Пададзены ніжэй артыкул украінскага аўтара (узяты адсюль: http://novaya.com.ua/?/articles/2010/06/16/173901-18) зьяўляецца вельмі цікавым і надзвычай важным (але, на наш погляд, і трохі недаробленым, сыраватым). У ім уздымаецца пытаньне аб сацыяльным паразітызме. Прычым, складаецца ўражаньне, што аўтар знаёмы з распрацоўкамі гэтай праблемы, прадстаўленымі раней на нашым сайце. Таму спачатку артыкул, а затым — абмеркаваньне некаторых дадатковых пытаньняў, якія паўстаюць з-за яго.

Рэдакцыя.

“Ва Украіне 16 млн чалавек кормяць 30 млн непрацуючых. Такая дзяржава асуджана. Гэта не тэорыя змовы і не фантастыка пра «чужых» — гэтыя істоты сярод нас. Няздольныя да стварэньня, яны выжываюць за кошт суграмадзян. І ня проста выжываюць: яны бязьлітасна эксплуатуюць іх, фактычна ператварыўшы ў рабоў.

Адказ на пытаньне, чаму мы так дрэнна жывем, крыецца ня там, дзе яго прывыклі шукаць. Справа не ў карупцыі, не ў барацьбе палітыкаў за ўладу і нават не ў менталітэце народа — гэта наступства больш глыбокіх прычын. Для іх разуменьня варта прыгледзецца да сьфераў, здавалася б, далёкіх ад чалавека. На пачатак, паступім, як пісьменьнік Віктар Пялевін, — кінем позірк на жыцьцё насякомых.

Насякомыя і людзі

Супольнасьці насякомых — напрыклад, пчол і мурашоў – на дзіва падобныя на людскі соцыюм. Там ёсць падзел функцыяў, які нагадвае тое ж у людзей. У мурашак ёсць лідар (Матка), салдаты, выведнікі, працоўныя і нават наглядчыкі. Скажаце, у калектыўных насякомых няма інтэлекту? Гэта не зусім так. Вядома, яны не вырашаюць інтэгральных раўнаньняў і не задаюцца пытаньнямі суб’ектыўнай тэмпаральнасьці. Аднак вось адзін факт: у 1943 г. навуковец Карл Фрыш адкрыў, што пчала-фуражыр (выведніца) фігурамі свайго танца паказвае астатнім пчолам месца, дзе яна знайшла ежу, дыстанцыю да аб’екта і яго пазіцыю адносна сонца.

Акрамя таго, у насякомых ёсць дзіўная з’ява — сацыяльны паразітызм. Гэта строга навуковы тэрмін, які абазначае стратэгію захопу, эксплуатацыі аднім відам насякомага рэсурсаў іншага віду. Напрыклад, апладнёная самка паразітуючага віду мурашоў (такіх навукоўцы называюць рабаўладальнікамі) пранікае ў гняздо віду-гаспадара, забівае царыцу [захоп улады – ключавы момант у зьяве сацыяльнага пазітызму! – Рэд.], займае яе месца і пачынае адкладаць свае яйкі. Пры гэтым заваяваныя і падманутыя мурашы працягваюць старанна даглядаць за чужымі яйкамі, нібы за сваімі. У выніку, нашчадкі рабаўладальніцы (у асноўным салдаты) паступова засяляюць мурашнік, замяняючы сабой яго сапраўдных гаспадароў.

Больш мяккі варыянт стратэгіі, выкарыстоўваемай іншымі відамі паразітычных мурашоў, уключае пранікненьне ў чужой мурашнік і крадзеж ежы, а таксама кукалкаў віду-раба (якіх патым выкарыстоўваюць дакладна як сваіх рабоў). Такія віды мурашоў называюць злодзеямі-выкрадальнікамі, а іх нягодныя паводзіны — клептапаразітызмам. Прычым злодзеі не абавязкова зьяўляюцца большымі па памерах і мацней гаспадароў, але яны так арганізаваны і дзейнічаюць, што гаспадарам вельмі складана выгнаць няпрошаных гасьцей.

У людскім грамадстве паразіты таксама прысутнічаюць. І настолькі заўважна, што пакідаюць сьляды ў культуры — ад законаў да фальклору. Так, у КК СССР быў артыкул за тунеядства (ухіленьне ад грамадскі карыснай працы). У штодзённай лексіцы паразітызм абазначаюць словамі «тунеядзец», «альфонс», «утрыманка», “труцень” і г. д. Некаторыя показкі таксама адлюстроўваюць гэты феномен: “праца ня воўк — у лес не ўцячэ”; “ад працы коні дохнуць”; “калі хочаш папрацаваць, прыляг, пасьпі й усё пройдзе”, і г. д.

Homo parasitus

Паўсядзённасьць пераконвае: паразіты квітнеюць за кошт таго, што адбіраюць ці ціха крадуць чыюсьці маёмасьць, грошы ды інш. Таму важна іх распазнаваць. Але, як гэта рабіць?

Як мы ўжо ведаем, у насякомых адзін від паразітуе на іншым. У выпадку зь людзьмі сітуацыя аналагічная: асаблівы падвід віду homo sapiens — homo parasitus (чалавек паразітуючы) — на ўсю моц эксплуатуе іншы падвід чалавека разумнага — homo socialis, чалавека грамадскага.

Так, ва Украіне homo parasitus размножыўся настолькі, што стаў прычынай нізкай якасьці жыцьця. З 46 млн насельніцтва занята толькі 18,3 млн чалавек (пенсіянеры, інваліды, дзеці і студэнты не ўлічаны). Зь іх да 300 тысяч – гэта чыноўнікі, 233 тысячы — дэпутаты, каля 600 тысяч — армія і “сілавікі”. Усяго колькасьць людзей у сьферах з высокім узроўнем паразітызма — каля 1,5 млн. У выніку атрымліваецца, што крыху больш за 16 млн чалавек кормяць больш за 23 млн непрацуючых, 1,5 млн асоб з палітычнага, адміністрацыйнага і сілавога апарату плюс 5 млн працаздольных беспрацоўных.

Можна меркаваць, што homo socialis адрозьніваецца ад homo parasitus наяўнасьцю калектыўнага інстынкту, які выяўляецца ў патрэбнасьці дзейнічаць разам, а таксама такім кантролі, як Сумленьне. Магчыма, тут гаворка ідзе пра генетычныя адрозьненьні, так як сумленьне — ня столькі прадукт выхаваньня, колькі сьледства наяўнасьці здольнасьці да эмпатыі, суперажываньня і спачуваньня. Залежнасьць тут простая: узніклая эмпатыйная сувязь падштурхоўвае аднаго чалавека дзейнічаць так, як трэба іншаму чалавеку.

Адсюль эмпатыйны механізм — трэцяя сігнальных сістэма зносін паміж людзьмі. За  функцыянаваньне гэтага механізму можа адказваць група сьпецыялізаваных нейронаў галаўнога мозгу — а гэта ўжо справа генетыкі.

Такім чынам, чалавек-паразіт генетычна адрозніваецца ад чалавека грамадскага. Іншая генетыка спараджае адрозьненьні, але ня вонкавага выгляду, а псіхічныя. Магчыма, homo parasitus зьявіўся ў выніку працяглай сацыяльнай эвалюцыі віду homo sapiens. Каб выжыць, ён выпрацаваў настолькі тонкія механізмы адаптацыі, што выявіць іх вельмі складана. У першую чаргу — гэта падман. Напрыклад, у палітыкаў зь віду homo parasitus гэта асноўная зброю ў барацьбе за выжываньне.

І ўсё ж паразіты ўразьлівыя. Акрамя падману, іх выдае замяшчэньне працы паразітычнай дзейнасьцю. Гэта праяўляецца нават у іх мове. Яны кажуць не «зарабіць грошы», а «зрубаць бабло», «накасіць капусты», «распілавалі бюджэт» і г. д. Праца — карысная і нават неабходная для грамадства дзейнасьць. Гэта элементарна: вы аказваеце паслугу, карысную камусьці, за што належыць ўзнагароджаньне. У паразітаў усё ня так. Часта яны разьвіваюць бурную дзейнасьць, але яе вынікам заўсёды становіцца не карысць грамадству, а нанясеньне яму шкоды, у той час як карысць атрымлівае толькі паразіт.

Варыянтаў тут шмат: карупцыя, махлярства, вымагальніцтва, крадзеж, палітычныя тэхналогіі, PR, рэклама ды іншыя. Паразіты засялілі ўсе грамадскія нішы: ад маргінальных груп і калектываў на заводах да прыватных кампаній, палітычных партый і дзяржаўных структур. Дзесьці яны пануюць даўно і цалкам: напрыклад у крымінале. Дзесьці амаль захапілі ўладу — у той жа палітыцы і дзяржапараце. А вось у сьферах, дзе трэба працаваць, іх мала — паразіты не пераносяць працы. Такія асаблівасьці экспансіі homo parasitus пацьвярджаюць тэзіс, што гэта не кампактная сацыяльная група ці клас, а асобны падвід. Які да таго ж актыўна размнажаюцца. Перш за ўсё гэта бачна па росьце колькасьці чыноўнікаў. У сярэднім за гады незалежнасці [Украіны] іх колькасьць узрасла ў 1,76 разы (з 170 тысяч да 300 тысяч).

Правячы клас

Паколькі дзейнасьць паразітаў наносіць шкоду грамадству, вылічыць іх месца знаходжаньня можна. Вобразна кажучы, homo parasitus харчуецца грашыма, таму любая структура, дзе круцяцца хоць нейкія сродкі, захопленая ім.

Ня ўсё адназначна ў бізнэсе. У дакрызісныя часы там паўстала вялікая праслойка людзей, якія нічога не ўмелі рабіць, а толькі сядзелі ў офісах, ствараючы бачнасьць працы. Ненармальнай выглядала сітуацыя, калі друкаваным выданьнем кіравалі  аж тры чалавекі — прэзідэнт, шэф-рэдактар і галоўны рэдактар. Ці калі ў дырэктара фірмы было па 6-7 намесьнікаў, калі магло хапіць двух. У дадатак па якасьці аказаньня паслуг бізнес часта паразітуе на спажыўцах. Галоўным чынам гэта фінансавы сектар (страхаваньне), гандаль (узгадайце гісторыю з 200%-нымі накруткамі на лекі), харчпрам (хочаце скараціць сваё жыццё гадоў на 10 — харчуйцеся прадуктамі з супермаркетаў) і г. д.

Ва Украіне адна мытня наносіць шкоды дзяржаве больш, чым уся сьфера крыміналу. У 2009 г. недапаступленьні ў бюджэт ад мытні склалі каля 100 млрд грн. Яшчэ адзін прыклад — ужо распушчаная Тэндэрная палата (ТПУ), пакліканая маніторыць дзяржзакупкі. Па зьвестках Рады бясьпекі (РБУ), у 2007 г. ТПУ нанесла стратаў дзяржаве на суму звыш 100 млрд грн.

І ўсё ж ня варта запісваць у паразіты малы і сярэдні бізнэс. А вось буйны — так. Паводле даных часопіса Forbes, у год крызісу, калі большасьць насельніцтва імкліва пераўтваралася ў жабракоў, зь першай пяцёркі ўкраінскіх алігархаў чацвёра памножылі свае станы. Ужо адна толькі канцэнтрацыя капіталу ў руках некалькі чалавек — безумоўнае зло. Каб стаць чалавекам грамадскім, мецэнацтва (той яшчэ від падману) мала — трэба не хаваць падаткі, не выводзіць капіталы ў афшоры, не фінансаваць прадажных палітыкаў і т. п.

Крымінал — сьфера, найбольш забруджаная homo parasitus. Статыстыкі тут па Ўкраіне мала. Але чаго вартыя адныя толькі 3,5 тысячы забойстваў у год!

Яшчэ адна група рызыкі – дзяржадміністраваньне, якое шчыльна змыкаецца з крыміналам. А як яшчэ назваць асноўныя спосабы прысваеньня грамадскіх дабротаў, якія практыкуюць тут паразіты, — хабарніцтва і крадзеж народных рэсурсаў?

Маштабы хабарніцтва чыноўнікаў ва Ўкраіне ацаніць складана. Па інфармацыі міжнароднай арганізацыі Transparency International, у гэтым годзе мы занялі 134-е месца з 180 у рэйтынгу распаўсюджанасьці карупцыі ў сьвеце.

Зрэшты, хабарніцтва — біч ўсяго чалавецтва. У Інстытуце Сусьветнага банка падлічылі, што штогод у сьвеце выплочваюць хабару на агульную суму $ 1 трлн. І гэта пры памеры глабальнай эканомікі ў $ 30 трлн (даныя за 2002 г.)!

І нарэшце, крадзеж. Ва Украіне тыраць зямлю — дзесяткамі тысяч гектараў, электраэнергію, шостую частку аб’ёму газу, грошы з бюджэту (па даных КРУ, толькі ў 2009 г. адтуль сцягнулі 40 млрд. грн).

Прывілей на гэтыя віды «заробку» - у кіруючага класа, які ўвесь складаецца з homo parasitus. З-за зрастаньня бізьнесу і дзяржапарату яго складана вызначыць як адзіную сацыяльную групу. Але ва ўсіх яго сацыяльных сегментах ёсць агульная рыса — спосаб прысваеньня нацыянальнага прадукту. Ён заключаецца ў клептапаразітызьме – г.зн. банальным крадзяжы таго, што зрабіў заваяваны і скароны паразітамі клас «рабоў».

Спусташэньне

У заключэньні варта распавесьці, што бывае з мурашнікам, захопленым рабаўладальнікамі.

У некаторых відаў самка віда-паразіта ўтварае выключна салдат і палавых асобін. Некаторы час існуе сям’я зь мяшаным складам — гэта значыць з рабаўладальнікамі й рабамі, якія іх кормяць. Аднак паступова апошнія выміраюць, бо ў іх больш няма маткі для нараджэньня нашчадкаў. І ўрэшце рабаўладальнікі застаюцца адныя — без рабоў і бязь ежы. Пасьля апладненьня іх самкі з новага пакаленьня пакідаюць захоплены мурашнік і лятуць на пошукі новага дома.

Магчыма, нас чакае такая ж доля. Чым больш у грамадстве паразітаў, тым больш даводзіцца працаваць «рабам» — ім трэба карміць як свае сям’і, так і паразітаў. Жыццёвыя ўмовы пагаршаюцца, і паступова «рабы» выміраюць — адбываецца хуткае скарачэньне насельніцтва, якое мы назіраем ва Ўкраіне.

Але, у адрозненьне ад мурашак-рабаўладальнікаў, украінскія homo parasitus наўрад ці знойдуць новую зямлю, каб перасяліцца і пачаць новы цыкл паразітаваньня…

(канец артыкула)

Ад рэдакцыі:

Самае галоўнае, што ёсьць у гэтым артыкуле – гэта само выкарыстаньне паняцьця “сацыяльны паразітызм”. Мы ўжо даўно агітуем усіх, хто жадае апісваць істотныя, але, на жаль, непрыемныя заканамернасьці людскай рэчаіснасьці, да гэтага. Прычына — каб наш сьветагляд і наша мова (тэрміналогія, дыскурс) у найбольшай ступені адпавядалі сапраўднай рэчаіснасьці. А гэта найпершае да чаго варта імкнуцца, пазнаючы рэчаіснасьць і маючы дачыненьні зь ёй.

Выкарыстоўваць, эксплуатуюць людзі адзін аднаго з дапамогай самых розных спосабаў? Выкарыстоў і эксплуатуюць. Значыць так і гаворым: сацыяльны паразітызм.

Аўтар шырока карыстаецца вобразамі, каб лепш перадаць сваю думку чытачу. Гэтыя вобразы вельмі ўдалыя — у многім лепшыя за тыя, якія ў свой час прапанавалі мы, бо лепш адпавядаюць пэўным асьпектам людскай сацыяльнасьці. Мусім прызнаць, што мы таксама даўно зьбіраем інфармацыю пра паразітаў мурашоў, зыходзячы з такіх жа задач (знайшлі яшчэ цікавыя прыклады, не названыя аўтарам). Калі-небудзь мы, магчыма, выставім адмысловы артыкул на гэтую тэму.

Аднак у нас ёсьць і адна заўвага да артыкула. Мы лічым, што “людскія” прыклады сацыяльнага паразітызму пададзены аўтарам хаатычна, амаль у перамешку з тым, што паразітызмам назваць, ну, ніяк нельга (дзеці, пенсіянеры).

У сувязі з гэтым прапануем нашу класіфікацыю сацыяльных груп унутры людскага грамадства ці ўсяго чалавецтва (гл. сьхему ніжэй) па іх датычнасьці да зьявы сацыяльнага паразітызму (апошнія групы знаходзяцца на шэрым фоне).

Па-першае, усё чалавецтва, а таксама любое людскае грамадства можна падзяліць на ствараючую і нествараючую часткі.

У ствараючую частку будуць уваходзіць людзі, якія прафесійна займаюцца альбо нрепасрэдным стварэньнем матэрыяльных каштоўнасьцяў (будаўнікі, рабочыя прамысловых прадпрыемстваў, энергетыкі, механізатары, даяркі, пекары, ткачы, партныя, столяры, ганчары і г.д.), альбо забесьпячэньнем, арганізацыяй умоў жыцьця і працы людзей (настаўнікі, выкладчыкі, выхавацелі, лекары, дзяржаўныя служачыя, гандляры, вадзіцелі, міліцыянеры, вайскоўцы, сьпецслужбоўцы, хатнія гаспадыні, духоўныя асобы й г.д.).

У нествараючую частку ўваходзяць тыя, хто прафесійна нічога не стварае, а толькі карыстаецца тым, што створана іншымі людзьмі. Але гэтую частку (і гэта — другое) найперш варта падзяліць на тых, хто абсалютна законна знаходзіцца ў такім статусе (дзеці, навучэнцы, пенсіянеры, хворыя, інваліды, часова беспрацоўныя), і тых, хто сапраўды ёсьць паразітам-шкоднікам, а па-простаму — злачынцам. Паміж апошнімі дзьвюмя групамі ёсьць прамежкавы стан – імітатары стваральнікаў. Гэта тыя людзі, якія недзе працуюць, але ад іх “працы” карысьць – прыбаўка грамадству – можа быць вельмі сумніўнай (напрыклад, “офісны планктон”).

Трэцяе. У сваю чаргу сацыяльных паразітаў-шкоднікаў варта падзяліць на дзьве групы – тых, каго адразу можна назваць злачынцам (арганізаваныя і неарганізаваныя крымінальнікі, бюракраты-казнакрады, бюракраты-карупцыянеры), і тых, хто робіць сваё соцыя-паразітнае злачынства часта яшчэ больш маштабна, але пад прыкрыцьцём якой-небудзь “благовідной” ідэалагічнай дактрыны. Выкарыстоўваючы гэтую дактрыну, ён нібы за густым туманам хавае сваю злачынную, соцыяпаразітную існасьць (дарэчы, прапанова падзяляць сацыяльных паразітаў на гэтыя дзьве групы была пададзена Астроўскім яшчэ тут: http://nashaziamlia.org/2007/10/23/951/).

З-за сваёй ідэалагічнай “прыкрытасьці”, апошнюю групу паразітаў часта цяжка ўбачыць. А, між тым, яны вельмі распаўсюджаны і многія зь іх ставяць перад сабой мэту дасягнуць рэгіянальнага, а то і глабальнага панаваньня. Усё гэта разам робіць іх найбольш небясьпечнымі! Страчаныя людскія жыцьці (у літаральным і пераносным сэнсах) ад злачыннай дзейнасьці апошняй групы сацыяльных паразітаў вымяраюцца сотнямі мільёнаў і мільярдамі!!!

Нагадаем, што расейскія бальшавікі-сіяністы (та яшчэ група сацыяльных паразітаў) хаваліся за “камуністычнай” ідэалогіяй і лозунгам “пабудовы камунізму ва ўсім сьвеце”; расейская імперыякратыя хавалася і цяпер хаваецца за ідэяй «мірнай, справядлівай імперыі» і лозунгам «Велікая Россссія!»; цяперашняя сіянакратыя і глабальная фіналігархія хаваюцца за эклектычнай ліберальнай ідэалогіяй (якая ўсё больш пераўтвараецца ў таталітарную ліберастычную дактрыну з шавіністычным, сіянісцкім душком), як за “вяршыняй гуманістычнай думкі чалавецтва” (успомнім Фукуяму зь яго “Канцом гісторыі”), і за лозунгам “свабод і правоў ідывідума, якія вышэй за ўсё”; польскія імперыялісты – за слоганам “Ешче Польска не зьгінэла!”; кітайская імпербюракратыя таксама хаваецца за ідэяй “мірнай, справядлівай імперыі” й лозунгам “Кітай – цэнтар Сусьвету!”; ісламістская рэлігійная бюракратыя хаваецца за ісламам, як «адзіна вернай рэлігіяй-ідэалогіяй», і лозунгам “Алах Вялікі!”. Нават цяперцы ў Беларусі ламаюць галаву над нейкай ідэалогіяй, якая б “апраўдвала” іх паразітычнае існаваньне, і шукаюць, падбіраюць нейкія слоганы. Праўда ў іх мала што атрымоўваецца…

Пададзеная сьхема здольна таксама паказаць шлях соцыяпаразітнай дэградацыі людзей. Напрыклад, зыходна чалавек – дзяржаўны служачы (належыць да нематэрыяльна-стваральнай групы). Але, пры адсутнасьці сумленьня, іншых маральных стрыжняў ён можа дэградаваць у фармальнага чынушу (імітатар стваральніка), а затым і ў… бюракрата-карупцыянера ці казнакрада (тыповы сацыяльны паразіт-злачынца ва ўладзе). Калі ж такія бюракраты аб’яднаюцца, сфармулююць сваю «дзяржаўную» ці глабальную «ідэалогію», яны могуць пераўтварыцца ў бязродных цяперцаў (як у Беларусі), а то й імперыякратыю. Аналагічны дэградатыўны шлях можа быць у прадпрыймальніка (які можа стаць часткай соцыяпаразітнай фіналігархіі), духоўнай асобы (можа стаць часткай клера) і г.д.

Тыдзень таму ў сеціве на блогах LiveJournal.com разгарэўся вялізны скандал вакол публікацыі Тацьцяны Елавой (гл. фота, 1), якая піша пад нікам Zmagarka. Яна разьмясціла відэа, зьнятае і выстаўленае ў Інтэрнэце чачэнскімі партызанамі яшчэ ў 1999 годзе (на пачатку Другой, у навейшай гісторыі, вайны расейскай імперыі супраць Ічкерыі), на якім бачна, як чачэнцы забіваюць расейскіх салдат, перарэзваючы ім горла (http://zmagarka.livejournal.com/645098.html). Тады, 10 гадоў таму, гэта відэа прызначалася для запалохваньня расейскіх імперскіх вайскоўцаў. Аднак для маладога пакалення расейцаў, якія выраслі на пераможных рэляцыях пуцінскага ТБ, відэа сталася шокам. Да таго ж, Zmagarka дадала правакацыйны загаловак: «Русских солдат чеченцы режут, как свиней». Расейская аўдыторыя ўспрыняла акцыю Змагаркі як недапушчальны выклік… Уся гэтая інфармацыйная падзея мае выразныя прыкметы эфекту “крука ў лесе”, дапамагаючага прааналізаваць псіхічны стан сучаснага расейскага грамадства і расейскага імперскага воінства, а таксама зьвярнуць увагу на дзеяньні некаторых пабочных асоб (2). Гэта асабліва актуальна ў час актывізацыі вайны на Паўночным Каўказе і напярэдадні магчымага новага нападу расейскай імперыі на Грузію.

1.

Аднак, перад тым, як падаваць некаторыя факты з падзеі, лічым вартым паказаць яе фон. Уявіце сабе, што вы выходзіце з-за вугла дома і бачыце, што адзін чалавек (назавем, А) б’е другога чалавека (назавем, Б) у твар. У вас, натуральна, можа скласьціся ўражаньне, што А – гэта агрэсар, хуліган, а мо і злодзей. На справе, што можа быць? А можа быць так, што перад гэтым — і гэтага вы ня бачылі, але яно было — чалавек Б сам несправакавана, агрэсіўна напаў на чалавека А — напаў і фізічна, з кулакамі, і маральна (напрыклад, словамі прынізіў годнасьць чалавека А і яго мамы). І калі вы выходзілі з-за вугольля, на справе вы бачылі абсалютна адэкватныя, выхаваўчыя паводзіны чалавека А, у адносінах да якога нельга ня толькі было рабіць тых высноў, што вы спачатку зрабілі, але і варта было дадаць: “мала ты даў гэтаму гаду Б!”…

Праілюструем гэты ж феномен (значэньне фону падзеі) яшчэ і вобразна. Якога колеру круглая пляма ў цэнтры квадратаў? (гл. малюнак). Яна цёмная ці сьветлая? Аказваецца, што ўсё залежыць ад фона. І калі фон чорны, як справа, дык пляма ня цёмная (як зьлева), а сьветлая… Вось якое прынцыповае значэньне мае фон падзеі для яе ацэнкі!.. (дарэчы, тэхналогія хава́ньня фона – адна з асноўных тэхналогій прапагандысцкіх махляроў, якія дзейнічаюць у інфармацыйнай прасторы; мы на яе паддавацца ня будзем).

А цяпер на гэтым тэарэтычным грунце прапануем пазнаёміцца зь некаторымі падзеямі зь гісторыі расейска-чачэнскіх адносін апошніх стагоддзяў.

Варта пачытаць, напрыклад, пра генацыд чачэнскага народа, які зьдзяйсьняў яшчэ генерал імперыяліст-нацыст Ермолаў (пра гэта можна пачытаць хаця б тут: http://www.kavkazcenter.com/russ/content/2005/11/22/39583.shtml; www.kavkazcenter.com/russ/article.php?id=18968; зьвяртаем увагу, цяпер зь Беларусі й Расеі сайты агенцтва “Каўказцэнтар” часта можна адкрыць толькі праз ананімайзер…). Дарэчы, трохі пазьней у Беларусі дзейнічаў яго аналаг таксама генерал Мараўёў-вешальнік

Варта пачытаць, як адбывалася іншая генацыдная акцыя, скіраваная супраць чачэнскага народа, якую зьдзейсьніў ужо Сталін зь Берыям ды іхныя памагатыя – г.зв. дэпартацыя чачэнцаў у Сярэднюю Азію і Сібір у 1944 годзе (пра гэта і ня толькі, напрыклад, тут: http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/02/22/64139.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/02/23/56542.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2007/10/23/53895.shtml).

Варта нагадаць сабе, што за дзьве апошнія вайны Ельцына-Пуціна супраць чачэнскага народу (другая працягваецца цяпер) адбыўся чарговы генацыд – было забіна больш 250.000 чачэнцаў (зь мільёна), сярод якіх ня менш, як 42.000 нявінных дзяцей!

Калі лічбы вы ўспрымаеце кепска, варта пачытаць тэксты, у якіх распавядаюцца некаторыя факты зь дзьвюх апошніх войнаў расейскай імперыі супраць чачэнскага народа (напрыклад, тут: http://kavkazcenter.com/russ/content/2007/04/06/50394.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2005/08/10/36514.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/10/03/61369.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2008/06/26/59122.shtml; kavkazcenter.com/russ/content/2005/10/30/38894.shtml), ці пазнаёміцца зь некаторымі фота з гэтых падзей (гл., напрыклад, тут: http://exhibition.ipvnews.org/chapter_3_1.php).

Для тых, каму і гэта зрабіць цяжка, падаем унізе некаторыя фотаздымкі – доказы зьверстваў г.зв. “федэралаў” супраць чачэнскага народа. Зьвяртаем увагу, апошняе адбываецца ўжо літаральна на нашых вачах!

2.

Другое пытаньне, якое варта таксама разгледзець, гучыць так: што магло справакаваць Змагарку зрабіць тое, што яна зрабіла – разьмясьціць дакумент 10-гадовай даўніны са сьферы інфармацыйнай вайны? (дарэчы, гэта адна з галоўных сьфераў ваенных дзеяньняў у час любой “гарачай” вайны)

Прычын можа быць некалькі (беларуску-Змагарку мы асабіста ня ведаем, таму выказваем свае меркаваньні, грунтуючыся на ўласным сьветаўспрыняцьці — чыста псіхааналітычна).

Першая версія. У яе сьвядомасьці магло накапіцца ўжо столькі ведаў пра факты злачынстваў расейскіх войскаў на Паўночным Каўказе ў цэлым і ў Чачні ў прыватнасьці, што сітуацыя з колькаснай перарасла ў якасную — і яна вырашыла хоць нешта зрабіць, каб на фоне ўсіх гэтых падзей мець права працягваць лічыць сябе чалавекам. Бо сапраўдны чалавек, калі ён унутры не быдляк, ня мае права не рэагаваць на маштабныя злачынствы, нават, калі яны не датычаць твайго народу…

Другая версія. Яе асабіста маглі справакаваць некаторыя рускія імперыялісты, зь якімі яна сутыкнулася тварам у твар і якія яе моцна пакрыўдзілі.

З уласнага досьведу ведаем, што такое магчыма. Так, у сакавіку 1996 годзе ў Менску ў час першых знакамітых масавых вулічных падзей менты-расейцы з ачапленьня некаторым з нас, сябрам рэдакцыі “нашайзямлі. орг”, так і казалі ў твар: «Сегодня мы вам – белорусам – покажем!». Астроўскі сьцьвярджае (і кажа, што ёсьць сьведкі), што ў 2000 годзе адзін расейскі вайсковец у цягніку яму так і заявіў: «Вас, белорусов, нужно убивать!» Ён кажа, што гэта было абсалютна несправакавана (ёсьць сьведкі) — так маскаль адрэагаваў на тое, што ён чуў беларускую мову…

У Змагаркі маглі быць й іншыя прычыны для такіх яе паводзін. Але, пагадзіцеся, усё гэта адэкватна, усё ў адказ!

3.

А вось цяпер давайце паглядзім, як зрэагавала расейская маса (уключна, натуральна, з ФСБшнікамі, якія працуюць у сеціве, былымі й актуальнымі вайскоўцамі) на сеціўную акцыю Змагаркі. Ці расейскія імперцы ўлічваюць, хаця б трохі, тое, што мы прагаварылі вышэй (на гэты раз у якасьці выключэньня іх каментары мы вырашылі падаць на мове арыгінала).

Вось яны – дакументальныя сьведчаньні імперскага мысьленьня маскалёў ва ўсёй іх “прыгажосьці”.

lipski_aleh:

хватит говорить о ненависти к русским. … лучше признайте, что чеченцы, как мусульмане, весь христианский мир считают врагами и ждут не дождуться возможности нас уничтожить.

zbroyar:

Даже не знаю расстрою Вас или порадую, но русские уже проиграли чеченцам. Они (чичи) заставили бояться себя-любимых и ненавидеть. Они создали этнические парамилитарные группировки не только в Грозном, Бамуте и Ведено, но и в Ростове, Астрахани, Калининграде, Омске, Саратове, Москве…. Вовлекли в борьбу практически все социальные и прочие слои..вплоть до Чемпионов мира по самбо (ug.rian.ru/society/20090529/81825459.html) А сколько Вы назовете славянских ОПГ в Нохчийчоь? Ни одной… Русские в масштабах РФ рожают мало, но это с лихвой компенсируют чеченцы-дагестанцы.

tnik_real:

ПОЛКОВНИК БУДАНОВ ПРИДЁТ ЗА ТОБОЙ, СУКА !

mit_ra:

Девушка, в Чечне нет оккупационных войск: это территория Российской Федерации, поэтому о какой оккупации вы вообще говорите?
Вам нравятся эти кадры — резня русских солдат? Вы мразь, девушка.

shiko_1st:

Еще не все убиты бандиты… Придет и твой черед.

yurka_li:

Надо на имя Генерального прокурора РФ написать заявление о совершенном преступлении. Массовое зверское убийство военнослужащих Рф на территории РФ!
Никакие сроки давности на такого рода преступления не распространяются .
Прокуратура ОБЯЗАНА возбудить уголовное дело, и совместно с федеральными следственными органами и местными (той территории, где было совершено преступление) расследовать, найти преступников и соответственно наказать.
Такое заявление о совершенном преступлении можно послать здесь.
Знакомитесь с инструкцией, соглашаетесь (внизу) и заполняете бланк обращения.
Таким образом вы выполните свой гражданский долг.

nfb:

Вы дура малолетняя, судя по всему. Обезьяны мечут дерьмо в зоопарке — понятно по какой причине. У вас причина та же — отсутствие разума. Не обижайтесь, если с вами поступят так же, как поступают с взбесившимся животным. Вы это заслужили.

ded_pehto:

любовь к пыткам как то связана с твоей сексуальной неполноценностью, жывотное?

maflin:

А что по ее фотографии этого не видно? Это же не она. Это оно. Существо неопределенного пола.

skydm:

Срать в и-нете ума много не надо. Попробуй подумать о последствиях, если ещё мозги остались. И с тобой такое тоже может случиться..

beautyweb:

Ей счас этого желают очень большое количество людей. В 2009 году обсуждать оккупацию дотационной республики Чечня и выкладывать видео девятилетней давности — это блядь каким маразмом страдать надо

yahont7:

Надеюсь как-то появится видео, где этой соске будут медленно отрезать голову тупым ножом.

dwarfdoc:

слыш, визда. Какая нахуй оккупация??? Чечня часть РФ. Или у вас другая география?

b0rmann (а гэты каментатар пададзены на фота ў пачатку артыкула пад №2; зьвяртаем увагу на выразны правакатыўны характар напісанага ім):

«тое што чачэнцы знаходзяццана адным цывілізацыйным узроўні с малпамі ніхто й не сумняваўся. вельмі не люблю тэрміну «крымінальны этнас», які вельмі часта ўжываюць да цыганоў, але у выпадку чачэнцаў ён амаль што на мейсцы. пацыфікацыя чачэніі — адзін з накірункаў зьнешняе палітыкі расеі, які не пабаюся публічна падтрымаць. што да прававога статуту расеі ў чачэніі — ён ні ў чым ня розьніцца ад амэрыканцаў у афганістану ці іраку».

І г.д. (канец цытаваньня каментароў).

4.

Чытаючы ўсе гэтыя “каментары” ловіш сябе на думцы, што ў нас – беларусаў – такога мысьленьня ня проста няма, а і ня можа быць. Усё гэта праявы нейкае анамальнага, хворага сьветаўяўленьня.

На справе, мы проста сутыкнуліся зь феноменам імперскага мысьленьня, якое, натуральна, здаровым лічыць нельга. Усе гэтыя расейскія імперасты ў сваіх галовах уяўляюць, што гэта яны, прышоўшы з вайной на чужую зямлю, будуць забіваць, катаваць, гвалціць, паліць, труціць, тапіць, зьнішчаць, таптаць, вешаць, падрываць, разбураць, прыніжаць, калечыць, зьневажаць, рабаваць, выкарыстоўваць, падпарадкоўваць, камандаваць і г.д… А прадстаўнікі народа, да якога яны прыйшлі й у адносінах да якога робяць усе гэтыя жахлівыя злачынствы, павінны ў адказ падпарадкавацца і памоўкваць у анучку. Прынамсі, на ўласную актыўную абарону яны – карэнныя жыхары – права ня маюць!

Дзіўнае такое сьветаўспрыняцьце. Ці ня праўда?

На справе, ня дзіўнае. Усё гэта ўніверсальныя і неад’емныя рысы любой імперскай сьвядомасьці! У ёй ня толькі адкідаюцца ўсе маральныя нормы – што ёсьць чужая зямля, чужы народ і твой агрэсіўны напад на іх (гэта першае), а і не дапускаецца ўяўленьня, што ахвяра агрэсіі мае права на супраціў і можа даць здачу (гэта другое)!

У выніку аказваецца, што імперыялісты не падрыхтаваныя да таго, што іх таксама будуць рэзаць, забіваць, падрываць, зьневажаць і г.д. І вось чаму мы назіраем такую хваравітую рэакцыю…

Думаем, дадзеную рысу імперскай сьвядомасьці (у т.л. расейскай імперскай) варта зафіксаваць як прынцып нашай Беларускай дактрыны (Д пр-п 124), а адваротнае – поўнае права карэннага народа на актыўны супраціў любой соцыяпаразітнай сіле – давайце зафіксуем, як прынцып нашай Сьветагляднай дактрыны (С пр-п 16).

Дадатак:

Сёньня, 6.08.2009 г., нам удалося знайсьці пэўнае пацьверджаньне адной з нашых гіпотэзаў.

У адказ на пытаньне карэспандэнта Еўрарадыё: “Вы разумееце, што цяпер вам вельмі складана будзе прыязджаць у Расію?” — Таццяна Елавая адказала (гл. http://www.belradio.fm/by/924/reports/36115):

“Магу сказаць адразу, нічым добрым яшчэ ніводная мая паездка ў Расію не скончылася. Апошнім разам я ўвогуле патрапіла ў пастарунак, дзе мяне дапытвалі афіцэры ФСБ. Так што жадання вандраваць па Расіі не ўзнікае. Па-другое, пакуль што я знаходжуся ў крымінальным вышуку ў Беларусі. А з 14 жніўня мінулага года я па нейкіх дзіўных прычынах была абвешчаная ў федэральны вышук у Расіі і таксама па ўсім СНД. Таму расіяне яшчэ не хутка пабачаць мяне”.

Апошнім часам мы рэдка карыстаемся паслугамі сайта рускіх шавіністаў “арі.ру” з-за таго, што іх імперскасьць, шавінізм і верагодная прыналежнась да расейскіх сьпецслужбаў выпінаюць усё больш выразна. Аднак выпадкі, калі іх матэрыялы ў значнай ступені адпавядаюць і нашым поглядам, усё яшчэ бываюць. Да такіх належыць і пададзены ніжэй артыкул, прысьвечаны пазіцыі што да нядаўніх выбараў у Іране (артыкул узяты з www.ari.ru./doc/?id=3288).

Рэдакцыя.

РАСЬЦІ й РАСЬЦІ ДА ІРАНСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ

На прэзідэнцкіх выбарах, якія адбыліся ў Іране, у сувязі з падвышанай яўкай выбаршчыкаў [час галасаваньня] давялося працягнуць. Спачатку – на дзьве гадзіны (з шасьці да васьмі гадзін па мясцовым часе), затым яшчэ на гадзіну. Перадвыбарчая кампанія, як адзначаюць назіральнікі, праходзіла зь беспрэцэдэнтнай актыўнасьцю. Дыскусіі ў час тэледэбатаў нярэдка суправаджаліся ўзаемнымі абвінавачваньнямі.

З паведамленьняў СМІ.

Іран – гэта адна зь ісламскіх дзяржаў, ні адна зь якіх ніколі і нікім не прыводзілася ў якасьці ўзору дэмакратыі. Больш за тое, іслам у Іране дастаткова жорсткі й у некаторай ступені радыкальны, бескампрамісны. Калі ў тым жа Пакістане прэзідэнтам можа быць цалкам сьвецкі чалавек, дык у Іране меркаваньне аб фігуры будучага галавы дзяржавы шмат у чым фармуюць рэлігійныя лідары. Кандыдатаў на пасаду прэзідэнта дапускае да выбараў Найвышэйшая духовая рада на чале з аяталой Хамэйні. Магчыма, гэта добра, магчыма, кепска, аднак класікай дэмакратыі такую сістэму наўрад ці можна назваць. Аднак нават такі Іран на фоне расейскай федэрацыі й тым больш беларускага калгаснага царства імя Лукашэнка зьяўляецца ўзорам дэмакратыі. Тупыя саўкі, выхаваныя на камуняцкай прапагандзе, чамусьці думаюць, што дэмакратыя, выбары – гэта даніна модзе. Ім у галаву не прыходзіць, што гэта ў першую чаргу права народа на зьдзяйсьненьне ўлады праз свабодныя выбары кіраўніка краіны. Выбары зь ліку самых моцных і яркіх кандыдатаў. Адбор лепшых лідараў.

На адбылых у Іране выбарах быў далёка не адзін кандыдат і галоўным супернікам пана Нежада аказаўся не баксёр на пенсіі, а дасьведчаныя палітыкі, далёка не апошнія людзі ў сацыяльнай ерархіі Ірана: былы прэм’ер-міністар Мір Хасэйн Мусаві, экс-сьпікер парламента Мехдзі Кярубі і былы камандзір Корпуса стражаў ісламскай рэвалюцыі Мохсен Рэзаі. Як лёгка заўважыць, кожнага з гэтых кандыдатаў нельга назваць ні клоўнам для біцьця, ні нават “аранжавым”, якога нейкія вонкавыя сілы паднялі з гразі й раскруцілі як “яркую палітычную фігуру”. Наўрад ці парламентам ці міністэрствамі Ірана хаця б хвіліну мог кіраваць чалавек, у вернасьці якога Магамету засумняваўся б хаця б адзін мула краіны. А ўжо статус камандзіра “стражаў ісламскай рэвалюцыі” кажа сам за сябе. Г.зн., што супернікі ў Ахмадзі Нежада былі нават не сур’ёзныя, а вельмі сур’ёзныя.

Тым ня менш [дзеючаму] прэзідэнту Ірана нават у галаву не прыйшло шукаць у кагосьці зь іх “няверныя подпісы” альбо “няверныя коскі” ў дакументах. Ніхто супраць іх не ўзбуджаў крымінальных спраў, ніводны з кандыдатаў “выпадкова” не разьбіўся на самалёце. Больш за тое, пан Нежад не пабаяўся ўступіць са сваімі апанентамі ў тэледэбаты і ў наўпроставым эфіры перад вачыма ўсёй краіны адказваў не на “мільён пытаньняў пенсіянераў, якія прыйшлі па тэлефоне”, а на жорсткія і граматна пастаўленыя пытаньні дасьведчаных палітыкаў. І, гледзячы на вынікі выбараў, адказы на ўсе пытаньні ён даў вычарпальныя. Што гэта, як не перамога дэмакратыі?

Расеянскай федэрацыі, а тым больш лукашэнкаўскай Беларусі, такое, вядома, нават ня сьнілася. Нават у самым цудоўным сьне. Тэма расеянскіх “выбараў” ужо настолькі падрабязна разгледжана ўсімі й з усіх бакоў, што яе няма сэнсу і каментаваць. Аднак параўнаньне расеянскай федэрацыі зь Іранам прымушае сказаць пару слоў пра іншае, сказаць пра сам сэнс выбараў.

Выбары ў Іране – гэта не фішка такая для паказу Злучаным Штатам, маўляў, глядзіце: у нас дэмакратыя! Як паказалі апошнія чатыры гады, пану Нежаду глыбока нас*ць, што думаюць у Вашынгтоне пра яго персону. І для кагосьці ў Крамлі, напэўна, нават незразумела: а навошта тады Тэгерану былі патрэбныя выбары?

А выбары былі патрэбныя для таго, каб, будучы легітымным, пан прэзідэнт Ірана мог на роўных размаўляць зь лідарам любой, хай сабе і самай магутнай, краіны планеты. Ён будзе перад ім не васалам, а прадстаўніком дзясяткаў мільёнаў іранцаў, якія ў любы момант гатовыя ўзяць у рукі аўтамат і зь яго дапамогай даводзіць пункт гледжаньня свайго прэзідэнта. І ў тым ліку – даводзіць сваё права пераабраць пана Ахмадзі Нежада, калі ён раптам камусьці перастане падабацца. Г.зн, што іранцы будуць змагацца за дэмакратыю, за права жыць вольнымі.

У нас вельмі шмат тупых домарослых “патрыётаў”, якія енчаць пра развал арміі, пра недапастаўкі тэхнікі, пра пагрозу НАТА і г.д. Хварэюць, так бы мовіць, за суверэнітэт. Дык вось, суверэнітэт і бясьпека – іх першы шэраг, іх стрыжань – у праве народа зьдзяйсьняць уладу. Г.зн., першы і самы важны рубеж абароны – ня танкі ды армія, а свабодныя выбары! Калі зданы гэты рубеж, іншае ўжо неістотна.

За што будуць ваяваць рускія [і беларусы], калі ў гэтым узьнікне неабходнасьць? За Чэркізаўскі рынак? За яхты Абрамовіча? За шчасьце раз у год паглядзець на “дыялог” прэзідэнта Анатольевіча з народам? За што? Змагацца рускім ня будзе за што. Дарэчы, тое ж мае дачыненьне і да беларусаў, якіх узначальвае злачынная шайка Лукашэнкі, якая прысвоіла сабе ўсё ў Беларусі. Там за што змагацца, за “бацькаў” асабісты Боінг коштам у 102 мільёна даляраў?

Будучы прызнанымі Вашынгтонам, расеянскія дзеячы заўсёды былі й будуць там васаламі, бо дзеячы гэтыя не прызнаныя рускім народам. Таксама і “бацька”, калі пазбавіўся халявы з Масквы, пабег шукаць абароны на Захадзе (пра гэтага ўпыра, любімага многімі саўкамі, прыйдзецца яшчэ паразмаўляць асобна). Аднак, як паказвае гістарычны досьвед, ні цалаваньне ботаў больш моцнага манарха, ні даніна, ні енкі накшталт “абы не было вайны”, мір не захоўваюць. Раней ці пазьней ён заканчваецца. Так што аднойчы закончыцца і спакойнае жыцьцё чыіхсьці васалаў, якія ўяўляюць сябе “прэзідэнтамі”…

P.S.

Мы далёкія ад замілаваньня Іранам па ўсіх пытаньнях. Але годнае трэба прызнаваць.

Віктар Увераў.

Ад рэдакцыі.

Мы ведаем пра многія непрыемныя падзеі, якія адбываюцца ў Іране ў сувязі з апошнімі выбарамі. Але і яны не адмяняюць пранцыповых рэчаў.

А таму давайце лічыць, што мусульманская дэмакратыя існуе і што яна можа быць ня горшай за хрысьціянскую, ліберальную ці сацыялістычную “дэмакратыі”, чарговым прынцыпам нашай дактрыны (Д пр-п 119)

Сёньня ў сьвеце дзьве праблемы “з газай” – прычым, магчыма, зьвязаныя паміж сабой. Адна зь іх – гэта вайна ў сектары Газа ў Палестыне. У міжнародных і беларускіх СМІ шырока паведамляецца пра пазіцыю аднаго з бакоў канфлікту, а бачаньне сітуацыі вачыма палестынцаў замоўчваецца. Але ж для складаньня аб’ектыўнага ўражаньня аб падзеях патрабуюцца веды аб пазіцыі ўсіх. Гэта вядомае патрабаваньне да любых СМІ, што прэтэндуюць на аб’ектыўнасьць. Ратуючы гонар “беларускіх” “незалежных” СМІ, мы падаем Прэс-Рэліз, падрыхтаваны Ісламскім Інтэрнэт-бюро перакладаў «Г1азотан байракх», які адлюстроўвае пазіцыю палестынскага боку канфлікту ў Газе (узята з kavkazcenter.com/russ/content/2009/01/08/63265.shtml).

Рэдакцыя.

“Палестынскае пытаньне мае даўнюю гісторыю.

З зараджэньнем і разьвіцьцём сусьветнага сіянісцкага руху ідэя аб утварэньні дзяржавы “Ізраіль” набыла злавесныя рысы. Яна пачала матэрыялізоўвацца яшчэ ў часы Першай сусьветнай вайны. А пачатак гэтаму працэсу паклала г.зв. дэкларацыя Бальфура ад 1917 года, у якой казалася пра рашучасьць Брытаніі заснаваць нацыянальную дзяржаву для габрэяў у Палестыне.

Гэта – адно з агідлівых рашэньняў у гісторыі, бо яно парушала міжнародныя пагадненьні й самым несумленным чынам ігнаравала правы і спадзевы законнага насельніцтва гэтай краіны. Да таго ж яно было прынятае тымі, хто не валодаў гэтай зямлёй – зямлёй, якая яшчэ нават не апынулася пад брытанскай акупацыяй.

Пад канец Першай сусьветнай вайны ў Палестыне габрэйскае насельніцтва было вельмі нешматлікім. Распачаўся працэс выцісканьня арабаў зь іх спрадвечных земляў і масавая іміграцыя габрэяў у Палестыну. Гэта адбывалася пры садзеяньні імперыялістаў і пад кіраўніцтвам сіянісцкіх завадатараў.

У адпаведнасьці з Атаманскімі запісамі ХІХ – пачатку ХХ стагоддзя, Палестына была шчыльна заселена, асабліва ў яе арашальнай частцы, дзе галоўным заняткам насельніцтва была сельская гаспадарка.

У адпаведнасьці з дасьледваньнямі Justine McCarthy, насельніцтва Палестыны ў 1914 годзе складалі 657.000 арабаў-мусульман, 81.000 арабаў-хрысьціян і 59.000 габрэяў. Такшто колькасьць габрэяў па яе даных была менш за 8% ад усяго насельніцтва і нават была істотна меншай, чым хрысьціянскае насельніцтва Палестыны. Акрамя Justine McCarthy гэта прызнаюць такія габрэйскія навукоўцы, як Бені Морым і Том Сегеў.

Аднак габрэі вырашылі ў што б там ні было зьдзейсьніць “развод Палестыны зь яе насельніцтвам, пра што ў 1926 годзе недвухсэнсоўна заявіў ідэолаг сіянізму Зееў Жабацінскі: “Трагедыя заключаецца ў тым, што фактычна існуе супярэчнасьць паміж дзьвюмя праўдамі…, але наша праўда – справядлівей. Арабы культурна няразьвітыя, але іх інстынктыўны патрыятызм больш чысты і ганаровы, чым наш; іх нельга купіць, іх можна толькі забіць”.

Сіянізм робіць яшчэ больш небясьпечным тое, што з часам сіяністы пачынаюць верыць ва ўласныя міфы.

У той жа час англійскія ўлады скрозь пальцы глядзелі на ўзбраеньне габрэяў і нават дапамагалі ім. Габрэі арганізавалі й падрыхтавалі значныя вайсковыя сілы, якія ў 1948 годзе складалі больш за 70.000 бандытаў: 64.000 зь іх знаходзіліся ў арганізацыі “Хагана”, 5.000 ў “Іргуне” і больш за 2.000 – у “Штэрне”.

Гэта значыць, што колькасьць сіянісцкіх бандфармаваньняў у тры разы пераўзыходзіла колькасьць сямі арабскіх армій, якія прынялі ўдзел у вайне 1948 года.

У выніку гэтых працэсаў, 29 лістапада 1947 года пад моцным ціскам СССР і ЗША Генасамблея ААН прыняла сваё лёсавызначальнае рашэнье падзяліць Палестыну на габрэйскую і арабскую дзяржавы. Гэтае крывадушнае рашэньне давала чужароднаму габрэйскаму насельніцтву, якое ўварвалася сюды, 54% зямлі Палестыны, хаця да таго яны валодалі толькі яе 6,5% і складалі [ў 1947 г.] 31,7% насельніцтва.  

Пасьля вайны 1947 года і сакрушальнай паразы ў ёй арабскіх армій, сіяністы захапілі 78% палестынскай зямлі і 14 траўня 1948 года аб’явілі аб стварэньні дзяржавы “Ізраіль”.

Адразу пасьля вайны сіянісцкія банды выгналі з Палестыны каля 60% насельніцтва, а 30.000 чалавек былі высланыя ў глыбінныя раёны акупаваных тэрыторый.

Сіяністы зьнішчылі 478 палестынскіх вёсак (з 580 існых) і зьдзейсьнілі 34 акцыі, якія зьяўляюцца ваеннымі злачынствамі. Зь іх самым зьверскім стала масавае забойства палестынцаў у вёсцы Дэйр-Ясін 10 красавіка 1948 года, калі ў адпаведнасьці з самімі ж сіянісцкімі крыніцамі габрэйскімі бандытамі было забіта 254 жанчын, мужчын і дзяцей.

Такая вось “цывілізатарская” місія была зьдзейсьнена сіяністамі ды іх заходнімі памагатымі!

У наступныя гады сьвет стаў сьведкам сапраўднага генацыду палестынскіх арабаў, які праводзіцца з рознай інтэнсіўнасьцю пасёньня. Агульнавядомымі зьяўляюцца злачынствы сіяністаў у Джаніне, масавае забойства мірных жыхароў у лагерах для ўцекачоў-палестынцаў Сабра і Шаціла, і многія іншыя.

Ужо шмат гадоў сіяністы “працуюць” не пакладаючы рук над разбурэньнем мячэта аль-Акса. Прысутнічае сталы зьдзек над Ісламам і мусульманамі. І пасьля гэтага яны заяўляюць, што арабы зьяўляюцца “тэрарыстамі”, якія ўяўляюць пагрозу для бясьпекі “мірнага Ізраіля”!

5 верасьня 1978 года на “ізраільскім”радыё ў адной зь перадач прагучала: “габрэі й іхныя сябры павінны ведаць, што адраджэньне і ўзмацненьне Ісламу – гэта самая вялікая небясьпека для Ізраіля. Усе, хто любіць Ізраіль, павінны зрабіць усё, каб зьнішчыць дух Ісламу. У іншым выпадку ня толькі Ізраіль, але і ўвесь заходні сьвет апынуцца ў небясьпецы”.

Сіянісцкія кіраўнкі палічылі рух ХАМАС, які быў заснаваны ў 1987 годзе, сьведчаньнем абуджэньня і ўмацаваньня Ісламскага сьветагляду. Яны рабілі ўсё магчымае, каб зьнішчыць яго ў зародку, але дарэмна. І калі гэты рух прыйшоў да ўлады ў выніку дэмакратычных выбараў, на якіх стала настойвае Захад па ўсім сьвеце, набраўшы пры гэтым 78% галасоў, “Ізраіль” і яго заходнія сябры на справе паказалі сваю “прыхільнасьць” гэтак званым “дэмакратычным каштоўнасьцям” – пачалася блакада сектара Газа, быў інсьпіраваны раскол палестынскага грамадства, зьдзейсьнены шматлікія крывавыя злачынствы…

Напэўна, ХАМАС ёсьць за што крытыкаваць, але гэта ўнутраная справа мусульман. Нахабнае ж умяшальніцтва сіяністаў заслугоўвае асуджэньня і павінна атрымаць годны адпор.

12 дзён таму атрымаў разьвіцьцё чарговы віток палітыкі агрэсіі ды ізраільскага экспансіянізму. Так, па зводцы на 7 студзеня (12-ы дзень габрэйска-палестынскай вайны ў Газе), сіяністы зрабілі артылерыйскі й ракетны абстрэл тэрыторыі Газы, забілі ды паранілі дзясяткі палестынцаў. 6 студзеня сіяністы абстралялі дзьве школы, некалькі мячэтаў і больш за 100 дамоў у розных частках Газы. У час атакі  6 студзеня на школу ААН побач з раёнам Джыбалія на поўначы Газы было забіта ня менш за 43 вучня, жанчын, старых і хворых, якія хаваліся ад бомбаў сіяністаў у школе, якая патрануецца ААН.

Такім чынам, [на сёньняшні час – 7 студзеня 2009 г.] лік палестынцаў, забітых габрэямі ў ходзе цяперашняй вайны ў Газе складае ня менш за 674 чалавека, а клік параненых – больш за 3.300 чалавек.

Між тым, у адпаведнасьці з паведамленьнямі з Газы, сіянісцкі рэжым выкарыстоўвае для масавых забойстваў новую сакрэтную зброю. Пра гэта паведамілі нарвежскія лекары, якія дапамагаюць параненым у Газе. Па іх інфармацыі, бомбы маюць абмежаваны радыюс дзеяньня, аднак начыненыя мікраскапічнай шрапнэльлю. Па гэтай прычыне параненым немагчыма дапамагчы – яны паміраюць ад унутранага крывацёку.        

TimesOnline, а таксама шэраг іншых заходніх ды арабскіх крыніц паведамілі пра выкарыстаньне сіяністамі фосфарных снарадаў, а таксама снарадаў з абяднёным уранам. Шарыкі белага фосфару выклікаюць вельмі цяжкія апёкі пры кантакце са скурай, яны выкарыстоўваюцца сіяністамі для масіраванага паражэньня як мага большай колькасьці людзей.

У свой час Нэльсан Мандэла сказаў: “Ізраіль пазбавіў мільёны палестынцаў іх свабоды і маёмасьці. Ён заснаваў сістэму жахлівай расавай дыскрымінацыі й няроўнасьці. Ён сістэматычна кідае ў турмы і катуе тысячы палестынцаў, парушаючы міжнароднае заканадаўства. Ён вядзе жорсткую вайну супраць мірнага насельніцтва, асабліва дзяцей”.

Сёньня ў чарговы раз мы можам пераканацца ў справядлівасьці гэтых слоў.

І да паможа Усявышні мусульманам зрабіць правільныя высновы з сваіх папярэдніх памылак, зьяднацца на Сапраўдным Шляху Ісламу і даць годны адпор усім агрэсарам”.

Мы выстаўляем гэты артыкул вядомага чачэнскага журналіста з нагоды спаўненьня 14 год змаганьня чачэнскага народу за сваю свабоду і з абсалютнай верай у яго будучую перамогу над расейскім імперскім монстрам. За нашу і Вашу свабоду! (Артукул ілюструюць фотаздымкі разбуранай Чачні, верхні шэраг, і групаў сёньняшніх маджахедаў, ніжні)

Рэдакцыя.

11 сьнежня 1994 года Расея зьдзейсьніла ўзброеную агрэсію супраць Чачэнскай дзяржавы, народ якой выканаў усе патрабаваньні г.зв. міжнароднага права і аднавіў сваю дзяржаўнасьць і незалежнасьць. Чачэнцы паверылі “дэмакратычным” абяцаньням і лозунгам.

Аднак “дэмакратычны сьвет” жорстка здрадзіў чачэнскі народ. Па-іншаму і не магло быць. Народжаная людскімі жарсьцямі “дэмакратычная” квазірэлігія па вызначэньні не магла абанараніць мусульман [на жаль, да многім журналістаў, і ня толькі, прычапілася наўмысна накнутая блытаніна: называць лібералізм дэмакратыяй. – Рэд.]. Людзі гэта зразумелі коштам велізарных страт і пакутаў. А, калі зразумелі, вярнуліся ва ўлонне Ісламу, адмовіўшыся ад псеўда-багоў і паклаўшыся на дапамогу Алаха [так заходні ліберастызм спарадзіў ісламізм; застаецца толькі пытаньне пра тое, наколькі наўмысна гэта было зроблена. – Рэд.].

Уварваўшыся ў Ічкерыю, Расея зьдзейсьніла чарговы жахлівы генацыд чачэнскага народу. Было забіта 255.000 мірных жыхароў, сярод якіх было ня менш за 42.000 дзяцей да 11 гадоў.

Кафіры [так чачэнцы завуць імперцаў-маскалёў-захопнікаў. – Рэд.] разбурылі эканоміку, зьнявечылі прыроду, накінулі чачэнскай зямлі экалагічную катастрофу. Па самых мінімальных падліках матэрыяльныя страты, якія Расея нанесла Ічкерыі, адпавядаюць лічбе ў больш за 300 мільярдаў даляраў ЗША.

Пад час вайны амаль 80% насельніцтва Ічкерыі былі выгнаныя з дамоў. Вярнуліся трохі больш за палову. Сотні тысяч бежанцаў раскіданыя сёньня па ўсім сьвеце, людзі працягваюць зьязджаць.

Моладзь і дзеці заражаныя на сухоты. У акупаванай рускімі бандытамі краіне гвалтам насаджаецца наркаманія, п’янства, разбэшчанасьць. Схопленых хлопцаў і дзяўчат пасьля шматлікіх дзён гвалтоўных ін’екцый, гвалту і прыніжэньня, ператвараюць у прыніжаных, бязвольных і разбэшчаных людзей. У Чачні насаджаецца прастытуцыя.

Пры гэтым нахабна сьцьвярджаецца, што банда муртадаў [так чачэнцы завуць мясцовых цяперцаў-здраднікаў. – Рэд.] заклапочана “адраджэньнем духоўных каштоўнасьцяў народу”. Прапагандысцкія шоў штатных сектанцкіх груп імітуюць “адраджэньне каштоўнасьцяў”, а верхаводы муртадаў на чале з Кадыравым вядуць вобраз жыцьця сярэднеазіяцкіх баяў, разводзячы ў сваіх дамах зьвярныцы ды гарэмы…

Між тым, каля 40% нованароджаных дзяцей у Чачні нараджаюцца з адхіленьнямі здароўя і калекамі. Чачэнскіх дзяцей труцяць адмысловымі ядамі й апраменьваюць радыяцый.

Нават па даных прарасейскага акупацыйнага рэжыму ў Чачні зафіксавана 23 таемныя масавыя пахаваньні (на самой справе іх больш за 60).

Забойствы. Трагедыя. Боль. Татальны сатанінскі тэрор працягваецца.

Масква працягвае далдоніць аб сваёй перамозе вось ужо 14 гадоў. Аднак краіна, якая “перамагла”, дасёньня ня можа вывесьці з заміранай Чачні нават адзін батальён наймітаў бяз страху страціць заваяваныя пазіцыі. У Крамлі добра ведаюць, што нават тысячы ўзброеных муртадаў без арміі рускіх кафіраў не пратрымаюцца і трох дзён пад ударамі маджахедаў [ісламскіх паўстанцаў. – Рэд.] і помстай народу.

Пасьля 8-гадовага кіраваньня Пуцін, які абяцаў перамагчы ў Чачні, атрымаў змагарны Каўказ. Маджахеды аб’ядналіся ў адзіны кулак, абвясьцілі адзіную Ісламскую дзяржаву – Імарат Каўказ – для нанясеньня сьмяротнага ўдара па крывавай расейскай гідры.

Імітацыя ды хлусьня – гэта першая адзнака паразы. Расея прайграла вайну ў чарговы раз. Як ў ХІХ стагоддзі, як у 1944 годзе, як у 1994-96 гадах. Расея прайграла вайну ня толькі ў Чачні, але і на ўсім Каўказе, і прайграла яе назаўсёды.

Пасьля масавых бамбардыровак гарадоў і артылерыйскіх абстрэлаў вёсак, пасьля “зачыстак” і “расейскіх расцэнак” у зінданах ды на блокпастах чачэнцы, (а сёньня ўжо і ўсе мусульмане Каўказу) ненавідзяць рускіх кафіраў так, як пісаў пра гэта ў пазамінулым стагоддзі рускі афіцэр Леў Талстой – удзельнік вечнай Каўказскай вайны: чачэнцы “адчуваюць да рускіх гадлі́вае пачуцьцё, нашмат большае, чым проста нянавісьць”.

Расея прайграла, таму што гэтая вайна стала школай нянавісьці й жорсткасьці для дзесяткаў тысяч маладых людзей, чые крэўныя былі закатаваныя ў скляпеньнях “Чарнакозава” ды асабістых камерах для катаваньняў муртада Кадырава ў Хосі-Юрце. Для тых, чые родныя і блізкія альбо бяссьледна зьніклі, альбо іх зьнявечаныя катаваньнямі целы былі прададзены крэўным загінулых. Ніхто не забыты, нішто не забыта!

Для кожнага чалавека са здаровым розумам сёньня відавочна, што вайна даўно ўступіла ў сьмяротную для Масквы стадыю агульнакаўказскага Джыхаду, які будзе працягвацца столькі, колькі спатрэбіцца, каб навечна пазбавіць сьвет ад крывавага расейскага монстра.

Расейскае грамадства, якое зьверствуе на Каўказе, у злоснай нямогласьці помсьціць за прайгранае ХХ стагоддзе, якое, як ім абяцалася, павінна было стаць стагоддзем Расеі, за страту калоніяў і сатэлітаў, якія разьбягаюцца ад іх пры першай магчымасьці, за дзяржаву, якая абвалілася, за пабудаваны імі на яе развалінах бандыцкі русізм.

Вайна стала такім выйгрышным піярным ходам для Пуціна таму, што ён закрануў глыбінныя пласты рускай калектыўнай падсьвядомасьці – настальгію па страчаным пачуцьці віртуальнай велічы рускай нацыі, якая пры такой палітыцы яе кіраўніцтва і такім стаўленьні да народаў сама рызыкуе стаць ганімай ва калоніях, якія пакуль утрымліваюцца ёй.

Вынікам вайны ў Чачні стала не яе замірэньне, а паўстаньне Каўказу.

]]> http://nashaziamlia.org/2008/12/17/1671/feed/ 0 http://nashaziamlia.org/2008/09/21/1548/ http://nashaziamlia.org/2008/09/21/1548/#comments Sun, 21 Sep 2008 15:20:33 +0000 Алесь Астроўскі http://nashaziamlia.org/2008/09/21/1548/

У разьвіцьцё тэмы, за якой мы сочым апошнія дні, падаем тэкст звароту да татарскага народу Старшыні татарскай Партыі нацыянальнай незалежнасьці “Іцьціфак” Фаўзіі Байрамавай (паводле azatlyk-vatan.blogspot.com) 

Рэдакцыя.

ЗВАРОТ ДА ТАТАРСКАЙ НАЦЫІ З НАГОДЫ ДНЮ ПАМЯЦІ, ГАДАВІНЫ ЎЗЯЦЬЦЯ КАЗАНІ

Дарагія суайчыньнікі!

Самая вялікая трагедыя ў гісторыі татарскага народу – гэта падзеньне Казані, якое пацягнула за сабой зьнікненьне татарскай дзяржаўнасьці й шматвяковае рабства татарскага народу.  15 кастрычніка 1552 года стала жалобнай датай адліку заняволеньня ня толькі асобна ўзятага народу, але і цэлага татарскага кантынента Еўразія [!? – Рэд.]. Цэлыя 456 год татарскі народ быў вымушаны жыць пад ботам каланізатара і агрэсара. На жаль, гэта прымусовае суіснаваньне працягваецца і да гэтага часу.

Не зважаючы на тое, што нашы продкі на працягу ўсёй гісторыі гераічна змагаліся за аднаўленьне татарскай дзяржаўнасьці, пасьля падзеньня Казані была заваяваная Астрахань, затым палі Сібірскае і Крымскае ханствы. Сёньня ўсе гэтыя землі абвешчаныя “спрадвечна рускімі”. А вялікі татарскі народ, які на працягу гісторыі меў мноства розных дзяржаваў, валодаў разьлеглымі тэрыторыямі ад Каўказу да Ціхага акіяна, сёньня мае марны лёс, ня маючы сваёй незалежнай дзяржавы. З-за таго, што ў яго няма ўласнай дзяржавы і правапарадку, татарскі народ, дзе б ён ні быў, нават на сваіх гістарычных землях, вымушаны падпарадкоўвацца законам і парадкам іншых народаў.

Наш аналіз ксенаэтнічнага ўплыву (як актуальнага, так і патэнцыйнага) на карэнныя еўрапейскія этнасы, у т.л. на наш беларуска-літвінскі, быў бы няпоўным, калі б мы не ўзгадалі пра цыганаў, габрэяў, кітайцаў, крымскіх татар. Таму давайце пагаворым і пра іх.

6. Цыганы ў Вялікай Літве-Беларусі.

Цыганы – вандроўны народ (з часам усё больш аседлы), які ўстойліва, з пакаленьня ў пакаленьне падтрымлівае сваю самабытную культуру, мову, сьветагляд, вобраз жыцьця. І гэта добра. Але пяройдзем да нашай тэмы…

Сёньня версія, што цыганы – выхадцы зь Індыі, лічыцца навукова даказанай (zigane.pp.ru/mif-23.htm). Версія пра іх егіпецкае паходжаньне, якую яны самі распаўсюдзілі ў Заходняй Еўропе і з-за якой, напрыклад, у англійскай мове цыганы завуцца джыпсіс (егіпцяне), лічыцца непраўдзівай (www.membrana.ru/lenta/?3642).

Продкі сёньняшніх цыганаў у VI стагоддзі прыйшлі зь Індыі ў Персію, а адтуль у ХІ-ХІІІ стагоддзях прыйшлі й распаўсюдзіліся ў Візантыі (http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A6%D1%8B%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D0%B5). Затым, пасьля заняпаду “другога Рыму”, у пачатку XV стагоддзя цыганы пачалі сваю міграцыю ў Заходнюю Еўропу (www.philology.ru/liloro/romanes/bessonov8.htm).

На нашай беларуска-літвінскай зямлi гэты народ зьявiўся ў канцы ХVI — пачатку ХVII стагоддзяў. Прыйшлі яны ўжо з боку Нямеччыны, Польшчы, Вугоршчыны. Тады ў межах цыганскiх паселiшчаў цi табараў яны падпарадкоўваліся ўласнаму цыганскаму ваяводзе, улада якога была практычна неабмежаванай. Гэта, натуральна, не падабалася ўладарам ВКЛ і Рэчы Паспалітай, якія аказвалі ціск на цыганоў. Акрамя таго, тагачасным уладам не надта падабалася хуткае павелiчэньне колькасьцi цыганоў (разумныя калісьці былі ўлады). Адсюль з’явiлiся першыя законы, якiя забаранялi вандроўку i нават заахвочвалi выгнаньне цыганскіх табараў за межы краіны. Але цыганам сярод беларусаў-літвінаў, відаць, жылося няблага, таму яны зьязджаць не зьбіраліся… У канцы ХVII стагоддзя сітуацыя ледзь не дайшла да стыхiйнага выбуху — своеасаблiвага бунту. Але Радзiвiл вырашыў не абвастраць сiтуацыю да скрайняй рысы. Ён заключыў з вярхушкай цыганскай знацi перамiр’е. Паўнамоцтвы цыганскіх каралёў сталі зацьвярджацца на дзяржаўным узроўні. Самымi вядомымi цыганскiмi каралямi лiчылiся Мiласьнiцкi, Марцiнкевiч, Багуслаўскi, Знамяроўскi. Апошні дасягнуў найвышэйшай улады. Ён меў тытул цыганскага караля Беларусi, Лiтвы, Украiны i Польшчы, кіруючы да 1795 года – да апошняга падзелу Рэчы Паспалітай. Багацце Якуба Знамяроўскага было ня меншым, чым у дзяржаўных манархаў. У прыватнасцi, цыганскаму каралю належалi “кожны дзесяты конь, кацёл i талер” (news.tut.by/society/111937.html).

На сёньня цэнтрам кансалідацыі цыганоў з усёй тэрыторыі СНД зьяўляецца Мадлова, дзе жыве цыганскі барон Артур Чэрарэ. Ён вырашыў стаць каралём цыганоў Беларусі, Расеі, Украіны. Кароль усіх цыганоў сьвету знаходзіцца сёньня ў Румыніі, дзе сёньня жыве каля 2,5 мільёнаў цыганоў (www.photo.md/personalities_info.php?id=6&lang=rus). Дырэчы, па ўсім сьвеце цыганоў на сёньня налічваецца да 8-12 мільёнаў (http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A6%D1%8B%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D0%B5).  

У Беларусі цыганы ня толькі зьяўляюцца наездамі, але і жывуць больш-менш аседла. У сваіх вёсках яны жывуць, як правіла, шматдзетнымі семьямі, у асноўным, скрайне бедна і неахайна (worvik.livejournal.com/43152.html).

Асноўная прычына нізкага матэрыяльнага ўзроўню жыцьця большасьці цыганоў агульнавядомая: нягледзячы на тое, што сярод гэтага народу сустракаюцца таленавітыя і працавітыя людзі, у сваёй большасьці цыганы такімі не зьяўляюцца, аддаючы перавагу здабываньню сродкаў на жыцьцё праз гаданьне (жанчыны), крадзяжы (мужчыны і жанчыны), ка́ньканьне [папрашайніцтва] у асноўным з дапамогай дзяцей. І ў наш час кожны год улетку цыганы навадняюць Беларусь (цікава, хто іх сюды пускае?), прыносячы вялікую колькасьць маленькіх праблемаў карэнным жыхарам.

Такі спосаб жыцьця ёсьць непрымальным для беларусаў. У нас і ў крыві, і ў фальклоры, які ў закадаванай форме перадае нашчадкам ад продкаў параду на спосаб жыцьця, прысутнічае павага да стваральнай працы – адваротнае выклікае ў нас непрыманьне…

Аднак цыганы з кожным годам усё больш арганізуюцца (8 красавіка 1971 году ў Лондане адбыўся першы Сусьветны цыганскі кангрэс) і забясьпечваюць сабе праз падкупленыя імі СМІ піяраўскую падтрымку. Таму лохі, якія гатовыя проста так аддаваць грошы цыганскім дзецям, якія навучаны ка́нькаць, ці цыганкам “за гаданьне”, у нас не пераводзяцца (лепш бы дапамаглі ўласнаму народу пазбавіцца ад імперскага хамута: усяго дык і справы – прыйсьці й прагаласаваць за беларуса)…

На гэтым фоне распаўсюджаным у апошні час сярод цыганоў стаў новы спосаб “здабываньня” грошаў – праз продаж наркотыкаў (www.narodru.ru/article8975.html)… Гэта прывяло да істотнага ўзбагачэньня цыганскіх вярхоў і магчымасьці іх уплыву на СМІ і карумпаваных палітыкаў. Таму ў нас усё большую агіду выклікаюць тыя, хто ў час самага маштабнага за ўсю гісторыю беларуска-літвінскага народу этнацыду прапагандуе стаўленьне да цыганоў, заснаванае на замілаваньні…

Сустракаюцца сярод цыганоў і звычайныя крымінальнікі (www.presscouncil.ru/index.php?option=com_content&task=view&id=37&Itemid=31; sartraccc.sgap.ru/Pub/shopova(4-08-06).htm; gazeta.kh.ua/world/2008/07/25/093844.html).

Дзеда аднаго з аўтараў дадзенага матэрыяла цыганы забілі. Было гэта ў канцы 1980 года на Магілёўшчыне (Клічаўскі раён). Да яго ў хату, а ён жыў ужо адзін, з суседняй цыганскай вёскі прыйшлі два крымінальнікі, якія нядаўна вызваліліся з зоны, і запатрабавалі золата, грошай. Стары нічога не аддаў. Тады яны прыбілі яго, закідалі рэчамі й яшчэ жывога спалілі разам з хатай… За 37 гадоў да гэтага так з беларусамі паступалі толькі нацысты і… НКВДшнікі, якія “касілі” пад нацыстаў.

Выснова: цыганы — чужародны для беларусаў-літвінаў этнас, чужы для нас генетычна, культурова, сьветаглядна. Сумеснае зь ім пражываньне ёсьць для нас немагчымым. Іншы падыход магчымы толькі да асобных (адзінкавых) прадстаўнікоў дадзенага этнасу.  

Заяўленае не азначае, што мы супраць цыганоў увогуле. Хай знойдуць сваю зямлю — ці то ў Румыніі, ці то Расеі (напрыклад, у маёнтку Міхалкова, які іх вельмі любіць), ці ў Індыі – і жывуць сабе там зь мірам… Калі ад нас гэта будзе залежаць, мы такі падыход толькі падтрымаем.

7. Габрэі.

На нашым сайце сабрана шмат матэрыялаў, прысьвечаных злачыннай дзейнасьці глабалісцкай сіянакратыі й сіяністаў у ЗША, Еўропе, Расеі (нагадаем, сіяністы – гэта людзі габрэйскай і негабрэйскай нацыянальнасьці (у асноўным, вядома, габрэйскай), якія карыстаюцца сіянісцкай ідэалогіяй – г.зн. ідэяй уяўнай перавагі “богаабранага народу” над іншымі народамі сьвету, якіх сіяністы, у сваю чаргу, лічаць “гоямі”, ідэяй “стаць царом над усімі іншымі народамі” і да т.п. меркаваньнямі, злачыннымі ўжо ў сваім зародку; сіянакратыя – сістэмна арганізаваная соцыяпаразітная глабалісцкая група, прадстаўнікі якой завалодалі гіганцкімі капіталамі (у асноўным, шляхам амаральнай, сьпекулятыўна-фінансавай дзейнасьці) і выкарыстоўваюць сіяністаў у якасьці прылады для дасягненьня сваіх соцыяпаразітных мэт).

Аднак, як да гэтай пары, мы яшчэ нічога не пісалі непасрэдна пра габрэйскі народ. Час запоўніць гэты прабел.

Габрэі (сін. жыды) – гэта народ, які вядомы ў гісторыі з прыкладна 1800 года да н.э. Прынамсі, так прынята лічыць. У сеціве ёсьць вельмі шмат матэрыялаў па гісторыі габрэйскага народу. Яе кароткая версія, пазбаўленая непатрэбных аківокаў (можа, яна яшчэ нечага істотнага пазбаўлена – гэтага мы гарантаваць ня можам) знаходзіцца, напрыклад, тут: hronos.km.ru/jude.html (праўда, нельга не заўважыць, што ёсьць навукоўцы, якія сьцьвярджаюць, што сёньняшнія габрэі – гэта не адзіны народ, а некалькі досыць розных народаў, аб’яднаных сіянісцкай ідэалогіяй, а сапраўднымі нашчадкамі гістарычных габрэяй зьяўляюцца… палестынцы; гл.   kavkazcenter.com/russ/content/2008/07/14/59469.shtml).

Лі́чыцца, што габрэі з месцаў свайго самага раньняга быцьця і вандраваньня – Месапатамія, Егіпет, Палестына – перайшлі на тэрыторыю Еўропы (найперш у Візантыю) у ХІ стагоддзі нашай эры ці трохі раней. Прынамсі, у час першых крыжовых паходаў яны ўжо былі там. Заняпад Візантыі спрыяў расьсяленьню габрэяў па ўсёй Еўропе. Яны зьявіліся ў Чэхіі, Нямеччыне, Францыі, Гішпаніі, Англіі. Спачатку ўлады і мясцовыя народы зазвычай ставіліся да іх няблага. Але нярэдка потым справа даходзіла да пагромаў і нават татальнага выгнаньня з краіны. Так было ў Гішпаніі, Францыі, Англіі, Расеі (hronos.km.ru/jude.html). Ужо цікавая заканамернасьць, ці ня так?..

На нашай беларуска-літвінскай зямлі габрэі зьявіліся яшчэ ў XIV стагоддзі – прынамсі, вядома, што ў 1388 годзе Вітаўт Вялікі выдаў для габрэяў Бярэсьця грамату, дзе аб’яўляў іх “свабоднымі жыхарамі, якія знаходзіліся пад заступніцтвам вялікага князя” (hronos.km.ru/jude.html). З подкупу ўладаў, шматлікіх абяцаньняў звычайна пачыналася бытаваньне габрэяў у кожнай краіне… З таго часу навык “супрацоўніцтва” зь мясцовымі ўладамі (праз іх карупцыйны подкуп) для вырашэньня сваіх асабістых праблем ня толькі не аслаб, а ўзмацніўся. Гэта тлумачыць многія феномены, якія маюць істотнае сацыяльнае значэньне, у прыватнасьці – феномен паскоранай антынароднай дэградацыі мясцовай бюракратыі, як і феномен дзіўнага посьпеху габрэяў у цалкам чужым для сябе этнічным асяроддзі…

Суіснаваньне двух нашых народаў – беларуска-літвінскага і габрэйскага, якія так моцна адрозьніваюцца па рэлігійных, культуровых, сьветаглядных ды іншых прынцыпах, як і ў іншых краінах, таксама не магло быць бязвоблачным. Адзін з лепшых артыкулаў беларускіх аўтараў на гэтую тэму, які нам атрымалася знайсьці й які прысьвечаны часам ВКЛ, можна пачытаць тут arche.bymedia.net/3-2000/marz300.html. У ім аўтар, Ігар Марзалюк, нягледзячы на зыходную “паліткарэктную” ўстаноўку аб “антысеміцкіх стэрэатыпах” нашых літвінскіх продкаў (думаем, без схаванага жаданьня атрымліваць гранты тут не абышлося), усё ж дае дастаткова ясную карціну. Зь яе добра бачна, якія “стэрэатыпы” сапраўды былі міфамі, а пад якімі быў грунт рэчаіснасьці… Чамусьці нам, як беларусам, хочацца верыць Скарыне, аўтарам Статута ВКЛ, Вашчылу ды іншым нашым продкам, якія даволі негатыўна выказваліся пра “жыдоў”. У прыватнасьці, у Статутах ВКЛ 1529-88 гадоў было запісана, што габрэям забаронена мець хрысьціян у няволі, займаць якія-небудзь пасады. Сьмерць чакала габрэя ў выпадку спробы намаўленьня хрысьціян да пераходу ў юдаізм. Мяшаныя шлюбы з хрысьціянамі без папярэдняй зьмены веры былі таксама забаронены.

Напэўна, у нашых далёкіх продкаў былі далёка не міфічныя прычыны для такога стаўленьня…  

Дарэчы, негатыўныя меркаваньні й выказваньні што да габрэяў характэрныя ня толькі для самых аўтарытэтных беларусаў-літвінаў. Падобнае стаўленьне многіх геніяў чалавецтва прасочваецца праз усю пісаную гісторыю – ад найстаражытных часоў да нашых дзён (тут і Герадот, і Шэксьпір, і Дастаеўскі, і Генры Форд і шмат-шмат іншых “антысемітчыкаў”). Шчыра кажучы, быць у кампаніі такіх людзей толькі гонар, але мы вырашылі не паддавацца на спакусу, а паспрабаваць дадаць сюды сваю версію бачаньня “габрэйскага пытаньня”, заснаваную на ўласным досьведзе.

Ну, скажыце, як можна выкінуць са сьвядомасьці той агульнавядомы факт, што абсалютная большасьць камісараў у рэвалюцыйных падзеях пачатку ХХ стагоддзя, якія мелі месца на тэрыторыі расейскай імперыі й якія пакінулі пасьля сябе самыя горшыя наступствы, былі габрэямі. У сувязі з гэтым фактам у сеціве можна сустрэць, напрыклад, такія пытаньні: чаму ні ў чым не вінаватыя сёньняшнія пакаленьні немцаў і цяпер працягваюць выплочваць Ізраілю кампенсацыю за “халакост”, а габрэі, як да сёньня, не заплацілі ніводнага даляра за генацыд беларусаў, рускіх, украінцаў, які зьдзейсьнілі ў першай палове ХХ стагоддзя?! Цікавае пытаньне, ці ня так?..

Ці вось яшчэ. Габрэйскі народ карыстаўся гасьціннасьцю беларуска-літвінскага народу некалькі стагоддзяў. Увесь гэты час наша зямля была домам для яго. Габрэяў адусюль гналі, а ў Беларусі-Літве яны знайшлі найлепшыя ўмовы для жыцьця. Вось у доказ выказваньне амбасадара Беларусі ў Ізраілі, сп-ра Ляшчэні, якое ніхто не зьбіраецца абвяргаць: “Цягам апошніх пяці-шасьці стагоддзяў нідзе ў нашым рэгіёне габрэі не адчувалі сябе так абаронена, бясьпечна, як на беларускіх землях” (nashaziamlia.org/2007/10/21/940). У сувязі з гэтым мы ў свой час задалі пытаньне сумленным прадстаўнікам габрэйскага народу: Чаму ж тады ў час, калі мы так церпім ад расейскай імперыякратыі й яе стаўленіка – Лукашэнкі, у знак салідарнасьці зь беларусамі, у знак элементарнай удзячнасьці нам ніхто з вас за 14 гадоў прарасейскай дыктатуры не падтрымаў наш народ?! Чаму МЗС Ізраіля ні разу не выказалася супраць этнацыду беларусаў?! Такая, значыцца, “удзячнасьць”…

Таксама нам, беларусам-літвінам, вельмі непрыемна, калі нам хочуць накінуць адказнасьць за “халакост” (nashaziamlia.org/2007/03/26/595) на фоне таго, што дзесяткі беларусаў па выніках Другой сусьветнай вайны аб’яўлены Ізраілем “праведнікамі сьвету”; калі мы даведваемся, што ў час усё той жа вайны габрэйскія партызаны забівалі беларусаў, як і тое, што чалавеку, які пра гэта распавёў, тут жа прышылі “антысемітызм” (nashaziamlia.org/2007/10/06/919)… 

Наш уласны жыцьцёвы досьвед, як аўтараў дадзенага артыкула, сьведчыць, што габрэйскі народ характарызуецца значна большай здольнасьцю да хуткай самаарганізацыі, мае істотна большыя піяраўскія навыкі, у адрозьненьне, напрыклад, ад цыганоў, ён накіраваны не на сацыяльныя нізы, а на займаньне кіраўнічых пасадаў у фінансавай, палітычнай, інфармацыйнай сьферах любога грамадства. Усе гэта вядзе да таго, што карэнныя беларусы, часта значна больш сумленыя і таленавітыя, знаходзячыся на ўласнай зямлі, выціскаюцца з гэтых сьфераў.

Гэта міф, што габрэяў у 1970-я дыскрымінавалі ў ВНУ. Усё выглядала з дакладнасьцю наадварот. Доля таленавітых студэнтаў сярод беларусаў, якія вучыліся і вучацца ў беларускіх ВНУ, заўсёды была большай, але чамусьці загадчыкамі кафедраў станавіліся габрэі (прыйдзіце хаця б у Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт і паглядзіце, як па нацыянальным крытэры выглядае дошка гонару, дзе выстаўленыя фатаздымкі студэнтаў-выдатнікаў, і як выглядае выстава партрэтаў “найбольш выбітных” выладчыкаў гэтага ж універсітэта). Адказ на гэты парадокс адзін: габрэі ўвесь час “абыходзілі” беларусаў. Рабілі яны гэта не з дапамогай уласнай працавітасьці ці таленту, а ўласнай арганізаванасьці й беспрынцыпнасьці, выкарыстоўваючы ў якасьці прылады зманкуртызаванае, карумпаванае начальства. Тое ж адбывалася і адбываецца ў іншых вышэйпералічаных сьферах.

(тут я, Алесь Астроўскі, вымушаны зрабіць уласную персанальную ўстаўку ў наш агульны аўтарскі тэкст, бо факты, якія я прывяду ніжэй, адбыліся асабіста са мной. У канцы 1980-х – пачатку 1990-х, калі я пачаў адстойваць інтарэсы беларускага народу ў тады яшчэ Гродзенскім медынстытуце, супраць мяне было зьдзесьнена шэраг выпадаў. Мяне на Навуковай радзе адзін з прафесараў абвінаваціў у “нацыяналізме” (так ён патлумачыў прычыну, па якой я, на яго думку, не павінен атрымаць званьне дацэнта), і сваю годнасьць я вымушаны быў ачышчаць праз суд (тады, у час Перабудовы, суды былі цалкам іншыя, чым цяпер, і справу я выйграў); у час спрэчак на агульных палітзанятках другі прафесар у твар з выклікам заявіў мне і прысутным, што “беларуская мова ўвогуле непатрэбная”; а рэдактар інстытуцкай насьценнай газеты ў якасьці новагодняга віншаваньня пажадаў Астроўскаму “праводзіць заняткі ў беларускіх лапцях”… Дасёньня я ня ведаю, ці выпадковым зьяўляецца тое, што ва ўсіх пералічаных выпадках (а больш агрэсіўных і зьневажальных, чым гэтыя, не было) усе тры розныя асобы належалі да габрэйскай нацыянальнасьці. Як і невядомым зьяўляецца тое, ці гэта была іх уласная ініцыятыва, абумоўленая іх абсалютна негатыўным стаўленьнем да спробаў нацыянальнага адраджэньня беларусаў, ці то іх дадаткова наўськала кіраўніцтва ўстановы?).     

Галоўнае адрозьненьне двух нашых народаў заключаецца ў асаблівасьцях нацыянальнага сьветагляду. Беларус псіхічна пабудаваны так, што ён разьлічвае на ўласную стваральную працу і на тое, што вынікі яго працы будуць адэкватна ацэнены асяроддзем ды дзяржаўнамі ўладамі, з-за чаго яго дабрабыт будзе прапарцыйны вынікам яго працы. Такі шлях узьнікненьня дабрабыту беларус лічыць ня проста нармальным, натуральным, а адзіна прыймальным. Таму ён настроены проста працаваць і цярпліва чакае адэкватнай узнагароды. У габрэяў іншыя стэрэатыпы ў нацыянальным характары. Многія зь іх успрымаюць сябе ў асяроддзі аўтахтонаў, як у чужародным асяроддзі, якое ёсьць аб’ектам іх узьдзеяньня і якое аніяк ня зьвязана зь імі самімі. Яны не адчуваюць аніякай адказнасьці што да “гояў”, нічога такога, што называецца сумленьнем, спагадай, пачуцьцём справядлівасьці. Гэтыя маральныя каштоўнасьці не становяцца для іх стрымліваючымі чыньнікамі ў час здабыцьця дабрабыту (дарэчы, як і ў сьпелай бюракратыі зь мясцовых). Адзіным крытэрам іх жыцьцёвага посьпеху зьяўляецца колькасьць здабытых грошай, адваротным бокам якога пры такім падыходзе заўсёды зьяўляюцца… растапта́ныя людскія лёсы. Такім чынам, пакуль беларусы працуюць і цярпліва чакаюць узнагароды, многія габрэі ў гэты час нацэльваюцца на ўзяцьце чарговай сацыяльнай вяршыні, арганізуюцца і бяруць яе. Народы працуюць, а некаторыя габрэі ўлазяць ім на карак. Што гэта, як не сацыяльнае паразітаваньне? Дакладна яно і ёсьць! Праўда, зваротным бокам такой сітуацыі зьяўляецца загадка “цяжкага габрэйскага лёсу”, як і яе разгадка…

Зьвяртаемся да нашых чытачоў-беларусаў, асабліва да маладых. Большасьць з нас генетычна пабудаваная так, што кожны з нас на ўласным жыцьцёвым досьведзе жадае пераканацца ў той ці іншай сацыяльнай заканамернасьці. Мы часта пачынаем зь нявер’я, асабліва, калі праблема выглядае супярэчлівай (адныя гавораць адно, іншыя – іншае). Нам здаецца, што мы самі пажывем і пабачым. Калі ж ты набіраешся ўласнага жыцьцёвага досьведу і фармулюеш уласную выснову (а з гэтым таксама трэба каб яшчэ пашанцавала), бывае, што табе ўжо 50, а то і 60 гадоў. На тваё месца прыходзяць новыя пакаленьні маладых, недасьведчаных беларусаў, якім таксама трэба ўсё пасмакаваць на ўласны зуб… Але ўсім сацыяльным паразітам толькі гэтага і трэба. Калі народ існуе ў рэжыме, што досьвед продкаў ня ёсьць аўтарытэтным для моладзі, на ім можна паразітаваць вечна. Адсюль наш заклік: Маладыя хлопцы і дзяўчаты! Бярыце адразу жыцьцёвы досьвед, сьветаглядныя высновы ды прынцыпы, якія накапілі найбольш аўтарытэтныя прадстаўнікі вашага народу за час сваго жыцьця, і пачынайце глядзець на сьвет адразу тымі вачыма, якімі стагоддзямі глядзелі на яго вашы продкі! Гарантуем, ваша жыцьцё будзе значна больш плённым, а гісторыя нашага народу стане значна больш пасьпяховай і шчасьлівай.      

А вось і выснова для дадзенага канкрэтнага выпадку: асаблівасьці псіхікі, жыцьцёвыя прынцыпы, успрыняцьце сьвету і г.д. двух нашых народаў – беларусаў і габрэяў – у цэлым настолькі розныя, што мы ня можам жыць у міры і гармоніі на адной тэрыторыі. Любая гвалтоўная спроба такога аб’яднаньня будзе весьці да нарастаньня ўзаемнага недаверу, напружанасьці, варажнечы – да той ці іншай формы грамадзянскай вайны. Мы – беларусы-літвіны і габрэі – проста арганічна ня можам жыць разам, таму лічым, што габрэям варта дапамагаць зьехаць туды, дзе яны будуць сябе пачувацца роўнымі сярод роўных – найлепш у сваю ўласную дзяржаву, якая, дарэчы, у іх ужо ёсьць. Габрэі любяць называць сваё вяртаньне ў Ізраіль “сіянізмам”, значыць, мы – “сіяністы”. І як такія, мы пратэстуем супраць таго, што назіраецца сёньня – масавага вяртаньня габрэяў зь Ізраіля назад у Беларусь!..

Але, як і ў папярэднім выпадку, мусім зноў зрабіць агаворку: усё, што было пададзена вышэй, датычыць рысаў нацыянальнага характара габрэйскага народу ў цэлым; пры індывідуальным сутыкненьні з рознымі прадстаўнікамі габрэйскага этнасу мы можам сустрэцца зь сітуацыяй, якая будзе супрацьлеглая толькі што апісанай.  

У заключэньні раздзела пра “жыдоўствуючых”. У адным з выданьняў ARCHE Андрэй Дынько напісаў (arche.bymedia.net/3-2000/red300.html): “Беларусам хочацца, каб габрэяў было болей. Беларусам карціць, каб габрэі пачалі вяртацца. Беларусы заўзята вышукваюць семіцкія рысы ў тварах сваіх супляменнікаў. Адчуваюць культурную пустку. “Толькі б яўрэі былі“, — піша Рыгор Барадулін. “Усе мы патроху жыды“, — прызнаецца Сакрат Яновіч. … Габрэйства — важны элемент беларускай ідэнтычнасці... У яднанні палітычнага патэнцыялу беларусаў і габрэяў мы бачым зарок умацавання грамадзянскай супольнасці ў Беларусі, неабходнага для глыбінных грамадскіх і эканамічных зменаў…. Моўныя спрэчкі не павінны ўставаць нам на перашкодзе. Жидам і бэнээфовцам [так у тэксьце. - Рэд.] самая пара палюбіць адно адно”.

Не, сп-р Дынько. Мы, беларусы, лічым цалкам інакш. Мы лічым, што ўвесь гістарычны досьвед паказвае адваротнае, што беларусы заяўленага вамі абсалютна не жадаюць. Іншая справа, што некаторым вельмі хочацца атрымліваць гранты і для гэтага яны гатовыя прадаваць беларускія інтарэсы. Асабліва, калі беларускі народ для іх няродны… 

8.

Татары ў Літве-Беларусі.

Афіцыйнай датай пасяленьня татараў на нашай зямлі лічыцца 1397 г., калі Вітаўт Вялікі прывёў іх з сабой у вялікай колькасьці з Крыму і яго ваколіц. Але, як сьведчаць гісторыкі, і да яго невялікія групы татараў сяліліся на нашай зямлі. Такім чынам, жыцьцё двух нашых народаў побач – літвінска-беларускага і татарскага – мае ўжо больш чым 600-гадовую гісторыю! Што паказаў такі вялі час суіснаваньня двух нашых народаў на землях Літвы-Беларусі?

Матэрыялаў, прысьвечаных гісторыі зьяўленьня і жыцьця крымска-татарскага народу, у сеціве ёсьць шмат (гл. напрыклад, тут: kumukia.ru/modules.php?name=Pages&pa=showpage&pid=9186; www.archive.gov.tatarstan.ru/magazine/go/anonymous/main/?path=mg:/numbers/1997_1_2/02/02_1; blog.grodno.net/2006/11/02/belaruskie-tatary; bdg.press.net.by/1999/1999_04_30.580/tatari.shtml).

Практычна ва ўсіх іх падкрэсільваецца, што ўзаемаадносіны беларускіх татараў і беларусаў-літвінаў практычна заўсёды былі мірнымі. Татары настолькі зжыліся з мясцовым насельніцтвам, што нярэдка выступалі нават супраць сваіх адзінаверцаў – іншых татараў і нагайцаў, якія ў час рабаўнічых нападаў дасягалі беларускіх вёсак і гарадоў. Беларускія татары ніколі не праяўлялі спробаў заваяваць дамінуючае становішча ў палітычнай і эканамічнай сьферах краіны. Толькі ў ваеннай справе яны імкнуліся вылучыцца і атрымаць камандзірскія пасады… Аселая татарская арыстакратыя пераўтварылася ва ўласьнікаў маёнткаў, фальваркаў і невялікіх вёсак. Аднак, большасьць пасяленцаў былі звычайнымі земляробамі. Местачковыя і гарадскія татары займаліся возьніцтвам, агародніцтвам, кушнерствам, гарбарніцтвам, кравецкай справай, рабілі посуд.

Трэба адзначыць, што ўжо праз пару стагоддзяў татары перайшлі на беларускую мову, а сваю адметнасьць захавалі да нашых часоў галоўным чынам з дапамогай ісламу (knihi.com/bel/tatary.html).

Для ілюстрацыі падаем самы кароткі агляд гісторыі й стану татараў у Беларусі, які мы знайшлі (www.cidct.org.ua/ru/Avdet/11-20(97)/11.html). “На працягу 600 гадоў на тэрыторыі Беларусі, Летувы і Польшчы пражываюць татары – нашчадкі выхадцаў з Крыму, якія трапілі ў гэтыя землі ў час ваенных паходаў літоўскага князя Вітаўта. Сёньня яны называюць сябе польскімі, літоўскімі і беларускімі татарамі. На жаль, малалікасьць татарскай дыяспары, а галоўнае – доўгі час жыцьця ў іншамоўным асяроддзі прывялі да таго, што гэтыя народы страцілі сваю родную мову. Але што засталося нязьменным – гэта рэлігія, якую сьпавядалі іх продкі – Іслам. Да савецкага перыяду на тэрыторыі Беларусі, Летувы і Польшчы дзейнічала больш за 40 мячэтаў, 20 зь якіх былі разьмешчаны на беларускай зямлі, а муфцій падпарадкоўваўся муфцію Крыма. Пасьля кастрычніцкага перавароту і да нашых дзён дзейнічала толькі адзіная мячэць у мястэчку Іўе Гродзенскай вобласьці. Мячэць у Менску, пабудаваная ў пачатку ХХ стагоддзя, была разбурана ў 1960-я гады. У цяперашні ж час пытаньне пра будаўніцтва новай мячэці ў сталіцы Рэспублікі вырашаецца. У 1991 годзе было створана беларускае аб’яднаньне татараў-мусульман – “Аль-Кітаб”. З часу яго дзеяньня дзякуючы высілкам мусульманаў-вернікаў ужо адчынены і дзейнічаюць 5 мячэтаў і малельных дамоў у розных населеных пунктах Беларусі. Сёньня ў Беларусі жыве каля 13 тысяч татар-мусульман, зарэгістраваныя і дзейнічаюць 25 рэлігійных грамадаў, у якіх праводзяцца заняткі па вывучэньні крымска-татарскай, арабскай, турэцкай моваў і чытаньні Кар’ана. Беларускія татары разглядаюць сябе, як частку ісламскага сьвету і як частку беларускага народу [якую частку ў час выбару яны палічаць галоўнай? вось пытаньне. – Рэд.]. Яны актыўна наладжваюць сувязі з адзінаверцамі, асабліва з крымскімі татарамі, й імкнуцца адрадзіць забытыя традыцыі й культуру”. (канец цытаты)

У цэлым 600-гадовая гісторыя татараў на беларуска-літвінскай зямлі, як да гэтай пары, зьяўляеца яскравым прыкладам таго, што мірнае, гарманічнае суіснаваньне карэннага народу і народу-імігранта, якія адрозьніваюцца істотнымі ксенаэтнічнымі асаблівасьцямі, магчымае. Крымска-татарскі народ аказаўся для беларусаў у сумесным жыцьці такім жа беспраблемным, як і, напрыклад, летувіскі, латышскі, украінскі. Стратэгічным грунтам для такога надзвычай станоўчага гістарычнага выніку сталі наступныя нацыянальныя рысы крымчакоў: блізкая да беларусаў нараджальнасьць, прынцыповая арыентацыя ў жыцьці на стваральную працу (як у беларусаў), адсутнасьць імкненьня заняць кіраўнічыя пасады ў эканоміцы, палітыцы, СМІ, каб падмяць беларусаў. Усе гэтыя рысы адрозьніваюць беларускіх татараў у станоўчы бок (на фоне карэннага этнасу) ад усіх вышэйразгледжаных у нашай серыі выпадкаў…

Адмыслова варта адзначыць, што ў час бурлівых падзеяў 1990-х многія беларускія татары прыйшлі ў БНФ, каб змагацца за нашы агульныя ідэалы. У прыватнасьці, быў  такі знакаміты чалавек і ў Гародні.

Аднак, на жаль, мы ня можам пагадзіцца зь меркаваньнем, што “мусульмане заўсёды былі карэнным народам Беларусі”, як заяўлена, напрыклад, тут: www.e-islam.ru/islamic/?ID=462. Па-першае, таму, што мусульмане – гэта не народ, а, сукупнасьць розных народаў дый проста асобных людзей, аб’яднаных прыналежнасьцю да ісламу; а, па-другое, таму, што ў Вялікай Літве-Беларусі ёсьць толькі адзін карэнны народ – беларусы-літвіны, які пачынае сваю гісторыю на гэтай тэрыторыі з часу адыходу апошняга ледавіка – г.зн. каля 9.000 гадоў таму…

Мы вельмі не хацелі б, каб з-за актывізацыі ісламу (у тым ліку яго ваяўнічых форм), якая справакаваная пэўнымі глабалісцкімі сіламі, да якіх мы – беларусы – ня маем ніякага дачыненьня, а таксама з-за розных дэмаграфічных ды міграцыйных праяваў гэтай актывізацыі, мы папсавалі нашы добрыя адносіны…  (напрыклад, з-за масавага прыцягваньня ў Беларусь прадстаўнікоў іншых “мусульманскіх народаў” – а такое ўжо пачалося; ну, з якой такой нагоды ў Менску актыўна пачалі сяліцца азербайджанцы? А, між тым, яны абапіраюцца на прысутнасьць ісламу тут).

І апошняе. Калі будзе створана Крымска-татарская аўтаномія, дык перад беларускімі татарамі паўстане сітуацыя выбару – заставацца ў Беларусі ці вяртацца на гістарычную радзіму. Якое рашэньне яны прымуць – такое мы і падтрымаем. Тут, як і ва ўсіх іншых выпадках, мы зыходзім з прынятага намі ўніверсальнага прынцыпу: кожны народ павінен жыць найперш у межах сваёй этнічнай тэрыторыі й, зьяўляючыся яе гаспадаром, будаваць сваю дзяржаву, найлепшую з магчымых для яго і ўзорную для іншых… Калі ўсяго гэтага татарам атрымаецца дасягнуць, мы будзем за іх толькі радыя і будзем спадзявацца, што добрыя шматгадовыя адносіны нашага народу да іх імі забытыя ня будуць…     

9. Кітайцы.

У свой час мы даволі падрабязна разглядалі шэраг праблем, зьвязаных з кітайскім імперыялізмам, у серыі артыкулаў пад агульнай назвай “Што беларусу да Кітая?” (пачынаць адсюль: nashaziamlia.org/2008/01/20/1156; паколькі тады ўсё было разгледжана даволі падрабязна, цяпер мы пададзім многае у скарочаным выглядзе). Ужо тады было бачна, што адной са стратэгічных апораў, на якія абапіраецца кітайскі імперыялізм, зьяўляецца дэмаграфічны чыньнік – інтэнсіўнае размнажэньне народу хань (ханьцы – гэта і ёсьць сапраўдныя этнічныя кітайцы).

Праблемы, якія ўзьнікаюць з-за ўласнага колькаснага павелічэньня кітайцаў, кітайская імперыякратыя пераносіць на іншыя народы праз перасяленьне кітайскіх каланістаў на этнічныя тэрыторыі апошніх (мы лічым дадзены спосаб вырашэньня ўласных праблем катэгарычна несправядлівым!). У выніку тэрыторыя сучанага Кітая – гэта ня менш чым на ¾ сукупнасьць тэрыторый, захопленых у той ці іншы час, у тым ліку і азначаным спосабам, у тыбетцаў, манчжураў, манголаў, уйгураў, народу хой ды іншых. Такім чынам, выкарыстаньне дэмаграфічнай зброі – даўняя традыцыя кітайскага імперыялізму.     

Адсюль, у нас узьнікла нязгода з выказваньнем аднаго з аўтараў пададзенага раней у дадзенай серыі артыкула, у якім ён выказаўся ў тым ключы, што, маўляў, кітайцы ня ёсьць для еўрапейскіх народаў небясьпечным этнасам, паколькі яны, у адрозьненьне ад мусульманаў, “добра інтэгруюцца ў еўрапейскае грамадства”. Па-першае, гэта ня так – кітайцы жывуць шчыльнымі грамадамі ў сваіх чайна-таўнах. А, па-другое, да пары́, панове. Да пары́!..

Для Беларусі кітайцы зьяўляюцца вялікай патэнцыйнай праблемай, паколькі Лукашэнка ўжо некалькі гадоў як пачаў праводзіць інтэнсіўную пракітайскую палітыку, якая выклікае ў нас непакой і ў якой беларускі народ выкарыстоўваецца ўсяго толькі ў якасьці бруку для дарогі, па якой павінен крочыць кітайскі імперыялізм. Найперш падобная накіраванасьць палітыкі Лукашэнкі бачна зь яго выказваньняў. Гэта і словы пра тое, што Беларусь можа пракарміць ня 10 мільёнаў чалавек, а 30, “і, нават, усе 70” (www.russia-today.ru/2006/no_06/06_union_2.htm), сказаныя напярэдадні візіту ў Кітай, і словы пра тое, што Беларусь – гэта надзейны плацдарм для Кітая ў Еўропе (www.soyuzinfo.ru;  www.mfa.gov.by/print/ru/publications/mass-media/smi-41.html), і да т.п. рэчы.   

Яшчэ горш, што за словамі ў дадзеным выпадку пайшлі справы. У Беларусі  пачалі праходзіць кітайскія фестывалі (www.gorod.vitebsk.by/china/festival-2007.htm), а зусім нядаўна было аб’яўлена, што да нас павінны прыехаць першыя 500 кітайцаў-будаўнікоў, якія будуць паказваць беларусам (увага!), “як трэба працаваць” (www.svaboda.org/content/Article/1183149.html). І гэта было сказана ў адрас народу, у сьветаглядзе і ва ўсім фальклоры якога праца і павага да працы праходзіць чырвонай ніткай! Рэдкасная абраза ў бок беларусаў, якую мы запомнім…

Кітайцы ёсьць выразна чужародны беларусам этнас – і генетычна, і культурова. Ён унутра аб’яднаны, з высокім дэмаграфічным патэнцыялам, які разбурае ўсё навакольнае асяроддзе, не жадаючы несьці адказнасьць за яго. Кітайцаў з-за іх своеасаблівай ментальнасьці часта называюць габрэямі Ўсходу. Дадайце сюды імперскі цэнтр, які здольны вынікова кіраваць кітайскімі каланістамі. Што атрымоўваецца? Самі напэўна здагадваецеся…  

І апошняе. Усекітайскі сход народных прадстаўнікоў – вышэйшы заканадаўчы орган імперыі, ужо год таму як прыняў глабальную стратэгію каланізацыі – рашэньне пачаць ствараць па ўсім сьвеце кітайскія калоніі!!! (пачытайце тут: kavkazcenter.com/russ/content/2007/03/06/49874.shtml). Ну, як, усё зразумела?!

Мы ў чарговы раз выказваем сёньняшнім антынародным беларусафобскім уладам на чале з Лукашэнкам (па-просту, цяперцам) свой катэгарычны пратэст з нагоды спробы стварыць для беларускага народу кітайскую праблему. У свой час, калі да ўлады прыйдуць сапраўдныя беларскія патрыёты, усе адказныя за такую “палітыку” – падкладаньне пад беларусаў кітайскай імперска-дэмаграфічнай міны – панясуць самую жорскую адказнасьць.  

У той жа час мы нічога ня маем супраць тых кітайцаў, якія мірна жывуць і працуюць у Кітаі на сваёй этнічнай тэрыторыі. Мы гатовыя зь імі сябраваць, гасьцяваць адзін у аднаго і ўсяляк абменьвацца нашымі культурнымі, эканамічнымі ды іншымі дасягненьнямі…

3.

Пачнем з Францыі. Час: канец кастрычніка – пачатак лістапада 2005 году.

У гэтай краіне і ў гэты час мы можам убачыць першыя наступствы (толькі першыя!) “французскай мадэлі” будаваньня дзяржавы і нацыі – фактычна, паўстаньне нашчадкаў афра-арабскіх імігрантаў, якія ў прыгарадах буйных французскіх гарадоў літаральна па ўсёй Францыі пачалі падпальваць аўтамабілі, аўтобусы, школы, граміць клубы, бібліятэкі, крамы і г.д., аказваючы пры гэтым актыўны супраціў паліцыі. Нагадаем, тады за пару тыдняў начных забурэньняў згарэла больш за 10.000 адзінак розных транспартных сродкаў, якія належалі звычайным французам, адбылася вялікая колькасьць іншых дэструктыўных падзей, былі паранены сотні паліцэйскіх. Стаяла пытаньне пра ўвядзеньне арміі… (ілюстрацыя ўверсе з тых падзей)

Фармальнай зачэпкай для бунтоў была сьмерць двух арабскіх юнакоў, якія, хаваючыся ад паліцыі, заскочылі ў трансфарматарную будку і там загінулі.

Хто жадае ажывыць факталогію тых падзей, успомніць, як усё было, можа пачытаць, напрыклад, тут: www.utro.ru/articles/2005/11/07/492576.shtml; www.polit.ru/event/2005/11/08/chrez.html. Для тых, хто не жадае лазіць па сеціве, прыводзім вялікі фрагмент артукула, узятага з апошняга адрасу.

ФРАНЦЫЯ ПЕРАЙШЛА НА НАДЗВЫЧАЙНАЕ СТАНОВІШЧА

Для спыненьня забурэньняў урад Францыі дазволіў уладам на месцах уводзіць у сябе каменданцкі час у межах закону аб надзвычайных становішчах 1955 года. У Францыі менавіта тады, падчас вайны ў Алжыры, у апошні раз карысталіся гэтым захадам. Урад можа ўводзіць надзвычайнае становішча толькі на 12 дзён. Каб падоўжыць гэты тэрмін, патрэбна ўхваленьне парламенту.

Як сказаў глава МУС Нікаля Сарказі [тады ён яшчэ ня быў прэзідэнтам Францыі; ад разгляданых падзей гэты габрэй вугорскага паходжаньня атрымаў вялікую карысьць, што вядзе да пэўных думак, але цяпер не пра іх... – Рэд.], зараз паліцыя зможа праводзіць ператрусы ў падазроных дамах, дзе пагромшчыкі могуць хаваць зброю…

Раней прэм’ер-міністар Францыі Дамінік дэ Вільпэн заявіў, што ў Францыі пачынаецца прызыў рэзервістаў для ўзмацненьня частак паліцыі й жандармерыі.

“Шматлікія акты вандалізму, разбурэньне школаў, спартовых цэнтраў, падпалы тысяч аўтамабіляў – усё гэта непрыймальна, — сказаў Дамінік дэ Вільпэн у эфіры тэлеканала TF1. – Я зьвяртаюся да ўсіх у Францыі, хто мяне чуе, хто ўзрушаны і шакаваны тым, што адбываецца, хто хоча вярнуцца да нармальнага, бясьпечнага жыцьця: адказ дзяржавы – я падкрэсьліваю – будзе жорсткі і хуткі”.

Вільпэн сказаў, што маладыя, якія ўдзельнічаюць у забурэньнях, арганізаваных “арганізаванай злачыннай сеткай”, адносяцца да ўсяго, як да гульні, і намагаюцца пераўзысьці адзін аднаго ў вандалізме. Ён таксама не выключыў тое, што да бунтоў могуць мець дачыненьне радыкальныя ісламісты.

Новыя жорсткія захады было вырашана прыняць пасьля 12-й ночы бунтоў, калі пагромы распаўсюдзіліся з прыгарадаў Парыжа на сотні населеных пунктаў па ўсёй краіне. Толькі ў гэтую ноч было спалена 1173 машыны ў 226 гарадах, паліцэйскіх закідвалі бутэлькамі з пальнай сумесьсю і камянямі. У Тулузе, на поўначы краіны, вандалы выгналі пасажыраў з аўтобуса і падпалілі яго. Вандалы падпальваюць школы і шпіталі. За ноч паліцэйскія арыштавалі 330 бунтаўнікоў.

У чарговую ноч зь нядзелі на панядзелак вандалы спалілі 1408 аўтамабіляў. Яны нападалі на цэрквы, школы і прадпрыемствы, абстрэльвалі паліцэйскіх з агняпальнай зброі. Ад пачатку забурэньняў былі параненыя некалькі дзесяткаў вартавых парадку.

Ёсьць ужо і адзін загінулы. У панядзелак ад пабояў памёр 61-гадовы Жан-Жак ле Чэнадэк. У пятніцу мужчына спрабаваў патушыць падпалены сьмецьцевы бак у сябе ў двары на паўночна-усходняй ускраіне Парыжа. Хуліганы напалі на яго і зьбілі, пасьля чаго ён у каматозным стане трапіў у шпіталь, дзе і памёр.

Французскія эксьперты ўжо параўноўваюць матэрыяльныя страты ад пагромаў з разбурэньнямі Другой сусьветнай вайны. Яшчэ ніколі хваляваньні не ахоплівалі так шмат французскіх гарадоў адначасова.

На пытаньне, ці будзе для ўсталяваньня парадку задзейнічана армія, прэм’ер-міністар адказаў: “пра гэта гаварыць яшчэ рана”. Аднак ён адзначыў, што “будуць прыняты ўсе захады, каб як мага хутчэй аднавіць у Францыі парадак”.

Замежныя ўрады заклікаюць сваіх грамадзянаў у Францыі быць асьцярожнымі. Беспарадкі, падобныя да адбылых у Францыі, перакінуліся ўжо на суседія краіны. У Бруселі, сталіцы Бельгіі, былі падпалены пяць аўтамабіляў, а германская паліцыя рассьледуе падпалы машын у Берліне.

У панядзеляк прэзідэнт Францыі Жак Шырак прызнаў, што Францыя недастаткова зрабіла, каб імігранцкая моладзь інтэгравалася ў французскае грамадства, была зразуметая і пачутая. Таксама Шырак выразіў шкадаваньне што да “гетаізацыі” выхадцаў з Афрыкі.

08 лістапада 2005 г. (канец артыкула).

Пасьля тых падзеяў цяпер кожны год у ноч перад Днём узяцьця Бастыліі ў Францыі паўтараюцца пагромы і падпалы сотняў машын (гл., напрыклад, www.newsland.ru/News/Detail/id/276004/cat/48).

Прычыны ж таго, што адбывалася тады, адбываецца цяпер і працягвае нарастаць, знаходзяцца значна глыбей – у абсалютна антынацыянальнай іміграцыйнай і сацыяльнай палітыцы, якая дзесяцігоддзямі праводзілася “ліберальнымі” ўладамі Францыі й была скіравана, што відавочна кожнаму зьмястоўнаму дэмакрату, на дэмаграфічны падзел французскай нацыі з мэтай яе аслабленьня. Фактычна, пад Францыю ў сярэдзіне ХХ стагоддзя кімсьці была падкладзена дэмаграфічная міна. Для ілюстрацыі думак на гэты конт падаем фрагмент аднаго з артыкулаў, у якім якраз і аналізуецца сапраўдная падкладка пад тыя падзеі (паводле ktk.ru/~astrkras/pub/france05.htm).

Буралкоў А.А. ЭТНІЧНЫЯ ЗАБУРЭНЬНІ Ў ФРАНЦЫІ – ПРЭТЭКСТ ДЛЯ СУР’ЁЗНЫХ РАЗВАГАЎ

Фармальнай прычынай этнічных моладзевых хваляваньняў і забурэньняў у Францыі паслужылі падзеі 27 кастрычніка 2005 года ў паўночным прыгарадзе Парыжа Клішы-су-Буа, калі арабскія падлеткі ўцякалі ад паліцыі й залезьлі ў трансфарматарную будку, дзе двух зь іх забіла электратокам, а трэці падлетак апынуўся ў шпіталі ў цяжкім стане. Гэта стала прэтэкстам для выступленьняў арабскіх эмігрантаў супраць французскіх уладаў у паўночных прыгарадах Паража, што потым перакінулася і на іншыя гарады Францыі. Моладзевыя групы рабілі пагромы, падпалы аўтамабіляў, закідвалі камянямі і бутэлькамі з пальнай сумесьсю пажарных і паліцэйскіх.

Карані гэтага бязладдзя значна глыбейшыя, чым спамінаныя ў сусьветнай прэсе – сацыяльная неабароненасьць, беднасьць і высокае беспрацоўе сярод афра-арабскай часткі насельніцтва Францыі, асабліва сярод моладзі. У існасьці, сьвет стаў сьведкам разгортваньня цывілізацыйнага, міжканфесійнага канфлікту паміж абарыгенамі-хрысьціянамі і імігрантамі-мусульманамі. А стварылі гэты канфлікт самі французскія ўлады сваёй ліберальнай палітыкай што да іміграцыі і асіміляцыі, патэрналісцкай сістэмай сацыяльнага забесьпячэньня, спробай інтэграваць культурна несумяшчальныя мяншыні ў еўрапейскі соцыюм [а хто ў сваю чаргу ціснуў на французскія ўлады, каб яны стварылі ўмовы для названага канфлікту? – Рэд.].

А пачалося ўсё пасьля Алжырскай вайны 1954-62 гадоў, калі Францыя эвакуявала з Алжыру ня толькі сваіх суайчыньнікаў-каланістаў, але і падтрымаўшых іх арабаў [зьвярніце ўвагу, сёньняшнія праблемы Францыі – наступства яе ранейшага імперскага статусу. – Рэд.]. У выніку прыгарады Парыжа, як і многіх іншых буйшых гарадоў Францыі, аказаліся заселеныя пераважна мусульманамі – імігрантамі з арабскіх краін і Паўночнай Афрыкі. Жыхары былых афрыканскіх калоніяў Францыі шмат гадоў сяліліся ў прыгарадах з адной толькі мэтай: любым коштам зачапіцца і фактычна паразітаваць на французскай сістэме сацыяльнага забесьпячэньня, якая вядомая ў Еўропе рэкорднай дзіцячай дапамогай, пакліканай забясьпечыць высокую нараджальнасьць карэннага насельніцтва.

Аднак францужанкі, насуперак заклікам Дэ Голя, так і не захацелі нараджаць – нават за вялікія грошы [што ім перашкаджала? можа, той жа стан інфармацыйна-культурнага асяроддзя, які назіраецца цяпер і ў нас? гэтыя пытаньні трэба было вывучыць і выявіць вінаватага ініцыятара... – Рэд. ]. За іх гэта ахвотна рабілі й працягваюць рабіць імігранткі, паколькі французская дапамога на дзіця выплочваецца да дасягненьня дзіцём 10 гадоў! Гэтай дапамогі хапае на тое, каб адзінокая маці зь дзіцём магла жыць, не працуючы, на ўзроўні добрага еўрапейскага стандарту. У Сенегале ці арабскім сьвеце на гэтую дапамогу для адной маці зь дзіцём можа жыць цэлая афрыканская вёска. Таму легальныя і нелегальныя імігранты ўсімі праўдамі й няпраўдамі імкнуцца за любы кошт пераплыць мора і апынуцца ў Еўропе, дзе можна атрымліваць неймаверныя грошы толькі за тое, што ў цябе ёсьць дзеці! Таму жыцьцё “зялёнага пасу” Парыжа вельмі простае. Нарадзіўшы першае дзіцё на тэрыторыі Францыі (па канстытуцыі, яно адразу ж атрымлівае грамадзянства і права на сацыяльную дапамогу), замежніца цалкам вырашае свае матэрыяльныя праблемы для ўсёй сваёй сям’і, пачынаючы з мужа і заканчваючы афрыканскімі крэўнымі – праўда, толькі на 10 год. Затым нараджаецца яшчэ адно дзіцё – і новая дапамога, а жыць становіцца ўсё лепш і лепш. А, між тым, можна і яшчэ, і яшчэ нарадзіць…

Першапачаткова ўсе калоніі ў Францыі былі вельмі лаяльнымі й законапаслухмянымі – нават больш, чым карэнныя французы. Адсюль нарадзіўся міф [хто яго стварыў? імёны, паролі, яўкі... – Рэд.] пра магчымасьць пасьпяховай “інтэграцыі” іншакультурных этнічных меншасьцяў у еўрапейскае грамадства. Аднак на справе ніякай інтэграцыі не атрымалася [зьвярніце ўвагу, гэта сьцьвярджаюць людзі, якія (бачна па кантэксьце) прытрымліваюцца мадэлі грамадзянскай, а не этнічнай нацыі; апошнюю адстойваем у тым ліку і мы. – Рэд.]: пражываючы кампактнымі групамі ў прыгарадах [чаму яны пражывалі так? хто іх так сяліў? – Рэд.], арабскія каланісты не адчувалі сябе французамі, еўрапейцамі. Яны адчувалі сябе прадстаўніамі іншага сьвету, іншай культуры, чыё прызначэньне – “расставіць слупкі на новых землях”, а з часам і ачысьціць іх ад абарыгенаў, як гэта было ў Косава. Сітуацыя, якая склалася – наўпроставае наступства, як пішуць некаторыя СМІ, “вайны на размнажэньне” з наступнай устаноўкай ісламскай грамады на сацыяльны паразітызм.

Ісламскія прыгарады Парыжа кормяцца не рукамі, а рэпрадуктыўнымі органамі: грошы “зарабляюць” дзеці, якія становяцца на “працоўную вахту” яшчэ ва ўлоньні маці (бо дапамога выплочваецца, пачынаючы з другога месяца цяжарнасьці) і “выходзяць на заслужаную пенсію” ў 10 гадоў. Усе іншыя – гэта ўтрыманцы. На зьмену “пераросткам” устаюць новыя і новыя “кармільцы”. І так далей і далей да межаў, якія абумоўлены вычарпанасьцю рэсурсаў.

Удзельнікі пагромаў – гэта “пенсіянеры рэпрадуктыўнага фронту”, якія жывуць на дзіцячую дапамогу сваіх малодшых братоў і сёстраў. Працаваць яны ў сваёй большасьці не жадаюць, бо прывыклі, што за іх працуюць “гэтыя белыя сьвіньні – французы”. А вось казаць пра расізм, свае правы, марыць пра ператварэньне ў сваіх рабоў іншаверцаў – гэта калі ласка. Каля паловы французскіх “еўрамусульман” адкрыта прызнаюцца ў спачуваньні да рэлігійных экстрэмістаў, а каля 10% зь іх – гатовыя дапамагаць Бен Ладэну. Забурэньні ў ісламскім пасе Парыжа ды іншых гарадоў – гэта не хваляваньні, зьвязаныя зь мясцовым беспрацоўем, а значна больш сур’ёзны сімптом: ісламская калонія ў Францыі перарасла фазу “звышлаяльнасьці” і пераходзіць да стадыі крымінальнага тэрору супраць карэннага насельніцтва.

Так недалёка і да зьяўленьня “Арміі вызваленьня Францыі” па аналогіі з сумна вядомай “Арміяй Вызваленьня Косава”. Бо ў пачатку стагоддзя албанцаў у Сербіі й Косава практычна не было, а затым яны зьявіліся і хутка размножыліся, перавысіўшы сваёй колькасьцю сербаў [і гэты феномен ёсьць наступствам імперскай палітыкі сербскага кіраўніцтва. – Рэд.]. І цяпер пастаўлена пытаньне пра далучэньне гэтага края да Албаніі. У выніку ў Францыі з года ў год усё, што мае дачыненьне да дзяржавы, успрымаецца ў штыкі й тут жа выкідаецца з мусульманскіх кварталаў [паспрабавалі б госьці-імігранты так рабіць, калі б Францыя разьвівалася, як нацыянальная дзяржава... – Рэд.]. Паліцыя, пажарныя, паштальёны, урачы – усе баяцца туды заходзіць. Сёньня толькі паліцэйскія яшчэ маюць адвагу заходзіць у некаторыя такія кварталы. І тое са зброяй і ў дзень… “Калі мы прыязджаем, падлеткі папярэджваюць адзін аднаго і ў лічаныя хвіліны зьбіваюцца ў банды, нападаюць на нас” – распавядаюць журналістам паліцэйскія з атрадаў па барацьбе з крыміналам у гэтых кварталах. “Да нас часта паступаюць зманлівыя выклікі пра рабаўніцтвы ў арабскіх кварталах, а там нас ўжо чакаюць падлеткі, якія кідаюцца металічнымі шарамі ды камянямі” [такога, сапраўды, ня можа быць у нацыянальнай дзяржаве, толькі ў... грамадзянскай. – Рэд.]. У выніку, арабскія прыгарады ўсё больш ператвараюцца ў гета. У іх застаюцца толькі самыя бедныя семьі. Практычна ўсе яны – імігранты з Магрыбу альбо чорнай Афрыкі, альбо іхныя нашчадкі.

Яны жавуць замкнёна. На першым паверсе шматпавярховага дому – дзіцячы сад, праз 10 метраў – школа, а праз вуліцу – каледж. Большасьць выходзіць адтуль у 16 гадоў без дыплома [ня вучацца, толькі наведваюць. – Рэд.] і накіроўваецца ў незаконны гандаль наркотыкамі.

Больш за тое. Калі раней існаваў разрыў паміж цэнтрам Парыжа і аддаленымі кварталамі, дык цяпер вырастае бездань ужо паміж жыхарамі аднаго кварталу. Зьнікла салідарнасьць, суседзі абрабоўваюць адзін аднаго. Стала ўспыхваюць міжэтнічныя канфлікты паміж самімі бандамі на грунце гандлю наркотыкамі: арабы супраць неграў, негры супраць габрэяў… Цяпер гэта вярнулася бумерангам – створана пакаленьне, якое не прызнае ні веры, ні закону. Цяпер ня рэдкасьць, калі старога араба зьневажаюць падлеткі. Як кажуць самі арабы, гэта было немагчыма яшчэ 5 гадоў таму. А цяпер зьявілася пакаленьне, якое ніколі ня бачыла, каб яго бацькі працавалі. Так пішуць пра сітуацыю самі французы. (канец артыкула)

Калі вы думаеце, што разглядная сітуацыя зь імігрантамі ў суседніх з Францыяй краінах, якія таксама праводзілі “ліберальную” іміграцыйную палітыку, іншая, вы памыляецеся. Улады Вялікабрытаніі, Нідэрландаў, Нямеччыны баяліся таго, што полымя начных бунтоў мусульманскай і афрыканскай моладзі з французскіх гарадоў можа перакінуцца і на іх. І не дарма, бо такая цяпер і ў гэтых краінах дэмаграфічная сітуацыя – карэнная насельніцтва паступова выціскаецца ксенаэтнічнымі імігрантамі, якія ўсё больш пачынаюць сябе адчуваць і паводзіць нібы гаспадары.

Пачытайце пра сітуацыю ў Галяндыі (напрыклад, тут: www.inosmi.ru/print/226798.html), Вялікабрытаніі (напрыклад, тут kavkazcenter.com/russ/content/2008/03/21/57151.shtml), Нямеччыне (напрыклад, тут: www.dw-world.de/dw/article/0,1564,1404776,00.html), пра тое, што калі нічога ня зьменіцца, праз 15-20 гадоў Брусэль можа стаць мусульманскім горадам (kavkazcenter.com/russ/content/2008/03/21/57151.shtml). У цэлым сітуацыя з, напрыклад, толькі мусульманскім насельніцтвам заходне-еўрапейскіх краін пададзена, напрыклад, тут: www.archipelag.ru/authors/mirsky/?library=2649. Падаем скарочаны варыянт гэта тэксту (на сумніўныя пасылы аўтара просім увагу не зьвяртаць: напрыклад, на кантэкстныя прапановы вывучаць сітуацыю, якая цяпер у Заходняй Еўропе ёсьць, і не зьвяртаць увагу на тое, хто і навошта яе, такую сітуацыю, стварыў; не спакушацца на імкненьне перавесьці ўсе стрэлкі на “джыхадзістаў”; не адуважвацца ад пошуку прычын выміраньня карэнных народаў у краінах Заходняй Еўропы і г.д.).

ЕЎРОПА І МУСУЛЬМАНЕ

“29 чэрвеня (2007 г.) Англія здрыганулася. Проста выпадкова ўдалося запабегчы двум выбухам у цэнтры Лондана. А на наступны дзень сарваўся яшчэ адзін тэракт, у аэрапорце Глазга. І хаця афіцыйных дадзеных пра злачынцаў яшчэ няма, мала хто сумняецца ў тым, што гэта справа ісламісцкіх тэрарыстаў таго ж тыпу, што і самазабойцы, якія дакладна два гады таму зьдзейсьнілі выбухі ў лонданскім метро.

Аб “пранікненьні мусульманаў у Еўропу”, аб “экспансіі ісламу”, “ісламізацыі Еўропы” ўжо шмат напісана, і значэньне гэтай тэмы можа толькі ўзрастаць; бо напраўду ў Заходняй і Цэнтральнай Еўропе безупынна і пагражальна павялічваецца колькасьць насельніцтва, якое імігравала з краінаў ісламскага сьвету. Так, у Вялікабрытаніі мусульмане складаюць прыкладна 2 млн. чалавек з агульнага насельніцтва ў 60 млн., у Францыі – 5 млн. з 60 млн. [амаль 10% - Рэд.], у Германіі – 3,2 млн. з 83 млн., у Італіі – 1 млн. з 57 млн., у Галандыі – 800 тыс. з 16 млн., у Швецыі – 300 тыс. з 9 млн., у Гішпаніі – 400 тыс. з 40 млн., у Даніі – 160 тыс. з 5 млн., ў Бельгіі – 400 тыс. з 10 млн., у Аўстрыі – 300 тыс. з 8 млн. Здавалася б, ня так ужо і шмат [гэта афіцыйныя даныя, на справе сітуацыя можа выглядаць значна горш; плюс тут не ўлічаны мільёны нелегальных і, натуральна, незарэгістраваных імігрантаў. – Рэд.]. Прычым, тэмпы нараджальнасьці мусульман больш чым утрая перавышаюць тэмпы нараджальнасьці сярод немусульманскага насельніцтва, і згодна з прагнозамі, ужо к 2015 году колькасьць мусульманаў падвоіцца, у той час як колькасьць астатніх зьнізіцца. А некаторыя прагнозы нават гавораць аб тым, што ў сярэдзіне нашага стагоддзя мусульмане, прынамсі, у Францыі, а магчыма, і ў іншых краінах Заходняй Еўропы, нават перавысяць па колькасьці немусульманскае насельніцтва.

У прынцыпе, можна было б сказаць: “Ну, і што з гэтага, што растуць адсоткі мусульманскага насельніцтва? Справа не ў колеры скуры і не ў рэлігіі; усе гэтыя людзі – ужо грамадзяне еўрапейскіх дзяржаваў, ня трэба ўпадаць у расізм, лямантаваць аб ісламізацыі Еўропы і выкарыстоўваць такія тэрміны, як “Еўрабія”, “Лонданістан” і г.д. [пералічаны “аргументы” тыповай ліберастычнай дэмагогіі, адвязанай ад рэальнай 4-мернай рэчаіснасьці. – Рэд.]. Але справа ў тым, што нарастаньне трывогі зьвязана ня столькі з этнічнымі і расавымі забабонамі, колькі з нарастаньнем уплыву экстрэмістаў-джыхадзістаў на мусульманскае насельніцтва еўрапейскіх краінаў [а выміраньне карэнных народаў Еўропы, што, ужо нікога акрамя нас не хвалюе?! – Рэд.].

Мусульмане зьявіліся ў Заходняй Еўропе як вынік правядзеньня палітыкі імпарту працоўнай сілы пасьля Другой сусьветнай вайны. Выхадцы з жабрацкіх краінаў трэцяга сьвету гатовыя былі брацца за нізкааплачвальную працу, якую не жадала выконваць мясцовае насельніцтва. Англія, Галяндыя, Францыя ўвозілі працоўныя рэсурсы са сваіх былых калоній, а Германія, якая ня мела калоній, — з Турцыі (у 1961 годзе, калі ФРГ заключыла з Турцыяй пагадненьне аб найманьні працоўнай сілы, у краіне было менш за 7 тыс. турак, праз трыццаць гадоў – іх ужо больш за два мільёны!).

Першапачаткова працоўныя мігранты лічыліся часовымі рабочымі, якія пасьля зыходу тэрміну мандата, запрацаваўшы грошы, вярнуцца дадому [зьвярніце ўвагу, што пры гэтым адмысловага механізму вяртаньня працоўных у свае краіны не было... – Рэд.]. Так спачатку і было. Але пасьля першага энэргакрызісу і выкліканага ім беспрацоўя было вырашана спыніць імпарт працоўнай сілы; у ФРГ у 1970-х гг. было прыпынена найманьне з іншых краінаў, спынена выдача дазволаў на працоўную дзейнасьць большасьці замежнікаў. У некаторых краінах нават былі распрацаваныя праграмы садзеяньня замежным рабочым у рэпатрыяцыі. Аднак большасьць ад гэтага адмовілася – на радзіме персьпектываў не было, а вярнуцца ў краіну прыйманьня ўжо больш нельга было б [вось ён – ключавы момант, нават у ,здавалася б, педантычных ва ўсім немцаў! нешта ня верыцца, што гэта толькі іхная правіна. – Рэд.]. Наадварот, замежныя рабочыя, якія вырашылі ўладкавацца ў новай краіне, пачалі перавозіць туды родных; дочкі рабочых вырасталі і ўступалі ў шлюбы са сваімі землякамі, тыя таксама ўвозілі сваіх родных, дзяцей нараджалася шмат, у адпаведнасьці з мусульманскімі традыцыямі. Адсюль і рост мусульманскага насельніцтва.

Мігранты пасяляліся сем’ямі. Выхадцы з адной краіны жылі кампактна, узьнікла тое, што сталі называць “гетаізацыяй” – утварэньнем гета. Дзьве траціны брытанскіх мусульманаў жывуць у раёне Вялікага Лондана, траціна французскіх мусульманаў – у Парыжы ці вакол яго, траціна германскіх мусульманаў – у індустрыяльным раёне Рура. У Марсэлі мусульмане перавышаюць 25% ад колькасьці ўсяго насельніцтва, у Мальме (Швецыя) – 20%, у Парыжы, Брусэлі і Бірмінгеме – 15%, у Лондане, Амстэрдаме, Ротэрдаме, Осла, Гааге, Капенгагене – 10%.

Першае пакаленьне імігрантаў намагалася не тое каб асімілявацца з мясцовым насельніцтвам, але прынамсі быць законапаслухмянымі. А вось у другога і трэцяга пакаленьня настрой ужо іншы. З аднаго боку, яны амаль без акцэнту гавораць на мове краіны, якая прыняла іх продкаў, вучыліся ў еўрапейскіх школах і маюць той жа ўзровень адукацыі, тую ж прафесійную кваліфікацыю, што і іх аднагодкі з мясцовага насельніцтва. Зь іншага боку, яны ў сваёй большасьці пачалі ўсьведамляць, што як бы ні намагаліся, яны ня стануць паўнавартаснымі французамі ці англічанамі, калі казаць пра матэрыяльны ці пра сацыяльны бок справы [пра этнічны бок справы трэба весьці гаворку. – Рэд.]. Так, узровень беспрацоўя сярод еўрапейскіх мусульманаў, як правіла, ўдвая вышэй, чым сярод насельніцтва ў цэлым. Мусульмане адчуваюць, што іх усё роўна ня прымуць за сваіх [вось-вось; а, між тым, гэта – законы прыроды, якія чамусьці былі праігнараваныя. – Рэд.], нават, калі яны ні ў чым не саступаюць сваім аднагодкам, якія народжаныя ў “чыста белых” сем’ях. Многія маладыя мусульмане з горыччу пераканаліся, што яны апынуліся паміж двума сьветамі: старой радзіме яны непатрэбныя, дый яны яе і ня ведаюць, нават мову забылі, але ў краіне свайго нараджэньня яны ня сталі “суграмадзянамі” – інтэгральнай часьцінкай нацыі. На іх глядзяць, як на чужых (“панаехалі тут”, — кажуць у Расеі, але дакладна тое ж можна пачуць і ў любой заходнееўрапейскай краіне). Гэта ўсё датычыць і псіхічных, і бытавых адрозьненьняў. Напрыклад, англічане незадаволены тым, што на аўтобусным прыпынку “чужакі” не становяцца ў чаргу перад тым, як прайсьці ў аўтобус, як гэта прынята ў Англіі, а “лезуць купай”. Такіх прыкладаў шмат.

Ня дзіва, што маладыя мусульмане, ня маючы жаданьня і магчымасьці асімілявацца ў грамадства, пачалі пошук сваёй тоеснасьці, і гэта непазьбежна прывяло іх да ідэнтыфікацыі не з ужо далёкай ад іх “бацькаўшчынай продкаў”, а зь нечым непараўнальна больш значным – зь ісламам.

Дасьледваньні, праведзеныя ў Францыі й Нямеччыне, паказалі, што мусульмане другога і асабліва трэцяга пакаленьняў менш інтэграваныя ў грамадства, чым іхныя бацькі ды дзяды. Адчуваючы сябе ахвярамі дыскрымінацыі, яны знаходзяць у ісламе прыкмету сваёй ідэнтычнасьці. У Францыі колькасьць людзей, якія дэкларуюць сябе практыкуючымі мусульманамі, толькі за сем гадоў (з1994 па 2001 годы) узрасла на 25%. Вядома гісторыя зь хіджабамі (жаночымі хусткамі), якія раней было забаронена насіць дзяўчынкам-школьніцам. Але многія юныя мусульманкі пачалі насіць ужо не хіджаб, а нікаб, які поўнасьцю пакрывае твар, пакідаючы толькі прарэз для вачэй. Адна жыхарка Лондана сказала ў інтэрвю: “Для мяне цяпер гэта ня столькі прадмет адзеньня, колькі фактар салідарнасьці”.

Ці можна сказаць, што для ўрадаў заходнееўрапейскіх краін усё гэта стала непрыемным сюрпрызам? І так, і не. Эксьперты даўно прадказвалі негатыўныя наступствы недастатковай увагі да праблемы інтэграцыі ў грамадства нашчадкаў мігрантаў, але ж ці дзе-небудзь урады прыслухоўваюцца да думкі адмыслоўцаў? [галоўнае пытаньне іншае: дзе былі сьпецыялісты, калі гэтых імігрантаў запрашалі ў краіну? – Рэд.]

Існуюць такія галоўныя мадэлі інтэграцыі, як французская (асіміляцыянісцкая), нямецкая (сегрэгацыйная) і англійская (плюралістычная) [а дзе “мадэль” не запрашаць ксенаэтнасы, а спрыяць нараджальнасьці прадстаўнікоў карэннага, аўтахтоннага народу?! вось гэтая 4-я мадэль нам падабаецца найбольш, бо ў ёй не закладаюцца будучыя крызісы, масавыя трагедыі, грамадзянскія войны з наступнай гістарычнай ганьбай нацыі на ўвесь сьвет! – Рэд.]. У Францыі чальцом нацыянальнай супольнасьці [заканадаўча] становіцца любая асоба, якая набыла французскае грамадзянства. Грамадзянінам Францыі можа стаць любы чалавек, незалежна ад краіны паходжаньня, а той, хто нарадзіўся на тэрыторыі Францыі, становіцца грамадзянінам аўтаматычна [блізкія падыходы і ў ЗША. – Рэд.]. Імігранты фактычна адмаўляюцца ад сваёй папярэдняй ідэнтычнасьці і засвойваюць каштоўнасьці й асаблівасьці паводзінаў, якія ўласьцівы для французаў [як вы бачыце, так сабе намаўлялі лібералы іншым, так яны планавалі, так пераконвалі самі сябе, ігнаруючы законы рэчаіснасьці; ігнараваньне адбывалася, вядома ж, небескарысьліва . – Рэд.]. У адрозьненьне ад гэтай мадэлі, у Нямеччыне ў падмурак грамадзянства быў пакладзены прынцып “права крыві”, г.зн. тут дамінуе не грамадзянскі, а этнічны падыход, і асоба, якая нарадзілася на тэрыторыі Нямеччыны, не становіцца яе грамадзянінам. Гэта прывяло да сегрэгацыі, г.зн. да аддзяленьня насельніцтва імігранцкага паходжаньня ад нямецкіх грамадзянаў [калі яны не грамадзяне, чаму яны працягваюць знаходзіцца ў краіне? – Рэд.]. Англійская мадэль, якая канчаткова была прынятая ў 1985 годзе, заключаецца ў прызнаньні дзяржавай у рамках агульнанацыянальнай супольнасьці розных грамадаў, якія маюць права жыць у сваім коле, захоўваючы свае традыцыі ды каштоўнасьці. Гэты падыход упісваецца ў вядомую канцэпцыю мультыкультуралізма [нічога, хутка і “мультыкультуралісты” атрымаюць тыя ж вынікі, што і “лібералы”. – Рэд.].

Такім чынам, тры вядучыя краіны Заходняй Еўропы абралі розныя стратэгіі паводзінаў у адносінах да імігрантаў, у тым ліку і да мусульманаў. І ў дачыненьні да немусульманскіх прышэльцаў гэта ў асноўным спрацавала: з палякамі, чэхамі, індусамі альбо кітайцамі асаблівых праблемаў няма [па-першае, зь кітайцамі ўсё толькі пачынаецца; па-другое, куды падзеліся афрыканцы-негроіды? – Рэд.]. А вось што да мусульманаў, дык вынік прыкладна адзін і той жа: у цэлым ні асіміляцыі, ні інтэграцыі не адбылося [напэўна, хтосьці такі вынік прадбачыў і папярэджваў; “аўтара на сцэну!”. – Рэд.]. У кожнай краіне існуюць грамады імігрантаў, нібы паралельна грамадству, і ніхто яшчэ ня ў стане запрапанаваць рэцэпт – як дасягнуць таго, каб мусульмане, захоўваючы сваю этнічную, культурную і канфесійную ідэнтычнасьць (а адмовіць ім у гэтым усё роўна немагчыма), адчувалі сябе паўнавартаснымі грамадзянамі дзяржавы, якая дала ім прытулак, настолькі ж лаяльнымі да яе, як і ўсе іншыя [не дзяржава дае прытулак, а народ; па-другое, праблема вырашаецца проста: людзей трэба вярнуць у тыя дзяржавы, дзе іхныя сьпецыфічныя “ідэнтычнасьці” будуць выглядаць натуральнымі – г.зн. у краіны іх паходжаньня. – Рэд.].

Шматлікія факты сьведчаць пра супрацьлеглае. Лондан, напрыклад, стаў прытулкам радыкальных антызаходніх груповак – пасьля тэрактаў 11 верасьня 2001 г. у ЗША імамы ў лонданскіх мячэцях адкрыта заклікалі да салідарнасьці з тэрарыстамі, якія ўзарвалі ню-ёрцкія вежы-блізьняты. І толькі апошнім часам экстрэмістаў сталі перасьледаваць, былі зробленыя арышты. Шокам для Англіі сталі выбухі ў Лондане 7 ліпеня 2005 г. Людзі ўбачылі на экранах тэлевізараў відэазапіс “запавету” аднаго з тэрарыстаў-сьмяротнікаў, пакістанца, які размаўляў па-англійску з ёркшырскім акцэнтам, і стала зразумела, што чалавек, які нарадзіўся і працаваў усё жыцьцё ў Англіі, можа спакойна забіваць сваіх фармальных “суграмадзянаў”. Потым стала вядома, што, паводле апытаньняў, 13% брытанскіх мусульманаў лічаць гэтых забойцаў “пакутнікамі”. Гвалтоўна ўзрасла колькасьць экстрэмістаў сярод мусульманаў пасьля амерыкана-брытанскай інтэрвенцыі ў Іраку, і сьвятары сталі заклікаць да бязьлітаснай барацьбы за тое, каб прымусіць ўрад вывесьці войскі з Ірака. Вельмі красамоўная карцінка была паказаная па тэлебачаньні ў той дзень, калі пасада прэм’ер-міністра перайшла ад Тоні Блэра да Гордана Браўна. У натоўпе, які сабраўся каля Букінгемскага палаца, адкуль выязджаў пасьля сустрэчы з каралевай новы прэм’ер, вылучалася група людзей, якія скандавалі: “Алах акбар!” і трымалі плакаты з надпісам “Божа, пракляні каралеву!”. Іх несьлі грамадзяне Вялікабрытаніі…

Усім вядомыя і бязладдзі, учыненыя мусульманскімі экстрэмістамі ў Галяндыі і Францыі. Гэта не можа не прымусіць кіроўныя колы еўрапейскіх краінаў сур’ёзна задумацца аб тым, як быць далей з мусульманскім насельніцтвам. Сярод розных асьпектаў, якія абцяжарваюць даную праблему, ёсьць і такія, як электаральны (ніводная з канкуруючых палітычных партый не рызыкне настройваць супраць сябе значную групу насельніцтва), міжнародны (нельга варагаваць з краінамі ісламу, ад сувязяў зь якімі шмат у чым залежыць эканоміка). Але ў грамадскай думцы, ад якой у дэмакратычнай краіне нельга адмахнуцца, усё больш расьце страх, выкліканы пад’ёмам ісламізму. Даўно дзейнічаюць нацыяналістычныя, шавіністычныя ксенафобскія партыі і рухі. Да гонару заходняй дэмакратыі трэба сказаць, што ні ў адной краіне яны нават не наблізіліся да такога ўзроўню народнай падтрымкі, які дазволіў бы ім рэальна ўплываць на палітыку. Але гэта, як усе разумеюць, зусім не повад для самасупакаеньня [пры такім стаўленьні да праблемы, загаворваньні яе “талерантнасьцю”, “мультыкультурнасьцю”, “грамадзянствам” ды іншай лухтой, ліберасты прывядуць Заходнюю Еўропу да чарговага фашызму; і, мы падкрэсьліваем, у гэтым яны будуць вінаватыя!!! – Рэд.].

«Политком.ru«, ліпень 2007 г. (канец артыкула)

Праўда, пасьля ўсяго, што адбылося ў апошнія гады, стаўшы новай еўрапейскай гісторыяй, еўрапейцы пачалі трохі чухацца – хаця б разважаць на тэмы накшталт такіх: “Як пазьбегчы катастрофы?”; “Ці гэта Еўропа асімілюе імігрантаў, ці гэта мігранты асімілююць Еўропу?”. Нядаўна Еўрапарлямэнт дасьпеў нават да таго, што ўхваліў новы закон аб нелегальных мігрантах, якіх у 27 краінах-сябрах ЭЗ можа знаходзіцца каля 8 мільёнаў – гэта ў дадатак да лічбаў “легальнага” ксенаэтнічнага насельніцтва Еўропы, якія пададзены вышэй (гл. www.svaboda.org/content/Article/1140463.html).

Ці ня позна?! Мы лічым, што позна. “Позна, баценька, піць “Баржомі”, калі вантроба развалілася”… Крыніца хваробы ўжо знаходзіцца ўнутры Заходняй Еўропы і самаразьвіваецца. Таму нават поўнае спыненьне прытоку новых ксенаэтнічных мігрантаў сітуацыю істотна не палепшыць… Вось і маюць еўрапейцы гіганцкую праблему, якая будзе істотна замінаць іх эканамічнаму, палітычнаму, культурнаму разьвіцьцю, прынамсі, у бліжэйшыя дзесяцігоддзі. І самае прыкрае для іх (а для нас – навука!), што яна была штучна створана “на цалкам роўным месцы”…

У дадзены фрагмент тэмы мы сабралі матэрыялы, прысьвечаныя дэмаграфічнай і эканамічнай палітыцы Кітаю ў глабальным маштабе. Можна заўважыць, што кітайская імперыякратыя ў апошнія гады кардынальным чынам мяняе прынцыпы сваёй імперскай палітыкі, узбройваецца істотна большай агрэсіўнасьцю. Расея і ЗША ня ведаюць, што рабіць. Артыкулы самых розных па сваіх сьветаглядах асобаў з усёй відавочнасьцю сьведчаць пра гэта.

Рэдакцыя.

1. Новае ў глабальнай палітыцы і ў падзеле энергетычных рынкаў

НОВАЯ КІТАЙСКАЯ РЭВАЛЮЦЫЯ

Хамфры Хоўкслі («The Financial Times», Вялікабрытанія, 2006 г.; паводле http://inosmi.ru/translation/226627.html)

Нячаста, недзе раз у паўстагоддзі, на сьвеце божым зьяўляецца палітычная ідэя, якая прыцягвае ўвагу людзей. У пачатку ХХ стагоддзя такой ідэяй стаў марксізм: ён здолеў пратрымацца на грэбні хвалі амаль да канца стагоддзя, але ўрэшце справа скончылася правалам – абяцаньнямі сыты ня будзеш.

Нацысцкай ідэалогіі пашанцавала яшчэ менш – бо шлях да раю, які яна абяцала, пралягаў праз войны і неапісальныя пакуты іншых народаў. Такая ж эпітафія рана ці позна чакае і “Аль-Каіду” [але ж і параўнаньне. – Рэд.].

Але сёньня, пакуль ўвага міжнародных палітычных колаў прыкаваная да праблемы ісламскага фундаменталізму і падзеяў у Іраку, Заходняе паўшар’е становіцца “выпрабавальным палігонам” для іншай альтэрнатыўнай палітыка-эканамічнай канцэпцыі, здольнай у канчатковым выніку скласьці сур’ёзную канкурэнцыю заходняй ідэалогіі.

Кітай вылучыў слоган “сусьветнага ўзьлёту” і рэкламуе краінам Афрыкі ды Лацінскай Амерыкі сваю сістэму ў якасьці ўзорнай прылады пераадоленьня жабрацтва. Гэтая піяр-кампанія знаходзіць удзячных слухачоў сярод кіраўнікоў гэтых краін: яны ня могуць ня бачыць, што кітайская эканоміка расьце беспрэцэдэнтнымі тэмпамі, а іх уласная эканамічная палітыка, якая праводзіцца пад дыктоўку МВФ і пад патранажам гуманітарных арганізацый, вядзе толькі да застою [аказваецца, і тут МВФ даў застой. – Рэд.].  Сёньня кітайцы, якія яшчэ 20 гадоў таму марнелі ў жабрацтве, бяруць іпатэчныя крэдыты на пакупку дома, а бедакі ў іншых краінах ня могуць наскрэсьці грошай на новыя чаравікі.  

Так што абвастрэньне спрэчак аб перавазе “кітайскага шляху” непазьбежнае. Аднак вырашальнае значэньне будзе мець рэакцыя Амерыкі.

Усходнюю Азію Кітай мае права аб’явіць сваёй авансцэнай  [ніхто ня мае права аб’яўляць сваёй “авансцэнай”, “сьферай інтарэсаў” і г.д. ніякія дзяржавы, ніякія этнічныя тэрыторыі! гэта аксіёма для кожнай культурнай, цывілізаванай асобы, для кожнага чалавека-гуманіста; да іх аўтар артыкула, яўна, не належыць; разумеем, рэшткі брытанскага імперскага інстынкту... – Рэд.].

Афрыканскія дзяржавы гатовыя ўхапіцца за любыя новыя ідэі. Але Лацінская Амерыка – справа зусім іншая. Яшчэ ў 1823 г., калі цэлы шэраг гішпанскіх калоніяў на гэтым кантыненце заваяваў незалежнасьць, прэзідэнт ЗША Джэймс Манро распрацаваў дактрыну (названую яго імем), пакліканую не дапусьціць новай каланізацыі рэгіёну.

У адпаведнасьці з дактрынай Манро, народжанай небясьпекай, што Францыя, Гішпанія і Расея могуць аб’яднацца, каб вярнуць новыя незалежныя дзяржавы папярэднім гаспадарам, разглядалі любыя спробы еўрапейскіх краін узмацніць уплыў у Новым Сьвеце, як пагрозу “спакою ды бясьпецы” ЗША. Але пасьля таго, як небясьпека з боку Еўропы сышла на нішто, дактрына Манро засталася краекутным камянём амерыканскай вонкавай палітыкі. У гады Халоднай вайны яна ператварылася ў жорсткую барацьбу супраць савецкага ўплыву на Кубе, Гранадзе, у Чылі, Нікарагуа (сьпіс можна працягнуць).

Аднак сёньня, праз два-тры дзесяцігоддзі, лацінаамерыканскія выбарцы дэманструюць сьхільнасьць да падтрымкі левых лідэраў, ськептычна настроеных што да ЗША – ад Уга Чавеса ў Венесуэле да менш радыкальнага бразільскага прэзідэнта Луіса Інасіў Лула да Сілвы.

На думку некаторых амерыканскіх заканадаўцаў і дзяржаўных дзеячаў, спалучэньне такіх інгрэдыентаў, як беднае насельніцтва, левыя рухі й гіганцкая камуністычная дзяржава спараджае настолькі выбухованебясьпечную сумесь, што час ўжо зноў выцягваць дактрыну Манро і спыніць кітайскі ўплыў на кантыненце [а ў іншым сьвеце можна не спыняць?.. – Рэд.].

Варта разабрацца – і не марудзячы – з “прывідам Халоднай вайны”, які ўсё часьцей паўстае з магілы, каб Лацінская Амерыка не пераўтварылася ў новы “палігон” суперніцтва паміж Амерыкай, заклапочанай сваёй бясьпекай, і Кітаем, які ўсё больш упэўнена дзейнічае на міжнароднай арэне.

Амерыканскія аматары “тэорыі змовы” ўжо пачынаюць падаваць няспынны эканамічны рост у Кітаі, заніжаны курс юаня, скарачэньне працоўных месцаў у амерыканскай прамысловасьці з-за пераносу вытворчасьці ў “Паднябесную” [гэта кітайцы прыязджаюць у ЗША, дэмантуюць там прадпрыемствы і перавозяць да сябе?.. – Рэд.] і рост кітайскіх інвестыцыяў за мяжой, як элементы грандыёзнага плана “Сярэдзіннай імперыі” па захопу сусьветнага дамінаваньня.

Чаго рэальна здольны дасягнуць Кітай, можна толькі меркаваць. Амаль палова прамых кітайскіх інвестыцый прыпадае на Лацінскую Амерыку: у Пекіне заяўляюць, што праз 5 гадоў іх аб’ём дасягне 100 млрд. даляраў. Ужо падпісаныя дамоўленасьці з лацінаамерыканскімі краінамі аб стварэньні сумесных прадпрыемстваў у сталеліцейнай прамысловасьці, транспартнай і энэргетычных галінах: пашыраецца абмен ваеннымі дэлегацыямі.

Усё гэта, як можна меркаваць, не павінна выклікаць у Амерыкі заклапочанасьці – калі, вядма ж, не разглядаць гэтыя пытаньні ў кантэксьце захаваньня глыбокіх рознагалосьсяў зь Пекінам адносна сістэмы кіраваньня грамадствам [ага, усё ж такі ўсё зводзіцца да ідэалогіі!.. – Рэд.]:

- для ЗША галоўнае – выбарнасьць улады.

- Кітай ставіць на першае месца пераадоленьне беднасьці [дый толькі на словах ён – “Кітай” - такую мэту ставіць, усяго на словах! гэта бачна няўзброеным вокам; любой імперыякратыі напляваць на людзей (тым больш кітайскай), паколькі яна бачыць іх толькі як сродак дасягненьня сваіх імперскіх, соцыя-паразітных мэт. – Рэд.]. 

Урадам абедзьвюх краін неабходна прадпрыняць меры супраць узмацненьня нацыяналістычных тэндэнцый на ўнутрыпалітычнай сцэне  [правільная назва гэтых тэндэнцый не “нацыялістычныя”, а імперскія! недавучка ты брытанская... – Рэд.]. Яны павінныя, хаця б на нефармальным узроўні, прызнаць, што метад, які сёньня называюць “кітайскай мадэльлю” – пабудова рынкавых інстытутаў ва ўмовах жорскай дыктатуры – у свой час выкарыстоўваўлі й ЗША, спрыяючы стварэньню выніковай эканомікі на Тайвані, у Паўднёвай Карэі, у Чылі [кітайская імперыякратыя ніякія такія задачы перад сабой ня ставіць; яна ставіць імперскія задачы, дзе рост эканомікі – адзін з чыньнікаў, неабходных для дасягненьня пастаўленых імперскіх мэт. – Рэд.].  

Калі ж сітуацыя выйдзе з-пад кантролю і верх возьме гістэрыка ў духу Халоднай вайны, Амерыку чакае шмат непрыемных сюрпрызаў. Кітай – адзін з буйнейшых крэдытораў ЗША, а амерыканскі спажывецкі рынак залежыць ад кітайскіх тавараў.

Магчыма, мы зноў убачым дактрыну “ўзаемнага гарантаванага зьнішчэньня” ў дзеяньні, але спачатку будзе эканамічная катастрофа… [мы лічым так сама – катастрофа будзе; занадта шмат і на Захадзе тых, хто абсалютна эгаістычны, сквапны і косіць пад наіўняка – вось у гэтым галоўная прычына будучых трагедый. – Рэд.].

КІТАЙ НАСТУПАЕ НА ЗША З ПОЎДНЮ

Паводле інтэрнэт-выданьня “pravda.ru”, лістапад 2007 г.  

КНР праз свае нафтавыя кампаніі заключыў шэраг кантрактаў у Цэнтральнай Азіі, Афрыцы ды Лацінскай Амерыцы.

Пекін перасьледуе дзьве мэты.

Першая – вынікова скарыстаць назапашаную доларавую масу, разумеючы, што фінансавая сістэма Захаду трашчыць па швох, і сусьветная валюта (даляр) у персьпектыве заваліцца. Кітай лічыць неабходным своечасова “абмяняць” яе на матэрыяльны эквівалент, лепш за ўсё на нафту ды газ. Гэтым тлумачацца яго паводзіны ў Судане на тэрыторыі мяцежнага Дарфура, дзе Пекін, нягледзячы на крывавыя падзеі грамадзянскай вайны, укладае мільярды даляраў у багатыя нафтавыя палі. 

Другая мэта – максімальна асвоіць энэргарэсурсы іншых краін, захоўваючы свае недатыкальнымі. Мала хто ведае, што залежы нафты ды вугалю ў Кітаі даволі значныя, але яны не распрацоўваюцца, складаючы НЗ. Дакладна так жа пекінскія ўлады забараняюць рубіць уласны лес, аддаючы перавагу пакупцы яго афіцыйна альбо вывозячы кантрабандна зь Сібіры і Далёкага Усходу Расеі. Прасьцей езьдзіць па сьвеце і купляць за “фаньцікі” багацьці іншых. Прычым Пекін, для гарантыі, абірае тыя краіны і рэжымы, якія адкрыта супрацьстаяць яго патэнцыйнаму суперніку – Злучаным Штатам.

Класічным прыкладам эканамічнай палітыкі Кітая зьяўляюцца вынікі паседжаньня дзьвюхбаковай міждзяржаўнай Камісіі Венесуэлы і КНР, падчас якога было падпісана 11 пагадненьняў аб рэалізацыі супольных праектаў у паліўна-энэргетычным, прамысловым і сельскагаспадарчым сектарах.

Прыярытэтнае значэньне ў венесуэльска-кітайскіх эканамічных зносінах надаецца супрацоўніцтву ў буйных праектах на тэрыторыі Венесуэлы пры тэхнічным судзеяньні Кітая. Так, Венесуэльская дзяржаўная нафта-газавая карпарацыя PdVeza і Кітайская нацыянальная нафта-газавая карпарацыя падпісалі пагадненьне аб павелічэньні паставак венесуэльскай нафты ў КНР і ўдзелу кітайскай карпарацыі ў ацэнцы колькасьці запасаў нафты на буйнейшам у сьвеце нафтаносным пасе ракі Арынока.

Венесуэла плануе нарасьціць пастаўкі нафты ў Кітай да 2010 года з 300 тысяч да 1 мільёна бараляў у дзень (у цяперашні час з 3,2 млн. бараляў у дзень, якія здабываюцца ў краіне, амаль палова — 1,5 млн. — экспартуецца ў ЗША).

Пекін дамогся свайго і часткова забясьпечыў сябе ад магчымых ускладненьняў на Усходзе. Справа ў тым, што каля 12% нафтавага імпарту КНР прыпадае на Іран. І ў выпадку новай вайны ў Персідскай затоцы Кітай можа быць адрэзаны ад жыцьцёва важных рэсурсаў.  Калі ж будзе блакаваны Армузскі праліў (а гэта ўваходзіць у планы і Вашынгтона, і Тэгерана), Пекін, як і Еўропа, рызыкуюць страціць сваю блізкаўсходнюю нафту.

Супрацоўніцтва зь Венесуэлай дае шырокія персьпектывы Кітаю. Ён прыходзіць на паўднёваамерыканскі рынак, робіць сваю энэргетычную сістэму бясьпечнай і ў дадатак да ўсяго можа адціснуць Расею ды іншыя краіны на рынку ўзбраеньняў.

2. Расея пачынае звыкацца з рольлю малодшага партнэра Кітая

ЧАРГОВЫ ВЯЛІКІ ВІЗІТ ПУЦІНА

Аляксей Багаслоўскі (кастрычнік 2004 г.; паводле www.ari.ru/doc/?id=2222)

Тры гады таму Кітай у корані перагледзеў сваю энэргетычную палітыку.

У 1990-х краіна ўсяляк стрымлівала імпарт вадкага паліва. Верхам мараў дырэктара рэстаранчыка альбо маленькай фабрыкі быў мапед. Стрымліваўся і імпарт аўтамабіляў (300% пошліны), і мясцовая вытворчасьць. Цяпер Кітай вырашыў выйсьці ў лідэры сусьветнага аўтамабілебудаваньня. Колькасьць зробленых аўта пераваліла за мільён у год, і да Пекінскай алімпіяды пераваліць за 10 мільёнаў.

Кардынальныя перамены чакаюцца і ў газавай індустрыі. Амаль ад межаў з Казахстанам у цэнтар Кітаю пачалі будаваць магістральны газаправод. Справа ня проста ў гатовасьці КНР закупаць расейскі й казахскі газ.

Праз некалькі гадоў абваліцца заходняя манаполія на кантроль над будаўніцтвам трубаправодаў на постсавецкай прасторы. Казахстан адмаўляцца ад выгаднага кантракту ня будзе. Мы [Расея. – Рэд.] бярэм казахскі газ па 40 даляраў за тысячу кубоў, а прадаем за 100. Тыя ж рабаўнічыя ўмовы чакаюць Казахстан і пры пастаўках газу па амерыканскім газаправодзе Баку-Джэйхан. Трубаправод у Кітай дазволіць яму вырашыць пытаньні энэргазабесьпячэньня ўсходу сваёй краіны, забясьпечыць палівам галоўныя прамысловыя раёны, газафікаваць вёскі, інтэграваць Кіргізію ў сваю эканоміку [яшчэ адзін прыклад “інтэграцыі” на постсавецкай прасторы. – Рэд.], скончыць зь нераўнапраўнымі ўмовамі ў гандлі.

Кітай жа ў бліжэйшай будучыні будзе наўпрасткі, самастойна качаць нафту і газ з Казахстана, Туркменіі й Узьбекістана, выкупіць мясцовыя радовішчы ў заходніх кампаній і пакіне Газпрам толькі зь вялікім ямальскім носам.

А што Расея?  Гісторыя нашых планаў па будаўніцтву трубапровадаў на ўсходзе краіны годная вялікага рамана.

У Азіі мы маем чатырох патэнцыйных спажыўцоў нафты ды газу – уласнае насельніцтва (пра якое да наступу зімы і ўспамінаць нягожа), КНР, Японію і Паўднёвую Карэю. Першапачатковы праект у часы Гарбачова меў на ўвазе будаўніцтва газаправода ў Манчжурыю і далей морам, у абыход Кім Ір Сэна, у Паўднёвую Карэю. Амерыканцы заварушыліся і сарвалі праект.

У 1990-я альтэрнатывай стаў праект газаправода ў Японію. Газаправод павінен быў праходзіць побач з Транссібам. Там будаўніцтва таньней, там жа жыве большасьць расейскага насельніцтва Сібіры і Далёкага Усходу. Але бяда (для ЗША) – побач Кітай, і калі Японія пачне заніжаць цэны, перапрадаць газ КНР – пара пусьцякоў.

У канцы 1990-х Кітай пачаў праяўляць больш актыўны інтарэс да нашага газу. Узьнікла аж два праекты. Першы меў на ўвазе будаўніцтва газаправоду ў Кітай праз Іркуцкую вобласьць, Буратыю і Чыцінскую вобласьць. Праект дазваляў забясьпечыць газам палову Усходняй Сібіры, а, калі Кітай пачне гуляць з цэнамі, паэтапна перанакіраваць частку газу далей праз Амурскую вобласьць расейскім спажыўцам на Далёкім Усходзе, у Паўночную і Паўднёвую Карэі й, нарэшце, у Японію… На жаль, такі план Захаду таксама не спадбаўся.

Узьнік другі праект: праз вечную мерзлату, па Якуціі, далей уздоўж БАМу, у абыход Хабараўска, прама ў сопкі Сахаліна і далей у Японію. Праект, натуральна, даражэйшы. Затое наша насельнітцва застаецца без газу, Кітай — на бабах, Карэя ў разьлік не бярэцца, Японія дыктуе аб’ёмы і цэны пставак. Сума ўкладаньняў у мерзлату падалася Японіі завялікай, а дадатковыя 14-20 млрд. даляраў нашы алігархі дарыць Японіі не жадаюць. Тут і Чубайс зь японцамі пасварыўся. Па праеце Сахалін-3 ён планаваў пабудаваць на поўдні вострава электрастанцыю і гнаць у Японію электрычнасьць замест газу, каб мець дадатковы навар. Хітрыя японцы аддалі перавагу будаўнцтву электрастанцыі на сваім баку і вырашылі Чубайса ў долю ня браць. Тады расейскі бок гучна паведаміў, што газу ў нас практычна няма, што патрабуюцца дадатковыя геалагічныя вышукі. Калі каму патрэбны газ, хай сам шукае. Заходнія кампаніі сталі ўпірацца, яны даўно з-пад палы купілі даныя геолагавыведкі й укладываць сотні мільёнаў у выведку загадзя вывучаных тэрыторый не жадалі.

Вось такая абстаноўка. [Якое рашэньне павінная прыняць Расея з улікам актуальнай геапалітычнай абстаноўкі? – Рэд.]  Ад паставак адмаўляцца – грошы губляць; трубаправод цягнуць – Захад злаваць; час цягнуць – Казахстан у канкурэнты выйдзе; дачакацца, пакуль Кітай усе інвестыцыі сам на сябе возьме – ён тады ня толькі з Казахстана, яшчэ і з Туркменіі ды Узьбекістана газ і нафту пачне качаць.

Цэны на энэрганосьбіты растуць, прапановы пакупнікоў становяцца ўсё спакусьлівей. Цяжка Пуціну – і хочацца, і колецца, і дзядзька Сэм не веліць…

Летам грымнуў гром. Кітай і Казахстан афіцыйна аб’явілі пра пачатак будаўніцтва нафтаправоду, разьлічанага на перакачку 50 млн. тонаў нафты ў год. Прычым будаваць пачалі адразу з двух бакоў. Запланаваны аб’ём паставак – у 2 разы больш усёй здабычы нафты ў Азербайджане (Дарэчы, у гэтых умовах нафтаправод праз Каспій, які дазваляе качаць казахскую нафту для нафтаправода Баку-Джэйхан у Турцыю адразу стаў абаюдавострай зброяй. Пасьля яго будаўніцтва Кітай здолее і да бакінскай нафты дацягнуцца).  

У Расеі перапалох. Сібірскія кампаніі перастаюць залежаць ад расейскай трубы і, адпаведна, Крамля. Праз некалькі гадоў эканамічна выгадна стане гнаць нафту танкерамі па Іртышы і ў казахскую трубу закачваць [гл. адпаведны малюнак часткі 4. – Рэд.].

Заканчваецца манаполія Еўропы на расейскую нафту.

Японцаў таксама перасмыкнула – недарэчна яны сталі выглядаць са сваімі спадзевамі на дзядзьку Сэма [дакладней, на цётку Сіму... – Рэд.], які абяцаў ім эксклюзіўны доступ да багацьцяў Сібіры.

Але зусім кепска стала амерыканцам. Страціла сэнс уся сьхема іх панаваньня ў Сярэдней Азіі. Атрымліваецца, што заўтра іх ваенныя базы ва Узбекістане і войскі ў Аўганістане пачнуць берагчы рэгіён не для нафты для Заходняга сьвету, а дзеля шанхайскіх бензакалонак…

У Астане, сталіцы Казахстана, ЗША пачалі чарговы раўнд вялікай гульні супраць Назарбаева. Аднак, празаходняя апазіцыя там слабая. Патрэбны час і грошы на яе разьвіцьцё. Акрамя таго, масавая база для апазіцыі адсутнічае – узровень жыцьця ў Казахстане пераўзыйшоў сярэднерасейскі, эканоміка разьвіваецца нават хутчэй за Кітайскую, краіна поўная эканамічных бежанцаў з жабацкага, але празаходняга Узьбекістана.

Тут задумаўся Уладзімір Уладзіміравіч. Карціна, дык, цалкам зьмянілася…

Раней пастаўкі нафты ды газу з Расеі ў КНР перашкаджалі кантролю ЗША над пастаўкамі нафты праз Персідскую затоку. Цяпер – лепш пастаўкі праз падкантрольны Крэмль, чым праз незалежнага Назарбаева…

А Кітаю гэта толькі й трэба. Адной сярэднеазіяцкай нафты яму ўжо мала…

Дзеля аб’ектыўнасьці заўважым: зьмена сітуацыі патрэбная і Расеі – нельга залежыць толькі ад аднаго спажыўца – Заходняй Еўропы. Давялося дзейнічаць згодна са  здаровым сэнсам [паглядзім, куды гэты “здаровы сэнс” прывядзе Расею. – Рэд.].

Дарэчы, і кітайцы павялі сябе як “добры дзядзька”: і ідэю будаўніцтва сібірскага нафтаправода прынялі, і ідэю газаправода ўхвалілі, і крэдыты паабяцалі, і зрабілі выгляд, што вымушанасьць паездкі Пуціна ў КНР ва ўпор ня бачаць. Кітай таму і расьце, што не жадае мець усё і адразу ў адзін дзень ды яшчэ на халяву.

Хай ЗША пакуль у Іраку барахтаюцца, на Аўганістан выдаткоўваюцца, хай расейская армія развальваецца, а дэмаграфічны і кіраўнічы крызіс у Расеі паглыбляецца…

А КНР расьце, разьвіваецца і хаду падзеяў пакуль не прысьпяшае…

УСХОДНЯЯ ВЕРСІЯ НАТА І РОЛЯ РАСЕІ Ў ЁЙ

Інга Мантойфэль – галоўны рэдактар службы “Нямецкая хваля”, жнівень 2007 г.

Расея паступова ўцяляецца ў ролю малодшага партнэра Кітая.

У Кыргызстане адкрыўся саміт Шанхайскай арганізацыі супрацоўніцтва (ШАС). Ён адбываецца на тле ваенных вучэньняў краін-удзельніц ШАС, якія пачаліся 9 жніўня на тэрыторыі Расеі ў Чэлябінскай вобласьці.

Гэта ня першыя манэўры, якія адбываюцца пад эгідай ШАС. І, тым ня менш, “антытэрарыстычныя” вучэньні пад назвай “Мірная місія – 2007” па шэрагу прычынаў маюць асаблівае значэньне.

Упершыню да вучэньняў ШАС прыцягнутыя войскі й тэхніка ўсіх краін-сяброў арганізацыі: Кітая, Расеі, Казахстана, Кіргізіі, Таджыкістана і Узбекістана. Акрамя таго, гэта самыя буйныя вайсковыя манеўры за 6-гадовую гісторыю ШАС: у іх прымаюць удзел 6500 ваеннаслужачых і 80 адзінак ваенна-паветранай тэхнікі. Кітай мае тут дамінуючую ролю.

Вучэньні праходзяць ня толькі ў Чэлябінкай вобласьці – зоне адказнасьці Прыволжска-Уральскай вайсковай акругі, але і побач з кітайскім горадам Урумчы – сталіцай Сіньцьзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна.

1700 кітайскіх ваеннаслужачых дастаўленыя ў Расею па паветры і чыгунцы. Пекін упершыню выдзяліў такі буйныя кантынгент салдатаў, тэхнікі й зброі для манэўраў, якія адбываюцца на настолькі значнай адлегласьці ад кітайскай мяжы.

Сцэнары, якія разыгрываюцца на ваенных вучэньннях ШАС, не пакідаюць сумневу, што першую скрыпку ў іх арганізацыі грае менавіта Пекін. Два гады таму кітайскія ўлады пераканалі Крэмль абраць месцам правядзеньня манеўраў “Мірная місія – 2005” узьбярэжжа Жоўтага мора. Там адбылася вучэбная высадка сумеснага дэсанту.

Тады заходнія СМІ ўказалі, што вучэньні насілі яўна анты-тайваньскую накіраванасьць.

У гэтым годзе “антытэрарыстычныя” ваенныя вучэньні адбыліся ў кітайскай правінцыі, населенай уйгурамі, якія спавядаюць іслам. Вось ужо многія гады ўйгуры змагаюцца супраць акупацыі сваёй краіны. Уйгурская праблема – яшчэ адно хворае месца кітайскай палітыкі.

Як і два гады таму, сумесныя манеўры ШАС адбываюцца не па расейскім сцэнары, а па кітайскім. Масква ідзе насустрач любым жаданьням Пекіна. Пры гэтым відавочна, што манеўры, якія адбыліся – адзін са шматлікіх дробных стратэгічных крокаў Кітая па замацаваньні ролі вядучай дзяржавы Азіі.

Што да Расеі, дык яна блытае стратэгію з тактыкай: Крэмль паглыбляе ваеннае і палітычнае супрацоўніцтва зь Пекінам, імкнучыся дамагчыся аслабленьня ўплыву ЗША ў Цэнтральнай Азіі ў кароткатэрміновай персьпектыве.

Паводзіны Расеі, верагодна, тлумачацца тым, што сваімі галоўнымі супернікамі яна лічыць ЗША і Еўропу.

Пры гэтым Крэмль не заўважае відавочнага: у доўгатэрміновай персьпектыве дамінуючую ролю на еўразійскім кантыненце будуць мець не ЗША, а Кітай – краіна, якая ўсё настойлівей паглядае на Далёкі Усход і Сібір…

3. Апошнія “гістарычныя рашэньня Партыі й Ураду КНР” што да дэмаграфічнай палітыкі

КІТАЙ ЛІЧЫЦЬ, ШТО ВЫЙСЬЦЕ Ў ІМІГРАЦЫІ Й КАЛАНІЗАЦЫІ

Ніжэй пададзены шэраг матэрыялаў, якія былі выстаўленыя ў 2007 годзе на сайце kavkazcenter.com і адпавядаюць дадзенаму істотнейшаму асьпекту.

“Дэпутаты кітайскага Народнага сходу разгледзелі скрайне важны закон “Аб садзеяньні працаўладкаваньню”.

Унутры Кітая закон дазваляе Пекіну накіраваць мільённыя плыні мігрантаў з унутраных раёнаў КНР у эканамічна разьвітыя ўсходнія правінцыі. Так кітайскае кіраўніцтва, займаючыся мадэрнізацыяй вёскі, на час вывядзе зь яе найбольш актыўнае, але па-ранейшаму беднае насельніцтва.

Адначасова закон стварае механізм дапамогі з боку дзяржавы тым людзям, якія жадаюць знайсьці працу за мяжой. Такіх у Кітаі з кожным годам становіцца ўсё больш. Прычым, менавіта ў разьвітых правінцыях і ў асноўным сярод высокакваліфікаваных сьпецылістаў. Гаворка ідзе пра дзесяткі мільёнаў чалавек.

Да нядаўняга часу выезд з НКР быў ускладнёны бюракратычнымі працэдурамі. Новы закон спрасьціць гэтыя працэдуры і ператворыць улады ў манапаліста ў сьферы экспарту працоўнай сілы, так што Пекін здолее накіроўваць экспансію кітайцаў на патрэбныя рынкі працы [так цяпер будзе звацца выкарыстаньне дэмаграфічнай зброі супраць іншых пакуль свабодных народаў; як у свой час мангола-татары не здагадаліся так абгрунтаваць сваё іга?.. – Рэд.].

Кітайцы, выязджаючы са сваёй краіны, захоўваюць зь ёй моцныя сувязі. Раней гэтыя дыяспары ўзьнікалі стыхійна, цяпер гаворка ідзе пра мэтанакіраваную праграму з боку кіраўніцтва КНР па штучным стварэньні і падтрымцы дыяспар ва ўсім сьвеце.

Менавіта гэта, па задуме Пекіна, стане важнай складовай часткай стратэгіі ператварэньня Кітая ў вядучую сусьветную дзяржаву. Гаворка, па сутнасьці, ідзе пра ГЛАБАЛЬНУЮ СТРАТЭГІЮ КАЛАНІЗАЦЫІ патэнцыйна персьпектыўных для Кітая тэрыторый іншых краін.

Як лічаць сьпецылісты, асноўнымі мэтамі кітайскай каланізацыі зьяўляюцца Паўднёва-Усходняя Азія, Афрыка, расейскія Далёкі Усход і Сібір.  

Сярод цэнтральнаазіяцкіх краін найбольш персьпектыўным выглядая напаўпусты, але багаты прыроднымі рэсурсамі Казахстан” [ён не “напаўпусты”, ён нармальны, больш-менш гарманічны, экалагічны. – Рэд.].

““Кітай можа стымуляваць выезд насельніцтва на працу ў іншыя краіны, спадзеючыся зьнізіць дэмаграфічны ціск”, — сказаў прэс-сакратар Нацыянальнай камісі па насельніцтву і планаваньню сям’і Кітая Юй Сюэцзюнь. “Планаваньне сям’і, вядома ж, не адзіны спосаб зьніжэньня колькасьці насельніцтва… У нас шмат сродкаў для раёнаў зь вялікім насельніцтвам, вялікім дэмаграфічным ціскам. Напрыклад, іміграцыя альбо экспарт працоўнай сілы”, — сказаў ён.

Нагадаем, колькасьць жыхароў Кітая складае больш 20% насельніцтва Зямлі”.

“У Расею з Кітайскай Народнай Рэспублікі гатовыя ўехаць 200 мільёнах кітайцаў. Пра гэта паведамляе агенцтва “Прэс-Лайн”, спасылаючыся на намесьніка дырэктара Міграцыйнай службы РФ Вячаслава Пастаўніна. Па яго словах, вялікая плынь кітайцаў можа быць зьвязаная з палітыкай Кітая па выцісканьні сваіх грамадзянаў з краіны.

“Ёсьць шэраг краін, якія вядуць палітыку па выцісканьні сваіх грамадзянаў у іншыя дзяржавы. Цяпер каля 200 мільёнаў кітайцаў гатовыя прыехаць у Расею на заробкі. Гэта на 56 мільёнаў больш усяго насельніцтва нашай краіны. Па нашых ацэнках, Расеі неабходна ўсяго адзін мільён легальных мігрантаў у год”, — паведаміў намесьнік дырэктара Федэральнай міграцыйнай службы РФ Вячаслаў Пастаўнін”.