанасьць спробамі ўладаў Беларусі ўзяць пад апеку Даніла Саньнікава, 3-гадовага сына кандыдата ў прэзідэнты Андрэя Саньнікава і журналісткі Ірыны Халіп, якія абое застаюцца зьняволеныя ад 19 сьнежня;

3. Рэзка асуджае арышт і затрыманьні мірных дэманстрантаў і бальшыні кандыдатаў у прэзідэнты, лідэраў дэмакратычнай апазіцыі і вялікай колькасьці грамадзянскіх актывістаў, журналістаў, настаўнікаў і студэнтаў, якім пагражаюць прысуды да 15 гадоў зьняволеньня; заклікае да незалежнага і аб’ектыўнага міжнароднага рассьледаваньня гэтых падзей пад эгідай АБСЕ; заклікае да неадкладнага спыненьня палітычна матываваных прысудаў;

4. Асуджае рэпрэсіі і заклікае ўлады Беларусі неадкладна спыніць усе формы гвалту, перасьледу і запалохваньня актывістаў грамадзянскай супольнасьці, рэйды, ператрусы і канфіскацыю матэр’ялаў у прыватных памяшканьнях, прадстаўніцтвах незалежных смі і офісаў грамадзкіх арганізацыяў, а таксама выключэньняў з унівэрсітэтаў і звальненьняў з працы;

5. Патрабуе неадкладнага і безумоўнага вызваленьня ўсіх зьняволеных у дзень выбараў і пасьля выбараў, у тым ліку і зьняволеных, прызнаных Amnesty International вязьнямі сумленьня; заклікае ўлады Беларусі забясьпечыць неабмежаваны доступ сваякоў, юрыстаў і медыкаў да зьняволеных;

6. Выказвае шкадаваньне адносна рашэньня ўладаў Беларусі закрыць офіс АБСЕ ў Беларусі і заклікае ўлады Беларусі адмяніць гэтае рашэньне;

7. Асуджае блакаду ў інтэрнэце шэрагу буйных інтэрнэт-старонак, у тым ліку сацыяльных сетак і апазіцыйных вэб-сайтаў у дзень выбараў у Беларусі; падкрэсьлівае, што цяперашні закон аб СМІ ў Беларусі не адпавядае міжнародным стандартам і таму заклікае беларускія улады перагледзець і зьмяніць яго;

8. Заклікае Раду, Камісію і высокіх прадстаўнікоў ЕЗ перагледзець палітыку ЕЗ адносна Беларусі, у тым ліку ўжыць эканамічныя санкцыі і замарозіць усю макрафінансавую дапамогу праз крэдыты МВФ, аперацыі Еўрапейскага інвестыцыйнага банку і Еўрапейскага банку рэканструкцыі і разьвіцьця; падкрэсьлівае, што арыентацыя на Еўрапейскую палітыку добрасуседства і нацыянальнай дапамогі для Беларусі павінна быць перанакіраваная і праводзіцца ў сферы падтрымкі грамадзянскай супольнасьці; нагадвае пра істотнасьць эфектыўнага выкарыстаньня Еўрапейскай ініцыятывы ў справе дэмакратыі і правоў чалавека;

9. Заклікае Камісію падтрымаць усімі фінансавымі і палітычнымі сродкамі высілкі грамадзянскай супольнасьці, незалежных СМІ (у тым ліку ТВ Белсат, Еўрапейскага радыё для Беларусі, Радыё Рацыя і іншых) і недзяржаўных арганізацыяў у Беларусі, якія разьвіваюць дэмакратыю і супрацьстаяць рэжыму; бачыць неабходнасьць актывізаваць і заахвочваць сувязі беларускіх  недзяржаўных арганізацыяў зь міжнароднай супольнасьцю; разам з тым заклікае Камісію прыпыніць цяперашняе супрацоўніцтва і адклікаць дапамогу дзяржаўным СМІ ў Беларусі;

10. Заклікае Еўрапейскую Камісію разьвіваць мэханізм рэгістрацыі недзяржаўных арганізацыяў, якім адмоўлена ў рэгістрацыі ў Беларусі з палітычных прычынаў, для таго, каб даць ім магчымасьць карыстацца праграмамі ЕЗ;

11. Заклікае Камісію працягваць і павялічваць фінансавую дапамогу Еўрапейскаму гуманітарнаму універсітэту (ЕГУ), які месьціцца ў Вільні (Літва), павялічыць колькасьць стыпендыяў для беларускіх студэнтаў, рэпрэсаваных за іх грамадзянскую актыўнасьць і выключаных з універсітэтаў і зрабіць унёсак у канферэнцыю донараў “Салідарнасьць зь Беларусьсю”, запланаваную на 2/02/2011 і наступную канферэнцыю ў Вільні 3-4/02/2011;

12. Заклікае Раду, Камісію і Вярхоўную прадстаўніцу ЕЗ неадкладна аднавіць візавыя забароны ў дачыненьні да кіраўнікоў Беларусі і пашырыць іх на дзяржаўных чыноўнікоў, а таксама супрацоўнікаў праваахоўных органаў і сілаў бясьпекі, якія могуць быць адказнымі за парушэньні ў часе галасаваньня і пасьлявыбарчыя жорсткія рэпрэсіі і арышты прадстаўнікоў апазіцыі, а таксама замарозіць іх банкаўскія актывы; зьвяртае ўвагу, што санкцыі павінны заставацца ў сіле як найменей да вызваленьня ўсіх палітычных зьняволеных і поўнага зьняцьця зь іх абвінавачаньняў; вітае добрыя прыклады ўраду Польшчы і парламенту Літвы, якія ўвялі ў дзеяньне візавыя абмежаваньні для прадстаўнікоў рэжыму ў Менску і разам з тым аблегчылі паездкі ў Еўразьвяз для беларускіх грамадзянаў;

13. Заклікае Раду разгледзець магчымасьць прыпыненьня ўдзелу Беларусі ва Ўсходнім партнэрстве на саміце Усходняга партнэрства ў Будапэшце, калі да гэтага ня будзе  прымальнага тлумачэньня і значнага паляпшэньня сітуацыі ў Беларусі, пры гэтым прыпыненьне не распаўсюджваецца на няўрадавыя арганізацыі і грамадзянскую супольнасьць;

14. Заклікае Камісію і Раду актывізаваць перамовы ў справе пагадненьня аб рэадмісіі для спрашчэньня візавага рэжыму, у тым ліку і даступных візавых збораў ў мэтах спрашчэньня кантактаў паміж людзьмі;

15. Выказвае спадзяваньне, што краіны-сябры ЕЗ не аслабяць дзеяньні Еўразьвязу двухбаковымі кантактамі зь беларускім рэжымам, што аслабіла б аўтарытэт і эфектыўнасьць еўрапейскай зьнешняй палітыкі;

16. Выказвае меркаваньне, што спартовыя мерапрыемствы, такія як Чэмпіянат Сьвету па хакеі ў 2014, ня могуць праводзіцца ў Беларусі, пакуль у гэтай краіне будуць заставацца палітвязьні;

17. Выказвае шкадаваньне ў сувязі з крокамі Расейскай Федэрацыі, якая прызнала выбары і расцаніла рэпрэсіі як “унутраную справу”, рэкамендуе Еўракамісіі распачаць дыялог, кансультацыі і палітычную каардынацыю з суседзямі Беларусі, якія не ўваходзяць у ЕЗ, але якія традыцыйна маюць асаблівыя дачыненьні з гэтай краінай і адначасна зьяўляюцца партнэрамі ЕЗ – а менавіта, Расеяй і Ўкраінай – каб максімальна павысіць эфектыўнасьць палітыкі ЕЗ у дачыненьні да Беларусі, а таксама супрацоўнічаць у справе належнага ўраўнаважаньня рэакцыі на недахоп дэмакратыі і парушэньні правоў чалавека ў Беларусі зь неабходнасьцю пазьбегнуць яе міжнароднай ізаляцыі.

18. Даручае старшыні накіраваць гэтую рэзалюцыю ў Раду Еўропы, Еўрапейскую Камісію, Вярхоўнаму прадстаўніку, дзяржавам-сябрам ЕЗ, прэзідэнту [ну, вось бачыце, для іх Лу-ка – прэзідэнт, а не ўзурпатар. – Рэд.], парламенту і ўраду Беларусі, Парламенцкай Асамблеі Рады Еўропы і АБСЕ.

-

-

P.S. ад Алеся Астроўскага.

Да ўзгаданага вышэй тэкста, выстаўленага на сайце радыё “Свабода”, я тры разы – у пятніцу, суботу і нядзелю — дасылаў практычна адзін і той жа каментар.

Апошняя версія каментара выглядала так:

“Трэцяя і апошняя  спроба даслаць каментар:

—

Як па мне, выказваньне: «calls, … that new elections be held on the free and democratic conditions according to the OSCE standards», — азначае, што ЕЗ заклікае да таго, каб новыя (наступныя) выбары прайшлі ў свабодных дэмакратычных умовах, у адпаведнасьці са стандартамі АБСЕ.

А гэта ў сваю чаргу азначае, што гаворка ідзе пра звычайныя чарговыя выбары — у палатку ці прэзідэнцкія праз 5 гадоў. І ніякага закліку «тэрмінова правесьці ў Беларусі новыя прэзідэнцкія выбары» ўвогуле няма…

Радыё «Свабода» ўвяла нас у зман.

Ці я памыляюся?” (канец каментара)

Пасьля гэтай (трэцяй спробы) радыё “Свабода” ў нядзелю выставіла другую (суботнюю) версію каментара.

Бачым яшчэ і такі варыянт “свабоды слова” пры “лібералізьме”…