Падаем яшчэ адзін артыкул, прысьвечаны “перамозе ў Вялікай айчыннай вайне”. Яго аўтар — Юры Несьцярэнка (гл. фота) — у адрозьненьне ад двух папярэдніх аўтараў, падае дадатковыя цікавыя факты і спрабуе аналізаваць гэтую падзею зь іншых пазіцый — максімальнай бесстароннасьці, аб’ектыўнасьці. Наколькі ў яго гэта артымліваецца — кожны чытач сайта можа ацаніць сам (узята з http://yun.complife.ru/miscell/antivict.htm; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

Незавершанае крушэньне савецкай ідэалогіі, якая перастала быць абавязковай для ўсіх, але ў той жа час не была адрынутая з усёй рашучасьцю і катэгарычнасьцю, якую заслугоўвае ідэалогія самага крывавага ў гісторыі рэжыму, спарадзіла абсурдную для ўсякай нармальнай дзяржавы сітуацыю, калі практычна ўсе агульнанацыянальныя сьвяты непрыемныя для значнай часткі насельніцтва. Гэтыя сьвяты — альбо камуністычныя (хай і перайменаваныя для выгляду), альбо рэлігійныя, альбо, нарэшце, сэксісцкія (сьвяты па полавай прыкмеце; дарэчы, дата 23 лютага высмактаная бальшавікамі з пальца і не адзначаная нічым слаўным для расейскай арміі — больш за тое, у гэты дзень яе рэшткі пацярпелі чарговае паражэньне на германскім фронце).

У развагах на гэтую тэму агульным месцам стаў тэзіс, што ў расейцаў засталося толькі два сьвяты, якія безумоўна прызнаюцца ўсім народам — Новы Год і Дзень Перамогі. Прычым, калі сьвяткаваньне Новага Года, на шчасьце, застаецца цалкам дэідэалагізаваным, то за Дзень Перамогі кіруючы рэжым чапляецца, як за свой апошні ідэалагічны козыр, разьдзімаючы вакол яго сапраўдную прапагандысцкую гістэрыю. Прычым, чым далей тыя падзеі сыходзяць у гісторыю, тым гістэрыя гучней (што, на самай справе, цалкам зразумела: менш застаецца жывых сьведак, здольных расказаць, як яно было на самай справе, а зь іншага боку — падрастаюць пакаленьні, чые мазгі не былі прамытыя прапагандай савецкіх часоў, і іх даводзіцца апрацоўваць ва ўдарных дозах).

Ня шмат знойдзецца больш агідных прыкладаў крывадушнасьці й прапагандысцкай хлусьні, бо на самай справе для Расеі 9 траўня — дзень нацыянальнай ганьбы. І 9 траўня 1945 года, і ўсе наступныя яго гадавіны.

Вялікая хлусьня гэтага сьвята пачынаецца ўжо з даты. Нямеччына капітулявала 8-га траўня 1945 года (7 мая генерал Ёдль ў стаўцы Эйзенхаўэра ў Рэймсе падпісаў безумоўную капітуляцыю Вермахту на ўсіх франтах, а з 23:01 8-га яна ўступіла ў сілу). Гэты дзень і адзначаецца як заканчэньне вайны ў Еўропе. Але бальшавікам і тут было важна прадэманстраваць «ўласны савецкі гонар» і супрацьпаставіць сябе Захаду: Сталін запатрабаваў «перакапітуляваць» перад савецкімі войскамі асобна на наступны дзень пасьля капітуляцыі ў Рэймсе. Сьцьвярджэньні савецкай і нэасавецкай прапаганды, што дата 9 мая спароджаная розніцай у пасе часу, непаважная: падзеі прынята датаваць па месцы, дзе яны адбываюцца.

Разам з тым, днём нацыянальнай ганьбы зьяўляецца менавіта 9 траўня. Дзень, калі войска адолела (хай вельмі неэфектыўна, коштам гіганцкіх і цалкам неапраўданых ахьвяраў) адзін з самых людаедскіх рэжымаў у гісторыі, пакорліва вярнулася ў стойла, замест таго, каб павярнуць зброю супраць уласнага, яшчэ больш жахлівага рэжыму.

Чым гучней крычаць афіцыйныя прапагандысты (і, на жаль, ня толькі расейскія) аб «недапушчальнасьці перагляду вынікаў Другой сусьветнай вайны», тым відавочней даўно насьпелая неабходнасьць такога перагляду. У прыватнасьці, неабходна прызнаць, што Расея гэтую вайну прайграла. Выйграў яе сталінскі Савецкі Саюз, бальшавіцкі рэжым, які зьяўляўся ў адносінах да Расеі акупацыйным.

Бо бальшавікі, у адрозненьне ад нацыстаў, ніколі не прыходзілі да ўлады легітымным шляхам — яны захапілі ўладу шляхам вайсковага перавароту і ў наступныя некалькі гадоў заваявалі краіну сіламі Чырвонай арміі. У ходзе ж Другой сусьветнай рускія й іншыя народы СССР (за выключэньнем заходніх украінцаў і прыбалтаў, якія супраціўляліся, але ў першую чаргу рускія, як самыя шматлікія і, такім чынам, моцныя) са зброяй у руках абаранілі сваё права на рабства, канчаткова страціўшы ня толькі свабоду, але і гонар, і нават права на спачуваньне. Спагады варты той, хто быў пазбаўлены волі гвалтоўна ці ў скрайнім выпадку падманам (як сяляне, якія паверылі бальшавіцкім абяцанкам пасьля перавароту 1917 г.). Але раб, які, нават атрымаўшы зброю, выкарыстоўвае яе не для вызваленьня, а для абароны гаспадара (прытым далёка не добрага гаспадара), які, як верны сабака, аддае за гэтага гаспадара жыцьцё — такі раб варты толькі пагарды. І казаць пра нявінных ахьвяраў падману ўжо не выпадае.

Вядома, бальшавіцкая прапаганда старалася на ўсю моц, але ўсё ж з 1917 года прайшло на той момант ужо дастаткова часу і размах бальшавіцкіх злачынстваў быў занадта жахлівы, каб іх не заўважаць.

Пасьля калектывізацыі фактычна вярнулася прыгоннае права на вёсцы. Пасьля мільёнаў «раскулачаных» і мільёнаў памерлых ад голаду ў «калгасным раі». Пасьля шматгадовага палітычнага тэрору, які неміласэрна касіў усе слаі грамадства, у тым ліку і войска. Пасьля, нарэшце, усяго таго, што салдат бачыў непасрэдна на вайне — жахлівай бяздарнасьці камандаваньня, якая прыводзіла да каласальных страт, цалкам наплявальнага стаўленьня да «жывой сілы», пачынаючы ад бессэнсоўных атакаў «у лоб» і зага́даў утрымліваць безнадзейныя пазіцыі нават там, дзе з усіх пунктаў гледжаньня разумней было б адступіць, і заканчваючы чыста бытавымі пытаньнямі, аб’явай палонных здраднікамі, тэрорам, які працягваўся ўжо на фронце, тэрорам заградатрадаў і СМЕРШу (толькі па афіцыйна зарэгістраваным прысудам трыбуналаў было расстраляна ня менш як 150 тысяч салдат і афіцэраў, галоўным чынам бязьвінна, а ўжо ахьвяр заградатрадаў наогул ніхто не лічыў; у дакументальнай кнізе «Схаваная праўда вайны 1941 года» («Руская кніга», 1992) лік расстраляных савецкімі карнымі органамі за час вайны ацэньваецца ў мільён чалавек).

І пасьля ўсяго гэтага, рызыкуючы і ахьвяруючы жыцьцём, абараняць гэты рэжым?!

Цяжка нават падабраць адэкватныя словы, каб назваць такія паводзіны, але «подзьвіг», «доблесьць», «слаўныя дзеі» і «падстава для гонару» у лік гэтых слоў ўжо сапраўды не ўваходзяць.

Звычайна пярэчаць, што, маўляў, альтэрнатыва ў выглядзе нацыстаў была яшчэ
горш, і што ваявалі не за Сталіна, а за «кавалак зямлі каля трох бяроз «. На самай справе, па-першае, нацысцкі рэжым ня быў горшы за бальшавіцкі (для ўсіх, акрамя габрэяў і цыган — зрэшты, і апошніх рэпрэсавалі не за нацыянальнасьць, а за напаўкрымінальны вандроўны лад жыцьця, аселых жа цыган нацысты не чапалі), а ў некаторых асьпектах і лепш: калі камунізм ёсьць поўная адсутнасьць свабоды, як палітычнай, так і эканамічнай, дык пры фашызьме пэўная эканамічная свабода ўсё ж прысутнічае. І калі камунізм давёў народ да галечы і голаду, дык Нямеччына пры нацыстах разьвівалася вельмі пасьпяхова, пакуль дабрабыт ня быў скошаны вайной (Ды і той факт, што, пры досыць сьціплых уласных рэсурсах, ёй на працягу некалькіх гадоў атрымоўвалася пасьпяхова весьці вайну супраць кааліцыі наймацнейшых сусьветных дзяржаў, кажа пра многае). Да ўласных грамадзянаў, уключаючы і простых салдат, фашысты ставіліся нашмат лепш, чым камуністы — да сваіх.

Што тычыцца расавых і нацыянальных ідэй, то фашысцкая славянафобія моцна перабольшаная савецкай прапагандай: сярод саюзьнікаў Нямеччыны былі такія славянскія краіны, як Баўгарыя, Славакія, Харватыя, а паняцьце «сапраўдных арыйцаў» трактавалася хутчэй у палітычным, чым у антрапалагічным сэнсе: так, «арыйцамі» лічыліся саюзныя Нямеччыне японцы.

Яшчэ больш наглядны той факт, што нацысты зусім не лічылі славян наогул, і рускіх у прыватнасьці, «недачалавекамі», даказвае праграма Lebensborn («Крыніца жыцьця»). Мэтай гэтай праграмы было выхаваньне самых «расава правільных» дзяцей у самых «ідэйна правільных», г.зн. эсэсаўскіх, сем’ях. У большасьці выпадкаў біялагічныя маці аддавалі дзяцей для ўсынаўленьня добраахвотна (гэта былі дзеці, народжаныя па-за шлюбам, у тым ліку і адмыслова дзеля выкананьня «патрыятычнага абавязку перад фюрэрам «), аднак былі й выпадкі гвалтоўнай канфіскацыі дзяцей (занадта маленькіх, каб памятаць, хто яны) на акупаваных тэрыторыях. Сярод такіх выкрадзеных дзяцей былі рускія, украінцы і беларусы. Нагадаем яшчэ раз, што Lebensborn быў праектам SS, які асабіста курыраваў Гімлер — то бок пытаньне «расавай чысьціні» ставілася тут надзвычай востра і прынцыпова. Ніякіх прадстаўнікоў «ніжэйшай расы» не падпусцілі б да гэтай праграмы нават блізка. Аб гэтых дзецях клапаціліся па вышэйшым разрадзе аж да канца вайны — зь іх рыхтавалі будучую эліту Райха. Сярод іх былі рускія. Вядома, адабраць дзіцяці ў маці — гэта само па сабе злачынства. Але ўсё ж ёсьць розьніца, адабраць яго для таго, каб размазджэрыць аб сьцяну, як у савецкіх прапагандысцкіх страшылках, або для таго, каб забясьпечыць яму элітарнае выхаваньне.

У кепскім жа стаўленьні, якому падвяргаліся савецкія ваеннапалонныя, вінаватыя зноў жа бальшавікі, якія прыраўноўвалі палонных да здраднікаў яшчэ да вайны і таму не падпісалі міжнародную канвенцыю аб іх правах (зрэшты, і гэтае стаўленьне было, як мінімум, ня горш, чым у лагерах савецкіх; ахове загадвалася паводзіць сябе з палоннымі «холадна, але карэктна»; пакараньне за дрэнную працу было толькі ў выпадку, калі яна не выклікана «слабасьцю канстытуцыі, перастомленасьцю і да т.п.»; ну, а што пры спробе ўцёкаў канвой адкрываў агонь без папярэджаньня — гэта мы, зноў жа, добра ведаем і па савецкіх рэаліях). Да палонных жа іншых краін фашысты ставіліся цалкам цывілізавана і гуманна (у адрозьненьне, дарэчы, ад японцаў, якія сапраўды лічылі вышэйшай расай выключна сябе і паводзілі сябе адпаведна, плюючы на ​​любыя канвенцыі й дамовы, вынішчылі ўжо ніяк ня менш кітайцаў і карэйцаў, чым нацысты — габрэяў; паставілі на паток згвалтаваньні жанчын, зварот іх у сэксуальнае рабства і г.д. і да т.п. Тое, што прапаганда пераможцаў павесіла усіх сабак на Нямеччыну, а пра ваенныя злачынствы Японіі ўспамінае рэдка і глуха — гэта яшчэ адно вялікае крывадушша той вайны).

Немалаважную ролю адыграў і той факт, што германскі бок па-просту не чакаў такой колькасьці палонных. У немцаў апынуліся цэлыя арміі, якія проста не было чым карміць і дзе зьмяшчаць. У значнай меры менавіта гэтым, а не «фашысцкім зьверствам», тлумачыліся голад і жудасныя бытавыя ўмовы ў лагерах. Больш за тое, «Распараджэньне аб абыходжаньні з савецкімі ваеннапалоннымі ва ўсіх лагерах ваеннапалонных» ад 1941/09/08 прадпісвала
вызваляць савецкіх фольксдойчэ, украінцаў, беларусаў, латышоў, эстонцаў, літоўцаў, румынаў, фінаў. Былі прэцэдэнты, калі вызвалялі й прадстаўнікоў іншых нацыянальнасьцяў, у тым ліку рускіх, якія пражывалі на тэрыторыях, ужо занятых нямецкімі войскамі — «для вас вайна скончылася!»

Далейшая ж жорсткасьць, асабліва супраць мірнага насельніцтва, была
выклікана галоўным чынам акцыямі партызан (гэта значыць, кажучы сучаснай
мовай, тэрарыстаў) — акцыямі, якія часта ня мелі ваеннага значэньня і
наўпрост шкодзілі мірным жыхарам (тая ж Зоя Касмадзем’янская, як вядома, падпальвала зусім не фашысцкі штаб, і нават не стайню, як сьцьвярджала савецкая прапаганда, а жылыя дамы сялян, дзейнічаючы ў выкананьне людаедскага сталінскага загаду № 428). Пры ўсім барбарстве і непамернасьці карных акцый ня будзем забываць, што яны ўсё ж — карныя, г.зн. былі ў адказ. Да таго ж частка гэтых акцый ажыцьцяўлялася пераапранутымі ў нямецкую форму дыверсантамі НКУС. Наогул нацысцкі тэрор быў менш за камуністычны і па колькасьці ахвяр у абсалютных лічбах, і па ахопе розных катэгорый насельніцтва. Нацысцкі тэрор быў накіраваны супраць пэўных народаў (далёка ня ўсіх), бальшавіцкі — супраць класаў (фактычна ўсіх, акрамя пралетарыяту — нават сялянства зь яго «дробнабуржуазнай сутнасьцю» апынулася ў ліку ворагаў «рабоча-сялянскай» дзяржавы), але і гэта — толькі ў першым набліжэньні.

На самай справе камуністы практыкавалі тэрор і па класавай, і па нацыянальнай прыкмеце, рэпрэсаваўшы цэлыя народы. Хаця задача татальнага зьнішчэньня абвешчаных нядобранадзейнымі народаў афіцыйна ня ставілася, аднак, напрыклад, у 1937-38 толькі па афіцыйных савецкіх дадзеных былі расстраляныя 247157 чалавек, арыштаваных выключна за прыналежнасьць да «нядобранадзейных» народаў — ​​палякам, прыбалтам, румынам й інш., ды і ахьвяры сярод тых, хто быў гвалтоўна выселены, былі вельмі значныя. Калі пытаньне аб тым, ці насіў Галадамор наўмысна антыўкраінскі характар, да гэтага часу дыскутуецца, то расказачваньне, якое праводзілася яшчэ раней, было бясспрэчным генацыдам. Рэзалюцыя Донбюро РКП(б) наўпрост паставіла задачу поўнага  зьнішчэньня і фармальнай ліквідацыі казацтва — зь фізічным зьнішчэньнем казацкага чынавенства, афіцэрства і наогул усіх вярхоў, разбурэньнем казачых гаспадарчых асноў і «распыленьнем і абясшкоджваньнем» шэраговага казацтва. Вынікам гэтага «канчатковага рашэньня казацкага пытаньня», нават па самых кансерватыўных ацэнках, стала гібель некалькіх сотняў тысяч чалавек (з трохмільённага насельніцтва Дона і Кубані), а па падліках гісторыка Дзьмітрыя Ваўкагонава, была зьнішчана амаль трэць казацкага насельніцтва.

Дарэчы, яшчэ невядома, якога размаху дасягнуў бы сталінскі тэрор супраць габрэяў, які пачынаўся са «справы лекараў» і «барацьбы з бязроднымі касмапалітамі», пражыві «правадыр народаў» трохі даўжэй.

Наогул кажучы, пры бальшавіках ў бясьпецы ня мог сябе адчуваць абсалютна ніхто, уключаючы нават самых лаяльных і карысных дзяржаве людзей.

Усё гэта, зрэшты, не азначае, што нацысцкі рэжым не зьдзяйсьняў злачынстваў, або што перад ім варта было капітуляваць. Ён нёс хоць і менш зла, чым камунізм, але і несвабоду (магчыма, што ў будучыні гэты рэжым, пазбавіўшыся ад найбольш адыёзных лідараў, рэфармаваўся б у нешта больш прыстойнае; але мы цяпер ня будзем будаваць абстрактныя гіпотэзы). Аднак сапраўдныя «воіны-вызваліцелі», «выратавальнікі Радзімы ад прыгнёту», «якія баранілі ня Сталіна, а Айчыну», папросту абавязаны былі зрынуць сілай зброі, якая патрапіла ім у рукі, абодва злачынныя рэжымы — нацысцкі і савецкі. Не асабліва нават важна, у якой пасьлядоўнасьці: спачатку ў саюзе зь Нямеччынай пакончыць з бальшавікамі, а потым павярнуць зброю супраць нацыстаў, як хацелі ўласаўцы, ці ж спачатку зьнішчыць фашызм, а потым — камунізм, як прапаноўваў Салжаніцын. У любым выпадку, задача не была невыканальнай, і больш за тое — разабрацца з камунізмам было нашмат прасьцей, чым з фашызмам. Бо бальшавікам, супраць якіх павярнулася б іх уласная армія, проста не было б чым абараняцца (ну, хіба што дывізіямі НКУС, зь якіх палова, абвыкшы ваяваць толькі з пакорлівымі й бездапаможнымі, проста разьбеглася б, а засталіся б толькі самыя заляпаныя крывёю вылюдкі, якім не было чаго губляць; яны, вядома, біліся б з адчаем асуджаных, але іх сіла была б нікчэмнай ў параўнаньні з сукупнай сілай былой Чырвонай арміі).

Але замест таго, каб вызваліць сваю ўласную краіну, савецкія салдаты прынесьлі камуністычнае рабства ў іншыя. Пры гэтым у іх саміх і ў тых, хто выкарыстоўвае іх у сваіх прапагандысцкіх мэтах, размахваючы жупелам «Вялікай Перамогі», да гэтага часу хапае нахабства называць гэты заваявальны паход вызваленчым і абурацца, калі жыхары паняволеных імі краін, якія зь вялікай цяжкасьцю здабылі свабоду толькі праз дзесяцігоддзі, пасьля крушэньня савецкага рэжыму, не выказваюць акупантам дастатковай падзякі за «вызваленьне ад фашызму»! Гэта усё роўна, што падзякі патрабаваў бы бандыт, які адабраў нарабаванае ў іншага бандыта — і, вядома ж, які прысвоіў нарабаванае сабе, а не вярнуў ахьвяры.

9 мая — ганебная дата ня толькі таму, што ветэраны, атрымаўшы зброю, засталіся сталінскімі рабамі — гэтая дата двойчы ганебная, паколькі яны зрабілі рабамі й іншыя народы Еўропы.

Якім гнюсным крывадушшам выглядаюць гнеўныя гістэрыкі з нагоды адзінкавых помнікаў салдатам, якія ваявалі пад германскімі сьцягамі, і мерапрыемстваў, якія праводзяцца яшчэ жывымі такімі салдатамі, на фоне незьлічоных манументаў савецкім акупантам і мерапрыемстваў у іх гонар! Пры гэтым арганізатары і прыхільныя слухачы гэтых гістэрык рэгулярна «забываюць» аб розніцы паміж карнікамі й персаналам канцлагераў, з аднаго боку, і звычайнымі салдатамі, якія выконвалі свой воінскі абавязак, з другога. У СС, у прыватнасьці, за першы кірунак адказвалі SS-Totenkopfrerbaende, а за другі — Waffen SS, зусім іншая арганізацыя. І помнікі ставяць менавіта другім, а ня першым (дарэчы, савецкіх карнікаў-НКВДшнікаў ніхто з ганаровых сьпісаў ветэранаў не выкрэсьлівае). Хоць цалкам магчыма, што службу пад нацысцкімі сьцягамі, нават калі яна зьдзяйсьнялася дзеля добрай мэты барацьбы з бальшавікамі, ня варта праслаўляць, памятаючы аб злачынствах фашысцкага рэжыму. Але хай спачатку спыніцца ўслаўленьне яшчэ больш злачыннага камуністычнага рэжыму, яго ветэранаў і яго сімвалаў, і хай ўсё гэта будзе названа сваімі імёнамі гэтак жа адкрыта і бесстаронна, як гэта было зроблена ў дачыненьні да нацызму ў Нямеччыне пасьля Другой сусьветнай.

Да таго ж часу, пакуль стаяць гэтыя помнікі, хай стаяць і тыя.

Дарэчы кажучы, усё гэта дазваляе канстатаваць, што ня толькі Расея, але і заходнія саюзьнікі не перамаглі ў гэтай вайне. Для іх яе вынік апынуўся ў лепшым выпадку патам. Пайшоўшы на зьдзелку з д’яблам — бальшавікамі — яны, як і мусіць быць для персанажаў адпаведных легенд, вымушаныя былі заплаціць за жаданае занадта дарагую цану. За зьнішчэньне нацызму ім давялося аддаць камунізму палову Еўропы.

Але Захад ня мае права ганарыцца вынікамі вайны ня толькі таму. Мала таго, што яны супрацоўнічалі са злачынным камуністычным рэжымам — апошняй і самай гнюснай старонкай гэтага супрацоўніцтва стаў адзін з пратаколаў Ялцінскай канферэнцыі, па якім заходнія саюзьнікі выдалі на разарваньне Сталіну ня толькі ўласаўцаў, якія шукалі ў іх выратаваньня, ды іншых былых савецкіх грамадзян, якія змагаліся супраць бальшавікоў, але нават многіх эмігрантаў першай хвалі — у прыватнасьці, казакаў, якія наогул ніколі не былі грамадзянамі СССР і не падпадалі пад савецкую юрысдыкцыю нават фармальна (дарэчы, з чатырох з лішнім мільёнаў савецкіх грамадзян, адпраўленых на працы ў Нямеччыну, добраахвотна вярнуцца ў СССР захацелі толькі 15%, а 85% былі выдадзены гвалтоўна — да пытаньня пра «жахі германскага рабства» і вабноты «вызваленьня»; у той жа час сотні тысяч жыхароў Нямеччыны, ня лічачы ваеннапалонных салдат, былі сагнаныя ў рабства, на прымусовыя працы, ужо савецкімі акупантамі, і большасьць зь іх вярнуліся дадому — калі вярнуліся — толькі ў сярэдзіне 1950-х). Прычым, нельга сказаць, што тыя заходнікі, хто выдаваў, ня ведалі, што робяць — да амерыканскіх уладаў зьвяртаўся генерал Дзянікін; нярэдка на вачах тых, хто выдаваў, тыя, каго выдавалі, зьдзяйсьнялі самагубства цэлымі сем’ямі, абы не трапіць у рукі бальшавікоў. Але «гуманных і дэмакратычных» амерыканцаў і брытанцаў гэта ані трохі не бянтэжыла.

Але, як ужо было сказана, гэта не ўсё — заходнія саюзьнікі рабілі і ўласныя
ваенныя злачынствы, прычым, масава і сістэматычна. А менавіта — варварскія дывановыя бамбардзіроўкі мірных жылых раёнаў. У якасьці цэляў адмыслова выбіраліся менавіта жылыя кварталы і гарады, якія ня мелі ваенных аб’ектаў і таму былі горш прыкрытыя СПА. Аўтарам канцэпцыі быў брытанскі маршал авіяцыі Артур Харыс. Яму належаць словы: «Мы павінны зьнішчыць як мага больш бошаў яшчэ да таго, як выйграем гэтую вайну «. І ён адмыслова настойваў на такім камплектаваньні бомбавага грузу для самалётаў, каб лік забітых мірных жыхароў Нямеччыны быў прыярытэтным у параўнаньні з памерамі разбурэньняў (запальныя бомбы падыходзілі тут найлепшым чынам: пры масавым выкарыстаньні пажары зьліваліся ў адзіны агнявы ўраган нагэтулькі жахлівай сілы, што людзі згаралі жыўцом нават у падвальных сховішчах).

Найбольшую вядомасьць у гэтай серыі ваенных злачынстваў атрымала бамбёжка Дрэздэна, якая зьнішчыла больш народу, чым атамныя бомбы ў Хірасіме і Нагасакі. Але гэта быў толькі адзін эпізод са шматлікіх. Разам у англа-амерыканскіх бамбаваньнях было зьнішчана два мільёны чалавек грамадзянскага насельніцтва (зь іх 600 тысяч — брытанцамі). І калі мы абураемся варварствам нацысцкіх карнікаў, якія жыўцом спальвалі насельніцтва цэлых вёсак, то заходнія саюзьнікі прароблівалі тое ж самае… з гарадамі. Два мільёны — лік, вядома, меншы, чым шэсьць мільёнаў габрэяў — ахьвяраў нацызму (зрэшты, наколькі дакладна падлічаны лік апошніх, таксама пытаньне…), але пагадзіцеся, таксама вялікі. І адказнасьць за гэты Халакост — а гэты тэрмін тут добра падыходзіць, бо азначае «цэласпаленьне» — не панёс ніхто (у 1992 годзе Харысу ў Вялікабрытаніі пастаўлены помнік; за меншае сваё злачынства — татальнае інтэрнаваньне этнічных японцаў-грамадзянаў ЗША — амерыканцы хоць бы пакаяліся).

Калі б Нюрнбергскі працэс быў аб’ектыўным і бесстаронным судом над ваеннымі злачынцамі — а не судзілішчам пераможцаў над пераможанымі, праведзеным па правілах, ад якіх у любога прыстойнага юрыста валасы ўстануць дыбам (галоўны сэнс рэгламенту — «віна падсудных і так відавочная, і наша справа не губляць час на яе доказ, а хутчэй вынесьці абвінаваўчы прысуд») — тады, несумненна, на адной лаве падсудных разам зь лідэрамі Трэцяга Райху павінны былі апынуцца і саюзнікі, якія ваявалі супраць іх.

Але вернемся да савецкіх салдатаў. Іх «подзьвігі» ў дачыненьні да «вызваляемых» народаў таксама больш чым вялікія. Так, на тэрыторыі Польшчы і Нямеччыны яны згвалтавалі ня менш за два мільёны жанчын. Цяпер, калі адмаўляць гэтыя факты ўжо цяжка, афіцыйная прапаганда спрабуе заяўляць, што, маўляў, вінаватыя панесьлі суворае пакараньне па прысудах ваенна-палявых судоў. Але на самай справе да адказнасьці былі прыцягнутыя лічаныя адзінкі «для галачкі». Як піша франтавік Салжаніцын, «тры тыдні ўжо вайна ішла ў Нямеччыне, і ўсе мы добра ведалі: апыніся дзяўчына немкай — яе можна было згвалціць, затым расстраляць, і гэта было б амаль баявое вылучэньне». Прычым «звычайнымі» згвалтаваньнямі, нават групавымі й шматразовымі, «подзьвігі» савецкіх «вызваліцеляў» зусім не абмяжоўваліся. Гвалтавалі з асаблівай жорсткасьцю, ня гледзячы на ўзрост і фізічны стан ахьвяр, катавалі, часта да сьмерці, забівалі мірных жыхароў, уключаючы дзяцей, пачварнымi спосабамi, нечуванымі з часоў сярэднявечча. А там, дзе на падобныя «вынаходствы» не было часу, проста раздушвалі калоны бежанцаў танкамі й расстрэльвалі ва ўпор. І хоць загадаў, якія падтрымліваюць падобныя паводзіны, у адкрытым доступе няма, ёсьць сур’ёзныя падставы меркаваць, што бязьмежны ўзровень жорсткасьці ва Ўсходняй Прусіі, Сілезіі й Памераніі быў санкцыянаваны сталінскім рэжымам, каб цалкам ачысьціць гэтыя тэрыторыі ад нямецкага насельніцтва (на іншых тэрыторыях у асноўным абмяжоўваліся «звычайным» гвалтам і рабункам) і тым самым атрымаць падставы для іх анэксіі.

Марадзёрства ж і зусім насіла татальны і, па сутнасьці, афіцыйны характар: салдаты везьлі дадому «трафеі» (то бок нарабаванае майно) чамаданамі, генералы — вагонамі й эшалонамі. Існавалі загады, якія рэгулявалі «нормы» нарабаванага («адпраўляемых дадому пасылак») прапарцыйна чыну рабаўніка. Гэтыя нормы, зрэшты, рэгулярна перавышалі. А ўжо маршал Жукаў нахапаў столькі, што не вытрымалі нават вышэйшыя партыйныя начальнікі, і супраць «вялікага палкаводца» было пачата сьледства (аднак ён быў занадта распіяранай фігурай, як сказалі б цяпер, і таму адкараскаўся «пакаяньнем перад партыяй»).

Вядома, ня ўсе савецкія салдаты паводзілі сябе аднолькава. Былі і тыя, хто, наадварот, абараняў мірных жыхароў ад бясчынстваў уласных таварышаў па службе. Аднак у цэлым савецкі рэжым і Чырвоная армія вінаватыя ў масавых ваенных злачынствах, якім няма і ня можа быць апраўданьня. У тым ліку, зразумела, гэта злачынствы супраць мірнага насельніцтва, якія ня могуць быць апраўданыя злачынствамі нацыстаў. Да таго ж ёсьць дадзеныя, што з усіх асноўных ваюючых бакоў у Другой Сусьветнай Вайне ў нямецкіх войскаў быў самы нізкі паказчык згвалтаваньняў і рабаваньняў.

Нарэшце, у якой меры падзеі тых часоў можна лічыць перамогай — і тым больш перамогай, якой можна ганарыцца — у чыста ваенным значэньні? Дакладныя лічбы савецкіх страт невядомыя да гэтага часу, па гэтай частцы афіцыйная хлусьня была ня меншай, чым у дачыненьні да іншых асьпектаў вайны. Апошні прызнаны яшчэ савецкай уладай лік — 27 мільёнаў. Рэальна, верагодна, іх было каля 30. Лік абсалютна беспрэцэдэнтны. Вядома, гэта ня толькі франтавыя страты, але і мірныя жыхары. У дачыненьні да апошніх, дарэчы, зноў жа існуе вялікая мана: па афіцыйных крыніцах, асноўныя страты прыпадаюць менавіта на грамадзянскае насельніцтва (тым самым віна за [людскія страты з савецкага боку] перакладаецца з бесталентнага савецкага камандаваньня на «зьверствы акупантаў»). Аднак у «Цэнтральным банку даных па беззваротных стратах Узброеных Сіл у гады Вялікай Айчыннай вайны «, створаным пры Усерасійскім НДІ дакументазнаўства і архіўнай справы, на сёньняшні дзень значацца амаль 20 мільёнаў персанальных запісаў аб вайскоўцах, якія загінулі, зьніклі бязь вестак, памерлі ў палоне і ад ран. Дзіўна, але трымальнік афіцыйнага пункту гледжаньня на ваенныя страты СССР у гады Другой сусьветнай вайны — Інстытут ваеннай гісторыі Міністэрства абароны РФ — ніяк не рэагуе на гэтыя даныя і працягвае тупа паўтараць аб 8,6 мільёнах.

Вось што піша гісторык Барыс Сакалоў: «Нядаўна я пабываў на канферэнцыі ў
Дрэздэне, прысьвечанай стратам СССР і Нямеччыны ў Другой сусьветнай вайне. Калі па ходзе абмеркаваньня высьветлілася, што афіцыйныя лічбы беззваротных страт Чырвонай Арміі заніжаныя прыкладна ўтрая, прадстаўнік адной з расейскіх афіцыйных гістарычных структур, прызнаўшы слушнасьць сумненьняў у афіцыйных лічбах, наўпрост заявіў, што, паколькі яго ўстанова існуе на дзяржаўныя грошы, свой патрыятычны абавязак ён бачыць у тым, каб прытрымлівацца афіцыйных лічбаў, тады як навуковая ісьціна павінна існаваць сама па сабе«.

Па іншых ацэнках (К. Аляксандраў, Е. Андрэева, Л. Дарскі, Т. Харкава), сапраўдныя ваенныя страты СССР вышэй афіцыйных ня ў тры, а «толькі» ў два разы — 16-17 мільёнаў.

У сваю чаргу, ваенныя страты Нямеччыны за ўсю Другую сусьветную на ўсіх франтах (якія скрупулёзна ўлічваліся аж да 1945 года; але ў апошнія месяцы вайны па зразумелых прычынах ўзьнікае разнабой), па ўсёй бачнасьці, склалі каля 3-3,5 мільёнаў. Яшчэ раз падкрэсьлім — на ўсіх франтах.

Пры гэтым на заходніх саюзнікаў прыпадае 2/3 страт Люфтвафэ і чвэрць страт Вермахту. Гэта значыць, суадносіны страт савецкай і нямецкай армій там, дзе яны ваявалі адзін з адным — прыкладна 6,5 : 1. У асобныя перыяды бывала і больш. Напрыклад, у студзені 1942 г. суадносіны былі 25:1!

СССР проста заваліў Нямеччыну трупамі сваіх салдат. І гэта завецца перамогай?

Аб найпоўнай бесталентнасьці камандзіраў і хаосе на савецкай баку фронту ў першыя месяцы вайны, пра паніку і ўцёкі, пра цэлыя арміі, кінутыя ў «катлах», напісаныя горы літаратуры. І, дарэчы, ужо адно гэта дазваляе ўскласьці віну ня толькі за ваенныя страты, але і за мільённыя ахьвяры сярод мірнага насельніцтва, на савецкае кіраўніцтва і камандаваньне, якое з такой лёгкасьцю аддала ворагу ледзь не паўкраіны.

Уласна, для любой нармальнай краіны вайна на гэтым бы і скончылася. СССР выратавалі толькі яго жахлівыя памеры. Любая іншая краіна ў аналагічнай сітуацыі вымушана была б капітуляваць. Гэта значыць, фактычна Чырвоная армія ў 1941 годзе прайграла вайну. І ўтрымацца на плаву ёй дазволіла ня мудрасьць недабітых перадваенным тэрорам камандзіраў, і нават ня доблесьць байцоў (шмат у чым, як мы цяпер ведаем, створаная прапагандай, якая прыдумала прыгожыя казкі накшталт «герояў-панфілаўцаў» - рэальна ж заградатрады), а выключна зьнешнія чыньнікі — лішак рэсурсаў і незвычайна суворая зіма, якая аслабіла вырашальны наступ вермахту на Маскву.

Але нават і потым, калі справы для СССР пайшлі лепш, вайна вялася па тых жа прынцыпах — лікам, а ня ўменьнем. «Легендарны маршал Жукаў», «які не прайграў ні адной бітвы», быў проста крывавым мясьніком, які выбрукаваў сабе шлях да славы мільёнамі трупаў сваіх падначаленых. Прычым, ня толькі забітых ворагам, але і расстраляных сваімі, нярэдка — па асабістым загадзе Жукава. Хоць у такім кантэксьце слова «свае» цяжка ня ўзяць у дзьвюкосьсе.

Вось што піша пра гэтага чалавека пісьменьнік-франтавік Віктар Астаф’еў: «А ён выдаваў і падпісваў загады, напоўненыя асаблівым тонам, нібы пісаныя яны для па-варожаму да ўсіх і ўсяго настроеных людзей. Уставіўшы — для затраўкі — абзац пра Радзіму, пра Сталіна, пра тое, што перамога непазьбежная і набліжаецца, дзякуючы тытанічным намаганьням гераічнага савецкага народу, далей пачынаў палохаць нашага брата пунктамі. І ўсе, як ўдары бізуна, са сьвістам, з адцяжкай, каб ірвала ня толькі мяса, але і душу [...] І ў канцы кожнага пункта і падпункта: «Бязьлітасна змагацца!», «Трыбунал і штрафная», «штрафная і трыбунал», «Суворае пакараньне і расстрэл», «Расстрэл і суворае пакараньне». Калі шмат гадоў пасьля вайны я адкрыў раскошна выдадзеную кнігу ўспамінаў маршала Жукава з прысьвячэньнем савецкаму салдату, ледзь з крэсла ня ўпаў. Сапраўды сьвет ня бачыў больш цынічнай і бессаромнай крывадушнасьці: ніхто і ніколі так не раскідваўся рускімі салдатамі, як ён, маршал Жукаў! І калі многіх вялікіх палкаводцаў цяпер варта і трэба называць чалавечымі браканьерамі, то маршал Жукаў па гэтай вартасьці зойме сярод іх адно з першых месцаў — першае месца, самае першае, бясспрэчна належыць яго бацьку і настаўніку, самавыгадаванаму генералісімусу, годным выкармкам якога і быў «народны маршал».»

І падобнымі метадамі вайна вялася да самага канца. Паводле афіцыйных савецкім дадзеных, за 1945 на германскім фронце Чырвоная армія страціла забітымі й памерлымі на этапах санітарнай эвакуацыі нават больш, чым за ўвесь 1941 год (хаця для савецкай арміі ніякай ваеннай неабходнасьці кідаць у пекла ўсё новыя сотні тысяч, не лічачы страты, ужо не было). І гэта завецца перамогай? Больш за тое — “Вялікай перамогай”? Вялікая яна хіба што па колькасьці ахьвяр і маштабах хлусьні, нагрувашчанай вакол яе савецкай і сёньня ўжо расейскай прапагандай.

І зноў вернемся да пытаньня: хто ж перамог у Другой сусьветнай вайне? Калі глядзець не па тым, хто чыю сталіцу заняў, а па выніках для краіны, то атрымліваецца, што разам са сталінскім СССР, які займеў паў-Еўропы, пераможцам можна прызнаць і Нямеччыну, хоць і па наўпрост процілеглых прычынах: несучы цяжкія людскія, найцяжэйшыя матэрыяльныя і тэрытарыяльныя страты, яна (дакладней, большая яе частка) не дасталася камуністам. У выніку здабыла свабоду, пазбавіўшыся ад нацызму.

А што ж атрымалі савецкія «ваяры-пераможцы»? Зноў слова Віктару Астаф’еву: «А чаго плакаць, чаго скуголіць?! Самі здабывалі сабе гэтае жыцьцё. Самі! Чаму, навошта? Для чаго патрыёты па добрай волі падаліся на фронт? Измудохать Гітлера? Абараніць свабоду і незалежнасьць нашай Радзімы? Вось яна табе — свабода і незалежнасьць, вось яна — Радзіма, пераўтвораная ў магільнік. Вось яна — абяцаная гаваркімі камісарамі мілата. Дык няхай у ёй і жывуць шчасліва камісары ​​і абараняюць яе, любяць і берагуць. А я, як сьнег сыдзе, знайду той распадак, тую ключом вымытую яміну… [у якой можна па-ціхаму пакончыць з сабой - Ю.Н.]«

Скрозь кілатоны афіцыйнай пафаснай хлусьні — вось яна, сапраўдная праўда аб той вайне і яе выніках. Нават у кнігах Рэмарка, якія апісваюць Нямеччыну пасьля паразы ў Першай сусьветнай, няма такога адчаю. І гэта завецца перамогай?! І гэта прапануецца сьвяткаваць?!

Такім чынам, падвядзем вынікі.

Па-першае, ніякай «вялікай перамогі» не было. Была — вялікая бяда. А вялікая хлусьня — квітнее і цяпер.

Па-другое, вынікі ня толькі так званай «вялікай айчыннай», але і Другой сусьветнай ў цэлым маюць патрэбу ў пераглядзе і пераацэнцы. Гэта была не перамога Дабра над Злом, не абарона свабоды Расеі, не вызваленьне Еўропы. Гэта была забясьпечаная коштам зусім недарэчных ахьвяр перамога аднаго тыранічнага рэжыму над іншым (ані трохі ня горшым), ажыцьцёўленая пры дапамозе і патуральніцтве заходніх дэмакратый. Для Расеі гэтая вайна была ганебнай і па ходзе, і па выніках.

Ні аднаму з бакоў, які ўдзельнічаў у канфлікце, ганарыцца рашуча няма чым — усе яны, і нацысты, і камуністы, і заходнія саюзьнікі — вінаватыя ў ваенных злачынствах, тэроры супраць мірнага насельніцтва. У той жа час, было б глыбока няправільна адмаўляць годнасьць салдат, якія ўдзельнічалі ў вайне. Рэальныя, а не прыдуманыя прапагандыстамі, гераізм і воінская доблесьць сапраўды мелі месца, прычым ва ўсіх войсках, якія ваявалі. Іншая справа, што доблесьць далёка не абавязкова служыць добрай справе, ды і гераізм на полі бою лёгка можа спалучацца з гвалтам і марадзёрствам пасьля таго, як бой скончаны. Несумніўна і тое, што сярод салдат было нямала прыстойных людзей. Але варта выразна адрозьніваць стаўленьне да пэўнага чалавека зь яго канкрэтнымі асабістымі якасьцямі й стаўленьне да рэжыму, якому ён служыў. І ўжо калі аддаваць ўшанаваньні героям, то з усіх бакоў. Альбо нікому. Нельга запісваць аўтаматычна ў героі па колеры сьцяга (тым больш, што, як ужо адзначалася, у гэтай вайне ні адзін сьцяг не застаўся незаплямленым). Калі паляваць за ваеннымі злачынцамі (што наогул мае сэнс нават тады, калі іх ўжо няма ў жывых, бо ацэнка іх дзеяньняў павінна быць дадзена), то таксама за ўсімі, а ня толькі за тымі, якія змагаліся на баку пераможаных. І калі змагацца з фашысцкай сімволікай й ідэалогіяй, то гэтак жа непрымірыма змагацца і з камуністычнай, а не заахвочваць праявы сталінізму пад той падставай, што «гэта прыемна ветэранам».

Увогуле, замест таго, каб разьдзімаць чарговую прапагандысцкую гістэрыю і патрабаваць ад згвалчаных падзякі за дастаўленае задавальненьне, трэба пакончыць з практыкай шматгадовай крывадушнай хлусьні й падвойных стандартаў, спыніць ўшаноўваньне служыцеляў злачыннага рэжыму і пакаяцца перад усімі, хто бязьвінна пацярпеў ад дзеяньняў «салдат-вызваліцеляў».

На жаль — у Расеі, дзе гэтыя ганебныя старонкі гісторыі застаюцца ледзь не апошнім прадметам нацыянальнага гонару, а кіруючы рэжым у чарговы раз муціруе ў бок імперскага шавінізму, шанцаў на афіцыйныя крокі такога кшталту няма. Але мы можам адмяніць «Дзень Перамогі» зьнізу, хоць бы для сябе асабіста — папросту ня ўдзельнічаючы ў ім і, насуперак афіцыйнай хлусьні, кажучы праўду — што, як вядома, лёгка і прыемна.

У папярэдняй, 1-й, частцы гэтага матэрыяла былі сьцісла пададзены матывы ўчынка Брэйвіка зь яго ўласных слоў. Цікава, важна! Ці ня праўда?  (Каму гэтага замала, можна пачытаць Палітычную дэкларацыю Брэйвіка, напісаную на англійскай мове аж на 1.500 старонках — гл. тут: news.nswap.info/wp-content/uploads/2011/07/2083+-+A+European+Declaration+of+Independence.zip ; альбо кароткую інфармацыю пра яе — гл. тут: http://news.nswap.info/?p=73422#more-73422).  А цяпер давайце паспрабуем адысьці ад таго, што нам хочуць скарміць розныя падкантрольныя СМІ ці сам Брэйвік, і наблізіцца да сапраўднай сутнасьці справы.

Рэдакцыя.

Найпершае, што мы мусім заявіць, што 32-гадовы грамадзянін Нарвегіі Андэрс Берынг Брэйвік - гэта вялікі злачынца! Забраць 77 жыцьцяў (па афіцыйных зьвестках) у абсалютнай большасьці ў ні ў чым не вынаватых маладых людзей (кім бы яны ні былі па сваёй расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай прыналежнасьці) — гэта вельмі цяжкае злачынства. Таму тое, што Брэйвік знаходзіцца цяпер на лаве падсудных, чакаючы найвышэйшай для Нарвегіі меры пакараньня, ёсьць і заканамерным, і слушным.

Але як ідэолагі на гэтым мы не зьбіраемся ставіць кропку, а пойдзем далей.

І тут некаторыя маглі падумаць, што цяпер мы пачнем разважаць пра зьмякчальныя абставіны, шукаць апраўданьне злачынства Брэйвіка. Не! З гэтым асьпектам скончана і таму мы зьвяртаем увагу на іншае.

Галоўныя пытаньні.

Ужо некалькі гадоў на нашым сайце ўсталяваны рубрыкі, якія дазваляюць накопліваюць факты і меркаваньні вакол тых масавых злачынстваў, якія робяцца зь еўрапейскімі народамі: “Прыглядаемся да Захаду” (285 матэрыялаў), “Дэградацыя ЕўраЗьвязу” (139 матэрыялаў), “Фіксуем варварства Захаду” (20). На грунце гэтых і шматлікіх іншых матэрыялаў, якія накопліваюцца таксама і ў нашым рэдакцыйным архіве, мы рыхтуемся самі апісваць, што сёньня чыніцца зь еўрапейскімі (і ня толькі еўрапейскімі) аўтахтоннымі народамі пад лозунгамі “дэмакратыі”, “поўнай адкрытасьці”, “талерантнасьці”, “мультыкультуралізму”, “барацьбы з гомафобіяй і ксенафобіяй, расавай нецярпімасьцю і фашызмам”, “перавагай індывідуальных правоў над правамі грамадства, народа” і да т.п. небясьпечнай, і, як бачым, злачыннай лухтой…

Мусім адразу сказаць: нашы папярэднія ацэнкі й клопат у пытаньні зьнішчэньня карэнных народаў Еўропы практычна цалкам супадаюць з тым, што было выказана ў выступе Брэйвіка. Так, карэнныя народы Еўропы наўмысна і планамерна зьнішчаюцца! Так, на еўрапейскім кантыненце адбываецца найцяжкае наймаштабнае генацыднае злачынства! Так, выканаўцы і замоўнікі, якія ўдзельнічаюць у адзначанай суперзлачыннай справе, павінны быць спынены, схоплены, прыцягнуты да суду, пакараны. Паколькі гэтае злачынства па сваім маштабе непараўнальна большае, чым тое, што зьдзейсьніў Андэрс Брэйвік, пакараньне ўсіх праваднікоў такой генацыднай палітыкі — усіх гэтых ліберальных фашыстаў (ліберастаў) — павінна быць сувымерна большым!    

Адсюль, датычна фактаў і клопату, якія былі выкладзены Брэйвікам у якасьці  абгрунтаваньня матываў свайго ўчынку, можам сказаць наступнае: мы ня толькі ўспрымаем і разумеем іх, а і… падзяляем.

Новым для нас у яго заяве было тое, што, аказваецца, “еўрапейскія мультыкультуралісты наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог”, “яны выкарыстоўваюць цэнзуру, насьмешкі, перасьлед іншадумцаў”, “нягледзячы на ​​тое, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць краіны Еўропы імігрантамі з Азіі й Афрыкі”… Мы ж, наіўныя, думалі, што гэта толькі нашы “беларускія” афіцыйныя апазіцыянеры і СМІ не жадаюць дыскутаваць з намі — беларускімі зьмястоўнымі дэмакратымі — не пускаюць нас на старонкі сваіх газет, на радыё і тэлебачаньне, не выстаўляюць нашы каментары (пра рэжымныя СМІ мы нават ня кажам). Аказваецца, тое ж адбываецца і ў “дэмакратычнай, цывілізаванай Эўропе”! Аказваецца, гэта агульная, глабальная практыка паводзін усіх ліберастаў!  

Добра, запомнім…   

Таму з гэтага месца мы задаем наступныя заканамерныя пытаньні: а чаму на лаве падсудных мы ня бачым тых, хто зьдзейсьніў у 10, 100, 1000 разоў большыя злачынствы, чым Брэйвік?!!  Дзе ўсе тыя “мультыкультуралісты і талерасты”, чыімі рукамі робіцца ГЕНАЦЫД КАРЭННЫХ НАРОДАЎ ЕЎРОПЫ?!!  Дзе замоўнікі гэтага злачынства?! Чаму іх ніхто ня судзіць?!

Генацыд еўрапейскіх народаў адбываецца на нашых вачах. Мы ўсе зьяўляемся сьведкамі гэтых жахлівых падзей, гатовыя сьведчыць у любым судзе. Дык у чым справа. Ёсьць відавочнае злачынства, ёсьць мільёны сьведак. Дзе суды?! Іх няма! ЧАМУ НЯМА?!

Вось гэта і ёсьць галоўныя пытаньні, патрабаваньне адказу на якія павінна цяпер станавіцца рубам кожны раз з нагоды любога ўзгадваньня ўчынка Брэйвіка — зь ім усё ясна, дайце адказы на гэтыя пытаньні!

Паколькі ніводная з афіцыйных еўрапейскіх устаноў — ні суды, ні пракуратура, ні парламенты ці ўрады, ні галоўныя палітычныя партыі, ні нехта іншы, хто ў прынцыпе павінен — не зьбіраюцца адказваць на азначаныя пытаньні, на іх будзем адказваць мы. Па меры нашых сьціплых сіл. 

Віды зброі ў сучаснай генацыднай вайне.

У свой час мы ўжо тлумачылі, што супраць народаў сьвету з мэтай іх генацыднага зьнішчэньня можа быць выкарыстана ня толькі канвенцыйная ваенная зброя (назавем яе 1-м відам зброі),

а і:

- татальнае дэмаралізуючае, дэгенератыўна-разбуральнае інфармацыйнае ўзьдзеяньне (з мэтай максімальнага абыдленьня людскай масы) — гэта 2-і від зброі;

- грошы (для подкупу ключавых грамадска-палітычных фігур) — 3-і від зброі;

- спойваньне і наркатызацыя насельніцтва, атручваньне ежы (кансервантамі, песціцыдамі, цяжкімі металамі, нітратамі, радыянуклідамі й да т.п.), магчыма, некаторыя прышчэпкі (якія могуць выклікаць, напрыклад, бясплоднасьць) — 4-ы від зброі; 

- ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (то бок перасяленьне ў дзяржавы карэнных народаў вялікіх масаў іншых народаў, чужародных генетычна і па сваёй культуры) - 5-ы від зброі.

У сваім выступе Брэйвік якраз і паказаў, як ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (5-ы від зброі) у спалучэньні з прапагандай “талерантнасьці й мультыкультуралізму” (2-і від зброі) выкарыстоўваецца сёньня ў Еўропе ў якасьці аднаго з галоўных відаў генацыднай зброі (праўда, ён не сказаў пра 3-і від генацыднай зброі — грошы).

Ніводнага стрэлу, а народы вынішчаюцца…

Чаму мы не пайшлі за першым уражаньнем.

І вось ужо, здавалася, мы гатовыя былі ўспрыняць Брэйвіка як выключнага патрыёта сваёй Бацькаўшчыны — Нарвегіі, які з-за адчаю перайшоў пэўныя недазваляльныя межы ў сваім пратэсьце (назавем гэтае наша стаўленьне гіпотэзай А). Але далейшы аналіз сітуацыі прывёў нас да неабходнасьці прытармазіць з канчатковым вызначэньнем.

Спачатку ў выступе Брэвіка насьцярожыла агітацыя за большую радыкалізацыю дзейнасьці пранацыянальных сіл, імкненьне рыхтаваць грамадскую думку да “рэкаў крыві, якія будуць цячы па гарадах Еўропы” (вось дык нюансік!..). Калі ж ён фактычна заявіў пра неабходнайсьць прыходу да ўлады новага Гітлера і разьвязаньне Трэцяй сусьветнай вайны, насьцярога перарасла ў канчатковае непрыняцьце. “Стоп, тут нешта ня тое!..”, — падумалі мы і сталі прыглядацца ня толькі да таго, што Брэйвік ня так сказаў, а і да таго, што ён ня так не сказаў.

На гэтым шляху пачалі выяўляцца дадатковыя нюансы.

Так, насьцярожыла, што, называючы ворагаў-зьнішчальнікаў нарвежскага й іншых еўрапейскіх народаў, Брэйвік пералічыў масу розных сацыяльных груп: “мультыкультуралісты”, “сацыял-дэмакраты”, “лібералы”, “левыя”, “марксісты” (у т.л. “культурныя марксісты”), “выкладчыкі ўніверсітэтаў”, “журналісты і рэдактары абсалютнай большасьці СМІ”.  

Можна не сумнявацца, што сярод азначаных грамадскіх і палітычных груп сапраўды шмат асобаў, здольных прадаваць інтарэсы ўласнага народу. Але пры гэтым немагчыма не здагадвацца, што планамернасьць, настойлівасьць і маштабнасьць у зьдзяйсьненьні відавочна генацыднай палітыкі супраць аўтахтонных еўрапейскіх народаў ня могуць зьявіцца проста так. Тут відавочным ёсьць ўплыў нейкага магутнага замоўніка ўсёй гэтай “мультыкультуралістычнай палітыкі” — дырыжора, які стаіць “па-над полем бітвы” і ня бачны большасьці ўдзельнікаў падзей.

Па тэксьце выступа Брэйвіка бачна (калі яго ён пісаў сам), што ён мае дастаткова добрыя разумовыя здольнасьці. Тады чаму ім так і не было пастаўлена пытаньне пра арганізатара тых трагічных працэсаў, якія адбываюцца цяпер у Еўропе? 

Акрамя таго, тут варта дадаць, што ў многіх чытачоў 1500-старонкавага Палітычнага маніфеста Брэйвіка, які завецца «2083 — Дэкларацыя незалежнасьці Еўропы», складаецца ўражаньне, што кніга напісана пад уплывам сіяністаў. Бо аўтар — перакананы антырасіст і не нацыянал-сацыяліст, а масон хрысьціянскага толку, про-гомасексуаліст, про-сіяніст, прыхільнік «Ізраіля» і ліберальнай рынкавай эканомікі (для многіх чытачоў 1-й часткі гэтага матэрыяла такая інфармацыя можа выглядаць навіной, але гэта так). Ён з павагай ставіцца да Пуціна з-за вайны на Каўказе. З нарвежскімі антыфашыстамі знаходзіцца ў канфлікце з-за палестынскага пытаньня — Брэйвік прыхільнік злачынстваў сіяністаў ў акупаванай габрэямі Палестыне. Прапануе саюз зь сіяністамі супраць Іслама. Брэйвік складае ў адну кучу нацыянал-сацыялізм й ісламізм, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія на яго думку зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі і ўсяму заходняму грамадству. Больш за тое, аказваецца, Брэйвік мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі “няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца” (як вам нюансік?!) — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/24/83768.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml.

Як кажуць, поўны вінігрэт…

У сувязі з усім адзначаным паўстала неабходнасьць яшчэ пільней прыгледзецца да асобы Брэйвіка…

Дадатковыя неўвязкі й падазрэньні.

Нашыя падазрэньні (пра нешта ня тое) што да асобы Брэйвіка толькі павялічыліся, калі мы пачалі зьбіраць і аналізаваць даныя пра яго вонкавы выгляд, крэўных, сяброў і арганізацыі, да якіх ён належаў.

Здавалася, простае пытаньне: які колер вачэй у Брэйвіка? Як бы ня так. На адных фота ў яго блакітныя вочы (напрыклад, на тых, што выстаўляе радыё “Свабода” — гл. http://www.svaboda.org/content/article/24443343.html;  http://www.svaboda.org/content/article/24451222.html), на іншых — карыя.

Кантактныя лінзы?   

Які ў Брэйвіка колер валасоў? На адных фота, прычым больш раньніх, ён мае даволі цёмныя валасы, на іншых — яўны бландзін. На судзе зноў паступова становіцца брунэтам (гл. фота ў пачатку артыкула).

Фарбаваньне ў бландзіна?

Нягледзячы на тое, што ўсе афіцыйныя СМІ крычаць пра “нарвежскага бландзіна”, у сеціве ёсьць зьвесткі, што Брэйвік на справе мінімум на палову габрэй (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/25/83782.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/05/84147.shtml).

На больш раньніх фота Брэйвік сапраўды выглядае, як трохі іранічны габрэйскі хлопчык…

Куды падзеліся кручкаваты нос, поўныя губы? Пластычная аперацыя?

(Зьвесткі пра тое, што Брэйвік 10 гадоў таму зрабіў сабе пластычную аперацыю, таксама ёсьць у сеціве — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/02/84021.shtml)

Атрымліваецца, Брэйвік шмат высілкаў прыкладаў, каб карэктаваць свой вонкавы імідж, прычым так, каб людзі ўспрымалі яго “тыповым вікінгам” — кантактныя лінзы, адбельваньне валасоў, пластычныя аперацыі. Навошта? А, можа, сапраўды для таго, каб ніхто не сумняваўся, што леташняе злачынства зьдзейсьніў менавіта “нардыт-нацыст”, а не амбітны габрэйскі хлопчык?

Яшчэ факт. Калі прыглядзецца да маладых людзей, якія сабралася ў той злапомны дзень на востраве Ўтоя, дык можна ўбачыць, што абсалютная большасьць зь іх былі зусім не азіяты, негры ці арабы, а… карэнныя нарвежцы. Яны былі прадстаўнікамі моладзевага крыла кіруючай сацыял-дэмакратычнай партыі Нарвегіі, якая, у дадатак, даўно і актыўна падтрымлівае палестынцаў у іх змаганьні супраць сіяністаў Ізраіля. Адзначанае добра бачна на фота, якія пададзены ніжэй.

Падумайце, ці мог бы сапраўдны нарвежскі нацыяналіст, які выступае супраць мусульманскай акупацыі Еўропы, забіваць нарвежскую ж моладзь? А, можа, галоўнае якраз і было ў тым, што гэтая моладзь выступала супраць ізраільскіх сіяністаў.

Ідзем далей. Паглядзім на сяброў Брэйвіка і арганізацыі, зь якімі ён супрацоўнічаў.

Пачнем з дастаткова абгрунтаванага меркаваньня, што адзін чалавек ня мог зьдзейсьніць два такія буйныя тэракты, якія прыпісваюцца Брэйвіку, тым больш за два дні (гл. http://ari.ru/news/3750/).

Адносна нядаўна высьветлілася, што ідэйнымі настаўнікам і натхняльнікам Брэйвіка быў блогер “Фёрдман” (сапраўднае імя Педэр Енсен - гл. фота), які ёсьць вядомы сіяніст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84165.shtml).

У сеціве ёсьць фота Брэйвіка ў тыповым масонскім аблачэньні. Нагадаем, на судзе ён сам прызнаўся ў прыналежнасьці да нейкай таемнага ордэна “Тампліераў”, пра які на тым жа судзе было заяўлена, што яго не існуе… Аднак, ёсьць зьвесткі, што яшчэ ў 2002 годзе ў Лондане Брэйвік увайшоў у склад «панеўрапейскага нацыяналістычнага ваеннага ордэна» (http://www.svobodanews.ru/content/article/24279370.html). Вось вам і “тэрарыст-адзіночка”…

Нядаўна вядомы нарвежскі прафесар-сацыёлаг Ёхан Гальтунг ужо наўпрост заявіў, што, па яго меркаваньні, за Брэйвікам стаіць Масад — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/05/90398.shtml

У Брэйвіка былі сувязі нават у Расеі й Беларусі (http://www.gazeta.ru/social/2011/07/28/3714077.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/05/88647.shtml). У прыватнасьці, ён быў у кантакце зь вядомым расейскім нацыкам Дзёмушкіным (гл. фота), які ўзначальваў расейкі СС (“Славянскі сабор”), а цяпер зьяўляецца лідарам расейскага нацыяналістычнага руху “Рускія”, і які, дарэчы, лічыцца ў Маскве агентам ФСБ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84094.shtml).  Па-першае, гэты факт зноў кажа, што Брэйвік не тэрарыст-адзіночка, а па-другое, ёсьць зьвесткі, што і Дзёмушкін… не зусім рускі чалавек (http://ru-politics.livejournal.com/24943777.html; http://unionregions.rusbb.org/viewtopic.php?id=1443; http://www.youtube.com/all_comments?v=9q66t6ysZgk).

(Дарэчы, у свой час мы ўжо інфармавалі нашых чытачоў пра тое, хто на самай справе ўзначальвае многія арганізацыі расейскіх нацыстаў (гл. http://nashaziamlia.org/2007/11/08/1037;  http://nashaziamlia.org/2008/07/14/1439) і пры гэтым увесь час пасьпяхова абыходзіць 282-і артыкул КК РФ, па якім цяпер знаходзяцца ў вязьніцы калі ня сотні, дык дзясяткі расейскіх грамадска-палітычных актывістаў…)

І ў заключэньні разьдзела яшчэ адзін факт, з шэрагу кур’ёзаў — як кажуць, і сьмех, і грэх… Радыё “Свабода” вырашыла пракаментаваць акцыю Брэйвіка і суд над ім. Фота асобаў, якім гэта было дазволена зрабіць і якія хоць трохі казалі па сутнасьці, пададзены зьлева. Вось яны — галоўныя сьпецы па брэйвікаўскай справе (http://www.svaboda.org/content/article/24277143.html; http://www.svaboda.org/content/article/24276219.html; http://www.svaboda.org/content/article/24277688.html). Як кажуць, абыдземся без відавочных, а таму і непатрэбных каментароў… Дададзім толькі, што падбор “Свабодай” менавіта такіх “эксьпертаў” зьяўляецца дадатковым доказам у капілку больш рэалістычнай версіі падзей, чым тая, якая дасёньня падтрымліваецца “Свабодай”…  

Гіпотэза Б.

Такім чынам, самы час адмовіцца ад першапачатковай гіпотэзы А і запрапанаваць іншую (назавем яе гіпотэзай Б).

На самай справе Брэйвік не этнічны нарвежац (ці, як мінімум, ня цалкам этнічны нарвежац). Па сваіх поглядах ён — сіяніст. Але ён зрабіў усё магчымае, каб выглядала так, быццам леташнія злачынствы зрабіў этнічны нарвежскі нацык. Да гэтага ён даўно рыхтаваўся (пластычныя аперацыі былі зроблены ім 10 гадоў таму).

Яшчэ больш істотна, што Брэйвік дзейнічаў не адзін. Ён — прадстаўнік нейкай таемнай арганізацыі, якая імкнецца дасягнуць пэўных мэт. Паколькі гэтыя мэты даволі відавочныя, абыдземся без доўгіх разважаньняў і адразу іх назавем:

- дыскрэдытаваць як “фашыстаў-нацыстаў-тэрарыстаў” усіх тых, хто імкнецца супрацьстаяць зьнішчэньню еўрапейскіх народаў за кошт выкарыстаньня ксенаэтнічнай дэмаграфічнай зброі на фоне інфармацыйнага накіданьня гэтым народам ідэй “мультыкультуралізму і талерантнасьці” (такая дыскрэдытацыя робіцца для таго, каб азначаную генацыдную палітыку працягнуць);   

- справакаваць некаторых сапраўдных (але адмарожаных) белых еўрапейскіх нацыяналістаў на акцыі, аналагічныя брэйвікаўскай (гэта стварыла б яшчэ лепшыя магчымасьці для дыскрэдытацыі праз СМІ магчымага супраціву «мультыкультурнасьці»);

- справакаваць грамадзянскую вайну паміж аўтахтоннымі еўрапейскімі народамі й імігранцкімі ксенаэтнасамі (каб адуважыць ад іншых ня менш істотных негатыўных працэсаў, якія адбываюцца ў еўрапейскіх грамадствах,  і ад саміх соцыяпаразітных сіл, якія гэтыя негатыўныя працэсы ствараюць);

- выклікаць спачуваньне да Ізраіля (які, маўляў, “вымушаны супрацьстаяць арабскай, і асабліва палестынскай, агрэсіі”);

- забясьпечыць рэфармаваньне ліберастычнай ідэалогіі на тэрыторыі Еўропы ў наступным ключы — “мультыкультуралізму, як і раней — так, але без мусульман”.

Калі ўявіць дадзеныя палажэньні ў выглядзе нейкай вопраткі, каму яна будзе пасаваць?

Адказ відавочны: гэта можа быць толькі сіянакратыя…

І, атрымліваецца, што Брэйвік — гэта яе крывавы агент.

Гіпотэза Б ужо пацьверджана многімі.

На жаль, мы ня першыя, хто прапануе такі варыянт адказа на загадку Брэйвіка.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=muA8bRP0D5A&feature=related — вы можаце паглядзець кароткі фільм “Сіянісцкі тэрор у Нарвегіі”, зроблены знакамітым змагаром з глабальным сіянізмам, былым кангрэсмэнам ЗША Дэвідам Дзюкам (гл. фота). Назва фільма кажа сама за сябе і цалкам адпавядае другой нашай гіпотэзе.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=XkQSVADE0dU&feature=related — можна паглядзець аналагічнае відэа (верагодна, ужо расейскай вытворчасьці) пад назвай “Андэрс Брэйвік, як ён ёсьць”. У фільме прапануецца такая ж версія падзей.

Заяву па-сутнасьці такога ж зьместу зрабілі й шведскія нацыянал-сацыялісты. Падаем ніжэй яе тэкст у перакладзе з расейскай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml).

“Нарвегія трапіла пад сіянісцкі тэракт. Шведскія СМІ ўпарта называюць яго “нацыяналістычным”.

Сэнс і сутнасьць тэракту ў Осла пачынае высьвятляцца. Выканаўца акта Anders Behring Breivik цалкам прызнаўся ў зробленым, яго матывы і яго ідэалогія праясьніліся. Аднак, нягледзячы на ​​гэта, касмапалітычныя СМІ, як у Швецыі, так і ва ўсім сьвеце спрабуюць ўпарта напусьціць туману датычна асобы Брэйвіка і яго палітычных перакананьняў.

Тэрарыст Anders Breivik — масон, актыўны сіяніст і антынацыяналіст, які меў сувязі зь сіянісцкай лігай Defence League (EDL), якая адмаўляе расавую тэорыю і станоўча ставіцца да гомасэксуалізму. Быў актыўным удзельнікам розных інтэрнэт-форумаў, дзе агрэсіўна аргументаваў супраць нацыянал-сацыялізму, нацыяналізму наогул, а таксама супраць ісламу як асноўнай небясьпекі для сусьветнага габрэйства.

Сваім палітычным ідалам лічыў забойцу германскага народа Ўінстана Чэрчыля, асабіста адказнага за бамбаваньні грамадзянскага насельніцтва Нямеччыны падчас Другой Сусьветнай вайны.

Можна дакладна сказаць, што Брэйвік — гэта прадукт асяроддзя сёньняшніх ўладумаючых у Еўропе — ліберальных-капіталістаў і дэмакратычных сіяністаў.

Ён валіць у адну кучу нацыянал-сацыялізм й іслам, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія, на яго думку, зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі й усяму заходняму грамадству.

Ён адмаўляе расавую тэорыю і мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца.

У сваім Маніфесьце ён абвяшчае габрэяў і «Ізраіль» сваімі галоўнымі саюзьнікамі, а амерыкана-«ізраільскі» капіталізм і сучаснае дэкадэнцкае, пра-гомасэксуальные грамадства — сваім ідэалам.

Большасьць шведскіх СМІ належаць сіянісцкім кланам Bonnier і Hjörne. Яны стаяць перад складанай дылемай. На самай справе сіяніст, антырасіст, масон зьдзейсьніў самае вялікае масавае забойства ў гісторыі Скандынавіі. Але ж многія яго погляды — антырасізм, антынацыяналізм — падаюцца ў гэтых самых СМІ як нешта станоўчае. І менавіта таму, замест таго, каб накіраваць увагу чытачоў і слухачоў на рэальныя погляды й ідэалогію Брэйвіка, ва ўжытак пайшлі тэрміны «правы экстрэміст», «нацыяналіст», каб увесьці ў зман грамадскасьць адносна матываў яго дзеяньняў.

Напрыклад, СМІ канцэнтруюць увагу грамадства, што ён, маўляў, антыісламіст, аднак замоўчваюць, што ён «антыісламіст яшчэ і таму, што іслам уяўляе пагрозу існаваньню «Ізраіля». Некаторыя СМІ зайшлі так далёка ў сваёй ілжывай прапагандзе, што пазначылі Брэйвіка як «нацыста», хоць ён ёсьць фанатычны АНТЫнацыст і бачыць у нацыянал-сацыялізьме самую вялікую пагрозу для Еўропы.

СМІ хаваюць падрабязнасьці што да матыву злачынцы — прычыны, па якой ён абраў напасьці менавіта на моладзевы лагер сацыял-дэмакратаў.

Доўгі час, у тым ліку і за дзень да тэракту, сацыял-дэмакраты вылучалі патрабаваньні, каб Нарвегія байкатавала «Ізраіль». У тым ліку ў інтэрнэце даступныя фота з моладзевага лагера, дзе актывісты трымаюць плакат з патрабаваньнем «Байкот Ізраіля». Акрамя таго, там былі абмеркаваны патрабаваньні прызнаньня Нарвегіяй Палестынскай аўтаномнай дзяржавы і адкрыцьця нарвежскай амбасады ў Палестыне.

Тое, што фанатычны сіяніст Андэрс Брэйвік пісаў паведамленьні на інтэрнэт-форуме, напоўненыя нянавісьцю да нарвежскіх сацыял-дэмакратаў й іх пазіцыі ў «ізраільска»-палестынскім пытаньні, — сістэматычна хаваецца шведскімі СМІ. Па той прычыне, што гэта зьяўляецца галоўным ключом да разуменьня, чаму ён абраў менавіта гэты моладзевы лагер для зьдзяйсьненьня масавага забойства.

Іншы цікавы асьпект ў асьвячэньні СМІ таго, што здарылася, гэта тое, што яны старанна апісвалі злачынцу як «этнічнага нарвежца», тое, што ён «бландын» і г.д. 22 ліпеня газета Афтанбладет сцьвярджала, што злачынца мае «нарвежскую зьнешнасьць». А, між тым, гэта тая газета, якая сістэматычна адмаўляе існаваньне шведскага народу, існаваньне рас і таго, што існуе нешта «тыпова шведскае» або нардычнае. Аднак яны ўсё ж вырашылі апісаць Брэйвіка менавіта як… «этнічнага нарвежца» і з тымі атрыбутамі, якія ўласьцівыя нарвежцам.

Гэта ўсё для таго, каб заблытаць грамадства і накіраваць увагу ад сіянісцкага асьпекту тэракту, намовіць грамадству, што тэракт быў здзейсьнены нарвежскім «нацыяналістам» і «расістам».

Як нацыянал-сацыялісты, мы можам толькі канстатаваць, што віноўнік самага крывавага тэракту ў нардычнай сучаснай гісторыі быў ворагам усяго, за што нацыянал-сацыялізм змагаецца. Гэта мы сцьвярджаем, нягледзячы на ​​ўсё тое, што СМІ спрабуюць намовіць шведскаму грамадству.

Для тых, хто ўважліва сочыць за падзеямі, зьвязанымі са злачынствам Брэйвіка, зь першакрыніц і параўноўвае інфармацыю з тым, як гэтыя падзеі апісваюцца СМІ, гэта можа стаць звонам у абуджэньні ад сьляпой веры ў хлусьню СМІ. Гэта можа прывесьці чалавека да высновы, што гэтыя СМІ хлусяць у тым ліку і ў многіх іншых пытаньнях, якія тычацца грамадскага жыцьця”.

(канец цытаваньня заявы)

Такое маштабнае пацьверджаньне нашых выкладак (пазначаных, як гіпотэза Б) з самых розных незалежных крыніц дазваляе глядзець на іх сапраўды як на самую абгрунтаваную гіпотэзу…

У разьвіцьцё тэмы і на заключэньне. 

Мы, натуральна, будзем і далей сачыць за падзеямі вакол Брэйвіка. Але цяпер хацелі б зьвярнуць увагу на яшчэ больш істотныя грамадскія зьявы, сутнасьць якіх усё больш прасьвятляецца ў т.л. і з нагоды леташніх падзей у Нарвегіі.

У свой час намі было заўважана, што, аказваецца, у рамках распаўсюду “мультыкультуралізму і талерантнасьці” сіяністы актыўна спрыяюць укараненьню ісламізму ў Еўропе. Намі нават быў запрапанаваны тэрмін “юдаісламізм” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/05/11/3297/#more-3297).

Цяпер зьявіліся яшчэ больш выразныя факты што да ўдзелу сіяністаў у мультыкультурным злачынстве. Так, дзякуючы Дэвіду Дзюку ў кожнага з нас ёсьць магчымасьць праглядзець кароткія фільмы (гл. “Дэвід Дзюк: Як сіяністы (юдэі) правяць сьветам!” — http://www.youtube.com/watch?v=Y5-PLIhOqlM ; “Дэвід Дзюк. Як забіваюць народы” -  http://www.youtube.com/watch?v=0I5F8yj3p3o&feature=related ; “Дэвід Дзюк: Як сіяністы падзяляюць і ўладараць” — http://www.youtube.com/watch?v=ZmM-9IfaXJc&feature=related), у якіх сярод іншага ярая сіяністка Барбара Лернер-Сьпектар, якая жыве ў Швецыі, адкрыта хваліцца ў адным інтэрвю:

“Я думаю, што рэзкае ўзмацненьне антысемітызму ў Еўропе сёньня абумоўлена тым, што Еўропа яшчэ не навучылася быць мультыкультурнай. Я думаю, што гэта трансфармацыя можа нам дорага каштаваць, але яна абавязана адбыцца. Еўропа спыніць  быць тым маналітным грамадствам, якім яна была на працягу стагоддзяў. І габрэі [не габрэі, а сіяністы. - Рэд.] - рухаючая сіла гэтых перамен. Еўропу чакаюць буйныя перамены. Яе пераключаць у мультыкультурны рэжым, а габрэяў будуць ненавідзець за іх вядучую ролю ў гэтым працэсе”. 

Вось дык прызнаньні!…

Такім чынам, атрымліваецца, што адны агенты сіянакратыі (такія, як Барбара Лернер-Сьпектар) спрыяюць “мультыкультуралізму, ісламізацыі й талерантнасьці” ў Еўропе, а іншыя (такія, як Андэрс Берынг Брэйвік) — пад нацыяналістычнымі лозунгамі змагаюцца супраць яе.

Ня першы раз сіянакратыя заўважана ў такіх разводках (адзін зь іншых гістарычных прыкладаў гл. тут:  http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/). Таму час адлюстраваць гэтую зьяву вобразна.

Напрыклад так, як пададзена ніжэй.

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь — Наша Зямля!”

17 красавіка 2012 г. нарвежскі тэрарыст Андрэас Берынг Брэйвік, які ў леташніх вядомых падзеях забіў па афіцыйных зьвестках 77 чалавек (8+69), выступіў у судзе з прамовай. У ёй ён патлумачыў прычыны зьдзейсьненых ім тэрарыстычных актаў (http://www.smp.no/nyheter/terrorsaken/article451361.ece). Гэты выступ празь дзень быў перакладзены з нарвежскай мовы на расейскую (http://www.ej.by/news/blogs/2012/04/20/rossiyskie_blogery_opublikovali_opravdatel_noe_zayavlenie_breyvika.html). Нам, натуральна, было цікава даведацца, якімі матывамі кіраваўся Брэйвік, зьдзяйсьняючы свае тэракты. Мы пазнаёміліся з тэкстам яго выступу, зрабілі пераклад на нашу мову, выставілі ніжэй і, як звычайна, выкажам свае меркаваньні. Між іншым, зноў зьвяртаем увагу: ні воднае СМІ ў беларускай і беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы на такі элементарны ўчынак у чарговы раз (і які ўжо) аказалася ня здольнае…

Рэдакцыя.

«Я стаю тут як прадстаўнік нарвежскага, еўрапейскага, антыкамуністычнага і антыісламскага апазіцыйнага руху — Нарвежска-Еўрапейскі Рух Супраціву. А таксама як прадстаўнік Тампліераў.

Я прамаўляю ад імя шматлікіх нарвежцаў, скандынаваў, еўрапейцаў, якія ня хочуць быць пазбаўленыя іх правоў карэннага этнасу, ня хочуць быць пазбаўленыя культурных і тэрытарыяльных правоў.

Нарвежскія СМІ, пракуратура сьцьвярджалі й працягваюць сьцьвярджаць, што прычыны, па якіх я правёў сваю акцыю самаабароны 22/7, крыюцца ў маёй асобе. Неаднаразова пісалася, што мае дзеяньні былі абсалютнай выпадковасьцю, што я нікчэмны і зласьлівы няўдачнік, які ня мае ніякіх мэтаў, ніякай годнасьці й якому зусім нельга давяраць… Таксама неаднаразова гаварылася, што я хлус, што я амаральны тып, вар’ят, што мяне трэба ізаляваць, як, зрэшты, й іншых нацыяналістаў і кансерватараў ў Нарвегіі. Яны спрабавалі сказаць, што я страціў працу, што ў мяне комплексы, што я наогул ні зь кім не кантактаваў, што я жорсткі і вар’яцкі чалавек, які гэтым учынкам меў намер прыцягнуць увагу да сваёй персоны. СМІ і пракуратура сьцьвярджалі, што я хворы на нарцысізм, што я антысацыяльны псіхапат, што пакутую ад розных фобій, якія і прывялі мяне да такога кроку. Больш за тое, дайшло да таго, што пра мяне напісалі, што паміж мною і маёй маці была кровазьмяшальная сувязь, што я нікчэмны забойца дзяцей, хаця мною ня быў застрэлены ні водны чалавек маладзешы за 14 гадоў. Сьцьвярджалі таксама, тыя ж самыя СМІ, што я гомасексуаліст, педафіл, баязьлівец, некрафіл, расіст і соцыяпат. Фашыст, нацыст, сіяніст і анархіст адначасна. Дайшло нават да таго, што СМІ сьцьвярджалі, што мой IQ ніжэй за 80 пунктаў.

Я, прызнаюся, ня зьдзіўлены гэтымі характарыстыкамі. Але большасьць людзей, я спадзяюся, выдатна разумеюць, што гэта ілжывая прапаганда, якая мяжуе з камедыяй або нават з абсурдам. Але важна іншае: ці ўсе разумеюць прычыну, з-за якой журналісты, пракуроры, культурная эліта, рэдактары газет і часопісаў працягваюць мяне высьмейваць, зьдзекавацца і хлусіць пра мяне. Адказ просты. Я змог рэалізаваць выдатны план баявой аперацыі, першы з часоў Другой Сусьветнай вайны. Яны ўсе мяне высьмейваюць таму, што баяцца. Празь іх кажа страх, таму што ваяўнічыя нацыяналісты могуць нанесьці непапраўную шкоду іх уласнай ідэалогіі «культурнага марксізма» і мультыкультуралізма. І яны зробяць усё, што ад іх залежыць, каб не дапусціць гэтага.

Яны дэманізуюць мяне і маіх рэвалюцыйна настроеных братоў і сясьцёр, мы ўсе — іх горшы ў сьвеце кашмар. Але я вельмі спадзяюся, што нацыяналісты і «культурныя кансерватары» не дадуць сябе падмануць і не паддадуцца на кручок гэтай ілжывай прапаганды.

Я буду працягваць распавядаць і пачну, мабыць, з таго, што адбылося пасьля Другой Сусьветнай Вайны ў Еўропе, дзе Нарвегія і Заходняя Еўропа ня мелі дэмакратыі як такой. Я нават не бяруся параўноўваць сітуацыю з дэмакратыяй у Еўропе пасьля Другой Сусьветнай Вайны з міжваенным перыядам. Свабода выказваньня думкі ў Нарвегіі, ды і ў Еўропе — гэта паняцьце без рэальнага зьместу. Нарвегія і Еўропа амаль цалкам здушаныя, і ў нашых краінах пануе сапраўдная дыктатура.

Але што адбылося ў міжваенны перыяд, паміж Першай і Другой Сусьветнымі войнамі? Гітлер прыйшоў да ўлады. Была дэмакратыя ў Еўропе і нацыянал-сацыялісты прыйшлі да ўлады, гэта і ёсьць прычына таго, што «культурныя марксісты» і лібералы не хацелі ўводзіць у еўрапейскіх краінах сапраўдную дэмакратыю і свабоду слова.

«Культурныя марксісты» і лібералы пастараліся адцерці нацыяналістаў і кансерватараў ад улады, таму што яны адчуваюць страх — баяцца, што да ўлады можа прыйсьці новы Гітлер і пачне Трэцюю Сусьветную вайну.

Тое, што сёньня вы называеце дэмакратыяй — гэта ня што іншае, як ліберальная і культурна-марксісцкая дыктатура.

«Культурны марксізм», які пераважае ў Нарвегіі й наогул у Еўропе, падняўся на небывалую вышыню менавіта пасьля Другой Сусьветнай вайны, прысвоіўшы сабе ролю пераможцы і накіроўваючай сілы чалавечага прагрэсу ў цэлым. Новай ідэалогіяй «культурнага марксізму» стаў мультыкультуралізм — па сутнасьці, забарона на любую крытыку ў адрас тых, хто вызнае дадзеныя ідэалагічныя ўстаноўкі. Пачатак быў пакладзены пасьля 1945 года, і вельмі ярка ўсе гэтыя прынцыпы выявіліся падчас камуністычных бунтаў у 1968 годзе, пра што падрабязней я скажу крыху пазьней.

Нацыяналізм і «культурны кансерватызм» абрынуліся пасьля Другой сусьветнай вайны. На жаль, у Еўропе не было свайго Макарці, які мог бы спыніць пранікненьне марксістаў у СМІ і ў адукацыйныя ўстановы. Чым марксісты і карысталіся, як толькі маглі. Яны праніклі таксама ў шэрагі сацыл-дэмакратычнага руху з тым, каб падпарадкаваць яго сабе. Але самым эфектыўным спосабам прыходу да ўлады ў Еўропе быў усё ж такі шлях праз адукацыйныя ўстановы: школы, інстытуты, універсітэты… І гэта адбылося ня толькі ў Нарвегіі, але і па ўсёй Еўропе. Так званая рэвалюцыя 1968 году адбылася менавіта таму, што яшчэ былі ў Еўропе сілы антыкамуністычнага характару, якія перашкаджалі пранікненьню марксістаў у адукацыйныя ўстановы. Тыя, хто, як Макарці, спрабавалі запабягаць гэтаму працэсу. Але праблема ў тым, што Макарці быў сам па сабе занадта памяркоўным. У пэўны момант ён прапаноўваў дэпартаваць усіх марксістаў ў Савецкі Саюз, але, на жаль, гэтага не зрабіў.

Установы адукацыі й культуры былі лёгкай мішэньню для марксісцкай інфільтрацыі ў нас у Еўропе. І паступова ў Еўропе ўсталяваўся новы баланс сіл, які й прывёў нас усіх да сёньняшніх вынікаў… Але праблема ў тым, што гэтыя ж самыя марксісты зараз спрабуюць на ўсю моц кантраляваць і эканоміку.

Дэканструкцыя старой, традыцыйнай сістэмы, мабыць, ключавы момант. Марксісцкая рэформа культуры, фемінізм, зьнішчэньне царквы, сексуальная рэвалюцыя - вось некалькі прычын, якія таксама ляжаць у аснове рэвалюцыі «68». У выніку ўсяго гэтага ўлада ў Еўропе паступова перайшла да левых, адбылося падзеньне і перагляд маральных нормаў і каштоўнасьцяў, быў зададзены цалкам іншы вектар сацыяльна-палітычнага разьвіцьця краін Еўропы.

У выніку ў Нарвегіі была ўсталяваная сапраўдная сацыялістычная сістэма, у якой права на ўсё маюць толькі ахвяры — ахвяры гвалту, ахвяры ўлады. І чым большай ахвярай вы зьяўляецеся, тым больш можаце атрымаць ад той жа дзяржавы.

У такой сітуацыі нацыяналісты і «культурныя кансерватары» апынуліся па-за справамі, зусім не маглі даць гэтаму рады. Кансерватыўны крытык сказаў наступнае ў 1968 годзе: “Марксісты больш клапоцяцца аб культуры, а вось лібералы больш думаюць пра эканоміку”. І ён мае рацыю…

Але гэта прывяло, я паўтаруся, да дыктатуры марксістаў над сучасным грамадствам.

Аднак жа, мы маем права задаць два вельмі важныя пытаньні палітыкам, журналістам, навукоўцам і грамадскім дзеячам.

Першае пытаньне: Ці лічыце вы дэмакратычным, што нарвежскі народ ніколі ня меў магчымасьці правесьці рэферэндум аб ператварэньні краіны ў поліэтнічную і полікультурную дзяржаву? Хіба недэмакратычна зьвяртацца да ўласных грамадзянам за парадай?

Другое пытаньне: Ці дэмакратычна ніколі не пытацца ў грамадзян ўласнай краіны, ці гатовыя яны вітаць у сябе дома афрыканскіх і азіяцкіх бежанцаў — больш за тое, ператвараць карэнных грамадзян у меншасьць у сваёй уласнай краіне?

Але і гэта не зьяўляецца найбольшай праблемай …

Апытаньні, праведзеныя Frank Aarebrot, паказваюць, што ў нашай краіне 60 — 70% галасоў атрымлівае кіруючая партыя. Ці ня дзіўна гэта? Ці ня дзіўна тое, што толькі 1 са 100 журналістаў выступае супраць левых? Адказ, як ня дзіўна, вельмі просты: амаль усе выкладчыкі на факультэце журналістыкі ва ўніверсітэце Осла вызнаюць марксісцкія погляды. Цікава, што ж яны могуць намовіць студэнтам? Адказ, як мне здаецца, відавочны.

Па маім меркаваньні, ва ўсіх еўрапейскіх СМІ павінна быць пэўная квота, каб у прэсе захоўваўся баланс паміж левымі і правымі сіламі.

Давайце паглядзім на нашых суседзяў: Вялікабрытанія. Апытаньні ў гэтай краіне паказалі, што 69% грамадзян бачаць праблему ў эміграцыі альбо ж знаходзяць яе вельмі вялікай праблемай (крыніца пададзена). Іншае дасьледаваньне паказвае, што 70% брытанцаў незадаволеныя палітыкай мультыкультуралізму і ісламізацыі краіны. Апошняе з дасьледаваньняў паказвае, што 3 з 5 брытанцаў знаходзяць, што жыцьцё ва ўласнай краіне стала няшчасным менавіта ў выніку мультыкультуралізму (крыніца The Times за люты 2010 года)…

(Суддзя перапывае падсуднага, але праз некаторы час Брэйвік працягвае).

… Усё гэта толькі частка прыкладаў, якія паказваюць, як мусульмане, левыя лібералы і марксісты кантралююць працэсы мультыкультуралізму, называючы нязгодных з гэтымі працэсамі расістамі ці яшчэ горш фашыстамі, фанатыкамі й ісламафобамі. 70% брытанцаў лічаць, што іх краіна стала няшчаснай у выніку мультыкультуралізму, але колькі людзей лічаць гэтак жа ў Нямеччыне, Францыі, Швецыі ці ў нас у Нарвегіі?

Нават, калі 30% простых еўрапейцаў выступаюць супраць палітыкі «мульты-культы», у нармальнай дэмакратычнай дзяржаве мусяць быць СМІ, якія адлюстроўвалі б пункт гледжаньня і гэтых самых 30% насельніцтва. Але ў нас у Еўропе ўсе 100% СМІ — прыхільнікі мультыкультуралізму!  Гэта нармальна?

Няма ніякіх падставаў сьцьвярджаць, што ў нас дэмакратыя, таму што ўсе нашы дзяржаўныя інстытуты, школы, універсітэты працятыя, прасякнутыя мультыкультуралізмам і «культурным марксізмам». Усё больш і больш кансерватараў і нацыяналістаў усьведамляюць, што дэмакратычная барацьба ня мае больш сэнсу, яе немагчыма выйграць, калі няма рэальнай свабоды слова. І ўсьведамленьне гэтага прыйдзе ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі. Тады, магчыма, адбудзецца сусьветная рэвалюцыя.

Тое, што адбываецца цяпер у Еўропе — гэта сапраўдная тыранія. Гэта несправядлівасьць, якая прывяла да таго, што я і мае таварышы страцілі веру ў дэмакратыю і вырашылі стаць «ваяўнічымі нацыяналістамі».

Людзі, якія называюць мяне жорсткім і злым, абсалютна не разумеюць розьніцы паміж злом і жорсткасьцю. Жорсткасьць — гэта не абавязкова зло. Каб гаварыць аб зле, вы, як мінімум, павінны ведаць нешта аб намерах чалавека і яго матывах. Гэткае ж невуцтва казаць аб жорсткасьці, як і вінаваціць у жорсткасьці амерыканскіх вайскоўцаў за тое, што падчас Другой Сусьветнай вайны яны скінулі атамныя бомбы на галовы 300.000 японцаў. Яны гэта зрабілі не таму, што былі злосныя або жорсткія, не таму, што не былі моцныя ці ў іх былі комплексы, а таму, што ў іх быў выбар: ахвяраваць трыма сотнямі тысяч жыцьцяў грамадзянскага насельніцтва альбо пахаваць пасьля, можа быць, мільёны салдат і грамадзянскіх асоб. Метады, якія выкарысталі амерыканцы, можна назваць жорсткімі, але гэта было зусім не зло.

Тут тая ж самая сітуацыя. Калі б мы з дапамогай дэмакратычных інстытутутаў змаглі спыніць ісламізацыю, іміграцыйную палітыку, дэмантаж нашых культурных каштоўнасьцяў, каланізацыю нашай краіны, дапамагчы зьнішчыць мультыкультурную ідэалогію, то адстрэл 70-ці чалавек не адбыўся б. А так гэтым учынкам я зрабіў свой унёсак у барацьбу. Бо калі не спыніць гэтыя працэсы цяпер, то мы можам страціць нашую краіну, мы апынемся на парозе грамадзянскай вайны, якой ніколі ня ведала Нарвегія, і тады мы страцім сотні тысяч мірных грамадзян, а ня толькі 70 чалавек…

Я абсалютна ўпэўнены, гэтак жа, як й іншыя «ваяўнічыя нацыяналісты», што калі мы здолеем спыніць мультыкультурны эксьперымент над Еўропай, то мы выратуем сотні тысяч жыцьцяў грамадзян еўрапейскіх краін, а можа быць, і мільёны жыцьцяў. У нас ня так шмат часу, каб сядзець і проста чакаць, калі ж сітуацыя зьменіцца, мы ня можам чакаць 20, 30, 40 гадоў. Мы ня можам чакаць, пакуль этнічныя нарвежцы апынуцца ў меншасьці. І таму нельга мяне, нас, вінаваціць у жорсткасьці й зьле. Калі ёсьць зло, то гэта сацыял-дэмакраты, якія штодня, штогадзіны займаюцца сістэматычнай дэканструкцыя еўрапейскай культуры і еўрапейскага этнасу.

Сацыял-дэмакраты [няўжо яны?! - Рэд.] вырашылі цалкам зьмяніць нашу краіну і Заходнюю Еўропу, зрабіць іх шматнацыянальнымі й мультыкультурнымі грамадствамі, нават не пытаючыся ў сваіх народаў праз рэферэндумы. А гэтая палітыка прывядзе да вялікіх узрушэньняў, і наступствы могуць быць вельмі крывавыя. Адзінае, што павінна зьдзіўляць Нарвегію і Еўропу, дык гэта тое, чаму падзея, падобная 22/7, не адбылася нашмат раней.

Паступова Наравегія і Заходняя Еўропа «балканізуюцца», і ў нас, тут, будуць падобныя падзеі, як на Балканах.

І спытай вы мяне, зрабіў бы я свой учынак зноў, мой адказ адназначны: так, зрабіў! Таму што злачынства, якое зьдзяйсьняюць сацыял-дэмакраты супраць свайго народу і супраць сваёй культуры, куды страшнейшае, чым маё…

І калі мой учынак называюць варварствам, то невялікае варварства неабходна, каб спыніць варварства куды большае па сваіх маштабах.

«Культурныя марксісты» сацыял-дэмакраты пасьля Другой Сусьветнай Вайны сотні разоў мелі магчымасьць зьмяняць палітыку, вектары разьвіцьця дзяржавы, але яны гэтага не рабілі. Яны аддалі перавагу тау, каб праз сістэму адукацыі й СМІ «размягчаць мазгі» ўласным грамадзянам, пераконваць нас у тым, што мультыкультуралізм, страта ўласнай ідэнтычнасьці — гэта нармальна. Таму вельмі шмат прадпрыемстваў і бізнэс-структур ўносяць зараз свае ахвяраваньні, якія ідуць на выхаваньне будучых палітычных актывістаў, якія і далей будуць праводзіць палітыку мультыкультуралізма.

Такія ж сабраліся і на востраве Утэйя. Людзі, якія сабраліся там, больш нагадвалі ўдзельнікаў руху «Гітлерюгенд». Там перад імі 20 ліпеня выступаў некалькі гадзін запар адзін з самых адыёзных камуністаў краіны (Нарвегіі)

(Тут прапушчана частка, у якой Андрэас Брейвік кажа аб канкрэтных людзях)

Перш, чым працягнуць, я хачу ўспомніць словы Джона Сцюарта Міля: «Чалавек можа зрабіць зло іншым ня толькі сваімі дзеяньнямі, але і праз сваё нежаданьне дзейнічаць. І ў абодвух выпадках ён нясе адказнасьць за шкоду, ім нанесеную».

Усе палітычныя актывісты, якія выступаюць ад імя «культурнага марксізму» і зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізму, павінны ў будучыні панесьці адказнасьць за свае дзеяньні, але мы гэты кошт плацім ужо цяпер. І тое, што мяне называюць тэрарыстам, забойцам, злыднем, ня дзіўна, я пісаў пра гэта, што такія паводзіны з боку правадыроў мультыкульты чакаліся, яшчэ да пачатку аперацыі. І мяне чакае турма, магчыма, на ўсё маё жыцьцё. Але гэта зусім мяне не палохае, таму што мы ўсе жывем у турме. Я нарадзіўся ў турме — у турме, дзе няма ніякай магчымасьці праявіць сябе палітычна, дзе няма свабоды слова, у турме, дзе я вымушаны быў глядзець, як мае ўласныя народ, этнас і культура паступова зьнікаюць, іх разьбіраюць па кавалачках. І робяць усё гэта марксісты і левыя лібералы.

У гэтай турме, калі вы адважваецеся крытыкаваць наяўную сістэму, то вас публічна зьневажаюць, высьмейваюць, дегуманізуюць, навешваюць цэтлікі… Гэтая турма завецца Нарвегія.

І якое мае значэньне, зачынены я ў адзіночнай камеры ці ж знаходжуся на «свабодзе»? Я ўсё роўна знаходжуся ў турме …

Давайце зазірнем у апошні даклад Статыстычнага Упраўленьня Нарвегіі і мы ўбачым там, што імігранты стануць большасьцю ў маёй краіне ў 2040 годзе. Але на самой справе дадзеныя, паданыя ў гэтым дакладзе, няслушныя, можна сказаць ілжывыя. Яны ўводзяць нас у зман. У гэтым дакладзе практычна няма інфармацыі пра ўзаемаадносіны паміж нарвежцамі [й імігрантамі]. Акрамя ўсяго іншага, пры падрыхтоўцы даклада наўмысна выключылі з абсьледуемых груп ўсіх азіятаў, афрыканцаў і грамадзян іншых краін Паўднёвай Еўропы. Акрамя таго, складальнікі гэтага дакладу наўмысна выпусьцілі з віду трэцяе пакаленьне імігрантаў, нелегальных імігрантаў, дзяцей з сем’яў, дзе адзін з бацькоў — выхадзец з Азіі і Афрыкі або Блізкага Ўсходу. Гэтая справаздача была замоўленая мультыкультуралістамі і мэта даклада — схаваць той факт, што карэнныя нарвежцы будуць меншасьцю ў Осла ўжо праз 5 гадоў.

Гэта адбудзецца!

Бо гэтая ж статыстыка паказвае, што 47% нованароджаных у Осла не зьяўляюцца этнічнымі нарвежцамі. Іншае дасьледаваньне паказвае, што карэнныя нарвежцы ў некаторых школах ужо складаюць меншасьць сярод першакласьнікаў.

Шмат хто хоча падаць, што ўльтранацыяналісты, такія як я, хочуць стварыць тэрарыстычны рэжым.

Гэта хлусьня!

Я падтрымліваю  японскую і паўднёвакарэйскую культурныя мадэлі. Ня больш і ня менш. І што, Японія і Паўднёвая Карэя ўяўляюць сабой страшныя тэрарыстычныя рэжымы?

Не, гэта ня так!  Гэтыя монакультурныя і высокатэхналагічныя дзяржавы даказалі, што могуць быць вельмі паспяховымі і без масавай іміграцыі і тым больш без размываньня нацыянальнай культуры і традыцый. Мадэль гэтых дзьвюх дзяржаў на дадзены момант самая дасканалая сістэма з усіх палітычных мадэляў.

У нас у Еўропе ўсё наадварот, мы пазбавілі нашых грамадзян працоўных месцаў, пераносячы іх у Азію, нашы марксісты і левыя засяродзілі ўсю палітыку на сацыяльным забеспячэньні грамадзян…

(Суддзя прыспешвае Брейвіка, каб ён заканчваў хутчэй. Брейвік кажа, што зачытаў толькі 6 старонак з 13. Суддзі гэта не падабаецца. Брейвік настойвае на тым, што яму неабходна зачытаць усё да канца, так як гэта зьяўляецца асновай, базісам яго абароны .)

… Лідэр нарвежскіх кансерватараў у 1970-80-х гадах мінулага стагоддзя Б’ерн Бенкаў казаў: «Этнічна аднастайнае грамадства — гарманічнае грамадства». А калі грамадства культурна і этнічна расколатае, то ўзнікае адсутнасьць даверу паміж грамадзянамі. Гэтага ніколі не пераадолець. Гэта ня толькі ўплывае на ўзаемадзеяньне паміж рознымі групамі, але ў канчатковым выніку прыводзіць да канфрантацыі. І гэта адбываецца на нашых вачах.

Прыкладам можа служыць іслам, які домінуе і ў Нарвегіі, і ў Еўропе. Еўрапейскія левыя палітыкі, навукоўцы, журналісты ўжо заяўляюць, што пераважная большасць мусульман — мірныя грамадзяне і даўно адмовіліся ад гвалту. Але гэта проста хлусня і прапаганда! Каран і Хадысы патрабуюць ад кожнага мусульманіна, каб ён ішоў па шляху джыхаду. 25% мусульманаў, якія жывуць у Брытаніі, апраўдвалі тэракты ў Лондане 7/07 тым, што войскі НАТА знаходзяцца ў Афганістане [што яны там робяць? хто іх туды паслаў? - Рэд.]. І вядома ж 40% мусульман, якія жывуць у Англіі, апраўдваюць тэракты ў Нью-Ёрку, калі загінулі 3.000 чалавек! Гэта паказвае іншае даследаваньне, праведзенае яшчэ ў 2006 годзе.

Хлусня ў тым, што мусульмане адмовіліся ад гвалту. Але наша Партыя Працы [кіруючая партыя ў Нарвегіі], журналісты, навукоўцы, палітыкі, палітычныя каментатары ведаюць пра гэта, але зусім не надаюць значэньня гэтым фактам, альбо наогул лічаць іх ілжывымі. Такім чынам мы навочна бачым, як нашы нарвежскія і еўрапейскія левыя супрацоўнічаюць зь ісламістамі дзеля працягу полікультурнага эксперыменту. Я магу тут прывесьці некалькі прыкладаў, але іх яшчэ больш можна знайсьці ў розных дасьледаваньнях…

Слабыя і разрозьненыя этнічныя групы прыводзяць да слабай культуры. Этнічная група зьяўляецца асновай любой культуры, а тое, што адбываецца ў нас, інакш, чым размыцьцё гэтай самай этнічнай групы, назваць нельга. Гэта ясна відаць на прыкладзе Осла й іншых еўрапейскіх гарадоў, дзе іслам пачынае дамінаваць ўсё больш і больш. Мусульманскія анклавы растуць у Еўропе хутка, як ракавая пухліна, пакуль у адзін цудоўны дзень іслам ня стане дамінуючай сілай.

Няўжо гэта так цяжка зразумець?!

Самы галоўны набытак нашага народа: свабода і незалежнасць — заўсёды і наўпрост быў зьвязаны з цэласнасьцю нашай, нарвежскай этнічнай групы. Гэтая цэласнасьць ляжыць у сэрцы нашай культуры. І ў той жа час, як аказваецца, гэтая этнічная цэласнасць самае далікатнае.

І за апошнія 60 гадоў левыя і марксісты разабралі па цаглінках тое, што стваралася на працягу сотняў гадоў, што беражліва ахоўвалася і песцілася: культура, ідэнтычнасьць, наша рэлігія, свабода і незалежнасьць — усё гэта за апошнія 6 дзесяцігоддзяў было зьнішчана …

(Суддзя зноў перапыняе падсуднага [хоць ён кажа найважныя рэчы], патрабуе ад яго сьцісласьці. На гэта Брейвик пярэчыць, што ня можа абараняць сябе, калі не патлумачыць прычын, якія прывялі яго да таго, што ён зрабіў 22/7. Адвакат падсуднага настойвае, што Брейвик павінен дачытаць сваю прамову да канца…)

… Дзякуй, Ваш Гонар, я працягну…

Цяпер у нас у Нарвегіі ўзнікае дэмаграфічная праблема, калі большасьць тых, хто нарадзіўся ў Нарвегіі — гэта мусульмане. У канчатковым выніку нас напаткае тая ж доля, што і хрысьціянаў у Ліване. Ліван калісьці быў хрысціянскай краінай. У 1911 годзе хрысьціянаў у Ліване было 80% насельніцтва. З тых часоў прайшло стагоддзе і дэмаграфічная сітуацыя зьмянілася. Цяпер Ліван пераўтвораны ў мусульманскую дзяржаву з хрысьціянскай меншасьцю… Хрысьціне — пераследуемая меншасьць у Ліване, якая стала падвяргаецца нападкам і агрэсіі з боку мусульман. Там яны складаюць цяпер ня больш за 25% ад насельніцтва краіны.

І вось мы падыходзім да яшчэ адной важнай праблемы — гэта ісламізацыя Еўропы. Чым больш мусульман у краінах Еўропы, тым большым становіцца сьпіс іх патрабаваньняў да карэнных жыхароў і ўладаў краін. Гэта і халяльная ежа ў крамах, і асобныя могілкі, і асобныя басейны, і каб банкі дзейнічалі па ісламскіх традыцыях, увядзеньне шарыяцкіх судоў у краінах Еўропы, асобных школ, вывучэньне арабскага, асобныя дзіцячыя садкі. Але ўсё гэта фінансуецца ня толькі за кошт ісламскіх краін, такіх, як Саудаўская Аравія, але Нарвегія таксама плаціць за «ісламскія прыемнасьці».

Савудаўская Аравія з 2007 года выдаткавала 600 мільярдаў даляраў на ісламізацыю Еўропы, Канады, Аўстраліі й Амерыкі. Гэта будаўніцтва 1500 мячэцяў, 200 ісламскіх коледжаў, 210 ісламскіх культурных цэнтраў…

Журналісты і каментатары сцьвярджаюць, што я дазволіў муле выступіць на баку абароны, каб ён пацьвердзіў, што ідзе вайна паміж ісламам і еўрапейскай цывілізацыяй. Вядома ж усе каментатары ў адзін голас сцьвярджаюць, што гэта — трызненьне сівой кабылы. Аднак большасць мусульман лічаць так жа! Большасьць мусульман па ўсёй Еўропе. У мяне ёсьць мноства пацьверджаньняў гэтаму з адкрытых крыніц.

Так, па выніках дасьледаваньня, праведзенага ў Нямеччыне, 56% мусульман гэтай краіны лічаць, што ідзе вайна паміж ісламам і Еўропай. Так, што трызьню ня я, а як раз палітычныя каментатары…

Лідар егіпецкіх «Братоў — Мусульман» ужо заявіў, што ў Егіпце будзе пабудавана дзяржава менавіта на прынцыпах шарыяту, і што не існуе ліберальных або сьвецкіх мусульман. Ёсць толькі іслам.

І вось нашы еўрапейскія мультыкультуралісты адкрылі дзьверы нашых краін пасьлядоўнікам ісламу. Больш за 30 мільёнаў мусульман жыве цяпер ў Еўропе, 150 тысяч зь іх толькі ў Нарвегіі. З 1960 года, калі першыя мусульманскія імігранты трапілі ў краіну, і па гэты дзень імі былі згвалтаваныя 90.000 нарвежскіх жанчын. Многія былі падвергнутыя групавому згвалтаваньню. Некаторыя скончылі жыцьцё самагубствам… Больш за 300.000 хлопчыкаў і дзяўчынак, мужчын і жанчын падвяргаліся гвалту з боку мусульман за гэты час. Пачынаючы з 1960 года сотні нарвежцаў былі забітыя мусульманамі. Усё гэта зьяўляецца злачынствамі супраць нарвежскага народа. Вялікая доля адказнасьці ляжыць на Нарвежскай Рабочай Партыі — Партыі Улады.

Акрамя гэтага мы бачым, што нарвежцы, карэнныя жыхары гэтай краіны, бягуць з раёнаў дзе пасяляюцца мусульмане. Гэтыя раёны перастаюць быць бяспечнымі для пражываньня.

І прычына ўсяго гэтага ў тым, што наша кіруючая партыя адчыняе мусульманам ўсе шляхі ў нашу краіну.

Трызненьнем, вядома ж, зьяўляюцца заявы шматлікіх нарвежскіх палітыкаў аб тым, што мусульмане хочуць інтэгравацца, стаць паўнапраўнымі членамі нашага грамадства. Наадварот! Мусульмане пагарджаюць нашым грамадствам, нашай культурай, нашымі звычаямі й нашай мовай. Большасьць зь іх хочуць ўласнай аўтаноміі ў Еўропе — шарыят і самакіраваньне. Гэта тычыцца многіх гарадоў у Нарвегіі й у Еўропе, у прыватнасьці Лондана і Парыжа, Берліна і Марсэля…

Калі паглядзець на сітуацыю ў сьвеце ў цэлым, то дзе мусульмане становяцца большасьцю, там яны пачынаюць патрабаваць сваёй культурнай і рэлігійнай аўтаноміі. Гэта адбылося ў Індыі, Ліване, адбываецца ў Ізраілі, на Філіпінах, поўдні Тайланда, у заходнім Кітаі [уйгуры - карэнны этнас, тэрыторыя якога была захоплена кітайскімі імперыялістамі. - Рэд.]. Няма ніводнай краіны ў сьвеце, дзе б мусульмане жылі ў міры з прымаючым іх народам. І чым тады нашая вайна, вайна карэнных народаў Паўночнай Еўропы супраць мусульман, адрозьніваецца ад вайны, якая вядзецца ў Тыбеце супраць Кітая або карэннымі жыхарамі Балівіі, якія змагаюцца за незалежнасць?

Мы тут жывем ад пачатку сьвету і гэта менавіта наша краіна!

У 2009 годзе ў Балівіі парламент прыняў закон, па якім карэннае насельніцтва краіны мае права на самакіраваньне. Але чаму тут, у Еўропе, карэнныя народы, хто хоча жыць у рамках сваёй уласнай культуры, свайго ўласнага этнасу, называюць нацыстамі й расістамі? Чаму? Чым мы адрозьніваемся ад карэннага народа Балівіі або тыбетцаў. Чаму яны — героі, а мы — нацысты і расісты?! Нашы продкі жылі ў гэтай краіне 12 тысяч гадоў. І мы, як карэннае насельніцтва, маем права не прымаць каланізацыю нашай краіны і пакідаем за сабой права змагацца супраць каланізатараў.

Я ведаю, што інфармацыю, якую я кажу, цяжка ўспрымаць, таму што да гэтага пастаянна казалася зусім адваротнае, супрацьлеглае. Цяжка ісьці супраць цячэньня, калі ўсе 100% медыйных кампаній займаюцца мультыкультурнай прапагандай! Але неўзабаве, большасьць нарвежцаў, еўрапейцаў будуць разумець: тое, што я кажу цяпер — праўда.

І я задаю пытаньне: як гэта можа быць недэмакратычна пачаць ўзброеную барацьбу супраць тых, хто зьнішчае твой уласны народ, зьнішчае культуру, якая складвалася стагоддзямі, этнас, зьнішчае традыцыі? Усе гэтыя прафесара, навукоўцы, журналісты, палітыкі, якія прапаведуюць мультыкультуралізм. Чаму сродкі, з дапамогай якіх я спрабую абараніць ўласную ідэнтычнасць і ўласныя каштоўнасьці, прызнаныя недэмакратычнымі?

Томас Хіланд Эрыксан, прафесар Універсітэта Осла — адзін з ідэолагаў мультыкультуралізма неяк сказаў: “У нас у Нарвегіі большасьць белых і мы іх разьбяром з такой дбайнасьцю, што яны ніколі ня будуць зноў большасьцю” [дарэчы, гэта тыповая расісцка-нацысцкая заява. - Рэд.].

Што ён па сутнасьці сказаў? Што галоўная задача ў тым, каб разабраць па костачках нарвежскі этнас, што будзе зроблена яго дэканструкцыя так старанна і грунтоўна, каб ён зноў ніколі ня стаў большасьцю.

Гэта як раз тыя планы, якія мультыкультуралісты хочуць рэалізаваць. І вядома ж яны спадзяюцца, што ня будзе ніякага супраціву гэтаму працэсу зьнішчэньня нарвежскага этнасу. Але тут яны глыбока памыляюцца… Грамадзянская вайна супраць мультыкультуралізма толькі пачынаецца. І па нашых гарадах ужо цякуць рэкі крыві. Варта нам ўспомніць Парыж і Мадрыд, Лондан і Тулузу, Льеж і Орхус…

Але самае непрыемнае тое, што еўрапейскія мультыкультуралісты настолькі пыхлівыя, што наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог з намі, з ваяўнічымі нацыяналістамі, хоць гэта магло б прадухіліць шматлікія сутыкненьні.

Хай будзе вам вядома, што мы хацелі мірнага вырашэньня пытаньняў. Мы хацелі мірных перамоваў на працягу ўсяго часу з заканчэньня Другой сусветнай вайны. Але левыя, марксісты не жадаюць размаўляць з намі, ім не патрэбны дыялог. Яны аддаюць перавагу цэнзуры, насьмешкам і перасьледу іншадумцаў. Але тым самым яны спараджаюць яшчэ большую радыкалізацыю з нашага боку.

Наш урад ня гледзячы на ​​тое, што выдатна бачыць, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць нашу краіну імігрантамі з Азіі й Афрыкі, адмаўляецца прытрымлівацца этнічнага, нацыянальнага пратэкцыянізма.

Больш за тое, наш урад дзейнічае так, як быццам на 100% упэўнены, што ня будзе ніякай грамадзянскай вайны паміж нацыяналістамі й інтэрнацыяналістамі ў Еўропе [апошнія, гэта ня інтэр-нацыяналісты, а хаатызатары-касмапалітызатары. - Рэд.]. Мы — ваяўнічыя нацыяналісты — першыя кроплі, якія прынёс вам вецер пераменаў. За намі прыйдзе сапраўдны шторм. Грамадзянская вайна ня стане для вас нечаканасьцю. Паступова будзе адбывацца палярызацыя ў грамадстве і эскалацыя напружаньня. Вы ўбачыце, што ўсё часьцей і часьцей будуць сутыкацца паміж сабой правыя патрыёты і пасьлядоўнікі ісламу. Мультыкультурныя рэжымы проста вымушаныя будуць змагацца супраць нас.

На вялікі жаль тады рэкі крыві будуць цячы па гарадах Еўропы.

Мае браты і сёстры нацыяналісты ўэшце перамогуць. І гэта прывядзе да падзеньня рэжымаў у дзяржавах Еўропы.

Як я магу быць упэўненым, што гэта адбудзецца? Прычына ў тым, што мультыкультуралізм зьяўляецца самаразбуральнай ідэалогіяй. Як толькі карэнныя еўрапейцы робяцца меншасьцю ў сваёй уласнай краіне, то ўлада аўтаматычна слабне, бо ня можа больш эканамічна падтрымліваць сацыяльную палітыку, праводзімую гэтай жа уладай. І ў канчатковым выніку Еўропу паглыне наймацнейшы эканамічны крызіс. Цяперашні крызіс у Еўропе будзе нагадваць вам пікнік на сьвежым паветры…

Мы хочам, каб еўрапейскія ліберальна-марксісцкія эліты перасталі за наш кошт праводзіць тую палітыку, якая разбурае Еўропу і нашу краіну. Нам не патрэбныя шэнгенскія правілы ці квоты на прыём уцекачоў з краін Афрыкі й Азіі. Мы ня хочам, каб наша краіна выкарыстоўвалася як звалка сьмецьця, зь якой лібераламарксісты атрымліваюць свае казачныя прыбыткі. Мы хочам заставацца нарвежцамі — нацыяй нарвежцаў, хрысьціянскай нацыяй. Мы хочам заставацца членамі сям’і Паўночных народаў, членамі вялікай еўрапейскай сям’і. А цяпер мы знаходзімся ў сітуацыі, калі мы гэта губляем. Мы губляем нашы гарады, нашу краіну, мы губляем тое, што было нам дорага на працягу 12.000 гадоў нашай гісторыі

На працягу 5-10 гадоў мы — нарвежцы — станем меншасьцю ў нашай уласнай сталіцы і ў многіх іншых гарадах. Палітычныя эліты нашай краіны настолькі знахабіліся і настолькі паводзяць сябе пыхліва, што чакаюць ад нас, што мы з распасьцёртымі рукамі будзем вітаць сваё ўласнае нацыянальнае зьнішчэньне. А тыя, хто адмаўляецца прымаць правілы гульні, навязаныя левымі,  [будуць і далей клейміцца] як фашысты і экстрэмісты.

Але гэта канчатковае вар’яцтва. Гэтыя палітыкі, а ня я, павінны праходзіць псіхіятрычную экспертызу. І гэта тычыцца ня толькі палітыкаў, правадыроў мультыкультуралізму ў Нарвегіі, але і ўсіх еўрапейскіх палітыкаў - усіх тых, хто падтрымлівае мультыкультуралізм. Сапраўдным злом зьяўляецца імкненьне затапіць нашы краіны азіяцкімі і афрыканскімі эмігрантамі, зьнішчыць хрысціянства і падмяніць яго ісламам. Гэта — сапраўднае зло, а не барацьба супраць яго!

Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека і міжнароднае права дазваляюць этнічным карэнным народам, якім пагражае сістэматычнае зьнішчэньне, дэканструкцыя ўласнай рэлігіі, традыцый і культуры, абараняцца нават узброеным чынам. І тыя нарвежцы, у каго ёсьць маральная адказнасьць перад уласным народам, хто мае пачуццё абавязку, ня будуць сядзець і глядзець, як усё, што ім дорага апаганьваецца і зьнішчаецца. Мы будзем змагацца!

Мы будзем змагацца супраць мультыкультуралізма і нашай кіруючай партыі ў Нарвегіі, супраць усіх заганных палітычных актывістаў, якія зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізма ў Еўропе.

Напад, які я зьдзейсьніў 22/7 зьяўляецца толькі прэвентыўным ударам для абароны карэнных народаў Нарвегіі, для абароны нашай культуры.

І я не прызнаю сваю віну!

Мой учынак быў зьдзейсьнены па неабходнасьці, ад імя майго народа, маёй культуры, маёй рэлігіі, майго горада, маёй краіны.

Таму я патрабую, каб мяне апраўдалі па ўсіх пунктах абвінавачаньня!”

Маем абавязак паінфармаваць нашых чытачоў аб выніках сустрэчы прыхільнікаў стварэньня Беларускага Дэмакратычнага Руху. Акрамя таго, за апошнія дні адбылося некалькі важных падзей, якія варта абмеркаваць.

1.

24 сакавіка 2012 года ў Менску па закліку сябраў рэдакцыі сабралася, на жаль, толькі некалькі чалавек. Іх фота вы бачыце ніжэй. Гэта — два студэнты-гісторыкі (на фота абодва зьлева), пісьменьнік Кастусь Травень (на фота ён крайні справа), адзін з самых галоўных актывістаў па стварэньні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) айцец Леанід Акаловіч і кіраўнік нашай рэдакцыі Алесь Астроўскі (у цэнтры).

Пасьля знаёмства (большасьць прысутных убачылі адзін аднаго ўпершыню) была абмеркавана сітуацыя ў Беларусі (каб скарэктаваць і ўдакладніць уласнае разуменьне) і задачы, якія стаяць перад арганізатарамі Беларускага Дэмакратычнага Руху. Было адзначана, што гэтыя задачы па-ранейшаму адпавядаюць этапу Веды.

Надвор’е ў Менску ў час сустрэчы было цудоўным. На гэты раз сабрацца людзям каля помніка Купалу ніхто не перашкаджаў. Адзіным недахопам падзеі было тое, што прыйшло мала людзей. Аб’ектыўна, але факт – наш рух пакуль застаецца ў зародкавым стане (праўда, перад сустрэчай Астроўскаму патэлефанавалі два чалавекі й паведамілі, што ня змогуць прыйсьці; некаторых у гэты дзень не было ў Беларусі; некаторых рэдакцыя папрасіла не прыходзіць; а некаторыя напэўна спужаліся магчымых рэпрэсіяў — мы пра гэта шчыра папярэджвалі, робячы абвестку).

Што ж, кожны сам абірае свой шлях…

У арганізацыі сваёй дзейнасьці рэдакцыя ня лічыць магчымым выкарыстоўваць PR-аўскія тэхналогіі маніпуляваньня людзьмі, іх наўпроставы ці ўскосны падман. Калі мы лепш за іншых разьбіраемся ў тым, што такое персьпектыўны, верны шлях грамадска-палітычнага разьвіцьця, мы лічым сябе абавязанымі публічна папярэджваць людей, да якіх мы можам дагрукацца, выкарыстоўваючы  рацыянальную аргументацыю  — г.зн., што мы заўсёды зьвярталіся і будзем зьвяртацца толькі да розуму людзей, а таксама да больш высокіх псіхічных рыс — сумленьня, пачуцьцяў нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, шчырага патрыятызму… Гэта мы будзем рабіць і далей, нягледзячы ні на што…

2.

На наступны дзень, 25 сакавіка, у Менску лепшая частка (бо нацыянальна-дэмакратычная) “беларускай дэмакратычнай аб’яднанай” апазіцыі ўзначаліла адзначэньне чарговай гадавіны першага аднаўленьня дзяржаўнасьці Вялікай Літвы-Беларусі, якое адбылося ў 1918 годзе (гл., напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/24526474.html).

Каля Акадэміі Навук сабралася, па розных зьвестках, 2,5 — 3,5 тысячы чалавек, якія прайшлі шэсьцем пад беларускімі нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Бангалор, дзе адбыўся мітынг.

Адносна невялікая колькасьць удзельнікаў мерапрыемства, напэўна, тлумачыцца вельмі кепскім надвор’ем, якое было ў Менску ў гэты дзень. Напэўна, ма́е значэньне і тое, што ўсё большая колькасьць людзей, якія шчыра жадалі б жыць у цывілізаванай, свабодна-самастойнай, нацыянальна-дэмакратычнай Беларусі, адчуваюць бессэнсоўнасьць далейшай падтрымкі тых кіраўнікоў апазіцыі, якія правалілі ўсе шанцы, страцілі столькі гадоў, але… па-ранейшаму як ні ў чым ні бывала “плаваюць” на паверхні грамадска-палітычнага жыцьця ў Беларусі. Становіцца ўсё больш відавочным, што гэта іх такое “плаваньне” якраз і заключае ў сабе стратэгічны дэструктыўны сэнс – не дапусьціць магчымасьці арганізоўваць апазіцыйную дзейнасьць у Беларусі іншым больш здольным і непрадажным людзям…

Таму далей мы скранцэнтруем увагу на тым, што і чаму мы лічым сэнсоўным у грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі ў наш час (хаця гэтае пытаньне мы ўзьнімаем дастаткова рэгулярна, перыядычна зьяўляюцца новыя факты, грані, аргументы, якія варта абмеркаваць).

Але найперш, для разьмінкі, давайце зьвернем увагу на факт, які, здаецца, мае малае дачыненьне да справы. Факт такі: калі калона “нацыяналістаў” набліжалася да Бангалора, да яе далучылася група пад “весялковымі сьцягамі” (гл. фота).

Гэта – вядомыя людзі. Іх грамадская пазіцыя, а таксама сэнс іх дзейнасьці падрабязна прааналізаваныя на сайце (чытаць адсюль http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2012/01/08/4696/). Тое, што гэтыя людзі нічым ня могуць дапамагчы ў пераўтварэньні цяперска-лукашысцкай Беларусі ў дэмакратычную дзяржаву, відавочна і цалкам даказана намі. Але ж ніхто не запрапанаваў ім у калону не станавіцца, ці хаця б згарнуць “весялковыя” сьцягі, каб не дыскрэдытаваць тых, хто сабраўся, перад беларускім народам (а тое, што цяперскія ўлады абавязкова выкарыстаюць гэты факт, можаце не сумнявацца…).

Асаблівую пікантнасьць сітуацыі дадае вось што. 17 сакавіка — гэта быў дзень, калі ў Беларусі стала вядома пра забойства Кавалёва і Канавалава, а таксама пра тое, што Каваленку пачынаюць прымусова “лекаваць”. Дык вось, гомасексуалісты зладзілі свой 10-хвілінны “пікет” у Менску менавіта тады (як на справе выглядаў іх г.зв. “пікет”, гл. фота ніжэй). Якая ж тэма была ў “пікета”? А тэмай было змаганьне супраць… “ксенафобіі й расізму ў Беларусі” (?!). Ня верыце таму, што прачыталі? Тады пачытайце тут: http://www.svaboda.org/content/article/24518975.html. 

Хто не схапіў сутнасьць падзеі, тлумачым: у Беларусі, у якой цяпер назіраецца небясьпека страты дзяржаўнасьці, этнацыд і генацыд беларускага народу, на кожным кроку адбываецца дыскрымінацыя беларусаў-літвінаў на іх уласнай зямлі (менавіта па нацыянальнай прыкмеце), актыўнешым чынам ідзе захоп уласнасьці беларускага народу, зьнішчаецца наша прырода, пагражае кітайская ці чорт ведае якая яшчэ каланізацыя нашай зямлі, і г.д., і да т.п. – дык вось на гэтым фоне вылазіць нейкая група і пачынае агітаваць супраць… “ксенафобіі й расізму”!.. Г.зн., робіць тое, што ўсяму вышэй адзначанаму сатанізму якраз спрыяе! Сэнс акцыі зразумелы: Беларусы не павінны рыпацца, яны мусяць баяцца, што іх абзавуць “ксенафобамі й расістамі!”

(нагадаем, каланізацыя Беларусі абсалютна чужароднымі ксенаэтнасамі – відавочны, дадатковы і ня менш страшны механізм генацыду карэннага народу, чым фізічнае ці інфармацыйнае ўзьдзеяньне з тымі ж мэтамі; падумайце над тым, што адбылося зь сербамі на тэрыторыі Косава, калі туды перасяліліся албанцы; што адбылося з уйгурамі, маньчжурамі, тыбетцамі, манголамі, народам хой, калі на іх этнічныя тэрыторыі перасяліліся кітайцы…)

Усьвядомілі ўзровень цынізму?! Бачыце, што робіцца?!…

Тое, што ў гомасэксуалістаў ёсьць псіхічныя адхіленьні, вядома даўно. Але, каб іх псіхіка мела аж настолькі дэструктыўную, блюзьнерскую накіраванасьць, цяжка было нават уявіць. Цяпер будзем ведаць і гэта. А таксама тое, што гаспадарам “блакітных” менавіта такая агентура, здольная на самыя паскудныя, цынічныя рэчы, якраз і патрэбная… 

І вось тут раптам усё тая ж група змагароў з “ксенафобіяй і расізмам у Беларусі” прыходзіць на мітынг нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі з нагоды найвялікшага нацыянальнага сьвята беларускага народу, а ёй арганізатары нават ня здольны нічога сказаць…

Ну, што, адчулі нюансік?! А, між тым, гэты нюансік яскрава дэманструе яшчэ адну праблему — узровень тых, хто кіруе нават нацыянальна-дэмакратычнай часткай “беларускай дэмакратычнай апазіцыі”. Калі так сябе паводзяць Колас й Івашкевіч, што ж тады чакаць ад лябедзек, саньнікавых ды іншых халезіных з бандарэнкамі…

Разьлічваеце на іх? І далей зьбіраецеся хадзіць за імі? Гэта вашае права. Наша задача вас папярэдзіць.

З нагоды “цудаў”, якія мы бачым у грамадска-палітычным жыцьці, маем права выказаць адзін прагноз і адну гіпотэзу.

Прагноз. Адсутнасьць прынцыповасьці ў кіраўнікоў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” азначае, што кіраўнікі геяў хутка будуць імкнуцца ўвайсьці ў склад “аб’яднанцаў”, каб праводзіць там тую палітыку, якую ім заказалі іх гаспадары (відаць, адных ліберастаў сярод аб’яднанцаў ім недастаткова). Далей “палітыка” геяў будзе такой: актыўнае змаганьне супраць “расавай нецярпімасьці, а таксама супраць ксена-  ды гомафобіі ў шэрагах аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі й ва ўсёй Беларусі ў цэлым”; пра генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю беларусаў і г.д., як і цяпер, будзе поўны маўчок!

Гіпотэза. Севярынец і Дашкевіч, якія супраціўляліся пранікненьню “блакітных” у шэрагі “аб’яднанцаў” (асабліва Дашкевіч), відаць, не дарма цяпер знаходзяцца за кратамі. За што іх пасадзілі на такія вялікія тэрміны? Яны не былі (проста не маглі быць) “арганізатарамі забурэньняў 19.12.2010”, бо не былі… кандыдатамі ў прэзідэнты (!; Дашкевіч дык увогуле быў арыштаваны яшчэ да 19.12-га). Зьвярніце ўвагу, Севярынец і Дашкевіч не кандыдаты, не арганізатары — і ў турме, а, напрыклад, такія людзі, як Раманчук, Рымашэўскі, Міхалевіч (ня кажучы ўжо пра такіх асобаў, як Фядута, Дзьмітрыеў, Халезін), якія і кандыдаты, і арганізатары – на свабодзе… Нейкі парадокс. Нешта тут ня тое.

А калі паглядзець на задачу далейшага “перафарматаваньня” кіраўнічых колаў “аб’яднанцаў”, атрымліваецца не прадокс, а менавіта тое, што трэба. Толькі ня тое, што трэба нашаму народу, а тое, што трэба цяперска-лукашысцкім уладам і сіянакратыі, якая ёсьць закулісным гаспадаром як апазіцыйных “аб’яднанцаў”, так і апасяродкавана праз “Расею”… тых жа цяперска-лукашысцкіх уладаў.  

Вось, аказваецца, якія могуць быць сапраўдныя прычыны таго, што Севярынец і Дашкевіч сёньня пакутуюць у вязьніцы… 

Час пакажа, наколькі мы былі праніклівымі. А пакуль сваю задачу мы выканалі: нашых чытачоў папярэдзілі…

3.

Хаця наша дзейнасьць зьяўляецца практычна толькі ідэалагічнай (збор 24 сакавіка гэта пацьвердзіў), затое мы ў гэтай сьферы імкнемся дзейнічаць максімальна канкрэтна, адназначна.

Таму мы, у адрозьненьне ад “аб’яднанацаў”, не зьбіраемся дараваць “блакітным” і факт суперцынічнага, блюзьнерскага пікету, й іх імкненьне змагацца зь “ксенафобіяй і расізмам” у шэрагах “аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі” й ва ўсёй Беларусі. А таму мы зьвяртаем увагу на наступны двуадзіны факт:

- блакітныя нахабна ўзурпавалі адну з найпрыгожых натуральных зьяў — вясёлку — ў якасьці ўласнага сімвала. На гэта яны ня мелі ніякага права, бо вясёлка – зьява для ўсяго чалавецтва і можа сімвалізаваць толькі станоўчыя, прагрэсіўныя рэчы;

- тое, што вясёлка аб’ектыўна сімвалізуе прыгажосьць у разнастайнасьці, гомасексуалісты ня проста зганьбілі, але і вычварна перакруцілі; сімвал разнастайнасьці й прыгажосьці выкарыстоўваецца імі для таго, каб іх… зьнішчаць. Справа ў тым, што разнастайнасьць народаў, а празь яе і прыгажосьць чалавецтва – гэта ўласьцівасьці Чалавецтва (!), а не асобнага грамадства ці нейкай вузкай групы. Вобразна кажучы, “вясёлкавасьць” чалавецтва будзе толькі тады, калі кожны народ будзе мець пэўны колер (гл. малюнак, стан А). Калі ж кожнае грамадства будзе складзены з рознакаляровых “плямак”, дык і яны, і ўсё чалавецтва будуць выглядаць аднолькавай нецікавай бруднай масай (гл. малюнак, стан Б; прычым, у кожным грамадстве пачнецца культурна-этнічная грамадзянская вайна…). Зьлейце розныя фарбы ў адну ёмкасьць, перамяшайце, і вы ў гэтым пераканецеся. Такая вось падступная і адначасна абсалютна злачынная метода. Прычым, практычна адкрытая, з выклікам…

Гэтаму трэба супраціўляцца. Таму, з нагоды апошніх цынічна-дэструктыўных дзеяньняў гомасексуалістаў, якім кіруюць пэўныя гаспадары, аб’яўляем, што зь сёньняшнага дня пачынаецца змаганьне супраць выкарастаньня імі вясёлкі, сукупнасьці весялковых, а таксама любых іншых колераў (блакітнага, ружовага), у якасьці гомасексуальных сімвалаў.

Сімвалам гэтага змаганьня аб’яўляецца новы весялковы сьцяг (узор выстаўлены ў пачатку данага матэрыяла), на якім бачна ўзыходзячае Сонца і вясёлка, якія разам пераўтвараюць цемру ў сьвятло. Гэты сьцяг – гэта пратэст супраць узурпацыі вясёлкі гомасексуалістамі, супраць іх дэструктыўнага ўзьдзеяньня на грамадства, а таксама заклік да захаваньня разнастайнасьці, каляровасьці, прыгажосьці жыцьця і чалавецтва.   

І хай будзе так!

4.

З-за ідэалагічнай недасканаласьці, як кажуць, “имеют” сёньняшнюю апазіцыю ня толькі гомасексуалісты, а і беларусафобскія ўлады.

Ніжэй разьмешчаны фота, зь якіх бачна, як цяперска-лукашысцкія ўлады рэкламуюць, што яны… любяць Беларусь (фота зроблена ў Гародні).

Да маштаба цынізму цяперцаў мы ўжо прывыклі. Гаворка не пра гэта, а пра тое, што лозунг – “Я люблю Беларусь!” – яшчэ ў канцы 1990-х запрапанаваў Павал Севярынец. Ён лічыў яго сваім вялікім асабістым унёскам у PRаньне Беларусі й яе незалежнасьці. З падачы Севярныца гэты лозунг доўга выкарыстоўваў Малады Фронт. Аднак некалькі гадоў як “Я люблю (мы любім) Беларусь!” быў перахоплены беларусафобскімі ўладамі й, як бачым, пасьпяхова (натуральна, пасьпяхова для іх) выкарыстоўваецца дасёньня. Прыкрыўшыся ім, этнацыда-генацыдчыкі працягваюць спакойна рабіць сваю чорну справу.

Варта нагадаць, што пра небясьпеку менавіта такога варыянту разьвіцьця падзей і Севярынца, і маладафронтаўцаў папярэджвалі многія. Аднак, ці то з-за асаблівасьцяў характара Паўла, ці то з-за асаблівасьцяў грамадска-палітычнага сьветагляда, ён не прыслухаўся.  

(Дарэчы, пачытайце кнігу Севярынца “Нацыянальная ідэя”, якая разьмешчана на сайце; зьвярніце ўвагу, што, паводле Севярынца, на тэрыторыі Беларусі жыў і жыве такі цудоўны-расцудоўны, выбітна таленавіты габрэйскі народ, а беларусаў… чамусьці практычна няма; пачынаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2007/07/29/809/)

Цяпер вынікі бачыце?!…

У чым справа? А справа ў тым, што пра сваю любоў да Беларусі (у такім жа ключы) могуць сказаць ня толькі цяперцы-лукашысты. Тое ж могуць сказаць (і кажуць) геі, палякі, маскалі, габрэі… Калі мы будзем маўчаць і нічога не рабіць, альбо рабіць тое, што не дае станоўчых вынікаў, хутка так будуць казаць яшчэ і 1,5 мільёна кітайцаў ды столькі ж неграў з арабімі. Яны таксама будуць распавядаць, стоячы на нашай зямлі, як яны любяць Беларусь (вядома, няшчасным неграм і арабам занадта горача ў іхніх краінах, а бедным 1,5 мільярдам кітайцаў занадта цесна на іх і захопленых імі амаль 10 мільёнах квадратных кіламетрах… Аабавязкова трэба даць ім яшчэ і нашу зямлю, прычым усю. А самім сысьці ў… нябыт).

Скажыце, ці не здаецца вам, што з усёй гэтай “любоўю” нешта ня тое?!… Не пра тое гаворка. Кудысьці ўбок адышлі галоўныя прабламы ў Беларусі, зьнікла ГАЛОЎНАЕ….

А галоўнае ў тым, што не Беларусь — найважнейшае, а найважнейшы непасрэдна сам беларуска-літвінскі народ, яго правы й інтарэсы! Беларусь — свабодная, дэмакратычная, цывілізаваная, квітнеючая – гэта ўмова (хай сабе найважнейшая, але толькі ўмова) для забесьпячэньня больш істотнага і важкага – магчымасьці беларуска-літвінскаму народу (найперш яму) зьдзейсьніць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны патэнцыял!

У гэтым сутнасьць пытаньня, зьмест сёньняшніх праблем агульналюдскай цывілізацыі на тым кавалку зямлі, які завецца Беларусьсю! У гэтым сутнасьць сапраўды дэмакратычнага, найбольш канструктыўнага, цывілізаванага дый проста прыстойнага думаньня. І калі менавіта гэтая сутнасьць адлюстравана ў слоганах — напрыклад, “Беларускі народ – гаспадар Беларусі!”; “Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі!”; “У Беларусі найперш беларускі народ!”, “На берарускай зямлі інтарэсы беларускага народу вышэй за іншае!” — імі ніякія сацыяльныя паразіты скарыстацца ня змогуць.

Праўда, так могуць думаць толькі сапраўдныя дэмакраты-гуманісты. Напрыклад, такія, як мы.

Карацей, Беларусь – наша зямля! І кропка… Кропка, зь якой усё пачынаецца і якой усё заканчваецца…

5.

У цэлым, калі ў чарговы раз прааналізаваць стратэгічныя прычыны бесперапынных паразаў “беларускіх аб’яднаных дэмакратычных сіл”, дык, закранаючы толькі ідэалагічную сьферу, даводзіцца зноў казаць пра, як мінімум,  недасканаласьць іх стратэгічных каштоўнасьцяў і мэт. Гэта, у сваю чаргу, і дазваляе ворагам беларускай дэмакратыі ўлазіць у розныя ідэалагічныя шчыліны, рабіць тактычныя падмены (што прадэманстравана вышэй), абяскроўліваць апазіцыю, падрываць знутры, рабіць яе барацьбу бессэнсоўнай. Усё гэта ў выніку працуе на карысьць беларусафобаў-цяперцаў, якія працягваюць уладарыць на нашай зямлі год за годам (успомніце, як Лу-ка заяўляў, што пра такую апазіцыю, якая супрацьстаіць яму ў Беларусі, можна толькі марыць…).

У час сустрэчы 24.03 каля помніка Купалу ў Менску, пад час абмеркаваньня галоўных рысаў грамадска-палітычнай сітуацыі, было закранута блізкае пытаньне: што зьяўляецца галоўнай каштоўнасьцю палітычнай дзейнасьці — справядлівасьць ці сіла? Адным з удзельнікаў сустрэчы было выказана меркаваньне, што справядлівасьць – прыкмета слабасьці, да яе апелююць толькі тыя, хто ня мае сілы (людскіх і фінансавых рэсурсаў, рэальнай улады). А вось сіла – гэта, маўляў, адзіная сапраўдная палітычная каштоўнасьць. На яе трэба арыентавацца, толькі яе імкнуцца накопліваць.

Абмеркаваўшы ў рэдакцыі даную тэзу, мы вырашылі выказаць нашу пазіцыю на старонках сайта. 

Мы – сябры рэдакцыі – нічога супраць сілы ня маем. Але лічым, што ў справядлівасьці, як адной з палітычных каштоўнасьцяў, ёсьць ня меншае значэньне. Сіла і справядлівасьць знаходзяцца ў сістэмінай сувязі – бязь іх зьдзяйсьненьне ўладных паўнамоцтваў альбо ня будзе практычна магчымым, альбо ня будзе мець сэнсу.  

Калі зь сілай усё больш-менш зразумела (яна зьбясьпечвае рэальныя магчымасьці для зьдзяйсьненьня палітыкі – успомніце сталінскае “колькі ў яго дывізій?”), дык са справядлівасьцю ня так усё відавочна. Справа ў тым, што справядлівасьць (гістарычная, нацыянальная, сацыяльная) – гэта больш высокая ў параўнаньні зь сілай палітычная катэгорыя. Яна надае сэнс палітычнай дзейнасьці. Так, пазбаўленая справядлівасьці, рэальная палітыка сапраўды магчымая, але яна будзе… бессэнсоўнай. У такой жа ступені бессэнсоўнай, аб’ектыўна аб’ектнай, у якой такімі зьяўляюцца, напрыклад, броўнаўскі рух, марскія хвалі, вецер, агонь і г.д. І наадварот, чым на больш высокія мэты арыентуецца палітыка, чым больш высокімі крытэрамі кіруецца, тым у большай ступені мае сэнс, зьяўляецца суб’ектнай…

Гэта заканамерная сітуацыя. Звычайна, у складаных высокаразьвітых сістэмах самая высокая іх частка зьяўляецца адначасна і самай новай і… кіруючай.

Возьмем, напрыклад, арганізацыю-функцыю цэнтральнай нярвовай сістэмы чалавека. Філагенетычна (гістарычна) самым новым тут зьяўляецца кара галаўнога мозга. І, о дзіва, гэтая частка нашага цела аказваецца галоўным кіруючым цэнтрам ва ўсім арганізьме чалавека. Настолькі галоўным, што страціўшы функцыю кары, чалавек спыняе быць чалавекам… (што не характэрна ні для якога іншага людскага органа ці яго часткі).

Яшчэ прыклад зь біялагічнага. Нядаўна мы аналізавалі, як у ходзе філагенэзу чалавека разьвівалася адзнака “пол” (гл. вось тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/26/4638/). Спачатку ў нашых найдалёкіх продкаў зьявіўся полавы працэс, потым полавае размнажэньне, потым раздзельнаполавасьць, полавы дзімарфізм, і, нарэшце, у самым канцы — храмасомна-генетычныя механізмы перадвызначэньне адзнакі “пол” па жаночым ці мужчынскім тыпе. Калі ж прааналізаваць, як цяпер разьвіваецца гэтая адзнака ў чалавека ў ходзе антагенэзу (індывідуальнага разьвіцьця асобіны), можна ўбачыць, што яна разьвіваецца пад кіраўніцтвам філагенетычна самага новага і высокага яе элемента – сьпецыфічных для кожнага пола генаў і храмасом.

А вось прыклады з рацыянальна-грамадскай сьферы. Правілы дарожнага руху (у т.л. самыя новыя іх параграфы) кіруюць рухам аўтатранспарту. Правілы шахмат і футболу кіруюць гэтымі гульнямі…

Аналагічная сітуацыі назіраецца і ў ходзе гуманістычнага прагрэсу. Тое, што тут новае (а паняцьці й крытэры справядлівасьці, прагрэсіўнасьці, сэнсоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці несумніўна новыя ў гісторыі глабальнай палітыкі), зьяўляецца і найбольш каштоўным, персьпектыўным, бо накіраваным  на прагрэс.

“Выйграе той, хто будзе арыентавацца на іх (падпарадкоўвацца ім, пагодзіцца быць кіруемым імі)” – так, калі жадаеце, гучыць адзін з законаў гуманістычнага прагрэсу.   

Таму зьмест нашай дзейнасьці заўсёды з’арыентаваны на яе прагрэсіўны сэнс.

Давайце тое ж пакажам графічна.

Вось тут мы — http://nashaziamlia.org/2008/01/09/1135/#more-1135  — мы выставілі табліцу-сьхему, якую трохі ўдасканалілі й падаем ніжэй.

З гэтай табліцы-сьхемы бачна, што грамадска-палітычнае жыцьцё ў Беларусі знаходзіцца на ўзроўні 2 (у часы Савецкага Саюзу яно і ўвогуле было на ўзроўні 1). Г.зн., што і ўлады, і афіцыйная апазіцыя нешта робяць у грамадска-палітычнай сьферы, але іх дзейнасьць зьяўляецца рэактыўнай (у выглядзе рэакцыт на падзеі, справакаваны іншымі), чым нагадвае броўнаўскі рух. СМІ ў Беларусі (дарэчы, як афіцыйныя, так і апазіцыйныя) у “аналізе” палітычных падзей таксама не ўзьнімаюцца вышэй за 2-і ўзровень адказаў на пытаньні нашай рэчаіснасьці, застаюцца ў рамках пытаньняў: што? дзе? калі? максімум, як? Пытаньні ідэалагічнага, а тым больш сьветагляднага ўзроўня ўзьнімаць баяцца ўсе (мы — выключэньне).

Калі зь цяперска-лукашысцкімі ўладамі ўсё зразумела – гэта сілы соцыя-паразітныя, зацікаўленыя ў кансервацыі сёньняшняга стану, а то і ў яго дэградацыі (таму ім непатрэбная ніякая ідэалогія; калі ж яны спрабуюць яе сфармуляваць, як ужо было, вылазіць соцыя-паразітны зьмест) – то з афіцыйнай апазіцыяй, здаецца, усё павінна выглядаць інакш. На справе і апазіцыя баіцца выходзіць хаця б на 3-і ўзровень змаганьня (а тым больш на 4-ы ўзровень, на якім суадносяцца мэты руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу). Настолькі баіцца, што ахвяруе выніковасьцю сваёй дзейнасьці… Адсюль мы і маем таптаньне на месцы ў беларускай палітыцы (так можам датаптацца на страты дзяржавы і сьмерці…).

Нам могуць запярэчыць, што ў афіцыйнай апазіцыі існуе адзіная ўзгодненая мэта – гэта адхіленьне Лу-кі ад улады. Але, па-першае, гэта не ідэалагічная, а палітычная, тактычная мэта, а, па-другое, мэта дэструктыўная. А што “аб’яднаная дэмакратычная” апазіцыя будзе рабіць пасьля?! Якія потым будуць грамадска-палітычныя пераўтварэньні?! Гэта вы ў сфармуляваным выглядзе дзе-небудзь бачылі, чулі? Не.  

Вось, менавіта…

І прычына гэтага відавочная (пра яе мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/ ; гл. сьхему з таго артыкула і тлумачэньні да яе на пададзеным адрасе): у кожнай апазіцыйнай сілы (а, галоўнае, у адпаведных заходніх гаспадароў кожнай з гэтых сіл) ёсьць свае мэты “на пасьля” ў Беларусі, якія, натуральна, хаваюцца (бо зьяўляюцца злачыннымі адносна інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!). Таму адзінай канструктыўнай мэты, праграмы “аб’яднаныя дэмакратычныя сілы” сфармуляваць аб’ектыўна ня ў стане (вось такія яны і аб’яднаныя, і дэмакратычныя…; сітуацыя Б на сьхеме). Найперш па гэтай прычыне  дзейнасьць цяперашняй афіцыйнай апазіцыі зьяўляецца безвыніковай. Па сутнасьці “аб’яднанцы” проста гуляюць (больш-менш усьвядомлена) сумесна зь цяперцамі ў адной і той жа гульні пад назвай “беларуская палітыка”.

Між тым, фармуляваньне адзінай канструктыўнай мэты на перыяд пасьля зрынаньня беларусафобскага рэжыму (фармуляваньне гэтай мэты мы завем Праграмным вобразам Будучай Беларускай Дзяржавы і патрабуем даўно; яна абсалютна неабходная хаця б на першыя 10-15 гадоў; на жаль, нас “ня чуюць”…) магчымае толькі на грунце яе адэкватнага суаднясеньня з аб’ектыўна прагрэсіўнымі задачамі, якія стаяць ня толькі перад нейкімі асобнымі сацыяльнымі групамі, але перад усім нашым народам, іншымі народамі на Зямлі, перад чалавецтвам у цэлым (на сьхеме сітуацыя А).

Вось і атрымліваецца, што вырашэньне пытаньня сэнсу грамадска-палітычнай дзейнасьці зьяўляецца абсалютна неабходным для яе ж эфектыўнасьці-пераможнасьці…

Наўрад ці варта даводзіць відавочнае, што прагрэсіўны сэнс палітычнага змаганьня ў Беларусі зьвязаны са зьмястоўнай дэмакратыяй, якая ў сваю чаргу ня можа ня быць з’арыентаванай на аб’ектыўныя каштоўнасьці беларускага народу, дасягненьня значна большага ўзроўню гістарычнай, нацыянальнай, сацыяльнай справядлівасьці й да т.п. рэчамі.  Таму адразу робім заключную выснову:

- справядлівасьць і сіла ў палітыцы жорстка зьвязаныя;

- прычым, справядлівасьць мусіць кіраваць сілай; інакш палітычная дзейнасьць ня будзе сэнсоўнай, дый нават выніковай…

Мы – сябры рэдакцыі “Беларусь-нашазямля” і арганізатары Беларускага Дэмакратычнага Руху – гэта ўлічваем, а таму будзем і надалей сачыць за тым, каб наша дзейнасьць заставалася з’арыентаванай на гістарычную, нацыянальную і сацыяльную справядлівасьць, на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, на зьмястоўную дэмакратыю, сістэмны гуманізм, сапраўдны прагрэс і падобныя вышэйшыя каштоўнасьці людскай цываілізацыі.

Хто жадае гэтага ж, далучайцеся.

6.

І апошняе.

Нас усё больш абурае накідваемая з Захаду класіфікацыя палітычных сіл, у адпаведнасьці зь якой апошнія дзеляцца найперш на “лібералаў і кансерватараў”. Гэта яўнае, наўмыснае скажэньне сутнасьці пытаньняў, якія стаяць перад чалаветцвам, што нічога, акрамя раздражненьня, выклікаць ня можа. Таму гэтай “класіфікацыяй” нельга карыстацца нават на словах, ня тое што рабіць уласны палітычны выбар на карысьць аднаго з двух.  

Нашыя веды ў гэтым пытаньні дазваляюць даць адэкватны адказ заходнім блытанікам-махлярам, а таксама запрапанаваць усім іншым адэкватную альтэрнатыву. Выкарыстаем для гэтага сімвал нашай ідэалогіі, які быў запрапанаваны і абгрунтаваны ў перадпапярэднім матэрыяле.

Тыя палітычныя сілы, якія заходнія ідэолагі называюць “лібераламі й кансерватарамі”, сімвалічна могуць быць пазначаны чорнымі лініямі, якія ідуць уверх, затым усё больш адхіляюцца ўбок (улева і ўправа адпаведна), а затым паварочваюцца ўніз, у кірунку дэградацыі. З пазіцыі ж выкладзенай вышэй тэорыі, на тую ці іншую грамадска-палітычную сілу трэба глядзець з пазіцыі 4-га ўзроўня пытаньня (ці 4-га ўзроўня існаваньня аб’екта ў рэчаіснасьці) – менавіта, як суадносяцца мэты грамадскай сілы, кірунак яе руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу.

У адпаведнасьці з гэтым атрымліваецца, што ацэнка па гарызанталі, якая ніякім чынам ня можа быць адлюстраваная на гэтай шкале, зьяўляецца, як мінімум, другаснай. Першаснай, галоўнай, зьўляецца ацэнка па вертыкалі, па шкале, дзе паказьнікі павялічваюцца зьнізу ўверх. У адпаведнасьці з гэтым падыходам, палітычныя сілы спачатку трэба класіфікаваць інакш – на тых, чыя дзейнасьць скіраваная на павелічэньне праяў гуманістычнага прагрэсу ў нашым грамадскім жыцьці (гэта будуць прагрэсоўцы – іх дзейнасьць будзе весьці да павелічэньня значэньняў на шкале прагрэсу, сімвалічна пазначанай чырвонай лініяй), і тых, чыя дзейнасьць будзе весьці да дэградацыі асобных грамадстваў і ўсёй людскай цывілізацыі ў цэлым (дэградоўцы). “Лібералы” і “кансерватары” могуць быць на пэўным этапе “частковымі прагрэсоўцамі”, але потым і тыя, і тыя могуць стаць дэградоўцамі (сёньня такімі ў найбольшай ступені зьяўляюцца “лібералы”, якія пад уплывам глабальнай сіянакратыі здэградавалі да таталітарных ліберастаў; на іх фоне “кансерватары” выглядаюць больш прагрэсіўнымі).

Натуральна, запрапанаваныя погляды і назвы будуць упоперак арганізму розных дэгенератаў. Яны іх будуць замоўчваць. Адсюль наша задача супрацьлеглая – усяляк, дзе можна, азначаныя погляды і паняцьці прапагандаваць…

-

P.S.

Калісьці, праз гады, нехта будзе казаць, што сярод беларусаў усё ж былі адэкватныя людзі, якія многае прадбачылі й заклікалі рабіць тое, што сапраўды варта было рабіць. Але палітычныя дзеячы ў шэрагах афіцыйнай апазіцыі (прозьвішчы і фота гэтых людзей рэгулярна ўзгадвае, напрыклад, тая ж “Свабода”; нас яна не ўзгадвае…) – хто з-за сваёй тупасьці, хто з-за прадажнасьці, хто з-за таго, што ня змог перамагчы свае дзікунскія амбіцыі, а нехта з-за таго, што на справе быў агентам іншых, варожых беларускаму народу сіл – не рэагавалі…

Для нас і гэтага будзе дастаткова. Хоць так мы абаронім гонар і годнасьць беларускага народу!…  

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля! 

3.

Пазьняк часта гаворыць, што беларускае грамадства (варыянт — народ) павінна нешта там зразумець у грамадска-палітычнай сітуацыі ў Беларусі й вакол яе. У сувязі з гэтым Пазьняку самы час нарэшце самому вызначыцца: што такое беларускі народ, які ён, на што здольны ў тых ці іншых грамадска-палітычных абставінах, што ад яго можна чакаць, у чым на яго варта спадзявацца? Так, адказваючы на пытаньне Навумчыка ў пададзеным вышэй інтэрвю, чым патлумачыць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося абыякавым да судовага працэсу над Каваленкам, да ягонага лёсу, Пазьняк заявіў: “Беларускае грамадства зьмянілася ў думках [у лепшы бок. – Рэд.]. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап ужо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму”. Той жа сэнс — грамадства ўсё больш пачынае “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, у т.л. пагрозу расейскага імперыялізму — быў і ў інтэрвю “Белсату” ў студзені 2011 г. (гл. http://www.youtube.com/watch?v=fL9ZA3jX-Gk; http://www.youtube.com/watch?v=IXSYx6umGPo&feature=related)

-

Між тым, раней з беларускім народам, калі слухаць Пазьняка, адбываліся дзіўныя рэчы. Так, да 1994 года ён у нас ужо быў “надзвычай разумны”, настолькі разумны, што “яму толькі варта даць магчымасьць дэмакратычнага выбару і ён абавязкова абярэ таго, каго трэба”. Пасьля 1994 года гэтае меркаваньне Пазьняка рэзка памянялася (і лёгка здагадацца, чаму). Народ у нас стаў “савецкім”, непаінфармаваным, мала на што самастойна здатным. Гэтае меркаваньне часам прасьлізвала і ў адносна нядаўніх інтэрвю (у 2010 г. “грамадства было яшчэ нясьпелым” — гл. http://www.youtube.com/watch?v=v2DrinnjQK0&feature=related; такі ж кантэкст — “мы маем папуляцыю савецкіх людзей, якую можа вынішчыць толькі нацыянальная палітыка” — гучыць у заключнай частцы вось гэтага інтэрвю: http://www.youtube.com/watch?v=tTy2zO_MI_o&feature=related , якое даецца ў жніўні-верасьні 2011 г.).

Такім чынам, калі верыць Пазьняку, беларускае грамадства, якое ў пачатку 1994 г. было “надзвычай разумным”, а ўжо ў канцы года стала “неразумным”, затым за 17 гадоў пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”, але праз паўгады зноў здэградавала ў “папуляцыю савецкіх людзей”. Прайшло паўгады і яно зноў “зьмянілася ў думках”, “прайшло першы этап”, пачало “крытычна асэнсоўваць сітуацыю”? 

Так і карціць спытацца: дык усё ж, Зянон Станіслававіч, наш народ “разумны” ці “не”, “дасьведчаны” ці “не”?! Вызначыцеся нарэшце, што ён такое, і што зь ім адбываецца!

Між тым, на нашым сайце ўжо даўно многае сфармулявана пра нашу (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) найгалоўную каштоўнасьць — наш беларуска-літвінскі народ: і каго лічыць беларусам, і хто такія беларусы-літвіны, і як наш народ структураваны, і за што адказвае, на што здатны кожны яго псіха-сацыяльны пласт.

Ідзем далей.

Зноў цытуем Пазьняка: “У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі не дай Бог так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса”.

Тут адразу паўстае чарговае пытаньне: а што, забойства Ганчара, Захаранкі, іншых вядомых асоб, верагодная невыпадковасьць сьмерці Карпенкі (ёсьць яшчэ некалькі выпадкаў, пра якія беларускай грамадскасьці шырока не вядома…) могуць быць пакінуты без адказу? Там чырвоная рыса, што, не пяройдзена?

І тут жа ў сувязі з гэтым паўстае наступнае пытаньне: А што рабіць з тым фактам, што Віктар Ганчар так і ня “выскачыў, як чорт з табакеркі”, як прарочыў Пазьняк і ў 2001-м, і ў 2006-м гадах? Што рабіць з пазьнякоўскім цынізмам аж такога ўзроўню?!..

Дарэчы, яшчэ пытаньне ў гэтым жа ключы. А як быць з абсалютна празрыстым намёкам Пазьняка, што Васіль Якавенка — агент сьпецслужбаў? Абпляваў гэтага беларускага пісьменьніка, які змагаецца за Беларусь, як можа (гл. яго сайт: http://www.nation-sos.org/), і хоць бы што…

І на гэтае пытаньне няма адказу. А, між тым, мы ўжо яго задавалі (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/06/25/2349/). 

Яшчэ праблема. Мы, як ідэолагі, катэгарычна не прымаем выразы накшталт: “Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы”, “гэта — тупая палітыка”, “Расея асуджае санкцыі”, “Маскве гэта выгадна”, “Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю»”.

Справа ў тым, што ўсё, што робіцца ў грамадскай сьферы, робіцца канкрэтнымі людзьмі й іх супольнасьцямі. Гэтыя канкрэтныя групы людзей маюць канкрэтныя назвы (напрыклад, мясцовая бюракратыя ў Беларусі – цяперцы, іх правадыр і адначасна шыльда, якой цяперцы прыкрываюцца – Лу-ка; расейская імперская бюракратыя – суб’ект расейскага імперыялізму (скарочана, расейская імперыякратыя); кітайская імперыякратыя – суб’ект кітайскага імперыялізму, сіянакратыя – суб’ект глабальнага сіянізму, глабалісцкага ліберастызму, глабальнай хаатызацыі-каспамалітызацыі; польскія імперыялісты й г.д.). Толькі яны – гэтыя групы — у грамадска-палітычнай сьферы на дзяржаўным ці агульнацывілізацыйным узроўні могуць “мець палітыку й ідэалогію”, “асуджаць”, “разьлічваць выгаду”, “патрабаваць”, “змагацца”, “праяўляць агрэсію”, “бараніцца ў адказ” і г.д. “Захад”, “Масква”, “Расея”, “Беларусь”, “палітыка”, “лібералізм” і г.д. нічога падобнага рабіць ня могуць, бо, яшчэ раз падкрэсьлім, няма ніякіх самастойных “палітык”, “лібералізмаў”, “расей”, “москваў”, “захадаў” і г.д., ня зьвязаных зь нейкімі канкрэтнымі людзьмі! Усё наадварот: розныя “палітыкі”, “ідэалогіі” й г.д. – гэта праявы актыўнай дзейнасьці (функцыянаваньня) канкрэтных груп людзей! Таму пададзеныя вышэй выразы, узятыя ў якасьці прыкладу толькі з пададзенага інтэрвю Пазьняка, не ідэалагічныя. Гэта – прапагандысцкія штампы, прызначаныя зашумляць рэчаіснасьць.

Ідэалогія – гэта навука. Дакладней сказаць так: у такой ступені, у якой ідэалогія – навука, у ёй усе аб’екты трэба называць сваімі канкрэтнымі імёнамі. Адэкватна. Іначай – гэта не ідэалогія, а слоўна-міфалагічная мешаніна, якая ня толькі нічога не дае для разуменьня рэчаіснасьці, а і перашкаджае яе зразумець…

Вось вобразны прыклад. Уявіце сабе, што вы прыйшлі да лекара. Ён запытаўся ў вас: на што скардзіцеся? Вы адказалі, што ў вас баліць галава, ліхаманіць, ломіць косткі, млявасьць і г.д. І вось вы бачыце, што лекар піша “дыягназ”: “у хворага галаўны боль, ліхарадка, праявы інтаксікацыі…”. Вы заўважылі недэкватнасьць? Нешта ня тое. Праўда? А справа ў тым, што вы разьлічвалі, што прыйшлі да лекара-прафесіянала даведацца этыялагічную прычыну вашага кепскага самапачуцьця, даведацца, што з вамі такое – што ў вашым арганізьме зламалася, ці які паразіт у ім пасяліўся. А замест гэтага пачулі паўтарэньне вашых скаргаў, толькі ў больш мудрагелістым варыянце. Вось, калі б пасьля вашых скаргаў лекар запісаў: “грып” – гэта быў бы сапраўдны дыягназ, які называе прычыну вашага анамальнага стану. А так, вы прыйшлі за зьместам, а вам падалі форму, ды яшчэ скажоную. Карацей… фуфло.

Так і ў выпадку з Пазьняком, калі мы глядзім на яго дзейнасьць у якасьці ідэолага.

А, між тым, у беларускай ідэалогіі ня будзе ніякага разьвіцьцёвага зруху, калі мы будзем працягваць пералічваць нашыя, як нацыі, праблемы ў дадзены гістарычны перыяд, але пры гэтым ня толькі ня будзем называць суб’ектаў, якія выклікаюць гэтыя праблемы (а ўсе гэтыя праблемы зводзяцца да пытаньня аб прычынах безвыніковасьці “змаганьня за дэмакратыю ў Беларусі” на працягу вось ужо хутка 20 гадоў!), але яшчэ ў дадатак, нібы гэтага было замала, будзем выкарыстоўваць самыя розныя эўфемізмы для таго, каб нават сімптомы нашай беларускай хваробы дакладна не называць!..

У адрозьненьне ад Пазьняка, мы, наадварот, імкнемся ўсё рабіць у ідэалагічным сэнсе, як трэба — г.зн. тэрміналагічна адэкватна. Так, напрыклад, вычляняючы з нашай беларускай і агульнацывілізацыйнай рэчаіснасьці сацыяльных паразітаў – этыялагічных суб’ектаў нашых, беларускіх, і агульнацывілізацыйных грамадскіх хвароб – мы імкнемся памеціць іх найбольш дакладнымі шыльдачкамі й паставіць на палічку. Для тых, хто нядаўні чытач сайта, падаем скарочаны агляд нашай калекцыі (натуральна, ідэалагічнай, а не фізічнай) апісаных і пранумараваных намі на сёньня сацыяльных паразітаў:

- расейская імперыякратыя – суб’ект таго, што завецца “Вялікай Расеяй” – вораг беларускай дэмакратыі № 1, а таксама вораг дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі Еўразіі (Д пр-п 15, 15а);

- глабалісцкая сіянакратыя – суб’ект глабалісцкага ліберастызму-касмапалітызму, унутры якога знаходзіцца сіянізм — вораг беларускай дэмакратыі № 2, а таксама дэмакратычнага разьвіцьця шматлікіх іншых народаў на тэрыторыі ўсёй Зямлі (Д пр-п 39);

- цяперцы (таму, што жывуць па прынцыпе “тут і цяпер”) — безнацыянальная бюракратыя ў Беларусі ў асноўным зь мясцовых — вораг беларускай дэмакратыі № 3 (Д пр-п 49);

- польскія імперыялісты — вораг беларускай дэмакратыі № 4, а таксама вораг (з-за сваёй імперскай палітыкі) летувіскага, чэскага, славацкага, украінскага, нямецкага, кашубскага (гл. тут: http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%88%D1%83%D0%B1%D1%8B) й іншых захопленых імі народаў ці іх тэрыторый (Д пр-п 112б).

У сёньняшняй людскай цывілізацыі ёсьць яшчэ сацыяльныя паразіты, але для нашага беларуска-літвінскага народу гэтыя – галоўныя. Пры гэтым дадаткова лепш улічваць іншае, што ўсе пералічаныя паразітычныя групы разам утвараюць цэласную соцыя-паразітную сістэму, якая душыць наш народ і шматлікія іншыя народы (гл. малюнак). Змагаюцца яны і паміж сабой, але толькі за тое, хто зь іх будзе галоўным карыстальнікам стваральнай працы аўтахтонных народаў. Калі ж паўстае пытаньне пра свабоднае, дэмакратычнае разьвіцьцё нашага ці любога іншага народу, тады яны пачынаюць дзейнічаюць супраць — сумесна і сістэмна…

Мы, хто працуе ў рэдакцыі сайта, лічым усё толькі што адзначанае настолькі відавочным, што нас зьдзіўляе іншае: чаму дасёньня яшчэ многія іншыя, хто зьвязаны з грамадска-палітычнай дзейнасьцю, гэтага ня бачаць? Асабліва тыя, хто заяўляе пра сябе (сваёй паставай, рыторыкай) як пра ідэолага.

Так, калі Пазьняк сапраўды адным зь першых у час “Перабудовы” пачаў актыўна зьвяртаць увагу беларусаў на расейскіх імперыялістаў й іх дзе проста паганы, а дзе крывава-генацыдны расейскі імперыялізм, дык нават сёньня, у 2010-я, ён нідзе не прызнае існаваньня такога звышістотнага соцыяпаразітнага суб’екта, як сіянакратыя і зьвязаных зь ёй сіяністаў. Між тым, ня бачыць гэтага монстра і яго антыдэмакратычнай і антыгуманістычнай дзейнасьці можа толькі альбо цалкам ідэалагічна сьляпы чалавек, альбо той, хто залежны ад сіянакратыі – фактычна яе агент (пасіўны ці актыўны).

Вось толькі некалькі фактаў, якія датычаць толькі беларускай рэчаіснасьці (абмяжуемся  самымі сьвежымі):

1. Хто жадае доказна пераканацца ў тым, што сіяністы ў Беларусі актыўна падтрымліваюць беларусафобскую, этнацыдную палітыку Лу-кі, а таксама як яны гэта робяць, прапануем пазнаёміцца з матэрыяламі хаця б па наступных адрасах:

- http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  — тут пра “бульбасрачоў”, зьнявага нашых сімвалаў, гісторыі, культуры;

- http://nn.by/?c=ar&i=59597 — тут данос у ЗША (!) на патэнцыйна дэмакратычную беларускую апазіцыю;  а таксама пра тое, што сіяністам “іншая ўлада ў Беларусі не патрэбная” (гл. фота аўтара — Галоўнага рабіна Юдэйскага рэлігійнага аб’яднання ў РБ Аўрама Бененсона);

- http://www.zerkalov.org/node/2486 — тут пра тое, наколькі ўсё тыя ж сіяністы задаволены Лу-кам і яго рэжымам;

- http://www.youtube.com/watch?v=ZuPGhLYJ5Y0&feature=related — тут можна паглядзець, як ужо расейскі сіяніст Васерман (гл. фота), які ў Расеі чамусьці (вядома чаму) рэгулярна трапляе ў журы самых розных КВНаў, конкурсаў расейскіх прыгажунь ды іншых конкурсаў, таксама старанна апраўдвае і хваліць Лу-ку, а апазіцыю спрабуе дыскрэдытаваць, абзываючы балбатунамі.

А калі хто жаде пазнаёміцца з пытаньнем, як сіяністы ставяцца да такой каштоўнасьці беларуска-літвінскага народу, як наша мова, раім праглядзець тут: http://lurkmore.to/%d0%91%d1%83%d0%bb%d1%8c%d0%b1%d0%be%d1%81%d1%80%d0%b0%d1%87  «языковедческую лекцию» ўсё таго ж тыповага “Анатоле”, у якой ён дэманструе “вялікія лінгвістычныя веды, датычныя паходжаньня й значэньня беларускай мовы” (іконка знаходзіцца на сайце справа ўнізе — трэба націснуць наўпрост на рожу).

2. Калі хто думае, што гэта толькі “беларускія і расейскія” сіяністы такое сабе дазваляюць, можа палюбавацца на заявы аж цэлага Міжнароднага дырэктара Бюро па правах чалавека і захаваньні законнасьці ў краінах былога СССР Аб’яднаньня камітэтаў у абарону габрэяў у былым СССР тав. Стонава, які, прыязджаў ў Беларусь у жніўні 2009 г. (гл. http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/). Ён тады вельмі шмат нагаварыў і пра тое, што такое “правы чалавека” на самай справе (іначай, каго сіяністы лічаць людзьмі, а каго не), і як гэтыя “правы чалавека” суадносяцца з правамі народаў на іх уласнай зямлі (напрыклад, канкрэтна з правамі нашага беларуска-літвінскага народу). 

3. Каму і гэтага мала, просім пазнаёміцца зь плеядай галоўных (і знакамітых) ідэолагаў лукашызму, а таксама падумаць, на якія грошы яны праводзяць сваю беларусафобскую дзейнасьць (гл. тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/16/1830/).

4. У гэтым жа ключы варта паглядзець і на афіцыйную “беларускую апазіцыю”, якая знаходзіцца як унутры Беларусі, так і за яе межамі (некаторыя матэрыялы, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/02/08/1771/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/ ; http://nashaziamlia.org/2009/02/18/1839/).

5. А пра радыё “Свабода” пісаць трэба? Думаем, што ня варта…

 6. А што, думаеце, Пазьняку невядома, хто кантралюе беларускі інтэлектуальна-творчы асяродак?

Дарэчы, Алесь Белы (яшчэ раз заклікаем ня блытаць гэтага чалавека з буйным беларускім мастацтвазнаўцам Анатолем Белым, на жаль, ужо нябожчыкам) у свой час абазваў цэлы шэраг выбітных беларускіх дзеячаў мінуўшчыны і дня сёньняшняга “беларутэнскімі нацыстамі, фашыстоўскімі калабарантамі й іх пераемнікамі” (http://nashaziamlia.org/2009/02/10/1807/). Тады ад яго аджагнуліся многія (гл. напр. http://www.manarchija.org/zajava). Але, на жаль, ня ўсе апазіцыянеры (і гэта асобны істотны паказьнік). Пакінуўшы гняздо “Нашай Нівы”, дзе Алесь Белы выгадаваўся (!), ён мяняе нармальную мову на расейшчыну і пачынае працаваць у “Советской Белоруссии” (!) пад крылышкам Паўла Якубовіча (http://nn.by/index.php?c=ar&i=23156&p=1&c2=calmonprev&combo_calmonth=2&combo_calyear=2012). Апошняе, дарэчы, ня дзіўна. Дзіўна іншае — празь нейкі час “Алесь” зноў вяртаецца ў “беларускае апазіцыйнае асяроддзе” (!), дзе, па нашых зьвестках, ужо на больш значнай грамадскай пазіцыі цяпер кантралюе працу і “Нашай Нівы”, і “Архэ”, і “Народнай волі” перад “заходнімі грантадаўцамі”… (во цуды лёсу!; во зьнявага “беларускага інтэлектуальнага асяродка” — пасьля гэтага ў апошняга ўвогуле ніякага аўтарытэта не павінна заставацца; і чаму ўсе гэта церпяць, чаму менавіта “Алесю” такое “дазваляецца”?!; цікавыя пытаньні, ці ня так?)

7. У Беларусі па-ранейшаму працягвае адзначацца ў якасьці дзяржаўнага сьвята (як адмысловы непрацоўны дзень) сьвята сіяністаў усяго сьвету – Пурым (http://webplus.info/index.php?page=5&holiday=23). Гэта робіцца пад выглядам адзначэньня сьвята 8 Сакавіка (хто жадае пазнаёміцца з дэталямі гэтага пытаньня, запрашаем сюды: http://nashaziamlia.org/2011/03/07/4173/). Тым больш, што ў гэтым годзе гэтае сьвята дакладна прыпадае якраз на 8 сакавіка.

8. У гэтым годзе працоўны дзень 9 сакавіка (пятніца) быў афіцыйна (!) перанесены не на суботу, як звычайна такое рабілася, а на… нядзелю, 11 сакавіка. У якасьці выхаднога дня субота раптам аказалася для ўлад больш важнай, чым нядзеля.

Уся хрысьціянская бюракратыя (і РПЦшная, і каталіцкая) у шоку (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24501568.html). Ня можа патлумачыць, што здарылася. Ужо хутка гатаваньне “вушэй Амана” на 8 сакавіка стане афіцыйна абавязковым (на слова “абавязаны” на ілюстрацыі, прысьвечанай Пурыму і разьмешчанай у пачатку данай часткі гэтага матэрыяла, зьвярнулі ўвагу?), і перанос працоўных дзён на нядзелю стане рэгулярным. Хутка ва ўмовах выбару: больш важна адзначаць шабат ці Ўваскрэшаньне Хрыста — перавага будзе за шабатам, а некаторыя і далей нічога ня будуць разумець, што ў нас на самай справе адбываецца, дзякуючы такім выбітным “беларускім ідэолагам”…

9. А вы думаеце, што Лу-ка проста так хваліў новага пасла Ізраіля ў Беларусі у час яго інаўгурацыі? (http://haifainfo.ru/?p=15240)  А, можа, вы думаеце, што і “абраньне” Лу-кі ў 1994 г. прэзідэнтам Беларусі — гэта вынік выключна дзейнасьці расейскіх сьпецслужбаў? Калі вы сапраўды так думаце, то вымушаны вас паінфармаваць, што хутчэй за ўсё вы памыляецца. Накопліваецца ўсё больш фактаў, што і г.зв. “першае дэмакратычнае абраньне” Лу-кі прэзідэнтам у 1994 годзе (у час, калі ўсё ў палітыцы Расеі кантралявалася клінтанамі-олбрайтамі) было ў т.л. і патаемнай ліберастычна-сіянісцкай акцыяй — акцыяй супраць Пагоні, нашага сьцяга, нашай мовы, нашай дзяржаўнасьці.

Вось што становіцца бачна пры элементарным сачэньні за сітуацыяй і аналізе фактаў. А замест гэтага і аналагічнага ў Пазьняка “ліберальнае думаньне”, “тупая заходняя палітыка”…

Такім чынам тое, што Пазьняк па нейкай невядомай нам прычыне зьяўляецца ідэалагічна сьляпым у дачыненьні да сіянакратыі – гэта факт (заўвага: хто жадае шырэй і глыбей пазнаёміцца зь небясьпекай сіянізму, можа пачытаць на нашым сайце матэрыялы пад рубрыкай “Сіянізм і антысіянізм”).

Аднак, аказваецца, такім жа ён зьяўляецца і ў дачыненьні да сучасных польскіх імперыялістаў й іх агентуры ў Беларусі (дарэчы, апошнія шчыльна зьвязаны з заходнімі ліберальна-сіянісцікімі коламі). Гэтыя ўвогуле, не хаваючыся, праводзяць у Беларусі ўсе апошнія гады сваю абсалютна абуральную імперскую палітыку (асабліва на захадзе нашай краіны)! На нашым сайце знаходзяцца дзясяткі матэрыялаў, прысьвечаных актуальным праявам польскага імперыялізму ў дачыненьні да нашага беларуска-літвінскага народу. Усё факты, факты, факты. Тут табе і “Карта паляка”, і “Крэсы Всходне”, і “ўсе каталікі — палякі”, і польскія школы ды шыкоўныя польскія выданьні на Гарадзеншчыне, і татальны этнацыд беларусаў-літвінаў Беласточчыны і г.д., і да т.п. (гл. рубрыку “Польскае пытанье”). І адбываецца ўсё гэта адкрыта, шумна, скандальна — усе апошнія гады…

Але Пазьняк усяго гэтага ва ўпор таксама ня бачыць. І па гэтай зьяве-праблеме – таксама ніколі ані воднага слова… 

Так і хочацца запрапанаваць: вызначыцеся нарэшце, тав. Пазьняк, ёсьць польскі імперыялізм “на Беларусі”, ці яго, як і сіянізму, таксама няма?!

А вызначацца тут трэба. Як мінімум, па дзьвюх прычынах.

Па-першае, пазіцыя замоўчваньня пэўных грамадска-палітычных праблем, рабленьня выгляду, што іх не існуе, не да твару ня толькі “нацыянальнаму прароку”, як некаторыя беларусы ўсё яшчэ ўспрымаюць Пазьняка, ці “нацыянальнаму лідару, адказнаму за лёс беларускага народу”, як ён сам сябе ў свой час назваў, а і проста звычайнаму прафесійнаму ідэолагу. Калі няма адказаў, вызначэньняў, адэкватных тлумачэньняў, яснай пазіцыі (дый хаця б элементарнага называньня рэчаў сваімі імёнаім), то й ідэолага, прабачце… няма. а ёсьць проста чалавек, які залежны ад сіянізму і польскага імперыялізму…

Па-другое, людзі, узгадаваныя на ідэалогіі Пазьняка, якія пасуцца на розных форумах, выдаючы свае каментары, актыўна множаць скажоныя ўяўленьні. Гэтым яны ня толькі выклікаюць непатрэбныя непаразуменьні ў беларускім патрыятычным асяродку, але і з пачуцьцём людзей, валодаючых ісьцінай (а як жа ж, сам Пазьняк ім так сказаў!), накідваюцца на ўсіх, хто імкнецца зьвярнуць ўвагу беларусаў на істотныя грамадскія зьявы і факты. Вынікам становяцца свары, расколы, а пазьней апатыя сярод нармальных беларусаў – г.зн. якраз тое, што і трэба нашым ворагам.

Абавязковым наступствам гэтай сітуацыі становіцца пытаньне: чаму ж Пазьняк ня стрымлівае сваіх КХПоўскіх ланцуговых дзінга?

Праілюструем праблему прыкладамі.

Вось, напрыклад, тут — http://www.svaboda.org/content/article/1794084.html , а гэта жнівень 2009 г. — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі пад выстаўленым матэрыялам. Прывядзем частку каментароў (выбачаемся за вялікі аб’ём цытаваньня, але мы не хацелі, каб нехта западозрыў нас у скажэньнях шляхам скарачэньняў):

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 12:15

Дзіўныя «ўласьцівасьці зроку» ў пана Стонава. Разумееце, сп-р, у нас у Беларусі прамаскоўская беларусафобская дыктатура — вось ужо 15 гадоў, у т.л. і дзякуючы “дапамозе” Захада. Пры гэтым у нас у Беларусі назіраецца ЭТНАЦЫД і ГЕНАЦЫД беларускага народа, пагроза страты беларускай дзяржаўнасьці, дыскрымінацыя беларусаў ва ўсіх сьферах грамадскага жыцьця, захоп уласнасьці беларускага народа самымі рознымі элементамі, якія ня маюць да нашага народа ніякага дачыненьня і г.д., і да т.п. На гэтым фоне (!) ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці… У сіяністаў — габрэйскіх шавіністаў — натуральна, усё наадварот. Таму вы — сіяніст, пан Стонаў! А гэта ганебна!!!

Імя:: Зьміцер

07.08.2009 12:18

Усе краіны бароняць сваіх грамадзян, толькі ў Беларусі вынішчаюцца статусныя жыхары краіны!
Акупацыйны рэжым праводзіць этнацыд жыхароў Беларусі!

Імя:: Аксана Горад:: Гародня

07.08.2009 14:31

Беларусы, вы што, не разумееце: «правы чалавека» па Стонаву — гэта правы толькі габрэяў! Мы, беларусы, для яго — не чалавекі.

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 17:59

Як кранальна, з адной пазіцыі выступаюць і беларусафоб Дзімыч, і «нацыяналіст» А. Астроўскі. Праўду сказаў некалі спадар В. Зайка — «Узаемная павага беларусаў і гэбраяў, асьвечаная стагоддзьдзямі, ушанаваная нашымі продкамі, ёсьць і павінна заставацца прыкметай сапраўднага сьведамага беларуса. Гісторыя паказвае, што антысэміт ня можа быць сапраўдным беларускім нацыяналістам. Антысеміт, якім-бы зацятым беларусам ён сябе не называў, непазьбежна перакінецца ў стан, варожы беларускаму нацыянальнаму руху, варожы агульнай Бацькаўшчыне беларусаў і беларускіх гэбраяў — вольнай незалежнай Беларусі.»
http://www.bielarus.org/open.php?n=537&a=8
Як кажуць няма чаго дадаць.
Паважаны З.С.Пазьняк выдаў добрую кнігу — «Размовы з Шукелойцем», дзе сярод іншага была размова і пра ўзаемаадносіны беларусаў і жыдоў. Вяду да таго, што беларускі рух мае аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё. А станавіцца на пазіцыю расейскіх шавіністаў не проста памылкова, а не даравальна.
ЗЫ.Гісторыя, гэта праўда. Таму, напрыклад кніга В. Хурсіка, пра Дражна, пра зьнішчэньне беларусаў атрадам Лапідуса ці з другога боку зьнішчэньне габрэяў Міра беларусамі — праўда. Трэба ведаць адмоўнае, але варта ведаць, што добрага непараўнальна больш паміж беларусамі і жыдамі. Вось праўду і трэба казаць, бо яна дазваляе жыць з расплюшчынымі вачыма і вучыць людзей рознага паходжаньня ўзаемнай павазе. Стаяць адной нагой на пазіцыях беларускага нацыяналізму, а другой нагой на пазіцыі расейскага імперыялізму не атрымаецца. Раскарачыўшыся доўга не выстаяць…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

07.08.2009 19:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. У сувязі з гэтым я ня згодны, што мы «маем аднаго ворага — расейскі імпэрыялізм. І ўсё». Раю ўспомніць народную мудрасьць пра «з агню ды ў полымя…»

Імя:: Бенедзікт

07.08.2009 20:20

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа…
———————
Ну вось, а я разьлічваў, што сп. доктар зразумее да чаго ногі і антысэмітызм… Не атрымалася.
Я не нразываю сябе беларускім дэмакратам, звычайна «сябры» мяне называюць беларускім нацыкам і фашыстам…
Народная мудрасьць гэта добра, але ёсьць яшчэ мудрыя меркаванні і высновы людзей, да якіх не толькі я, стаўлюся зь вялікай павагай — К.Каліноўскі, В.Быкаў, З.Пазьняк… Мудрыя ў іх думкі — для сапраўдных беларускіх дэмакратаў…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 10:28

Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 12:03

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
07.08.2009 19:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, я не зразумеў, што ў вас там з нагамі і антысемітызмам. Але мяне, як пасьлядоўнага беларускага дэмакрата, хвалюе лёс беларускага народа. …
————————
Але, як кажуць наўздагон, хацеў бы дадаць Вам, як пасьлядоўнаму беларускаму дэмакрату. Вінаваціць беларускіх палякаў у тым, што яны маюць польскія школы на Беларусі, а ў Польшчы адбылася асыміляцыя амаль 500 000 беларусаў…
Нават ня ведаю, чаго тутака болей — наіўнасьці ці неразуменьня?
Беларускія палякі (дарэчы, як і іншыя некарэнныя народы Беларусі — татары, габрэі, расейцы…) найперш беларускія грамадзяне. Адзяляць іх па нацыянальнай прыкмеце, гэта не асаблівасьць беларускай дэмакратыі, гэта мае іншую назву.
Прамая віна, за асыміляцыю беларусаў Польшчы, ляжыць на расейскіх марыянэткавых уладах тагачаснай БССР і прасавецкай, камуністычнай уладзе тагачаснай Польшчы (пра віну улады беларусафобаў, сучаснай Беларусі, у гэтай справе вядома таксама добра)… Спадзяюся, што як паслядоўны беларускі дэмакрат, Вы зразумееце і падтрымаеце мяне.

Імя:: Бенедзікт

08.08.2009 18:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 10:28
Сп-р пад нікам Бенедзікт, калі ласка і калі можна, прывядзеці мудрыя думкі пералічаных вамі асоб і пакажыце, у чым яны пярэчаць таму, што я напісаў.
———————
Я ўжо спасылаўся на кнігу З.Пазьняка. Пачытайце К.Каліноўскага і В.Быкава. Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…
Скажу шчыра, я не ўяўляю што нехта зь пералічаных мною вядомых беларусаў, сказаў бы на адрас беларускіх палякаў тое, што Вы дазволілі сабе, у прыватнасьці ў размове са сп. І.Банцарам.
Тое, што беларускія палякі дамагліся адкрыцьця польскіх школ… гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё.
Я не ўяўляю, каб нехта з гэтых паважаных беларусаў сказаў беларускім габрэям тое, што сказалі Вы, а менавіта — «На гэтым фоне (!) /маецца на ўвазе генацыд беларусаў/ ЛЮБОМУ ПРЫСТОЙНАМУ ЧАЛАВЕКУ праблемы габрэйскага народа Ў БЕЛАРУСІ проста не павінны быць бачнымі з-за іх драбязговасьці…».
Ня ведаю, можа я ўжо зусім здурнеў на старасьці год, але сярод зьнішчаных беларускіх грамадзянаў доля габрэяў была не маленькай. З 800 000 беларускіх габрэяў дамоў жывымі вярнулася прыкладна 70 тыс. Дадзеныя перапісаў па нацыянальнаму складу дазваляюць Вам праверыць гэтыя лічбы. Гэта была трагедыя не толькі габрэяў, але і беларусаў, і палякаў. Усяго беларускага народа.
Можна толькі вітаць, што на нашай зямлі (у гарадах, мястэчках, вёсках) адзначаюцца месцы генацыду — ставяцца памятныя знакі, помнікі. І нам беларусам, гэта не абыякава, мы павінны браць прыклад у гэтай справе — нягледзячы на ўладу беларусафобаў, апісваць месцы генацыду беларускага народа — дабівацца ўстаноўкі там помнікаў, памятных знакаў /як гэта зроблена ў Курапатах і г.д./ Хіба праблема генацыду беларусаў залежыць ад уціску палякаў ці габрэяў (забароны польскіх школ ці помнікаў забітым габрэям)?

У нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм. І вораг гэты не толькі для беларусаў. Ні адзін акупант не зьнішчыў столькі беларусаў колькі гэта здолелі зрабіць расейскія імпэрцы. І па сёняшні дзень адбываецца жудасная русіфікацыя беларусаў, адбываецца гвалтоўная зьмена беларускага менталітэта… У нас адбываецца не паланізацыя, не гебраізацыя беларусаў, а русіфікацыя (!!!).
Вось так спадар Астроўскі.
ЗЫ. Адносна сіянізму нічога не скажу, ня ведаю. Я не адмысловец па гэтаму пытаньню, у Расеі знаўцаў сіянізму і «ополячіванія» значна болей. Цікаўныя могуць там атрымаць кансультацыі.

Імя:: Абураны Анатоль Горад:: Ворша

08.08.2009 20:14

Вообще-то я всегда считал,что правозащитники защищают всех преследуемых независимо от их национальности и этнического происхождения.Оказывается это не так! Ну ладно, господин Леанід Стонаў живет далеко и, видимо, не знает, что самыми угнетаемыми и бесправными на Беларуси являются как раз беларускоязычные беларусы и настоящие правозащитники должны в первую очередь о них беспокоиться! Но вот товарищ Бенедзікт явно в курсе событий, но все-равно доказывает справедливость этнического подхода в правозащитной деятельности. «Спасибо», просвятили. А тоя я, дурак, не знал, что о беларусах должны беспокоится этнические беларусы-правозащитники, а о чеченцах этнические чеченцы-правозащитники, ну и так далее.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

08.08.2009 23:59

Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. І гэтая чарга да беларусаў, як правіла, так і не даходзіць…
Таму паўтараю для вас персанальна: казаць пра неабходнасьць вырашэньня праблем у беларускай дзяржаве прадстаўнікоў іншых народаў, якія маюць свае дзяржавы, на фоне поўнага ігнараваньня тых ГІГАНЦКІХ праблем, якія ва ўласнай дзяржаве маюць беларусы (падкрэсьлю, не па сваёй віне!) – гэта тыповае блюзьнэрства. Гэта зьдзек над здаровым сэнсам і элементарнай прыстойнасьцю. А калі гэты зьдзек адбываецца яшчэ і пад рыторыку “абароны правоў чалавека” – гэта блюзьнэрства ў квадраце.
Але менавіта гэта, на жаль, мы назіраем і сёньня, калі сьвет напічканы масай “праваабарончых арганізацый”. Усё пададзенае настолькі відавочна, што становіцца тэстам на выяўленьне прыстойнасьці чалавека — любога, незалежна ад нацыянальнасьці.
З гэтых пазіцый становіцца відавочным, што да прыстойных людзей не належыць ня толькі сп-р Стонаў, а і вы…

Імя:: Бенедзікт

09.08.2009 19:53

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня
08.08.2009 23:59
Сп-р пад нікам Бенедзікт,
1) маю просьбу паказаць, у чым пярэчаць выказваньні названых вамі асоб таму, што напісаў я (гл. папярэдні мой каментар), вы “праігнаравалі”…
2) вы заяўляеце, што вас называюць нават “беларускім нацыкам”, а самі, як высьвятляецца, ва ўсіх пытаньнях, у якіх закранаюцца інтарэсы беларускага народа – сутнасьць беларускай дэмакратыі — ставіце мой народ (бо цяпер відавочна, што ня ваш) на апошняе месца ў чарзе. …
———————
1. Адказы запаздваюць. Таму мой адказ зьявіўся са спазьненьнем.
2. Размова вялася па пытаньнях закранутых Вамі(!). З Вашымі (!) выняткамі…
Спадар доктар.
Інтарэсы беларускага народа ўключаюць у сябе шмат канкрэтных праблем. Канкрэтна па Вашых (!) камэнтах я і адказваў. Канкрэтна адказваў, а не «растекался мыслию по древу» падобна Вам.
Ваша непрыстойнае выкручваньне ў адказ на мае канкрэтныя пасты сьведчыць пра адно — словаблудства і дэмагогія — адзіная Ваша пазіцыя, замест сапраўднага змаганьня за існаваньне беларускага народа, менталітэт беларусаў. На падставе дэмагогіі, прылічваць сябе да змагароў, супраць генацыда беларусаў — ёсьць па меншай меры сьведчаньнем кашы ў галаве і прафанацыі гэтай справы.
Я не ведаю сп. Стонава, дарэчы як і Вас, але чытаў ягоныя словы і Вашы…
Не буду казаць пра сваю прыстойнасьць ці непрыстойнасьць — збоку лепш відаць. Ацэнка маёй пэрсоны людьмі, якіх я паважаю — шмат значыць для мяне. Але хвала Пану Богу, што да гэтых людзей не належыце Вы.
Зы. Праблема «правоў чалавека» не мая прыдумка. Існаваць ізалявана ў сьвеце ніхто не ў стане. Ды і не пра «праблему правоў чалавека» была размова.
Во, яшчэ. Карыстаючыся тым, што я старэйшы за Вас, скажу, што тычыцца маёй прыналежнасьці да беларускага народа — гэта маё права, права маіх слаўных продкаў вызначаць дадзеную прыналежнасьць, а не выпадковага, не вельмі разумнага чалавека.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

09.08.2009 20:25

Сп-р пад нікам Бенедзікт: «Магчыма я і памыляюся са сваемі высновамі…»
—
Сп-р пад нікам Бенедзікт, вы памыляецеся, і моцна (калі не банальна правакуеце), у т.л. і ў тым, што датычыць адносін паміж беларусамі і палякамі.
1) Палякаў у Польшчы амаль 40 мільёнаў / Беларусаў у Беларусі, можа, 8 і набярэцца (наступства наўмыснага генацыду).
2) У палякаў ёсьць сапраўдная дэмакратычная польская дзяржава, якая ўпарта бароніць інтарэсы польскага народу / На чале беларускай дзяржавы РБ стаіць зацята беларусафобскае кіраўніцтва, якое зьдзяйсьняе палітыку ЭТНАЦЫДУ, ГЕНАЦЫДУ беларусаў і шмат чаго злачыннага яшчэ.
3) Палякі ў апошнія дзесяцігоддзі, літаральна на нашых вачах, зьдзейсьнілі 90%-ы ЭТНАЦЫД БЕЛАРУСАЎ на Беласточчыне (нагадваю, гэта беларуская этнічная тэрыторыя). У выніку з паўмільёна беларусаў, якія жылі там 60 гадоў таму, па даных апошняга перапісу беларусаў засталося ўсяго толькі каля 48 тыс. чалавек (гэта вялікае злачынства!) / Як вядома, беларусы этнацыд палякаў на іх этнічнай тэрыторыі ня робяць і рабіць не зьбіраюцца.
4) Палякі маюць польскія школы ня толькі ў Польшчы, ня толькі на Беласточчыне, а і на тэрыторыі РБ / Беларусы беларускіх школ нават у сваёй дзяржаве практычна ня маюць.
5) Палякі ўвялі «Карту паляка», з дапамогай якой яны, выкарыстоўваючы сёньняшнія эканамічныя ўмовы ў РБ, спакусілі і працягваюць спакушаць тысячы БЕЛАРУСАЎ перапісвацца на палякаў, каб набыць пэўныя перавагі / Аналагічнай «Карты беларуса» ў беларусаў няма і ва ўмовах этнацыднай дзяржавы не прадбачыцца.
6) Польшча знаходзіцца ў ЕЗ і пад парасонам НАТО / Беларусь працягвае знаходзіцца пад моцным імперскім ціскам Масквы, ва ўмовах сталай пагрозы яе незалежнасьці.
7) Каталіцкі касьцёл на Гарадзеншчыне (нагадаю, дзяржаўная тэрыторыя РБ) працягвае праводзіць актыўную палітыку апалячваньня. Выраз, «вы каталікі — значыць палякі» — застаецца штодзённай мантрай каталіцкіх ксяндзоў на Гарадзеншчыне / На этнічнай польскай тэрыторыі ў Польшчы Беларускай праваслаўная царквы, якая б займалася абеларусьваньнем палякаў, як вядома, няма. Беларускай праваслаўнай царквы практычна няма і ў РБ. Тыя ахвярныя сьвятары, якія ёсьць, знагодзяцца пад сталым моцным ціскам.
8)Беларускія «палякі» — гэта ў абсалютнай большасьці (!) калісьці апалячаныя беларусы-літвіны. Некаторыя зь іх і сёньня выкарыстоўваюцца ў якасьці 5-й польска-імперскай калоны / Нічога падобнага беларусы на этнічнай тэрыторыі Польшчы не рабілі, ня робяць і не зьбіраюцца рабіць. Абеларусеных палякаў там увогуле няма…
9) Ад прадстаўнікоў польскага грамадства (у т.л. і ад польскіх палітыкаў) і сёньня мы рэгулярна чуем выраз «Крэсы всходне». Гэты выраз усьведамляецца палякамі так, што, напрыклад, Заходняя Беларусь — гэта польская тэрыторыя, якая калісьці павінна быць далучана да Польшчы / Беларускаму грамадству яшчэ доўга трэба будзе засвойваць выраз «Крэсы заходнія», разумеючы яго як этнічныя беларускія тэрыторыі (напрыклад, Беласточчына), якія пакуль знаходзяцца ў складзе польскай імперыі, але абавязкова раней ці пазьней зноў увойдуць у склад беларускай дзяржавы.
—
Зьвярніце ўвагу, мы яшчэ гістарычных пытаньняў не краналі…
А цяпер, сп-р пад нікам Бенедзікт, вы па-ранейшаму лічыце, што «у нас адзін вораг — расейскі імпэрыялізм», і што польскі прыклад — «гэта прыклад для нас, беларусаў, як трэба адстойваць сваё» (вашыя словы).
Калі так, дык у чым справа? Якія прэтэнзіі да мяне?
Ці вы, наадварот, і далей лічыце, што ў сёньняшніх умовах мы, беларусы, найперш павінны думаць і клапаціцца пра меншасьці?
Вызначыцеся нарэшце…

Імя:: Zad Горад:: Minsk

09.08.2009 21:25

Хачу яшчэ раз вярнуцца да настойлівай прысутнасці яўрэяў на Беларусі. У Асіповіцкім раёне ў мінулым месяцы быў адкрыты помнік расстраляным яўрэям. Ён адкрыты дзякуючы яўрэйскім арганізацыям. У раёне ёсць спаленая вёска. На месцы спаленых родзічаў людзі самі паставілі сціплыя крыжы. Ніякіх іншых ушанаванняў пра спаленых ад дзяржавы няма. І вы будзеце казаць, што яўрэяў нехта крыўдзіць? Не трэба заплюшчваць вочы на тое, што яўрэйскі бізнес, як расейскі гатовы пад любой зачэпкай лезьці да нас. Гояў ні адзін яўрэй не паважае.
Пры Машэраве такога бардака не было…

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

10.08.2009 00:01

Спроба сп-ра Бенедыкта перавесьці абмеркаваньне праблем беларускага народу ў Беларусі ў плоскасьць “габрэйскага” ці “польскага” пытаньняў – гэта спроба адвесьці чытачоў ад сутнаснай ацэнкі пазіцыі Стонава і да яго падобных. Ацэньваць сітуацыю трэба з маральнага пункту гледжаньня — на справе стонавы дзейнічаюць, як марадзёры, якія напінаюцца ўрваць кавалак у разбураным вайной горадзе. І гэта людзі, у якіх хапае цынічнасьці і нахабства, каб называць сябе “міжнароднымі праваабаронцамі”.

(канец цытаваньня каментароў)

-

І яшчэ адзін прыклад. Вось тут —  www.svaboda.org/content/article/1877906.html — зафіксаваны ўдзел аднаго з нас у дыскусіі вакол “Беларускага эўрапейскага форуму”, які праходзіў у лістападазе 2009 г. у Менску.

(цытата)

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

14.11.2009 22:56

Севярынец усё пужаў нейкім сваім Богам.
Нарэшце эканаміст Чалы назваў Яго імя — МВФ!
І ўсё з гэтым БНБ і яго «еўрапейскім выбарам» стала зразумелым…

Імя:: Димыч

15.11.2009 11:04

Спадар Островский! С вашим «движением» тоже все стало совершенно понятно: пещерный национализм, русофобия. Так что вы и близко не соберете столько сподвижников, сколько «сектант» Северинец. На всю Республику у нас не так уж много и националистов.:))

Імя:: Бенедзікт

15.11.2009 14:18

Няма ў доктара Астроўскага ні нацыяналізму ні русафобіі…
У яго суцэльная «барба» з польскім пранікненьнем, японскім мілітарызмам, брытанскім міпэрыялізмам, сусьветным сіянізмам.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

15.11.2009 23:39

С-р пад нікам «Бенядзікт».
1) Ці не забыліся вы пра прадмет абмеркаваньня і пра тое, што мяне на форуме Мілінкевіча не было?
2) Вы, такім чынам, любіце сіяністаў і польскіх імперыялістаў?
3) Перачытайце яшчэ раз палажэньні Беларускай дактрыны (nashaziamlia.org), каб зноў калі-небудзь не выглядаць недарэчна…

Імя:: Бенедзікт

16.11.2009 16:36

Спадар доктар,
я бачу рэальнныя, а не надуманыя і высмактаныя з пальца (як робіце вы) пагрозы для Беларусі. Казаць пра пагрозу польскага імпэрыялізму Беларусі, пры адсутнасьці гэтага накірунка ў дзейнасьці польскай дзяржавы — проста глупства. Але варта адзначыць, што ў дзейнасьці «добразычлівай» расейскай дыяспары на Беларусі, таксама сустракаецца тэза пра пагрозу Беларусі, з боку Польшчы…
Пра пагрозу з боку сіянізма, вы таксама хутчэй знойдзеце падтрымку, сярод расейскіх юдазаклапочаных. Ды і ўвогуле, прабачце мяне, але чытаць вашае трызьненьне (па спасылцы) двойчы — вялікі іспыт для адукаванага і разумнага чалавека. Хопіць і аднаго разу.

Імя:: Алесь Астроўскі Горад:: Гародня

16.11.2009 21:50

Добра, сп-р пад нікам Бенядзік — шанавальнік сіяністаў і польскіх імперыялістаў. Я захаваю ваш «нетрызьнёвы» адказ у сваім архіве.
Дай Бог, каб вам з-за яго не давялося канчаткова страціць права саманазывацца «адукаваным і разумным чалавекам»…

(канец цытаваньня каментароў)

Такім чынам, думаем, мы дастаткова выразна азначылі праблему: прадстаўнікі партыі Пазьняка, якія актыўна пасуцца на розных форумах (яскравы прадстаўнік — сп. Бенедзікт; дарэчы, нас — беларускіх зьмястоўных дэмакратаў — ужо пару гадоў на радыё “Свабода” не пускаюць!; ардынарна, без усялякіх тлумачэньняў проста не выстаўляюць нашы каментары і ўсё тут — рабі, што хочаш; такія вось “лібералы”!) множаць ілюзіі ды глупства (нярэдка спасылаючыся пры гэтым на Пазьняка), што праблемы для беларускага народа зьвязаны толькі й выключна з расейскім імперыялізмам.

Гэта ня проста няверна, а і надзвычай небясьпечна. Бо стварае ў галовах людзей абсалютна скажоныя ўяўленьні — тое, што і становіцца потым прычынай бяды.

Атрымліваецца, Пазьняк гэтаму спрыяе…

А, можа, ацэньваць Пазьняка як ідэолага ўвогуле памылкова? Ідэолаг ён ніякі таму, што ўвогуле не ідэолаг, а… палітык. І ацэньваць яго словы, дзеяньні трэба як палітыка?

Добра, давайце паглядзім на Пазьняка і з гэтых пазіцый.

Пра будучыя перамены ў Расеі сярод іншага сьведчаць і перамены ў паводзінах, меркаваньнях людзей. Напрыклад, некаторыя рэакцыянеры могуць пачаць казаць ня толькі прапагандысцкія, але і сэнсоўныя рэчы. Наперадзе невядома што, а жыць хочацца ўсім. Матэрыял, які падаецца ніжэй, належыць вядомай расейскай каментатаршы, якая з выглядам усязнайкі не вылазіць з расейска-габрэйскага тэлеканала RTVi  (яе фота й імя вы бачыце зьлева). Тэкст яе выступу мы падаем ніжэй ня толькі для таго, каб пацьвердзіць толькі што агучаную тэзу. Асноўная прычына ў тым, што многія актывісты беларускай апазіцыі (асабліва тыя, хто сябруе з расейскімі, польскімі ці сіянісцкімі імперыялістамі) сьвядома ці па інэрцыі па-ранейшаму працягваюць абвінавачваць уласны народ у пасіўнасьці, у тым, што “ён гатовы цярпець дыктатару”, што “здае мову” і г.д. Мы ўжо шмат гадоў імкнемся апаніраваць усім такім разумнікам, нядаўна пра тое ж пісаў у сваім артыкуле Сяргей Высоцкі, але па-ранейшаму хор тых, каму беларускі народ нечым не дагадзіў, ня слабне. “А можа, калі людзям тое ж скажуць агенты ліберастыі, да іх хутчэй дойдзе”, — падумалі мы і вырашылі выставіць матэрыял (узята адсюль http://blog.ariru.info/story/1238/?1238).

Рэдакцыя.

1.

«Андрэй Канчалоўскі напярэдадні выбараў апублікаваў вялікі пост на старую тэму — пра тое, што Расія яшчэ не гатовая да дэмакратыі з-за цёмнага нацыянальнага характару сваёй народнай масы. «Расейскае грамадства не гатова да сур’ёзнага дэмакратычнага пераўтварэньня, яно не гатова да дэмакратыі».

Ну, і далей — Салаўёў, Струвэ, Ключэўскі, Пляханаў. І пра тое, што «імкненьне індывіда да развіцьця ўласнай «прыдатнасьці, прадуктыўнасьці» — рыса заходняга грамадства, заснаванага на індывідуалізьме». А ў сьвядомасьці рускага чалавека, які выйшаў зь сялянскай абшчыны, «індывід  душыцца бязьлітасна — адсюль безадказнасьць й імкненьне да «паразітызму».

Я па натуры песіміст. Але не дэматыватар. Дэматыватарам я працаваць не люблю.

І вось кожны раз, калі я чую глыбокадумную фразу аб тым, што рускія з усіх народаў сьвету абраныя быць асабліва ўбогімі й непрыдатнымі да дэмакратыі, са спасылкай на часы князя Ігара, у мяне ўзьнікае пытаньне: а што ж нам, убогім, рабіць? Як да яе, дэмакратыі-та, падрыхтавацца?

І я ўспамінаю свой дыялог з грузінскім апазіцыянерам Дата Усапашвілі. Неяк ён лаяў пры мне Саакашвілі, а я не вытрымала і спытала: “Ну, няўжо няма нічога добрага, што Саакашвілі зрабіў? Напрыклад, паліцыя не бярэ хабару”. На што Дата горача ўсклікнуў: «Гэта не заслуга Саакашвілі. Гэта заслуга ўсяго грузінскага народу». А чаго ж тады грузінскі народ раней не зьмяніўся? Пры Шэварнадзэ?

Я зусім не зьбіраюся адмаўляць, што нацыянальны характар ​​існуе. І што нацыянальны характар ​​ангельца, які засноўваў Плімут ды Шанхай і тут жа засноўваў гарадское самакіраваньне, карэнным чынам адрозьніваецца, скажам, ад характару кітайца, які аб гарадскім самакіраваньні не падазраваў у прынцыпе. Для якога з часоў Яня і Шуня горадам кіраваў чыноўнік.

Але вось пытаньне — ад чаго залежыць нацыянальны характар?

Ён што, у ДНК закладзены?

Вось былі свабодалюбныя грэкі. А потым сталі рабалепныя візантыйцы. Што, за 1000 гадоў ДНК змянілася? Так я вам скажу, што ў нас сапраўды зафіксавана не тое што стагоддзе, а дзень і гадзіна зьмены ДНК — дзякуючы Плутарху. Які апісаў, як Дземетры Паліаркет заваяваў свабодныя Афіны і як свабодныя Афіны тут жа прапанавалі кожнае дзеяньне гаранта Паліаркета прыраўноўваць да боскага. Вось такія эпігенетычныя зьмены, разумееш: учора, да заваёвы, ён быў свабодалюбны грэк, а заўтра ён ужо ў мясцовай «Адзінай Эладзе». Пытаньне: гэта нацыянальны характар ​​памяняўся або форма праўленьня?

Вось былі баязьлівыя габрэі. Ужо як усялякія там Вальтэр Скоты і Шэксьпіры пагарджалі насельнікамі гета за баязьлівасьць. А потым гэтыя габрэі пераехалі ў Ізраіль і пачалося: 1948 год, Шасьцідзённая вайна, вайна Суднага дня. І некалькі мільёнаў габрэяў адбівалі атакі шасьці арабскіх дзяржаў і ста пяцідзесяці мільёнаў арабаў. У габрэяў што, генетыка зьмянілася? Ад пераезду. Тады растлумачце мне, у чым розьніца паміж генетыкай габрэяў і арабаў — двух блізкароднасных семіцкіх народаў? Ці зьмянілася не генетыка, а грамадскія ўмовы? Цяжка даваць адпор іспанскаму ідальга, калі за твой адпор спаляць усё гета.

Яшчэ адзін прыклад: у XVII стагоддзі ў Еўропе была нацыя, знакамітая сваім п’янствам, лянотай і неабавязковасьцю. Гэтая нацыя называлася… немцы. Потым, у XVIII стагоддзі, Фрыдрых Вялікі зладзіў з часткі немцаў дзяржаву Прусію і ўкараніў у ёй найжорсткую бюракратыю. У XVIII стагоддзі надзвычай рэдка казалі “нямецкі парадак” — хутчэй «прускі парадак». А потым канцлер Бісмарк аб’яднаў Нямеччыну, і замест «прускага парадку» стаў «нямецкі». Пачытайце «Песню пра Нібелунгаў» або «Сімпліцісімус» Грымельсгаўзэна – калектыўны партрэт бошаў часоў Трыццацігадовай вайны – і паспрабуйце там хоць адзін раз знайсьці слова «орднунг». Што ж, у прусакоў зьмяніўся нацыянальны характар? У дзень ўсшэсьця на пасад Фрыдрыха Вялікага, так?

Вось Паўночная Карэя і Паўднёвая Карэя. У іх розны нацыянальны характар? Гэта значыць, калі Паўночная Карэя хоча добра жыць, то ім проста трэба працаваць, як у Паўднёвай, і ўсё ў іх будзе добра?

Вось Кітай часоў Мао, калі 60 млн. кітайцаў памерла ад голаду, і вось Кітай цяперашні, у якім за 20 гадоў з галечы падняліся 400.000.000 чалавек. У іх зьмяніўся нацыянальны характар, ці ня праўда? Як памёр Мао, так і зьмяніўся.

Вось Пекін, дзе яшчэ 10 гадоў таму ўсе тратуары былі запляваныя, а вось Сінгапур, дзе на ходніках ні аднаго пляўка. І там, і там кітайцы. Гэта нацыянальны характар? Проста ў сінгапурскіх кітайцаў, калі да ўлады прыйшоў Лі Куан Ю, зьмянілася тут жа тая частка ДНК, якая адказвае за пляўкі на падлогу. І гэта зьмяненьне ДНК цудоўным чынам супала з тым, што за кожны плявок сталі штрафаваць на 200 даляраў.

Нацыянальны характар ​​бясспрэчна ёсьць. Ён ёсьць нават у малпаў. Этолагі высьветлілі, што розныя статкі шымпанзэ паводзяць сябе па-рознаму. І паводзіны іх, груба кажучы, залежаць ад паводзінаў лідара. Калі лідар злы, то і статак злы. А паводзіны самога лідара, у першую чаргу, залежаць ад паводзін яго папярэдніка. Калі папярэднік быў сволаччу, то і новы лідар часьцей за ўсё — сволач.

Я магу пагадзіцца з Андрэем Канчалоўскім толькі ў адным. Я таксама думаю, што Расея не гатовая да дэмакратыі. Таму што я лічу, што ні адна краіна ў сьвеце не гатовая да дэмакратыі, калі пад ёй разумець ўсеагульнае выбарчае права [у сапраўднай (зьмястоўнай) дэмакратыі ёсьць два галоўныя крытэры: ўладу ў дзяржаве маюць лепшыя прадстаўнікі нацыі – сапраўдная нацыянальная эліта (першы); якія ў сваім кіраваньні зыходзяць найперш з аб’ектыўных інтарэсаў уласнага этнаса (другі); усе іншыя крытэры – у т.л. і “ўсеагульнае выбарчае права”, як мінімум, фармальныя і таму ўводзяць убок ад зьместу паняцьця “дэмакратыя”. – Рэд.]. Больш за тое, я лічу — і гэта прадмет асаблівага і вельмі сур’ёзнага поста — што мы жывем у эпоху, калі ідэя universal suffrage і «народнай волі» пачынае выяўляць сваю поўную гістарычную безгрунтоўнасьць.

Пытаньне ў іншым: як жа нам — бедным, нячэсаным, феадальным — зьмяніцца?

І адказ цалкам відавочны. Ёсьць розныя спосабы зьмены нацыянальнага характару. Але ва ўсе стагоддзі, пачынаючы з часоў шымпанзэ, адным з самых дзейсных спосабаў зьмены характару народа было зьмяненьне характару ўлады. І сістэмы кіраваньня.

Я магу прывесьці адзін маленькі прыклад. Мне было 5 гадоў, калі бацькі павезьлі нас разам з Антонам Носікам, зь якім мы знаёмыя роўна 40 гадоў, на адпачынак у адну бухту ў Крыме. І там была нейкая мясцовая крыніца, якая была ўся завалена шклом ад бітых бутэлек. А побач ляжала яшчэ парачка бутэлек некранутых. І тут жа мы, дзеці, убачыўшы гэтае бітае шкло, з захапленьнем схапілі цэлыя бутэлькі й пачалі іх біць. «Што вы робіце?» — закрычалі бацькі. І наступную гадзіну мы, дзеці, з тым жа захапленьнем выграбалі шкло і бітыя бутэлькі з крыніцы.

Я, вядома, разумею, што матывацыя дарослага чалавека складаней, чым матывацыя дзяцей. Але кожны раз, калі я прыязджаю ў Грузію і бачу грузінскіх паліцыянтаў, я ўспамінаю гэтую крыніцу і гэтыя бутэлькі. Таму што грузінскі паліцэйскі не бярэ хабару з-за высокай зарплаты, з-за страху перад пакараньнем, з-за немінучай у выпадку звальненьня страты сацыяльных бенефітаў. І кіраўнік грузінскага МУС Вано Мерабішвілі не выпадкова сядзіць у будынку патрульнай, а не крымінальнай паліцыі, таму што ва ўсім сьвеце патрульныя — гэта самая вялікая праблема. Але яшчэ цяперашні грузінскі паліцэйскі “ташчыцца” ад таго, што ён не бярэ хабару. Ён ад гэтага ловіць кайф. У яго драйв.

Вось 6 гадоў таму ён (дакладней той, хто цяпер выгнаны з паліцыі) уганяў машыны, гандляваў наркотыкамі ды краў людзей. І ён ад гэтага таксама “ташчыўся” — ён кайфаваў, што ён такі круты, што ўсе ліжуць яму падноскі і што ён можа зайсьці да любога абутніка ў квартале і папрасіць бясплатна паправіць яму боты. А зараз у яго кайф таму, што ён ня можа зайсьці й папрасіць бясплатна. У яго зьмяніўся нацыянальны характар.

Дык вось з гэтага вынікаюць дзьве рэчы. Першая: усялякія размовы аб тым, што мяняць, маўляў, трэба ня ўладу, а трэба пачынаць зь сябе, расьці духоўна, развівацца й інш. — гэта ўсё фарысейства.

Мяняць трэба менавіта ўладу! Статак паводзіць сябе так, як паводзіць сябе важак, і стаяць на фоне кааператыва «Возера» і распавядаць, што, вось, маўляў, у фальсіфікацыях вінаватая тая забітая ды злосная цётка з участковай камісіі, якая падкідвае бюлетэні — гэта амаральна і бессэнсоўна. Рыба гніе з галавы, а Расея — з Пуціна.

Другое. Мы дайшлі да той стадыі, калі рэформа без рэвалюцыі немагчымая. Але і рэвалюцыя без рэформы — бессэнсоўная. А рэформа, калі не абясцэньваць гэтае слова, Рэформа зь вялікай літары — гэта менавіта калі дзяржаўны дзеяч (не прэзідэнт, не палітык, а Дзяржаўны Дзеяч) мяняе характар ​​нацыі».

(канец цытаваньня артыкула)

2.

Ад рэдакцыі:

Латыніна — далёка не ісьціна ў апошняй інстанцыі. Гэта – ліберастычны прапагандыст, у якога, як і любога іншага прапагандыста, дасьведчаныя людзі знаходзяць шмат інсінуацый, перадзёргіваньняў, а то і адкрытай хлусьні (гл., напрыклад, тут: http://nstarikov.ru/blog/5508). Некаторыя нават падаюць у суд (гл., напырклад, тут: http://bellenta-spb.livejournal.com/92801.html). Пры гэтым яе дзейнасьць актыўна падтрымліваецца ліберальнымі заходнімі сіламі (гл. фота, на якім бачна Латыніна ў час уручэньня ў Дзярждэпе ЗША прэміі й званьня “Абаронца свабоды”; тут заўважым: пра тое, што такое свабода і несвабода, чыя свабода, для чаго свабода, як свабода суадносіцца зь іншымі індывідуальнымі, грамадскімі й гуманістычнымі каштоўнасьцямі — усе гэтыя й іншыя пытаньні можа вырашыць толькі сапраўдны дэмакрат, гуманіст, чалавек з самым высокім узроўнем сьветагляда; ліберасты прысабечылі сьцяг “свабоды” і выкарыстоўваюць яго для злачынных мэт). 

Дык вось, яшчэ раз зьвяртаем увагу ўсіх, хто лічыць, што ў нас у Вялікалітве-Беларусі “вельмі слабы, пасіўны, баязьлівы, ні на што ня здатны народ”. Нават такая “ўзорная лібералка”, як Латыніна, кажа вам: Народ ні ў чым не вінаваты, ва ўсім вінаватыя ўлады! Іх трэба замяніць на істотна лепшых!!!

Са свайго боку нагадваем, што амаль 6 гадоў таму мы сфармулявалі Д пр-п 6 Беларускай дактрыны, у якім зафіксавалі: “Народ любой краіны ніколі не бывае вінаваты ў тых падзеях, якія зь ім адбываюцца. Таму казаць, што звычайныя людзі ў нечым вінаватыя што да той ці іншай хады грамадска-палітычных падзей, што яны нешта не зрабілі ці не робяць тое, што быццам бы павінны — няверна”.

Усяго лепшага, сябры.

Учора ў Латвіі адбыўся рэферэндум па пытаньні аб наданьні расейскай мове статусу “другой дзяржаўнай”. Вынікі, якія рэдакцыя мае на цяперашні час – вечар нядзелі 19 лютага – такія (http://news.mail.ru/politics/8137448/?frommail=1): у мерапрыемстве прынялі ўдзел 70, 73% грамадзян Латвіі (у абсалютных лічбах гэта 1.092.908 чалавек); зь іх за наданьне расейскай мове статусу дзяржаўнай прагаласавала 273.347 чалавек (24,9%), супраць – 821.722 чалавекі (74,8%). Несапраўднымі прызнаныя 3.524 бюлетэні (0,3%). Куды яшчэ падзелася 5,5 тысяч бюлетэняў, рэдакцыі невядома (лічбы ўзятыя адсюль: http://ria.ru/world/20120219/569665313.html; http://www.izvestia.ru/news/515942).

Для таго, каб руская мова стала другой дзяржаўнай у Латвіі, неабходна было, каб на рэферэндуме за гэта прагаласавалі ня менш за 771.893 грамадзян Латвіі — палова ад усіх грамадзян краіны, якія маюць права голасу. Г.зн., што расейскія імперыялісты, якім добра вядома значэньне расейскай мовы як важнейшай прылады крывавага расейскага імперыялізму, набралі трохі больш за траціну ад жаданай для іх колькасьці галасоў.

Шчыра віншуем брацкі балтыйскі народ зь перамогай!   

Але, каб ня надта радавацца, варта ўлічваць, што па зьвестках, якія распаўсюджваюць СМІ расейскіх імперцаў, у Латвіі з 2,1 мільёна жыхароў “40% зьяўляюцца расейскамоўнымі”. Акрамя таго, 319 тысяч чалавек зьяўляюцца ў Латвіі неграмадзянамі – г.зн. асобамі, якія стала жывуць у краіне, але ня маюць права ўдзельнічаць у выбарах і рэферэндумах. Таму, нягледзячы на паразу, расейскія імперыялісты ня думаюць складаць зброю.

Так, афіцыйныя прадстаўнікі МЗС Расеі ўжо заявілі, што вынікі праведзенага рэферэндуму ня ў поўнай меры адлюстроўваюць настроі ў краіне. «Гэта звязана з тым, што права на выказваньне свайго меркаваньня былі пазбаўленыя 320.000 так званых неграмадзян … Спадзяемся, што голас расейскамоўнага насельніцтва Латвіі будзе пачуты як кіруючымі коламі гэтай дзяржавы, так і міжнароднымі арганізацыямі, закліканымі забясьпечыць выкананьне агульнапрынятых нормаў у галіне захаваньня законных правоў й інтарэсаў нацыянальных меншасьцяў», — паведаміла МЗС Расеі. З гэтага вынікае, што расейскія імперыялісты будуць працягваць ціснуць на Латвію праз бюракратычныя структуры Еўразьвязу.

Зь ініцыятывай правядзеньня рэферэндуму выступіла таварыства «Родной язык». Яго кіраўнік – спадар Ліндэрман (гл. фота) – заявіў, што задаволены вынікамі рэферэндуму.

“Я задаволены вынікам. Мы ставілі сабе за мэту набраць 300 тысяч галасоў за гэтую ініцыятыву. Ледзь-ледзь не хапіла, але сутнасьці справы гэта не мяняе. Расейская грамада Латвіі кансалідавалася ў барацьбе за свае правы. Да таго ж гэты рэферэндум прыцягнуў вялікую ўвагу з боку замежных СМІ, сусветная супольнасьць зьвярнула ўвагу на існуючыя ў Латвіі праблемы. Я думаю, што цяпер уладзе давядзецца пайсьці на дыялог з расейскамоўнымі. Я ўжо адчуваю, што гэта адбываецца «, — пагрозьліва заявіў Ліндэрман у інтэрвю РІА Навіны.

Калі так, дык у сваю чаргу мы з нагоды падзеі ў Латвіі дадаткова адзначым іншыя дзьве рэчы:

- па зьвестках некаторых паважаных інфармацыйных крыніц, расейская мова зьяўляецца штучнай. Яна была прыдумана па замове цароў Расеі нямецкімі масонамі ў канцы XVIII стагоддзя. Расейская мова ўяўляе сабой мадэрнаваны варыянт богаслужбовай «царкоўнаславянскай мовы», якая ў сваю чаргу была прыдумана для паўночных праваслаўных хрысьціян візантыйцамі на аснове іншай і таксама штучнай мовы — т.зв. старабаўгарскай (нагадаем, генетычна баўгары — адзін зь цюркскіх народаў);

-  на прыкладзе даных падзеяў у Латвіі мы маем чарговы прыклад сумеснага змаганьня расейскіх імперыялістаў і сіяністаў супраць свабоды і самастойнага, дэмакратычнага разьвіцьця народаў сьвету. «Цывілізаваны Захад” зьяўляецца саўдзельнікам гэтых сацыяльных паразітаў!

-

P.S.

Мы вырашылі дапоўніць матэрыял мапай, зь якой бачна, як адбывалася галасаваньне аб статусе расейскай мовы па рэгіёнах Латвіі. Аказваецца, менш за ўсё падтрымкі латышская мова атрымала на этнічна беларускіх землях (гл. мапу беларускай этнічнай тэрыторыі тут: http://nashaziamlia.org/2006/05/20/106/).

Гэта можа сьведчыць пра тое, што беларусы-літвіны памятаюць, што жывуць на сваёй зямлі (хаця і ў Латвіі), а можа і пра нешта яшчэ…  

Падзеі вакол Грузіі сёньня – гэта магчымыя падзеі вакол Беларусі заўтра – тады, калі да ўлады ў ВялікаЛітве́-Беларусі прыйдуць прыстойныя людзі, якія нарэшце пачнуць будаваць сапраўды беларускую дэмакратычную дзяржаву. Тады сцэнар будучых падзей вакол нашай краіны, аналізуючы сёньняшнія падзеі вакол Грузіі, можа выглядаць так: ціск расейскай імперыякратыі на Беларусь працягваецца і нават узмацняецца; мы змагаемся за сваю незалежнасьць з усіх сіл, адначасна наладжваючы жыцьцё ў адпаведнасьці з прынцыпамі сацыяльнай і нацыянальнай справядлівасьці; а ў гэты час “Захад”… А што ў гэты час будзе рабіць “Захад” — якраз і бачна ў тым ліку па тым, што ён робіць сёньня ў адносінах да Грузіі. Давайце пачнем наш аналіз з азнаямленьня з тым станам, у якім знаходзяцца сёньня грузінскі народ і яго дзяржава.

У жніўні 2008 года мы даволі падрабязна сачылі за тым, як ішла вайна расейскай імперыякратыі супраць свабоды і дзяржаўнасьці грузінскага народа (гл. серыю матэрыялаў, пачынаючы адсюль http://nashaziamlia.org/2008/08/12/1474/; заключны матэрыял тут: http://nashaziamlia.org/2008/08/30/1513/). Каб ажывіць памяць пра тыя падзеі, адначасна паказаўшы найбольш істотнае, давайце паслухаем былога дарадцу Уладзіміра Пуціна па эканамічных пытаньнях Андрэя Іларыёнава (гл. фота), які свой пратэст што да расейскага нападу на Грузію выказаў ужо ў першыя дні ваенных дзеяньняў. Свае меркаваньні аб прычынах і механізмах грузіна-расейскай вайны Іларыёнаў агучыў 4 верасьня 2008 года перад удзельнікамі гадавой школы Інстытута Катана ва Ўкраіне (падаецца паводле: http://nation-sos.info/index.php?option=com_content&task=view&id=202&Itemid=89)

1.

БЫЛЫ РАДНІК ПУЦІНА РАСКРЫЎ САКРЭТ

“Чаму пачалася расейска-грузінская вайна? Гэта была поўнамаштабная вайна з удзелам усіх відаў войскаў. Яна працягваецца, нягледзячы на ​​дамову аб спыненьні агню.

Расейска-грузінская вайна — частка іншай, вельмі буйной вайны, якой Расея [натуральна, не Расея, а расейская імперыякратыя. – Рэд.] мела намер нанесьці ўдар у адказ Захаду. Узьнікае пытаньне, чаму расейскія войскі атакавалі Грузію на трох франтах і гатовыя былі атакаваць 12-15 жніўня яшчэ па двух франтах, якія не былі адчыненыя. Версія афіцыйнай прапаганды Расеі аб прызнаньні Паўднёвай Асеціі, каб абараніць расейскіх грамадзян, не вытрымлівае ніякай крытыкі.

Калі мы цяпер гаворым пра страты ў Паўднёвай Асеціі, то называюцца лічбы — некалькі сотняў загінулых [нават ня так: па ўсіх расейскіх СМІ заяўлялася пра генацыд асецін грузінамі! – Рэд.]. У Паўднёвай Асеціі загінулі 134 чалавекі. Зь іх 80% — вайскоўцы, якія змагаліся са зброяй у руках, а 20% — мірныя жыхары.

Таму сьцьвярджэньне, што Расея ў Паўднёвай Асеціі дзейнічала ў інтарэсах абароны сваіх грамадзян, як мінімум, непераканаўчае. Так, 90% насельніцтва Паўднёвай Асеціі — расейскія грамадзяне [зь якой нагоды? з-за таго, што  ім імперцы раздалі расейскія пашпарты? – Рэд.]. На тэрыторыі былой Паўднёваасяцінскай акругі жылі прыкладна 48 тысяч грамадзян Асяцінскай нацыянальнасьці і 20 тысяч грузінаў. Каля 10 тысяч асяцінаў [пры гэтым] падтрымлівалі прагрузінскую асяцінскую адміністрацыю Дзьмітрыя Санакоева. Нагадаю, Санакоеў у 1990-я быў адным зь лідараў сепаратысцкага руху, які [пазьней] са сваімі 500 прыхільнікамі разышоўся з Какойты і сфармаваў іншую адміністрацыю і кантраляваў ня толькі грузінскія, але і асяцінскія вёскі.

Адна з падставаў [нападу Расеі] — гэта так званы генацыд асяцін грузінскай арміяй. Заявы аб генацыдзе з указаньнем лічбаў — 1400, 1600, 1800, 3000 — упершыню прагучалі 8 жніўня ў 5 гадзін вечара з вуснаў Какойты, які пакінуў Цхінвалі да пачатку ваеннай аперацыі. На працягу некалькіх тыдняў афіцыйныя расейскія сродкі інфармацыі працягвалі й цяпер працягваюць паўтараць гэтыя лічбы, нягледзячы на ​​тое, што Пуцін, які прыбыў ва Ўладзікаўказ 9 жніўня, зь вялікай цяжкасьцю выціснуў фразу, што загінула некалькі дзясяткаў чалавек. Сьпецыяльная група расейскай Генпракуратуры, якая была накіравана на тэрыторыю Паўднёвай Асеціі, пасьля месяца працы паведаміла аб 134 загінулых, 80% зь якіх былі байцамі, а астатнія — мірнымі жыхарамі [менш за 30 чалавек; сапраўды неяк не падобна на генацыд... – Рэд.].

У міжнародным праве пацьверджаны толькі тры выпадкі генацыду: генацыд армян Асманскай імперыяй, генацыд габрэяў нацысцкай Нямеччынай (Халакост) і генацыд у Руандзе ў 1994 годзе. Цяпер кажуць аб генацыдзе ў Судане, дзе загінула больш за паўмільёна чалавек. Усе астатнія выпадкі кваліфікуюцца як этнічная чыстка [?! А як быць зь іншымі выпадкамі генацыду: напрыклад, індзейцаў у абедзьвюх Амерыках; украінцаў у час Галадамору?! – Рэд.]. Ключавы параметр вызначэньня генацыду — гэта выкарыстаньне дзяржаўнай машыны для зьнішчэньня па этнічнай прыкмеце.

Этнічнай чысткай лічыцца ўзаемнае зьнішчэнне абхазаў і грузін. У 1992-93 гг. у Абхазіі загінулі 3.000 абхазаў і 17.000 грузінаў. На момант распаду Савецкага Саюзу абхазы складалі ў Абхазіі 17% насельніцтва, а грузіны — 52%. У выніку абхазскай вайны 250.000 грузін пакінулі тэрыторыю Абхазіі. Сёньня грузіны жывуць у Абхазіі толькі на тэрыторыі Гальскага раёна. Такім чынам, ні адно з афіцыйных тлумачэньняў расейска-грузінскай вайны не адпавядае рэчаіснасьці.

З-за чаго пачалася расейска-грузінская вайна?

Адзін з адказаў — гэта тыя працэсы, якія ідуць у Грузіі на працягу апошніх 4 гадоў. Сьцісла — у Грузіі ствараецца сучасная, еўрапейская, дэмакратычная дзяржава, адказная перад насельніцтвам. Я даволі даўно займаюся эканамічнымі рэформамі, якія праводзіліся ў розных краінах у розныя часы, і павінен сказаць, што  няма ні адной іншай краіны ў сьвеце, дзе была б праведзена такая колькасьць рэформаў на працягу такога кароткага часу і з такой якасьцю.

Апошнія тры гады эканоміка Грузіі расла ад 11% да 13% у год — вышэй, чым у Кітаі. Трэба сказаць, ня маючы нафты і газу. Да канфлікту Грузія экспартавала электраэнергію ў Расею. Калі б хто-небудзь 3-5 гадоў таму сказаў, што  Грузія стане экспартаваць электраэнергію ў Расею, ніхто б не паверыў. Гэтага чалавека назвалі б фантазёрам. У эканамічнай сьферы ў Грузіі адбыўся цуд. Прыток замежных інвестыцый у краіну склаў 17-18% ВУП (у Расеі вага інвестыцыйнага прыватнага капіталу крыху больш за 1% ВУП). І гэта з улікам таго, што  Грузія — маленькая краіна, у якой ёсьць нявырашаныя канфлікты і маленькі рынак.

Трэба сказаць і пра тое, што ўяўляюць Абхазія і Паўднёвая Асеція з эканамічнага пункту гледжаньня. Калі коратка, гэта сталінскія анклавы, асабліва Паўднёвая Асеція. Апошнія 4 гады насельніцтва Паўднёвай Асеціі нідзе не працуе і не асабліва імкнецца да гэтага. Людзі жывуць на субсідыі з расейскага бюджэту, якія стала ўзрастаюць і дасягнулі 700 мільёнаў даляраў ЗША. Калі падзяліць гэтую суму на 40 тысяч чалавек, вы атрымаеце, што Масква ні адзін свой рэгіён не субсідзіравала так, як Паўднёвую Асецію [Паўднёвая Асеція ня ёсьць рэгіёнам Расеі; гэта захопленая расейскай імперыякратыяй тэрыторыі Грузіі; як бачым, элементы імперскага мысьленьня прысутнічаюць нават у Іларыёнава. – Рэд.].

Па распараджэньні Пуціна для Паўднёвай Асеціі было дадаткова выдзелена 10 мільярдаў расейскіх рублёў. Зараз ў Джаве будуецца вялікая вайсковая база. Менавіта туды была ўведзена тэхніка яшчэ да канфлікту.

Абхазія і Паўднёвая Асеція яшчэ да жніўня былі самымі мілітарызаванымі рэгіёнамі ў сьвеце, калі не лічыць Паўночную Карэю.

Мы павінны дакладна разумець, хто каму супрацьстаяў падчас жнівеньскіх ваенных дзеяньняў у Грузіі. Задачай расейскага кіраўніцтва была зьмена рэжыму Саакашвілі. Гэтага не хаваў у Расеі ніхто ні на якім узроўні. Вайна супраць Грузіі рыхтавалася апошнія 4 гады. Пасьля таго, як грузінская ўлада лагодна вырашыла праблему Аджарыі, у Маскве пачалі думаць аб зьняцьці Саакашвілі. У сьнежні 2005 года кіраўнікі расейскіх энэргакампаній былі выкліканыя ў Крэмль для арганізацыі энэргетычнай блакады Грузіі. Калі адказ энэргетыкаў аказаўся несуцяшальным для ўладаў, яны самі пачалі дзейнічаць і перайшлі ў атаку. Неўзабаве ўсе трубаправоды і лініі электраперадач, якія ішлі з Расеі ў Грузію, былі ўзарваныя. Потым было заяўлена, што гэта справа рук нейкіх тэрарыстаў, але сьледства выявіла, што выкарыстоўваліся выбуховыя прылады тых відаў, якія ўжываюць расейскія сьпецназаўцы. Пасьля гэтага была спроба ліквідацыі лідара грузінскай апазіцыі. У 2006 годзе грузінскія сьпецслужбы затрымалі некалькі расейскіх агентаў, але Грузія праявіла дыпламатычную этыку і без шуму перадала іх Маскве.

На працягу ўсяго гэтага перыяду [маецца на ўвазе да лета 2008 году. – Рэд.] Расея ўзмацняла свае вайсковыя анклавы ў Абхазіі й Паўднёвай Асеціі. Расейскія дыпламаты не хавалі, што ваенная аперацыя ў Грузіі ажыцьцявіцца да верасьня бягучага [2008] году. Расея аднавіла чыгуначны ўчастак да Ачамчыра і пабудавала другую лінію на 54-кіламетровым участку Сухумі — Ачамчыра. Па гэтай лініі ў траўні-чэрвені Расея завезла у Абхазію 50 эшалонаў вайсковых грузаў. Складалася ўражаньне, што ўдар будзе нанесены з боку Абхазіі.

Абстрэл разьмешчаных на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі грузінскіх сёлаў [з боку асяцінскіх сёлаў] пачаўся 1-га жніўня. Калі раней асяціны пасьля агню ў адказ з грузінскага боку спынялі стрэляніну, на гэты раз было ня так. Асяцінскі бок працягваў абстрэл ня толькі з аўтаматычнай зброі, але і з артылерыйскіх гармат. Дэпартамент па інфармацыі Паўднёвай Асеціі яшчэ 6 жніўня не хаваў, што  на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі ўжо знаходзіліся расейскія вайсковыя злучэньні. 3-га жніўня ў Цхінвалі прыбылі намесьнік міністра абароны Расеі Мікалай Панько і начальнік выведчай службы. Яны сустрэліся з Какойты. Пасьля іх ад’езду Какойты перабраўся ў Джаву, пачалася эвакуацыя насельніцтва з Паўднёвай Асеціі. У той жа дзень, 3 жніўня, пачалася мабілізацыя наймітаў на Паўночным Каўказе, што  азначае, што  Расея пачала ваенныя дзеяньні 3 жніўня.

У гэты час да мяжы Грузіі ўжо былі падцягнутыя ня толькі 58-я армія, але яшчэ і розныя падраздзяленьні, 9 тысяч чалавек, 700 адзінак бронетэхнікі. 6 жніўня расейскія памежнікі занялі Рокскі тунэль з грузінскага боку. З 3 па 7 жніўня расейскія СМІ перадавалі інфармацыю аб пачатку вайны, якая яшчэ не пачыналася.

Паводле інфармацыі расейскіх журналістаў, якія знаходзіліся тады ў Паўднёвай Асеціі, у Цхінвалі практычна не засталося насельніцтва — журналістаў было больш, чым жыхароў. Па іх жа інфармацыі, у горадзе было шмат расейскіх вайскоўцаў і апранутых у цывільнае асоб спартовага выгляду зь відавочна вайсковай выпраўкай. Па афіцыйных дадзеных, да пачатку ваенных дзеяньняў з Цхінвальскага рэгіёну ў Паўночную Асецію былі эвакуяваныя 34 тысячы чалавек.

На гэты час з Расеі на тэрыторыю Паўднёвай Асеціі ўступілі 150 танкаў і жывая сіла. Пасьля зьяўленьня там танкавай калоны Мінабароны Расеі грузінскае кіраўніцтва прыйшло да высновы, што вайна, пра якую так доўга казалі расейскія палітыкі, пачалася.

Пасьля гэтага пачаліся баі ў трох кірунках — штурм Цхінвалі, баі каля Джавы і ў напрамку Рокі. Абодва бакі панесьлі вялікія страты. Варта адзначыць, што  расейскія танкі праз Рокскі тунэль прыбылі ўвечары 10 жніўня. Паралельна расейскія злучэньні занялі Верхнюю Абхазію. Чарнаморскі флот [Расеі] быў ужо каля берагоў Грузіі. Вайсковыя аналітыкі вылічылі, што, з улікам хуткасьці караблёў, каб апынуцца ў Поці 9 і 10 жніўня, яны павінны былі пакінуць Севастопаль ўвечары 7 жніўня – да атакі на Цхінвалі альбо ў той самы момант. Трэба адзначыць таксама, што  Мінабароны Расеі мабілізавала ўзброеныя падраздзяленьні ў Зэма Ларсі й каля грузіна-армянскай мяжы.

З таго, што  адбылося і адбываецца, ясна, што  вайна ня скончана, яна працягваецца. Стратэгічнай мэты вайны — зрынаньня кіраўніцтва Грузіі — ніхто не адмяняў. Расея не хавае, што  для яе непрымальны заходні выбар Грузіі.

Думаю, усё толькі пачынаецца. Расейская ўлада зрабіла з Грузіяй так, як робіць шпана, калі нападае на слабога. На краіны Балтыі Расея напасьці ня зможа, яны пад абаронай НАТА [гэтае меркаваньне становіцца ўсё менш пэўным. – Рэд.].

Для Расеі непрымальная таксама дэмакратычная і еўрапеізаваная Украіна. Маскве вельмі не спадабалася пазіцыя Кіева, які ў дні жнівеньскага канфлікту адкрыта падтрымаў Тбілісі”.

(канец цытаваньня артыкула сп. Іларыёнава)

Тое, што менавіта Іларыёнаў апавядаў праўду пра вайну Расеі супраць Грузіі, а не, напрыклад, расейскія СМІ (якія сьцьвярджалі, што Расея пачала ваенныя дзеяньні ў адказ на агрэсію Грузіі, каб ратаваць асяцінаў ад генацыду), нечакана выявілася больш чым праз два гады, дзякуючы Wikileaks (гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/29/76878.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/06/77897.shtml).

Так, пасольства ЗША ў Грузіі паведамляла ў сваіх дэпешах у Дзярждэп, што  яшчэ 7 жніўня ў 16.00 тагачасны намесьнік міністра замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ сабраў паслоў і паведаміў, што «Паўднёвая Асеція» ажыцьцяўляе напад на грузінскія вёскі, у выніку чаго загінулі грузінскія міратворцы. У гэты дзень пачалася рэальная мабілізацыя грузінскіх вайскоўцаў (калі расейскія сілы ўжо даўно стаялі каля межаў Грузіі, а таксама актыўна дзейнічалі ўнутры яе тэрыторыі). У дэпешы пасольства ЗША таксама паведамлялася: «Толькі калі Паўднёвая Асеція адкрыла артылерыйскі агонь па грузінскіх вёсках, пачалося наступленьне для ўзяцьця Цхінвалі».

У дэпешах таксама інфармавалася, што шматлікія базы, аэрапорты і порт Поці ў Грузіі падвергліся ўвечары 8 жніўня бамбаваньню расейскімі самалётамі. Бамбаваньні працягнуліся ў дзённыя гадзіны і 9 жніўня. Бомбамі зьнішчаны грамадзянскія аб’екты ў грузінскім горадзе Горы. У Сенакі і Поці дзесяткі забітых. Пацьверджаны бамбаваньні 8-9 жніўня: Вазіяні, Сенакі, Порт Поці, аэрапорт Капітнары непадалёк ад Кутаісі. Авіябаза Марнэўлі (прыблізна за 40 км на поўдзень ад Тбілісі) падверглася бамбёжцы ў трэці раз. Прэзідэнт Саакашвілі заявіў, што апоўдні 9 жніўня расейскія самалёты пачалі бамбаваньне жылых кварталаў Горы, дзе ўжо сотні пацярпелых.

Кіраўніцтва Грузіі мяркуе [2008/08/09], што “расейская ваенная аперацыя зьяўляецца часткай шырокага плана Пуціна па захопу Грузіі й зьмене рэжыму. Саакашвілі сказаў, што ў цяперашні час расейскія сілы атакуюць Цхінвалі, а сілы Грузіі аказваюць ім супраціў”.

(канец цытаваньня дэпешаў пасла ЗША ў Дзярждэп)

Такім чынам, кіраўніцтва ЗША яшчэ ў жніўні 2008 года дакладна ведала, што  адбываецца ў Грузіі і хто зьяўляецца агрэсарам.

2.

Як і прадказваў спадар Іларыёнаў, пасьля 2008 году ціск на Грузію з боку расейскай імперыякратыі не спыніўся. Правакацыі, выступы прарасейскай апазіцыі, пагрозы новай вайны з захопам усёй Грузіі працягваліся і ў 2009-м, і ў 2010-м, і ў 2011 гг.

Так, у красавіку 2009 году перад парламентам у Тбілісі сабралася больш за 60 тысяч чалавек (гл. фота) з патрабаваньнем, каб Міхаіл Саакашвілі пакінуў пасаду прэзідэнта. Апазіцыя абвінавачвала Саакашвілі, які прыйшоў да ўлады ў выніку “рэвалюцыі ружаў” у 2003 годзе, у манапалізацыі ўлады і спыненьні працэсу рэформаў у краіне. Дадатковым аргументам супраць Саакашвілі зьяўлялася прайграная вайна з Расеяй у жніўні 2008 г. (http://www.svaboda.org/content/article/1605611.html)

Празь месяц МУС Грузіі заявіла, што ў краіне планаваўся маштабны вайсковы бунт. Кіраўнік інфармацыйна-аналітычнага дэпартаменту МУС Грузіі паведаміў, што ў удзельнікаў бунту былі сувязі з Расеяй, адкуль яны атрымлівалі ўказаньні і фінансавую дапамогу. Мэтай мецяжу быў, як мінімум, зрыў вучэньняў НАТА ў Грузіі. Было запланаванае таксама шырокамаштабнае вайсковае непадпарадкаваньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/05/65442.shtml).

У траўні 2009 таксама стала вядома, што кансультацыі па разгортваньні маніторынгавай аперацыі АБСЕ па абодвух баках грузіна-паўднёваасяцінскай мяжы зайшлі ў тупік і будуць перапыненыя «з прычыны адсутнасьці кансенсусу» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/05/14/65619.shtml).

У пачатку жніўня 2009 году Міністэрства абароны Расеі заявіла, што расейскае войска пакідае за сабой права “абараніць сілай зброі расейскіх грамадзян і вайсковы кантынгент”, якія знаходзяцца ў Паўднёвай Асетыі. У адказ МЗС Грузіі заявіла, што мілітарысцкія заявы мінабароны Расеі маюць на мэце далейшую эскалацыю напружанасьці й стварэньне грунту для разьвіцьця падзей па вельмі небясьпечным сцэнары. Назіральнікі адзначалі, што танальнасьць узаемных заяў нагадвала атмасферу, якая панавала ў рэгіёне за некалькі дзён да вайны ў жніўні 2008 году (http://www.svaboda.org/content/article/1790550.html).

Празь некалькі дзён МЗС Расеі заявіла аб узмацненьні боегатовасьці расейскіх вайсковых частак у Паўднёвай Асеціі «ў сувязі з правакацыямі грузінскага боку». «Сітуацыя сапраўды трывожная, правакацыі з грузінскага боку напярэдадні гадавіны жнівеньскіх падзей мінулага года не спыняюцца. У гэтай сувязі ўзмоцнена боегатовасьць расейскіх вайскоўцаў і памежнікаў, якія знаходзяцца ў Паўднёвай Асеціі», — заявіў афіцыйны прадстаўнік краіны-агрэсара. У адказ у інтэрвю агенцтву Reuters Саакашвілі зноў абвінаваціў Маскву ў леташняй вайне ў Паўднёвай Асеціі, а Захад — у бязьдзейнасьці. Акрамя таго, ён зьвярнуў вагу, што Расея не выконвае мірнае пагадненьне, заключанае пры пасярэдніцтве прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі: на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі і Абхазіі разьмешчаныя дзесяткі тысяч расейскіх вайскоўцаў, а Масква адмаўляецца дапусьціць у акупаваныя рэспублікі міжнародных назіральнікаў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/04/67166.shtml; дадаткова нагадаем, што пасьля вайны Расея дамаглася сыходу з Грузіі двух місіяў назіральнікаў — АБСЕ і ААН. Сачыць за сітуацыяй у прыпамежных вёсках вакол Паўднёвай Асеціі засталіся толькі прадстаўнікі Еўразьвязу).

Яшчэ празь некалькі дзён была распаўсюджана інфармацыя, што з Саратаўскай вобласьці Расеі ў бок Грузіі пачала рухацца вайсковая калона ў складзе 300 адзінак вайсковай тэхнікі. Акрамя таго, зьявіліся зьвесткі, што рыхтуецца забойства Саакашвілі з наступным зваротам «да адказных палітычных дзеячаў Грузіі й да грузінскага народу» з боку Расеі з прапановай «сфармаваць адказную ўладу» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08 / 07/67221.shtml).

У гэтыя ж дні міністар замежных спраў Грузіі Грыгол Вашадзэ заявіў, што з Крамлём на цывілізаванай мове размаўляць немагчыма. «Той, хто скажа, што ведае рэцэпт, як наладзіць дачыненьні з Расіяй — або вораг грузінскага народу, альбо ашуканец. Для Расеі прынцыпова непрымальная грузінская дзяржаўнасьць», — сказаў Вашадзэ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/08/67245.shtml).

18 жніўня завяршылася юрыдычная працэдура афармленьня выйсьця Грузіі са складу СНД. З гэтага часу краіна больш не зьяўляецца чальцом гэтай рэгіянальнай міжнароднай арганізацыі (http://www.svaboda.org/content/article/1802413.html; нагадаем, што парламант Грузіі прыняў рашэньне аб выхадзе з СНД яшчэ 14 жніўня 2008 году. Праз чатыры дні, 18 жніўня, амбасада Грузіі ў Беларусі перадала адпаведную ноту ў штаб-кватэру СНД. З гэтага моманту юрыдычна пачалася працэдура выхаду, цяпер яна завяршылася).

Таксама ў жніўні 2009 года стала вядома, што на акупаванай расейскімі войскамі тэрыторыі Цхінвальскага рэгіёну Паўднёвай Асеціі зьнішчаецца ўсё грузінскае. Зьнішчаюцца ня толькі гістарычныя помнікі, грузінскія цэрквы, фрэскі і надпісы на старажытнагрузінскай мове, але і могілкі грузінаў. Грузінскія крыніцы паказваюць, што зьнішчэньнем магіл і могілак займаюцца ў асноўным расейскія салдаты, якія «чысьцяць тэрыторыі пад будаўніцтва палявых вайсковых баз» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/08/03/67143.shtml).

Між тым, у сьнежні 2009 года стала вядома пра чарговага перабежчыка з Паўдневай Асеціі ў Грузію. Прапаршчык ФСБ Расеі Віталь Хрыпун ня толькі перайшоў з Цхінвалі ў Грузію, алё і папрасіў там палітычнага прытулку. Ён так распавёў аб прычынах прынятага ім рашэньня: «Нас прымушалі зьдзекавацца над мясцовымі, абражаць, грошы вымагаць. Не даваць ім перасоўвацца. Калі нешта вязуць — прадукты ці дровы — то павінны плаціць за правоз. Гэтага начальства патрабавала. Нам казалі, каб мясцовых ў чорным целе трымалі, без паслабленьняў. А калі нехта будзе абурацца, то адразу ўжываць сілу, у выпадку неабходнасьці — страляць на паражэньне. Ніякага закону, і пратэставаць нельга. Калі я выказаўся супраць, то мне прыгразілі расправай. Сказалі: сядзі ціха і рабі, што загадаюць, ня тое — у нас шмат лішніх патронаў … Я ехаў служыць, а не бязьмежжам займацца … Я доўга разважаў і вырашыў, што самае правільнае будзе — сысьці», — заявіў Хрыпун, які стаў на той час ужо трэцім расейскім дэзерцірам, які ўцёк у Грузію (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/23/ 69750.shtml).

У пачатку 2010 году з Тбілісі пачаў вяшчаньне па-расейску “Першы каўказскі тэлеканал”. Гэты канал ахапіў ня толькі тэрыторыю Грузіі, а і ўвесь Паўночны Каўказ, дзе да таго былі амаль толькі расейскія тэлеканалы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/07/69555.shtml). Такім чынам, Расея і Грузія ўступілі на Паўночным Каўказе ў новы этап інфармацыйнай вайны.

У студзені 2010 г., выступаючы зь лекцыяй у Містэрстве замежны спраў Эстоніі, Саакашвілі выказаў меркаваньні, што прапаганда ў Расеі дасягнула ўзроўню, пра які ў СССР нават ня марылі, што «яна падобная на прапаганду нацысцкай Германіі падчас Другой сусветнай вайны» (http:/ / kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/23/70212.shtml).

У лютым 2010-га галава Генштабу УС Расеі Мікалай Макараў заявіў: «Грузія атрымае яшчэ большае паражэньне ў выпадку паўторнай агрэсіі на сумежныя дзяржавы» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/25/70868.shtml; нагадаем, «сумежнымі дзяржавамі» Масква лічыць акупаваныя яе войскамі тэрыторыі Паўднёвай Асеціі й Абхазіі).

13 сакавіка 2010-га па грузінскім тэлеканале «Імедзі» быў паказаны ролік пра ўварваньне расейскіх войскаў у Грузію і аб захопе Тбілісі расейскімі акупантамі. Падчас гэтага паказу не было патлумачана, што гэта ня быў сапраўдны рэпартаж, а тэлевізійная імітацыя магчымай падзеі. У Грузіі пачалася паніка … Праз пару тыдняў прэзідэнт Грузіі Саакашвілі даў інтэрвю ўкраінскай «ІнвестГазеце» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/04/06/71620.shtml), дзе ён выказаў сваю пазіцыю што да гэтай інфармацыйнай правакацыі: «Я ўжо казаў, гэта рэальна адлюстроўвае планы агрэсіўна настроеных людзей вакол Пуціна і самога Пуціна. І гэта вельмі падобна на рэалістычны сцэнар … Гэта не нашэсьце іншапланецян, гаворка ідзе пра сілу, якая ўжо прысутнічае на грузінскай тэрыторыі, якая ня любіць ня толькі наш урад, але і не ўспрымае ідэю незалежнасьці Грузіі. Лі́чыць яе шкоднай і небясьпечнай зьявай і хоча кантраляваць энэргатранзіт з Каспійскага рэгіёну і па ўсіх іншых напрамках», — выказаўся Саакашвілі ў дачыненьні да расейскіх уладаў. Далей Саакашвілі дадаў: «Прыблізна ў той жа час расейская армія ажыцьцявіла не імітацыйную, а рэальную высадку ў Абхазіі, з марш-кідком. Барані божа, Расія яшчэ нешта… Усім мала не падасца», — дадаў Саакашвілі.

У красавіку Міхаіл Саакашвілі, даючы інтэрвю часопісу Time, зноў выказаў засьцярогі, што Расія набывае неабмежаваную свабоду дзеяньняў на тэрыторыі былога СССР, зрынаючы адзін за адным дэмакратычныя ўрады ў суседніх краінах (нагадаем, на той час толькі-што палі два з трох рэжымаў, устаноўленых у эпоху «каляровых рэвалюцый» — ва Украіне і ў Кіргізіі). Раней у артыкуле для газеты The Christian Science Monitor Саакашвілі заявіў, што Грузія вымушана будаваць дэмакратыю практычна «пад руляй пісталета» — ва ўмовах сталай пагрозы з боку Расеі. Да гэтага часу «рускія танкі стаяць у 30 мілях ад нашай сталіцы», — напісаў ен. А напярэдадні, выступаючы ў Гарвардскім універсітэце ў ЗША, ён таксама сказаў: «На жаль, нам пастаянна перашкаджаюць ў мірным разьвіцьці, і ў першую чаргу — Расея, якая жадае адрадзіць свой уплыў на постсавецкай прасторы» (http://kavkazcenter.com/ russ/content/2010/04/23/71952.shtml).

У траўні 2010 стала вядома, што  сярод акупацыйных салдат расейскіх войскаў, дыслакаваных на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі, распаўсюджваецца ўлётка з загалоўкам «Воін, ведай суперніка!», прызначаная для маральна-псіхалагічнай падрыхтоўкі салдат да нападу на Грузію. Яе тэкст аналагічны ўлётцы, якая распаўсюджвалася ў падраздзяленьнях 58-й арміі ПКВА і таксама трапіла ў інтэрнэт незадоўга да агрэсіі Расеі супраць Грузіі ў жніўні 2008 года. У палітычнай частцы тэкста ўлеткі гаворыцца: «У 2001 годзе грузінскае кіраўніцтва рэзка памяняла свой зьнешнепалітычны курс з Расеі на Захад, а пасьля заявіла і аб сваім імкненьні ўступіць у Паўночнаатлантычны альянс, тым самым канчаткова сапсаваўшы добрасуседскія адносіны з нашай дзяржавай. Нягледзячы на ​​тое, што  пасьля вайны 2008 года Еўропа і ЗША адвярнуліся ад Грузіі [гэта вынік абамаўскай палітыкі “перазагрузкі” з Расеяй. – Рэд.], урад Саакашвілі працягвае весьці актыўную антырасейскую палітыку і ўзмоцненымі тэмпамі праводзіць мілітарызацыю краіны» [карацей, у ваўка казьлёнак вінаваты. – Рэд.]  (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/15/72426.shtml).

Пачынаючы з новага навучальнага года [зь верасьня 2010 г.], настаўнікі гісторыі ў Грузіі, нароўні са звычайнымі падручнікамі, пачалі карыстацца новым дапаможнікам, які атрымаў назву “200 гадоў расейскай акупацыі”. Дапаможнік быў напісаны па ініцыятыве камісіі пры прэзідэнце Міхаіле Саакашвілі, якая была ўтворана для вывучэньня гісторыі ўзаемаадносін двух народаў. Камісія лічыць адпраўной кропкай гісторыі расейска-грузінскіх адносін 1801 год, калі Павел I падпісаў указ аб далучэньні Картлі-Кахэці да Расейскай імперыі. У савецкай гісторыяграфіі традыцыйна адлік вёўся, пачынаючы з 1783 года, калі нібыта па просьбе Грузіі быў заключаны «Трактат аб заступніцтве і вярхоўнай уладзе Расеі» з аб’яднаным грузінскім царствам Картлі-Кахэці. Нагадаем, у 2006 годзе ў Грузіі ўжо адкрыўся Музей акупацыі й саветызацыі Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/08/73661.shtml).

Выступаючы ў ліпені ў Мінабароны, прэзідэнт Грузіі Саакашвілі даў указаньне рыхтавацца да «татальнай абароны». «Кожны квадратны метр павінен гарэць ў ворага пад нагамі», — заявіў ён. – “Супернік ў Тбілісі ўсё той жа, што і два гады таму — Расея. Расея не пакінула ідэі акупаваць тэрыторыю краіны цалкам”, — заявіў Саакашвілі. «Дастаткова паглядзець на іх рыторыку й інфармацыйную вайну, якую яны кожны дзень, кожную хвіліну вядуць супраць Грузіі, і вы ўбачыце, што яны ня толькі не пакінулі сваіх планаў ўзяць кантроль над Грузіяй, але і інтэнсіўна працуюць у гэтым кірунку», — дадаў кіраўнік дзяржавы (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/07/29/74163.shtml).

У верасьні 2010 стала вядома, што Масква пачала масава адпраўляць войскі ў Дагестан. Прычына адпраўкі называлася абсурдная: будучая Алімпіяда ў Сочы. За пару дзён да гэтага міністар абароны РФ Сердзюкоў заявіў, што  Расея «можа захапіць Грузію менш чым за 5 дзён» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/09/21/75375.shtml).

У кастрычніку 2010 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі падпісаў распараджэньне аб адмене ўяздных віз для жыхароў Паўночнага Каўказу — Дагестана, Чачні, Інгушэціі, Кабардзіна-Балкарыі, Карачаева-Чаркесіі, Адыгеі й інш. Згодна з новымі правіламі, жыхары гэтых прылеглых да Грузіі рэгіёнаў Расеі змогуць знаходзіцца на яе тэрыторыі на працягу 90 дзён без віз. Расейскія ўлады назвалі рашэньне Грузіі ўвесьці бязвізавы рэжым для жыхароў Паўночнага Каўказу «правакацыяй» і «прапагандысцкім крокам» (http://www.freeproxynow.com/browse.php?u=Oi8va2F2a2F6Y2VudGVyLmNvbS9ydXNzL2NvbnRlbnQvMjAxMC8xMC8xMi83NTc3Mi5zaHRtbA%3D%3D&b=13).

У кастрычніку ж у Грузіі былі затрыманыя 20 чалавек, абвінавачаных у шпіянажы на карысьць Расеі. Па даных грузінскіх сьпецслужбаў, яны займаліся фармаваньнем шпіёнскай сеткі на тэрыторыі Грузіі й зьбіралі сакрэтную інфармацыю, якую потым перадавалі Расеі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/10/29/76175.shtml). Фота некаторых з гэтых, а таксама пазьней арыштаваных грузінскімі сьпецслужбамі шпіенаў і тэрарыстаў падаюцца ніжэй.

Пазьней сталі вядомыя імёны большасьці шпіенаў з гэтай 20-кі. Гэта грамадзяне Грузіі: заснавальнік Інстытута глабалізацыі Бакур Кігурадзе, бізнэсмэны Вячаслаў Плужнікаў і Руслан Галагрэ, лётчыкі УС Грузіі Габрыэль Усталішвілі, Давід Месхідзэ, Гела Какабадзэ, Гоча Дзіасамідзэ і Тарыел Абашыдзэ, марак-радыясьпецыяліст Эдуард Абдулаеў, гендырэктар грузінскага філіяла кампаніі «Сейболт» і яго намесьнік Армэн Геваркян і Рубен Хікаян, бізнэсмэн Петрэ Дзеўрышадзэ і Юры Скрыльнікаў — меркаваны сувязны з ГРУ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/11/07/ 76360.shtml).

У сьнежні 2010 года міністар абароны Грузіі Вано Мерабішвілі заявіў, што  раскрытая нядаўна шпіёнская сетка — толькі малая частка расейскага шпіенскага павуціньня. «Гэта людзі, якія засталіся тут пасьля развалу СССР. Гаворка ідзе пра дзесяткі тысяч чалавек», — распавёў Мерабішвілі ў інтэрв’ю часопісу «Камерсант-Власть» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/06/77059.shtml).

4 сьнежня былі затрыманыя 6 грамадзян Грузіі, якія ажыцьцявілі выбухі ці ж былі датычныя да іх арганізацыі ў розных рэгіёнах Грузіі — у тым ліку каля офіса апазіцыйнай лейбарысцкай партыі, а таксама паблізу ад пасольства ЗША ў Тбілісі. У вышук аб’яўлены яшчэ двое падазраваных, якія здолелі ўцячы. У Міністэрстве ўнутраных спраў Грузіі заявілі, што серыю выбухаў на тэрыторыі краіны арганізавалі расейскія сьпецслужбы. Аб гэтым заявіла на брыфінгу намесьнік кіраўніка ведамства Эка Згуладзе. Па яе словах, адзін з затрыманых Гагіта Арканаў прызнаўся, што   ён пайшоў на злачынства пасьля таго, як расейцы пагражалі забойствам яго сям’і, якая пражывае ў Гальскім раёне. Па зьвестках МУС, затрыманы «атрымаў загад ад афіцэра расейскай арміі Яўгена Барысава, які непасрэдна кантраляваў і заказваў выбухі». Барысаў наняў групу асоб у складзе 8 чалавек, якія ажыцьцявілі 6 выбухаў. Як паведаміла Эка Згуладзэ, пасьля кожнага выбуху давалася справаздача Барысаву па тэлефоне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/12/07/77084.shtml).

У пачатку 2011г. былы прагрузінскі лідар паўднёвых асяцін Уладзімір Санакоеў (гл. фота) заявіў, што новая руска-грузінская вайна можа адбыцца “да канца гэтага году” і што грузінскае кіраўніцтва павінна прыступіць да перамоваў з Расіяй, каб прадухіліць новую вайну. Перад гэтым Санакоеў прызнаўся, што ён быў завербаваны КДБ СССР яшчэ ў 1989 годзе, да распаду Савецкага Саюзу, а пасьля працаваў у якасьці агента ФСБ Расеі. ФСБ вырашыла «актываваць» яго пасьля «рэвалюцыі ружаў» ў 2003 годзе. Санакоеў заявіў, што зразумеў у чэрвені 2008 года, што вайна паміж Расеяй і Грузіяй непазьбежная і стаў шукаць спосаб пакласьці канец яго супрацоўніцтву з ФСБ. Ён сышоў у адстаўку са сваёй пасады ў 2010 годзе. Санакоеў сказаў, што вырашыў пайсьці на прызнаньне перад грамадскасьцю аб сваіх сувязях з ФСБ пасьля атрыманьня 4 студзеня 2011 года «100%-надзейных” зьвестак, што кіраўніцтва Паўднёвай Асеціі прывяло ў дзеяньне план яго забойства (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/14/78169.shtml).

У канцы студзеня 2011 таксама стала вядома, што ў Паўднёвай Асеціі акрамя гвардзейскага дывізіёна, абсталяванага ракетнай сістэмай залпавага агню «Смерч», разгорнуты комплекс «Кропка-У» з далёкасьцю дзеяньня да 120 кіламетраў. Па словах аднаго з расейскіх перабежчыкаў, у памежнікаў у населеным пункце Джаве маюцца ў распараджэньні агнявыя комплексы «Град». Вядома таксама і аб наяўнасьці ў Паўднёвай Асеціі сродкаў вайсковай СПА — комплексаў «Бук», «Тунгуска» ды іншых. Расея абвяргае абвінавачваньні грузінскага боку ў тым, што ў Паўднёвай Асеціі разьмешчаныя і зенітна-ракетныя комплексы С-300. Адначасна заяўляе, што ніякіх абмежаваньняў па іх разьмяшчэньні няма, і што яны ўстаноўлены ў Абхазіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/24/78464.shtml).

Прыблізна ў гэты ж час сталі вядомыя вынікі рассьледаваньня парламенцкай камісіяй Грузіі прычын гібелі першага прэзідэнта Грузіі Зьвіяда Гамсахурдзія. Дэпутаты прыйшлі ды высновы, што першы прэзідэнт Грузіі быў забіты. «Прэзідэнт стаў ахвярай забойства, а не суіцыду, як лічылася да гэтага часу», — паведаміў адзін з парламентароў. Парламенцкая камісія паказала, што забойства З.Гамсахурдзія арганізавала тагачаснай хунта — Шэварнадзэ, Кітавані, Ёселiанi, Сігуа — сумесна з расейскімі сьпецслужбамі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/24/78467.shtml).

У сакавіку стала вядома, што кіраўніцтва Грузіі лічыць Расею асноўнай крыніцай пагрозы сваёй дзяржаўнасьці і тэрытарыяльнай цэласнасьці — пра гэта сказана ў праекце новай канцэпцыі нацыянальнай бясьпекі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/21/80126.shtml).

У самым канцы сакавіка грузінскія ўлады паведамілі аб затрыманьні групы асоб, якія зьбіраліся зладзіць выбухі ў другім па значэньні горадзе краіны — Кутаісі, а таксама аб знойдзеным ля будынку ААН у Тбілісі падазроным пакеце. Грузінскія СМІ ўспомнілі аб 9 дыверсантах, затрыманых у канцы 2010 — пачатку 2011 года па абвінавачаньні ў тэрарызме. У Тбілісі тады ўстанавілі, што гэтыя людзі дзейнічалі па заданьні расейскіх сьпецслужбаў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/03/31/80360.shtml).

У траўні стала вядома, што грузінскі генерал Раман Думбадзэ, які з 2004 года адбываў пажыцьцёвае зьняволеньне за здраду радзіме і быў вызвалены ў жніўні 2008 года, мае намер вярнуцца на радзіму з Масквы і прыняць удзел у рэвалюцыйных працэсах, узначаленых радыкальнымі апазіцыйнымі партыямі. У інтэрвю ён заявіў, што «на днях вяртаецца ў Грузію, каб быць разам з паўсталым народам» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/16/81586.shtml).

Тады ж парламент Грузіі прыняў адзінагалосна рэзалюцыю аб генацыдзе і этнічнай чыстцы чаркескага народу з боку Расеі ў XVIII і XIX стст. Грузінскі парламент лічыць, што генацыд чаркескага народу меў месца падчас дзеяньняў расейскіх войскаў на Каўказе на працягу 1763-1864 гг. У выніку гэтых войнаў колькасьць чаркесаў у рэгіёне скарацілася ў разы, назіралася шматлікая эміграцыя. Па некаторых даных, на Каўказе засталася толькі пятая частка ад агульнай колькасьці прадстаўнікоў этнасу. У дакуменце ўтрымліваецца заклік да міжнароднай супольнасьці прызнаць права на рэпатрыяцыю мільёнаў чаркесаў, расьсеяных па ўсім сьвеце (http://news.tut.by/world/227712.html).

21 траўня 2011 г. у Батумі правакатары з прарасейскай арганізацыі «Народны сход Грузіі» распачалі спробу захапіць будынак дзяржаўнага тэлебачаньня. Яны патрабавалі прамога эфіру і пагражалі ўварвацца ў будынак. Між тым, была складанай сітуацыя і ў Тбілісі. На мітынгу перад будынкам тэлебачаньня адна з лідэраў «Народнага сходу» Ніно Бурджанадзэ заявіла, што арганізацыя патрабуе даць ёй прамы эфір. Напярэдадні зьявілася інфармацыя, што Бурджанадзэ атрымала ад Масквы дзясяткі мільёнаў даляраў на правакаваньне забурэньняў у Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/21/81774.shtml).

У гэты ж дзень парламент Грузіі ўхваліў «Хартыю свабоды». Законапраект прадугледжвае пагалоўную люстрацыю былых супрацоўнікаў КПСС і савецкіх сьпецслужбаў. Акрамя таго, хартыя прадугледжвае зьмену назваў населеных пунктаў, якія маюць дачыненьне да савецкага мінулага. Законам таксама забараняецца ў Грузіі савецкая і фашысцкая сімволіка. У хартыі гаворыцца аб маніторынгу перамяшчэньня празь мяжу грузаў стратэгічнага прызначэньня і кантролі за падазронымі фінансавымі аперацыямі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/05/21/81749.shtml; нагадаем, савецкая сімволіка зараз забароненая ў Літве, Латвіі, Эстоніі і Польшчы).

«2 чэрвеня 2011 міністэрства ўнутраных спраў Грузіі спыніла чарговую спробу ажыцьцяўленьня тэрарыстычнага акту», — заявіла МЗС Грузіі. «Супрацоўнікі Дэпартамента канстытуцыйнай бясьпекі затрымалі Абесалома Чхеція і Таміла Бенія, якія жылі ў Гальскім раёне акупаванай Абхазіі й у якiх пры сабе аказалася выбуховае рэчыва, эквівалентнае 4 кг трацілу, з паражаючымі элементамі. З паказаньняў затрыманых асоб высьвятляецца, што ажыцьцяўленьне тэрарыстычнага акту ім замовілі супрацоўнікі расейскіх сьпецслужбаў — Ігар Уласаў і Сяргей Кузьмін, якія знаходзяцца на тэрыторыі акупаванай Абхазіі», — адзначыла МЗС. «Праваахоўныя органы Грузіі прадставілі пераканаўчыя доказы таго, што Расея і яе сьпецслужбы ня толькі зьяўляюцца спонсарамі тэрарызму, але і непасрэдна плануюць і арганізуюць тэрарыстычныя акты на тэрыторыі суверэннай дзяржавы», — заявіла зьнешнепалітычнае ведамства Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content / 2011/06/04/82161.shtml).

Таксама ў пачатку чэрвеня 2010 МУС Грузіі затрымала ў Мцьхецкім раёне краіны нейкага Бадры Гогіяшвілі, які меў намер падарваць будынак офіса НАТА ў Тбілісі. Па дадзеных МУС, у затрыманага было выяўлена выбуховае прыстасаваньне. Сам затрыманы сьцьвярджае, што тэракт яму замовіў Аляксей Сакалоў - намесьнік камандуючага пагранічнымі сіламі Расеі ў Ахалгоры (Паўднёвая Асеція). Б.Гогіяшвілі было даручана знайсьці ў Тбілісі будынак са сьцягамі ЗША, Еўрасаюзу ці іншай міжнароднай арганізацыі й падарваць яго (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/06/82264.shtml).

У канцы чэрвеня прадстаўнікі дэпартаменту контрвыведкі МУС Грузіі затрымалі арганізаваную ўзброеную групу, якая спрабавала дэстабілізаваць сітуацыю ў краіне. «Усяго затрымана 8 чалавек, яшчэ некалькі шукаюць», — сказаў на брыфінгу дэтэктыў Гіоргі Бухрашвілі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/06/23/82815.shtml)

У ліпені 2011 прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі заявіў радыё «Эхо Москвы», што  Пуцін асабіста плануе выведвальныя аперацыі. «Памятаю, як ён патэлефанаваў мне ў Батумі й назваў дакладныя месцы, вуліцы, перасячэньні й гэтак далей, а затым канкрэтна прозвішчы афіцэраў, якія там перасоўваліся. Ён атрымлівае велізарнае задавальненьне ад таго, што ён гэта плануе. І таму, калі ўжо нейкая краіна цяпер галоўнае поле для гэтых гульняў — вядома, гэта мы», — заявіў Саакашвілі. Ён выказаў шкадаваньне, што грузінскім сьпецслужбам даводзіцца адуважвацца на падобныя інсінуацыі замест таго, каб, напрыклад, кантраляваць карупцыю. «Ён (Пуцін) мяне папярэдзіў ў 2006 годзе. Ён мне сказаў: «Мы вам арганізуем Паўночны Кіпр». Аказваецца, ён тое ж самае сказаў генеральнаму сакратару НАТА, які прапусціў гэты выраз і ніяк на яго не зрэагаваў», — распавёў прэзідэнт Грузіі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/10/83292.shtml).

У жніўні 2011 г. прэзідэнт Расеі Мядзьведзеў заявіў, што “неабходны міжнародны трыбунал над прэзідэнтам Грузіі Міхаілам Саакашвілі”. Сваё меркаваньне ён выказаў у інтэрвю расейскаму тэлеканалу «RT», грузінскаму тэлеканалу «Першы інфармацыйны Каўказскі» і радыёстанцыі «Эха Москвы». «Калі б спыталі мяне, я адказаў бы «так «, — сказаў прэзідэнт Расеі, адказваючы на ​​пытаньне аб магчымасьці такога трыбуналу. Разам з тым, Мядзьведзеву «няма справы» да думкі Сенату ЗША, які заявіў, што прысутнасьць расейскіх войскаў на тэрыторыі Абхазіі й Цхінвалі зьяўляецца акупацыяй грузінскай тэрыторыі (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84110.shtml).

У жніўні ж МЗС Грузіі распаўсюдзіў заяву ў сувязі з 3-й гадавінай жнівеньскай вайны 2008 года. У заяве сярод іншага гаворыцца: «На жаль, у трэцюю гадавіну жнівеньскай вайны Расея зноў працягвае агрэсіўную палітыку, накіраваную на зьнішчэньне грузінскай дзяржаўнасьці, супраць незалежнасьці й суверэнітэту краіны і грамадзян Грузіі. … У 2000-я гады Расея актыўна ўжывала супраць Грузіі эканамічныя і энэргетычныя рычагі. Уведзенае эмбарга на грузінскую прадукцыю па гэты дзень у сіле. У жніўні 2008 года Расейская Федэрацыя ажыцьцявіла супраць Грузіі шырокамаштабную ваенную агрэсію, акупавала 20 адсоткаў тэрыторыі Грузіі і прызнала «незалежнымі дзяржавамі» створаныя ёю ж акупацыйныя рэжымы. Сёньня Расейская Федэрацыя працягвае барацьбу супраць Грузіі новымі метадамі — пачынаючы з 2010 года, на тэрыторыі Грузіі Расеяй былі запланаваны 12 тэрарыстычных актаў, большасьць зь якіх, на шчасьце, была папярэджана грузінскімі праваахоўнікамі, — заяўляе грузінскі МЗС (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/08/84219.shtml).

У верасьні 2011 г. прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі выступіў на 66-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Ёрку (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/23/85410.shtml ). Ён у чарговы раз паўтарыў, што Расея «у парушэньне міжнародных законаў і пагадненьня аб спыненьні агню, дасягнутага 12 жніўня 2008 г., акупуе 20% суверэннай грузінскай тэрыторыі … Хутка споўніцца год з таго часу, як Грузія адмовілася ад выкарыстаньня сілы. Мы ўсё яшчэ чакаем, калі ж расейскае кіраўніцтва адкажа на гэты жэст міру», — заявіў прэзідэнт Грузіі. Па яго словах, адказам з боку Масквы сталі «каля тузіна тэрактаў, накіраваных супраць Грузіі й непасрэдна ажыцьцёўленых пад кіраўніцтвам афіцэраў расейскіх сьпецслужбаў». «Халодная вайна» скончылася, але эмбарга, шантаж і жорсткі дыктат па-ранейшаму выкарыстоўваюцца ў дачыненні да Украіны, Малдовы і Беларусі”, — заявіў Саакашвілі [Саакашвілі ўспомніў пра нас – мы ўспамінаем пра Грузію! Гэта і ёсьць інтэр-нацыяналізм! – Рэд.].

Зь леташняга лістапада пачалі паступаць вельмі цікавыя зьвесткі аб выніках выбараў у Паўдневай Асеціі, захопленай расейскімі войскамі. Там на выбарах, якія прайшлі ў канцы лістапада 2011, зь вялікім адрывам перамагла … апазіцыянерка Ала Джыоева (!; Крамлёўскі вылучэнец Анатоль Бібілаў атрымаў на 4,5 тысячы галасоў менш за яе). У Расеі адразу пачалі казаць пра адмену вынікаў выбараў праз суд. У адказ Джыоева (гл. фота) заявіла: «Яны ўладу проста так аддаваць не зьбіраюцца» (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/28/86916.shtml).

Сама Джыоева заклікала расейскага вылучэнца Анатоля Бібілава «праявіць грамадзянскую пазіцыю і годна прызнаць сваю паразу», а таксама асобна зьвярнулася да прэзідэнта і прэм’ера Расеі — да Дзьмітрыя Мядзьведзева і Уладзіміра Пуціна. «Пэўныя сілы Паўднёвай Асеціі спрабуюць дэстабілізаваць сітуацыю. Мы чакаем, што ЦВК абвесьціць рэальныя вынікі выбараў. У адваротным выпадку я не гарантую разьвіцьця па непажаданым ні для нас, ні для Расеі сцэнары», — папярэдзіла Джыоева (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/11/29/86931.shtml). Тое, што адбылося ў Цхінвалі — буйное паражэньне Крамля на постсавецкай прасторы, бо прэзідэнт Мядзьведзеў публічна падтрымаў Бібілава.

Але нягледзячы на гэта, Вярхоўны суд Паўднёвай Асетыі адмяніў вынікі прэзідэнцкіх выбараў, на якіх перамагла апазіцыйная кандыдатка. У адказ Ала Джыоева заклікала да акцыяў грамадзянскага непадпарадкаваньня. Яна заявіла: “У мяне на руках 85 пратаколаў участковых выбарчых камісій [гэта ўсе пратаколы ў Паўднёвай Асеціі. – Рэд.]… Гэтыя пратаколы канстатуюць, што ніякіх парушэньняў, здольных паўплываць на вынікі выбараў, няма. Акрамя гэтага ў мяне на руках заключэньне міжнародных назіральнікаў, якія таксама пацьвярджаюць, што ніякіх такіх парушэньняў адзначана ў час гэтых выбараў не было. І трэці аргумент, якім я валодаю — гэта брыфінг з удзелам старшыні ЦВК, якая таксама казала, што выбары прайшлі нармальна, яны адбыліся. І ніякіх сур’ёзных парушэньняў адзначана на іх не было…” (http://www.svaboda.org/content/article/24406067.html)

Нагадваем яшчэ раз: Паводле дадзеных Цэнтральнай выбарчай камісіі Паўднёвай Асетыі, пераможцам другога тура стала апазыцыйная кандыдатка, былая міністарка адукацыі Ала Джыоева. Яна набрала 56,7 адсоткаў галасоў, яе супернік, кіраўнік мясцовага МНС Анатоль Бібілаў — 40 адсоткаў. Аб сваёй падтрымцы Бібілава неаднаразова заяўляў дзеючы прэзідэнт Паўднёвай Асетыі Эдуард Какойты, які сцьвярджаў таксама, што ў выпадку паразы Бібілава “рэспубліка пазбавіцца падтрымкі Расейскай Федэрацыі” (http://www.svaboda.org/content/article/24406067.html).

У сьнежні 2011 у цэнтры Цхінвалі пачаўся мітынг прыхільнікаў Джыоевай. Мітынгоўцы зачыталі зварот да міжнароднай супольнасьці, у якім запатрабавалі ўмяшацца ў сітуацыю, якая склалася. Напярэдадні Ала Джыоева і прадстаўнікі яе штабу зрабілі некалькі заяваў аб тым, што перамовы з прадстаўніком Масквы страцілі сэнс, бо (па словах Джыоевай) ёй наўпрост кажуць, што яе кандыдатура непрымальная. «Які сэнс у такіх перамовах, калі той бок стаіць на сваім, ні ў чым не хоча саступаць і толькі заяўляе ў мой адрас абразьлівыя для мяне абвінавачаньні?», — адзначыла 2 сьнежня Джыоева (http://kavkazcenter.com/russ/ content/2011/12/05/87103.shtml).

Яшчэ праз тыдзень стала вядома, што крамлёўскі стаўленік Эдуард Какойты і Ала Джыоева падпісалі пагадненьне: першы сыходзіць са сваёй пасады да выбараў у сакавіку. Джыоева паўторна балатуецца (раней какойтаўскі суд рэспублікі забараніў ёй ўдзельнічаць у выбарах на той падставе, што «з боку яе штабу былі дапушчаныя парушэньні», па гэтай жа прычыне вынікі выбараў былі адмененыя. Паводле ж пратаколаў ЦВК, Джыоева на 16% апярэдзіла свайго прамаскоўскага суперніка Анатоля Бібілава; гл http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87281.shtml).

І вось, нарэшце, самыя апошнія зьвесткі з Грузіі. Увечары ў чацьвер на гэтым тыдні какойтаўцы, сярод якіх, па сьведчаньнях відавочцаў, знаходзіліся расейскія чэкісты ў цывільным, узялі штурмам перадвыбарчы штаб цхінвальскай апазіцыянеркі. Ала Джыоева была зьбітая да страты прытомнасьці падчас гэтага штурму. «Алу Джыоеву ў непрытомным стане вязуць у шпіталь. Я ня ведаю, ці стукнуў яе хтосьці, ці не. Гэтага я не бачыў. Але чалавек, які знаходзіўся побач зь ёй, сказаў мне, што ўсё адбылося вокамгненна. Уварваліся праз вокны. Цяпер яна ляжыць на падлозе», — паведамляюць прадстаўнікі штабу Джыоевай (http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/09/88751.shtml).

Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

Пачуцьцё факталагічнага нядосыту прымусіла нас працягнуць тэму, распачатую ў папярэднім матэрыяле. Прыводзім чарговую нізку меркаваньняў і фактаў, якія паказаваюць усё на тое ж – “Захад” на справе  (прынамсі, цяперашнія яго вядучыя палітыкі) ні за якую свабоду і дэмакратыю ў “постсавецкіх краінах”, ні за якія высокія каштоўнасьці не змагаецца. Вырашае свае прыватныя пытаньні, пры гэтым нават на элементарную прыстойнасьць не зьвяртае ўвагі…

НОВАЯ «ЯЛТА»: ЗАХАД ЗДРАДЗІЎ УКРАІНУ! (узята з http://lj.rossia.org/users/shiropaev/44412.html#cutid1)

65 гадоў таму, у лютым 1945 года, у Ялце адбылася знакамітая канферэнцыя «вялікай тройкі», якая замацавала падзел пасьляваеннай Еўропы на сьферы ўплыву. Тады, як вядома, Захад здаў Сталіну Польшчу і ўсю Усходнюю Еўропу, а Ціта атрымаў Югаславію. Надзеі мільёнаў людзей на будучыню, якая вызначаецца еўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі, былі пахераныя адным росчыркам пяра. Глядзіце «Попел і дыямент» Анджэя Вайды, там пра гэта ўсё сказана.

І вось цяпер, праз роўна 65 гадоў, ганебная гісторыя Ялты, падобна, паўтараецца зноў — цяпер у дачыненьні да Украіны [і ня толькі Ўкраіны. - Рэд.].

Аналізуючы вынікі прэзідэнцкіх выбараў ва Ўкраіне, Рыгор Перапяліца — доктар палітычных навук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Т. Шаўчэнкі – сярод іншага адзначыў: «ЦВК яшчэ не абвясьціў вынікі галасаваньня, а заходнія лідары аднадушна павіншавалі Януковіча з выбраньнем. Нават Прэзідэнт РФ Мядзведзеў павіншаваў Януковіча пазьней за іх. Відавочна, Захад задавальняе такая сітуацыя, што Украіна вяртаецца ў сьферу расійскага ўплыву …  Захад зьмяніўся, ён зьмірыўся з падзелам Еўропы на дзьве сьферы ўплыву. Пашырэньне ЕЗ і НАТА ў сярэднетэрміновай персьпектыве не разглядаецца і, відавочна, Захад згодны зафіксаваць статус-кво ва Усходняй Еўропе…».

Г. Перапяліца канстатуе: «На жаль, персьпектыва сумная. Гэта вынік ня толькі зьменаў ва Ўкраіне і Расеі. Гэта зьмены ў самой Еўропе. Еўропа стамілася ад пашырэньня, і, на жаль,  Еўропа пачынае кіравацца больш уласнымі інтарэсамі, чым ўласнымі каштоўнасьцямі. Гэта дастаткова сур’ёзны для нас выклік, таму што з-за гэтых каштоўнасьцяў і падняўся народ падчас Памаранчавай рэвалюцыі. Менавіта гэтыя каштоўнасьці Еўропа прасоўвала на постсавецкай прасторы і на ўсходзе Еўропы, выбудоўваючы праект Вялікай Еўропы».

Этапы адступленьня Захаду перад пуцінскай імперыяй відавочныя:

- Яшчэ, як гаворыцца, ня вырасла трава на магіле Аляксандра Літвіненкі, а ўжо ў лютым 2007 года заходнія лідары праглынулі мюнхенскую прамову Пуціна, якая стала дэкларацыяй зьнешняй палітыкі крамлёўскага нэасаўка;

- У жніўні 2008-га Захад ледзь была не дапусьціў расейскую акупацыю Грузіі;

- У тым жа 2008 годзе еўрапейцы, нягледзячы на ​​актыўную пазіцыю прэзідэнта ЗША Буша, правалілі ўступленьне Украіны і Грузіі ў НАТА;

- І вось цяпер Захад зьмірыўся з новым «уз’яднаньнем» Украіны з Расеяй.

Юлія Цімашэнка б’е трывогу. Яна кажа аб фальсіфікаваных выбарах, аб небясьпецы антыўкраінскай і антыеўрапейскай дыктатуры Януковіча. У нядаўняй заяве Цімашэнкі сказана: «Не прайшло і некалькіх тыдняў з часу выбараў, а каманда Януковіча ўжо пачала па ўсіх напрамках здраджваць ўкраінскія нацыянальныя інтарэсы. Іх сьветагляд — зьнішчэнне Украіны, зьнявага нашай мовы і культуры. І яны гэтага нават не хаваюць … Каманда Януковіча ўжо пачала прыватызаваць газатранспартную сістэму. Яна, дарэчы, зьвярнулася з пазовам супраць Украіны ў Стакгольмскі суд, каб забраць стратэгічныя запасы прыроднага газу. Гэты пазоў цяпер у мяне ў руках. Абуральны факт — каманда новага Прэзідэнта выступае супраць дзяржавы Украіна. І ўсё гэта толькі пачатак. Сёньня небясьпека пагражае незалежнасьці Украіны».

Усё так, але, заўважым, сама ж Юлія Ўладзіміраўна нямала зрабіла для перамогі Януковіча, здрадліва раскалоўшы і прыслабіўшы нацыянал-дэмакратычны лагер. І кабальныя дамовы з Газпрамам па ўкраінскай ГТС складала менавіта яна, нягледзячы на ​​жорсткую крытыку з боку Віктара Юшчанкі. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма.

Захад яўна не падзяляе трывогу Юліі Цімашэнка. У заяве амбасады ЗША прайшоўшыя ва Украіне выбары названыя «яшчэ адным крокам у напрамку ўмацаваньня ўкраінскай дэмакратыі». Некаторыя еўрапейскія выданьні «не хаваюць сваёй незадаволенасьці даволі дзіўнымі, на іх думку, паводзінамі прэм’ера Украіны, якая прайграла гэтыя выбары і паводзіць сябе, як кажуць, «не дэмакратычна”, бо здаецца, што яна “не разумее, што дэмакратыя таксама мяркуе і ветлівае прызнаньне сваёй паразы»».

Барыс Беразоўскі канстатуе, што «Захад у чарговы раз пацьвердзіў абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца ва Ўкраіне». «Я лічу, — заявіў ён, — што гэта ў тысячу разоў больш складана, чым тое, што адбываецца ў Іране, у тысячу разоў больш складана, чым тое, што наогул адбываецца на Блізкім Усходзе, таму што тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але наогул вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацый. Вось гэта ключавая кропка, а не Іран«.

Баюся, што Захад проста не жадае гэта разумець. Так яму зручней…

У 1932-33 гг. яму было зручна не заўважаць Галадамор, паколькі ён бачыў у Сталіне магчымага саюзьніка па барацьбе з Гітлерам. Цяпер Захад ва ўпор не бачыць новую ўкраінскую драму, паколькі хоча бесперабойна атрымліваць расейскія вуглевадароды.

Валерыя Навадворская наўпрост называе цяперашніх заходніх лідараў «спадчыньнікамі і працягвальнікамі ялцінскай змовы», піша: «Расея зьбіраецца захопліваць усё, што «дрэнна ляжыць». Мыцьцём, катаньнем, а часам з дапамогай танкаў. Мы толькі што бачылі гэта па расейска-грузінскай вайне. Калі Ўкраіна дазволіць, яна стане пратэктаратам. А Расея сьпіць і бачыць, як бы прыбраць назад усе свае калоніі».

Хто мае вушы, хай пачуе.

FORBES : “АБАМА ПАВІНЕН ПРЫНЯЦЬ ЛУКАШЭНКУ” (Алена Струвэ; узята з http://www.svaboda.org/content/article/1766813.html; 01.07.2009 г.)

Расейская штодзённая эканамічная газета RBC Daily — сумеснае выданьне зь нямецкім Handelsblatt — зьмясьціла артыкул пад назваю “Захад купляе Лукашэнку”.

RBC Daily адзначае, што лаяльнасьць беларускага лідэра ацанілі ў 3,5 мільярды даляраў, і робіць выснову, што зьмена палітычнага курсу беларускага кіраўніка не выклікае сумневу [цікава, хто за такая меркаваньні пра “невыкліканьне сумневу” што да зьмены палітычнага курсу Лу-кі будзе цяпер адказваць? – Рэд.].

Як піша выданьне, павелічэньне крэдытнай лініі МВФ таямнічым чынам супала з амністыяй грамадзяніна ЗША Эмануіла Зэльцэра, які адбываў пакараньне ў беларускай турме. RBC Daily падкрэсьлівае, што ўсё адбылося ў адзін і той жа дзень: учора МВФ ухваліў другі па ліку за гэты год крэдыт, а Аляксандар Лукашэнка прыняў у сябе дэлегацыю амерыканскіх кангрэсмэнаў і паабяцаў дзеля “нармалізацыі стасункаў” з Вашынгтонам выпусьціць на волю амерыканскага адваката.

“Мы заўсёды цэнім атрыманыя сыгналы. І, у прыватнасьці, тую канструктыўную пазіцыю ЗША, якая садзейнічала прыняцьцю МВФ рашэньня адносна вылучэньня Беларусі рэзервовага крэдыту”, — заявіў беларускі лідэр і прапанаваў аднавіць гандлёва-эканамічныя стасункі з ЗША.

“Наколькі сігналы з Вашынгтону насамрэч важныя для беларускага лідэра, стане ясным пасьля візіту ў Менск прэзідэнта РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева, які павінен адбыцца 3 ліпеня”, — піша RBC Daily.

“Абама павінен запрасіць да сябе ў Белы дом прэзідэнтаў Беларусі і Туркменістану, перш чым гэтыя краіны апынуцца пад кантролем Кітаю і Расеі”, — піша амерыканскае выданьне Forbes. Абама, паводле выданьня, “можа скарыстаць свае рытарычныя і палітычныя здольнасьці дзеля няпростай задачы – запэўніць іх у падтрымцы, падштурхоўваючы ў той жа час да прадуктыўных зьменаў. Нагода для гэтага надарылася. Але яна кане ў Лету, калі ніхто не парупіцца яе скарыстаць”.

Як піша Forbes, і прэзідэнт Лукашэнка, і яго туркменскі калега маюць мала павагі да дэмакратыі і правоў чалавека. Аднак апошнія заявы і жэсты беларускага кіраўніка сьведчаць пра тое, што ён, хоць зь цяжкасьцю, марудна, аднак пэўна крочыць у бок ЗША і Эўропы [зноў, хто будзе адказваць за заявы пра “пэўнасьць крокаў у бок ЗША і Эўропы”? – Рэд.].

“Чым даўжэй Захад застаецца ўбаку ад канкурэнцыі за Беларусь і Туркменістан, тым цяжэй будзе чагосьці дасягнуць у рэгіёне, дзе імкнецца аднавіць свой уплыў Расея… Горш за тое: падобна, што адміністрацыя Абамы робіць стаўку на Расею і стараецца дзейнічаць мякчэй, баючыся ўгнявіць Крэмль напярэдадні ліпеньскага візіту амерыканскага прэзідэнта ў Маскву”, — піша Forbes і заключае:

“Зразумела, шмат хто ў ЗША можа запярэчыць: маўляў, адсутнасьць дэмакратыі і павагі да правоў чалавека павінна стаць на перашкодзе шчыльнаму супрацоўніцтву Вашынгтону зь Беларусьсю і Туркменістанам. Але ж такі аргумент сьмеху варты [адкрыты цынізм, ды яшчэ са зьдзекам! - Рэд.]. ЗША падтрымліваюць прыязныя стасункі з Савудаўскай Арабіяй цягам дзесяцігодзьдзяў”.

ТАЕМНЫЯ ШАШНІ НЯМЕЧЧЫНЫ З КРЫВАВЫМ ТАШКЕНЦКІМ ДЫКТАТАРАМ (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/11/02/61930.shtml)

Невядома, як і калі прыбыў у Нямеччыну Рустам Інаятаў (гл. фота ў пачатку матэрыяла), верхавод адной з найбольш крывавых банд ташкенцкага дыктатара Карымава, якая выконвае функцыі «узьбецкіх сьпецслужбаў». Невядома таксама, як доўга ён прабыў у Берліне, — піша ў гэтай сувязі нямецкая газета Die Welt. Ёсьць дадзеныя, што запрашэньне ён атрымаў ад Федэральнай канцылярыі.

Перамовы з крывавым верхаводам вялі Федэральная выведчая служба Нямеччыны і Федэральная канцылярыя. Іх тэмай была «пагроза Нямыччыне, якая сыходзіць ад заснаванага ўзьбекамі Саюзу ісламскага джыхаду (IJU)».

Між тым, Берлін не дае афіцыйнага каментара па гэтай інфармацыі.

Нямецкая газета піша, што многія нямецкія мусульмане зьяўляюцца членамі IJU. Улады задаюць пытаньне, чаму так шмат этнічных немцаў, а таксама турак, якія вырасьлі ў Нямеччыне, уступаюць у шэрагі IJU, і як гэта можна прадухіліць. «Верагодна, адказу на гэтае пытаньне федэральны ўрад чакаў ад Інаятава», — піша нямецкая прэса.

Іншая тэма перамоваў — гэта бясьпека вайсковай базы бундэсвера ва ўзьбецкім Тэрмезе. Вайсковая прысутнасьць Нямеччыны ва Ўзьбекістане трапіла пад агонь крытыкі яшчэ тры гады таму. Але вывада салдатаў бундэсвера патрабавалі тады не так званыя «радыкальныя ісламісты», а праваабарончыя арганізацыі.

Падставай для гэтага стала крывавае падаўленьне народнага паўстаньня ў Андыжане. Тады ЕЗ увёў санкцыі ў дачыненьні да Ўзбекістана, але некалькі тыдняў таму яны былі адмененыя. Менавіта іх адмена дала магчымасьць запрасіць у Нямеччыну Інаятава.

Крыніцы ва Ўзьбекістане паказваюць, што Інаятаў зьяўляецца фактычным кіраўніком у гэтай краіне, нягледзячы на ​​тое, што Карымаў яшчэ жывы.

Яшчэ ў 2005 годзе былы ахоўнік, а цяпер верхавод «службы нацыянальнай бясьпекі», засяродзіў у сваіх руках важныя рычагі ўлады. Сёньня менавіта ён вызначае кадравую палітыку дзяржавы. А значыць, нясе персанальную адказнасьць за дзеяньні сваіх падначаленых. У тым ліку і ў Андыжане.

Такім чынам, ЕЗ выдаў індульгенцыю ташкенцкаму рэжыму і асабіста Інаятаву і Карымаву на зьнішчэньне мусульман.

ГІШПАНІЯ ВЫДАЛА РАСЕІ МУРАТА ГАСАЕВА (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/12/31/63125.shtml)

Гішпанія ў сераду выдала Расіі Мурата Гасаева — бежанца з Чачні, абвінавачанага ва “ўдзеле ў ўзброенай групе” — паведамілі расейскія ўлады.

Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што Мадрыд зрабіў гэта напярэдадні Новага году, падносячы своеасаблівы «падарунак» Маскве.

У свой час, будучы прэзідэнтам Грузіі, такі ж «падарунак» на дзень нараджэньня Пуціна зрабіў Эдуард Шэварнадзэ, які выдаў Расеі адразу некалькі чачэнскіх уцекачоў, спрабуючы чачэнскай крывёю задобрыць рускага мядзьведзя. Пасьля Шэварнадзэ такі ж метад залагоджваньня Масквы выкарыстаў новы прэзідэнт Грузіі Саакашвілі, па загаду якога ў Тбілісі былі выкрадзеныя некалькі чачэнскіх уцекачоў, якіх толькі што апраўдаў грузінскі суд і выпусьціў на волю.

Яны былі выкрадзены ў гэты ж дзень, калі вярталіся дадому, і таемна выдадзены Расеі. З тых часоў аб лёсе бежанцаў, выдадзеных Шэварнадзэ і Саакашвілі, няма ніякіх зьвестак. Яны згінуў у скляпеньнях Лубянкі.

Вынік такой палітыкі грузінскіх уладаў добра вядомы. Расея ўварвалася ў Грузію і анэксавала Абхазію і Паўднёвую Асецію.

Між тым у Маскве не хаваюць сваё задавальненьне выдачай Гасаева, які ўжо шмат гадоў пражываў у Еўропе.

Расейскі бок заяўляе, што ў 2003-04 годзе Мурат Гасан ваяваў супраць расейскіх акупантаў. Гэтай заявы Масквы было дастаткова, каб Мадрыд пайшоў на змову і выдаў бежанца на разарваньне Лубянкі.

Між тым, яшчэ ў сакавіку 2008 года кіраўнік праваабарончай арганізацыі «Чачэнскі Камітэт Нацыянальнага Выратаваньня» Руслан Бадалаў распаўсюдзіў заяву з пратэстам супраць магчымай экстрадыцыі зь Гішпаніі ў Расею Мурата Гасаева.

У заяве Бадалава паказвалася: «Я ведаю Мурата Гасаева зь дзяцінства. Ён вырас літаральна на маіх вачах. З бацькам Мурата, Ахметам Гасаевым, заслужаным трэнерам РСФСР, мы падтрымлівалі шчыльныя сяброўскія дачыненьні. Сам Мурат атрымаў званьне майстра спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе. Важна адзначыць, што Мурат Гасаеў ня ўдзельнічаў у баявых дзеяньнях на Паўночным Каўказе. Стаўшы ахвярай абгавору, ён быў змушаны шукаць сабе прытулку за мяжой, у Еўропе, куды ўжо даўно бягуць яго супляменьнікі ад абуральных беззаконьняў і свавольства».

Цікава, што гішпанскія ўлады самі зьвярнуліся да Расеі за «парадай» даць або ня даць прытулак Мурату Гасаеву, пасьля таго, як ён накіраваў прашэньне аб наданьні яму статуса бежанца ў гэтай краіне. Толькі пасьля гэтага ў Маскве даведаліся аб факце існаваньня Гасаева і тут жа, як і ў выпадку з чачэнскімі бежанцамі ў Грузіі, згатавалі заднім лікам «абвінавачаньне» і запатрабавалі ад Гішпаніі яго выдачы.

У Мадрыдзе пра гэта ведалі, аднак спакойна выдалі чалавека на сьмерць [пасьля Другой сусьветнай вайны так на забой "Захад" аддавай Сталіну казакаў. - Рэд.].

І ў заключэньне апошняе.

Вядома, што розныя там Antifa пішуць лозунг: “Зачыніць міністэрствы, адчыніць межы”. А як да гэтага ставяцца ў тых краінах, адкуль ідуць такія “прагрэсіўныя ідэі”?

Вось некалькі фотафактаў.

Сьцяна-агароджа паміж Мексікай і ЗША (http://fishki.net/comment.php?id=87434).

Той жа аб’ект (http://fishki.net/commentall.php?id=58739)

Амерыканскі памежнік праходзіць каля сьцяны-агароджы паміж ЗША і Мексікай у горадзе Нагалес (узята з http://www.svaboda.org/photogallery/3967.html)

Сьцяна паміж Палестынай і Ізраілем (http://foto.mail.ru/mail/vadaragan/1438/1481.html)

Тая ж сьцяна (http://z2.foto.rambler.ru/users/anat-pit/tags/19/4c01aa14-2aca-7783-d2bb-05e4f8cfa9dd/)

Усё тая ж сьцяна толькі трохі “ўпрыгожаная” (http://www.tury.ru/photo/id/484772)

-

Атрымліваецца, у сябе робім адно — тое, што трэба, а іншым накідаем іншае. Тыповае крывадушша — істотны факт, варты запамінаньня.