Беларусь - наша зямля » 5.2. Маніпуляваньне СМІ

Што могуць даць дэмакратыі тыя, хто выносіць паскудства на cвае сьцягі? (частка 2; радыё “Свабода” – рупар ліберастызму ў Беларусі)

Алесь Астроўскі — Wed, 21 Dec 2011 21:15:32 +0000

Рэдакцыя

Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў: «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005 была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду. Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для апошняй часткі данага матэрыяла.

Што могуць даць дэмакратыі тыя, хто выносіць паскудства на cвае сьцягі? (частка 1)

Алесь Астроўскі — Mon, 19 Dec 2011 21:47:35 +0000

Рэдакцыя.

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты? Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г., паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня гэтых прынцыпаў ва ўсіх краінах Еўрапейскага Зьвязу і за яго межамі«. «Суботнія ўрачыстасьці ладзяцца ня толькі для гей-супольнасьці, але для ўсіх тых, хто ганарыцца тым, што жыве ў справядлівым, роўным і сучасным грамадстве. Наша прыхільнасьць гэтым каштоўнасьцям пераходзіць нашы мяжы, і я з нецярплівасьцю чакаю таго дня, калі яе будзе падзяляць ўвесь сьвет », — лічыць кіраўнік Фарын-офіса.

Лідэр брытанскай апазіцыі Дэвід Кэмеран напярэдадні параду публічна павініўся за ўведзены ў 1988 годзе ранейшым кансерватыўным урадам Вялікабрытаніі так званы «артыкул 28″ Акту аб мясцовым самакіраваньні, які забараняў «прапаганду гомасексуалізму ў школах і грамадскіх установах». У Шатландыі гэты артыкул была адменены ў 2000 годзе, на астатняй частцы Злучанага Каралеўства — у 2003 годзе.

«Я прашу прабачэньня за «артыкул 28». Мы памыляліся ў гэтым. Гэта было эмацыйнае пытаньне. Я спадзяюся, вы зможаце нам дараваць», — сказаў лідэр «торы».

Сёньня прапаганда садаміі ды іншых формаў сексуальных адхіленьняў і розных мярзотаў у школах Брытаніі ажыцьцяўляецца на законнай падставе.

Нагадваю, у гісторыі чалавецтва масавае распаўсюджаньне садаміі заўсёды было надзейнай прыкметай … хуткай гібелі той ці іншай цывілізацыі.

МІНІСТЭРСТВА АХОВЫ ЗДАРОЎЯ БРЫТАНІІ РАІЦЬ ШКОЛЬНІКАМ ІМКНУЦЦА ДА АРГАЗМУ

(паводле http://www.bbc.co.uk/russian/uk/2009/07/090708_britain_sex_pleasure.shtml)

У новым кіраўніцтве для школ, выдадзеным Нацыянальнай службай аховы здароўя Вялікабрытаніі, падлеткам растлумачваецца, што яны «маюць права» на сексуальнае задавальненьне, а саіцьце або мастурбацыя двойчы ў тыдзень можа аказаць спрыяльнае ўзьдзеяньне на іх сардэчна-сасудзістую сістэму.

Як паведамляюць вядучыя брытанскія газеты, буклет пад назвай «Асалода», выдадзены ў дапамогу настаўнікам падразьдзяленьнем Нацыянальнай службы аховы здароўя ў горадзе Шэфілд і разьлічаны на школьнікаў ва ўзросьце ад 13 гадоў. Па словах стваральнікаў брашуры, яны імкнуліся дапоўніць сістэму сексуальнай адукацыі ў школах інфармацыяй аб карысьці заняткаў сексам у задавальненьне.

Занадта доўга сексуальнае выхаваньне падлеткаў, лічаць аўтары дакумента, абмяжоўвалася ў асноўным прапагандай «бясьпечнага сексу» і сталасьці ў інтымных стасунках. Пры гэтым ігнаравалася асноўная прычына, па якой многія займаюцца сексам, сцьвярджаюць стваральнікі кіраўніцтва, — а менавіта задавальненьне.

Дэвізам буклета «Асалода» стаў выраз: «Адзін аргазм у дзень — і доктар не спатрэбіцца».

Адзін з аўтараў брашуры — Стыў Слэк, дырэктар Цэнтра па праблемах ВІЧ і сексуальнага здароўя пры падраздзяленьні Службы аховы здароўя ў Шэфілдзе, сцьвярджае, што дакумент не прапагандуе раньні секс сярод падлеткаў. Наадварот, кажа ён, кіраўніцтва павінна заахвоціць школьнікаў не сьпяшацца са стратай нявіннасьці і пачаць сексуальнае жыцьцё толькі тады, калі яны будуць цалкам упэўненыя, што атрымаюць ад яго задавальненьне.

Між тым, псіхолаг з Ўэлінгтонскага каледжу ў Беркшыра Энтані Сэлдан назваў падобны падыход «сумным», — піша брытанская Times. Газета Daily mail, у сваю чаргу, паведамляе, што актывісты брытанскага руху за захаваньне сямейных каштоўнасьцяў асудзілі дакумент, заявіўшы, што ён толькі заахвоціць падлеткаў рана ўступаць у сексуальныя стасункі й прывядзе да большага распаўсюджваньня захворваньняў, якія перадаюцца палавым шляхам.

Аднак міністэрства аховы здароўя Брытаніі падтрымала новаўвядзеньне, заявіўшы, што «шчырая размова пра секс» — важны складнік фармаваньня здаровага сексуальнага жыцьця.

КАЛУМБІЯ. ГЕЙ-ПАРАД У БАГАЦЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

НАРВЕЖСКІМ САДАМІТАМ ТАКСАМА ДАЗВОЛІЛІ ЎСЁ

(паводле http://qirim-vilayeti.org/content/view/298/77/)

Парламент Нарвегіі прыняў закон, які дазваляе гомасексуалістам ня толькі «ўступаць у шлюбы» адзін з адным з усімі вынiкаючымі з гэтага «сямейнымі правамі», але нават усынаўляць дзяцей, а таксама дапускае штучнае апладненьне лесьбіянак. Такім чынам, гэта скандынаўская дзяржава, у якой да 1972 гомасексуалісты былі па-за законам, стала 6-й краінай свету [у 2008 годзе. – Рэд.], дзе ўзаконена гідкая распуста. Прычым, распуснікам дадзена права пладзіць сабе падобных ў масавым маштабе.

Як паведамляе Лента.ру, 84 дэпутата парламенту прагаласавалі за закон пры 41-м супраць. Тры кіруючыя левацэнтрысцкія партыі, а таксама апазіцыйныя Лейбарысцкая і Кансерватыўная партыі падтрымалі новаўвядзеньні, а хрысьціянскія дэмакраты і скрайне правая Партыя прагрэсу — не.

Закон аб садаміцкіх шлюбах ўступіць у сілу ў пачатку 2009 года і заменіць так званы «закон аб партнёрстве», прыняты ў 1993 годзе, які дазволіў нарвежскім садамітам уступаць у г.зв. «Грамадзянскія саюзы».

ПРА ГЕЯЎ СА ШКОЛЬНАЙ ЛАВЫ : ГУБЕРНАТАР КАЛІФОРНІІ ПАДПІСАЎ ЗАКОН ПРА ВЫВУЧЭНЬНЕ Ў ШКОЛЕ ДАСЯГНЕНЬНЯЎ ГАМАСЕКСУАЛІСТАЎ

(15.07.2011 г., паводле Алёны Бяловай, гл. http://www.gazeta.ru/social/2011/07/15/3696013.shtml)

Каліфарнійскія падлеткі будуць вывучаць у школах дасягненьні сексуальных меншасьцяў. Такі закон падпісаў губернатар Джэры Браўн. Яго крок выклікаў падтрымку сярод дэмакратаў і асуджэньне рэспубліканцаў і царквы.

Каліфорнія стане першым штатам ЗША, дзе ў дзяржаўных школах будуць выкладаць “гісторыю дасягненьняў геяў і лесьбіянак”. Такі законапраект падпісаў губернатар Джэры Браун — піша The New York Times.

Паводле дакумента, прадмет пра ўнёсак геяў і лесьбіянак у развіцьцё дзяржавы і краіны будзе ўключаны ў падручнікі і акадэмічныя планы грамадскіх навук — сацыялогіі, грамадазнаўства і таму падобных. Хоць новы закон набудзе моц у студзені 2012 г., стан падручнікаў і навучальных праграм ня будзе абнаўляцца да 2015 года. Таму мясцовым школам давядзецца ўключаць дадатковыя матэрыялы ў навучальныя планы.

«Гісторыя павінна быць сумленнай … Гэты законапраект зьмяняе існыя законы, забараняе дыскрымінацыю ў сьферы адукацыі й гарантуе, што ўнёсак амерыканцаў з усіх пластоў грамадства ўключаны ў нашы кнігі пра гісторыю, — заявіў губернатар».

Мясцовы парламент, большасьць якога складаюць дэмакраты, прыняў аналагічны законапраект у 2006 годзе, але рэспубліканец Арнольд Шварцэнегер, які быў у той час губернатарам, наклаў на яго вета.

Некаторыя кансерватыўныя заканадаўцы працягваюць выступаць супраць законапраекта. «Гэта сумны дзень для нашай рэспублікі, калі ўрад кажа людзям, што яны павінны думаць», — сказаў прадстаўнік рэспубліканскага дзяржаўнага заканадаўчага сходу ад Сан-Бернардына Цім Данэлі. Па яго словах, закон загадвае школам падаваць геяў і лесьбіянак толькі ў станоўчым сьвятле, што падобна на цэнзуру.

Закон раскрытыкавала і царква. «Гэта абуральна, што губернатар Браўн дазволіў гомасексуальным актывістам пранікаць у розумы каліфарнійскай моладзі, — цытуе CNN вялебнага Луі Шелдона, старшыню і заснавальніка зьвяза «Традыцыйныя каштоўнасьці». — Бацькам, чые дзеці вучацца ў дзяржаўных школах, давядзецца забраць іх адтуль».

(канец цытаваньня матэрыялаў)

Абмеркаваньне пададзеных фактаў будзе ў апошняй частцы.

Пра Клару з Розай і “Міжнародны жаночы” ды “мужчынскі” дні

Алесь Астроўскі — Mon, 07 Mar 2011 15:09:34 +0000

Рэдакцыя

У значнай частцы людскай цывілізацыі для таго, каб адзначыць базавую ролю жанчын у існаваньні народаў дый усяго чалавецтва ў цэлым, адзначаецца Дзень маці (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2007/10/14/932). Пасьля перавароту 1917 году бальшавікі-сіяністы, якія прыйшлі да ўлады на тэрыторыі былой расейскай імперыі (тым, хто жадае азнаёміцца са зьместам тых падзей, раім пачыць адпаведныя матэрыялы, напрыклад тыя, што пачынаюцца адсюль: http://nashaziamlia.org/2008/11/05/1587 — і заканчваюцца тут: http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606), панаўстаўлялі ў каляндар свае сьвяты. Цяперцы РБ, якія зьяўляюцца наўпроставымі нашчадкамі-спадчыньнікамі часткі тых бальшавікоў, працягваюць маліцца на ўсё бальшавіцка-сіянісцкае, уключаючы і г.зв. “Сьвята 8 Сакавіка” – “Міжнародны жаночы дзень”. Баронячы годнасьць беларусаў-літвінаў, мы ня можам на гэта не рэагаваць… (матэрыял ілюструе фота Клары Цэткін-Эйсьнер і Розы Люксембург)

Матэрыял, якія падаецца ніжэй, узяты з сайта кіраўніка расейскага Славянскага саюзу – спадара Дзёмушкіна, за 08.03.2010 г. Яго артыкул мае назву “Габрэйскае сьвята 8 сакавіка Клары Цэткін і Розы Люксембург” (http://www.demushkin.com/content/news/256/4451.html). Падаем ніжэй трохі скарочаную версію артыкула.

“Свята гэтае прыдумана ў 1910 годзе габрэйскай бальшавічкай і феміністкай Кларай Цэткін. Затым яно было зацьверджана ў наступным, 1911 годзе, на Еўрапейскай канферэнцыі жанчын-сацыялістак.

Дзень 8 сакавіка падазрона «ўдала» супаў са сьвяткаваньнем юдэйскага сьвята Пурым, якое, у сваю чаргу, сьвяткуецца ў гонар «подзьвігу» Эсьфір.

Разьбярэм сітуацыю падрабязьней, зьвярнуўшыся да артыкулаў дыякана Андрэя Кураева ды іншых адукаваных людзей. Каб ізноў усё не сьпісалі на параною «фашыстаў, што ядуць дзяцей».

Вясну натуральна было б сустракаць ня 1 сакавіка, а 22 сакавіка — у дзень веснавога раўнадзенства. Дзень жанчыны [лепш Маці – Рэд.] можна было б сьвяткаваць у любую зь нядзеляў вясны. Але чаму ж было абрана менавіта 8-е сакавіка?

Чаму бальшавікі (іх вярхушка — спрэс габрэі) сьвяткуюць 7 лістапада — разумею. Чаму дзень класавай салідарнасьці працоўных адзначаецца 1 траўня — таксама ўсім вядома (па меншай меры, афіцыйная версія запэўнівае, што гэта памяць аб дэманстрацыі рабочых у Чыкага). Але выбар 8 сакавіка ня быў патлумачаны ніяк. Ні афіцыйная гісторыяграфія, ні народныя паданьні не захавалі ніякіх зьвестак аб якой-небудзь падзеі, якая некалі адбылася менавіта 8 сакавіка і сталася такой значнай для палымяных рэвалюцыянераў, што яны вырашылі захоўваць у стагоддзях памяць аб гэтым дні.

Але калі людзі сьвяткуюць дзень, аб матывах сьвяткавання якога ім самім нічога невядома – ці ня дзіўна гэта? Ці ня робіць гэта магчымай сітуацыю, пры якой адныя людзі (статысты, запрошаныя на сьвята) адзначаюць адно, а іншыя (арганізатары) сьвяткуюць нешта зусім іншае? Можа быць, арганізатары вырашылі не выдаваць таямніцу сваёй радасьці? Маўляў, радасьць у нас вялікая, і мы ня супраць таго, каб увесь сьвет нас віншаваў з гэтым днём. Праўда, у нас свая, вельмі прыватная і ня ўсім зразумелая нагода для сьвята — а свята мы хочам сусьветнае — і вось для таго, каб увесь сьвет шчыра весяліўся і шчыра нас віншаваў — мы дадзім яму іншае тлумачэньне…

Раз матывы былі асабістыя — значыць, трэба прыгледзецца да асобаў. Гэты партрэтны шэраг знаёмы нам зьдзяцінства. Вось толькі нядаўна дазволілі мы сабе заўважыць, што аб’ядноўвае гэтых карыфеяў і герояў рэвалюцыі 1917 года ня толькі прыналежнасьць да партыі рэвалюцыі і адданасьць ідэям Інтэрнацыяналу. Яшчэ ў іх было этнічнае сваяцтва. Інтэрнацыянал, як аказалася, быў на рэдкасць… монанацыянальным, і ўваходзілі ў яго… спрэс габрэі ды габрэйкі. У гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Еўропе на мяжы XIX-XX стагоддзяў менавіта выхадцы з габрэйскага народу паднялі сьвет на барацьбу са «сьветам насільля» і заклікалі разбурыць яго «да падмуркаў».

Уявім, што вам прыйшла ў галаву выдатная ідэя заснаваць жаночы дзень. Немец, француз, ангелец пры такой пастаноўцы пытаньня адразу ўспомнілі б Жану д’Арк. Але Клара Цэткін — габрэйка. І для яе цалкам натуральнымі ёсьць асацыяцыі зь гісторыяй яе роднага народу. А ў гэтай гісторыі была такая постаць — Эсьфір. Гэтай Эсьфіры прысьвечана штогадовае і самае «вясёлае сьвята» габрэйскага народу — сьвята Пурым. І сьвяткуецца яно якраз на пераломе ад зімы да вясны (у юдэяў захоўваецца месяцовы каляндар, і таму час сьвяткаваньня Пурыма вагаецца што да нашага сонечнага календара амаль так жа, як слізгае ў адносінах да яго час сьвяткаваньня праваслаўнага Вялікадня).

Мяняць кожны год дату “сьвята Ревалюцыянерак” было б і нязручна, і надта адкрыта: занадта ўжо было б заўважальна, што сьвяткуецца ўсяго толькі Пурым. І таму сьвяткаваньне Жанчыны-разбуральніцы было вырашана зафіксаваць, і штогод 8 сакавіка незалежна ад месяцовых цыклаў заклікаць усе народы зямлі ўслаўляць Жанчыну-Ваяўніцу – г.зн. услаўляць Эсьфір, віншаваць з Пурымам усіх нашых жанчын (хай нават і не ўсьведамляючых гэтага).

Гэтая задума была б усяго толькі дасьціпнай, калі б сьвята Пурым само было звычайным сьвятам накшталт Дня Жніва або Новага году. Але Пурым унікальны. Мабыць, ні ў аднаго з сучасных народаў няма сьвята, прысьвечанага такога роду падзее.

Гэта не рэлігійнае сьвята. Так аб ім кажа «Габрэйская энцыклапедыя», якая падкрэсьлівае, што гэтае сьвята «ня звязана ні з храмам, ні зь якой-небудзь рэлігійнай падзеяй» (Габрэйская Энцыклапедыя. Збор ведаў аб габрэйстве і яго культуры ў мінулым і сучаснасьці. М ., Тэра, 1991, Т. 13, ст. 123). А што было?

Скончыўся вавілонскі палон габрэяў. Жадаючыя маглі вярнуцца ў Ерусалім. Праўда, аказалася, што жадаючых вярнуцца на радзіму значна менш, чым можна было ўявіць па плачах і патрабаваньнях, якія папярэднічалі вызваленьню. У многіх габрэяў у сталіцы сусьветнай імперыі (якім быў тады Вавілон) справы йшлі зусім нядрэнна, і немалая колькасьць габрэяў не пажадала пакідаць дамы, абжытыя за стагоддзе, ці разрываць звыклыя сувязі, гандлёвыя кантакты, губляць устойлівую кліентуру. Тысячы габрэйскіх сем’яў засталіся жыць у гарадах персідскай імперыі, і прычым ў становішчы зусім ня рабскім. Склалае становішча з часам пачало зьдзіўляць і саміх персаў. Азіраючыся навокал, яны пераставалі разумець: хто ж каго заваяваў. Персы заваявалі Ерусалім, ці габрэі захапілі Вавілон? Як звычайна ў падобных сітуацыях, апошнім інстытутам улады, які ўсьведамляе пагрозу нацыянальным інтарэсам і спрабуе іх адстойваць, аказваюцца «сілавыя структуры». І вось падобна Кручкову, які дакладаў Гарбачову аб «агентах уплыву», персідскі міністр абароны генерал Аман ідзе да цара Ксеркса (падзеі адбываюцца каля 480 г. да Раства Хрыстова) і дзеліцца сваімі сумнымі назіраньнямі.

Як толькі што было адзначана, часы былі яшчэ далёка не евангельскія, а норавы — зусім не хрысьціянскія. Рэакцыя Ксеркса была рашуча-паганскай: вынішчыць ўсіх габрэяў. Аб задуме Ксеркса дазнаецца яго жонка царыца Эсьфір. Цар ня ведае пра яе нацыянальнасьць. І вось, у хвіліну захапленьняў і абяцаньняў, Эсьфір выцягвае з мужа прызнаньні ды абяцаньні: ты любіш мяне? значыць, ты любіш тых, каго я кахаю? значыць, ты любіш мой народ? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць мяне? значыць, ты ненавідзіш тых, хто ненавідзіць маіх сяброў і сваякоў? значыць, ты ненавідзіш ненавісьнікаў майго народу? Дык дай волю сваёй нянавісьці! Знішчы маіх ворагаў, якіх ты лічыш і сваімі ворагамі!

І Ксеркс, які без асаблівых роздумаў адказаў згодай на ўсе гэтыя пытаньні, цяпер са зьдзіўленьнем адкрывае, што ён пагадзіўся зьнішчыць не ненавісных яму габрэяў, а ўсіх іхных ворагаў…

У выніку ў дзень 13 Адара (гэты дзень габрэйскага календара прыпадае на канец лютага — пачатак сакавіка) ва ўсе гарады імперыі прыходзіць царскі загад. Рыхтавалася-та ўсё да зьбіцьця габрэяў, а ганцы прывезьлі цалкам іншы ўказ. Апынулася, што цар дазволіў Эсьфіры і яе стрыечнаму брату і выхавальніку Мардахаю скласьці ўказ аб маючых адбыцца пагромах: «І пакліканыя былі царскія пісцы, і напісана было ўсё так, як загадаў Мардахэй да правіцеляў 127 абласьцей ад імя цара — пра тое, што цар дазваляе юдэям, якія знаходзяцца ў кожным горадзе, сабрацца і стаць на абарону жыцьця свайго, вынішчыць, забіць і загубіць усіх моцных у народзе і ў вобласьці, якія ў варожасьці зь імі, дзяцей і жонак, і маёмасьць іх зрабаваць» (Есф. 8,8 -11).

І на працягу двух дзён «усе князі ў абласьцях, і сатрапы, і выканаўцы спраў царскіх падтрымлівалі юдэяў. І зьбівалі юдэі ўсіх ворагаў сваіх, і нішчылі, і паступалі з ворагі па сваёй волі» (Есф. 9,3-5). Аман быў павешаны зь 10-ю ягонымі дзецьмі. Усяго было зьнішчана 75.000 персаў — эліта краіны. Усе, хто мог быць канкурэнтамі габрэям. У выніку лёс персідскай імперыі быў перадвызначаны…

Як можна праз тысячагоддзі арыйскім народам сьвяткаваць падзеі таго дня? Ці ёсьць іншы народ на зямлі, які з радасьцю сьвяткуе дзень масавых забойстваў? Я разумею сьвята ў гонар ваеннай перамогі. Гэта было адкрытае і рызыкоўнае сутыкненьне, і дзень перамогі — гэта сумленнае сьвята. Але як сьвяткаваць дзень пагрому? Як сьвяткаваць дзень забойства тысяч дзяцей? І як можна пісаць пра «вясёлае сьвята Пурым»?

А між тым, сьвята гэтае вельмі вясёлае. Гэта адзіны дзень, у які цьвярозы і педантычны Талмуд загадвае напівацца: «У абед ядуць сьвяточную трапезу і п’юць алкагольныя напоі пакуль не перастаюць адрозьніваць паміж словамі «пракляты Аман» і «дабраславёны Мардахэй» (Сідур. Брама малітвы на будні, Суботу і Сьвяты. Пераклад … Пінхаса Палонскага. Ерусалім-Масква, 1993, с. 664). Святочная трапеза ўключае ў сябе піражкі з паэтычнай назвай «вушы Амана» (Габрэйская Энцыклапедыя. т. 13, ст. 126). Такая мілая сямейная сцэна: бацька, які не адрознівае ўжо Амана ад Мардахэя, прапануе сыночку: «мілы, ці ня хочаш яшчэ паесьці плоці нашага ворага?».

І гэтае сьвята шануецца як найвялікшае. Сярод талмудысцкіх мудрацоў «існуе нават меркаваньне, што калі ўсе кнігі прарокаў і агіёграфаў будуць забытыя, кніга Эсьфір усё-ткі не забудзецца, а сьвята Пурым не перастануць выконваць» (там жа, ст. 124).

Дык ці беспадстаўным ёсьць меркаваньне, што ў сьвядомасьці габрэйскіх лідэраў Інтэрнацыяналу, якія ўчынілі разьню ў праваслаўнай Расеі, жаночы рэвалюцыйны рух асацыяваўся менавіта зь імем Эсьфіры, а 8 сакавіка было абрана імі ў сілу звычкі сьвяткаваць у гэтыя дні сямейнае сьвята Пурым?

Падзеі Пурыму нагадваюць менавіта, як трэба паступаць з ворагамі. У гэтым і заключаецца жудаснасьць гэтага «вясёлага сьвята»: з пакаленьня ў пакаленьне яно прайгравае мадэль абыходжаньня з тымі, каго габрэі аднойчы палічаць сваім ворагам.

Цяпер нам засталося толькі ўспомніць, што прыход Інтэрнацыяналу да ўлады ў Расеі быў зьвязаны зь пераменай календара, і спытаць: а калі ж сьвяткаваўся дзень, які цяпер завецца «8-м сакавіка» у рэвалюцыйных гуртках перадрэвалюцыйнай Расеі? Аказваецца, 8-е сакавіка па новым стылі — гэта 23 лютага па старым. Вось і адгадка — чаму «мужчынскі» дзень і «жаночы» так недалёка адзін ад аднаго. Калі еўрапейскія браты па Інтэрнацыянале адзначалі «8 сакавіка», у Расеі гэты дзень зваўся… 23-м лютага. Таму ў перадрэвалюцыйныя гады партыйцы і тыя, хто ім спачувалі, абвыклі лічыць сьвяточным днём 23 лютага. Затым каляндар зьмянілі, але застаўся рэфлекс сьвяткаваць нешта рэвалюцыйнае 23 лютага. Дата была. У прынцыпе (улічваючы плаваючы характар Пурым), гэтая дата нічым ня горшая і ня лепшая за 8 сакавіка. Але трэба было знайсьці й для яе прыкрыцьцё. Праз некалькі гадоў адпаведны міф быў створаны: «Дзень Чырвонай Арміі». Нібы памяць аб першай бітве і першай перамозе.

Але гэта — міф. 23 лютага 1918 г. не было яшчэ Чырвонай Арміі й не было яе перамог. Газеты канца лютага 1918 г. не ўтрымліваюць ніякіх пераможных рэляцый. І лютаўскія газеты 1919 года не радуюцца з нагоды першай гадавіны «вялікай перамогі». Толькі ў 1922 годзе дзень 23 лютага быў абвешчаны Днём Чырвонай Арміі. Аднак, вось што цікава — яшчэ за год да 23 лютага 1918 года «Праўда» піша аб тым, што 23 лютага зьяўляецца сьвяточным днём: «Задоўга да вайны пралетарскі Інтэрнацыянал прызначыў 23 лютага днём міжнароднага жаночага свята» (Вялікі дзень // Праўда, 7 сакавіка 1917 г.; падрабязна пра гэта гл. М. Сідлін. Чырвоны падарунак да Міжнароднага жаночага дню 23 лютага // Незалежная газета, 22.2.1997).

Зрэшты, прыдумаць прыкрыцьцё для адзначэньня 23 Лютага трэ было яшчэ і таму, што менавіта 23 лютага 1917 года пачалася «Лютаўская рэвалюцыя». Паколькі бальшавікі ня гралі ў ёй вядучай ролі, але ўсё ж прынялі яе, віталі і ўнесьлі ў свае сьвятцы, то трэба было дню «зьвяржэньня самадзяржаўя» (захаваўшы яго сьвяточнасьць) даць іншую назву. Вось гэты дзень і стаў «днём Чырвонай Арміі».

Так традыцыя сьвяткаваньня Пурыма прывяла да ўсталяваньня жаночага сьвята 8 сакавіка. І так падзеньне расейскай імперыі «супала» з разгромам імперыі Персідскай.

І яшчэ: адзіная ваенная падзея, якая адбылася 23.2.1918 — гэта рашэньне ЦВК Саўнаркаму аб прыняцьці умоў «Брэсцкага міру». Гэта — дзень капітуляцыі Расеі ў Першай сусьветнай вайне. Капітуляцыі па волі Інтэрнацыяналу, які ператварыў «вайну імперыялістычную (дакладней — айчынную) у вайну грамадзянскую».

Такім чынам, усё наадварот: цяжка знайсьці больш ганебны дзень у ваеннай гісторыі Расеі, у тым ліку — Савецкай Расеі. І тое, што сёньня гэты дзень называюць «Днём абаронцаў Айчыны» — гэта яшчэ адна кпіна.

Таму мы асабліва зьвяртаемся да маладых людзей: падумайце, ці варта віншаваць са сьвятам разні вашу маму ці каханую дзяўчыну? Можа, усё ж варта лепш ставіцца да жанчын?…”

Што азначаюць даныя НІСЭПД: “за Лукашэнку 51%”

Алесь Астроўскі — Thu, 27 Jan 2011 22:05:45 +0000

Барыс Керзач

Усім відавочна, што галоўнай інтрыгай “прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2010-11 гг. у Беларусі” (кампанія не завяршылася) застаецца пытаньне: колькі Лу-ка — вядомы ўсяму сьвету ўпыр-беларусаненавісьнік, пастаўлены на пасаду прэзідэнта Беларусі 17 гадоў таму агульным рашэньнем імперыякратыі Расеі й ліберастыі Захаду — набраў галасоў у першым туры палітычнай кампаніі, якую толькі ўмоўна можна назваць “прэзідэнцкімі выбарамі”. Прычына інтрыгі ў тым, што меркаваньні па гэтым пытаньні істотна розьняцца. Афіцыйныя даныя ЦВК – “за Лу-ку аддалі свае галасы амаль 80% выбаршчыкаў, якія ўдзельнічалі ў галасаваньні”. Лічбы, якія паказваюць вымяральнікі, адносна незалежныя ад праімперскага беларусафобскага рэжыму, вагаюцца ад 30 да 44%. З элементарна разумных людзей (а такіх у Беларусі абсалютная бальшыня) у лічбу 80 ня верыць ніхто. Ключавая інтрыга, якая разгорваецца вакол відавочнага ўсім факту фальсіфікацыі вынікаў “выбараў” (нагадаю, такая фальсіфікацыя ёсьць вялікім дзяржаўным злачынствам!), заточана на два ўзаемазьвязаныя пытаньні: кім цяпер лічыць Лу-ку — прэзідэнтам ці ўзурпатарам?; а таксама колькі адсоткаў галасоў яму 19 сьнежня прыпісала здэмаралізаваная Ярмошына (ой, сядзець ёй — не перасядзець!) — 29? 39? ці ўсе 49?! Тое, што ва ўсіх “апазіцыйных СМІ” гэтыя пытаньні старанна замоўчваюцца, нічога не мяняе ў зьмесьце актуальных гістарычных падзей, якія перажывае беларускі народ…

Рэдакцыя збольшага фіксуе асобаў з кола афіцыйных “апазіцыянераў” і з колаў “Захаду”, якія спрабуюць накінуць беларусам думку, што пасьля 19-га ў Беларусі ёсьць нейкі прэзідэнт. Да нядаўняга часу такое намаўленьне ў асноўным адбывалася шляхам ужыцьця слова “прэзідэнт” побач са словам “Лукашэнка” (у такім варыянце NLP-шнай прапаганды засьвяціліся “апазіцыянеры” Васілевіч, Трыгубовіч, Мацкевіч, іншыя, а таксама кіраўніцтва Еўрапарламенту).

У іншым варыянце прымусіць нас прызнаць Лу-ку за прэзідэнта Беларусі нядаўна засьвяціўся НІСЭПД (Незалежны інстытут сацыяльна-эканамічных і палітычных дасьледваньняў), які таксама ўвесь час лічыцца нейкай там часткай “беларускіх апазіцыйных сіл”. Радыё “Свабода” нядаўна ашарашыла ўсіх сваіх слухачоў і чытачоў матэрыялам (гл. вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/2281419.html), названым “НІСЭПД: за Лукашэнку — 51,1%”. Стала зразумелым: у пераконваньні нас, што Лу-ка – па ранейшаму прэзідэнт РБ, удзельнічае яшчэ і радыё “Свабода”.

Ад імя рэдакцыі мне было запрапанавана прааналізаваць гэтую чарговую скандальную сітуацыю ў шэрагах “аб’яднаных дэмакратычных апазіцыйных сіл” і падаць сваё бачаньне таго, што адбылося. Я пасядзеў пару вечароў і цяпер вы знаёміцеся з вынікамі маёй працы.

1. Крыніцы інфармацыі (падаю наўмысна, каб любы мог праверыць кожнае слова, на грунце якіх я рабіў свае высновы):

- ужо ўзгаданы артыкул на “Свабодзе” “НІСЭПД: за Лукашэнку — 51,1%” (http://www.svaboda.org/content/article/2281419.html);

- афіцыйны сайт НІСЭПД — http://www.iiseps.org, пра які мы, дарэчы, у свой час ужо інфармавалі нашых чытачоў (http://nashaziamlia.org/2006/11/24/410/#more-410);

- і, нарэшце, сам артыкул “ПРЕЗИДЕНТСКИЕ ВЫБОРЫ-2010: «ПЕЙЗАЖ ПОСЛЕ БИТВЫ»” (http://www.iiseps.org/press1.html).

2. Ключавыя моманты:

- у справаздачы НІСЭПД сапраўды ёсьць выснова: па даных інстытута “за А. Лукашенко проголосовали 51.1% от всех апрошенных, т.е. зарегистрированных избирателей …, за следующего за ним В. Некляева – 8.3%…”; далей удакладняецца: “От числа голосовавших (а также с учетом того, как «разложились» не захотевшие отвечать на прямой вопрос) это составляет, соответственно, 58% і 9.7%«;

- у сваёй справаздачы НІСЭПД нагадвае, што “19 марта 2006 г. А. Лукашенко получил (от числа проголосовавших) 63.1%”;

- далей у справаздачы гаворыцца (з галоўнага): “хотя за пять лет поддержка президента (зноў “прэзідэнта”) снизилась, по меньшей мере, на 5-6%, он по-прежнему остается приемлемым лидером для миллионов белорусов”;

- далей у справаздачы НІСЭПД бажацца, што гэтыя лічбы былі шмат разоў правераныя як “дублюючымі пытаньнямі”, так і “шматбаковым крос-аналізам”;

- і пад канец: “главная причина очередной победы А. Лукашенко на декабрьских выборах – «две Беларуси», живущие в этой стране уже много лет, большая часть которой пока представлена президентом”.

- у інтэрвю “Свабодзе” кіраўнік НІСЭПД Алег Манаеў заявіў: «У справаздачы напісана, што за Лукашэнку прагаласавала 51,1%, а ўсе астатнія апаненты разам узятыя атрымалі 28,4%”.

- Іна Студзінская, карэспандэнт “Свабоды”, чамусьці не запыталася ў спадара Манаева, на чым грунтуецца яго ўпэўненасьць у заяўленых ад імя НІСЭПД выніках, і як у дасьледваньнях Інстытута, які ён узначальвае, улічваўся чыньнік страху – галоўны рэсурс беларусафобскага рэжыму?

- Студзінская не запыталася, якую статыстычную памылку маюць падобныя дасьледаваньні.

3. Датковыя даныя:

- як я зразумеў, методыка сацыялагічных дасьледаваньняў, якія праводзіць НІСЭПД, прызначаная для вывучэньня дынамікі зьмены настрояў насельніцтва. Гэтыя дадзеныя маюць вялікае значэньне для сачэньня за зьменай прыхільнасьцяў электарату на працягу пэўнага часу, які вымяраецца гадамі (таму падача вынікаў у выглядзе “адсоткаў прагаласаваўшых” выклікае зьдзіўленьне);

- сярод кіраўнікоў НІСЭПД вядомыя такія асобы як Манаеў, Нікалюк, Сасноў. Па зьвестках, якія блукаюць сярод апазіцыі, ніводны зь іх не зьяўляецца беларусам. Нічога ня маю супраць гэтых людзей, як прадстаўнікоў сваіх народаў, але задам пытаньне: зь якой такой нагоды ім бараніць інтарэсы беларусаў?

- фінансаваньне на сваю дзейнасьць НІСЭПД атрымлівае, па некаторых зьвестках, як з захаду, так і з усходу…

4. Аналіз.

У сацыялагічных дасьледваньнях ёсьць такое паняцьце як статыстычная памылка, якая залежыць ад аб’ёма выбаркі і звычайна вагаецца ў межах 3-5%.

Паказчык, на які зьвярнулі нашу ўвагу і Манаеў (адказваючы на пытаньне), і “Свабода” (гл. загаловак матэрыяла), роўны 51,1% — гэта паказчык, як кажуць, на мяжы казьніць/мілаваць. А гэта значыць, што адымі ад 51% хаця б 2%, і ты трапляеш у цалкам супрацьлеглую сітуацыю з зусім іншымі наступствамі. Тое, што ні Студзінская, ні Манаеў (асабліва ён) не зьвярнулі ўвагу на статыстычную памылку, ужо паказвае на іх унутраную псіхалагічную ўстаноўку зьвярнуць нашу ўвагу на тое, што па даных НІСЭПД “Лу-ка набраў больш за 50% галасоў” (маўляў, прабачце, што так атрымалася, але самі ведаеце – навука, супраць яе не папрэш).

Па ходу Манаеў памыліўся, заяўляючы ў інтэрвю пра 51,1% (відаць, наступства ўнутранага напружаньня, бо гэтага рабіць не хацелася) – ён павінен быў казаць пра 58%…

Паколькі я ўжо зьвяртаў увагу, што методыка сачэньня за станам беларускага грамадства, якую выкарыстоўвае НІСЭПД, не прызначаная для падачы вынікаў у выглядзе адсоткаў ад прагаласаваўшых на выбарах, пераходжу да апошняга і галоўнага – таго, што таксама старанна замаўчалі і журналіст, і прафесар Манаеў. Гэта галоўнае – страх. Так, вядома, што ў аналагічнай сітуацыі ва Ўкраіне, якая адрозьнівалася ад нашай краіны тым, што чыньнік страху там быў значна меншы (гаворка пра сітуацыю перад Памаранчавай рэвалюцыяй), усе сацыялагічныя дасьледваньні далі вынікі на 10-15% горшыя, чым тое, што аказвалася ў выніку несфальшаванага падліку бюлетэняў, вынутых са скрыняў для таемнага галасаваньня. Гэта значыць, што людзі пад ціскам страху (якія дублюючыя пытаньні ні давай і які крос-аналіз ні рабі) будуць хаваць свае сапраўдныя погляды і свае дзеяньні ў кабінках для галасаваньня…

Мы жывем не ва Ўкраіне Кучмы, а ў Беларусі Лу-кі. Дасьледваньне праводзілася пасьля падзей на Плошчы, на фоне шматлікіх арыштаў і жалезна-шклянай гістэрыкі па “яшчыку”. Г.зн., што ад 49% варта адняць яшчэ, як мінімум, 15%!

У выніку мы якраз і выходзім на лічбу ў 33-35%, якая вынікае з даных “Вясны”, якія атрымалася сабраць сябрам гэтай арганізацыі, якія былі назіральнікамі і сябрамі камісій.

Выснова: такім чынам, і даныя НІСЭПД пацьвярджаюць: за Лу-ку ў першым туры г.зв. “прэзідэнцкіх выбараў” з трох беларусаў свой голас аддаў толькі адзін, а двое астатніх – галавалі за каго заўгодна, за што заўгодна, але не за Лу-ку!

Гэта мой першы адказ на пытаньне: Што азначаюць даныя НІСЭПД, што “за Лукашэнку 51,1%”?

Але давайце на гэтым кропку ставіць ня будзем, а запытаемся яшчэ раз: Што азначаюць даныя НІСЭПД “за Лукашэнку 51,1%” з улікам таго, што Манаеў ня мог ня ведаць, што на самай справе за Лукашэнку прагаласавала каля 35%?

Гэта азначае толькі адно: Манаева прымусілі так заявіць (зьвярніце ўвагу, ён нават гаворыць “у справаздачы напісана” – так яму ня хочацца гэтага рабіць)…

А цяпер у трэці раз запытаемся: Што азначаюць даныя НІСЭПД, што “за Лукашэнку 51,1%”, з улікам таго, што кіраўніка гэтага інстытуту прымусілі так заявіць?

Паколькі Манаева маглі прымусіць толькі тыя, хто фінансуе НІСЭПД, гэта азначае толькі адно: і “Ўсходу”, і “Захаду” (а дакладней, тым, хто хаваецца за гэтымі нікамі) пазарэз патрэбная фармальная легітымізацыя Лу-кі ў якасьці “прэзідэнта Беларусі”.

У заключэньні паўтару банальнасьць: чалавек з ведамі – чалавек узброены…

Усяго лепшага, беларусы-літвіны!

На “Свабоде” блакуецца абмен думкамі, пошук ісьціны, затое свабода для ліберастычна-дэгенератыўнага сьцёбу (частка 2; Дпр-п 129)

Алесь Астроўскі — Thu, 18 Nov 2010 21:41:06 +0000

Алесь Астроўскі

Падам яшчэ некалькі выпадкаў неабгрунтаванага блакаваньня “Свабодай” маіх, і, як высьвятляецца, ня толькі маіх каментароў (неабгрунтаванага з пазіцыі пошуку ісьціны, абароны аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу).

Вось чарговы матэрыял “Свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2216035.html) і лёс майго каментара да яго.

РАМАНЧУК ПРАПАНУЕ АДЗІНУЮ ПРАГРАМУ ДЛЯ АПАЗЫЦЫЙНЫХ КАНДЫДАТАЎ

10.11.2010, БелаПАН

Патэнцыйны кандыдат у прэзыдэнты Яраслаў Раманчук прапануе дэмакратычным прэтэндэнтам на пасаду кіраўніка дзяржавы падпісаць адзіную праграму прыхільнікаў перамен. Пра гэта гаворыцца ў распаўсюджанай прэс-службай палітыка заяве.

Раманчук лічыць, што адзінага кандыдата ад апазыцыі на выбарах ня будзе: няма яўнага лідэра, а ёсьць лідэры са сваімі структурамі, рэсурсамі і аўтарытэтам. Немагчымы і агульны байкот, паколькі занадта розныя людзі апынуліся ў ліку прэтэндэнтаў. У той жа час, адзначае ён, 50% грамадзян яшчэ не вызначыліся, за каго галасаваць.

У гэтай сытуацыі Раманчук прапануе, на яго думку, «самы рэалістычны, правільны і надзейны спосаб кансалідацыі ўсіх дэмакратычных палітычных сіл». «Нас можа аб’яднаць адзіная праграма прыхільнікаў перамен. Прапаную ўсім патэнцыяльным кандыдатам як мага хутчэй пачаць яе распрацоўку і ўзгадненьне [цікава, дзе Раманчук і ўсе іншыя былі папярэднія 5 гадоў, на працягу якіх наш сайт заклікаў да гэтага?.. – А.А.]. З улікам каштоўнасьцяў і інтарэсаў зацікаўленых асоб я абавязуюся да 15 лістапада 2010 года прадставіць на абмеркаваньне праект такой праграмы. Яе пяць базавых каштоўнасьцяў — свабода, незалежнасьць, дэмакратыя, законнасьць і рынкавая эканоміка».

Раманчук лічыць, што да 24 лістапада праграма можа быць узгодненая і прынятая кансэнсусам. «У гэтым выпадку хто б ні быў зарэгістраваны, абавязуецца выкарыстаць яе ў якасьці сваёй прэзыдэнцкай праграмы. Выбаршчыкі пачуюць ад усіх прыхільнікаў перамен адно і тое ж», — сказаў ён.

(канец цытаваньня матэрыяла)

На гэты тэкст я тройчы дасылаў наступны каментар:

“Адзіная Праграма, якая можа быць адзіна легітымнай у Беларусі — гэта праграма, заснаваная на аб’ектыўных інтарэсах беларускага народу. Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі, а потым усіх іншых.

Такая Праграма ўжо 5 гадоў (!) распрацоўваецца на сайце nashaziamlia.org. Калі трэба, яе можна дапрацаваць за пару тыдняў.

Яе асноўныя раздзелы:

- вырашэньне дэмаграфічных і медыцынскіх праблем у імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- вырашэньне эканамічна-фінансавых праблем у імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- вырашэньне праблем мовы, культуры, адукацыі, гістарычнай памяці й у цэлым усёй інфармацыйнай прасторы ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- арганізацыя палітычнай сістэмы ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу;

- сьветаглядныя арыентыры ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага ды іншых народаў Сьвету.

Думаю, што Раманчук, як паляк, лібертарыянец і член масонскай ложы Монт Перэлін (гл. Вікіпедыю), наўрад ці здольны скласьці Праграму ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу. Грунтуючыся на аналізе яго папярэдняй дзейнасьці, можна меркаваць, што ён хутчэй будзе прасоўваць «праграму» ў імя інтарэсаў тых заходніх сіл, якія яму даюць грошы, але такая праграма ў будучай Беларусі будзе НЕЛЕГІТЫМНАЙ!”

(каней цытаваньня каментара)

Як вы можаце здагадацца, каментар так і ня быў выстаўлены.

Чаму? – высьветліць немагчыма.

А вось яшчэ адзін прыклад — артыкул Сяргея Навумчыка (узяты адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/2217375.html) і мой каментар да яго.

ГАЛЯКОСТ ЦІ “ПРОСТА ЗАБОЙСТВА” ГАБРЭЯЎ?

11.11.2010, Сяргей Навумчык

Старэйшы сябра мой, чые інтэрвію на сайце Свабоды ці “Нашай Нівы” рэдка зьбіраюць менш за сотню камэнтароў, заўсёды раіць не рэагаваць на камэнтары; паколькі гэтак лічыць і жонка, звычайна прытрымліваюся парады. Аднак гэтым разам мушу зрабіць выключэньне.

Пад маім тэкстам “Яшчэ раз пра Савіцкага”, сярод іншых, выказаліся два аўтары. У адным Бялькевіч з Зэльвы піша:

“Со всем можно согласиться с господином Наумчиком, кроме того что в школах в прежние годы не упоминалось о том что евреев немцы убивали только потому что они евреи. Об этом говорили и это проходили. И в 60х-, и в 70-х, и в 80-х. И про Освенцим и про Дахау и про Бухенвальд. И про евреев. Может только не называли это Холокостом. Но какое это имеет значение как называть массовое убиство людей из-за их национальной принадлежности. Главное суть , а не название. Скорее всего, господин Наумчик учился в специальной школе (спецшкола) для детей выдающихся партийных деятелей, и в этих школах дабы не беспокоить весьма чувствительных деток гениальных начальников рассказами о газовых печах, было принято решение о страданиях евреев не упоминать”.

У другім камэнтатар Імя -(ім)- Легіён з Вялікай Вільні раіць:

“Вам бы задумацца пра пакуты и генацыд да ўласнага народу з боку Масковіі пачынаючы ад 17ст. Пад якой ідэалагічнай дактрынай ажыцьцяўлялася масавае вынішчэньне вялікалітоўскай нацыі ? А габрэі самі пра сябе парупяцца, сп.Навумчык. А то надта вы ўжо заляцаецеся, заборавазнавец вы наш і плакальшчык.”..

Не магу нічога сказаць пра спэцшколы “для детей выдающихся партийных деятелей” – ад першай да апошняй клясы вучыўся ў самай звычайнай, “пралетарскай” віцебскай школе (гэта можа пацьвердзіць Аляксандар Фядута, які апытаў маіх аднаклясьнікаў на прадмет – ці насамрэч, як гэта сьцьвярджаў А. Лукашэнка, я езьдзіў у школу на чорнай “Волзе”; вынік дасьледваньня – ня езьдзіў, хадзіў пешшу ці на аўтобусе дабіраўся (чуў, што і ўсіх трох сыноў Лукашэнкі сьціпла ня возяць на “Волгах”).

Але, зразумела, ня гэта галоўнае.

У першым камэнтары ключавой думкай, як падаецца, з’яўляецца – “какое это имеет значение как называть массовое убиство людей”; у другім – “яўрэі самі пра сябе парупяцца”.

Пачнем з тэрміналёгіі.

Падаецца, гэта якраз той самы выпадак, калі назоў вызначае сутнасьць. Ня “может”, спадар Бялькевіч, “не называли это Холокостом” – а менавіта што не называлі, ніколі не называлі, і не называлі адмыслова. Канешне, у даведніках пазначалася, што сярод забітых, спаленых, закатаваных павешаных былі і габрэі. Але выглядала гэта ня больш як статыстычная канстатацыя – зьнішчалі і беларусаў, і расейцаў, і украінцаў, і габрэяў, і палякаў…

Між тым, сутнасьць генацыду ( што ў прымяненьні да Другой усясьветнай вайны ва ўсім сьвеце вядома як Галякост) – вынішчэньне паводле нацыянальнай прыкметы. Калі прымітыўна: беларус ці ўкраінец мелі шанцы уратавацца пры сустрэчы з патрулём СС, габрэй – ніякіх.

І вось пра гэта ў савецкай школьнай праграме не было ні слова.

Больш за тое – савецкая гісторыяграфія імкнулася абыйсьці “непажаданую” тэму нават у хрэстаматыйных выпадках. Прыклад – фотаздымак пакараньня сьмерцю ў жніўні 1941 г. трох менскіх падпольшчыкаў, які фігураваў на Нюрэнбэргскім працэсе, зьмяшчаўся ў шмат якіх выданьнях і – заўважце! — падручніках. Два прозьвішчы называліся –Трус і Шчарбацэвіч. Трэцяя, дзяўчына, пазначалася як “невядомая”, хаця імя яе не было таямніцай: Маша Брускіна (прозьвішча на мэмарыяльнай шыльдзе на месцы павешаньня з’явілася толькі ў 2008 годзе).

Гэта тое, што завецца сьвядомым замоўчваньнем. Гэтак сама ў даведніках і энцыкляпэдыях насупраць імёнаў нават не пажылых, 30 — 40 гадовых пісьменьнікаў і грамадзкіх дзеячоў, пазначалася – “пам.1937.”, “пам.1938”, “пам.1939”… Так вось здарылася – “памёр”.

Па лёгіцы аўтара камэнтару, можна сказаць, што і пра бальшавіцкія рэпрэсіі савецкім школьнікам казалася дастаткова: сапраўды, у падручніках было нешта кшталту пра “скрыўленьне ленінскай лініі” ды “парушэньне нормаў партыйнай дэмакратыі” ў пэрыяд кіраваньня “І.В. Сталіна”. Што, пагадзіцеся, можна зразумець, напрыклад, як карэкцыю ленінскага пляну ГОЭЛРО ці як вызваленьне кіраўнікоў ад неабходнасьці выконваць статут нароўні з шэраговымі членамі партыі.

Але ў той самы час заходнія дасьледчыкі высьвятлялі іншыя вынікі “скрыўленьняў” і “парушэньняў” – колькі было расстраляна ў Савецкім Саюзе пры Сталіне — паўтары мільёны, 60-70 мільёнаў ці, як сьцьвярджаў Салжаніцын, 110 (сто дзесяць) мільёнаў.

Падаецца, што без усьведамленьня трагедыі Галякосту ня будзе магчымай і аб’ектыўная ацэнка таго, што адбылося і адбываецца з беларускім народам. І ў рэтраспэктыве стагодзьдзяў, і сёньня.

Закрыцьцё беларускіх школаў, адсутнасьць беларускамоўных дзіцячых садкоў, перавод тэлебачаньня і радыё на расейскую мову (у выніку шмат хто з сёньняшніх школьнікаў па-просту не разумеюць значэньня беларускіх слоў), выпадкі затрыманьняў ці зьбіцьця міліцыяй апазыцыйных актывістаў толькі за тое, што яны размаўлялі на вуліцы па-беларуску – даюць шмат каму падставы ўжо цяпер назваць ўсё гэта ня проста парушэньнем правоў чалавека, а этнацыдам (па Вікіпэдыі, этнацыд – зьнішчэньне этнічнай альбо нацыянальнай ідэнтычнасьці народа).

Пазыцыя ж “хай беларусы рупяцца пра беларусаў, а габрэі пра габрэяў” не падаецца слушнай, мякка кажучы. У 1990 годзе група дэпутатаў парлямэнцкай апазыцыі БНФ (арганізацыі, якая ставіла на мэце адраджэньне беларускай нацыі, захаваньне нацыянальнай ідэнтычнасьці) падпісала ліст з асуджэньнем вандалізму на габрэйскіх могілках. На прэзыдэнцкіх выбарах у 1994 годзе ў каманду кандыдата ад БНФ Пазьняка (як і ўвогуле ў Народны Фронт) ўваходзілі габрэі. Беларусы рупіліся пра памяць габрэяў, габрэі клапаціліся пра будучыню беларусаў.

Ці, лепш сказаць – і адны, і другія рупіліся пра агульную памяць і агульную будучыню.

(канец цытаваньня артыкула)

На гэты артыкул было шмат каментароў, аўтары якіх як апаніравалі спадару Навумчыку, так і падтрымлівалі яго. Быў сярод іх і “Бенедзікт” з чарговым хамствам у адрас спадара Мурашкі: “Асабіста мне, вы ўжо абрыдлі са сваё псэўданавуковай ахінеяй і сваемі фальшывымі прэтэнзіямі да Зянона”.

Я таксама тройчы дасылаў свой каментар. Як вы можаце здагадацца, яго зноў не выставілі.

Каб вы, нашы чытачы, маглі ўбачыць уласьцівасьці каментара, які “Свабода” нізавошта ня выставіць, падаю тэкст:

“Неадназначны, мазаічны артыкул:

1) Абсалютна пазітыўным зьяўляецца ўзгадваньне ў артыкуле пра ЭТНАЦЫД беларусаў на беларускай зямлі. Няпраўда, што многія выкарыстоўваюць гэтае паняцьце. Больш кажуць: «асіміляцыя, русіфікацыя» — замульваючы, скажаючы сутнасьць праблемы. Яшчэ часьцей заяўляюць пра «парушэньні правоў чалавека», увогуле адводзячы ўбок ад сутнасьці актуальнай трагедыі беларускага народу. Таму тое, што яшчэ адзін чалавек падтрымаў пасыл нашай рэдакцыі 5-гадовай даўніны (чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), надзвычай прыемна.

2) Вялікай нацяжкай зьяўляецца імкненьне аўтара зьвязаць Халакост габрэяў нямецкімі нацыстамі ў час Другой сусьветнай вайны і Этнацыд беларусаў, які адбываецца сёньня (Навумчык: «Падаецца, што без усьведамленьня трагедыі Галякосту ня будзе магчымай і аб’ектыўная ацэнка таго, што адбылося і адбываецца з беларускім народам. І ў рэтраспэктыве стагодзьдзяў, і сёньня»). Якая тут сувязь, я так і не зразумеў. Спадзяюся, аўтар патлумачыць…

3) Але, калі аўтар узяўся шукаць нейкія сувязі вакол абранай тэмы, дык значна больш натуральным выглядаў бы аналіз сувязі паміж Халакостам і сіянізмам (варыянт, паміж антысемітызмам і сіянізмам). Пад апошнім варта разумець ня тое, што распіярана сіяністамі з адуважвальнымі мэтамі (імкненьне габрэяў да жыцьця ў Ізралі), а злачынную дзейнасьць глабалісцкай сіянакратыі й яе агентаў — сіяністаў, накіраваную на тое, каб сьветаглядна і палітычна падпарадкаваць народы сьвету сабе. Што першасна: сіянізм ці антысемітызм? — вось яно пытаньне.

Аднак падазраю, і гэта ўжо 4-е, што наўрад ці «Свабода» ўздыме ўзгаданыя пытаньні вакол Халакосту ў такім сэнсоўным ключы. І глыбінныя прычыны такой выбіральнай «адкрытасьці» да «аналізу зьяў рэчаіснасьці й свабоднага абмену думкамі» многім, напэўна, вядомыя…

5) З адказаў на каментары вынікае, што спадар Навумчык, верагодна, ведае, хто такі “Бенедзікт” – чалавек, які рэгулярна заяўляе (ды яшчэ пераважна ў абразьлівым тоне), што “ні польскага імперыялізму, ні сіянізму не існуе, ёсьць толькі расейскі”. Вельмі хацелася б ведаць гэтага чалавека канкрэтна. Можа, спадар Навумчык дапаможа зь ім пазнаёміцца?

6) Габрэі 600 гадоў карысталіся гасьціннасьцю (і цярплівасьцю) беларускага народу, жывучы на нашай зямлі. Яе гаспадары – беларусы-літвіны — шмат чым ахвяраваліся дзеля іх. Цяпер габрэі моцныя і многае могуць… Можа б, спадар Навумчык падрыхтаваў матэрыял на тэму, як габрэі з-за пачуцьця ўдзячнасьці дапамагаюць беларусам-літвінам змагацца з этнацыдам, генацыдам, дыскрымінацыяй, захопам уласнасьці беларускага народу чужынцамі, патэнцыйнай магчымасьцю страціць дзяржаўнасьць, а таксама ў цэлым спрыяюць пабудове беларускай дэмакратыі?…

7) І апошняе. Вельмі добра было б, калі б аўтар выказаў сваё меркаваньне яшчэ і на конт такога факту: беларусаў загінула ў час Другой сусьветнай вайны прыкладна столькі ж, колькі й габрэяў (многія кажуць, што больш). Як ён ставіцца да таго, што пра трагедыю габрэяў узгадваецца ў сьвеце ў шмат-шмат разоў больш, чым пра нас – беларусаў?”

(канец цытаваньня каментара).

Пасьля гэтага я даслаў яшчэ (2-і) каментар:

“»Свабодаўцы», ну, і чаго такога «не адпавядаючага правілам» я напісаў на гэты раз, каб зноў (і ў які ўжо раз!) блакаваць мой каментар у рамках «свабоднага абмеркаваньня ідэямі»?”

Як вы можаце здагадацца, адказу і на гэты каментар не пасьледавала…

Наступны прыклад:

РАР СУПРАЦЬ КРЭМЭРА: ДЫЛЕМА ЗАХОДНЯЙ ПАЛІТЫКІ АДНОСНА БЕЛАРУСІ

Юры Дракахруст, 19.08.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2132530.html)

Артыкул “Калі санкцыі дзейнічаюць” Дэймана Ўілсана і Дэвіда Крэмэра мы папрасілі пракамэнтаваць нямецкага палітоляга, кіраўніка праграмаў Расеі і СНД Нямецкай рады зьнешняй палітыкі Аляксанда Рара.

Рар: Я ўважліва прачытаў артыкул Дэвіда Крэмэра і яго калегі. Ён цікавы, ён адлюстроўвае пункт гледжаньня, які мы ў Эўразьвязе вельмі добра ведаем. Гэта пункт гледжаньня кансэрватыўнага істэблішмэнту Амэрыкі. Амэрыканцы апошнія 10 гадоў імкнуліся проста прыбраць Лукашэнку са сцэны і таму настойвалі на вельмі жорсткіх санкцыях адносна гэтай краіны, лічачы, што такім шляхам можна дамагчыся зьмены рэжыму ў Беларусі. У Эўразьвязе ці ў частцы Эўразьвязу такі падыход па-ранейшаму лічаць вельмі наіўным. ЭЗ ня ставіць сабе за мэту любой цаной зьмяніць рэжым, зьмяніць кіраўніцтва ў Беларусі, хаця пэўныя сілы на гэта таксама спадзяюцца.

Але ніякімі сілавымі ці паўсілавымі мэтадамі эўрапейцы гэтага дамагацца не хацелі. Таму Эўразьвяз заўсёды выступаў за больш мяккія санкцыі, за больш мяккае ўзьдзеяньне на беларусаў, на яе палітыку і на яе эліту. Я мяркую, што час, гісторыя пакажуць, якія падыходы больш правільныя. Мне здаецца, што пэўныя зьмены ў беларускай палітыцы ўсё ж адбыліся, Лукашэнка сам сёньня разумее, што ня зможа ўтрымацца ва ўладзе бяз Захаду, і ідзе на пэўныя эвалюцыйныя крокі ў эканамічным накірунку і, я мяркую, у палітычным таксама.

Артыкул Д. Крэмэра і Д. Уілсана падаецца мне занадта пасьпешлівым і занадта крытычным адносна такой краіны, як Нямеччына. Нямеччына заўсёды імкнулася з аднаго боку націснуць на Лукашэнку ў пытаньнях правоў чалавека, але з другога боку і шукала заўсёды магчымасьцяў супрацоўніцтва з Беларусьсю ў эканамічнай сфэры.

Дракахруст: У гэтым артыкуле ўтрымліваецца наўпроставае абвінавачваньне на адрас нямецкай дыпляматыі, што яна сваім недарэчным умяшальніцтвам толькі затармазіла працэс вызваленьня палітычных вязьняў у 2008 годзе. Вы згодны з такой трактоўкай?

Рар: Абвінавачваецца тагачасны нямецкі пасол Вайс, які ішоў на супрацоўніцтва з адміністрацыяй Лукашэнкі, занадта шчыльнае з пункту гледжаньня Крэмэра і яго калегі, які занадта цярпліва вёў перамовы. Але я не разумею, чаму ў сучасным артыкуле амэрыканскіх спэцыялістаў фіксуецца ўвага на такой фігуры, як Аляксандар Казулін, які быў вызвалены пры садзеяньні і ЗША, і Эўразьвязу, але які ў сучаснай беларускай палітыцы не адыгрывае ніякай ролі. Яго мала хто падтрымлівае. Эўразьвяз у свой час разумеў, што рабіць героя з адной асобы – неабавязкова правільны падыход для ўмацаваньня дэмакратычнай апазыцыі ў Беларусі. Той жа Казулін ня быў тады адзіным лідэрам, гэткім беларускім Сахаравым ці Салжаніцыным. Таму Нямеччына і не рабіла такі акцэнт на яго справе.

Зь іншага боку менавіта Нямеччына, і гэта адзначаецца ў артыкуле, прапанавала беларускаму боку прыняць Казуліна, даць яму палітычны прытулак, даць яму магчымасьць лячыцца ў Нямеччыне. У артыкуле быў зроблены намёк, што сам Казулін мог прыняць такое рашэньне хутчэй, чым яно потым рэалізавалася. Таму мне здаецца, што тут крытыка ня надта справядлівая. Мне здаецца, што з 2007 году, пасьля першага сур’ёзнага канфлікту з Расеяй, калі Беларусь пачала шукаць выхады на Захад, палітыка “бізуна і перніка”, а ня толькі “бізуна”, была больш пасьпяховай і прадуктыўнай і стварыла пляцдарм, зь якога з Беларусьсю можна працаваць.

Нельга забываць пра тое, што Беларусь была ўключаная ў праграму Эўразьвязу «Ўсходняе партнэрства» і таксама пайшла на вялікія саступкі Эўразьвязу ў палітычным і эканамічным пляне.

І праз гэта Беларусь знайшла выхады на Захад, якія больш жорсткая амэрыканская дыпляматыя Беларусі б не дала.

Дракахруст: Вы сказалі, што маюць месца пэўныя перамены ў беларускай палітыцы. Але існуе пункт гледжаньня, ён выказаны і ў артыкуле Д. Крэмэра і Д.Уілсана, і ў ацэнках некаторых прадстаўнікоў беларускай апазыцыі, што палітыка ангажаваньня Беларусі пацярпела крах, што рэжым ня стаў больш лібэральным і гнуткім, а хіба не наадварот. І ці не атрымліваецца так, што пошук нейкіх дробных і звышдробных зьменаў – гэта спроба падагнаць умовы пад гатовае рашэньне?

Рар: Гэта вельмі правільныя і добрыя пытаньні. Яны нагадваюць мне тыя спрэчкі, якія вяліся паміж ЗША і Заходняй Нямеччынай у 80-я гады напачатку гарбачоўскай перабудовы. Тады менавіта немцы разам зь некаторымі іншымі «старымі» эўрапейцамі лічылі, што Савецкі Саюз можна зьмяніць толькі палітыкай гандлю і ангажаваньня ў супрацоўніцтва. Тады эўрапейцам таксама давялося ісьці на нейкія саступкі, на прызнаньне легітымнасьці савецкай улады, але ў выніку Савецкі Саюз праз такое супрацоўніцтва, праз гандлёвыя сувязі, праз збліжэньне з заходнімі пазыцыямі зьмяніўся і нават абрынуўся. Я выдатна памятаю, што напачатку рэйганаўская адміністрацыя выступала рэзка супраць любых відаў супрацоўніцтва з варожым савецкім рэжымам і лічыла, што Савецкі Саюз можна дабіць толькі дубінай.

Спрэчкі тады былі вельмі сур’ёзныя. Сёньня мы чуем рэха тых спрэчак, бачым пазыцыю кансэрватыўных колаў Амэрыкі, якія лічаць, што ўсяго, у тым ліку і зьмены рэжыму ў Беларусі, можа дамагчыся сілай, «дубінай». Але ў Эўразьвязе лічаць, што такія сілавыя мэтады адносна Беларусі ўжываць ня варта, што ўсё будзе ісьці эвалюцыйным шляхам, што трэба ангажаваць беларускую інтэлігенцыю, эканамічныя колы, сярэднюю клясу, грамадзянскую супольнасьць, а таксама палітыкаў вышэйшага рангу падумаць аб альтэрнатывах цяперашняму курсу, які прывёў у тупік.

(канец цытаваньня артыкула)

На матэрыял было выстаўлена больш за 20 каментароў. Вось некаторыя зь іх:

Zmicier, Masty

параўнаньне стратэгіі ЭЗ у адносінах да сённяшняй Беларусі з Заходняй Нямеччынай і СССР часоў Гарбачова дастаткова нацягнутае. хаця б таму што Лукашэнка — не Гарбачоў

Імя:: Навак Горад:: Вiцебск

» А.Рар: — На мой взгляд, любые санкции в отношении Беларуси неверны. Может быть, я скажу что-то шокирующее, что не понравится определенным людям в Беларуси, но Лукашенко — все-таки не Хусейн и не Милошевич. Лукашенко ни с кем, кроме оппозиционных партий, войны не ведет. Он просто не дорос до глобального диктатора, которого Западу нужно наказывать.
А.Рар: — От головных болей, связанных с транзитом, всех нас — Европу, Россию и Беларусь — избавит новый газопровод, который пройдет по дну Балтийского моря.
А.Рар: — Кроме того, нельзя быть циником, но ведь бизнес в Беларуси все-таки развивается. И довольно много европейских бизнес-структур полагают, что в вашей системе, где есть гарантированный президентом и правительством порядок, можно работать.У вас лучше защищены инвестиционные права, работать можно напрямую с чиновниками, коррупции меньше.
А.Рар: — Факт остается фактом: он (Лукашенко) не угрожает Западу.С моральной точки зрения все эти притеснения оппозиции — жуткие, их критикуют на Западе, но черту, за которой может последовать гораздо более жесткая политика и реакции, ваш президент не переступает».
«БелГазета» от: 16.10.2006
==========================
Вот что говорил в 2006 году Александр Рар — потомок русских эмигрантов, выдающий себя за немецкого политолога. Профессор МГИМО, член Валдайского клуба. А по моему мнению этот «политолог» конкретно кормиться в Кремле.

Ясь

Лепей браць інтэрв’ю у крамлевскіх гаспадароў гэтага » нямецкага» палітолага

Михась, Менск

Во-во! Свабоде надо еще Шредера опросить…
Хорошо хоть стали сейчас комменты с критикой евролицемеров и циников пропускать, а то раньше это было табу!

Яўген Мурашка

Калі б у ЭЗ не было эканамічных інтарэсаў у Беларусі, дык іх санкцыі былі б адэкватны палітыцы ЗША. А так ЭЗ вядзе палітыку падвоеных стандартаў. Мае стасункі з Лукашэнкам і у той жа час фінансуе пэўных палітычных лідараў у Беларусі. Каб праз іх, у будучыні, мець пэўныя прэферэнцыі на вядзеньне таннага бізнэсу, падатковыя ільготы, вялікія прыбыткі пры найменшым фінансаваньні.
Нездарма бізнэсоўцы Нямеччыны называюць Беларусь «Кландайкам»
Рабіце высновы, спадарства.

Белькевич, Зельва

Эти Рары уже 16 лет ангажируют и ангажируют. Да, что б им…
Если и происходили какие изменения, то под давлением США, а сейчас России. Евпропа ничего не сделала для демократизации в Беларуси. Ничего. Европа только укрепляла режим Лукашенко. И поддерживала такую бесцветную личность как Милинкевич.
Какой плацдарм для сотрудничества с Беларусью в области демократизации, о котором говорит Рар, создала Евпропа? Где этот плацдарм. Что изменилось? Вот болтун!
И где его «Свабода» выкапала? Неужели никого получше нельзя было найти?

Ахрэм, Доуги Мох

ЭЗ (найперш Нямеччына) усуръез абмяркоувае з Расеяй бязвізавы статус. З Лукашэнкай яны ліберальничаюць, затое не ліберальнічаюць з шараговымі беларусамі: размовы аб бязвізавым рэжыме для беларусаў — мовы няма, Лукашэнка праводзіць этнацыд карэннай нацыи — для Нямэччыны гэта ня клопат.
Й галоунае: Ні Масква, ні Захад нічога у Беларусі ня зьменяць, пакуль самі беларусы не ўсьвядомяць неабходнасьць гэтага (а гэта магчыма калі яны палюбяць сваю зямлю, мову й культуру, стануць сапрауды беларусамі) й перастануць баяцца.

Михась, Менск

А ему што, болит?
Это мы страдает, а он за свою демагогию еще и деньги получает!

Мясцовы, Бабруйск

20.08.2010 16:15

гэты Рар із кагорты тых «немчікау» як і шродер, а раней віллі брандт і яго адміністрацыя, хто корміць, той іх і танчыць, для тых яны спяваюць… апраўдаюць усё, і словы патрэбныя знойдуць

Алесь, ЕС

Прыемна, што сярод беларусау есць разумныя людзi!

Галіна Арцёменка, Нямеччына

Што мы бачым з гэтых выказванняў?
— ЭЗ не вельмі падтрымліваў ціск на Лукашэнку і што ЭЗ вырашыў пакончыць са статутам Лукашэнкі дыпляматычнага ізгоя, таму што эўрапейскі бізнес і фінансавыя колы адыгрывалі сваю ролю, г. зн. ЭЗ пляваць на беларусаў, галоўнае — ухапіць свой кусок ў Беларусі.
— Расейцы хочуць завалодаць асноўнымі беларускімі актывамі і інфраструктурай. Яны лічаць Беларусь сваёй сферай, а беларусаў “исконно русскими рабами”. Адзінае, што можа палепшыць адносіны з Расеяй — гэта распродаж значных частак сваёй краіны і яе інфраструктуры.
А цяпер, калі ласка, адкажыце чыё каланіяльнае ярмо лепшае: заходняе ці усходняе? І дзе вы бачыце прэтындэнта на званне Беларускага прэзідэнта?

Хітрамудры РАР нават не лічыць неабходным хітрыць перад беларусамі. Як бачыце ЭЗ і не ставіў за мэту зьмяняць рэжым, не толькі любой цаной, а патрэбна разумець і наогул. ЭЗ дасканала разумее, што Лукашэнка не ўтрымаецца ва ўладзе без Захаду, але нямецкі пасол Вайс супрацоўнічаў з рэжымам. Чаму? Гэта патрэбна разумець, што за спіной беларусаў існуе дамова, аб якой мы не ведаем, а калі сказаць дакладней, дык гэта — змова. ЭЗ пляваць на лёс адной асобы, але ім пляваць і на лёс 10 млн. асобаў. Перад вамі дакладныя мэты суб’ектаў міжнароднай палітыкі. Назавіце хоць аднаго прэтындэнта на пасаду прэзыдэнта, годнага вывесці беларусаў з гэтага дзярма? Я лічу што беларусы павінны з’яднацца ў адзінае цэлае, абараняючы агульныя нацыянальныя інтарэсы, імкнучыся стаць суб’ектам, а не аб’ектам. Суб’ектам можна стаць толькі ў адным выпадку, калі усе вакол адчуюць, што мы беларусы - сіла.

Михась, Менск

Да какой он хитромудрый?! Просто прохвост, готовый за деньги оправдать все что угодно.Вы посмотрите в его глаза…

Jazep, Mensk

Галіна! Дык пра тое і вядзецца: каб хацела “эўропа” бычыць Беларусь суб’ектам міжнароднае палітыкі, яны б яшчэ зь Кебічам дамовіліся б, ці пад час перавароту ў 1996 годзе нам дапамаглі! І аніякага Лукі і почату ня было б! А зараз – мы маем тое, што маем … “Танго крэмлінаў зь бэрлінамі..”

Міхал, Масюкоўшчына

Адносна такіх дзеячоў, як А.Рар, даўно дакладна выказалася кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі — БНФ (дарэчы — адзіная палітычная арганізацыя на Беларусі, якая прынцыпова і дакладна, асьвятляе палітычную сітуацыю ў краіне і сьвеце) [пра Рара даўно і падрабязна сказана на сайце “Беларусь – наша зямля!” – А.А.]. Цешыць, што гэтую пазіцыю (адносна А.Рара), падзяляе значная колькасьць слухачоў «РС».

(канец цытаваньня каментароў).

А вось і мой каментар, які так і ня быў выстаўлены:

Трэцяя і апошняя спроба даслаць каментар на г.зв. “Свабоду”.

Гэтая спрэчка двух палітолагаў – аднаго з ЗША, другога зь Нямеччыны – паказвае, што палітыкі Захаду імкнуцца СКІНУЦЬ ВІНУ АДЗІН НА АДНАГО за тое, што ў цэнтры Еўропы вось ужо 17-ы год існуе дзяржава з тыповым дыктатарскім рэжымам, які пасьля чарговых “выбараў” працягне сваё існаваньне яшчэ на наступныя 5 гадоў.

Мне ўжо надакучыла паўтараць (бо кажу гэта некалькі гадоў, каму толькі магу), што ў час прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі нешта істотнае можа зрабіць толькі тая палітычная сіла, якая сапраўды шчыра выступае за беларускую дэмакратыю – г.зн. за АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ БЕЛАРУСКАГА НАРОДА (эканамічныя, палітычныя, культурныя, дэмаграфічныя, іншыя). Вось тут: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/#more-14 — знаходзіцца пачатак аднаго зь першых матэрыялаў па гэтым пытаньні.

Між тым, заходнікі нібы завядзёныя арганчыкі кажуць, што ў нас (у Беларусі!) праблемы з правамі толькі “польскай” і габрэйскай меншасьці, а таксама пра розныя іншыя праблемы, якія сярэднестатыстычным, масавым беларусам праблемамі не ўспрымаюцца і на барыкады яго не выцягнуць.

Таму нагадаю сапраўды ГАЛОЎНЫЯ ПРАБЛЕМЫ, якія заходнікі ва ўпор ня хочуць бачыць.

У Беларусі ўсе гады знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе адбываецца:

- ЦІХІ ГЕНАЦЫД і адкрыты ЭТНАЦЫД беларускага народа,

- разнастайныя формы ДЫСКРЫМІНАЦЫІ беларусаў,

- ЗАХОП НАШАЙ УЛАСНАСЬЦІ ЧУЖЫНЦАМІ,

- наўмысная дэградацыя агульнай культуры,

- зьнішчэньне навакольнага асяроддзя й многае іншае.

Адначасна Беларусь пад кіраўніцтва Лу-кі крок за крокам паглынаецца расейскай імперыяй, страчваючы сваю незалежнасьць:

- СНД,

- Саюзная дзяржава,

- Агульная паветраная прастора,

- Агульная мытная прастора,

- АДКБ,

- сумесныя вайсковыя вучэньні супраць НАТА і г.д.

Чаму ацэнкі, прапановы дый уся палітыка заходнікаў у адносінах да Беларусі выглядаюць такімі недарэчнымі, а яны самі – нейкімі ідыётамі?

Справа ў тым, што палітыкі Захаду самі хацелі б перадаць нашы беларускія каштоўнасьці не беларусам (што зьяўляецца сутнасьцю дэмакратыі), а ўласным фінансавым алігархам – у асноўным габрэйскім і нямецкім… Таму заходнікі замест дэмакратычнай альтэрнатывы дыктатуры Лу-кі ўвесь час прапануюць беларускаму народу (праз свае СМІ і купленую імі афіцыйную апазіцыю) не дэмакратычную альтэрнатыву, а… ЛІБЕРАЛЬНУЮ, зманліва называючы апошнюю “дэмакратычнай”. Па сутнасьці, “Захад” негалосна шантажуе беларускі народ: не жадаеце “лібералізм” з нашай уладай у палітыцы і нашай уласнасьцю ў эканоміцы, тады і жывіце ў дыктатуры, а мы будзем “працаваць” з… Лукашэнкам.

У выніку праз такую “палітыку” сёньняшні “Захад”:

- дыскрэдытуе дэмакратыю;

- дзясяткамі мільёнаў даляраў і еўра выкідае на вецер (а можа, і крадзе) грошы ўласных падаткаплатнікаў, якія прызначаны на “барацьбу за дэмакратыю ў Беларусі”;

- раз за разам правальвае шанц беларускага народа вырвацца з дыктатуры да дэмакратычнага ладу жыцьця;

- фактычна ПАДТРЫМЛІВАЕ ІСНАВАНЬНЯ ДЫКТАТУРЫ Ў ЦЭНТРЫ ЕЎРОПЫ ў ХХІ стагоддзі.

Усё гэта выглядае адначасова і горка, і сьмешна. Карацей, агіда…

P.S.

Калі нехта жадае пазнаёміцца з тым, як выглядае сапраўдная беларуская альтэрнатыва (хаця б яе эканамічны элемент), можа пачытаць тут: http://nashaziamlia.org/2010/07/28/3445/#more-3445

І, нарэшце, самы нядаўні прыклад — сёньняшні.

РАДАСЛАЎ СІКОРСКІ: ДАПАМОЖАМ БЕЛАРУСІ ПАСЬЛЯ СУМЛЕННЫХ ВЫБАРАЎ

Радыё “Свабода”, 18.11.2010, http://www.svaboda.org/content/article/2223964.html

Сёньня міністар замежных справаў Польшчы Радаслаў Сікорскі сустрэўся ў Варшаве з Уладзімерам Някляевым, кандыдатам у прэзыдэнты Беларусі на выбарах 19 сьнежня.

– Я хачу, каб Беларусь ведала, што мы ў Польшчы адчуваем салідарнасьць зь беларускім народам, што калі гэтыя выбары будуць сумленныя, дык нягледзячы на тое, хто выйграе, мы гатовыя стаць выказьнікам беларускіх інтарэсаў у Эўропе, і то ня толькі ў палітычным сэнсе, але таксама ў вымяральным, бо мы ведаем, што эканамічная сытуацыя ў Беларусі невясёлая, – сказаў Сікорскі журналістам пасьля сустрэчы.

Паводле паведамленьняў польскіх СМІ, Уладзімер Някляеў сёньня сустрэнуцца яшчэ з дэпутатамі польскага сэйму, эўрадэпутатамі і прадстаўнікамі бізнэсовых колаў Польшчы.

(канец артыкула)

Я даслаў каментар, які, як вы напэўна здагадаліся, таксама выстаўлены ня быў.

“1) Сікорскі: «Мы ў Польшчы адчуваем салідарнасьць зь беларускім народам».

Этнацыд беларусаў Беласточчыны, «Карта паляка», «Крэсы всходне» і шмат чаго іншага паказваюць, што гэта ня больш чым словы. Справы сьведчаць цалкам пра іншае…

2) Сікорскі: «мы гатовыя стаць выказьнікам беларускіх інтарэсаў у Эўропе».

Дзякуй, ня трэба. Мы ўжо самі як-небудзь…”.

(канец каментара)

Варта было б абставіць прыкладамі яшчэ адну тактыку дзейнасьці рэдакцыі “Свабоды” – выстаўленьне каментароў пасьля таго, як адпаведныя артыкулы сыдуць зь першай старонкі. Але ня буду. Аб’ём матэрыялу і так зашкалівае.

Давайце рабіць высновы.

У мяне, як навукоўца, з усіх гэтых падзей склаліся наступныя высновы:

- для радыё “Свабода” абарона аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу ня ёсьць прыярытэтам, хутчэй — перашкодай для нейкіх таемных мэт, вядомых толькі самой рэдакцыі;

- радыё “Свабода” блакуе тыя каментары, якія ўтрымлівалі крытыку глабальнага сіянізму, масонства, ліберастызму, польскага імперыялізму; падаючы такія каментары, я наступаў на іх Ахілесаву пяту…

- радыё «Свабода», ня маючы аргументаў для рацыянальнай сэнсоўнай дыскусіі, дзейнічае груба, безапеляцыйна, забараняльнымі метадамі — так, як дзейнічаюць, напрыклад, тыя ж лукашысты…

У сувязі з такой рэакцыяй “Свабоды” ў менш дасьведчаных, асабліва маладых чытачоў могуць паўстаць сумненьні: а, можа, сапраўды, напрыклад, сіянізму не існуе, ці ён зьяўлецца не такім небясьпечным, ці гэта прыдумка “антысемітчыкаў”; а, можа, рэдакцыя радыё “Свабода” складаецца проста з надзвычай вытанчаных, карэктных людзей, якія баяцца пакрыўдзіць каго б там ні было.

Для таго, каб разьвеяць першае падазрэньне, я прапаную зьвярнуць увагу на тое, што на небясьпеку сіянізму, пачынаючы з даўніх часоў, зьвярталі нашу ўвагу такія агульнапрызнаныя сусьветнавядомыя геніі, як Уільям Шэксьпір, Фёдар Дастаеўскі, Генры Форд і сотні іншых сапраўды гістарычных асоб. У такой кампаніі знаходзіцца ня толькі ня сорамна, а вялікі гонар! (адзінае, з чым мы ня згодныя ў рэдакцыі – гэта з выкарыстаньнем абразьлівага для габрэйскага народу слова “жыд”; габрэйскі народ і сіяністаў трэба дакладна падзяляць – так мы прынялі ў рэдакцыі).

Для тых, хто жадае яшчэ больш умацаваць сваё ўяўленьне аб легальнасьці ды актуальнасьці пастаноўкі праблемы глабальнага сіянізму, прапаную праглядзець фільм “Чалавецтва прачынаецца. Зварот Дэвіда Дзюка”, адрас: http://www.youtube.com/watch?v=00vRLtGT1D8&feature=player_embedded

Акрамя таго, мушу дадаць, што паспытаўшы ў адносінах да сябе цэнзуру (радыё “Свабода”) і нахабства (Бенедзікт) мы, у рэдакцыі, цяпер справаканыя на больш пільную ўвагу да сіянізму. Г.зн., што цяпер мы актыўней будзем зьбіраць і падаваць на сайце матэрыялы, якія асьвятляюць гэтую праблему. Няхай за гэта сіяністы будуць удзячныя “Свабодзе” і бенедзіктам…

Цяпер пра вытанчанасьць-карэктнасьць.

Гэтую гіпотэзу трэба таксама адкінуць. Ня будуць культурныя, сумленныя людзі без тлумачэньняў блакаваць каментары – прыстойнасьць не дазволіць. Ёсьць пацьверджаньне гэтага ж і зь іншага боку.

Вось тут — http://www.svaboda.org/content/article/2207044.html — на “Свабодзе” 01.11.2010 быў выстаўлены артыкул “БЕЛАРУСЫ – СЛАВЯНЕ ЦІ БАЛТЫ?”. Зьдзеклівая ілюстрацыя да яго пададзеная ў пачатку гэтай (2-й) часткі данага матэрыялу.

Але яшчэ больш непрыемна ўражвае фільм, які знаходзіцца ўнутры гэтага артыкула. Вельмі раю паглядзець яго (!), а таксама зьвярнуць увагу на каментары да артыкула, у тым ліку і мой (дзякуй богу, “Свабода” на гэты раз яго выставіла). І вы пераканаецеся — ніякай вытанчанасьцю і карэктнасьцю рэдакцыя радыё “Свабода” сябе не абцяжарвае…

Такім чынам, застаецца адно: прычынай невыстаўленьня многіх маіх, як і напэўна многіх іншых людзей, каментароў зьяўляецца тое, што Радыё “Свабода” служыць інтарэсам, зьяўляецца сродкам такіх соцыяпаразітных сіл, як сіянакратыя, глабальная таемная закуліса, заходняя фінансавая алігархія, польскі імперыялізм. Беларускія інтарэсы выкарыстоўваюцца толькі як прыкрыцьцё…

Думаю, што даная выснова вартая таго, каб стаць адным з прынцыпаў беларускай дактрыны (Д пр-п 129; сябры рэдакцыі з гэтым згодныя).

Варта таксама зьвярнуць увагу, што дадзены прынцып добра ўзгадняецца зь іншымі прынцыпамі Беларускай дактрыны, такімі як Дпр-пы 114, 127).

На “Свабоде” блакуецца абмен думкамі, пошук ісьціны, затое свабода для ліберастычна-дэгенератыўнага сьцёба (частка 1)

Алесь Астроўскі — Wed, 17 Nov 2010 20:35:08 +0000

Алесь Астроўскі

Нечаканым пабочным прадуктам аналізу тэмы магчымага вайсковага перавароту ў Расеі (гл. папярэднія матэрыялы) стала для мяне і сябраў рэдакцыі канчатковае перакананьне ў тым, што радыё “Свабода” (прынамсі, яго беларуская служба) на справе не зацікаўленае ў “пашырэньні інфармацыі й ідэяў”, добрым “інфармаваньні грамадства”, якому даюцца “альтэрнатыўная інфармацыя”, “незалежныя і прафесійныя” веды, у павелічэньні “ўзаемаразуменьня паміж народамі” – г.зн. усяго таго, пра што гаворыцца ў місіі радыё (гл. http://www.svaboda.org/section/About+us/65.html). Заява пра такую “мі́сію”, фанабэрыстыя спасылкі на яе аказаліся чарговым банальным блефам, так распаўсюджаным сёньня. На справе радыё “Свабода” сярод іншага займаецца нечым супрацьлеглым – накіданьнем беларускім грамадзянам сьветаўяўленьняў, выгадных цьмяным сілам, якія за ім стаяць. Такое больш характэрна не для рэсурса, прызначанага праўдзіва інфармаваць грамадства аб падзеях у сьвеце, а для органа прапаганды – таго, што вядомае многім з нас яшчэ з савецкіх часоў, і ад чаго мы – беларусы-літвіны – хочам адысьці як найдалей. Але спачатку факты.

На сайце радыё “Свабода” нядаўна зьявіўся матэрыял вядомага хаатызатара сьветагляду людзей, які падае сябе пад нікам “Будзімір” (гл. фота у пачатку артыкула; у свой час я нават прапанаваў яму абраць нік, які больш адпавядае зьместу яго дзейнасьці “Разбурымір” ці “Забісьвет” – гл. каментары да матэрыяла http://www.svaboda.org/content/transcript/1941289.html; думаю, многім будзе цікава і тое-сёе дадаткова прасьвятліцца). “Будзімір” склаў матэрыял, які я вымушаны паўтарыць цалкам ніжэй (заранёў выбачаюся за вялікія цытаты, але для ісьціны, каб потым не было ніякіх пытаньняў, так трэба).

ЛУКАШЭНКУ ЎЦЯГВАЮЦЬ У ВАЕННЫ ПЕРАВАРОТ?

Будзімір, 05.11.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2211495.html)

Даўнютка я не пісаў пра падзеі ў блогасфэры нашых усходніх суседзяў дый не зазіраў туды, забыўшыся пра яе існаваньне за нашымі хатнімі клопатамі. Нядаўна зазірнуў, а там — «гордо реет буревестнік чёрной молніі подобный». У суседзяў ходзіць чутка пра ваенны пераварот, які мае адбыцца 7 лістапада. Чутка для кагосьці трывожная, для кагосьці абнадзейлівая, шмат для каго залішне кансьпіралягічная і таму бздурная, але, ва ўсялякім разе, упартая. Як гэта часьцей за ўсё бывае, беларускія блогеры не заўважылі сумятні за віртуальнай ўсходняй мяжой [выдзяленьні тоўстым мае. – А.А.]. Што можа аднолькава сьведчыць пра: а) бестурботную неабачлівасьць; б) неразьвітую фантазію; в) няўменьне мысьліць размашыстымі катэгорыямі; г) здаровы клёк; д) адсутнасьць шчыльных сувязяў з расейскай блогасфэрай. Напэўна, усяго патроху, але я б асабліва падкрэсьліў пункт «в».

Юлія Чарняўская, якая правяла культуралягічнае дасьледаваньне на тэму «рэпрэзэнтацыі адносінаў беларусаў і расейцаў у беларускай блогасфэры», нядаўна апублікаванае ў «РЖ» (заўважце: у Расеі ўзьнік попыт на беларусаў як на інакшых), цытуе блогерку rysyache, якая, у сваю чаргу, цытуе Юрыя Шаўцова, ён жа guralyuk: «Сапраўды, рускім чалавекам быць у Беларусі нельга. Звычайныя, самыя нявінныя філязофскія разважаньні ў рускім духу ставяць чалавека ў Беларусі перад пагрозай поўнай неадэкватнасьці». Нягледзячы на тое, што спадар Шаўцоў яўна гіпэртрафуе і пераносіць на астатніх асабісты досьвед, гучыць цалкам праўдападобна.

Такім чынам, беларускія блогеры ў асноўным праігнаравалі нявінныя разважаньні ў рускім духу пра меркаваны ваенны пераварот. Аднак я лічу патрэбным пра яго распавесьці, пагатоў раз-пораз у гэтых нявінных разважаньнях усплывала імя Аляксандра Лукашэнкі — як магчымага ідэйнага натхняльніка або спонсара перавароту [!!! – А.А.].

Цяпер ужо цяжка знайсьці канцы пагалоскі. Спускавым кручком, мусібыць, паслужыў вядомы скандал, калі расейскі міністар абароны Анатоль Сердзюкоў (былы дырэктар мэблевай крамы, для вайскоўцаў — «табурэтачны генэрал», «штафірка») абмацюкаў пры падначаленых начальніка Разанскай Паветрана-дэсантнай вучэльні, Героя Расеі, гвардыі палкоўніка Андрэя Красава. Быў той скандал ці не (абодва фігуранты адмаўляліся ад яго), ён трапіў у СМІ і выклікаў хвалю абурэньня.

Яшчэ 14 кастрычніка, па гарачых сьлядах скандалу, блогер spbchel напісаў паведамленьне пад загалоўкам «За Сердзюковым будзе Чавэс». Уга Чавэс, лепшы сябра беларускага народу, тады падпалкоўнік паветрана-дэсантных войскаў, узначаліў у 1992 годзе няўдалую спробу ваеннага перавароту. Блогер зыходзіць з таго, што ад «лацінаамэрыканскіх сцэнараў» (бесьперапынныя ваенныя перавароты, інтэрвэнцыі, голад) Расею дасюль засьцерагала толькі багацьце прыродных рэсурсаў. Але заўважае, што «калі іх не было дваццаць гадоў, гэта зусім не азначае, нібыта іх ня можа быць у прынцыпе». На ягоную думку, сытуацыя, якая робіць ваенную хунту магчымай, у Расеі ўжо склалася. Учынак Сердзюкова стаў ці можа стаць апошняй кропляй, выклікаўшы рэзкую незадаволенасьць генэралітэту.

Блогер лічыць, што Мядзьведзеў з Пуціным знаходзяцца ў патавай сытуацыі: «Пастаў на чале арміі прафэсіянала, сапраўднага вайскоўца – і ён неадкладна пачне дзейнічаць у інтарэсах арміі. Абараняць асабовы склад. Патрабаваць тэхніку. Выбіваць грошы на кватэры, ваенныя пэнсіі і дапамогу сем’ям. У выніку – набываць папулярнасьць і станавіцца патэнцыйным Чавэсам. Значыць – трэба ставіць «свайго», цывільнага, бесталковага, але адданага. Але такі міністар будзе выклікаць моцную незадаволенасьць, што і адбываецца зь Сердзюковым – і тут ужо патэнцыйныя чавэсы зьяўляюцца на ўзроўні камандзіраў дывізіяў. Замкнёнае кола».

Гэта былі тэарэтычныя разважаньні, пазьней гаворка пра пераварот стала больш прадметнай, калі ў мэрыю Масквы былым камандуючым ВПС СССР генэралам Уладзіславам Ачалавым была пададзеная заяўка на правядзеньне акцыі пратэсту «Саюзам дэсантнікаў Расеі» зь меркаваным лікам удзельнікаў каля 10 тысячаў чалавек.

«У мэрыю Масквы пададзеныя заявачныя дакумэнты на правядзеньне ваеннага перавароту ў Расеі», — гэтак расшыфраваў сытуацыю блогер felbert.

Сам ініцыятар мітынгу генэрал Ачалаў, у інтэрвію Tver13.ru заявіў, што ніякага ваеннага перавароту ня будзе, гэта - «ўкінутая правакацыя, прыём псыхалягічнай вайны». Як быццам ён мог заявіць штосьці іншае.

Алею ў агонь чутак падліла аварыя па віне сустрэчнага самазвала (камэнтуючы навіну, многія згадвалі гібель Машэрава), у якую трапілі камандуючы ВПС Расеі генэрал-лейтэнант Уладзімер Шаманаў і камандзір Тульскай дывізіі ВПС палкоўнік Аляксей Навумец. «Нешта дзіўнае адбываецца… звычайна так па-ціхаму імкнуцца ваенныя перавароты прадухіліць», — напісаў blue_olusha. «Не сумняваюся, што гэта замах. Каму выгодна? Таму ж, хто вельмі занепакоены мітынгам дэсантнікаў. Чужая ўлада зьнішчае ў Расеі ўсё жывое і дзеяздольнае. Нашая задача зьнішчыць гэтую ўладу і ўсталяваць сваю — сувэрэнную, незалежную ад нашых замежных ворагаў і «пятай калёны»», — пракамэнтаваў навіну пра аварыю былы дэпутат Дзярждумы, старшыня партыі «Вялікая Расея» Андрэй Савельеў.

Блогер fritzmorgen нагадаў, што гэта ўжо пятае трагічнае здарэньне з удзелам расейскіх генэралаў з канца жніўня.

«Простыя намеры высунуць патрабаваньні пра збавеньне Мінабароны ад тоўстых сьцёгнаў мэбельшчыка прывялі да мачылава, і крымінальнікі з ЧК разьвязалі беспрадзел. І менавіта гэта больш за ўсё кажа аб тым, што ваенны пераварот — цалкам рэальная рэч», — выказаўся runo_lj. «У мяне неяк неспакойна на душы», — піша fritzmorgen. — «Я на месцы нашага Гаранта мітынг на Паклоннай гары забараніў бы і яшчэ сьцягнуў бы, для падстрахоўкі, танкі да Крамля. Чыста на ўсялякі выпадак».

Некаторыя ня вераць у здольнасьць сёньняшніх генэралаў да арганізацыі паўнавартаснага перавароту:

«Канечне, хацелася б верыць у генэралаў, якія рыхтуюць «ваенны пераварот»», — піша блогер vlad47. — «Але няма такіх. Уся сыстэма кар’ернага росту ў Савецкай арміі і Расейскіх Узброеных Сілах была пабудаваная па прынцыпе адбору найболей адданых і няздольных да самастойных дзеяньняў людзей… Так што ня веру я ні ў якія генэральскія змовы. Гэта падобна да надзеяў белаэміграцыі ў 30-ыя гады на Тухачэўскага. Зразумела, што былы гвардзейскі паручнік ніякіх напалеонаўскіх змоваў ня ладзіў. Але на ўсялякі выпадак Джугашвілі па мянушцы «Сталін» вырашыў яго ліквідаваць. Тое ж самае мы бачым сёньня ў гісторыі з Шаманавым».

Папулярным варыянтам інтэрпрэтацыі падзеяў стала вэрсія «рукі Крамля». Гэтак, блогерка blackicon у суполцы ru_nazdem выказала меркаваньне, што ўлада проста вынайшла новы спосаб абясшкоджваньня пратэстаў — іх імітацыю:

«7 лістапада паветрана-дэсантныя войскі выводзяць на мітынг пратэсту на Паклонную гару. Пратэставаць супраць міністра Сердзюкова. Нават ня сьмешна. Уявіце — зьбіраюцца вайскоўцы-мужыкі і пачынаюць жаліцца на заўхоза Таляна. «Ой, ой, Талян нас не паважае, абражае нас, бедных салдацікаў-афіцэрыкаў». Сьлязу пусьціць скупую і пайсьці выпіць пасьля мітынгу за савецкае войска. Гэта праграма максымум. Складзеная, заўважым, нават не самімі дэсантнікамі, а для іх. Кім? Пытаньне дзіцячае. Тым жа заўхозам Талянам. Літаральна, ведамства міністра Сердзюкова на ўсякі выпадак мае ў запасе шэраг мэтадаў гашэньня пратэстаў. Адзін зь іх — арганізацыя гучных публічных «пратэстаў». З наступным нулявым вынікам. Для распальваньня ажыятажу ўкінуць чуткі пра падрыхтоўку перавароту — гэта клясыка. Так цяпер і паступаюць. Разводка для дзяцей ясельнага ўзросту. І для дэсантнікаў. І наогул для сучасных вайсковых афіцэраў…»

У падобным ключы выказаўся і блогер ibigdan, адзінае што ён ня быў упэўнены наконт мэтаў падобнай інсцэніроўкі:

«Вы сур’ёзна верыце ў гэтую камэдыю? Верыце ў тое, што ў краіне, дзе сотню «нязгодных» на пляцы лічаць пагрозай для ўлады, проста так дазволяць пратэст з 10 тысячаў здаравенных дэсантнікаў? Не, мітынг безумоўна адбудзецца і дэсантнікі прыйдуць самыя сапраўдныя. Праўда, іх будзе ня 10 тысячаў, а ў 2-3 разы меней (плюс спачуваючыя грамадзяне), але вам не здаецца, што яны ўсяго толькі нічога не падазраваючая масоўка ў спэктаклі «Добры цар карае злога баярына»? Тыпу, «гэта ня я вырашыў, народ патрабуе!». Ці вы думаеце, што вось гэты аскепак ГКЧП з паперкай – сапраўды правадыр дэсантнікаў? Яму ж тэкст у Крамлі пісалі. Усё гэта — шытае белымі ніткамі крамлёўскае шоў. І дай бог, каб яго мэтай было ўсяго толькі здыманьне Сердзюкова».

Ня сумняваецца, што гэта крамлёўская інсцэніроўка і ведае яе сапраўдныя мэты блогер golishev. На ягоны погляд, гэта задума прэзыдэнта Мядзьведзева, якая мае на мэце адстаўку Пуціна:

«Там на месцы адмыслова заточаныя пад гэтую справу людзі справакуюць які-небудзь «паход на Крэмль», ці хаця б проста бойку зь мянтамі. «Контррэвалюцыйны мяцеж» будзе пасьпяхова задушаны. Пуціна пад гэткую справу можна будзе адправіць у адстаўку… Неабавязкова ўсё будзе менавіта так, але неяк так — дакладна. «І в жолтых окнах засмеются, что этіх ніщіх провелі»».

«Чаму гэтая імітацыя спатрэбілася менавіта цяпер?» — пытаецца ў блогера georgescouthon. — «Як можна на фоне гэтага «мяцяжу» адправіць Пуціна ў адстаўку? На якой падставе? Нельга ж, урэшце, абвінаваціць нацлідэра ў арганізацыі перавароту?»

Той адказвае:

«Таму што любая «перабудова» павінна мець «ворагаў», якіх мусіць перамагчы. Мядзьведзеўская «мадэрнізацыя» — не выключэньне. Таму што патрэбная нагода «утылізаваць» Пуціна, які ўжо — палітычны труп (а ніякі не «нацлідэр»). Пуцін сёньня — цесьць карэйца на «Каліне» колеру мачы, зь бітай рожай і б**дзкім каляндарыкам, які жыве ў «хрушчобе» з тоўстай жонкай ды гімнасткай-палюбоўніцай і замінае прагрэсу».

Вы запытаецеся, якім бокам тут Лукашэнка? А такім, што па некаторых дадзеных беларускі прэзыдэнт у канцы кастрычніка сустракаўся з палкоўнікам Квачковым, лідэрам НАМП («Народнага Апалчэньня імя Мініна і Пажарскага», якое ставіць за мэту «падрыхтоўку да ўзброенага адпору варожым рускаму народу сілам»), які зьяўляецца адным з арганізатараў мітынгу на Паклоннай гары, ці меркаванага «ваеннага перавароту».

Абодва фігуранты адмаўляюць факт сустрэчы, але ў Беларусі ён дакладна быў разам з групай вэтэранаў ВПС Расеі, выступаў у Саюзе афіцэраў Беларусі і даваў інтэрвію дзяржаўнай прэсе. У якіх, апроч іншага, казаў:

«Абсалютнай большасьці карэнных народаў Расеі становяцца відавочнымі наступствы 20-летняга лібэральна-нацысцкага акупацыйнага кіраваньня сусьветнай закулісы: духоўны сьвет Расеі падвергнуты гвалту, краіна разрозьненая, золатавалютныя запасы вывезеныя на Захад, разбураны нацыянальная прамысловасьць, сельская гаспадарка, войска… З кожным годам амаль на мільён расейцаў становіцца меней, затое павялічваецца колькасьць дзяцей-беспрытульнікаў, якія змушаны зарабляць сабе на жыцьцё жабраваньнем і прастытуцыяй.

Мы стварылі Ўсерасійскі грамадзкі рух «Народнае апалчэньне імя К.Мініна і Д.Пажарскага», таму што моўчкі назіраць за ўсім гэтым больш не ўяўляецца магчымым. Мы адразу заявілі, што будзем змагацца не за абястлушчаны кефір [намёк на Ліпковіча?! – Будзімір], санаторна-курортныя пуцёўкі і камунальныя палёгкі, а за зьмену палітычнага курсу і палітычнай сыстэмы ў Расеі».

Чалавек і лібэрал v_novoselov задаецца пытаньнем: «Лука даў Квачкову грошы на падрыўную дзейнасьць у Расеі?»

Блогер kosarex лічыць, што Квачкоў сапраўды езьдзіў у Беларусь, каб «выманіць грошы або абяцаньне дапамогі пры дзяржперавароце». І нагадвае, што гэта ўжо ня першы выпадак — генэрал Рохлін калісьці зьвяртаўся да яго з такой самай мэтай. Прынамсі, удава генэрала, абвінавачваная ў яго забойстве, сьцьвярджала, быццам беларускі прэзыдэнт празь яе мужа фінансаваў масавае пратэстнае выступленьне сілавікоў у Расеі.

Тым часам блогер v_miron прапануе «правесьці агульнанацыяльны рэфэрэндум па пытаньні стварэньня паўнавартаснай Саюзнай дзяржавы Расея-Беларусь і абраць прэзыдэнтам Саюзу А.Р. Лукашэнку» [!!! – А.А.].

На што блогер hard_box адказаў: «Рэальны шанец убачыць Лукашэнку ў Крамлі — гэта ваенны пераварот».

Сочым за разьвіцьцём падзеяў.

(канец цытаваньня ўсяго матэрыялу)

1а.

А цяпер давайце паглядзім, што рабілася з каментарамі на гэты матэрыял “Разбурысьвета”:

Мікола, БССР, 05.11.2010 12:55

Рыгоравіч не прадасьць беларускі народ, ён яго будзе да поўнага выміраньня гнаіці, а расейцы і без яго выміраюць па 1,5 млн галоў кожны год.

Яўген Мурашка, 05.11.2010 15:14

Паважаны, сп. веб-радактар.
Дзе мой каментар?
З павагай.

Вэб-рэдактар.

05.11.2010 15:23

Паважаны сп. Мурашка, у Вашым камэнтары зьмешчаны лінк на сайт, дзе зьмяшчаюцца выказваньні несумяшчальныя з нашай місіяй i правіламі форумаў.

Яўген Мурашка

05.11.2010 21:04

Паважаная, рэдакцыя, нагадаю аб місіі радыё Свабода:
Місія Радыё Свабода – «..падтрымка дэмакратычных каштоўнасьцяў і інстытутаў шляхам пашырэньня інфармацыі і ідэяў…»
Як жа тады зразмець, калі ролік tut.by на тэму «Беларусы — славяне ці балты» вы разьмясьцілі, хаця яго зьмест, згодна каментароў, не выклікаў захапленьня у наведвальнікаў, а маю спасылку на сайт «Беларусь — наша зямля» (http://nashaziamlia.org/), вы лічыце «не сумяшчальнай». Што пошук праўдзівай інфармацыі — гэта і ёсьць «несумяшчальнасьць? Мяркую, чытач, сам вызначыцца наконт інфармацыі, якая там выкладзена. Тым больш, што пошук і распаўсюджаньне інфармацыі, незалежна ад дзяржаўных межаў, як раз і дэклярыруецца у Канвенцыі аб правах чалавека. З павагай.

Бенедзікт

05.11.2010 22:09

Не трэба дэмагогіі, гэта «РС», а не паседжаньне пад вашым кіраўніцтвам Гомельскай рады ў 1999 г. …

Ваш сайт набрыняў ксэнафобіяй, псэўданавуковай фразэалёгіяй і проста глупствам — «змагары з польскім імпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам і г.д.».

Вы выступаеце за распаўсюд падобнай «інфармацыі»? Пэўная публіка гэта знойдзе і так, як кажуць людзі — «Свіньня гразь знойдзе».

(канец цытаваньня каментароў)

1б.

Пасьля такой рэакцыі “Бенедзікта” і вэб-рэдактара “Свабоды” я вырашыў падаць свой каментар. Вось яго тэкст:

“Вы, спадар Бенедзікт, паднялі шэраг пытаньняў. Можа, вам яны і ня бачныя, таму паспрабую патлумачыць, як сітуацыя выглядаеце збоку.

1. Спадар Яўген Мурашка — добра вядомы (асабліва на Гомельшчыне і ў БНФ) і вельмі заслужаны беларус-літвін. Ён вельмі шмат зрабіў і многім асабіста ахвяраваў для дэмакратыі ў Беларусі. У адказ за сваю дзейнасьць ён вельмі пацярпеў ад рэжыму, нават вымушаны быў пакінуць Бацькаўшчыну. Але ён і сёньня не спыняе сваёй дэмакратычнай працы, актыўна (і адкрыта!) выступае ў сеціве.

2. А хто ёсьць вы? Нейкая інтэрнэтаўская здань пад нікам «Бенедзікт»? Гэта значыць, што, можа, і ёсьць нейкі рэальны трохі дзіўнаваты менскі дзядзька, якога, магчыма, клічуць «Дзікі Беня», а, можа, і няма. А на справе сядзіць нейкі прапаршчык у Маскве ці Хайфе, корчыць зь сябе прыхільніка Пазьняка і аблівае сапраўдных беларускіх дэмакратаў брудам (такіх, як Яўген Мурашка).

3. Нягледзячы на тое, што мы ня ведаем, хто вы ёсьць у рэчаіснасьці, нам ужо вядома, што вы на самай справе агент ці то польскага імперыялізму, ці то глабалісцкага сіянізму. Невядома толькі, што з гэтага для вас галоўнае, а што прыкрыцьцё.

4. Таксама вядома тэхналогія вашай дзейнасьці — любога чалавека, які жадае разабрацца ў грамадскай рэчаіснасьці і ў сваіх уяўленьнях абапірацца на сапраўдныя веды пра яе, абзываць «сьвіньнёй»…

5. Таксама цяпер вядома, што сайт http://nashaziamlia.org, які працуе пад лозунгам «Беларусь — наша зямля», вам не падабаецца. Вы заяўляеце, што ён «набрыняў ксэнафобіяй, псэўданавуковай фразэалёгіяй і проста глупствам». Між тым, сайт працуе, зыходзячы з АБ’ЕКТЫЎНЫХ ІНТАРЭСАЎ БЕЛАРУСКАГА НАРОДУ. Аб’ектыўных — гэта значыць законных, легітымных, праўдзівых, справядлівых, абмежаваных інтарэсамі іншых народаў. На гэтым грунце на сайце фармуецца Беларуская дактрына і кожны можа зь ёй пазнаёміцца.

Што ж, у гэтай сітуацыі застаецца толькі дзьве рэчы:

- я раю кожнаму беларусу пазнаёміцца з матэрыяламі нашага сайта і скласьці сваё ўражаньне пра яго;

- а ад спадара пад нікам «Бенедзікт» мы чакаем спасылкі на сайт, які ў большай ступені адлюстроўвае АБ’ЕКТЫЎНЫЯ ІНТАРЭСЫ беларускага народу на яго ўласнай зямлі, больш адкрыты, навуковы, менш “глупы” і г.д.

Калі спадар пад нікам «Бенедзікт» ухіліцца ад канкрэтнага адказу, гэта будзе азначаць, што ўсё пададзенае вышэй (і пра здань, і пра агента, і пра дыскрэдытацыю сапраўдных беларускіх дэмакратаў) ёсьць Праўдай…”.

(канец цытаваньня каментара)

Аднак гэты каментар “свабодаўцы” так і ня выставілі. І гэта нягледзячы на тое, што я высылаў яго тройчы!

Тады я даслаў наступны тэкст:

“Ай да радыё «Свабода». Інсінуацыі й абразы нейкага цьмянага «Бенедзікта» ў адрас вельмі паважаных людзей і ўсіх прыстойных беларусаў вы выстаўляеце, а мае цалкам карэктныя адказы гэтаму «Бенедзікту» — блакуеце. А такія факты, між тым, накопліваюцца…”. (канец цытаваньня)

Тады адбылося тое, чаго яшчэ, відаць, ніколі не было – на матэрыял “Будзіміра” не былі выстаўленыя ня толькі мае каментары, але і некаторыя з тых, што былі выстаўленыя раней, былі… выдаленыя!

У выніку каментары да артыкула цяпер выглядаюць так:

Мікола, БССР, 05.11.2010 12:55

Яўген Мурашка, 05.11.2010 15:14

Паважаны, сп. веб-радактар.
Дзе мой каментар?
З павагай.

Вэб-рэдактар, 05.11.2010 15:23

Паважаны сп. Мурашка, у Вашым камэнтары зьмешчаны лінк на сайт, дзе зьмяшчаюцца выказваньні несумяшчальныя з нашай місіяй i правіламі форумаў.

(канец цытаваньня каментароў)

1в.

Паколькі ў адмове вэб-рэдактара ёсьць спасылка на місію радыё “Свабода” і правілы форумаў, падаю і іх:

МІСІЯ РАДЫЁ СВАБОДА (http://www.svaboda.org/section/About+us/65.html)

Місія Радыё Свабода – падтрымка дэмакратычных каштоўнасьцяў і інстытутаў шляхам пашырэньня інфармацыі і ідэяў.

Ад Цэнтральнай Эўропы да Ціхага акіяну, ад Балтыкі да Чорнага мора, ад Расеі да Цэнтральнай Азіі і Пэрсыдзкай затокі, народы вядуць змаганьне супраць аўтакратычных уладаў, парушэньняў правоў чалавека, цэнтралізаванай эканомікі, этнічнай і рэлігійнай варажнечы, рэгіянальных канфліктаў і кантролю над сродкамі масавай інфармацыі.

Стабільнасьць ва ўсім гэтым рэгіёне – заснаваная на прынцыпах дэмакратыі і свабоднага рынку – мае ключавое значэньня для міру ва ўсім сьвеце. Грунтуючыся на перакананьні, што першая неабходная ўмова дэмакратыі – гэта добра інфармаванае грамадзтва, і маючы за сабой паўстагодзьдзя традыцыі альтэрнатыўнага вяшчаньня на згаданы рэгіён:

1. РС перадае аб’ектыўныя навіны, аналітыку і дыскусіі на мясцовыя і рэгіянальныя тэмы, важныя для посьпеху дэмакратычных і рынкавых пераўтварэньняў.

2. РС умацоўвае грамадзянскую супольнасьць, пашыраючы дэмакратычныя каштоўнасьці.

3. РС змагаецца супраць этнічнай і рэлігійнай нецярпімасьці і пашырае ўзаемаразуменьне паміж народамі.

4. РС падае прыклад мясцовым сродкам масавай інфармацыі, дапамагае ў падрыхтоўцы журналістаў для павышэньня іх прафэсіяналізму і незалежнасьці і разьвівае партнэрскія сувязі зь мясцовымі інфармацыйнымі арганізацыямі.

5. РС спрыяе разьвіцьцю цясьнейшых сувязяў паміж краінамі рэгіёну і краінамі з глыбокімі дэмакратычнымі традыцыямі.

ПРАВІЛЫ ФОРУМАЎ І ДЫСКУСІЯЎ (http://www.svaboda.org/section/forum_rules/78.html)

Запрашаем вас удзельнічаць у нашых форумах і дыскусіях.

Мы ня маем намеру абмяжоўваць свабоду вашых выказваньняў, аднак просім вас быць ляканічнымі, не адхіляцца ад тэмы, устрымацца ад дасылкі меркаваньняў, якія ўтрымліваюць наступныя элемэнты або лінкі на сайты з гэткімі элемэнтамі:

- паклёп
— пагрозы
— запалохваньні
— нецэнзурныя выразы
— тролінг
- абразы, як асабістыя, гэтак і на этнічнай, рэлігійнай або сацыяльнай глебе
— заклікі да злачынстваў, гвалту і распальваньня варажнечы
— камэрцыйную рэкляму
— піяр палітычных, грамадзкіх, рэлігійных і да т.п. акцый, ініцыятываў
— празьмерна доўгія цытаты
— спам, у тым ліку шматразовае паўтарэньне таго самага камэнтара
— парушэньні аўтарскіх правоў
— выкарыстаньне ў полі ”Імя” рэальнага імя іншай асобы

Нашы форумы, дыскусіі і онлайн-канфэрэнцыі працуюць паводле прынцыпу прэмадэрацыі – усе дасланыя меркаваньні папярэдне праглядаюцца мадэратарам і, калі ў іх няма пералічаных вышэй недазволеных элемэнтаў, выстаўляюцца на сайт.

Ад 1 верасьня ўсе допісы павінны быць па-беларуску.

Камэнтары ня правяцца, не рэдагуюцца і выстаўляюцца (у залежнасьці ад наяўнасьці або адсутнасьці парушэньняў правілаў) паводле прынцыпу “або ўсё, або нічога”.

(канец цытаваньня місіі й правілаў радыё “Свабода”).

1г.

А цяпер падвядзем прамежкавы вынік.

Спадар “Будзімір-Разбурысьвет” у сваім матэрыяле зрабіў закід ў бок беларускіх блогераў, якія “не заўважылі сумятні за віртуальнай ўсходняй мяжой”, што сьведчыла на яго думку найбольш пра “няўменьне мысьліць размашыстымі катэгорыямі”.

На гэты закідон аўтара (які, дарэчы, пра наш сайт добра ведае), паважаны спадар Яўген Мурашка карэктна заўважыў, што на сайце http://nashaziamlia.org ужо даўно ідзе падрабязны аналіз якраз гэтага пытаньня. А гэта значыць, што “Будзімір-Разбурысьвет” хлусіць.

Вэб-рэдактар “Свабоды” гэты каментар спадара Яўгена заблакаваў, а свае дзеяньні патлумачыў тым, што, маўляў, у каментары “зьмешчаны лінк на сайт, дзе зьмяшчаюцца выказваньні несумяшчальныя з нашай місіяй i правіламі форумаў” (зьвяртаю ўвагу, гаворка ішла пра сайт, матэрыял якога вы цяпер чытаеце!).

Адначасна рэдактар “Свабоды” зьмяшчае каментар нейкага “Бенедзікта” — адкрытага прыхільнака сіянізму і польскага імперыялізму — які абражае вельмі заслужаных беларускіх людзей, хлусіць пра нейкую “ксенафобію”, “глупства” на нашым сайце, а пад канец фактычна называе ўсіх беларусаў, якія імкнуцца разабрацца ў рэчаіснасьці, “сьвіньнямі”…

У сувязі з такім паваротам справы пачаў дасылаць свае каментары і я. Але іх не выстаўлялі ўжо без ніякіх тлумачэньняў (гэта — першае), а пазьней без тлумачэньняў і прабачэньняў паздымалі яшчэ і каметары Мурашкі й Бенедзікта, якія былі выстаўлены раней (другое). Сярод каментароў, якія засталіся, па-ранейшаму прысутнічаюць публічныя, агульныя (без канкрэтыкі) абвінавачваньні ў адрас нашага сайта з боку радыё “Свабода” – маўляў, нешта ў нас не сумяшчаецца зь яго “місіяй і правіламі” (гэта трэцяе, галоўнае!). Высьвятліць, што канкрэтна ў нас зь імі не сумяшчаецца, немагчыма – рэдакцыя на мае каментары-звароты не адказвае, яна іх проста ігнаруе, робячы іх для ўсіх іншых наведвальнікаў сайта “Свабоды” неіснуючымі… (чацьвертае).

Вось гэта да… Такога яшчэ не было – рэдакцыі нашага сайта і мне, як рэдактару, з боку беларускай службы радыё “Свабода” аб’яўлена анафема і блакада!

Што ж, мы ў рэдакцыі, як людзі прыстойныя, вырашылі выклік прыняць… У нас проста няма іншага выйсьця.

Паважаныя чытачы.

Многія з вас добра ведаюць наш сайт і могуць пацьвердзіць, што нічога незаконнага і непрыстойнага на ім няма – усё ў ім накіравана толькі на пошук Праўды ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу, чалавецтва, Сьвету. Вышэй я выставіў мае каментары на артыкул, як і тэкст “місіі” радыё “Свабода” й правілаў форуму. Павінен сказаць, што ў мяне не атрымалася знайсьці адказ на пытаньне: дык у чым жа наш сайт і мае каментары не адпавядаюць “місіі” гэтага радыё?

Гэта дазваляе западозрыць, што справа ня ў місіі, а ў іншым. Можа, імкненьне радыё “Свабода” заткнуць рот людзям (удумайцеся, гаворка ідзе пра ідэалагічную паліцэйшчыну з боку радыё “Свабода”!), якія спрабуюць разабрацца ў рэчаіснасьці й дапамагчы свайму народу, абумоўлена зусім іншымі прычынамі – напрыклад, нейкімі дадатковымі таемнымі і больш важнымі “правіламі”, пра якія адкрыта не гаворыцца, а кожны павінен здагадацца сам?..

Давайце разьбярэмся, бо гэта ня толькі цікава, але і вельмі важна для нас, беларусаў.

І каб разабрацца было лягчэй, у наступнай частцы гэтага матэрыялу я распавяду пра яшчэ некалькі аналагічных апісанаму вышэй выпадкаў. Прааналізаваўшы іх разам, думаю, мы тое-сёе прасьвятлім.

ДА НАРОДАЎ І ДЗЯРЖАЎ СВЕТУ: зварот а. Леаніда Акаловіча

Алесь Астроўскі — Mon, 09 Aug 2010 19:16:03 +0000

Святкаванне 1000-годдзя першага ўзгадвання наймення Літва паказала, што ўрад сучаснай прыбалтыйскай Рэспублікі Летува і яе грамадскасць блытаюць два розначасавыя гістатычныя назовы – “Літва” ў значэнні Вялікае Княства Літоўскае 13-18 стст. і “Летува” ў значэнні дзяржава аднаго толькі летувіскага народу з 1918 г. – і гэтым самым свядома ўводзяць у зман як свой народ, так і народы свету. Такім чынам урад Летувы праводзіць палітыку двайных стандартаў: самі сябе называюць “летувісамі” новай Рэспублікі “Летува” ХХ-га ст., мову сваю «летувіскай”, але суседнім народам накідаюць называць іх “літоўцамі” як насельнікаў старажытнай Літвы, якія карыстаюцца “літоўскай” мовай. Але ж цяперашнія летувісы гістарычна – гэта жамойць, жамойты, і мова іхная жамойцкая.

Летапісна і гістарычна назоў “Літва” паўстаў і развіваўся на тэрыторыі рассялення беларусоў-ліцвіноў. Гістарычны тэрмін “Вялікае Княства Літоўскае” (ВКЛ), а ў скарочаным варыянце “Вялікая Літва” ці проста “Літва”, адпавядае тэрыторыі распаўсюду беларускай мовы, беларускай этнічнай, этнаграфічнай і генетычнай прыродзе.

З вызваленнем Вялікім Княствам Літоўскім (Беларускім) Украіны-Русі ад татарскага прыгнёту і ўваходжаннем яе ў склад новай дзяржавы з 1320 па 1569 гады гэтая агульная дзяржава называлася Вялікім Княствам Літоўскім (у сучасным разуменні Беларускім) і Рускім (г.зн. Украінскім). Калі ж у выніку вялікай Грунвальдскай бітвы з 1413 года да дзяржавы ліцвіноў-беларусоў і русінаў-украінцаў пачала далучацца (і канчаткова ў 1422 г. далучылася) Жамойць (па-польску Жмудзь, на латыні Самагіція, а цяпер сучасная Летува) з гербам Мядзведзь, то абноўленая дзяржава набыла пашыранае траістае найменне Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае (ВКЛРЖ). Да ўтварэння Вялікага Княства Літоўскага Жамойць увогуле 170 гадоў існавала асобна і не мела ніякага дачынення да ўтварэння ВКЛР і вельмі малое да Грунвальдскай Перамогі ў 1410 г.

Пад час Грунвальдскай (Дубровенскай, Танэнбергскай ці Жальгірыскай па-летувіску) бітвы Жамойць-Летува была разменнай манетай паміж ВКЛР і Тэўтонскім Ордэнам і не была яшчэ складовай часткай Вялікай Літвы. Польскі гісторык Ян Длугаш нават не называе жамойцкія харугвы, якія ўдзельнічалі ў бітве 1410 г., акрамя адной — ковенскай.

Таму я выказваю рашучы пратэст навукоўцам і Ўрадам Польшчы і Летувы, Прэзідэнтам гэтых краінаў – пану Браніславу Камароўскаму і пані Далі Грыбоўскай – з-за прыпісвання перамогі пад Грунвальдам толькі двум народам Польшчы і Летувы. Тую перамогу здабылі найперш ліцвіны-беларусы, палякі і русіны-ўкраінцы.

Аднак пад час адзначэння 600-х угодкаў славутай бітвы на Грунвальдскім полі ў 2010 г. не было сцягоў Беларусі-Літвы і Украіны-Русі, а побач з дзяржаўнымі сцягамі самой Польшчы і Летувы знаходзіўся… тэўтонскі сцяг. Зрэшты, на інсцэніроўцы Грунвальдскай бітвы вельмі мала было земскіх харугваў як польскіх, так і ад ВКЛР. Апошніх, здаецца, і зусім не было відаць, бо многія беларускія рыцары польскімі інсцэніроўшчыкамі накіраваныя былі выконваць ролю “тэўтонцаў”. Не менш дзіўнай і гістарычна неапраўданай выглядала ў інсцэніроўцы Грунвальдскай бітвы дэфіляванне-джыгітоўка маскоўска-казанскай конніцы з Расеі, а не татарскай конніцы з ВКЛ і Крымскага ўлуса. Звышмерна ж і непрапарцыйна дэфілявала і летувіская пяхота са шчытамі Слупы (Калюмны). Аднак не відаць было 31 беларускіх харугваў ВКЛ з Пагоняй і 14 ўкраінскіх харугваў.

Так быў прыніжаны ўнёсак ліцвіноў-беларусоў, русінаў-украінцаў і татараў ВКЛ у АГУЛЬНУЮ ПЕРАМОГУ на Грунвальдскім полі. Адзінымі пераможцамі Польшча і Летува выставілі сябе, чым абразілі памяць продкаў-рыцараў і народаў Беларусі-Літвы і Украіны-Русі. Атрымліваецца, што палякі і летувісы і надалей застаюцца гістарычнымі ілгунамі. Такая неаб’ектыўная палітыка Польшчы і Летувы ў дачыненні да Беларусі і Ўкраіны не спрыяе ўзаемапаразуменню і добрасуседскім адносінам нашых народаў.

Мы ні ў якім разе не збіраемся прынізіць ролю і значэнне Польскага Каралеўства або Жамойцкага княства (стараства) ў змаганні з крыжакамі за сваё выжыванне і існаванне. Але мусім нагадаць палякам і летувісам, што з 93 вайсковых падраздзяленняў аб’яднанага войска Польскага Каралеўства і Вялікага Княства Літоўскага і Рускага ў Грунвальдскай бітве 1410 г. ўдзельнічала 38 польскіх харугваў, 31 беларуская (= літоўская, ліцвінская), 14 украінскіх (= рускіх, русінскіх), 2 крымска-татарскія і 1 ковенская (= летувіская) харугвы. Яшчэ адна харугва была змешаная – беларуска-польская. Яна выступала пад беларускай (ВКЛ-аўская) Пагоняй як ахоўная харугва караля-ліцвіна Ягайлы, хаця і камандавалі ёю палякі. Жамойцкай харугвай камандаваў жамойцкі ваявода Яўно, ці па-летувіску Яўніс.

Фактычна Грунвальдская перамога над Тэўтонскім Ордэнам атрымана была пераважна высілкамі трох народаў — Польшчы, Літвы-Беларусі і Русі-Украіны. Таму намінальнымі пераемнікамі славы Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага з’яўляюцца сённяшнія Беларусь-Літва, Україна-Русь і Летува-Жамойць. І тады ўсё і ўся становіцца на свае гістарычныя месцы.

Аднак некаторыя летувіскія і ўкраінскія гісторыкі пераемніцамі ВКЛРЖ лічаць толькі Летуву і Ўкраіну, выкідаючы першую па часе ўтварэння, галоўную па палітычным значэнні і геаграфічна цэнтральную частку ВКЛ — Беларусь (гл. найноўшае сумеснае ўкраінска-летувіскае выданне ў Кіеве “Україна: литовська доба1320-1569”; хоць у прадмове прызнаецца за ВКЛ статус “поліэтнічноï та поліконфесійноï державі”, але далей ідзе гаворка толькі пра “Велике Князівство Литовське … як спільну культурну спадщину двох краïн – Украïни та Литви”; амаль не згадваецца Беларусь, або пра яе ўспамінаюць мімаходзь ці як пра “Чорную Русь”). На жаль, Беларусь = Літва і для братоў-украінцаў, і пабрацімаў-летувісаў – нібыта невядомая, няісная дзяржава і краіна! Беларусы-ліцвіны залічваюцца імі ў русіны (“давні білоруси й украïнці”), якіх у ВКЛ на пачатку 15 ст. было 80%, а жамойты адносяцца да “литовців”, якім адводзіцца 20%. А дзе ж тады астатнія народы, што жылі ў ВКЛРЖ: татары, палякі, жыды…?!

Некаторыя сённяшнія гісторыкі і дзеячы Летувы і Ўкраіны не размяжоўваюць, не адрозніваюць беларусоў-ліцвіноў і ўкраінцаў-русінаў. Так, летувіскі прафесар, д-р гістарычных навук Альфрэд Бумблоўскі лічыць, што “вже за часів Міндовга до Литвы була приєднана Чорна Русь (суч. Білорусь з Новогрудком, Слонімом і Гродном)”. Хаця на самай справе на гэтак званай Чорнай Русі і ўзнікла Літва як новая беларуская дзяржава Вялікае Княства Літоўскае са сталіцай Наваградкам, дзе каранаваўся на караля князь Міндоўг. Менавіта Наваградак пачаў збіраць беларускія землі ў адну сваю беларускую (літоўскую) дзяржаву. Але паколькі ён не меў выхаду да мора ці нават значнай ракі (акрамя рэчкі Літоўкі, пры якой і сёння існуе старажытная вёска Літоўка), то сталіца Дзяржавы Вялікае Княства Літоўскае была з часам перанесена ў крывіцка-полацкі горад Вільня, які знаходзіўся ў сутоку вялікай ракі Віліі з малой рэчкай Віленкай (або Вілейкай). Першапачаткова горад Вільня зваўся Крывым горадам, дзе быў і Крывы замак на Крывой (Лысай) гары.

Дарэчы, зусім не лішнім будзе нагадаць, што на працягу ўсяго часу існавання ВКЛ дзяржаўнай мовай у княстве была ліцвінская (= старабеларуская) мова, на якой быў напісаны і знакаміты Статут ВКЛ.

У сувязі з аднабаковай узурпацыяй і своекарысным прымяненнем летувіскім і польскім урадамі гістарычных назваў “Літва”, “літоўскі” (litewski), якія зусім неадэкватныя, нятоесныя з сучаснымі паняццямі “Летува” і “летувіскі”, можна назіраць настойлівую падмену тэрмінаў з наступным накіданнем скажонага пралетувіскага погляду суседнім народам – польскаму, беларускаму, украінскаму, расейскаму ды іншым. Правяцца выправы летувіскіх дэлегацыяў у Беларусь і ва Ўкраіну. Напрыклад, яны зачасцілі ў Луцк як у “літоўскі” (г.зн. у іх разуменні летувіскі) замак, дзе праводзяць навуковыя канферэнцыі, тэатралізаваныя вулічныя прадстаўленні ды іншыя мерапрыемствы звужанага пралетувіскага характару. У нядаўна выдадзенай у Вільні трохтомнай кнізе-фотаальбоме “Didzioji Lietuva. Paveldas Baltarusijoje” (Вялікая Літва. Спадчына Беларусі) аўтар Бірута Валяніця змясціла сотні фотаздымкаў, зробленых у 2005-09 гг., з выявамі беларускіх замкаў, гарадоў і вёсак, палацаў і сядзібаў, касцёлаў і цэркваў. Але шмат якія з геаграфічных назваў зменены і падпісаны на летувіскі капыл: Мір стаў Myrius, Наваградак — Naugardukas, Гародня — Gardinas, Гальшаны зрабіліся Alsenai, Дайлідкі пераробленыя на Даілідяляс, Іўе на Івія, Лаўрышава на Лаўрушавас, Міхайлоўшчына чамусьці стала Мікалавас (?!), а наша Новае Сяло перакручана на Науякеміс, Падваранцы пераназвалі як Падваряі, Рось надпісана Рося, Cвіслач ужо Свіслочюс, Уселюб – Уселюбас, Жамыслаўль стаў Жемыславліс, Шэметава змянілася на Шямэтас, нашыя Камянец Літоўскі і Высокае Літоўскае перакладзены на Летувос Акмэнычя (Камянецас) і Летувос Аукштойі, з’явіліся Полацкас, Мінскас, а Залессе Агінскіх зусім пераклалі на жамойцкую мову Uzumedis, і г.д. і г.д. (?!)

Зноў навязваецца падмена гістарычных тэрмінаў-азначэнняў розных дзяржаўных утварэнняў Літва і Летува, бо на самай справе літоўскі ж не летувіскі (летувоскі)!

У Летуве беларусоў паступова запісваюць у летувісаў, заблытаўшы іх нацыянальную свядомасць праз летувізацыю беларускіх прозвішчаў і імёнаў на летувіскі моўна-граматычны лад. Ідзе летувізацыя беларусоў-ліцвіноў і месцаў іх адвечнага, яшчэ ад часоў ВКЛ, пражывання ў сённяшняй Летуве. Парушаюцца міжнародныя стандарты перадачы на іншыя мовы нацыянальных назваў! У цэлым Летува праводзіць палітыку летувізацыі назваў, імёнаў і прозвішчаў суседніх народаў, у тым ліку беларусаў у Летуве!

Усё вышэй пададзенае азначае, што Летува праводзіць палітыку падтасоўкі і фальсіфікацыі гісторыі ВКЛРЖ!

Заклікаю беларускую і міжнародную грамадскасць разумець сутнасць агавораных штучных, непрыгожых працэсаў і процідзеіць ім, а летувіскі бок – тэрмінова іх спыніць.

2-3.08.2010 г.

Святар БАПЦ Леанід Акаловіч

Нечаканы падарунак: заходнікі самі заявілі, што іх “правы чалавека” супярэчаць сапраўднай дэмакратыі

Алесь Астроўскі — Sat, 31 Jul 2010 21:01:03 +0000

Рэдакцыя

Наш сайт ідэалагічны. А гэта значыць, што нас найбольш цікавіць ідэалагічнае абгрунтаваньне тых ці іншых грамадскі значных дзеяньняў уладаў ці любых іншых сацыльна-актыўных асоб і груп. У сувязі з гэтым мы стала вывучаем асаблівасьці грамадскага ўладкаваньня заходняга сьвету, якое сёньня ўпарта прапануецца нам у якасьці альтэрнатывы цяперскаму рэжыму Лу-кі. Гэтае вывучэньне ўсё больш вядзе да думкі, што ліберальная прапанова на справе ня ёсьць пазітыўнай альтэрнатывай палітыцы каланіяльных беларусафобскіх уладаў, якія вось ужо 17-ы год душаць любыя парасткі беларускай дэмакратыі. Усе буйныя знаходкі, пацьвярджаючыя гэта, выстаўляюцца на сайце. Ніжэй пойдзе гаворка пра чарговы такі факт, які стаў вынікам самавыкрыцьця заходніх ліберастызатараў, што і стала для нас каштоўным падарункам.

Вось ужо некалькі дзён у сеціве, а таксама ў іншых шматлікіх замежных СМІ працягваецца вэрхал у сувязі з публікацыяй сайтам WikiLeaks (http://www.wikileaks.org) шэрагу матэрыялаў (http://www.wikileaks.org/wiki/Afghan_War_Diary,_2004-2010), якія раскрываюць непрыглядную праўду аб паводзінах войскаў ЗША і кааліцыі ў шматпакутным Аўганістане.

(Дарэчы, для таго, каб лягчэй увайсьці ў атмасьцеру будучай гаворкі, ніжэй пададзена серыя фота, якія адлюстроўваюць сітуацыю ў Аўганістане ў сувязі зь яго акупацыяй войскамі ЗША, Брытаніі, Польшчы і некаторых іншых краін. На іх бачны Абама і Байдэн, амерыканскія вайскоўцы, прыкметы іх тэрору ў Аўганістане, а таксама простыя аўганцы,талібы і здраднік Карзай).

WikiLeaks – гэта міжнародная арганізацыя, якая сьпецыялізуецца на тым, што высталяе на сваім сайце розныя сакрэтныя і “чульлівыя” дакумэнты з самых розных краін і не адкрывае крыніцы, зь якіх паходзяць выцекі (хаця ў сеціве ёсьць меркаваньне, што апошнюю партыю дакументаў перадаў ваенны аналітык, які раней ужо быў абвінавачаны ва ўцечцы сакрэтнай інфармацыі. Магчыма, гэта той жа чалавек, які раней перадаў Wikileaks відэа, дзе ваенны верталёт ЗША забівае мірных жыхароў і… заходніх карэспандэнтаў у Іраку; гл. чорна-белае фота ў пачатку артыкула, зробленае з ваеннага верталёта ў час зьдзяйсьненьня гэтага злачынства).

Арганізатары WikiLeaks па іх уласных словах, выступаюць супраць рэпрэсіўных рэжымаў, а таксама неэтычных паводзін прадстаўнікоў урадаў і буйных карпарацый, чым бароняць інтарэсы простых грамадзян.

Заснавальнікам WikiLeaks.org лічыцца Джуліян Эсандж (Julian Assange; гл. фота ў пачатку артыкула).

На гэты раз, як ужо адзначана вышэй, WikiLeaks вырашыла апублікаваць сэрыю сакрэтных амэрыканскіх дакумэнтаў, датычных вайны ў Аўганістане. За некалькі тыдняў да гэтага арганізацыя таксама перадала каля 92.000 гэтых дакументаў у такія буйныя выданьні, як New York Times, Guardian i Der Spiegel. Пры гэтым WikiLeaks выставіла ўмову, што згаданыя выданьні апублікуюць іх пасьля 25 ліпеня — пасьля публікацыі дакумэнтаў на сайце арганізацыі (http://www.svaboda.org/content/article/2109745.html).

Паводле New York Times, дакумэнты, якія датычаць перыяду ад студзеня 2004 да сьнежня 2009 году, праліваюць сьвятло на некаторыя моманты аўганскай вайны, якія дагэтуль былі схаваныя ад грамадзкасьці. Між іншым, па зьвестках газеты з дакумэнтаў вынікае, што талібы выкарыстоўваюць перанасныя ракеты з цеплавой сістэмай саманаводкі, аб чым вайскоўцы раней не паведамлялі; што ЗША ў Аўганістане выкарыстоўваюць у штораз большай ступені сакрэтныя падразьдзяленьні, якія палююць на камандзіраў талібаў (у сьпіску «Захапіць або забіць», складзеным для гэтых падразьдзяленьняў, знаходзіцца каля 70 прозьвішчаў); што вайна вядзе да вялікай колькасьці ахвяраў сярод мірнага насельніцтва, якое гіне ў выніку бамбаваньняў цывільных аб’ектаў і ў шматлікіх інцыдэнтах, якія вынікаюць з хаосу. Асаблівы акцэнт The New York Times робіць на паведамленьнях, якія сьведчаць, што пакістанскія выведчыя службы дапамагаюць талібам, хаця Пакістан афіцыйна лічыцца саюзьнікам ЗША.

У сваю чаргу The Guardian істотную ўвагу надаў дзейнасьці сакрэтных падраздзяленьняў, якія зьдзяйсьняюць тэракты супраць лідараў талібаў (тут варта адзначыць, што самі талібы ўжо даўно кажуць пра такія тэргрупы ў войсках НАТА і ЗША, якія акрамя адзначанага робяць выбухі ў месцах скапленьня людзей – на рынках, у крамах, школах – каб затым абвінаваціць у гэтым маджахедаў. У масавых забойствах мірнага насельніцтва, у прыватнасьці, выкрыты аддазел ЦРУ “Чорная вада”; http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/26/74084.shtml).

Усе тры газэты, якія атрымалі дакумэнты ад WikiLeaks, пастанавілі не публікаваць даныя, якія маглі б нанесьці шкоду нацыянальнай бясьпецы ЗША. Але газеты апублівалі агляд гэтых дакументаў (http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/26/74084.shtml), які выявіў у цэлым вельмі непрыглядную карціну вайны.

Белы дом, які не паставіў пад сумнеў аўтэнтычнасьць інфармацыі, моцна асудзіў публікацыю сакрэтнай інфармацыі заявіўшы, што гэта “ставіць пад пагрозу жыцьці амэрыканскіх і саюзьніцкіх вайскоўцаў ды нашу нацыянальную бясьпеку» (http://www.svaboda.org/content/article/2109745.html). Тое ж зрабіў марыянеткавы Карзай і новы прэм’ер-міністар Вялікабрытані.

У гэтай сітуацыі Джуліян Эсандж даў інтэрвю радыё “Свабода” (http://www.svaboda.org/content/article/2112153.html). У ім ён яшчэ раз патлумачыў пазіцыю WikiLeaks. Падаем ніжэй частку гэтага інтэрвю.

Радыё Свабода: Што вы скажаце на тыя галасы з Пакістану, якія ставяць пад сумнеў праўдзівасьць «Дзёньніка аўганскай вайны», апублікаванага на сайце WikiLeaks.org. У прыватнасьці, Хамід Гуль — былы кіраўнік выведкі Пакістану -сказаў, што гэтыя дакументы — фальшыўкі.

Джуліян Эсанж: Нам трэба глядзець на гэтыя данясеньні праніклівым вокам. Гэта вялікі аб’ём матэрыялу. У ім 91 тысяча данясеньняў з палявых вайсковых частак і з амбасадаў, датычных да Аўганістану, ад афіцэраў выведкі і ад інфарматараў. Інфарматары робяць свае данясеньні за грошы. Амэрыканскі ўрад плоціць ім за дасыланьне сур’ёзнай інфармацыі. А яны робяць гэтыя данясеньні ці то каб пазбыцца нейкага суперніка (нелюбімага суседа ці ворага сям’і), ці то каб фактычна даць патрэбную інфармацыю. Калі мы зірнем на матэрыялы, атрыманыя ад інфарматараў, дык убачым, што амэрыканскія вайскоўцы кожнаму зь іх прыпісалі этыкетку адпаведна яго верагоднасьці. І мы ўбачым, што вялікая частка данясеньняў датычыць пакістанскай выведкі. Безумоўна, любое зь іх можа быць непраўдзівае, як і любое зь іх можа быць праўдзівае. Але гледзячы якраз на гэтую вялікую колькасьць матэрыялаў адносна вялікай колькасьці розных абставінаў, у якіх усплывае пакістанская выведка, у чалавека ўзьнікаюць моцныя падазрэньні наконт ролі гэтай выведкі ў Аўганістане.

РС: У Пакістане ходзіць чутка, якую падаграваюць некаторыя пакістанскія службовыя асобы, што гэтая ўцечка інфармацыі была арганізаваная амэрыканскім урадам, каб апраўдаць большую вайсковую прысутнасьць у Пакістане ці нават захоп Пакістану.

- Гэта проста няпраўда. Людзі ж могуць прачытаць гэтыя данясеньні, дазнацца пра розныя дэталі і самастойна зьвязаць розныя абставіны адну з адной. І раней хадзіла чутка, што мы — гэта ЦРУ, але ж WikiLeaks.org абнародавала інфармацыю з інструкцыі па кіраваньні турмой у затоцы Гуантанама, з электроннай пошты кандыдаткі ў віцэ-прэзыдэнты ЗША Сары Пэйлін, пра сакрэтныя кітайскія брыфінгі адносна цэнзуры, пра забойствы службовых асобаў у Кеніі й ва Ўсходнім Тыморы. З гэтага ясна вынікае, што мы ставімся да ўсіх непрадузята і публікуем усіх, хто мае цяжкасьці з абнародаваньнем свайго матэрыялу.

РС: Чаму вы вырашылі падзяліцца гэтай інфармацыяй з New York Times, The Guardian i Der Spiegel?

- Крыніцам нашай інфармацыі мы абяцаем дзьве рэчы: па-першае, мы зробім усё ў нашай моцы з тэхнічнага і юрыдычнага гледзішча, каб захаваць іхную ананімнасьць; па-другое, мы пастараемся зрабіць як мага большым грамадзкае ўзьдзеяньне перададзенага нам матэрыялу. Мы лічым, што ў гэтым выпадку мы выбралі правільны шлях, каб пабольшыць гэтае ўзьдзеяньне.

РС: Чаму, па-вашаму, так шмат важных крыніцаў вырашыла перадаць сваю інфармацыю вам, а не традыцыйным СМІ?

- Таму што мы — спецыялісты. Мы — спецыялісты ў ахоўваньні нашых крыніцаў. Мы — спецыялісты ў падачы поўнага матэрыялу да агульнага ведама. Што тычыцца асноўных традыцыйных СМІ, дык працэс іх унутранай канцэнтрацыі давёў у некаторых краінах да сытуацыі, у якой у адным горадзе толькі адна або дзьве дамінуючыя мэдыйныя арганізацыі, якія хутчэй накладаюць аброць на свае крыніцы, чым даражаць імі. Гэта давяло да сітуацыі, у якой такое выданьне як New York Times трымае ў сакрэце істотную інфармацыю цягам году і не публікуе яе ўвогуле або публікуе адно некалькі разынак з таго, што атрымала ад сакрэтнага інфарматара, замест апублікаваць увесь матэрыял з атрыманых дакумэнтаў.

РС: Чым, па-вашаму, зьяўляецца WikiLeaks.org — журналістыкай, грамадзкім актывізмам ці новым відам пасярэдніцтва між крыніцамі інфармацыі і журналістамі?

- Ідэя, якая стаіць за гэтым, насамрэч вельмі старая. Каб прымаць разумныя рашэньні, трэба ведаць, што ў сапраўднасьці адбываецца, а каб прымаць правільныя рашэньні, трэба ведаць і разумець, якія злоўжываньні ці пляны злоўжываньняў робяцца. Як тэхнолягі, мы разумеем, што важныя рэформы прыходзяць пасьля таго, як грамадзкасьць і палітыкі зразумеюць, што насамрэч адбываецца.

(канец цытаваньня інтэрвю).

Аднак у той жа час мы мусім праінфармаваць нашых чытачоў, што вядомы амерыканскі партал The Unjust Media (http://www.theunjustmedia.com), які мае кантакты з прэс-службай Ісламскага Эмірата Аўганістан, лічыць, што Wikileaks выдае за «сакрэныя матэрыялы Пентагона» фальшыўку ЦРУ. У артыкуле «Wikileaks — гэта дэзынфармацыйны фронт ЦРУ», — партал піша (падаецца паводле http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/28/74126.shtml):

Wikileaks атрымаў вядомасьць у красавіку гэтага года, калі ён апублікаваў зробленае з кабіны амерыканскага верталёта відэа, якое паказвае сьмяротны авіяўдар ў 2007 годзе па ірацкай сталіцы, у якім было забіта 12 цывільных асоб, уключаючы двух журналістаў з Рэйтэр. Дзякуючы гэтаму сайт атрымаў рэпутацыю «выдаўца сакрэтных відэа і фота».

Добра вядома, што ў Інтэрнэце ёсць тысячы відэа, на якіх засняты злачынствы амерыканскіх салдат у Іраку і Аўганістане. Аднак па нейкай таямнічай прычыне відэа, выкладзеныя сайтам Wikileaks, прапагандаваліся зь вялікай стараннасьцю заходнімі мэйнстрымаўскімі СМІ. Яны падавалі Wikileaks як верагодную крыніцу, якае працуе над тым, каб распаўсюджваць праўду, без усялякай ўцягнутасьці выведчых службаў. Для стварэньня гэтай рэпутацыі Wikileaks і выклаў гэта відэа забойства цывільных асоб у Іраку, падрыхтаваў грамадскасьць для ўспрыняцьця ўсяго, што ён у далейшым выкладзе, як «праўду».

Сайт «Wikileaks стварыў сенсацыю, апублікаваўшы матэрыялы, якія сьцьвярджаюць, што пакістанская спецслужба «Міжведамасная выведка» (Inter-Services Intelligence, ISI) нібыта дапамагае Ісламскаму Эмірату Аўганістан ў барацьбе з амерыканскімі і натаўскімі захопнікамі. Прапаганда ЦРУ, агучаная Wikileaks аб пакістанскай сьпецслужбе ISI й Ісламскім Эміраце Аўганістан, адбылася ўсьлед за тым, як дзяржсакратар ЗША Хілары Клінтан выступіла са сьцьвярджэньнем, што Амір Муло Амар і Шэйх Асама бін Ладэн нібыта знаходзяцца ў Пакістане. У гэтай сьмешнай і злавеснай дэзінфармацыйнай кампаніі супраць Пакістану тоіцца вельмі небясьпечны план «Ізраілю» і Амерыкі.

За Wikileaks стаяць ЦРУ, Масад і т.зв. «Філантроп» Сорас. Інфармацыйнае агенцтва WMR (гл. http://arthurzbygniew.blogspot.com/2010/03/soros-co-back-wikileaks-kosher-mob-oval.html) атрымала зьвесткі ад азіяцкіх сьпецслужбаў, што Wikileaks зьяўляецца структурай ваеннага кіберпадраздзяленьня ЗША. У гэтым упэўнены, у прыватнасьці, у Кітаі й Тайландзе. Сайт Wikileaks зьвязаны з амерыканскімі вайскоўцамі й кампутарнымі шпіёнскімі аперацыямі, а таксама з уласнай дзейнасьцю Масада ў галіне кібервойнаў. Сайт сьцьвярджае, што ён расшыфраваў відэазапіс ўдару амерыканскага беспілотніка Predator па цывільных асобах у Аўганістане і што агенты дзярждэпартамента ЗША сачылі за рэдактарам Wikileaks у Ісландыі й Нарвегіі ў рамках сачэньня, якое праводзіцца сумесна ЗША і Ісландыяй.

Аднак у выпадку Wikileaks ў такіх краін, як Кітай і Тайланд, узніклі падазрэньні адносна таго, хто зьяўляецца сапраўдным уладальнікам Wikileaks».

(канец цытаваньня)

Мы, вядома, ня можам сказаць, якая з пададзеных версій вакол дзейнасьці Wikileaks ёсьць праўдзівай. Таму мы і падаем іх усе, каб вы — нашы чытачы –пазьней не адчулі расчараваньня з нагоды адкрыцьця таго факту, што прынялі за праўду звычайную PRшчыну.

Можа быць так, што сабраліся прыстойныя людзі й вырашылі заняцца прыстойнай дзейнасьцю ў інфармацыйнай прасторы. Чаму не? Такіх выпадкаў у маштабе сьвету шмат (у т.л. сярод іх ёсьць і мы).

Як і можа быць так, што ўладарам ЗША спатрэбіліся новыя спосабы дзейнасьці ў інфармацыйнай прасторы, якія дазвалялі б больш вынікова вырашаць пастаўлыя перад імі праблемы на фоне самадыскрэдытацыі вялікіх СМІ. Напрыклад, для таго, каб патлумачыць уласнаму грамадству, чаму ў Аўганістане абяцаная перамога так і не наступае; ці стварыць зачэпку для “наезда” на Пакістан; ці стварыць інфармацыйную крыніцу, зь якой можна пачаць раскрутку тэмы “Катыні-2”…

Можа быць усё. Таму і варта быць падрыхтаваным да ўсяго, і сачыць за далейшай хадой падзей.

Аднак галоўнае, дзеля чаго мы ўзьнялі тэму вэрхала вакол акцыі Wikileaks, як адзначана ў пачатку, датычыць ідэалагічнай складовай гэтага вэрхала, якая найбольш выпінулася ў адным з матэрыялаў радыё “Свабода”. Вось гэты матэрыял у трохі скарочаным выглядзе (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2110026.html)

“WIKILEAKS —ЗМАГАРЫ ЗА СВАБОДУ КАМПРАМАТУ ЦІ ІНФАРМАЦЫІ?

26.07.2010

Публікацыя дзясяткаў тысяч сакрэтных дакумэнтаў аб вайне ў Аўганістане на сайце WikiLeaks.org зноў зьвярнула ўвагу сьвету на дзейнасьць гэтай даволі таямнічай арганізацыі, якая ўзьнікла тры гады таму, але адзначыла сваё існаваньне некалькімі вельмі гучнымі публікацыямі.

«Мы верым, што празрыстасьць у дзеяньнях урадаў вядзе да зьмяншэньня карупцыі, лепшага кіраваньня і ўзмацненьня дэмакратыі» — сьцьвярджае сайт арганізацыі.

У пачатковым пэрыядзе сваёй дзейнасьці WikiLeaks дзейнічала паводле падобнага прынцыпу, што і Wikipedia — кожны меў магчымасьць паставіць і рэдагаваць на сайце свой матэрыял ды ўдзельнічаць у абмеркаваньні іншых матэрыялаў. Але з пачатку гэтага году публікацыя матэрыялаў на сайце адбываецца толькі пасьля зацьвярджэньня іх рэдакцыяй. Наведнікам сайту таксама нельга ставіць камэнтароў. Сервэры WikiLeaks разьмешчаныя ў некалькіх краінах, уключна са Швэцыяй і Бэльгіяй, дзе законы гарантуюць большую бясьпеку захоўванай на іх інфармацыі.

Адным з заснавальнікаў WikiLeaks зьяўляецца 39-гадовы аўстралійскі праграміст і журналіст Джуліян Эсандж, які выступае як прэсавы прадстаўнік арганізацыі. Ён сказаў The New York Times, што WikiLeaks атрымлівае штодня некалькі дзясяткаў дакумэнтаў, зь якіх публікуе толькі тыя, якія пройдуць праверку рэдакцыі на іхнюю верагоднасьць. У арганізацыі на пастаяннай аснове працуюць 5-6 чалавек добраахвотнікаў; арганізацыя таксама можа разьлічваць на экспэртную дапамогу ад спэцыялістаў у такіх сфэрах як шыфраваньне і праграмаваньне.

У мінулым сайт WikiLeaks праславіўся, між іншым, публікацыяй сакрэтных матэрыялаў аб выкідах атрутных рэчываў каля ўзьбярэжжаў Афрыкі, агучваньнем інструкцыі па кіраваньні амэрыканскай вайсковай турмой у Гуантанама на Кубе, разьмяшчэньнем відэа з атакай амэрыканскага вайсковага верталёта на гатэль у Багдадзе ў 2007, калі загінулі 12 чалавек, уключна з журналістам і фатографам агенцтва Ройтэрз. За сваю дзейнасьць сайт WikiLeaks атрымаў шэраг прэстыжных узнагародаў, між іншым, ад часопісу The Economist у 2008 і ад Amnesty International у 2009.

Акрамя прыхільнасьці, WikiLeaks таксама зьбірае шмат крытыкі — урадавыя прадстаўнікі крытыкуюць арганізацыю за тое, што яе публікацыі ставяць пад пагрозу некаторыя вайсковыя аперацыі, а абаронцы правоў чалавека абвінавачваюць арганізацыю ў пасяганьні на прыватнасьць і сфэру асабістага жыцьця.

«WikiLeaks трэба залічыць да ворагаў адкрытага грамадзтва, таму што яны не шануюць прававой дзяржавы і не паважаюць правоў асобы» — The New York Times цытуе меркаваньне Стывэна Афтэргуда, экспэрта па дзяржаўных таямніцах з Асацыяцыі амэрыканскіх навукоўцаў.

Нягледзячы на паўсакрэтныя ўмовы існаваньня і супярэчлівыя ацэнкі сваёй дзейнасьці, WikiLeaks удаецца знаходзіць спонсараў, як сярод прыватных асобаў, так і сярод журналісцкіх арганізацый (такіх, прыкладам, як агенцтва Associated Press, газэта The Los Angeles Times або Нацыянальная асацыяцыя выдаўцоў газет у ЗША). Арганізацыйныя кошты ўтрыманьня сайту WikiLeaks ацэньваюцца на 200 тысяч эўра на год. Паводле афіцыйнай вэрсіі WikiLeaks, людзі, якія працуюць для гэтага сайту, не атрымліваюць ніякай зарплаты. Калі б ім плаціць, кошт утрыманьня дзейнасьці WikiLeaks узрос бы да 600 тысяч эўра на год”.

(канец цытаваньня)

Што ж атрымліваецца?

А вось што. Далёка не апошнія прадстаўнікі заходняга сьвету (дзе цяпер дамінуе ліберастычны ідэалагічна-прапагандысцкі фон) – людзі адукаваныя, ідэалагічна падкаваныя, якія ня могуць не разумець значэньне таго, пра што гавораць і што адстойваюць — вакол адной і той жа падзеі (абвяшчэньня праўдзівых зьвестак аб вайне ў Аўганістане) выказваюць цалкам супрацьлеглыя пазіцыі, супрацьпастаўляючы ў тым ліку… “правы асобы” і “дэмакратыю”.

Вось гэта знаходка!

Натуральна, што ў дадзенай спрэчцы мы на баку спадара Эсанджа, бо абсалютна відавочна, што існаваньне і разьвіцьцё дэмакратыі ня можа быць без прысутнасьці праўды ў СМІ, без празрыстасьці ў дзеяньнях уладаў. Зразумела, што пералічанае ёсьць аднім з ключавых механізмаў зьмяншэньня карупцыі, лепшага выкананьня ўладамі сваіх абавязкаў і што ўсё гэта разам мацуе дэмакратыю. Для нас, як людзей, якія жывуць у альтэрнатыўных грамадскіх абставінах, гэта – відавочна.

І, натуральна, што контраргументацыя пана Афтэргуда выглядае проста недарэчнай. Як гэта можа быць грамадства адкрытым і дзяржава прававой, калі ня будзе свабодных СМІ? Без таго, каб там магла зьяўляцца праўдзівая інфармацыя аб грамадскай рэчаіснасьці? Нейкае дзіцячае нязьвязнае лапатаньне атрымліваецца ў гэтага Афтэргуда…

А калі праўда парушае “правы нейкай асобы”, дык можа гэта і добра? Асабліва, калі гэтая “асоба” – злачынца. Тым больш злачынца… ва ўладзе!

Як бы там ні было, наша пазіцыя па ўсіх гэтых пытаньнях ясная і адназначная. Мы — на баку дэмакратыі. Цікава іншае: як цяпер будуць выкручвацца розныя ліберастызатары ў Беларусі, калі мы да ўсіх ранейшых матэрыялаў, у якіх ліберастызм крытыкуецца вуснамі самых розных жыхароў Захаду, дададзім яшчэ і гэты?..

Пажывем – пабачым.