Штотыднёвік “Наш дзёньнік” у нумары ад 13 ліпеня паставіў пытаньне (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/14/83426.shtml): як перавезьці рэшткі Тупалева ў Польшчу? Эксьперты мяркуюць, што, нягледзячы на ​​працяглую адтэрміноўку, рэшткі павінны быць вывучаныя. На думку прадстаўніка акруговай вайсковай пракуратуры ў Варшаве, якая вядзе рассьледаваньне крушэньня Ту-154М 10 красавіка 2010 г. у Смаленску, пакуль яшчэ занадта рана казаць аб дасьледаваньні абломкаў. Спачатку іх трэба яшчэ прывезьці ў Польшчу. Гэта, паводле папярэдняга запэўніваньня прадстаўніка пракуратуры, павінна адбыцца восеньню 2011 года (ужо хутка вясна 2012 году; а рэшткі самалёта амаль 2 гады праветрываюцца пад Смаленскам). Ён дадаў: «Тое, што на абломках няма сьлядоў выбуховых рэчываў (траціл, гексаген, октаген і да т.п.), сцьвярджаюць расейцы”.

Аднак эксьперт Ігнат Галіцкі сцьвярджае, што аналіз рэшткаў самалёта прынёс бы вынікі, калі ён выконваўся б у самыя кароткія тэрміны пасьля катастрофы і пад строгім кантролем польскай сьледчай камісіі.

На думку Барташа Каўнацкага – прадстаўніка сем’яў, якія пацярпелі ад крушэньня Ту-154М — калі расейцы на самай справе вернуць абломкі, то ў першую чаргу варта ўсталяваць, якія абломкі яны не вярнулі, прыхавалі. «Далейшы аналіз павінен адказаць на пытаньне, чаму самалёт распаўся на часткі ў паветры: з-за сутыкненьня з дрэвам? ці ад пашкоджаньня паветранага судна да гэтага?», — указаў Каўнацкі.

-

Па інфармацыі выданьня “Niezalezna”, старшыня парламенцкай камісіі па рассьледаваньні падзеі 4/10 Антоні Мацэрэвіч паведаміў аб выніках дасьледваньняў, зробленых групай амерыканскіх эксьпертаў пад кіраўніцтвам прафесара Казіміра Навачыка (http://smolensk-2010.pl/2011-07-29-wedlug-analizy-pracujacego-w-usa-eksperta-przyczyna-katastrofy-smolenskiej-byly-dwa-wielkie-wstrzasy-a-nie-uderzenie-o-brzoze.html).

Мацэрэвіч адзначыў, што прафесар фізікі Казімір Навачык з Мэрылэндскага ўніверсітэта ў ЗША на працягу многіх месяцаў працаваў над паказаньнямі прыбораў зьнішчанага польскага авіялайнера, якія паступілі ў Амерыку. «Ім зробленыя высновы аб … зьнішчэньні самалёта з дапамогай “двух магутных сатрасеньняў» на вышыні 15 метраў, а не ад удара аб бярозу«, — паінфармаваў Мацэрэвіч.

За дзень да гэтага ў Варшаве ўрадавая пальшавіцкая камісія пад кіраўніцтвам кіраўніка МУС Ежы Мілера нарэшце прадставіла т.зв. «Выніковы даклад» аб прычынах і акалічнасьцях той жа падзеі. У адпаведнасьці з паліткарэктнай думкай пальшавікоў, прычынай зьнішчэньня вайсковага Ту-154М стала «зьніжэньне лайнера ніжэй мінімальнай вышыні на высокай хуткасьці, а таксама позьні сыход на другое кола». Сцьвярджаецца, што экіпаж самалёта не адрэагаваў на сігнал сістэмы аб небясьпечным зьбліжэньні зь зямлёй. Па высновах польскай камісіі, экіпаж самалёта Качыньскага пры заходзе на пасадку «дапусьціў шмат грубых памылак, а ўзровень падрыхтоўкі экіпажу пагражаў бясьпецы пасажыраў». Але акрамя таго, па дадзеных пальшавікоў, расейскія дысьпетчары давалі няверныя каманды пілотам ўрадавага вайсковага лайнера. У дакладзе адзначаецца «нездавальняючы стан сістэмы асьвятленьня» на аэрадроме ў Смаленску. Пры гэтым у дакуменце не названы прозьвішчы людзей, якія адказваюць за трагедыю і не сказана, што было галоўнай прычынай трагедыі (а гэта, як мінімум, няверныя каманды дысьпетчараў і штосьці з аэрадромам), а што дадатковай.

У дадатак нагадаем, што альтэрнатыўнай пасадкі расейцы не прапаноўвалі, свой аэрапорт не зачынілі, а прагнозы надвор’я лётчыкам даваліся з Варшавы. Зьніжэньне лайнера ніжэй дапушчальнай вышыні, па сведчаньні польскіх і замежных эксьпертаў, адбылося з-за выкарыстаньня расейцамі міконінга. У кантрольнай вежы, па дадзеных польскай апазіцыі, сядзелі прадстаўнікі расейскіх сьпецслужбаў, якія атрымлівалі інструкцыі з Масквы. У самалёце, згодна  польскай прэсе, былі лепшыя, найбольш высокапрафесійныя польскія лётчыкі.

-

Таксама ў ліпені польская газета “Wiadimosci” паведаміла (http://smolensk-2010.pl/2011-07-22-dziwne-zeznania-rosyjskich-swiadkow-katastrofy.html), што працаўнікі польскай вайсковай пракуратуры паінфармавалі ў неафіцыйным парадку польскую апазіцыйную прэсу, што яны ў шоку з-за атрыманах з Расеі «сьведкавых паказаньняў» па Смаленскай катастрофе. Усе 40 расейскіх міліцыянтаў, работнікаў аэрапорта і прыватных асоб «сьведчаць» літаральна аднымі і тымі ж словамі і фразамі. «Кожны зь іх ведае адно і тое ж. Яны нават выкарыстоўваюць адны і тыя ж фразы, распавядаюць інсайдаўскія даныя польскай вайсковай пракуратуры ў Варшаве«.

Відаць, нехта кажа «сьведкам», што казаць?..

-

“Брат загінулага прэзідэнта Польшчы Яраслаў у самым канцы ліпеня раскрытыкаваў выніковы Даклад польскай міністэрскай камісіі па смаленскай авіякатастрофе на чале з міністрам МУС Польшчы Мілерам”, — паведамляе РІА «Навіны» (http://ria.ru/incidents/20110729/409174770.html), — “а вінаватым за высновы дакладу назваў прэм’ер-міністра Туска.”

«Прэм’ер Туск ня мае адвагі, каб узяць на сябе адказнасьць за катастрофу і перакінуў яе на памочнікаў», — сказаў лідэр польскай апазіцыі, каментуючы даклад і наступную за ім адстаўку міністра абароны. «Туск адказны за тое, што Расея вяла сьледства, за гульню, якую ён вёў з расейцамі. Мы высьветлім гэтую справу, бо гэта наш абавязак у імя тых, хто загінуў, і тых, хто жыве», — сказаў Яраслаў Качыньскі.

Нагадаем, што раней прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск крывадушна заяўляў: «Я з упэўненасьцю казаў, што добрыя адносіны могуць абапірацца толькі на праўду. Нашы стасункі могуць быць яшчэ лепш. Мы гатовыя да пабудовы добрых дачыненьняў, але не за кошт праўды. Польскі даклад ня мае мэты перакінуць віну на каго-небудзь і не абыходзіць бокам польскую адказнасьць. Ён можа быць асновай для добрых адносін з Расіяй у гэтым кантэксьце», — цытуе Туска РІА «Навіны».

Адначасна нагадаем, што даклад расейскага МАК усю віну за катастрофу ўсклаў на польскіх пілотаў…

-

У адпаведнасьці з паведамленьнем польскага апазіцыйнага выданьня “Smolensk 2010” (http://smolensk-2010.pl/2011-08-06-o-jeden-most-za-daleko.html), пасьля сьмерці 96 далёка не апошніх палякаў у авікатастрофе адбыліся дзіўныя сьмерці іншых палякаў, якія адкрыта выказвалі сваю нязгоду з афіцыйнай версіяй трагедыі — гэта: біскуп Мечыслаў Чэсьляж, Зелонц Кныж, аператар Марк Дулініч, Дарыюш Ратайчак, Яўген Врубель. У пачатку жніўня прыйшоў час на польскага апазіцыйнага палітыка, лідэра партыі «Самаабарона» Анджэя Лепэра, якога ў Польшчы называлі «польскім Ле Пэнам». Анджэю Лепэру было 57 гадоў.

5 жніўня СМІ паведамілі, што палітык быў знойдзены павешаным ва ўласным кабінеце ў Варшаве. Яго цела знайшла прыбіральшчыца.

Лепэр займаў пасаду віцэ-прэм’ера ў былым урадзе Леха Качыньскага, а таксама міністра сельскай гаспадаркі Польшчы.

Ад рэдакцыі дададзім: на жаль, ён адкрыта падтрымліваў… Лу-ку. 

-

Выданьне “Gazeta Polska” паведаміла (http://autorzygazetypolskiej.salon24.pl/342691,ekspert-nasa-brzoza-nie-urwala-skrzydla), што 8 верасьня 2011 на паседжаньні камісіі польскага Сейму па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы былі прадстаўлены разьлікі амерыканскага прафесара Веслава Бінэнды. Разьлікі былі праведзеныя з выкарыстаньнем сьпецыяльнай разьліковай праграмы LS-DYNA3D. Іх вынікі былі правераныя і пацьверджаныя Федэральным авіяцыйным упраўленьнем ЗША і НАСА — знакамітым Нацыянальным упраўленьнем ЗША па аэранаўтыцы і дасьледаваньні касьмічнай прасторы. Вынікі не пакідаюць ні найменшага сумневу: страта невялікай частцы крыла не памяншае стабільнасьць палёту самалёта (гл. фота; на ім паказана, як звычайна выглядаюць самалёты, пасьля аналагічных авіякатастроф).

Група прафесара Бінэнды пры правядзеньні эксьперыменту прыняла ў разьлік масу Тупалева і яго хуткасьць, дыяметр і шчыльнасьць дрэў, канструкцыю, матэрыялу й іншыя параметры крыла. Усе гэтыя элементы спрэс адсутнічаюць у дакладзе Мілера.

Нагадаем, што эксьперты польскага МУС абгрунтавалі сваю версію здарэньня — сутыкненьне з бярозай, страта буйной часткі крыла, пераварот самалёта на 180 градусаў — на фотаздымках Сяргея Амеліна, які працуе на МАК Тацьцяны Анодзінай. Таму ня дзіўна, што ў час прэзентацыі сваіх разьлікаў перад камісіяй Сейму Бінэнда публічна заклікаў Мілера прадставіць падрабязнае дасьледаваньне ўрадавай камісіі па сутыкненьні самалёта з бярозай. Рэакцыі… не было.

Навуковы аўтарытэт прафесара Веслава Бінэнды бясспрэчны. Ён зьяўляецца дэканам факультэта інжынерных навук універсітэта Акрона ў штаце Агаё і членам эксьпертнай групы па рассьледаваньні авіякатастроф такіх арганізацый і кампаній, як НАСА, ФАА і Боінг. Ён мае доктарскую ступень у галіне супрамату, зьяўляецца ганаровым членам Амерыканскага таварыства інжынераў-будаўнікоў (ASCE) і займае пасаду рэдактара «Journal of Aerospace Engineering» («Часопіс авіяцыйна-касьмічнай тэхнікі»).

-

Сузана Куртыка — удава Януша Куртыкі, прэзідэнта Інстытута нацыянальнай памяці ў Польшчы — дала інтэрвю польскаму выданьню «Без цэнзуры», у якім, у прыватнасьці, заявіла (http://www.pluszaczek.com/2011/09/24/zuzanna-kurtyka-ciagle-mam-w-pamieci-informacje-podane-10-kwietnia/#more-7005): 

«Я не патрабую эксгумацыі. Я дакладна ведаю, што ў магіле ляжыць мой муж. За гэта я заплаціла чатырма начамі, якія я правяла ў празектарскай ў Маскве.

У фільме, зьнятым непасрэдна пасьля крушэньня Тупалева, гучаць чатыры стрэлы. Я дакладна ведаю, што эксьперты вайсковай пракуратуры ніколі не сумняваліся, што гэта былі менавіта стрэлы.

Я памятаю, што 10 красавіка 2010 г. паведамлялася, што выжыла 4 чалавекі.

Маё меркаваньне аб катастрофе зьмянілася з часам. Спачатку мне здавалася, што не магчыма ўявіць ніякай іншай яе прычыны, чым выпадковасьць. Аднак, вывучыўшы ход сьледства, я прыйшла да высновы, што было падрыхтавана забойства. Выяўляецца ўсё больш [фактаў], расьсейваючых маю першапачатковую наіўнасьць. І я прыходжу да высновы, што ўсё было запланавана з высокай дакладнасьцю і пэўнасьцю.

Ні ў адной справаздачы або аналізе я не знайшла тлумачэньня такога татальнага разбурэньня самалёта.

Паводзіны вядучых палітыкаў і дзяржаўных СМІ нагадваюць часы ПНР і камунізму. За дэмакратыю трэба змагацца, каб сасьпела дэмакратыя, яе трэба заслужыць. Дэмакратыя можа існаваць толькі ў суверэннай краіне. Трэба абараняць суверэннасьць, ваяваць, нягледзячы на тое, што цяпер мірны час. Мірны час не азначае, што змаганьне засталося ў мінулым. Мы гэта зразумелі пасьля трагедыі 10 красавіка 2010».

-

Варшаўская газета “Dziennik” паведаміла (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/359914,sensacyjne-badania-macierewicza-oto-co-stalo-sie-z-tupolewem.html), што пальшавіцкая пракуратура адкрыла супраць камісіі на чале з Антоні Мацэрэвічам справу, абвінаваціўшы яго ў раскрыцьці дзяржаўных таямніц ў “Белай кнізе” (нагадаем, што гэтая парламенцкая камісія, якая вядзе незалежнае рассьледаваньне). Гэта першая справа супраць польскіх парламентароў, якія карыстаюцца недатыкальнасьцю, за ўсю гісторыю Польшчы!

Між тым, кіраўнік парламенцкай камісіі па рассьледаваньні Смаленскай катастрофы Антоні Мацэрэвіч заявіў выданьню Gazeta Polska: «У панядзелак я атрымаў вынікі аналізу ад прафесара Навачыка з рэканструкцыяй траекторыі палёту Ту-154, якія даказваюць, што польскі самалёт праляцеў над бярозай на вышыні 4 метра». Тэорыя прафесара Навачыка цалкам супярэчыць дакладам міністра МУС Польшчы Мілера і маскоўскага камітэту МАК.

Якія шанцы, што гэтыя вынікі ня будуць праігнараваныя, як і аналагічныя вынікі дасьледаваньня амерыканскага эксьперта НАСА прафесара Веслава Бінэнды?

Мацэрэвіч патлумачыў: «Матэрыял, сабраны парламенцкай групай, цяпер папоўніўся дадзенымі ад двух амерыканскіх лабараторый. Да групаў, якімі кіруюць прафесар Навачык і прафесар Бінэнда, далучыліся сьпецыялісты з кампаніі Боінг. Да нашага рассьледаваньня таксама далучылася кампанія, якая займае вядучае месца ў вобласьці мадэляваньня і сімуляцыі палётаў. Яна сьпецыялізуецца ў галіне аэрадынамікі, вайсковых распрацовак, балістыкі, тэставаньня наступстваў сутыкненьняў».

Кіраўнік парламенцкай групы нагадаў, што польскія ўлады працягваюць захоўваць маўчаньне аб дасьледаваньнях амерыканскіх эксьпертаў што да крушэньня самалёта. «У гэтых умовах неабходна абавязкова рассьледаваць крушэньне [наноў], асабліва ў сувязі з фальшывымі дадзенымі — а яны, безумоўна, фальшывыя — ад расейскага камітэту МАК і міністра Мілера», — паведаміў Мацэрэвіч.

-

Між тым, у верасьні, дзякуючы Wikileaks, стала вядома ацэнка асобы Мацэрэвіча з боку пасла ЗША ў Польшчы ў 2006-09 гг. Віктара Аша. У дэпешы ў Белы Дом ён назваў Мацэрэвіча…  “антыкамуністычным падпальнікам”. Іншыя характарыстыкі пана амерыканскага пасла ў бок Мацэрэвіча былі такімі: “зацяты антыкамуніст”, “палюе на вядзьмарак”, “мае параною на пункце тэорыі змовы”, “яго неадказныя паводзіны шкодзяць дыпламатыі”.

Гэты факт таксама варта запомніць для нашага далейшага абмеркаваньня глабальных працэсаў, бо, па-першае, прыкладна ў тыя ж гады Дж.Буш малодшы зазіраў у блакітныя вочы Пуціна і бачыў там цудоўнага хлопца. А, па-другое, гісторыя, як бачым, паказвае, хто акзваецца правым – той, хто “мае параною на пункце тэорыі змовы”, ці той, хто мае параною на адсутнасьці такой тэорыі…  

-

У кастрычніку ў польскіх СМІ зьявіліся паведамленьні (http://freepl.info/904-tu-154-plane-was-shot-down; http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/446488,Raport-prezydencki-tupolew-zostal-zestrzelony) аб тым, што група незалежных эксьпертаў (якія з-за боязі за свае жыцьці не называюць сваіх прозьвішчаў) сьцьвердзіла: “прэзідэнцкі ТУ-154 з Лехам Качыньскім на боце быў зьбіты”!  

Даклад гэтай дасьледчыцкай групы выйшаў асобнай кнігай (гл. фота) пад назвай «Смаленскае злачынства. Анатомія тэракту». У ім пададзены адказы на пытаньні, якія ўрадавая камісія на чале зь Ежы Мілерам не асьмелілася нават паставіць. У працы паказаны шматлікія памылкі і шмат нядбайнасьці ў афіцыйным рассьледаваньні. Сьцьвярджаецца, што рассьледаваньне гэтага пытаньня польскім і расейскім урадамі — гэта велізарны фарс.

Даклад падае доказы, заснаваныя, у прыватнасьці, на рэканструкцыі працэсу разбурэньня самалёта, паказаньнях сьведак, аналізе абломкаў самалёта, а таксама па эксьпертызе целаў ахвяр. Эксьперты зрабілі велізарны аб’ём працы. Яны выкарысталі інфармацыю з крыніц з Польшчы, Расеі, ЗША й іншых краін.

Аўтары дакладу сьцьвярджаюць, што сапраўднай «прычынай гэтай авіякатастрофы быў выбух над самалётам боегалоўкі звычайнай рэкеты з термабарычным зарадам (с. 730)”.

Уступ да дакладу напісаны Віктарам Суворавым — былым афіцэрам ГРУ, і Юджынам Потэтам — прэзідэнтам Асацыяцыі былых афіцэраў выведчых службаў ЗША.

-

У канцы кастрычніка 2011 г. “Gazeta Polska” – адно зь вядучых апазіцыйных СМІ – апублікавала на польскай і англійскай мовах артыкул галоўнага рэдактара гэтага выданьня Томаша Сакевіча (http://www.doomedsoldiers.com/polish-president-was-murdered.html), у якім ён фактычна заявіў, што Лех Качыньскі быў забіты. У артыкуле сярод іншага гаворыцца:

“На працягу апошніх 1,5 гадоў журналісты Gazeta Polska спрабавалі высьветліць абставіны і падзеі, якія прывялі да сьмерці Прэзідэнта і эліты польскай нацыі, якая суправаджала яго ў гэтым трагічным палёце.

Самая важная інфармацыя што да смаленскага крушэньня сістэматычна хавалася ад грамадскасьці, а самыя важныя доказы былі ці зьнішчаны, ці знаходзяцца ў расейскіх руках.

Нягледзячы на ​​гэта, мы сапраўды здолелі даведацца многае. Мы пракансультаваліся з найбольш прэстыжнымі эксьпертамі. Сярод іх былі аўтарытэтныя сьпецыялісты па авіяцыі, сьледчыя авіякатастроф і тэрарызму.
Мы гаварылі ня толькі з членамі розных урадавых камісій, пракурорамі й сьледчымі, але таксама з членамі разьведвальных ведамстваў. Нашы журналісты прывезьлі з сабой з Смаленска абломкі Тупалева (Ту-154М) для незалежнага аналізу.

Некаторыя з нашых заключэньняў былі перададзеныя ў Злучаныя Штаты для далейшага вывучэньня. У свой час мы апублікавалі гэтыя дакументы.
Сярод шматлікіх тэорый узьнікае жахлівая карціна. Факты, якія вядуць да маіх высноваў, становяцца ўсё больш і больш пераканаўчымі. І ні прапаганды мадам Анодзінай (дырэктара МАК РФ), ні невыразнай мармытні міністра Ержы Мілера больш не дастаткова.

Версія аб забойстве была амаль адразу ж выключана ў Польшчы пасьля крушэньня. Гэта адбылося, калі сьледства было перададзена ў рукі расейцаў. На працягу паўтара гадоў членам сем’яў ахвяр не дазвалялася зрабіць эксгумацыю парэшткаў любімых імі людзей. Гэтага часу было дастаткова, каб пазбавіць судовую медыцыну шанца зрабіць якое-небудзь заключэньне. У выніку пакіданьня абломкаў самалёта без аховы ад расьцягваньня іх рознымі асобамі пасьля таго, як яны былі расьпілаваныя на дробныя часткі, былі зьнішчаны ўлікі для якога-небудзь аналізу на сьляды хімічных рэчываў.

Ні адзін прадстаўнік ні польскага, ні расейскага ўрадаў ня ў стане растлумачыць падобныя паводзіны. Аналагічным чынам, ніхто ня ў стане выразна патлумачыць адсутнасьць запісаў перамоваў з кантрольнай вежай.

Пасьля паўтарагадовага рассьледаваньня я перакананы, што Смаленскае крушэньне не было простым здарэньнем. Ступень роскіду абломкаў самалёта, наяўнасьць сьведчаньняў, якія паказваюць на выбух, катастрафічнае падзеньне Тупалева, неадкладнае зьнішчэньне доказаў расейцамі й іх неверагодная ілжывасьць даюць мне магчымасьць зрабіць толькі адну выснову.

Па-за залежнасьцю ад таго, кім зьяўляюцца непасрэдныя вінаватыя гэтага забойства, існуе шмат людзей у Польшчы, Расеі й іншых краінах, якія маглі атрымаць выгаду ад сьмерці польскага прэзідэнта. Аднак нам невядома з абсалютнай пэўнасьцю, хто канкрэтна выгадаў ад сьмерці прэзідэнта [Ах, бедныя, ім невядома. Тады скажам мы: расейская імперыякратыя і заходняя ліберастычная фінансалігархія (на фота прадстаўнікі гэтых соцыяпаразітных сіл – Пуцін і Кісенджар). Атрымліваецца, што мы сьмялей і свабодней нават за такіх крутых хлапцоў… – Рэд.].

Калі яшчэ існуюць людзі, якія падзяляюць ілюзіі, што ў сучасным сьвеце мы занадта цывілізаваныя, каб забіваць кіраўнікоў дзяржаў, то неабходна проста паглядзець на фота з Чачні, дзе было забіта некалькі соцень тысяч нявінных людзей. Хай яны таксама паглядзяць на кінахроніку расейскага ўварваньня ў Грузію [а падрыў дамоў з сотнямі расейскіх грамадзян? – Рэд.]. Усе гэтыя падзеі адбыліся наўпрост перад нашымі вачыма [піша літаральна нашымі словамі 1,5-гадовай даўніны. – Рэд.].

Чаму цяперашнія польскія ўрадавыя эліты хаваюць гэтае рассьледаваньне? Таму што тыя, якія ніколі б з гэтым не пагадзіліся, па большай частцы загінулі пад Смаленскам.

На тых з нас, хто выжыў, ляжыць адказнасьць патлумачыць загадкавыя сьмерці нашых лідэраў і сяброў. Яны б для нас зрабілі тое самае.

Мне б хацелася, каб цяперашняя рэальнасьць была іншай, каб усяго гэтага не здарылася. Але я ніколі ўжо не стану ранейшым. Нехта па-зьверску адабраў у мяне мінулае [млекакормячыя на такое ня здольныя… - Рэд.]. Аднак ёсьць 40 мільёнаў палякаў, якіх мы пакінулі ззаду — яны абавязаны ведаць праўду! Яны павінны ведаць, што адбываецца ў іх краіне, хто імі кіруе і што было зроблена ў дачыненьні да тых, хто хацеў кіраваць па-іншаму.

Я перакананы, што сёньня я напісаў пра гэта ўсю праўду”.

-

Летась у пачатку лістапада сайт «Салон 24» апублікаваў размову (http://fizyka-smolenska.salon24.pl/359351,14-rozmowa-o-symulacjach-komputerowych-katastrofy-smolenskiej) паміж аўстралійскім навукоўцам доктарам Гжэгажам Шуладзінскім і прафесарам Паўлам Артымовічам з універсітэта ў Таронта (Канада) пра Смаленскую трагедыю.

У 1990-х доктар Шуладзіньскі распрацаваў методыку кампутарнай сімуляцыі разбурэньняў аб’ектаў у выніку моцных узьдзеяньняў: падрыў скал, сутыкненьні самалётаў. У 2010 годзе вучоны апублікаваў сваю новую кнігу «Формулы механічнага і структурнага шоку і ўздзеяньня» (гл. фота).

Прафесар Арцімовіч адзначыў: «Амерыканскі прафесар Бінэнда прадставіў доказы тэракту польскай парламенцкай групе. У традыцыйных і электронных СМІ нават члены гэтай групы да гэтага часу абмяркоўваюць тэракт, выкарыстоўваючы такія эўфемізмы як «зьнешняя прычына», «прычына, выкліканая трэцім бокам». Цікава, што чуваць пра гэта ў Аўстраліі?»

Доктар Шуладзіньскі адказаў: «У Аўстраліі многія гавораць, што гэта быў тэракт. Да нядаўняга часу я пра гэта ня ведаў, пакуль не пачалося бурнае абмеркаваньне на форумах».

Прафесар Арцімовіч са свайго боку паказаў: «Дадзеныя кампутарнай сімуляцыі супярэчаць кірунку траекторыі ствала бярозы пасьля сутыкненьня. Пры сімуляцыі зламаны ствол ляціць са значнай хуткасьцю ў заходнім кірунку. А ён адляцеў на поўнач. Значыць, бяроза магла быць зламаная чым-небудзь ці кімсьці, але ніяк не самалётам. Гэта даказвае, што мы маем справу з тэрактам».

-

У пачатку лістапада выйшла таксама кніга вядомага польскага журналіста Лешэка Шымоўскага пад недвухсэнсоўнай назвай “Замах у Смаленску”. (пра гэтую кнігу мы ўжо паведамлялі нашых чытачоў тут: http://nashaziamlia.org/2011/11/19/4454/#more-4454; а яе вокладка выглядае так, як паказана на фота).

Застаецца толькі дадаць, што замах такога маштабу і з такімі наступствамі можна расцэніць і як тэракт…

-

Пазьней адзін з польскіх сецеўных парталаў паведаміў (http://mpolak.salon24.pl/361508,smolensk-2010-jednak-to-byl-zamach), што Антоні Мацэрэвіч — старшыня парламенцкай камісіі, якая рассьледуе катастрофу Ту-154М, паінфармаваў пра новыя дэталі працы камісіі. У прыватнасьці, яму вядома, што самалёт распаўся на часткі ў паветры — на вышыні прыкладна 16 метраў над узроўнем пасадкавай паласы. Мацэрэвіч дадаў: “Памылкі пілотаў выключаюцца. Яны не вінаватыя. Мы маем справу з дзейнасьцю «трэцяга боку”.

Мацэрэвіч працягвае: “У нас няма кабіны, у якой знаходзіліся пілоты. Да гэтага часу мы ня ведаем, дзе знаходзіцца кабіна і ці засталася яна наогул. Самалёт быў некалькі раскрыты пад дзеяньнем ўнутранай сілы, і менавіта таму ён перакуліўся.

Мы маглі б атрымаць падтрымку ад Еўрапейскага Зьвязу, але з-за ўмяшаньня Евы Копач, упаўнаважанай маршалкам Сейму Камароўскім, эксьпертам з боку не дазволілі працаваць для высьвятленьня прычын Смаленскай трагедыі.
Той факт, што эксьперты ЕЗ хацелі прыняць удзел у рассьледаваньні прычын трагедыі, можна знайсьці ў Інтэрнэце ў афіцыйным пратаколе нарады МАК. Там пазначана, што МАК адхіліў гэтыя прапановы. Нарада праводзілася пад старшынствам Уладзіміра Пуціна”.

-

У сярэдзіне лістапада прадстаўнікі апазіцыі ў Сейме ў чарговы раз зьвярнуліся да прэм’ера Туска (http://www.tvn24.pl/0,1724470,0,1,zespol-macierewicza-bedzie-pracowac-dalej,wiadomosc.html), каб ён пагадзіўся на стварэньне міжнароднай камісіі, альбо больш рэалістычна патлумачыў прычыны катастрофы 10/04. 

-

У канцы лістапада ў Сейме адбылася чарговая канферэнцыя, на якой былі пададзены вынікі навуковых дасьледваньняў чыньнікаў дэструкцыі прэзідэнцкага Тупалева (http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20111126&typ=po&id=po31.txt). На наш погляд, самымі цікавымі фактамі, агучанымі ў час гэтай канферэнцыі, зьяўляюцца меркаваньні навукоўцаў пра тое, што крыло прэзідэнцкага самалёта ня толькі не было зрэзана бярозай, але і ўвогуле зь ёй не сутыкалася, а таксама заява вядомага ўжо пана Мацэрэвіча пра тое, што польскія эксьперты падвяргаюцца «ціску і рэпрэсіям», што змушае іх друкаваць свае даныя ананімна. У якасьці ілюстрацыі ён падаў нядаўнюю адмову польскай акадэміі навук фінансаваць… рассьледаваньне катастрофы.  

-

У пачатку сьнежня 2011 г. польскія журналісты здолелі высьветліць, хто хаваецца пад імем “Логіка” (http://www.fakt.pl/Tajemnica-smolenska-Oto-sekret-generala-z-Logiki,artykuly,138493,1.html). Гэтае імя некалькі разоў сустракаецца ў стэнаграмах Смаленскай трагедыі. «Логіка» — галоўны персанаж, які прыняў канчатковае рашэньне аб пасадцы Ту-154М.

Паводле новых даных, «Логіка» — гэта камандны цэнтар вайсковай транспартнай авіяцыі Расеі. А яго кіраўніком, які прыняў актыўны ўдзел у катастрофе, зьяўляецца 48-гадовы генерал Уладзімір Бенядыктаў.

Як высьветлілі польскія журналісты, генерал круціцца ў вельмі брудных, карумпаваных вайсковых колах Расеі, дзейнасьць якіх рассьледуе пракуратура. Яго падначаленыя і калегі здавалі ў арэнду самалёты расейскім крымінальнікам, якія перавозілі наркотыкі і зброю. А таксама займаліся кантрабандай алкаголю.
Невядома, якую ролю ў гэтым выконваў генерал Бенядыктаў, але ён безумоўна шмат ведаў.

-

У сьнежні варшавская газета “Fakt” напісала (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/16/87466.shtml): “Да гэтага часу Яраслаў Качыньскі стараўся быць стрыманым, кажучы пра тэракт ў Смаленску. Ён ўхіляўся, абмяжоўваючыся намёкамі. Ён меркаваў, але не сцьвярджаў, кажучы пра прычыны трагедыі. Цяпер ён перастаў быць дыпламатычны. “Тэзіс пра тэракт зьяўляецца часткай выразнай пасьлядоўнасьці падзей”, — кажа ён. Качыньскі ўказаў матывы, якія маглі паслужыць прычынай тэракту:

- Была Грузія, былі польскія ракеты, якія аказаліся пасьпяховымі.

Няцяжка здагадацца, што кажучы пра Грузію і польскія ракеты, якімі грузіны зьбілі некалькі расейскіх самалётаў, ён мае на ўвазе, што адказнасьць за тэракт ляжыць на крамлёўскіх кіраўніках.

- Пытаньне варта разглядаць на ўзроўні эмоцый, — кажа старшыня партыі «Закон і справядлівасьць».
Помста непакорліваму Леху Качыньскага павінна была быць старанна падрыхтаванай.

- У гэтым дробным лесе магутнаму крылу самалёта буйнога пасажырскага авіялайнера не ўяўляла ніякай цяжкасьці зрэзаць, як нажом, бярозу. А сваю версію аб бярозе як прычыне трагедыі яны нам накінулі з самага пачатку. Пазьней я пагаварыў са сьпецыялістам, які раней працаваў у камісіі па авіякатастрофах. І ён мне сказаў, што афіцыйная версія крушэньня — поўная лухта. Справа ў тым, што быў удар, пасьля чаго самалёт пачаў падаць. Зараз адзінае пытаньне: што гэта было? — пытаецца Качыньскі”.

Цалкам гэтае інтэрвю можна паглядзець тут: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=lObtMQQBawM 

-

У сярэдзіне сьнежня 2011 г. у распараджэньне “Газеты Польскай” (http://wpolityce.pl/wydarzenia/19899-macierewicz-dla-stefczykinfo-e-klich-wynaleziony-przez-strone-rosyjska-b-klich-odpowiedzialny-za-matactwo) трапіў запіс тэлефоннай размовы яшчэ ад 22 красавіка 2010 году паміж прадстаўніком Польшчы пры МАК Эдмундам Кліхам і тагачасным мінабароны Польшчы Багданам Кліхам, зь якога вынікае, што Эдмунд Кліх дзейнічаў у інтарэсах Расеі.

Аб гэтым паведаміў Антоні Мацэрэвіч.

Эдмунд Кліх з самага пачатку вёў сябе як чалавек, выконваючы загады высокапастаўленых асоб Расеі, а не чалавек, лаяльны Польскай Рэспубліцы.
З моманту, як Кліх пачаў займацца гэтай справай, яго выклікаў да сябе прадстаўнік маскоўскага МАК Марозаў і яны разам дамовіліся — прыкладна ў 11-12 гадзін па польскім часе — што рассьледаваньне будзе весьціся па Дадатку 13 да Чыкагскай канвенцыі.

Усё гэта было ў інтарэсах Расеі, бо гэта не адпавядае парадку сьледства па вайсковых самалётах і зьвязвае рукі Польшчы для дзеяньняў на міжнароднай арэне. Так, маецца адказ ад Еўрапейскага агенцтва па авіяцыйнай бяспецы, у якім заяўляецца, што пагадзіўшыся з вядзеньнем рассьледаваньня па Дадатку 13, Польшча пагадзілася весьці яго па законах Расеі. Ні адно міжнароднае агенцтва ня мае права ўдзельнічаць у гэтым рассьледаваньні, бо польская дзяржава паставіла яго пад юрысдыкцыю Расеі.

Адзіным чалавекам, які вёў сябе годна ў гэтай справе, быў генерал Ценюч, які нясьмела пярэчыў. Аднак яго пярэчаньні былі праігнараваныя Эдмундам і Багданам Кліхамі.

Міністр абароны быў таксама адказны за акрэдытацыю пры МАК Эдмунда Кліха, а Багдан Кліх дзейнічаў у гэтым заадно з прэм’ерам Тускам.

-

У другой палове сьнежня 2011 года стала вядома (http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/502335,Uchyla-immunitet-Macierewicza-za-raport-o-WSI), што варшаўская пальшавіцкая пракуратура запатрабавала пазбавіць парламенцкай недатыкальнасьці Мацэрэвіча. Для пазбаўленьня дэпутацкай недатыкальнасьці патрабуецца згода генпракурора і большасьці сейму.

Палітычны камітэт партыі «Закон і справядлівасьць» выступіў з афіцыйнай заявай, у якой сярод іншага адзначыў: «Мы лічым, што спробы пракуратуры пазбавіць недатыкальнасьці Антоні Мацэрэвіча зьвязаныя зь яго пасьпяховай працай на пасадзе старшыні камісіі па рассьледаваньні Смаленскай трагедыі».

-

Нарэшце, у самым канцы 2011 года старшыня камісіі Сейму па рассьледваньні Смаленскай трагедыі Антоні Мацэрэвіч… практычна адкрыта абвінаваціў Расею ў замахе (http://uwazamrze.pl/2011/12/20560/i-nagle-slychac-krzyki-przerazenia/; http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/antoni-macierewicz-przekonuje-ze-to-by-zamach_219820.html).

Частка інтэрвю Мацэрэвіча ёсьць на сайте выданьня “Uważam Rze”, іншая частка прапануецца па падпісцы.

Вось частка з апублікаванага фрагмента інтэрвю:

- Што мы ведаем пра тое, што на самай справе адбылося раніцай 10 красавіка 2010 года ў аэрапорце Смаленск-Паўночны?

- Вядома, што загінула польская нацыянальная эліта. Гэта бясспрэчна. Адбылося гэта з-за авіякатастрофы ўрадавага самалёта Ту-154М, на якім ляцеў прэзідэнт разам з дэлегацыяй. Сёньня мы ведаем з упэўненасьцю, што гэтая катастрофа не была вынікам памылкі лётчыкаў ці натуральнай аэрадынамікі самалёта. Ведаем, што маем справу зь дзейнасьцю трэціх асобаў. Самалёт разваліўся ў паветры, не патрапіўшы ні на якое дрэва, і толькі потым зваліўся на зямлю.

- Калі і дзе менавіта быў ключавы момант? Іншымі словамі, у які момант пачалася гэтая трагедыя, паколькі, — як пан кажа, — гэта ня быў ні ўдар аб зямлю, ні ў дрэва?

- Падобна, што асноўны момант катастрофы адбыўся на вышыні 26 м, калі адвалілася крыло машыны. Гэта было пачаткам катастрофы. Праз некалькі імгненьняў на вышыні 15 м зьнікла сілкаваньне і самалёт распаўся. Ён зваліўся на зямлю.

- Да гэтага часу расейскія і польскія афіцыйныя агенты, якія паўтараюць за першымі, сьцьвярджаюць, што адбылося сутыкненьне з бярозамі і потым была трагедыя.

- Нічога падобнага не адбылося. Крыло адвалілася ў паветры на вышыні 26 м, гэта адбылося шмат метраў па-над бярозай.

А вось меркаваньне аднаго з журналістаў, які прачытаў поўны тэкст гэтага інтэрвю (http://jflibicki.salon24.pl/376385,w-dzisiejszym-uwazam-rze-macierewicz-ma-plan-budapeszt-ii):

«Вось некалькі найважнейшых тэзаў:

1. Гэтая катастрофа стала вынікам дзеяньняў трэціх асоб, а ўдар Тупалева аб смаленскую бяроза зьяўляецца абсалютнай выдумкай.

2. Злапомнага 10 красавіка каля аэрапорта Паўночны была заўважана надзвычайная канцэнтрацыя расейскіх сьпецслужбаў, але ніхто нават не спрабаваў аказваць дапамогу ахвярам трагедыі.

3. Богдан Кліх, баючыся нават падумаць пра магчымасьць замаху, сьвядома хавае доказы віны расейскага боку.

4. Лінія польскага прадстаўніка пры МАК Эдмунда Кліха зьяўляецца сталай дзейнасьцю на карысьць Расеі. Яго самаго, дарэчы, абраў расейскі бок, і гэты факт зьяўляецца адным з доказаў, што прэм’ер-міністар Туск дзейнічае супраць праўды, супраць падставовых польскіх інтарэсаў.

5. Пасьля аварыі, у якой расейцы былі зацікаўлены, польская замежная палітыка стала прарасейскай.

6. У свой час Лех Качыньскі сказаў кіраўніку парламенцкай групы, што “гэтая (пост-камуністычная) мафіяй здольна на ўсё”.

Больш-менш так заявіў сёньня ў інтэрвю Антоні Maцэрэвіч”.

-

У пачатку студзеня ўжо гэтага 2012 г. стала вядома, што па машыне Яраслава Качыньскага стралялі (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/374001,kto-strzelal-do-auta-kaczynskiego-sa-slady-na-szybie.html). Сьляды ад куль былі знойдзены на заднім шкле яго машыны.

«Калі вы правядзеце пальцам, то адчуеце выманьні», — сказаў цяперашні ўладальнік лімузіна, — «Магчыма, нехта спрабаваў прабіць шкло з духавой стрэльбы. Ёсьць тры сьляды ад куль на аднолькавай адлегласьці адзін ад аднаго».

«Гэта было небясьпечнае здарэньне, але мы не хацелі інфармаваць аб ім паліцыю. Гэта б адразу было б зьвернута супраць нас саміх», — сказаў на ўмове ананімнасьці адзін з членаў партыі “Закон і справядлівасьць”.

На наша рэдакцыйнае меркаваньне, гэта была акцыя запужваньня Яраслава Качыньскага. Маўляў, наступны раз будзе не духавая стрэльба, а вогняпальная…

-

9 студзеня г.г. сьвет абляцела сенсацыйная вестка: адзін з польскіх пракурораў падчас перапынку ў прэсавай канферэнцыі, імітуючы самазабойства, стрэліў сабе ў шчаку (http://www.bbc.co.uk/russian/international/2012/01/120109_polish_procecutor_shoots_self.shtml). 

Польскі вайсковы пракурор Мікалай Пшыбыл выступаў на прэс-канферэнцыі з аспрэчаньнем дадзеных аб тым, што пракуратура праслухоўвала размовы журналістаў, якія рассьледавалі сьмерць прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага ў авіякатастрофе пад Смаленскам. Затым ён нечакана папрасіў журналістаў перапыніць прэс-канферэнцыю і, калі тыя выйшлі, стрэліў сабе ў рот. Калі журналісты, пачуўшы стрэл, вярнуліся ў кабінет, яны ўбачылі, што пракурор ляжыць на падлозе ў крыві, аднак жывы….

Відэа з дакументацыяй падзей можна паглядзець, напрыклад, тут: http://censor.net.ua/video_news/193485/vo_vremya_presskonferentsii_voennyyi_prokuror_polshi_vystrelil_sebe_v_golovu_video.

Пазьней у шпіталі пракурор-палкоўнік патлумачыў (http://www.svaboda.org/content/article/24447718.html), што яго ўчынак выкліканы “імкненьнем зьвярнуць увагу грамадскасьці на факты карупцыі ў Міністэрстве абароны”. Апрача таго, Пшыбыл заявіў, што “на яго рыхтавалі замах”.

Палкоўнік займаўся праверкаю абаронных кантрактаў, а таксама рассьледаваў факты працёку інфармацыі ў сувязі са справаю аб авіякатастрофе пад Смаленскам, у якой загінулі прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек.

Ад рэдакцыі дададзім: гэта не была ніякая спроба самагубства, пра што напісалі многія выданьні — гэта была яе нязграбная імітацыя. Хутчэй за ўсё, палкоўнік Пшыбыл, разумеючы, да чаго ідуць справы ў сувязі з забойствам прэзідэнта Польшчы і наступным утойваньнем злачынства, вырашыў… выйсьці з гульні. 

-

Зусім нядаўна была выкрыта чарговая частка хлусьні расейскага МАК на чале з Анодзінай і яе падручнага пальшавіцкага  міністра МУС Польшчы Мілера аб прычынах гібелі прэзідэнта Польшчы Качыньскага й іншых прадстаўнікоў польскай кансерватыўна-патрыятычнай эліты (http://wiadomosci.onet.pl/wiadomosci/,1,4996703,wiadomosc.html).

Незалежныя эксьперты зь Інстытута судовай медыцыны пад кіраўніцтвам прафесара Яна Сехны ўсталявалі, што голас на магнітафонным запісе ў кабіне польскага Ту-154М, які расейцы й іх падручныя пальшавікі прыпісалі «п’янаму генералу Бласіку» (гл. фота), на самай справе належыць другому пілоту маёру Роберту Гжывне. «Rzeczpospolita» атрымала гэтую інфармацыю ад двух незалежных крыніц, якія маюць доступ да даных эксьпертызы прафесара Сехны.

Такім чынам, адпаў чарговы распрагандаваны хлусьлівы эпізод пра тое, што “генерал Бласік прымусіў польскіх лётчыкаў саджаць прэзідэнцкі лайнер ва ўмовах туману…”

-

Нарэшце ў сярэдзіне студзеня стала вядома, што польская апазіцыя запатрабавала аднавіць рассьледаваньне прычын катастрофы ўрадавага Ту-154 пад Смаленскам. І ня толькі гэта (http://news.zn.ua/POLITICS/polskaya_oppozitsiya_hochet_vozobnovit_rassledovanie_prichin_aviakatastrofy_pod_smolenskom_v_2010_go-95728.html).

«Паколькі абвешчаныя раней базавыя тэзісы аб ролі генерала Бласіка і ўзроўні падрыхтоўкі пілотаў падвергнуты сумневу, то ўсё павінна пачацца зпачатку», — заявіў лідэр найбуйнейшай апазіцыйнай польскай партыі «Права і справядлівасьць» і родны брат загінулага ў катастрофе прэзідэнта Яраслаў Качыньскі.

Партыя перадала прашэньне кіраўніку Сейму для абмеркаваньня гэтага справы на паседжаньні органа на наступным тыдні з удзелам прэм’ера Туска.

Таксама пададзена заяўка ў пракуратуру на затрыманьне былога [нядаўна сышоў у адстаўку. – Рэд.] міністра ўнутраных спраў Польшчы і кіраўніка ўрадавай камісіі, якая рассьледуе прычыны катастрофы, Ежы Мілера. На думку партыі, Мілер вінаваты ў многіх правінах і парушэньнях, якія акумуляваліся ў [хлусьлівым] абвінавачаньні генерала Бласіка і ў непраўдзівых высновах аб сапраўдных прычынах Смаленскай трагедыі.

***

Абагульняючы атрыманыя рэдакцыяй і пададзеныя вышэй зьвесткі што да падзеі 10/04 пад Смаленскам, наша ранейшае меркаваньне, што “гэта на 95% быў замах”, мы захоўваем і нават павялічваем верагоднасьць да 99%.

1% пакідаем на… цуд.

Але пры гэтым мы па-ранейшаму ня можам дазволіць сабе стаць на бок пацярпелых у выніку штучнай авіякатастрофы палякаў. Прычына застаецца ўсё той жа: прэзідэнт Лех Качыньскі, падпісаў ганебную “Карту паляка” (!) і праз гэта стаў ключавой асобай, якая зачала чарговы этап агрэсіі польскага імперыялізму супраць свабоды і незалежнасьці нашага беларуска-літвінскага народу! Гэты нягоднік таксама спакусіўся выкарыстаць часова аслаблены расейскім імперыялізмам стан нашага народа для нанясеньня яму ўдару ў сьпіну. Ён вырашыў, што настаў час зноў (у чарговы раз і ў які ўжо раз за гісторыю нашых літвінска-польскіх узаемадачыненьняў) перакуліць частку беларусаў-літвінаў у… палякі. 

Гэта невыбачальнае злачынства. І мы яго не выбачаем!!!

Больш за тое, каб даць зразумець палякам, якія яшчэ канчаткова не страцілі розум і сумленьне, маштаб зьдзейсьненага супраць беларусаў-літвінаў Лехам Качыньскім злычынства, ад імя нашага народу заяўляем: яго забойства расейскай імперыякратыяй зьяўляецца меншым злом у параўнаньні з маштабам яго злачынства, зьдзейсьненага супраць нашага народу!

Палякі, хочаце мець прыстойных беларусаў на сваім баку, давайце пачынаць наладжваць нашы міжнародныя і міждзяржаўныя стасункі па тым сцэнары, які зафіксаваны ў выглядзе Д пр-пу 112, 112а і 112б Беларускай дактрыны.

Здавалася б, тады чаму мы так падстаўляемся, аналізуючы гэтую настолькі небясьпечную тэму. Адказ гучыць па-ранейшаму: 99%-ы факт замаху мы выкарыстоўваем для выяўленьня рэальнага грамадска-палітычнага становішча і сапраўдных працэсаў у сьвеце (па мадэлі “крука ў лесе”).  Менавіта ў гэтым сэнсе падзеі 10/04 зьяўляюцца надзвычай каштоўнымі.

Пра тое, што́ яны даюць для выяўленьня маштабу ўплыву глабалісцкай фіналігархіі й яе сіянакратычнага ядра на сьвет, мы паразважаем пазьней. У завяршэньні ж пададзеных матэрыялаў зьвернем увагу толькі на апазіцыйныя колы і СМІ ў Польшчы, Беларусі, Расеі.

Тое, што польская кансерватыўна-патрыятычная апазіцыя і блізкія да яе СМІ Польшчы патроху варушацца (шукаюць праўду, пратэстуюць, супраціўляюцца распаўсюду абсалютна нахабнай, цынічнай хлусьні), наўпрост відавочна з вышэй пададзеных матэрыялаў.

Тое, што ўся (!) беларуская апазіцыя і блізкія да яе СМІ (“НН”, “НВ”, “Свабода”) альбо робяць выгляд, што “не заўважаюць” існаваньня суперсенсацыйнай праблемы, альбо разам з сусьветнымі й польскімі ліберастычнымі СМІ распаўсюджваюць хлусьню, таксама відавочна.

А што ў гэтай праблеме робіць расейская апазіцыя?

Зьвесткі, якія мы сёньня маем, дазваляюць сцьвярджаць, што абсалютная большасьць расейскіх апазіцыянераў (апазіцыйных расейскай імперыякратыі на чале з Пуціным) таксама прытрымліваецца “шлангавай” пазіцыі – г.зн. прыкідваецца шлангам. Маўляў, “мяне гэта не датычыць”, “я пра гэта нічога ня ведаю, таму нічога казаць ня буду”, “а што, няўжо там было нешта ня тое, пра што аб’явіў МАК?”

Але з гэтай пазіцыі ёсьць і цікавыя выключэньні. Зьвесткі пра іх мы і падаем ніжэй.

-

Так, у першы дзень Новага 2012 года журналістка Латыніна, якая рэгулярна ды яшчэ з выглядам усезнайкі выступае па расейскага-габрэйскаму каналу RTVi ды газпромаўскаму радыё «Эхо Москвы» (усё гэта расейскія ліберастычныя СМІ), абвінаваціла мільёны людзей ва ўсім сьвеце, уключаючы большасьць палякаў, у… «млявапраяўнай шызафрэніі». Па даным вядомага чачэнскага сайта (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/01/02/77792.shtml), Латыніна заявіла, што на «млявапраяўную шызафрэнію хворыя ўсе тыя, хто ня верыць у выдумкі ФСБ аб тым, што самалёт Качыньскага паваліўся «з-за памылкі пілотаў,  дрэннага надвор’я» і «польскага гонару», а таксама з-за таго, што за штурвалам самалёта знаходзіўся ці то генерал Бласік, ці то яго сакратарка, ці то сам пан Качыньскі«.

(нагадаем, што «млявапраяўная шызафрэнія» была ўпершыню “адкрыта” ў канцы 1950-х даволі вядомым «прафесарам» Лунцам — дырэктарам сумнавядомага маскоўскага Інстытута судовай псіхіятрыі імя Сербскага — пасьля таго, як Хрушчоў заявіў, што ў СССР няма праціўнікаў савецкай улады, а ёсьць псіхічна хворыя людзі. Пасьля гэтага КГБ прыступіла да масавых пасадак іншадумцаў у псіхіятрычныя турмы па гэтым дыягназе).

Далей чачэнцы ўдакладняюць, што Латыніна заявіла: «Яшчэ раз паўтараю, з майго пункту гледжаньня, ну, няма ніякай магчымасьці, што там крывавы рэжым разьбіў знарок самалёт Качыньскага. Ну, гэта проста да Каўказ-Цэнтру і да хворых людзей, у якіх ва ўсім вінаваты Пуцін … У выніку, дарэчы, усіх гэтых манеўраў ідэя распрацоўкі сланцавага газу ў Польшчы была практычна пахаваная, і гэта можна лічыць яшчэ адной рэальнай зьнешнепалітычнай перамогай Крамля».

“Па чэкісцкай традыцыі (калі Лубянка прыціснута ў кут і кідаецца, як пацук) Латыніна не падае ніякіх аргументаў, чаму «няма ніякай магчымасьці». На яе думку, усім трэба проста паверыць у яе шаманскія камланьні … Дарэчы, гэты «крытык» пуцінскага рэжыму дзіўным чынам засьцерагаецца ўладамі. Крэмль яе пальцам не чапае, Кадыраў яе першы сябар, а генеральны дырэктар галоўнага пуцінскага ТБ «Першага канала» Канстанцін Эрнст нават стаў прадзюсарам зьнятага па латынінскім сцэнары тэлесерыяла «Паляваньне на ізюбра»» — інфармуюць нас чачэнцы.

-

А вось пазіцыя вядомых расейскіх «арыйцаў» (http://ari.ru/news/3633/), якія выдаюць сябе, ну, за вельмі крытух «рускіх нацыяналістаў», праўда, такіх, якія апошнім часам моцна палюбілі ЗША з Ізраілем (пра гэта калісьці будзе асобны матэрыял; на фота рэдактар сайта http://ari.ru/ Уладзіслаў Карабанаў).

«Інтэрвю са звольненым некалькі гадоў таму пілотам польскага прэзідэнцкага самалёта зьявілася практычна адразу пасьля катастрофы Ту-154. І ўжо тады народ стаў падазраваць, што нябожчык вельмі любіў зьяўляцца ў кабіну пілотаў і даваць ім каштоўныя ўказаньні на прадмет, як круціць штурвал. Папярэдні лётчык яго выставіў і страціў працу, захаваўшы жыцьцё. Наступны пілот хацеў захаваць працу, але страціў усё. Да канчатковых высноў камісіі [МАК] гэтая гісторыя наводзіла на думкі, але не была 100%-м пэўным фактам, аднак цяпер яна стала моцна падобнай на праўду. Магчыма, што расейскі бок нават некалькі зьмякчыў сітуацыю, павесіўшы ўсіх сабак на галоўнакамандуючага ВПС Польшчы [Бласіка. - Рэд.]. Самому галоўнакамандуючаму, зразумела, ўказаньні даў Качыньскі.

Аднак, як бы там ні было на самай справе, ужо сёньня можна на сто адсоткаў сьцьвярджаць, што спадара Качыньскага і асобаў, якія ехалі зь ім, забіла ня столькі зямля, колькі напаткала карма. Чым далей, тым ясьней становіцца бачным, што нябожчык бязьлітасна піярыўся на трагічнай сьмерці польскіх афіцэраў. А наведваньне мемарыяла бязвінна расстраляных дзясяткаў тысяч — гэта, можа і эфектны, але некалькі небясьпечны спосаб піяру. Гэтая рытуальная жалобная цырымонія, падчас якой нават непрымірымыя ворагі выказваюць адзін аднаму спачуваньні і знакі павагі. Тым ня менш, спадар Качыньскі пачаў капрызіць і маляваць нейкія ноты пратэсту, тыпу “там прызямлюся, а тут не прызямлюся”. А вы, рускія, за ўсё адказваеце. І ня вельмі зразумела, што і каму ён хацеў гэтымі нотамі паказаць, бо рускія маюць такое ж стаўленьне да злачынстваў Джугашвілі, як палякі да злачынстваў таварыша Дзяржынскага — так бы мовіць, сякеры ўсіх бальшавіцкіх крывацмокаў. Аднак, калі рускім ноты пратэсту і піяр спадара Качыньскага глыбока да лямпачкі, то ляжачыя ў Катыні палякі гэтага піяру не прынялі — мёртвыя, яны наогул не трываюць хлусьні [вышэйшы, шматузроўневы пілатаж крывадушша; звычайныя людзі на такое абсалютна ня здольныя. – Рэд.]. У выніку чаго можна ўпэўнена сказаць: спадара Качыньскага забіла ня столькі сутыкненьне з зямлёй, колькі напаткала карма».

(канец цытаваньня)

Ужо з аднаго гэтага артыкула можна заключыць, што расейскія “арыйцы” ня менш шчыльна працуюць з расейскім ФСБ ці заходнімі ліберастамі, чым тая ж спадарыня Латыніна…

-

І толькі Валерыя Навадворская — адзіная з усіх расейскіх апазіцыянераў — сказала шмат прыгожых і высокіх слоў пра Леха Качыньскага з нагоды яго сьмерці. Яна недвухсэнсоўна заявіла пра невыпадковасьць яго і яго паплечнікаў сьмерці ў падзеях “Катыні – 2“, празрыста намякнуўшы на “чэкістаў” (гл. тут:  http://www.youtube.com/watch?v=wE9VzOKLyEs&feature=related і тут: http://www.youtube.com/watch?v=Jq8lvi7Z-QA&feature=related). Хаця зь інтэрвю таксама бачна, што Новадворская за разьвіцьцём рассьледаваньня авіякатастрофы шчыльна ня сочыць, верыць у “газавыя камеры нацыятаў” у час Другой сусьветнай і спадзяецца на “еўрапейскіх лідараў”…

-

У выніку атрымліваецца такі баланс: польская апазіцыя па нарастаючай вышуквае зерні праўды; практычна ўся расейская апазіцыя (за выключэньнем Навадворскай) альбо маўчыць, альбо ёрнічае з палякаў; беларуская апазіцыя здольна толькі на тое, каб… маўчаць.

Калі ў вас на гэтым фоне паўстала пытаньне: а як да нас – нашазямельцаў – ставяцца палякі з нагоды таго, што ў беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы мы адзіныя, хто падтрымлівае іх пошукі праўды? – адкажам: да нас ні з падтрымкай, ні з падзякай, ні з прапановай супрацы за больш чым 1,5 гады не зьвярнуўся ніводны паляк. Ні гарадзенскі, ні негарадзенскі.

Мы, вядома, гэта (як, відаць, і вы) таксама ацанілі…

Усяго лепшага беларусы-літвіны!

Жыве Вялікалітва-Беларусь – Наша Зямля!

Пачуцьцё факталагічнага нядосыту прымусіла нас працягнуць тэму, распачатую ў папярэднім матэрыяле. Прыводзім чарговую нізку меркаваньняў і фактаў, якія паказаваюць усё на тое ж – “Захад” на справе  (прынамсі, цяперашнія яго вядучыя палітыкі) ні за якую свабоду і дэмакратыю ў “постсавецкіх краінах”, ні за якія высокія каштоўнасьці не змагаецца. Вырашае свае прыватныя пытаньні, пры гэтым нават на элементарную прыстойнасьць не зьвяртае ўвагі…

НОВАЯ «ЯЛТА»: ЗАХАД ЗДРАДЗІЎ УКРАІНУ! (узята з http://lj.rossia.org/users/shiropaev/44412.html#cutid1)

65 гадоў таму, у лютым 1945 года, у Ялце адбылася знакамітая канферэнцыя «вялікай тройкі», якая замацавала падзел пасьляваеннай Еўропы на сьферы ўплыву. Тады, як вядома, Захад здаў Сталіну Польшчу і ўсю Усходнюю Еўропу, а Ціта атрымаў Югаславію. Надзеі мільёнаў людзей на будучыню, якая вызначаецца еўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі, былі пахераныя адным росчыркам пяра. Глядзіце «Попел і дыямент» Анджэя Вайды, там пра гэта ўсё сказана.

І вось цяпер, праз роўна 65 гадоў, ганебная гісторыя Ялты, падобна, паўтараецца зноў — цяпер у дачыненьні да Украіны [і ня толькі Ўкраіны. - Рэд.].

Аналізуючы вынікі прэзідэнцкіх выбараў ва Ўкраіне, Рыгор Перапяліца — доктар палітычных навук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага універсітэта імя Т. Шаўчэнкі – сярод іншага адзначыў: «ЦВК яшчэ не абвясьціў вынікі галасаваньня, а заходнія лідары аднадушна павіншавалі Януковіча з выбраньнем. Нават Прэзідэнт РФ Мядзведзеў павіншаваў Януковіча пазьней за іх. Відавочна, Захад задавальняе такая сітуацыя, што Украіна вяртаецца ў сьферу расійскага ўплыву …  Захад зьмяніўся, ён зьмірыўся з падзелам Еўропы на дзьве сьферы ўплыву. Пашырэньне ЕЗ і НАТА ў сярэднетэрміновай персьпектыве не разглядаецца і, відавочна, Захад згодны зафіксаваць статус-кво ва Усходняй Еўропе…».

Г. Перапяліца канстатуе: «На жаль, персьпектыва сумная. Гэта вынік ня толькі зьменаў ва Ўкраіне і Расеі. Гэта зьмены ў самой Еўропе. Еўропа стамілася ад пашырэньня, і, на жаль,  Еўропа пачынае кіравацца больш уласнымі інтарэсамі, чым ўласнымі каштоўнасьцямі. Гэта дастаткова сур’ёзны для нас выклік, таму што з-за гэтых каштоўнасьцяў і падняўся народ падчас Памаранчавай рэвалюцыі. Менавіта гэтыя каштоўнасьці Еўропа прасоўвала на постсавецкай прасторы і на ўсходзе Еўропы, выбудоўваючы праект Вялікай Еўропы».

Этапы адступленьня Захаду перад пуцінскай імперыяй відавочныя:

- Яшчэ, як гаворыцца, ня вырасла трава на магіле Аляксандра Літвіненкі, а ўжо ў лютым 2007 года заходнія лідары праглынулі мюнхенскую прамову Пуціна, якая стала дэкларацыяй зьнешняй палітыкі крамлёўскага нэасаўка;

- У жніўні 2008-га Захад ледзь была не дапусьціў расейскую акупацыю Грузіі;

- У тым жа 2008 годзе еўрапейцы, нягледзячы на ​​актыўную пазіцыю прэзідэнта ЗША Буша, правалілі ўступленьне Украіны і Грузіі ў НАТА;

- І вось цяпер Захад зьмірыўся з новым «уз’яднаньнем» Украіны з Расеяй.

Юлія Цімашэнка б’е трывогу. Яна кажа аб фальсіфікаваных выбарах, аб небясьпецы антыўкраінскай і антыеўрапейскай дыктатуры Януковіча. У нядаўняй заяве Цімашэнкі сказана: «Не прайшло і некалькіх тыдняў з часу выбараў, а каманда Януковіча ўжо пачала па ўсіх напрамках здраджваць ўкраінскія нацыянальныя інтарэсы. Іх сьветагляд — зьнішчэнне Украіны, зьнявага нашай мовы і культуры. І яны гэтага нават не хаваюць … Каманда Януковіча ўжо пачала прыватызаваць газатранспартную сістэму. Яна, дарэчы, зьвярнулася з пазовам супраць Украіны ў Стакгольмскі суд, каб забраць стратэгічныя запасы прыроднага газу. Гэты пазоў цяпер у мяне ў руках. Абуральны факт — каманда новага Прэзідэнта выступае супраць дзяржавы Украіна. І ўсё гэта толькі пачатак. Сёньня небясьпека пагражае незалежнасьці Украіны».

Усё так, але, заўважым, сама ж Юлія Ўладзіміраўна нямала зрабіла для перамогі Януковіча, здрадліва раскалоўшы і прыслабіўшы нацыянал-дэмакратычны лагер. І кабальныя дамовы з Газпрамам па ўкраінскай ГТС складала менавіта яна, нягледзячы на ​​жорсткую крытыку з боку Віктара Юшчанкі. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма.

Захад яўна не падзяляе трывогу Юліі Цімашэнка. У заяве амбасады ЗША прайшоўшыя ва Украіне выбары названыя «яшчэ адным крокам у напрамку ўмацаваньня ўкраінскай дэмакратыі». Некаторыя еўрапейскія выданьні «не хаваюць сваёй незадаволенасьці даволі дзіўнымі, на іх думку, паводзінамі прэм’ера Украіны, якая прайграла гэтыя выбары і паводзіць сябе, як кажуць, «не дэмакратычна”, бо здаецца, што яна “не разумее, што дэмакратыя таксама мяркуе і ветлівае прызнаньне сваёй паразы»».

Барыс Беразоўскі канстатуе, што «Захад у чарговы раз пацьвердзіў абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца ва Ўкраіне». «Я лічу, — заявіў ён, — што гэта ў тысячу разоў больш складана, чым тое, што адбываецца ў Іране, у тысячу разоў больш складана, чым тое, што наогул адбываецца на Блізкім Усходзе, таму што тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але наогул вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацый. Вось гэта ключавая кропка, а не Іран«.

Баюся, што Захад проста не жадае гэта разумець. Так яму зручней…

У 1932-33 гг. яму было зручна не заўважаць Галадамор, паколькі ён бачыў у Сталіне магчымага саюзьніка па барацьбе з Гітлерам. Цяпер Захад ва ўпор не бачыць новую ўкраінскую драму, паколькі хоча бесперабойна атрымліваць расейскія вуглевадароды.

Валерыя Навадворская наўпрост называе цяперашніх заходніх лідараў «спадчыньнікамі і працягвальнікамі ялцінскай змовы», піша: «Расея зьбіраецца захопліваць усё, што «дрэнна ляжыць». Мыцьцём, катаньнем, а часам з дапамогай танкаў. Мы толькі што бачылі гэта па расейска-грузінскай вайне. Калі Ўкраіна дазволіць, яна стане пратэктаратам. А Расея сьпіць і бачыць, як бы прыбраць назад усе свае калоніі».

Хто мае вушы, хай пачуе.

FORBES : “АБАМА ПАВІНЕН ПРЫНЯЦЬ ЛУКАШЭНКУ” (Алена Струвэ; узята з http://www.svaboda.org/content/article/1766813.html; 01.07.2009 г.)

Расейская штодзённая эканамічная газета RBC Daily — сумеснае выданьне зь нямецкім Handelsblatt — зьмясьціла артыкул пад назваю “Захад купляе Лукашэнку”.

RBC Daily адзначае, што лаяльнасьць беларускага лідэра ацанілі ў 3,5 мільярды даляраў, і робіць выснову, што зьмена палітычнага курсу беларускага кіраўніка не выклікае сумневу [цікава, хто за такая меркаваньні пра “невыкліканьне сумневу” што да зьмены палітычнага курсу Лу-кі будзе цяпер адказваць? – Рэд.].

Як піша выданьне, павелічэньне крэдытнай лініі МВФ таямнічым чынам супала з амністыяй грамадзяніна ЗША Эмануіла Зэльцэра, які адбываў пакараньне ў беларускай турме. RBC Daily падкрэсьлівае, што ўсё адбылося ў адзін і той жа дзень: учора МВФ ухваліў другі па ліку за гэты год крэдыт, а Аляксандар Лукашэнка прыняў у сябе дэлегацыю амерыканскіх кангрэсмэнаў і паабяцаў дзеля “нармалізацыі стасункаў” з Вашынгтонам выпусьціць на волю амерыканскага адваката.

“Мы заўсёды цэнім атрыманыя сыгналы. І, у прыватнасьці, тую канструктыўную пазіцыю ЗША, якая садзейнічала прыняцьцю МВФ рашэньня адносна вылучэньня Беларусі рэзервовага крэдыту”, — заявіў беларускі лідэр і прапанаваў аднавіць гандлёва-эканамічныя стасункі з ЗША.

“Наколькі сігналы з Вашынгтону насамрэч важныя для беларускага лідэра, стане ясным пасьля візіту ў Менск прэзідэнта РФ Дзьмітрыя Мядзьведзева, які павінен адбыцца 3 ліпеня”, — піша RBC Daily.

“Абама павінен запрасіць да сябе ў Белы дом прэзідэнтаў Беларусі і Туркменістану, перш чым гэтыя краіны апынуцца пад кантролем Кітаю і Расеі”, — піша амерыканскае выданьне Forbes. Абама, паводле выданьня, “можа скарыстаць свае рытарычныя і палітычныя здольнасьці дзеля няпростай задачы – запэўніць іх у падтрымцы, падштурхоўваючы ў той жа час да прадуктыўных зьменаў. Нагода для гэтага надарылася. Але яна кане ў Лету, калі ніхто не парупіцца яе скарыстаць”.

Як піша Forbes, і прэзідэнт Лукашэнка, і яго туркменскі калега маюць мала павагі да дэмакратыі і правоў чалавека. Аднак апошнія заявы і жэсты беларускага кіраўніка сьведчаць пра тое, што ён, хоць зь цяжкасьцю, марудна, аднак пэўна крочыць у бок ЗША і Эўропы [зноў, хто будзе адказваць за заявы пра “пэўнасьць крокаў у бок ЗША і Эўропы”? – Рэд.].

“Чым даўжэй Захад застаецца ўбаку ад канкурэнцыі за Беларусь і Туркменістан, тым цяжэй будзе чагосьці дасягнуць у рэгіёне, дзе імкнецца аднавіць свой уплыў Расея… Горш за тое: падобна, што адміністрацыя Абамы робіць стаўку на Расею і стараецца дзейнічаць мякчэй, баючыся ўгнявіць Крэмль напярэдадні ліпеньскага візіту амерыканскага прэзідэнта ў Маскву”, — піша Forbes і заключае:

“Зразумела, шмат хто ў ЗША можа запярэчыць: маўляў, адсутнасьць дэмакратыі і павагі да правоў чалавека павінна стаць на перашкодзе шчыльнаму супрацоўніцтву Вашынгтону зь Беларусьсю і Туркменістанам. Але ж такі аргумент сьмеху варты [адкрыты цынізм, ды яшчэ са зьдзекам! - Рэд.]. ЗША падтрымліваюць прыязныя стасункі з Савудаўскай Арабіяй цягам дзесяцігодзьдзяў”.

ТАЕМНЫЯ ШАШНІ НЯМЕЧЧЫНЫ З КРЫВАВЫМ ТАШКЕНЦКІМ ДЫКТАТАРАМ (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/11/02/61930.shtml)

Невядома, як і калі прыбыў у Нямеччыну Рустам Інаятаў (гл. фота ў пачатку матэрыяла), верхавод адной з найбольш крывавых банд ташкенцкага дыктатара Карымава, якая выконвае функцыі «узьбецкіх сьпецслужбаў». Невядома таксама, як доўга ён прабыў у Берліне, — піша ў гэтай сувязі нямецкая газета Die Welt. Ёсьць дадзеныя, што запрашэньне ён атрымаў ад Федэральнай канцылярыі.

Перамовы з крывавым верхаводам вялі Федэральная выведчая служба Нямеччыны і Федэральная канцылярыя. Іх тэмай была «пагроза Нямыччыне, якая сыходзіць ад заснаванага ўзьбекамі Саюзу ісламскага джыхаду (IJU)».

Між тым, Берлін не дае афіцыйнага каментара па гэтай інфармацыі.

Нямецкая газета піша, што многія нямецкія мусульмане зьяўляюцца членамі IJU. Улады задаюць пытаньне, чаму так шмат этнічных немцаў, а таксама турак, якія вырасьлі ў Нямеччыне, уступаюць у шэрагі IJU, і як гэта можна прадухіліць. «Верагодна, адказу на гэтае пытаньне федэральны ўрад чакаў ад Інаятава», — піша нямецкая прэса.

Іншая тэма перамоваў — гэта бясьпека вайсковай базы бундэсвера ва ўзьбецкім Тэрмезе. Вайсковая прысутнасьць Нямеччыны ва Ўзьбекістане трапіла пад агонь крытыкі яшчэ тры гады таму. Але вывада салдатаў бундэсвера патрабавалі тады не так званыя «радыкальныя ісламісты», а праваабарончыя арганізацыі.

Падставай для гэтага стала крывавае падаўленьне народнага паўстаньня ў Андыжане. Тады ЕЗ увёў санкцыі ў дачыненьні да Ўзбекістана, але некалькі тыдняў таму яны былі адмененыя. Менавіта іх адмена дала магчымасьць запрасіць у Нямеччыну Інаятава.

Крыніцы ва Ўзьбекістане паказваюць, што Інаятаў зьяўляецца фактычным кіраўніком у гэтай краіне, нягледзячы на ​​тое, што Карымаў яшчэ жывы.

Яшчэ ў 2005 годзе былы ахоўнік, а цяпер верхавод «службы нацыянальнай бясьпекі», засяродзіў у сваіх руках важныя рычагі ўлады. Сёньня менавіта ён вызначае кадравую палітыку дзяржавы. А значыць, нясе персанальную адказнасьць за дзеяньні сваіх падначаленых. У тым ліку і ў Андыжане.

Такім чынам, ЕЗ выдаў індульгенцыю ташкенцкаму рэжыму і асабіста Інаятаву і Карымаву на зьнішчэньне мусульман.

ГІШПАНІЯ ВЫДАЛА РАСЕІ МУРАТА ГАСАЕВА (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2008/12/31/63125.shtml)

Гішпанія ў сераду выдала Расіі Мурата Гасаева — бежанца з Чачні, абвінавачанага ва “ўдзеле ў ўзброенай групе” — паведамілі расейскія ўлады.

Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што Мадрыд зрабіў гэта напярэдадні Новага году, падносячы своеасаблівы «падарунак» Маскве.

У свой час, будучы прэзідэнтам Грузіі, такі ж «падарунак» на дзень нараджэньня Пуціна зрабіў Эдуард Шэварнадзэ, які выдаў Расеі адразу некалькі чачэнскіх уцекачоў, спрабуючы чачэнскай крывёю задобрыць рускага мядзьведзя. Пасьля Шэварнадзэ такі ж метад залагоджваньня Масквы выкарыстаў новы прэзідэнт Грузіі Саакашвілі, па загаду якога ў Тбілісі былі выкрадзеныя некалькі чачэнскіх уцекачоў, якіх толькі што апраўдаў грузінскі суд і выпусьціў на волю.

Яны былі выкрадзены ў гэты ж дзень, калі вярталіся дадому, і таемна выдадзены Расеі. З тых часоў аб лёсе бежанцаў, выдадзеных Шэварнадзэ і Саакашвілі, няма ніякіх зьвестак. Яны згінуў у скляпеньнях Лубянкі.

Вынік такой палітыкі грузінскіх уладаў добра вядомы. Расея ўварвалася ў Грузію і анэксавала Абхазію і Паўднёвую Асецію.

Між тым у Маскве не хаваюць сваё задавальненьне выдачай Гасаева, які ўжо шмат гадоў пражываў у Еўропе.

Расейскі бок заяўляе, што ў 2003-04 годзе Мурат Гасан ваяваў супраць расейскіх акупантаў. Гэтай заявы Масквы было дастаткова, каб Мадрыд пайшоў на змову і выдаў бежанца на разарваньне Лубянкі.

Між тым, яшчэ ў сакавіку 2008 года кіраўнік праваабарончай арганізацыі «Чачэнскі Камітэт Нацыянальнага Выратаваньня» Руслан Бадалаў распаўсюдзіў заяву з пратэстам супраць магчымай экстрадыцыі зь Гішпаніі ў Расею Мурата Гасаева.

У заяве Бадалава паказвалася: «Я ведаю Мурата Гасаева зь дзяцінства. Ён вырас літаральна на маіх вачах. З бацькам Мурата, Ахметам Гасаевым, заслужаным трэнерам РСФСР, мы падтрымлівалі шчыльныя сяброўскія дачыненьні. Сам Мурат атрымаў званьне майстра спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе. Важна адзначыць, што Мурат Гасаеў ня ўдзельнічаў у баявых дзеяньнях на Паўночным Каўказе. Стаўшы ахвярай абгавору, ён быў змушаны шукаць сабе прытулку за мяжой, у Еўропе, куды ўжо даўно бягуць яго супляменьнікі ад абуральных беззаконьняў і свавольства».

Цікава, што гішпанскія ўлады самі зьвярнуліся да Расеі за «парадай» даць або ня даць прытулак Мурату Гасаеву, пасьля таго, як ён накіраваў прашэньне аб наданьні яму статуса бежанца ў гэтай краіне. Толькі пасьля гэтага ў Маскве даведаліся аб факце існаваньня Гасаева і тут жа, як і ў выпадку з чачэнскімі бежанцамі ў Грузіі, згатавалі заднім лікам «абвінавачаньне» і запатрабавалі ад Гішпаніі яго выдачы.

У Мадрыдзе пра гэта ведалі, аднак спакойна выдалі чалавека на сьмерць [пасьля Другой сусьветнай вайны так на забой "Захад" аддавай Сталіну казакаў. - Рэд.].

І ў заключэньне апошняе.

Вядома, што розныя там Antifa пішуць лозунг: “Зачыніць міністэрствы, адчыніць межы”. А як да гэтага ставяцца ў тых краінах, адкуль ідуць такія “прагрэсіўныя ідэі”?

Вось некалькі фотафактаў.

Сьцяна-агароджа паміж Мексікай і ЗША (http://fishki.net/comment.php?id=87434).

Той жа аб’ект (http://fishki.net/commentall.php?id=58739)

Амерыканскі памежнік праходзіць каля сьцяны-агароджы паміж ЗША і Мексікай у горадзе Нагалес (узята з http://www.svaboda.org/photogallery/3967.html)

Сьцяна паміж Палестынай і Ізраілем (http://foto.mail.ru/mail/vadaragan/1438/1481.html)

Тая ж сьцяна (http://z2.foto.rambler.ru/users/anat-pit/tags/19/4c01aa14-2aca-7783-d2bb-05e4f8cfa9dd/)

Усё тая ж сьцяна толькі трохі “ўпрыгожаная” (http://www.tury.ru/photo/id/484772)

-

Атрымліваецца, у сябе робім адно — тое, што трэба, а іншым накідаем іншае. Тыповае крывадушша — істотны факт, варты запамінаньня.

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…

Нядаўна прэзідэнт Эстоніі Томас Хендрык Ільвес даў інтэрвю швайцарскай газеце Der Bund. Гаворка ў інтэрвю ў асноўным ішла аб цяперашніх дачыненьнях Эстоніі й Расеі (гл. http://www.bbc.co.uk/russian/international/2011/12/111212_ilves_estonia_russian_language.shtml). Сярод іншых пытаньняў швайцарскі журналіст спытаў Ільвеса і пра тое, чаму руская мова ў Эстоніі не зьяўляецца афіцыйнай (вы бачыце, як ліберасты клапоцяцца пра інтарэсы расейскіх імперастаў). Адказ Прэзідэнта Эстоніі быў такі (мы яго неістотна адрэдагавалі):

«А чаму яна павінна быць афіцыйнай? Мы, да прыкладу, акупуем вашу краіну. Акупацыйная ўлада дэпартуе сотні тысяч [вашых] грамадзян у Сібір, а сваіх людзей зашле [ў вашу краіну]. Затым праз 50 гадоў мы заявім, што вы павінны зрабіць нашу мову афіцыйнай…

Цяпер, калі мы канчаткова здабылі незалежнасьць, атрымліваецца, што [мы] мову акупацыйнай ўлады павінны зрабіць другой дзяржаўнай мовай краіны?!

І не задавайце мне дурных пытаньняў!»

Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачынаецца. Зразумела, што лідэр «Цэнтра Згоды» Ніл Ушакоў ня спыніцца толькі на патрабаваньні па рускай мове, як аб другой дзяржаўнай. Хутчэй за ўсё, потым могуць пачацца і антынатаўскія, і антызаходнія прапановы. Нестабільнасьць у Латвіі дрэнна паўплывае на сітуацыю ў Расеі, і нас гэта вельмі хвалюе.

В.Н.: Нам вельмі сорамна, што людзі, якія гавораць з намі на адной мове, недзе зьяўляюцца «каменем перашкоды», недзе «цягнуць некага назад», ня толькі не зьяўляюцца грамадзянамі, але і ня хочуць імі станавіцца. Таму мы хочам, каб гэтыя людзі, якія клюнулі на кінутую Расеяй прынаду, не заганялі сябе ў кут, калі сітуацыя стане «безвыходнай».

- Вы актыўна выступаеце супраць правядзеньня ў Латвіі акцыі па зборы подпісаў за наданьне рускай мове статусу другой дзяржаўнай. Чаму Вас гэта так хвалюе?

В.Н.: Уся ідэя гэтага рэферэндуму і само патрабаваньне - гэта абсалютна хамская, правакацыйная выхадка. У Ізраілі, напрыклад, цяпер ужо чвэрць насельніцтва гаворыць на рускай мове. Але нешта не чуваць, каб выхадцы з былога СССР там зьбіралі подпісы за рускую, хоць іўрыт нашмат складаней, чым латышская мова. А ЗША? Там таксама мільёны рускамоўных… Лічу, што акцыя за рускую мову, якая цяпер праводзіцца ў Латвіі, не патрэбная найперш тым, хто падпісваецца, і зьяўляецца пляўком у твар тым, хто жыве ў гэтай краіне стагоддзямі і хто даў ёй сваю назву. Больш за тое, гэта проста нежаданьне аплачваць віну Савецкага Саюзу.

К.Б.: Цалкам відавочна, што гэта акцыя, якая павінна пасеяць раздоры ў грамадстве. Латвія зусім нядаўна аднавіла сваю незалежнасьць, таму прапанова адмовіцца ад часткі нацыянальнай самасьвядомасьці, нацыянальнай незалежнасьці — гэта правакацыя. Тыя, хто падпісваюцца за рускую як другую дзяржаўную мову — гэта тыя, хто вельмі сьпецыфічна разумеюць інтарэсы Расеі й рускіх у гэтым рэгіёне, тыя, хто хоча зьнішчыць Латвію.

- У нас лічыцца, што гэтая акцыя зьяўляецца адказам на ініцыятыву нацыянальнага аб’яднання «Усё для Латвии-ТБ/ЛННК» аб поўным пераводзе адукацыі ў школах нацыянальных меншасьцяў на латышскую мову…

В.Н.: Я з гэтай праблемай сутыкалася яшчэ ў Эстоніі. Там бацькі ў рускіх сем’ях прыйшлі да перакананьня, што дзяцей трэба аддаваць у эстонскія школы. Дарэчы, выкладчыкі Талінскай гімназіі мне сказалі, што, у ідэале, сьпецыяльны курс па рускай мове і літаратуры трэба ўводзіць, калі дзіцяці спаўняецца 14 гадоў — калі дзеці ў дасканаласьці засвоілі дзяржаўную мову. Інакш, калі пачынаць навучаць рускай з дзіцячага садка і малодшых класаў, то юнакі апынуцца ў моўным гета. А далей узьнікае пытаньне з вышэйшай адукацыяй. Дзе яны яе будуць атрымліваць? Тады альбо едзь у Гарвард і плаці велізарныя грошы, альбо ведай тут дзяржаўную мову.

- Апроч іншых аргументаў прыхільнікі ўвядзеньня рускай як другой дзяржаўнай прыводзяць прыклад Фінляндыі, дзе другой мовай зьяўляецца шведская, хоць шведаў у гэтай краіне ў працэнтных адносінах значна менш, чым рускіх у Латвіі.

К.Б.: Я б хацеў нагадаць, што яшчэ зусім нядаўна Латвія знаходзілася ў становішчы калоніі, у якой «зачышчалі», высялялі й зьнішчалі мясцовае насельніцтва, інтэлігенцыю і мову. Я ня думаю, што фіны пасьля працяглай акупацыі шведамі ўвялі б шведскую як другую дзяржаўную мову.

В.Н.: Сёньня шведская мова для нешматлікіх шведаў Фінляндыі — гэта пытаньне культурнай аўтаноміі. Для Латвіі жа руская мова — гэта пытаньне прывязкі да імперыі, гэта настальгія па СССР. Гэта прывязка да ідэі, што «пры Савецкім Саюзе вы тут, як сыр у масьле каталіся», а цяпер з «голаду бяз нас памрэце». Так што ўсё гэта — прылада палітычных разборак. Ні Пушкін, ні Талстой, ні Чэхаў, ні Дастаеўскі не стаяць у дадзеным выпадку за патрабаваньне што да рускай. Тут, на жаль, чуецца Савецкі гімн і дзікая нянавісьць да гэтых «праклятых латышскіх сепаратыстаў», якія адважыліся мець сваю дзяржаву. Вашы «падпісанты» гэтага не даравалі й яны помсьцяць!

- Тых, хто падпісваецца за рускую мову, у адным са сваіх відэазваротаў Вы назвалі «пятай калонай», якая жадае дэстабілізаваць сітуацыю ў Латвіі. Гэта значыць, Вы ўпэўнены, што чыста моўныя патрабаванні — гэта толькі пачатак і за імі затым могуць рушыць усьлед й іншыя?

К.Б.: Зразумела, што гаворка ідзе не пра моўныя праблемы, а аб задачах, зьвязаных з пазбаўленьнем Латвійскай дзяржавы незалежнасьці. Вось гэты стан халоднай вайны ў Латвіі на сёньня выгадны Расеі. Усе вашыя мясцовыя антылатышскія настроі фінансава падсілкоўваюцца Расеяй і актыўна заахвочваюцца расейскай прапагандай. Вы наіўна думаеце, што ў вас не адбываюцца подкупы вашых СМІ і асобных вашых дэпутатаў!

В.Н.: Вы павінны разумець, што сёньня ва ўладзе ў Расеі стаяць ня проста кепскія людзі, чэкісты, злодзеі ды жулікі. У іх прысутнічае і вялікі маніякальны элемент [дарэчы, тут похадзя названыя ключавыя рысы расейскай імперыякратыі. - Рэд.]. Яны разыгрываюць «карцінку» 1940 года, калі, нібыта, добраахвотна ўлады Латвіі вырашылі ўступіць у СССР. Вядома, яны разумеюць, што сёньня «цягнік пайшоў». Прычым, уступленьне Латвіі ў ЕЗ і НАТА — гэта «хуткасны цягнік». Але ж трэба хоць неяк «накапаць» на латышоў, заявіць у ЕЗ аб ​​парушэньні правоў нацыянальных меншасьцяў [і там, што цікава, няшчасную расейскую імперыю пачуюць...; дарэчы, “Захад” і ў Беларусі акрамя парушэньня правоў нацыянальных, рэлігійных, сексуальных меншасьцяў ніякіх іншых істотных праблем ня бачыць. - Рэд.]. Хай нават з боку ЕЗ і ня будзе санкцый, ну хоць заўвагу зробяць. Паколькі ў вас адсотак тых, каго цяперашнія палітыкі Расеі лічаць сваёй апорнай базай, значна вышэй, чым у Літве і Эстоніі, то яны і абяцаюць вам усё сваё «каханьне», «час» і «падтрымку» [дарэчы, зьвернута ўвага на яшчэ адну заканамернасьць: колькасьць этнічных “рускіх” каланістаў – гэта таксама істотны чыньнік расейскай імперскай палітыкі; атрымліваецца, што лягчэй “клапаціцца” пра тую “меншасьць”, якая пабольш, а калі меншасьць стане большасьцю, на карэнных жыхароў і ўвогуле можна не зьвяртаць увагі... – Рэд.].

- Як вядома, у зборы подпісаў могуць удзельнічаць толькі грамадзяне Латвіі. Калі, як Вы кажаце, гэта «пятая калона», то тады атрымліваецца, што наяўнасьць сёньня ў нашай краіне вялікай колькасці неграмадзян выгадна дзяржаве, бо яны ня маюць права голасу…

К.Б.: Падобна, Вы зыходзіце з таго, што ўлада ў Латвіі зараз гэта нейкі варыянт расейскай улады. Ваша краіна, па-мойму, дасягнула ўжо іншага ўзроўню разуменьня сваіх мэт і задач. Я думаю, вашы ўлады не зацікаўлены ў супрацьстаяньні латышоў і рускіх. Тыя, хто не атрымліваюць ў вас грамадзянства, ужо зразумела, робяць гэта не па просьбе латвійскага ўраду.

В.Н.: Я была ў Латвіі і мне цяжка ўявіць сабе чалавека, які жыве 20-30 гадоў у краіне і ня можа так-сяк здаць экзамен па мове, элементарных ведах гісторыі й тэкст гімна.

- Вы таксама параілі рускім жыхарам Латвіі «забыцца аб гістарычнай Радзіме ў плане дапамогі». Але ж ёсьць жа ў Расеі праграма па аказаньні дапамогі суайчыньнікам, іх клічуць на гістарычную Радзіму…

К.Б.: Я лічу, што трэба вельмі дакладна ацаніць праграму, якую Расея спрабуе ўкараняць ня толькі ў Латвіі, але й іншых постсавецкіх краінах. Дык вось, гэтая праграма нацэлена на супрацьстаяньне мясцовых, карэнных жыхароў з рускімі. Больш за тое, гэта план своеасаблівага супрацьстаяньня Захаду, Еўразьвязу, НАТА. Амбасады Расеі тым самым прасоўваюць вельмі агрэсіўныя, вельмі небясьпечныя для незалежнасьці постсавецкіх краін праграмы, проста вельмі добра завэлюмаваныя.

В.Н.: Праграмы дык ёсьць, а вось дапамогі няма. Андрэй, спытаеце ў тых, хто гаворыць з Вамі на адной мове, хто зь іх прагне вярнуцца ў Расею?! І куды яны вернуцца? Ім прапануюць нейкую глухмень, нейкую вёску: ніякіх грошай, ніякага жыльля і чыстае поле.

- А што ў Расеі думаюць пра сітуацыю ў Латвіі і наогул у краінах Балтыі? Мяркуючы па шматлікіх расейскіх СМІ, нічога добрага?

К.Б.: Сёньня грамадскае меркаваньне ў Расіі знаходзіцца пад уздзеяньнем магутнай прапагандысцкай машыны савецкага тыпу. Яе самы галоўны складнік — тэорыя ворагаў, што, маўляў, Расея аточана суцэльнымі недобразычліўцамі. Для нашых сілавікоў гэта зьяўляецца адзінай магчымасьцю ўмацаваньня сваёй улады, нарошчваньня арміі. Выкарыстоўваюцца любыя дробязі: забарона малдаўскага віна, армянскага каньяку, вашых латыскіх шпротаў, гэта значыць, як я сказаў, патрэбныя «ворагі». Таму шматлікія нашы СМІ падаюць мясцовую [латыскую] ўладу, як антырасейскія, недэмакратычныя і нават фашысцкія рэжымы. Так што, у сьвядомасьці простага расейца і ствараецца прыкладна такая карціна.

В.Н.: Усе нашы праграмы паказваюць шэсьце латышскіх легіянераў, па сутнасьці, бедных і няшчасных, якія абаранялі Латвію, як ужо маглі, ад Савецкага Саюзу. Потым паказваюць ваш помнік «Айчыне і Свабодзе» й ідзе інфармацыя, што ва ўладзе фашысты. Балтыя заўсёды для СССР была маленькай Еўропай — і раптам яна ўзяла і зьбегла ў «вялікую Еўропу». І ўсё, ніякай «еўропы» ў Расеі, не аказалася. Гэта для Расеі вельмі балючы ўдар [бо “Расея” стала суцэльнай Азіяй. – Рэд.]. Таму цяпер на антыбалтыйскую прапаганду кідаецца значна больш [рэсурсаў], чым нават на антыамерыканскую!

- Што б Вы пажадалі, параілі рускамоўным жыхарам Латвіі, як грамадзянам, так і неграмадзянам?

К.Б.: Тое ж самае, што і рускамоўным грамадзянам ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Нямеччыны: адаптавацца, прыняць каштоўнасьці дэмакратыі, якія сёньня вельмі моцна адрозьніваюцца ад расейскіх антыдэмакратычных асноў [на жаль, усё менш па прычыне самадэградацыі “Захаду”. - Рэд.]. Не выступаць у якасьці правакатараў і «пятай калоны», не «цягаць каштаны з агню» для расейскай ФСБ, якая вырашае свае задачы. Ствараць нармальныя ўмовы жыцьця для сябе, сваіх дзяцей і для тых, хто ўсё ж такі мае тут права размаўляць ня толькі на рускай мове.

В.Н.: Неграмадзянам я параіла б стаць грамадзянамі. А потым перастаць быць цяжарам, «каменем на шыі» і стаць гонарам краіны, у якой яны жывуць. Даказаць, што рускія могуць быць і дэмакратамі, і лібераламі. І, зразумела, трэба выкупаць віну перад Латвіяй ды іншымі былымі калоніямі Савецкага Саюзу, якія на доўгі час былі пазбаўленыя свайго лёсу. Тады рускія заслужаць і прабачэньне, і ўхваленьне, і тым самым прынясуць карысьць сваёй няшчаснай гістарычнай Радзіме.

-

Ад рэдакцыі:

Можа, хто ня ведае, але сапраўды так: расейскія прыўладныя імперцы зноў актыўна “мрояць” (а то і адкрыта кажуць) пра “вяртаньне” (на справе, натуральна, захоп) Прыбалтыйскіх краін. Яны апошнім часам пачалі актыўны эканамічны, палітычны і нават ваенны ціск на іх (вось, напрыклад, толькі некаторыя матэрыялы за апошнія некалькі месяцаў, узятыя з сайта знакамітых на ўвесь сьвет барацьбітоў за свабоду сваёй Бацькаўшчыны — чачэнцаў: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/12/83377.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/13/83400.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/19/83607.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/03/84070.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84175.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/12/85127.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/18/85265.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/09/20/85348.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/07/85736.shtml).

Справа даходзіць да таго, што ў “марах” расейскіх імперцаў пачынае прысутнічаць ня толькі Латвія, Эстонія, Летува, а і… Фінляндыя (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/24/86065.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/18/85941.shtml). Маўляў, “гэта ўсё іх былая тэрыторыя”, якая “падлягае вяртаньню”. З-за гэтага неўтральныя фіны падумваюць нават аб уступленьні ў НАТА…

Дзіўным чынам у гэты ж час пачынаецца заняпад Еўразьвязу (гл. папярэдні матэрыял сайта). Што толькі, натуральна, распальвае расейскую імперыякратыю, а таксама дазваляе дапусціць гіпотэзу, што тут усё дзеецца не бяз згоды глабалісцкай сіянакратыі, якая, як ужо шмат разоў заўважана ў гісторыі, выкарыстоўвае ў глабальным маштабе любыя дыктатарскія й імперскія сілы для вынішчэньня карэнных народаў, разбурэньня нацыянальных дзяржаў ці здушэньня мараў любых народаў займець уласную дэмакратычную дзяржаву. А потым сіянакратыя прыходзіць на папялішчы, як на “нічыйную зямлю” і прыступае да завяршэньня сваёй сатанінскай справы…

Натуральна, латышы маюць права і мусяць супраціўляцца. Ва ўступнай частцы да гэтага матэрыяла мы адзначылі, што амаль з усім згодныя з Навадворскай і Баравым. “Амаль” датычыць такога адценьня: яны заклікаюць рускіх шавіністаў “выкупаць віну” перад латышамі, перастаць быць «каменем на шыі» для іх, прыняць тое, што Латвія – незалежная еўрапейская краіна, што гэта ўласны дом для латышоў, стаць гонарам краіны. Мы лічым, што гэтыя заклікі для рускіх шавіністаў абсалютна пустыя. Яны іх не пераканаюць і не пераробяць, бо разьлічаны на сумленьне. А ў такіх людзей сумленьня па вызначэньні няма. Таму мы заклікаем латышоў больш выкарыстоўваць механізм пасьлясудовай экстрадыцыі: адкрылася, што чалавек, які жыве ў Латвіі, зьяўляецца агентам расейскага імперыялізму – суд і прымусовая высылка ў любімую, такую магутную, такую вялікую Расею… Як бачыце, у нас атрымліваецца трохі іншы падыход…

Адначасна, са свайго боку, заклікаем брацкі латвійскі народ не здавацца ў моўным пытаньні. Ніякай “другой рускай мовы”!

Для азнаямленьня з тым, што гэта азначае на самай справе, запрашаем прыехаць у Беларусь і паглядзець на ўласныя вочы. Мы — сябры рэдакцыі – запрашаем прадстаўнікоў латвійскіх нацыянальна-дэмакратычных партый і грамадскіх арганізацыій прыехаць хаця б у нашу Гародню (можна зьвязацца праз каментары да гэтага артыкула). Мы гатовыя правесьці экскурсію па горадзе і на практыцы прадэманстраваць, як выглядае “беларуска-рускае дзьвюхмоўе” праз 16 гадоў пасьля яго ўвядзеньня: у сьферы адукацыі (сярэднія школы, універсітэты), у СМІ (тэлевізійныя каналы, газеты), на вуліцах нашага гораду, у галовах нашых грамадзян!..

Думаем, усе патрыёты Латвіі, якія яшчэ ў нечым сумняюцца ці нечага не разумеюць, набудуць тут надзейныя веды, канчатковыя перакананьні і пераканаўчыя аргументы.

Жыве свабодная Латвія – дом латышскага народу!

Нядаўна гэты ганебны факт вымушана была прызнаць нават пальшавіцка-ліберастычная “Газета Выборчая”. Пра гэта паведаміла радыё “Свабода”, выставіўшы на сваім сайце частку артыкула з “Выборчай” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html). Мы пераклалі артыкул цалкам і падаем да чытаньня на нашым сайце (узята адсюль: http://wyborcza.pl/dziennikarze/1,84228,10706111,Unia_przegrywa_z_Moskwa_Wschod__ANALIZA_.html). Некаторыя каментары па ходзе тэксту, некаторыя – пасьля.

Рэдакцыя.

1.

ЕЎРАЗЬВЯЗ ПРАІГРАЕ МАСКВЕ ЎСХОД  [АНАЛІТЫКА]
Яцэк Паўліцкі, Томаш Бялецкі

“Асуджэньне Алеся Бяляцкага на 4,5 гадоў лагераў зьяўляецца яшчэ адным доказам таго, што палітыка Еўразьвязу (ЕЗ) што да Беларусі й Украіны памірае на нашых вачах і без рэанімацыі [і прычына гэтага “паміраньня палітыкі ЕЗ” рэдакцыі даўно вядомая; мы яе не хавалі, а наадварот шмат гадоў усім крычым проста ў твар: каб дапамагчы беларусам пабудаваць дэмакратычную дзяржаву, трэба найперш думаць пра дапамогу ў рэалізацыі аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!; пра гэта трэба думаць і гэта рабіць, а не залатфяць свае эгаістычныя інтарэсы, выдаючы іх за “клопат аб Беларусі”; рэчаіснасьці бязглузьдзіцу падсунуць немагчыма... – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі робіць, што хоча, таму, што еўрапейскія “маркоўкі” (зрэшты, зь яго пункту гледжаньня — сумніўныя), пакуль яму не патрэбныя. Зноў мае магутнага заступніка — Расею. Зь “кія” ён проста зьдзекуецца, бо ЕЗ-аўскія фінансавыя і візавыя санкцыі ў дачыненьні да яго людзей ва ўладзе не зьяўляюцца занадта цяжкімі. Лукашэнка зусім не хвалюецца з нагоды далейшай ізаляцыі, таму што ў многіх краінах да яго і так ставяцца як да пракажонага. А да словаў асуджэньня і заклікаў ён ужо даўно глухі.

- Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў у інтэрвю «Газеце» Яцэк Сарыюш-Вольскі, дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы і былы кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту.

Козырам Еўропы ў стратэгіі прыцягненьня Беларусі й Украіны ёсьць прывабнасьць еўрапейскай мадэлі, росквіт і дэмакратыя [гэты “козыр” з кожным годам усё больш ператвараецца ў зашмальцаваную паперчыну, труху… - Рэд.]. Альтэрнатывай для гэтай прапановы зьяўляецца састарэлая цывілізацыйная прапанова Расеі. Украінцы і беларусы, марачы пра добрае і персьпектыўнае навучаньне для сваіх дзяцей, усё часцей думаюць не пра Маскву, а пра навучальныя ўстановы ў адной з краін ЕЗ. Напэўна, нават шматлікія людзі ва ўладзе жадалі б, каб іх дзеці жылі ў адкрытай ды заможнай Беларусі й маглі падарожнічаць па Еўропе без пашпартных праверак [і гэта ўсё, што можа пакуль запрапанаваць “Эўропа”?! – Рэд.].

Аднак Лукашэнка адкінуў гэтую мадэль. Палічыў, што выжываньне важней. Год таму [Лу-ка пры ўладзе ўжо 17,5 гадоў! ці вы пра гэта не забылі? – Рэд.] кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Як прыгожа падаў Сікорскі, мэтай візіту ў Менск была перадача Беларусі яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў [так, ведаем ліберастычна-імперскі разбуральна-захопніцкі механізм: спачатку забясьпеч правы ксенаэтнічным меншасьцям, а пра карэнную большасьць… забудзь - Рэд.]. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Неафіцыйна вядома, што такая дапамога павінна была важыць паўтара мільярды еўра.

Як неўзабаве высьвятлілася, Лукашэнка прапанову супрацоўніцтва [якую ўжо па ліку? – Рэд.] адкінуў [і ў які ўжо раз? ну, і гэтыя еўрапейцы... – Рэд.] — 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, міліцыя груба расправілася з апазіцыяй, якая пратэставала на вуліцах Менска. Затым суды прыступілі да пакараньня былых кандыдатаў у прэзідэнты, членаў выбарчых штабоў, актывістаў апазіцыі альбо людзей, якія не былі пад уплывам [афіцыйных] СМІ.

Ці то прапанова Захаду была занадта віртуальнай [сапраўды, што для Лу-кі 1,5 мільярда еўра?! – Рэд.], ці Лукашэнка вырашыў, што ў кароткатэрміновай персьпектыве яму будзе лепш дзейнічаць па-старому.

Спрабуючы прыцягнуць да сябе Ўкраіну і Беларусь, Еўропа прайграе па простай прычыне — яна можа прапанаваць значна менш, чым Расея [але і бязглузьдзіца; вось чым прыкрываецца палітычная недзеяздольнасьць і эгаістычныя, злачынныя мэты – сапраўдныя прычыны недзеяздольнасьці… - Рэд.]. Мглістая і аддаленая персьпектыва інтэграцыі з Захадам, запісаная ў праграме Ўсходняга партнёрства, якую прыдумалі Польшча і Швецыя, ня можа перабіць прапанову Масквы.

Чым жа ёсьць аддаленыя ў часе і абумоўленыя варункамі некалькі сотняў мільёнаў еўра зь бюджэту Ўсходняга партнёрства, падзеленыя паміж шасьцю краінамі, якія ахоплены праграмай, у параўнаньні зь некалькімі мільярдамі даляраў, што дае Масква? [вельмі цікавы пасыл, якія выдае аўтараў і тых, хто за імі стаіць (ліберастаў), з галавой: яны, як бачна, думаюць пра тое, як падкупіць і падтрымаць Лу-ку, абсалютна ня думаючы пра тое, як арганізаваць народ на змаганьне за свае правы, каштоўнасьці, інтарэсы – г.зн. за тое, што і зьяўляецца мэтай і зьместам Дэмакратыі! – Рэд.] Як выглядае аддаленая магчымасьць асацыяванага сяброўства ў ЕЗ (пра сапраўднае сяброўства ніхто і ня кажа) у параўнаньні з прыбыткамі, якія вынікаюць з усё больш шчыльнага эканамічнага супрацоўніцтва з Масквой і з-за удзелу ў Мытным саюзе (Расея, Беларусь, Казахстан), які ў хуткім часе павінен пераўтварыцца ў адзіную эканамічную прастору? [“эўрапейцы” гэта ўжо прынялі як факт! – Рэд.]

Расея і сёньня дае Беларусі нашмат больш, чым еўрапейская мара — танны газ [гэты газ скрадзены ў народаў Сібіры; але такога разуменьня злачыннай сутнасьці гешэфтаў “Расея-Беларусь”, “Расея-Еўразьвяз” мы ад ліберастаў ніколі не пачуем. – Рэд.]. Дзякуючы яму рэжым упэўнена перажыве эканамічны крызіс, а грамадства — зіму. Яна адкрывае маскоўскі рынак для беларускіх тавараў, якія на Захадзе ніхто б стабільна не купляў.

Падобная расейская прапанова чакае і Ўкраіну, якая знаходзіцца ў сітуацыі выбару паміж Усходам і Захадам. Зрэшты, сем гадоў турэмнага зьняволеньня для былога прэм’ер-міністра, а цяпер лідэра апазіцыі Юліі Цімашэнкі за нібыта хібы пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй у 2009 годзе, паказваюць, што прэзідэнт Віктар Януковіч, верагодна, ужо махнуў рукой на прапанаву Захаду.

Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам [так, гісторыя дала дастаткова часу, каб прыстойныя людзі, калі б яны былі пры ўладзе на Захадзе, маглі дапамагчы паўстаць Беларусі ды Ўкраіне ў якасьці паўнавартасных нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў... – Рэд.], асьцярагаючыся, каб былая савецкая метраполія не атрымала занадта вялікі ўплыў на Беларусь і Украіну. Масква, калі б толькі магла, адхіліла б Лукашэнку і зьвязаныя зь ім эліты [так ліберасты называюць злачынцаў-цяперцаў пры ўладзе ў Беларусі. – Рэд.] ад улады [для чаго адхіліць? для дэмакратыі ў Беларусі?!.. – Рэд.], а ва Ўкраіне пачала б пагражаць інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны, якія, баронячы свае палітычныя ў​плывы і багацьці, бароняць незалежнасьць [пра Ўкрану - дакладна. – Рэд.].

Хаця Еўропа і магла прывабліваць сваёй цывілізацыйнай мадэльлю, а таксама страхам Менска перад праглынаньнем Масквой (а Кіева перад апанаваньнем украінскай эканомікі [усходняй імперыяй]), але гэта ў Расеі атрымалася выбіць зубы ўсходняй палітыцы ЕЗ, якую разам з ЕЗ стварала Польшча. Да Пуціна ня можна мець прэтэнзій – з халоднай пасьлядоўнасьцю рэалізоўвае свае імперыялістычныя планы [таксама надзвычай цікавае меркаваньне: аказваецца, імперыялізм расейскай імпербюракратыі на чале з Пуціным – гэта ня іх віна і тым больш не Злачынства; гэта нешта накшталт натуральнага жаданьня ваўка зьесьці ягня...; прынамсі, патрабаваньне беларусаў у дачыненьні да Расеі й Польшчы гістарычнай і нацыянальнай справядлівасьці – гэта ў вачах ліберастаў нашмат большае злачынства, чым натуральнае “права” “Пуціна” быць імперцам і праводзіць каланіяльную палітыку ў дачыненьні да суседзяў!; вось ён – ліберастычны цырк!  – Рэд.]. У 2008 годзе, адправіўшы танкі ў Грузію, ён паказаў сьвету, што можа абараніць расейскую сьферу ўплыву Расеі [і, як бачым, мець “сьферу ўплыву” – гэта цалкам нармальнае, натуральнае права “Расеі”; ліберастычны цырк працягваецца... – Рэд.]. Цяпер Пуцін з дапамогай «мірных сродкаў» заняўся Беларусьсю і Ўкраінай.

Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці й пасьлядоўнасьці, і нават - не пабаімся сказаць пра гэта наўпрост - перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск [гэта так, толькі ці ўсё гэта? – Рэд.]. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся  ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі [вось і тлумачэньне знайшлося, чаму нас здаюць у Расею; але – зьвернем увагу – жаданьня дапамагчы беларускаму народу набыць беларускую дэмакратычную дзяржаву мы ў прадстаўнікоў “Захаду” ня бачылі ніколі за час знаходжаньня Лу-кі ва ўладзе!.. – Рэд.]. Як тлумачыць Яцэк Сарыюш-Вольскі, самай вялікай праблемай зьяўляецца тое, што Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства [ў ЕЗ] – г.зн. мэты, якая б іх сапраўды мабілізавала [во, наколькі здэградавала “Эўропа” пад мудрым ліберастычным кіраўніцтвам! – Рэд.].

Што можна зрабіць? Узмацніць санкцыі – ахапіць імі хаця б канцэрн Белнафтахім, які ганлюе з Захадам прадуктамі перапрацоўкі нафты. Гэта было б балюча рэжыму і ў пэўнай ступені Зьвязу, але ў доўгатэрміновай персьпектыве магло б прынесьці чаканыя вынікі [яны ня ведаюць, што рабіць; ну, дык запытайцеся ў нас, мы вам усё падрабязна распавядзем; не пытаюцца, робяць выгляд, што яны нас ня ведаюць, ці што яны ведаюць усё самі; але дзе вынікі?; самі ж прызнаецеся, што іх няма! – Рэд.].

ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі і ва Ўкраіне [так, як гэта рабілася дасёньня? і з тымі ж вынікамі?! А мы спачатку спадзяваліся, што артыкул будзе сур’ёзным, аналітычным... – Рэд.]. Інструментам гэтага можа быць прынятая ЕЗам іншая ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі (European Endowment for Democracy) [яшчэ адна ідэя “Польшчы”, накіраваная на дасягненьне мэтаў польскага імперыялізму ў Беларусі; усе папярэднія іх “ідэі” вырашалі менавіта гэтую патаемную задачу... – Рэд.]

Калі хто-небудзь зьменіць рэжым у Беларусі й стаўленьне ўладаў у Кіеве ў дачыненьні да інтэграцыі  [не зразумела, пра якую зь дзьвюх “інтэграцый” гаворка. – Рэд.], дык гэта звычайныя людзі [і вось яшчэ адзін прыгожы прыклад: ліберасты змагаюцца-змагаюцца гадамі, выдаюць мільёны-мільёны грошай, паказальна плюючы пры гэтым на інтарэсы народу, якому яны “дапамагаюць”, а потым у выніку (дакладней, выніку няма!) заяўляюць: увесь спадзеў на народ! чарговая сцэнка ліберастычнага цырка! – Рэд.]. — Гульня за Усход працягваецца, — кажа Яцэк Сарыюш-Вольскі, але гэта доўгі марш, які будзе працягвацца многія гады” [пакуль у ліберастаў усё добра – яны разьлічваюць яшчэ шмат гадоў так, як гады да таго, “займацца палітыкай”... – Рэд.].

(канец артыкула)

2.

Ад рэдакцыі.

2.1.

Хто жадае, можа сам параўнаць тэксты, выстаўленыя ў арыгінале і на “Свабодзе”, каб выявіць, што тая сарамліва “скараціла”…

Прапушчаныя фрагменты такія:

- “Палітыка ў дачыненьні да Беларусі зьяўляецца неэфектыўнай. Гэта кепска, але няхай жывыя не губляюць надзею, — заявіў дэпутат Еўрапарламенту ад Грамадзянскай платформы, экс-кіраўнік камісіі замежных спраў еўрапарламенту Яцэк Сарыюш-Вольскі”;

- “Год таму кіраўнікі польскай і нямецкай дыпламатыі — Радаслаў Сікорскі і Гуіда Вестэрвеле — пераконвалі беларускага прэзідэнта, каб не фальсіфікаваў сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў. Мэтай візіту ў Менск была перадача яснага пасланьня, што гэта еўрапейская краіна, дзе могуць выкарыстоўвацца еўрапейскія стандарты дэмакратыі, правоў чалавека, уключаючы правы нацыянальных меншасьцяў. Сікорскі і Вестэрвеле спакушалі Лукашэнку ў тым ліку абяцаньнямі крэдытаў ад еўрапейскіх фінансавых інстытутаў і доступам да фондаў ЕЗ. Лукашэнка прапанову адкінуў і 19 сьнежня 2010 года, пасьля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў, груба з дапамогай міліцыі й судоў расправіўся з апазіцыяй. Лукашэнка вызнаў, што яму будзе лепш дзейнічаць па-старому”;

-  “Менск і Кіеў на працягу многіх гадоў балансавалі паміж Расеяй і Захадам, асьцерагаючыся былой савецкай метраполіі. Масква жадае адхіліць Лукашэнку і зьвязаныя зь ім “эліты” ад улады, а ва Ўкраіне пагражае інтарэсам алігархаў на ўсходзе краіны”;

- “Еўрапейскаму Зьвязу не хапіла ўпартасьці, пасьлядоўнасьці й перакананьня, каб распачаць рэальнае змаганьне за Кіеў ці Менск. Цяпер ЕЗ, знаходзячыся ў крызісе еўра, ня мае ні палітычнай сілы, ні грошай, каб перабіць прапанову Расеі. Зьвяз у цяперашні час нават ня мае магчымасьці наўпрост запрапаноўваць гэтым краінам персьпектыву членства. ЕЗ можа толькі ўзмацніць эканамічныя санкцыі…”;

- “ЕЗ таксама павінен працягваць аказваць фінансавую падтрымку беларускай апазіцыі ды інвеставаць у разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці ў Беларусі й Украіне. Інструментам гэтага можа быць ідэя Польшчы — Еўрапейскі фонд на карысьць дэмакратыі”.

(канец цытаваньне нявыстаўленых меркаваньняў)

Цікава, чаму менавіта гэтыя вельмі важныя радкі былі выдалены з інфармацыйнага паведамленьня самага “свабоднага” радыё? Дакладны адказ на гэтае пытаньне для нас пакуль невядомы. Але мы лічым, што распаўсюд сярод беларускага грамадства ведаў, якія датычаць двух апошніх фактаў, найбольш непажаданы для тых, хто стаіць за “свабодаўцамі”.

Ну, і як далей змогуць нешта лапатаць “аб’яднаныя” “беларускія” “апазіцыянеры” пра неабходнасьць “ісьці ў Еўропы”, калі адтуль усім нам кажуць (прычым, са старонак самай ліберальнай польскай газеты) пра тое, што Еўразьвяз у крызісе і ня мае “ні волі, ні сілаў, ні ўпартасьці, ні пасьлядоўнасьці, ні перакананьня”, каб рэальна спрыяць такім заклікам. Цікава, куды цяпер будуць заклікаць ісьці ўсе гэтыя мілінкевічы, саньнікавы, міхалевічы, лябедзькі, раманчукі й да іх падобныя?!

З другога боку, бачна, што “Эўропа” сваіх не здае і будзе ўсім ім аказваць фінансавую падтрымку, якая будзе ісьці празь імперскую Польшчу…

Вядома, такія радкі нельга было падаваць…

2.2.

Але вернемся да зьместу артыкула, які мае пампезны падзагаловак “[Аналітыка]”.

Зь яго бачна, што цяпер стала дазволеным (а хутка, відаць, стане і модным) лаяць “Эўропу” за яе бездапаможнасьць, здачу пазіцый перад Расеяй, страту гістарычных магчымасьцяў, каб адсунуць далёка на ўсход пагрозу для сябе, адсутнасьць дэмакратычнай салідарнасьці зь іншымі ня менш “эўрапейскімі” народамі (дарэчы, зьвярніце ўвагу, як добра гэты артыкул пераклікаецца з тым, пра што казаў Ладсбергіс; гл. папярэдні матэрыял, выстаўлены на сайце).

Пару гадоў таму, калі яшчэ было ня позна і калі многае можна было зьмяніць, усё было ня так. Бадай, наша рэдакцыя была адзінай, хто крыкам крычаў аб неэфектыўнасьці заходняй палітыкі дэмакратызацыі ў дачыненьні да Беларусі (матэрыялаў на гэты конт на сайце за гады накапілася дзясяткі!). У адказ было альбо паказальнае ігнараваньне, альбо зьедлівыя заўвагі…

Ну, што, спадарове, прыехалі? Адкрылася сярмяжная праўда жыцьця? Ну, і дзе вашая пыха? Настаў час крычаць: “караўл”, цікай, хто можа…

Аднак і сёньня, нягледзячы на тое, што вочы ў таго-сяго пачалі адчыняцца, “Эўропа” ў цэлым ня можа адэкватна бачыць рэчаіснасьць.

Знаходзячыся ў чаканьні пампезна аб’яўленай “аналітыкі”, мы, тым ня менш, не змаглі знайсьці адказу на ключавое пытаньне, якое якраз і патрабуе аналітыкі. А менавіта: у чым прычына шматгадовай неэфектыўнасьці палітыкі з боку “Эўропы” ў дачыненьні да Беларусі й Украіны, якая прывяла да страты гістарычнага шанца?!

Нейкая занадта плыткая “аналітыка” атрымліваецца ў ліберастаў…

Многія каментары чытачоў сайта радыё “Свабода” (а тым больш чытачоў нашага сайта) у разы пераўзыходзяць сваёй глыбінёй такую “аналітыку”. Для  прыкладу, вось тут (http://www.svaboda.org/content/article/24402005.html) беларус пад нікам “Міхал з Краіны літвінаў” напісаў наступнае:

“Ну, нарэшце, хоць да Gazety Wyborczej дайшло [гэта яны робяць выгляд, што да іх дайшло – на справе, яны даўно пра многае ведаюць, але ім плацяць грошы за маўчаньне і адпаведную “лінію партыі” ў СМІ; проста цяпер патрэбны маланкаадвод... – Рэд.], што на працягу 17 год Эўропа і ЗША нічога не рабілі дзеля дэмакратыі ў Беларусі, а хутчэй наадварот. Захад пасьля 1994 года ўласна адмежаваўся ад Беларусі. Так, нешта там мовіў няцямна. Польшча дык увогуле замарыла аб новай Рэчы Паспалітай. Забароны для грамадзян [Беларусі] на візы. Так-так, забароны! Бо атрымаць тыя візы (шенгенскія) ня так і проста без хітрыкаў і падманаў. Дурныя «санкцыі» супраць рэжыма. Больш за тое, калі глыбей капнуць, то можна даведацца, што Захад і ЗША фактычна прамянялі Беларусь і Ўкраіну на ўступленьне краін Балтыі ў НАТА [справа, хутчэй за ўсё, ня ў гэтым. – Рэд.]. То бок аддалі нас Маскве наўзамен дэмакратызацыі Эстоніі, Латвіі і Жмудзі. Эўропа мямліць пустыя словы і пры гэтым як чорт ладана баіцца Масквы і таго, што застанецца без газа і нафты з той жа Расеі. І я чамусьці ўпэўнены, што падзеі апошніх «выбараў» таксама на руку Эўропе. Усе скончылась бойняй, здалі нашых праваабаронцаў, пагаманілі — ну і добра, менш праблем. Хай Масква паглынае гэтыя народы, абы ў нас газ з нафтай былі і спакой…”

(канец каментара)

Вы бачыце, аналітыка ўжо на цэлы ўзровень глыбей (дадатковыя думкі падкрэсьлены) і… цалкам бясплатна.

2.3.

Пададзім пару аналітычных заўваг і мы.

Вось факты:

Па-першае, “эўрапейцы” прызнаюцца ў сваёй поўнай палітычнай недзеяздольнасьці што да ўсходняй палітыкі.

Па-другое, яны нічога не зьбіраюцца мяняць у гэтай палітыцы. Усё тая ж абрыдлая і неэфектыўная – толькі што самі пра гэта напісалі – “фінансавая падтрымка беларускай апазіцыі”, “інвеставаньне ў разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці”.

Па-трэцяе, працягваць праводзіць гэтую безвыніковую палітыку будзе ўсё той жа суб’ект – імперская “Польшча”. Гэта менавіта той суб’ект, які ў дачыненьні да Беларусі бачыць толькі адно пытаньне – “праблему польскай меншасьці ў Беларусі й абарону яе правоў”!

Ну, што, спадарове, ці трэба тлумачыць, што такая складзеная з трох пунктаў сітуацыя – гэта відавочная прыкмета, што тыя сапраўдныя ценявыя гаспадары (якія сядзяць па-над “Газетай Выборчай”, па-над Тускам, Камароўскім, Сікорскім, і якія ўсіх іх фінансуюць і ім кажуць, што пісаць і што рабіць) цалкам задаволеныя. Цені за шырмай кажуць: “Усё зь Беларусьсю ды Украінай ідзе нармальна. Толькі па́ру трэба трохі выпусьціць і плывем далей у ранейшым кірунку”.

І тут мы робім глыток пабольш і занырываем глыбей…

Мы робім нырок у той час, калі ў дачыненьні да Украіны Кангрэс ЗША і прэзідэнт ЗША (было гэта пры самым разьліберальным “дэмакраце” на прэзідэнцкай пасадзе — Юшчанку) прынялі рашэньне і голасна пра гэта паведамілі: Украіна хутка будзе прынятая ў НАТА і Еўразьвяз!

І рапрам з-за шырмы павылазілі цёмныя фігуры і паведамілі, што ў іх іншае меркаваньне: Украіну ні ў ЕЗ, ні ў НАТА прымаць нельга… (ня верыце, гл.: http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/;  http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/)

Усе “аналітыкі” і “палітыкі” пра гэты гістарычны факт, які тлумачыць галоўную прычыну дзіўных паводзін “Эўропы”, чамусьці забываюць, маўчаць. Мы ж – яшчэ раз гаворым (калі ў каго ёсьць лепшая версія патлумачыць тое, што сёньня адбываецца ва Ўсходняй Еўропе, калі ласка, запрапануйце): сіянакратыя даўно здала Беларусь і Украіну ў расейскую імперыю, каб тая зноў перацёрла ў сваіх жарнавах нашыя народы і нацыянальна-дэмакратычныя сілы! Цяпер проста працягвае зьдзяйсьняцца яе план…

Але гэта не адзіны вораг беларускага, украінскага, польскага ды іншых еўрапейскіх народаў. Цяжкая і безвыходная грамадска-палітычная сітуацыя, напрыклад, у Беларусі тлумачыцца тым, што на наш народ сёньня цісне жахлівая сістэма разнастайных соцыя-паразітных сіл. Сіянакратыя (ядро глабалісцкай фіналігархіі) сярод іх — найгалоўная (гл. малюнак; ён падае ў больш дасканалым выглядзе тое, што апісана тут: http://nashaziamlia.org/2009/01/26/1747/). Апошняе тлумачыцца сярод іншага тым, што менавіта сіянакратыя мае найбольшыя амбіцыі, фінансавыя і тэхналагічныя магчымасьці, а таксам тым, што яна кантралюе расейскую імперыякратыю, польскіх імперыялістаў, цяперскую ўладу і большасьць г.зв. “беларускай аб’яднанай дэмакратычнай (чытай, ліберастычнай) апазіцыі”… Усё іншае — наступства дадзенага факта.

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва–Беларусь – Наша Зямля!

Зь сярэдзіны верасьня г.г. (а дакладней, зь 17-га чысла) з ЗША сталі паступаць вельмі цікавыя паведамленьні (дарэчы, іх з-за важнасьці вымушаны былі падаваць нават ліберальныя СМІ – такія, напрыклад, як радыё “Свабода”; і гэта нягледзячы на выразны анты-ліберастычны зьмест гэтых паведамленьняў, які, зразумела, хаваўся). Маўляў, у Ню-Ёрку зьявілася група энтузіястаў-дзівакоў (спачатку некалькі дзесяткаў), якія ўсталявалі намёты ў фінансавым цэнтры Ню-Ёрка – паблізу ад Ўол-Стрыт, на плошчы “Дзукоці-парк” на Манхэтэне, і аб’явілі сябе ініцыятарамі стварэньня руху “Захапі (займі, акупуй) Ўол-Стрыт” (Occupy Wall Street). Гэта былі пераважна маладыя людзі, якія прапанавалі арганізавана пратэставаць супраць палітыкі ўладаў, якая праводзіцца ў інтарэсах буйных “міжнародных”, у т.л. фінансавых карпарацый, а не звычайных грамадзян.

1.

Нечакана для многіх гэтая ініцыятыва стала хутка разьвівацца, а паведамленьні сталі яшчэ больш цікавымі.

(Для гістарычнай справядлівасьці трэба ўдакладніць, што ўсё ж першым народам, які ў апошні час пачаў супраціўляцца прымусу плаціць за чужыя даўгі, былі грэкі; там і сёньня людзі змагаюцца за сацыяльную справядлівасьць, патрабуючы спагнаць даўгі зь вінаватых злачынцаў — прыўладных карупцыянераў, а не зь невіноўнага грэцкага народа!).

Так, 1 кастрычніка, калі прайшло толькі два тыдні ад пачатку пратэстаў на Манхэтэне, прыкладна 1000 маніфэстантаў – прадстаўнікоў руху “Захапі Ўол-Стрыт” – заблакавалі Бруклінскі мост. Тады паліцыя затрымала каля 700 чалавек (!), якім прад’явіла абвінавачваньні ў хуліганстве і перашкодах руху транспарту.

Аднак, пасьля гэтага выпадку разьвіцьцё руху не спынілася. Наадварот, ён толькі ўзмацніўся, як, дарэчы, і рэпрэсіўны супраціў яму з боку паліцыі. Пратэсты сталі амаль штодзённымі. У адказ паліцыя пачала выкарыстоўваць сьлезацечны газ, дубінкі, пластыкавыя кайданкі… (Сітуацыя добра знаёмая па “дыктатарскай Беларусі” і рэпрэсіях нацыянальных дэмакратаў у Польшчы).

Праз чарговыя пару тыдняў ініцыятыва нюёркцаў набыла яшчэ большую падтрымку масаў, прычым (і гэта таксама вельмі важна) ня толькі ў ЗША, а і ў шматлікіх краінах сьвету (асабліва “ліберальна-дэмакратычных”). Рух “Захапі Ўол-Стрыт” ініцыяваў правядзеньне 15 кастрычніка сотняў маніфестацый у 82 краінах сьвету (ад Новай Зеландыі да Канады), зь якіх самай масавай была дэманстрацыя ў Рыме (у апошняй прыняла ўдзел да 200.000 чалавек).

Ва ўсіх выпадках асноўнымі ўдзельнікамі маніфестацый, мітынгаў, пікетаў былі студэнты, беспрацоўныя, персіянеры. Да іх далучаліся актывісты розных грамадскіх арганізацый, прыезжыя, турысты, а пазьней і… прафсаюзы. Усе яны выступалі супраць фінансавых карпарацый (буйнейшых банкаў), несправядлівасьці сусьветнай эканомікі, скарачэньняў бюджэтных расходаў на сацыяльныя патрэбы, заклікалі ў час крызісу “ратаваць людзей, а ня банкі”…

Адна з удзельніцаў рымскай дэманстрацыі казала так:  «Мы больш ня можам выносіць даўгоў, якія стварылі ня мы, а карумпаваныя ўрады, банкі ды сьпекулянты, якім да нас няма ніякай справы. Яны — прычына гэтага міжнароднага крызісу, і ўсё яшчэ зарабляюць на ім. Яны павінны заплаціць за гэта».

У Ню-Ёрку найбольш папулярнымі лозунгамі сталі: “Людзі, а не прыбытак” і “Мы – 99%” (гл. фота). Апошні слоган адлюстроўвае меркаваньне дэманстрантаў, што яны адстойваюць інтарэсы абсалютнай большасьці грамадзян, а не багацяў, якія складаюць 1% насельніцтва ЗША (вось бы яшчэ здабыць дакладныя зьвесткі аб этнічнай прыналежнасьці гэтага 1%!). Пратэстоўцы таксама часта выкарыстоўвалі паняцьце “фінансавы тэрарызм уладаў” супраць сваіх грамадзян.

Улады “ліберальных дэмакратый” ва ўмовах нарастаньня пратэстаў хуценька паскідалі ліберальныя маскі й паказалі сваю сапраўдную нялюдска-таталітарную сутнасьць. Яны пачалі нацкоўваць на людзей паліцыю, што выклікала далейшую эскалацыю напружанага супрацьстаяньня. Цяпер ужо дэманстранты ня толькі ЗША, а і ў Брытаніі, Італіі сутыкнуліся з жорсткай паліцэйшчынай. Паліцыя ўжывала супраць мірных маніфестантаў, якія блакавалі дарогі ды масты і адмаўляліся пакідаць свае намётавыя мястэчкі (але пры гэтым не рабілі нічога супрацьпраўнага), дубінкі, сьлезацечны газ, пластыкавыя кайданкі.

Папулярны вядучы ​тэлеканала MSNBC Лоўрэнс О’Донэл (ЗША) у сваёй перадачы прадэманстраваў відэа пра затрыманьні маніфестантаў і пракаментаваў яго: «Мы разьмесьцім усе відэа, якія ў нас ёсьць, на нашым блогу, і вы ня знойдзеце нікога, хто зрабіў бы хоць нешта, што дае праўныя падставы для арышту людзей».

Трэба прызнаць, што ад пачатку ўлады рабілі стаўку ня толькі на жорсткасьць, а і на палітычнае лавіраваньне, прапаганду. Так, мэр Бостана Тамас Мэніна заявіў, што падзяляе пачуцьці і думкі пратэстоўцаў, але ён, маўляў, ня мог дазволіць ім паралізаваць горад. «Я разумею, што ў іх ёсьць свабода слова і выказваньняў, але не магу дапусьціць грамадзянскага непадпарадкаваньня». Мэр Нью-Ёрка Майкл Блумберг сказаў прыкладна тое самае, што ён падтрымлівае права дэманстрантаў на свабоду слова, пакуль яны не парушаюць закон. «Канстытуцыя не абараняе намёты, Яна абараняе свабоду слова і сходаў» – падкрэсьліў ён (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24363508.html). Яўна абодва мэры атрымалі кансультацыі з аднаго ідэалагічнага цэнтру.

Барак Абама таксама вырашыў пакуль адназначна не вызначацца са сваім стаўленьнем да руху “захопнікаў” і заігрывае зь ім. Нядаўна ён сказаў у інтэрвю тэлеканалу ABC: «Самае важнае, што тыя з нас, хто займае кіруючыя пасады, могуць зрабіць сёньня — гэта даць гэтым людзям адчуць, што мы разумеем іх барацьбу і знаходзімся на іх баку. І што мы хочам стварыць сістэму, у якой ўпартая праца, адказнасьць і выкананьне сваіх абавязкаў будуць узнагароджаныя» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

Нягледзячы на гібрыд жорсткасьці й выкрутасаў “ліберальных” уладаў, хваля прэтэстаў усё роўна працягвала нарастаць, пакуль не перайшла ў новую якасьць – удзельнікі руху “Захапі Ўол-Стрыт” як у ЗША, так і іншых краінах пачалі актыўна ладзіць стацыянарныя намётавыя лагеры ў пэўных знакавых месцах. Так, у многіх гарадах ЗША намёты, пікеры зьявіліся перад філіямі банкаў, якія належаць да г.зв. “Федэральнай рэзервовай сістэмы” ЗША (чарговае істотнае знакавае пасланьне пратэстоўцаў!). У цэлым намётавыя мястэчкі пратэсту зьявіліся яшчэ ў больш чым 20 гарадах (ад Малайзіі да Гішпаніі). Гэта ўжо нагадвала пачатак Памаранчавай рэвалюцыі, толькі што не ў адной дыктатарскай краіне, а ў аплотах “ліберальнай дэмакратыі” дый у глабальным маштабе…

Такога ліберасты вытрымаць не маглі. Нервы іх канчаткова здалі, і ў ноч з 14 на 15 лістапада ў Амерыцы была выкарыстана жорсткая паліцэйская сіла для ліквідацыі намётавых мястэчак. Апошнія былі зьнішчаны ў Лос-Анжэлесе, Чыкага, Вашынгтоне, Бостане, іншых гарадах ЗША, сярод іх і галоўны — намётавы лагер у нюёркскім Зукоці-парку (http://www.svaboda.org/content/article/24393135.html). Пры гэтым ліберасты прыкрыліся рашэньнем суддзі Вярхоўнага суду ЗША, які заявіў, што “канстытуцыйнае права на свабоду слова не азначае дазвол пратэстоўцам начаваць пад адкрытым небам на плошчы нявызначаны тэрмін” (знаёмае нам у Беларусі езуіцтва).

Аналагічныя пагромныя падзеі мелі месца ў Лондане і Парыжы.

У “ліберальных” краінах, асабліва ў ЗША, ад паліцыі дасталося ня толькі маніфестантам, а і журналістам (зноў знаёмая нам у Беларусі сітуацыя). Дый так моцна, што нават прадстаўніца АБСЕ ў пытаньнях свабоды СМІ  Дуня Міятавіч “выказала занепакоенасьць” з нагоды колькасьці журналістаў, якія зазналі перасьлед з боку паліцыі падчас асьвятленьня пратэстаў пад лозунгам «Захапі Ўол-стрыт» на тэрыторыі Злучаных Штатаў. Сярод іншага Міятавіч заявіла: «Няма ніякіх сумневаў, што рэпарцёры і фатографы маюць права назіраць, здымаць, запісваць і паведамляць пра падзеі, якія навідавоку. Асьвятленьне ў СМІ публічных мерапрыемстваў зьяўляецца асновай грамадзянскага кантролю за дзейнасьцю ўраду. І затрымліваць рэпарцёраў, якія асьвятляюць гэтыя падзеі – г. зн. ставіць пад пагрозу свабоду сродкаў масавай інфармацыі» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24391529.html).

Як бачым, амерыканскім уладам і тым цьмяным сілам, якія за імі хаваюцца, стала ўжо не да іміджу “самай свабоднай краіны з самымі свабоднымі СМІ ў сьвеце”.

(Даведка: Першая папраўка да Канстытуцыі ЗША абвяшчае: «Кангрэс не павінен выдаваць ні аднаго закона, які адносіцца да ўсталяваньня рэлігіі альбо забараняе свабоднае яе вызнаньне, альбо абмяжоўвае свабоду слова ці друку, або права народа мірна збірацца і звяртацца да ўрада з петыцыямі аб задавальненьні скаргаў». Значэньне Першай папраўкі да сёньня было настолькі вялікім, што на яе аснове амерыканскія суды прызнаюць дапушчальнымі нават чалавеканенавісьніцкія або блюзьнерскія выказваньні (http://www.voanews.com/russian/news/Occupy-Wall-Street-2011-11-18-134111303.html). Цяпер, як бачым, нягледзячы на ні якія папраўкі да Канстытуцыі, паліцэйскія ЗША разганяюць і арыштоўваюць ня толькі ўдзельнікаў намётавых мястэчак, а і ўдзельнікаў цалкам мірных шэсьцяў… (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html) І гэта пра многае кажа…).

2.

Падзеі, пра якія ідзе гаворка, ня проста глабальныя, а і, не пабаімся заявіць — гістарычныя. У сувязі з гэтым мы імкнуліся знайсьці ня проста факталагічны матэрыял аб падзеях, а і матэрыял, які б раскрываў іх ідэалагічны зьмест (як вядома нашым чытачам, рэдакцыя “Нашайзямлі” менавіта на гэта нацэлена).

Вось што дадатковае нам атрымалася знайсьці:

- Словы аднаго ўдзельніка акцыі «Захоп Уол-стрыт» у Дэнверы: «Узяць бы 13 сямействаў, што разам валодаюць сьветам, уключыўшы туды Джорджа Буша і яго адміністрацыю, і ўзьдзёрнуць або расстраляць іх перад Белым домам, таму што яны таго заслугоўваюць» (http://drugoe.us/articles/30-politic/11767-occupy-obama).

- Адзін з удзельнікаў маніфестацыі ў Ню-Ёрку 6 лістапада заявіў: «Гэта дэманстрацыя пратэсту супраць банкаў і той шкоды, якую яны нанесьлі амерыканскай эканоміцы. Мы хочам, каб яны адказалі за свае дзеяньні. Ашуканцам месца ў турме» (http://ru.euronews.net/2011/11/06/arrests-at-new-occupy-wall-street-protest/).

- Былы масквіч Канстанцін (Кіт) Гесэн разам з двума дзясяткамі іншых дэманстрантаў сеў на адным з перакрыжаваньняў блізу біржы. «Наша палітычная сістэма не працуе, — патлумачыў ён журналістам свой ​​удзел у акцыі грамадзянскага непадпарадкаваньня. — Палітыкі, якія намі абіраюцца, калі яны трапляюць у Вашынгтон, ня робяць тое, аб чым мы іх прасілі. Калі яны да нас не прыслухоўваюцца, у нас няма іншага выбару, акрамя як выйсьці на вуліцы» (http://www.voanews.com/russian/news/NY-Street-Protest-2011-11-17-134077758.html).

- Каля месяца таму ўдзельнікі акцыі пратэсту ў Лондане, якая праходзіць пад лозунгам «Захапі Лондан», разьбілі намётавы лагер ля Сабора сьвятога Паўла. Дэманстранты выказваюць незадаволенасьць дзеяньнямі банкіраў, якія, на іх думку, нясуць адказнасьць за сусьветны фінансавы крызіс. Перад саборам стаіць каля 200 палатак. (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633820&tid=93894)

- Амерыканскія ветэраны праявілі салідарнасць з удзельнікамі руху «Захапі Уол-стрыт», якія другі месяц выказваюць незадаволенасьць фінансавай сістэмай ЗША. У сераду больш за сотню ўдзельнікаў войнаў у Іраку, Афганістане, У’етнаме і нават Другой сусьветнай прайшлі маршам па Нью-Ёрку, пратэстуючы супраць сацыяльнай няроўнасьці, беспрацоўя і сквапнасьці карпарацый (http://www.vesti.ru/doc.html?id=619411&tid=93894).

- 17 лістапада споўнілася роўна два месяцы з пачатку пратэстаў. У гэты дзень актывісты імкнуліся прарвацца да Нюёркскай біржы. «Мы хочам паралізаваць працу біржы і перашкодзіць фінансістам трапіць у будынак», — патлумаў адзін з пратэстоўцаў (http://www.vesti.ru/doc.html?id=633558&tid=93894).

- У Лондане актывісты руху «Акупуй» у процівагу фінансавым варацілам стварылі свой банк. Але ў яго абароце ня грошы, а ідэі (http://www.vesti.ru/doc.html?id=636296&tid=93894).

- За мінулыя 10 гадоў колькасьць бедных амерыканцаў дасягнула максімуму. Яна вырасла на 12,3 мільёны чалавек і складае цяпер рэкордныя 46,2 мільёны. Па класіфікацыі Бюро перапісу насельніцтва ЗША, арыентыровачны даход, які дазваляе не апусціцца да галечы, знаходзіцца на ўзроўні ў 22.300 даляраў у год на сям’ю з чатырох чалавек (http://www.vesti.ru/doc.html?id=620743&tid=93894).

- У Кангрэсе ЗША налічылі 250 мільянераў. І гэта без уліку кошту іх нерухомасьці. На справе матэрыяльны стан членаў Палаты прадстаўнікоў і Сенату значна перавышае гэтыя ацэнкі (http://www.voanews.com/russian/news/Congress-Wealth-2011-11-16-133958393.html).

Некаторыя сеціўныя каментатары пакінулі што да апісваемых падзей наступныя выказваньні:

- Мікола Цімашэнка зь Ню-Ёрку: “Намётавы лагер зьнішчылі даволі брутальна. Абсалютна ў духу вашынгтонскага абкаму “сусьветнай дэмакратыі”. Беларускі намёт [! – Рэд.] зь беларускім сьцягам [! – Рэд.] таксама быў растаптаны амерыканскай паліцыяй”.

- “1”: “Усе крызісы штучна робяцца і кантралююцца Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША, якая ёсьць — прыватная кампанія, якая па сваім жаданьні друкуе грошы з паветра. Дзяцінства ёсьць гэтага не разумець. Вось вам і амерыканская дэмакратыя ў дзеяньні”.

- “Шляхта ВКЛ”: “Гэтыя пратэсты ёсьць барацьба з мафіяй сусьветнага ўзроўню”.

3.

Нашыя заўвагі:

3.1.

Усё, што зьвязана з рухам “Захапі Ўол-Стрыт”, успрымаецца намі нібы маштабны, але даўно чаканы сон. Можа, і не такі ясны ды радасны, але, тым ня менш, у цэлым пазітыўны.

Нам, вядома, недаступная якасная ідэалагічная інфармацыя, датычная аналізуемых падзей. Ліберастычныя СМІ, якія захапілі амаль усю інфармацыйную прастору, цэдзяць зьвесткі праз зубы (што зразумела). І ўсё ж паміж гэтымі зубамі нешта прасьлізваецца. Натуральна, ня ўсё, нават ня ўсё істотнае…

(Таму заклікаем чытачоў сайта: калы вы вывудзіце аднекуль інфу, якая больш выразна, чым тая, якая пададзена вышэй, раскрывае ідэалагічны зьмест падзей, пранфармуйце і нас, і нашых чытачоў пра яе!)

Тым ня менш, пэўныя высновы і прагнозы на грунце атрыманых і пададзеных вышэй зьвестак ўжо можна зрабіць.

Стратэгічных высноваў атрымліваецца дзьве:

1) у Злучаных Штатах Амерыкі пачалася (а затым ахапіла практычна ўвесь сьвет) хваля пратэстаў супраць эканамічнага і палітычнага паўнаўладдзя “глабальных фінанасавых карпарацый, найбуйных банкаў”;

2) гэтую хвалю пратэстаў справакаваў глабальны фінансавы крызіс, віну за які пратэстоўцы ўскладаюць усё на тыя ж “глабальныя фінансавыя карпарацыі, найбуйныя банкі”.

Пра тое, што пратэстоўцы зьвязваюць пагаршэньне свайго эканамічнага становішча і сацыяльных персьпектыў менавіта з названымі структурамі, сьведчаць іх выказваньні, накшталт: “узяць бы 13 сямействаў, што валодаюць сьветам, і павесіць перад Белым домам”, “мафія сусьветнага ўзроўню”, “Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША – гэта прыватная кампанія, якая друкуе грошы з паветра”, “гэта дэманстрацыя супраць банкаў, якія нанеслі шкоду амерыканскай эканоміцы”, “вашынгтонскі “абкам” сусьветнай дэмакратыі”, “фінансавы тэрарызм уладаў” і да т.п. Але яшчэ больш пра гэта сьведчаць сімвалічныя пасланьні з боку ўдзельнікаў акцыі народам сьвету ў выглядзе яе назвы — “Захапі Ўол-Стрыт” — і выглядзе месцаў разьмяшчэньня намётавых мястэчак, правядзеньня іншых акцый пратэсту. Зьвярніце ўвагу, у ЗША гэтыя пратэсты адбываліся ў розных гарадах, але пераважна перад будынкамі філіяў банкаў, якія ўваходзяць у ФРС ЗША. Гэтыя месцы, нібы стрэлкі на мапе, паказваюць на аб’ект: вось яно — тое, супраць чаго мы.

Што сказаць, амерыканцы пачатку 10-х гадоў ХХІ стагоддзя значна лепшыя PR-шчыкі, чым беларусы ў 1990-х!

Аднак ў соцыяпаразітнага монстра, якога амерыканцы завуць у т.л. “сістэмай міжнародных фінансавых карпарацый, найбуйных банкаў”, ёсьць, як вядома, маса іншых імён, выкарыстоўваемых нават у ліберальным друку. Па гэтай прычыне ён у значнай ступені ўсё яшчэ застаецца нейкім невыразным, туманным для большасьці грамадзян. І таму… не такім страшным, якім на самай справе зьяўляецца.

Між тым, некалі мы пісалі, што калі голасна і правільна назваць імя ворага – гэта значыць ужо на палову яго перамагчы. На нашым сайце гэты ж сацыяльны паразіт найчасьцей завецца “глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратычным ядром унутры” ці проста “сіянакратыяй”, а іх агенты – выканаўцы палітычнай волі сіянакратыі — найчасьцей завуцца купленымі за грошы “ліберастамі” (бо праводзяць у сьвеце палітыку дэградаванага таталітарнага лібералізму, накіраваную на дасягненьне глабалісцкіх мэт сіянакратыі; мэты вядомыя: сесьці па-над касмапалітычна хаатызаваный, дэмаралізаванай і, як вынік, здэградаванай людскай цывілізацыяй ды паразітаваць на ёй).

Параўнаньне пададзеных паняцьцяў дазваляе сьцьвярджаць, што актывісты руху “захопнікаў” пакуль яшчэ не дасьпелі да пажаданай тэрміналагічнай яснасьці ў азначэньні паразіта (гаворка пра сіянакратыю), супраць якога выступаюць, як і ў разуменьні формы і зьместу яго соцыя-паразітнай глабалісцкай палітыкі (а гэтага – сіянісцкі ліберастызм).

Але галоўнае ўсё ж у наяўнасьці: гаворка ідзе пра адно і тое ж – пра самага вялікага сацыяльнага паразіта, якога людская цывілізацыя выгадавала на сваіх грудзях. Пра глабалісцкую сіянакратыю!

3.2.

Некалькі гадоў таму мы выставілі серыю матэрыялаў, датычных агаворваемага аб’екта (гл. артыкулы “Фінансавая дыктатура антыхрыста” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/17/1079/;   “Гегемон, які завальваецца” –  http://nashaziamlia.org/2007/12/19/1083/#more-1083; “Ізраільскае лобі й вонкавая палітыка ЗША (часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/11/19/1063/; http://nashaziamlia.org/2007/11/20/1064/; http://nashaziamlia.org/2007/11/22/1069/; “Еўрапейскае поле змаганьня зь сіянакратыяй (Часткі 1, 2, 3)” — http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; http://nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; http://nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/). Тады мы і разлічваць не маглі, што зьвесткі, пададзеныя ў іх, могуць набыць дадатковае грамадскае значэньне, акрамя таго, для якога яны ўпершыню выстаўляліся на сайце (упершыню яны былі выстаўлены для таго, каб беларусы-літвіны маглі пазнаёміцца зь некаторымі вельмі важнымі фактамі, датычнымі сіянакратыі й яе ўплыву на глабальныя эканамічныя і палітычныя працэсы). Цяпер значэньне ўзгаданых матэрыялаў рэзка ўзрасло – нібы пад старай фарбай, якая аблупілася, стала бачна золата! Таму мы заклікаем нашых наведвальнікаў прачытаць пералічаныя артыкулы ці перачытаць іх (хто чытаў).

Цяпер ліберальныя СМІ сьцьвярджаюць, што персьпектыва руху “захопнікаў” залежыць ад хуткай арганізацыі яго прадстаўнікоў у палітычную партыю. Не. Персьпектыва руху найперш зьвязаная з выразнасьцю бачаньня праблемы і дакладнай азначанасьцю спосабаў яе вырашэньня.

Мы, вядома, не разьлічваем, што наша меркаваньне трапіць да ідэалагічных лідараў руху “ўолстрыт-захопнікаў”. І, тым ня менш, наша бачаньне ў гэтым пытаньні на ўсялякі выпадак вырашылі падаць (ці мала што).

Але давядзецца пачынаць здалёк.

-

Злучаныя Штаты Амерыкі стагоддзе таму былі ня надта багатай краінай. Але адбыліся дзьве Сусьветныя вайны, якія не закранулі тэрыторыю ЗША і ў якіх ЗША выступілі прадаўцом рэсурсаў ваюючым бакам. Ня будзем цяпер казаць, хто і як гэтыя канфлікты (у асноўным еўрапейскія) справакаваў. Адзначым вынік: тыя, хто ваяваў, за харчы і зброю аддавалі ўсё каштоўнае (найперш золата), не асабліва гандлюючыся. У выніку Штаты на канец 1940-х сталі самай багатай краінай сьвету. Даляр, якія выходзіў з ЗША, выштурхнуў зь міжнароднага гандлю фунт, франк, марку і стаў практычна манапольнай валютай, выкарыстоўваемай глабальна ў міжнародным гандлі. Сабекошт вырабу банкноты наміналам 100$ — каля 5 цэнтаў. У выніку пасьля адмены Ніксанам у 1971 годзе залатога забесьпячэньня даляра сітуацыя выглядае прыкладна так: Штаты ўкладаюць у выраб банкноты каля 5 цэнтаў, а наўзамен з усяго сьвету атрымліваюць каштоўнасьцяў… на 100 даляраў. Добры гешэфт, ці ня так?

Так, але толькі з аднаго боку. Зь іншага ж боку, такі спосаб стварэньня свайго ўнутрыамерыканскага дабрабыту (шляхам паразітаваньня на бедах і цяжкай працы іншых народаў) – гэта вялікае злачынства (!) супраць гуманнасьці й чалавецтва. Як за любое злачынства, за яго мусіць наступіць пакараньне. Раней ці пазьней. Але пакуль у ЗША ўсё было добра, усё было ціха. Людзі паўсюль зь лёгкасьцю прадаюць сумленьне наўзамен за дабрабыт. Універсальны закон…

Для больш дакладнага разуменьня сітуацыі трэба ўлічыць яшчэ адзін істотны нюанс. Капіталы, якія атрымліваюць ЗША ад распаўсюду ў сьвеце сваіх зялёных паперак, паступаюць не ва ўрад, а ў… г.зв. Федэральную рэзервовую сістэму (ФРС).  Апошняя яшчэ з часоў прэзідэнта Ўілсана – і ў гэта спачатку ня верыцца, бо сітуацыя цалкам пярэчыць здароваму сэнсу і ёсьць толькі ў Штатах – уяўляе сабой групу прыватных банкаў, якія знаходзяцца ва ўласнасьці некалькіх габрэйскіх сем’яў (Ротшыльды, Ракфельлеры, Морганы, Куны, іншыя). Аказваецца, толькі гэтыя людзі маюць права друкаваць даляры (гэта раз!). Затым пад працэнты яны пазычаюць (!!!) гэтыя даляры… ўраду ЗША (гэта два!). Пазыка-крэдыт афармляецца, як доўг ураду (а дакладней, народу ЗША) ротшыльдам, ракфельлерам, кунам, морганам і г.д. Гэтыя людзі й ёсьць ядро сіянакратыі. Апошняя рабуе ўвесь сьвет, хаваючыся за сьпіной народу ЗША (людзі ж спачатку думаюць, што гэта ЗША — паразіт), адначасна трымаючы апошні ў даўгавой кабале… Суму грошай, якія такім злачынным чынам нарабавала ў сваю “ўласнасьць” сіянакратыя, большасьць людзей яшчэ не прывыкла нават вымаўляць. Гэта – ТРЫЛЬЁНЫ даляраў!!! Дарэчы, у такіх жа адзінках вымяраецца і доўг ураду ЗША перад сіянакратыяй!

Але і гэта яшчэ ня ўсё. Пры такім фінансава-эканамічным раскладзе сіянакратыя мае магчымасьць поўнасьцю кантраляваць унутраную палітыку ЗША, а празь яе і вонкувую палітыку гэтай дзяржавы. Першая праяўляе сябе ў тым, што ўся палітычная сістэма, уся адукацыя, культура, эканоміка ўнутры ЗША асабліва апошнія дзесяцігоддзі выбудоўваюцца пад інтарэсы сіянакратычнага монстра – выяўляе сябе ў выглядзе г.зв. разбэшчвальна-хаатызуюча-дэгенератыўнага ліберастызму. Сіянакратычны ўплыў на вонкавую палітыку праяўляе сябе ў тым жа ліберастызьме, які распаўсюджваецца глабальна. Але ў дадатак да яго дадаюцца падтрымка імперастаў ды дыктатараў у самых розных краінах (!) і бясконцыя войны(!), якія праводзяць ЗША выключна ў інтарэсах сіянакратыі (“змаганьне за дэмакратыю ў сьвеце”, пра што рэгулярна талдычаць афіцыйныя прадстаўнікі ЗША на міжнароднай арэне – ня больш, чым аперацыя слоўна-прапагандысцкага прыкрыцьця сапраўднай сіяніцка-ліберастычнай злачыннай палітыкі ў сьвеце).

Гэта азначае, што простыя амерыкаскія хлопцы (у асноўным англа-саксы і афра-амерыканцы) масава гінуць на розных шматлікіх войнах (Вьетнам, Аўганістан, Ірак) у імя інтарэсаў сіянакратыі, ды яшчэ набіраючы на сябе і свае народы надзвычай цяжкія грахі…

Той, хто жадае ведаць прыклады, як сіяністы падтрымліваюць дыктатараў ды імперыялістаў, можа нагадаць сабе, як нядаўна Ўкраіне сіянакратыя перапыніла шлях у Еўропу, кінуўшы яе ў лапы расейскай імперыякратыі (гл. артыкул “ЗША за “адзіную, моцную Расею”? ці Хто выступае супраць свабоды народаў” (частка 1, 2, 3) — http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1428/; http://nashaziamlia.org/2008/07/08/1432/; http://nashaziamlia.org/2008/07/13/1434/). Калі хто хоча пераканацца, што гэтай палітычнай лініі шмат гадоў, можа пачатаць (ці перачытаць) хаця б артыкул “Каго ўзвышае цяперская ўлада. Частка 8: Падвядзеньне вынікаў” (http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/).

У цэлым, куды ня глянь, атрымліваецца, што народ ЗША знаходзіцца на ўслужэньні сіянісцкай мафіі. Такую ж ролю выконваюць многія “дэмакратычна абраныя” ўрады ў т.л. еўрапейскіх краін. Міжнародная карупцыя, однако! Хаця ўсё доўга прыкрывалася прапагандай добрых намераў, наступствы злачыннага ўплыву сіянакратыі ўсё ясьней становяцца бачнымі й у “аб’яднанай Еўропе”. Большасьць людзей у Еўразьвязе сталі жыць ня лепш, як абяцалася, а горш — Еўропа гарыць, у Еўропе крызіс, Еўропа бунтуе і пратэстуе. Еўрапейскія нацыі разбураюцца на вачах – дэмаралізуюцца, дэградуюць, выміраюць і замяшчаюцца ксенаэтнасамі. Такога і блізка не было яшчэ 10 гадоў таму. Хто ж выйграў ад “аб’яднаньне народаў Еўропы ў Еўразьвяз”. Адказ знайсьці ня проста, а… вельмі проста. Трэба паглядзець на банкаўскія рахункі. У каго яны вырасьлі? Хто ўзбагаціўся на разбурэньні еўрапейскіх нацый? Аказваецца, зноў усё тая ж сіянакратыя. Толькі што еўрапейская яе галіна!

Усё, што мы тут сьхематычна апісваем — гэта яўна несправядлівая, соцыяпаразітная, злачынная дзейнасьць. Дарэчы, бачная ўсім! Аднак практычную задачу спыніць яе, маючы пэўныя магчымасьці, ставіў перад сабой пакуль толькі адзін чалавек – Джон Фіджэральд Кенэдзі. Чым закончылася яго спроба, вядома ўсім. Аднак прычына забойства прэзідэнта ЗША, будучы відавочнай, дасёньня старанна замоўчваецца ўсімі ліберастычнымі СМІ – прапагандысцкімі рупарамі сіянакратыі. Таму, у адрозьненьне ад самаго факта забойства (форма), яго прычына (зьмест) застаецца для большасьці невядомай…

Так бы многія і жылі ў тумане прапагандысцкага міфа аб “самай лепшай (ліберальнай!) форме дэмакратыі, зрэалізаванай у ЗША”, якая ўжо нават каля 10-15 гадоў таму была аб’яўлена “канцом гісторыі” (Фукуяма), калі б ня здарыўся глабальны фінансава-эканамічны крызіс.

Прычына глабальнага фінансава-эканамічнага крызісу названая вышэй. Гэта абуральная несправядлівасьць існуючай яшчэ сёньня сусьветнай эканамічнай мадэлі (калі нейкія людзі на кожны ўкладзены цэнт затрат атрымліваюць даходы, вымяраемыя далярамі). Механізмы ж крызісу зьвязаны з неэканомным стылем жыцьця многіх амерыканцаў і рэзкім звужэньнем сьферы прымяненьня даляра ў глабальнай эканоміцы з-за пашырэньня распаўсюду еўра і юаня.

І вось мы бачым, як у выніку раптам усё глыбока схаванае “за сям’ю пячаткамі” палезла наверх — як кажуць, “кішкамі навонкі”. Тое, пра што казалі нямногія (у Беларусі практычна мы адны), цяпер стала відавочным і зразумелым вялікім людскім масам.

А гэта значыць, што цяпер мы жывем у новым гістарычным часе!

3.3.

Улічваючы ўсё адзначанае, пункты нашых рэкамендацыяў для праграмы “антыўолстрытаўцаў” (калі высьветліцца, што яны ўсур’ёз нацэлены на гуманістычны прагрэс) на першы час маглі б выглядаць так:

- ніякага “павешаньня 13 сямействаў перад Белым домам”. Мы – гуманісты, таму наша сацыяльна-эканамічная аздараўляльная палітыка павінна быць максімальна гуманнай. Іншая справа, калі сіянакратыя і яе агентура пачне вайну супраць Гуманнасьці й Справядлівасьці. Тады гэты (1-ы) пункт можна будзе перагледзець…

- нацыяналізацыя Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША. Пункт уключае тры падпункты: тэрміновая перадача права друкаваць даляры амерыканскаму ўраду (1-ы); экспрапрыяцыя капіталаў, назапашаных банкамі ФРС, і перадача іх ураду ЗША (2-і); поўная адмена доўгу ўраду ЗША перад банкамі ФРС (3-і).

- справядлівы суд над стваральнікамі й абаронцамі ФРС, а найперш над атрымальнікамі звышдаходаў, утвараемых за кошт ФРС ЗША;

- накладаньне справядлівай кантрыбуцыі, якая мусіць выплачвацца ўраду ЗША, на ўсіх тых асоб, якія вось ужо амаль 100 гадоў паразітычна карысталіся звышдаходамі ФРС. Скрадзеныя праз паразітычную дзейнасьць сродкі павінны быць цалкам вернуты народу ЗША;

- стварэньне Міжнароднай сьледчай камісіі й адмысловага Міжнароднага суду, якія  павінны сачыць за тым, каб не было глабальнай фінансавай сьпекуляцыі. Калі такая будзе выяўлена, тэрмінова спыняць яе, асуджаць вінаватых і кампенсаваць нанесеныя страты пацярпелым. Напрыклад, не павінна быць таго, што зрабіў вядомы фінансавы сьпекулянт Сорас у дачыненьні да брытанскага фунта.

- дэсіянізацыя палітычнай сістэмы ЗША і Еўразьвязу. Г.зн. выдаленьне прадстаўнікоў сіянісцкага лобі са складу палітыкаў у гэтых краінах і забарона любым сіянісцкім “грамадскім арганізацыям” уплываць на любыя палітычныя структуры (такія, напрыклад, як Кангрэс ЗША, Еўрапарламент, рада міністраў ЕЗ і да т.п.).

- тэрміновы вывад войскаў ЗША з краін Блізкага Ўсходу. Кампенсацыя народам Аўганістану і Іраку нанесеных страт.

- трэба ратаваць габрэйскі народ (сіяніяты, выкарыстоўваючы яго для сваіх мэт, падстаўляюць яго перад усім сьветам). І рабіць гэта трэба тэрмінова, каб сіяністы не справакавалі на Блізкім Усходзе гарачы этап ІІІ Сусьветнай вайны (якая ў цёплым варыянце ўжо ідзе). Трэба перадаць габрэйскаму народу адзін са штатаў ЗША і ўсім габрэям, якія хочуць мець сваю дзяржаву, дапамагчы перабрацца туды (у т.л. зь Ізраіля), а ўсіх габрэяў, якія ня могуць жыць разам зь іншымі народамі – перасяляць туды.

- лідары антыўолстрытаўцаў мусяць уступіць у кантакт са здаровымі  кансерватыўнымі сіламі ЗША (у войску, паліцыі, некаторых сьпецслужбах, акрамя ЦРУ), каб разам заняцца вырашэньнем стратэгічных праблем сваёй краіны.

- антыўолстрытаўцам таксама варта ведаць, што толькі сапраўдны інтэрнацыяналізм здольны перамагчы такога глабальнага сацыяльнага паразіта, як сіянакратыю. А гэта значыць, што ўсім прыстойным людзям у сьвеце трэба неяк яднацца.

(аб’яўляем гэтыя пункты чарговым прынцыпам, Д пр-п 130, Беларускай дактрыны).

І апошняе.

Гвалт над пратэстоўцамі ў Ню-Ёрку ды іншых гадах ЗША і Еўразьвязу (дарэчы, як і гвалт над пратэстоўцамі ў Варшаве) – гэта кепская навіна для антылукашысцкіх і антыімперскіх пратэстоўцаў у Беларусі. Справа ў тым, што Лу-ка цяпер можа дазволіць сабе яшчэ большыя рэпрэсіі, спаслаўшыся, што, маўляў, і ў Еўропе, і ЗША улады дзейнічаюць яшчэ больш жорстка. Чорная дзейнасьць лукашыстаў на цёмным фоне ЗША ды ЕЗ і сапраўды становіцца амаль нябачнай…

Зь іншага боку, аналізуемыя падзеі апошніх месяцаў на Захадзе — гэта і моцны палітычны ўдар па ліберастычнай агентуры ў Беларусі – усіх гэтых саньнікавых-мілінкевічах-лябедзьках-міхалевічах (пра раманчукоў нават не гаворым, зьліты), якія так упарта “вядуць Беларусь на Захад, у Эўропу”. Тое, пра што мы казалі шмат гадоў, нарэшце становіцца бачным многім: заклікі ісьці туды, дзе сёньня з-за ліберастаў ня лепш, чым у цяперашняй РБ з-за імперастаў, надалей будуць выглядаць як мінімум усё больш недарэчнымі…

-

Усяго лепшага, сябры. Ня ўсё яшчэ страчана, ня ўсё так безнадзейна…

Жыве ВялікаЛітва – Беларусь – Наша Зямля!

Пра важныя падзеі, якія адбыліся ўчора, 11.11.11, у Варшаве, з усіх СМІ, дзеючых у беларускай інфармацыйнай прасторы, паведамілі Беларускае радыё “Рацыя”, тэлевізійны канал “Белсат”, “Еўрарадыё” й іхныя сайты (гл: http://new.racyja.com/news/u-varshave-masavyya-besparadki-na-dzen-nezalezhnastsi-fota;     http://belsat.eu/be/wiadomosci/a,5738,biesparadki-u-varshavie-na-dzien-niezaliezhnastsi.html;      http://euroradio.fm/report/u-varshave-dzen-nezalezhnastsi-polshchy-adznachywsya-besparadkami-72772). Іншыя “незалежныя СМІ” – напрыклад, тая ж “Свабода” ці “Наша Ніва” – пра іх прамаўчалі, што само па сабе сімптаматычна. З кароткіх інфармацыйных паведамленьняў, узятых з названых ды іншых крыніц, а таксама фота- і відэаматэрыялаў, мы рэканструявалі агульную карціну і зьмест падзей. Спадзяемся, што пазьней нам удасца атрымаць больш дэталёвую інфармацыю, зь якой мы пазнаёмім і вас, нашы чытачы.

Рэдакцыя.

1.

Учора, 11 лістапада г.г., у Дзень незалежнасці Польшчы ў Варшаве было заяўлена некалькі розных вулічных акцый. Шэсьце «правых нацыяналістаў» было самай масавай зь іх.

Марш арганізавалі правыя рухі “Усяпольская моладзь” і “Нацыянальны радыкальны лагер”. Да іх далучыліся групоўкі футбольных фанатаў. Акцыя была дазволенай і ў самым пачатку пачыналася як санкцыянаваная. У шэсьці, якое праходзіла ў асноўным па вуліцы Маршалкоўскай, па зьвестках уладаў, прыняла ўдзел больш за 5.000 чалавек (па зьвестках арганізатараў, ня менш за 15-20 тысяч), многія зь якіх сканадавалі слоган “Уся Польшча белая” (“Cała Polska, cała biała”), а таксама выгуквалі абразы на адрас кіўніцтва краіны.

Аднак пазьней, пасьля таго, як удзельнікаў акцыі справакавалі г.зв. “левыя, антыфашысты”, якія выйшлі са сваёй контракцыяй пад лозунгам “Уся Польшча каляровая”, і атрымалі адпор, улады забаранілі марш. Шлях маніфестантам перакрылі шматлікія шэрагі паліцэйскіх (якія цяпер заяўліюць, што нібыта хацелі падзяліць два натоўпы, але ў час падзей чамусьці атакавалі толькі “правых”).

Дадаткова высьветлілася, што да маршу “правых” паліцыя аказалася чамусьці(!) добра падрыхтаванай. Справакаваныя, удзельнікі марша ўступілі ў сутыкненьні з паліцыяй (гэтыя падзеі зафіксаваны на бесстаронных фота- і відэакадрах; гл. пададзеныя вышэй адрэсы сайтаў “радыё Рацыя” і “Белсату”).

Раз’юшаныя дэманстранты кідалі каменьні ў паліцэйскіх, спалілі некалькі машын, у т.л. машыну тэлеканала TVN; праходзячы каля амбасады Расеі, закідалі будынак пятардамі. Пры гэтым яны выкрыквалі антысеміцкія лозунгі. Эпіцэнтрам беспарадкаў сталі плошца Кастытуцыі і бліжэйшая да яе Маршалкоўская вуліца.

Для разгону маніфестацыі паліцыя ўжыла дубінкі, сабак, гумовыя кулі, слезацечны газ, вадамёты… Паведамляецца пра паўсотні параненых удзельнікаў і больш за 200 затрыманых. Сярод паліцыянтаў было паранена 40 чалавек.

Гл. фота падзей.

2.

Дадатковая інфармацыя ад незалежнага назіральніка (трохі адрэдагаваная):

“Ліберальная лухта. Пачытайце ня тыя газеты, якія правакавалі супрацьстаяньне, а тую ж «Рэч Паспалітую», якая піша, што левакі з “антыфы” правакавалі Марш, які зладзілі нацыяналісты, кансерватары, манархісты, лібертарыянцы. На яго прыйшло шмат сем’яў з дзецьмі. Вось гэтую патрыятычную маніфестацыю ліберасты Туска, каб адцягнуць увагу ад праблемаў, абвясьцілі “фашыстоўскай”. Вакол яе некалькі месяцаў нагняталі гістэрыю”.

3.

Ужо гэтыя, пададзеныя вышэй, вельмі сьціслыя зьвесткі й меркаваньні дазваляюць сьцьвярджаць, што “ліберальныя антыфашысты — пальшавікі”, якія атабарыліся ў Польшчы, сваёй палітыкай і правакатыўнымі хвытамі пачынаюць даставаць нават памяркоўных палякаў, якія ўжо шмат гадоў жывуць “у такой шчаснай Эўропе”.

Нагадаем, што пасьля забойства 1,5 гады таму прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага і каля сотні яго калег з кансерватыўнага лагера, а таксама пасьля апошніх выбараў у Сейм, у гэтай еўрапейскай краіне ўсталявалася поўнае адзінаўладдзе г.зв. пальшавікоў – то бок тыповых сучасных лібералаў, дзеючых у Польшчы бальшавіцкімі метадамі. Іх палітыка ліберастызацыі ня мае нічога агульнага з аб’ектыўнымі інтарэсамі польскага народу. Гэтая палітыка накіравана на абслугоўваньне інтарэсаў глабалісцкай фіналігархіі й яе ядра – сіянакратыі, вядзе да дэзарганізацыі, дэмаралізацыі і дэбілізацыі польскай нацыі, скіравана супраць сацыяльнай справядлівасьці і нічога акрамя дэградацыя палякам даць ня ў стане. Польскае грамадства ня можа гэтага не заўважаць і пачынае разагравацца, непасрэднай праявай чаго і былі ўчорашнія падзеі ў Варшаве.

З нагоды гэтых падзей ня будзе лішкам зьвярнуць увагу на факты, якія заставаліся за кадрам:

1) як стала відавочна, у час падзей вакол Катыні–2, лідары пальшавікоў – такія, як Туск, Камароўскі, Сікорскі, якія сёньня поўнаўладзяць у Польшчы – зьяўляюцца лепшымі сябрамі тыповага расейскага кгбшніка-імперыяліста Пуціна, які праз некалькі месяцаў зноў стане прэзідэнтам Расеі…

2) учорашні разгон патрыятычнай польскай маніфестацыі ў Варшаве да болю нагадвае тое, што адбываецца ўсе апошнія гады на вуліцах беларускіх гарадоў, асабліва Менску (адзінае адрозьненьне, што апрычнікі цяперскага рэжыму трохі больш прывучаны да «бліжняга бою», а пальшавіцкія — больш да «дальняга»; «цывілізаваная Эўропа, однако…»).

Гэтыя факты разам з апісанымі падзеямі ў Варшаве зноў сьведчаць пра пару стратэгічных рэчаў, пра якія мы апошнія гады рэгулярна кажам беларусам са старонак нашага сайту:

- нельга казаць пра “Эўропу”, як пра нешта адзінае, шчаснае, прагрэсіўнае;

- трэба казаць, што цяперскі рэжым Лу-кі ў Беларусі, расейская імперыякратыя ў Расеі, ліберастызатары Захаду – гэта зьвёны нейкай адзінай соцыяпаразітнай сістэмы, зьяднанай агульнымі мэтамі й кіраваньнем (найверагодней, з боку сіянакратыі).

Паводзіны польскіх маніфестантаў, напрыклад, каля амбасады Расеі й іх некаторыя слоганы, сьведчаць, што і ў Польшчы становіцца ўсё больш людзей, якія гэтыя нюансы таксама разумеюць.

І апошняе. Сёньняшняя Польшча — гэта, магчыма, заўтрашняя Беларусь. Таму ўсім сьвядомым беларусам, якія жадаюць карысна паўплываць на будучыню беларуска-літвінскага народу, прынцыпова важна ўмець адрозьніваць, напрыклад, Камароўскага ад Качыньскага, інфармацыю з колаў ліберастычнай “Газеты выборчай” ці колаў кансерватыўнай “Рэчы Паспалітай” і г.д. (так, напрыклад, “беларускі паляк” Пачобут, пра лёс якога рэгулярна клапоціцца “беларуская служба радыё Свабода”, з’яўляецца журналістам… “Газеты выборчай”; і ўжо толькі гэты факт у сьвятле апісаных падзей павінен цяпер нам больш казаць пра ролю ў Беларусі і пана Пачобута, і радыё “Свабода”; ці ня праўда?).

-

Рэдакцыя “Нашайзямлі” і надалей будзе сачыць за разьвіцьцём падзей у польскай дзяржаве – суседцы Беларусі.

Артыкул, які мы падаем ніжэй, узяты з сайта рускіх шавіністаў (гл. http://ari.ru/news/3656/), верагодна, зьвязаных з расейскім ФСБ ці ГРУ (мы пра гэта адкрыта папярэджваем). Але бываюць выпадкі, калі падыдзе нават матэрыял расейскіх “арыйцаў”, каб, не губляючы шмат уласнага часу, адзначыць некаторыя рэчы… Аўтарскі стыль у цэлым захаваны.

Рэдакцыя.

“Элітныя падраздзяленьні лівійскай арміі й афрыканскія найміты праводзяць сьпецаперацыю ў гарадскіх кварталах Трыпалі — агонь па насельніцтву вядзецца з кулямётаў. Адначасова ВПС Лівіі наносяць бомбавыя ўдары па жылых кварталах сталіцы краіны з паветра. Лідэр лівійскай Джамахірыі Муамар Кадафі аддаў загад пакараць сьмерцю пілотаў, якія адмаўляюцца выконваць загады…”.

(З паведамленьняў прэсы).

Сродкі масавай інфармацыі ўсяго сьвету сочаць за драматычнымі падзеямі, якія разгортваюцца ў Лівіі. Часткова гэтыя падзеі зьяўляюцца прагназуемымі, бо грамадзянін Кадафі паводзіць сябе так, як звычайна і паводзяць сябе ўсё крывавыя тыраны — прыцягвае да падаўленьня народных хваляваньняў наймітаў, бо нягоднікаў, зь мясцовых, у яго пад стрэльбай відавочна не хапае.

Аднак у падаўленьні народных пратэстаў ёсьць і яго выключнае ноў-хаў — бамбаваньне натоўпаў бяззбройных людзей з паветра. Да гэтага ўжо былі кулямёты, артылерыя і нават ракетныя ўдары. Але, як бачым, грамадзяніну Кадафі яно не дапамагло, давялося бамбаваць.

Некаторыя чытачы АРІ ў гэтыя дні таксама бамбуюць нас патрабаваньнямі даць нейкую аналітыку сітуацыі і прагнозы развіцьця падзей. Што сказаць, мы не ведаем — што гэта за краіна і якія там расклады. Адзінае вядомае, што пыса звар’яцелага лівійскага прыдурка нармальным людзям падабаецца ня можа. І нам яна таксама не падабаецца. А далей можна зыходзіць з варыянтаў: Кадафі ўтрымаецца (хоць і на досыць кароткі час), або сям’ю Кадафі лівійцы зьнясуць ў бліжэйшы час.

Пры любых варыянтах іх падварыянты нам цікава разглядаць ніяк не аналітычна, а чыста эстэтычна – ці парвуць затым грамадзяне Лівіі грамадзяніна Кадафі, прывязаўшы за ногі паміж пальмамі, ці будуць цягаць па горадзе, прывязаным да бампера грузавіка, ці ж лівійцы прыдумаюць нешта больш арыгінальнае, пра што потым будуць смуткаваць ў сваіх газетах чырвоныя расеянскія камуністы-“патрыёты”, як аплакваюць там грамадзяніна Наджыбулу.

Гэты грамадзянін, хто не памятае, быў пастаўленым СССР дыктатарам у Аўганістане. Яго злілі неўзабаве пасьля сыходу савецкіх войскаў. Як і прынята ў дыктатараў, грамадзянін Наджыбула паспрабаваў здушыць народныя хваляваньні, абапіраючыся на наймітаў — атрады «рэвалюцыянераў», набраныя з этнічнай меншасьці Аўганістана — хазарэйцаў.

Нейкі час у яго гэта атрымлівалася, але калі прыпякло, хазарэйцы хутка пакідалі зброю і распаўзліся па гарах, пакінуўшы грамадзяніна Наджыбулу адзін на адзін з народам. Некаторы час ён бадзяўся па амбасадах і дыпламатычных місіях, аднак дасталі яго і там, кастрыраваўшы яшчэ па дарозе ў турму.

На наступную раніцу, пасьля ня вельмі ўжо доўгіх допытаў, яго прывязалі да машыны і пад бой барабанаў сталі катаць па горадзе, пасьля чаго павесілі. Характэрны момант: труп абляпілі грашовымі купюрамі, натыкаўшы пачкі гэтых купюр ва ўсе вядомыя аўганцам адтуліны. Тым самым аўганцы паказалі ўсім, што на вяроўцы грошы не патрэбныя і моцна шмат іх не ўлезе нават у дупу. Кастрыравалі яго таксама як дэманстратыўны акт, бо, як і грамадзянін Кадафі, грамадзянін Наджыбула вельмі любіў атачаць сябе гвардыяй жаночага полу.

Лічым, што ў Лівіі, з улікам зьверстваў Кадафі, можа быць прыблізна гэтак жа. І гэта яшчэ як самы мяккі варыянт, бо Кабул не бамбаваў нават грамадзянін Наджыбула. А грамадзянін Хусейн не бамбаваў Багдад. Грамадзянін Кадафі па гэтай прыкмеце першы, таму ёсьць усе падставы меркаваць, што лівійцы ў даўгу не застануцца і прыдумаюць яму досыць экстравагантны спосаб сыходу з жыцьця. Заадно разарвуць і ўсё асяроддзе грамадзяніна дыктатара, асабліва грамадзян, якія выконвалі найбольш бесчалавечыя загады.

І гэта будзе добра.

Добра гэта будзе ў другую чаргу таму, што мы, як і ўсе прыстойныя людзі, заўсёды на баку народу і справядлівасьці. Аднак, у першую чаргу публічнае сярэднявечнае пакараньне грамадзяніна Кадафі добрае тым, што пакажа некаторым грамадзянам у расеянскай федэрацыі, што калі яны раптам пераступяць нейкую рысу, то іх чакае практычна тое ж самае — заліваньне ў глоткі золата, піханьне ў задніцу вялікіх пачкаў ваўчараў й іншых каштоўных папер, катаньне па Маскве, прывязанымі да бампераў шасцісотых «мэрсэдэсаў».

Некаторых могуць нават у якасьці разьмінкі адфігачыць па хрыбце рамкамі металашукальніка з аэрапорта. Так што дэманстратыўнае пакараньне лівійскага «бацькі» напэўна выратуе шмат жыцьцяў, бо паглядзеўшы на гэтую справу на відэа, сёй-той у расеянскай федэрацыі пачне думаць галавой, а не месцам, куды раз’юшаныя стральбой з кулямётаў па натоўпе грамадзяне могуць убіць асінавы кол.

Ад рэдакцыі:

Аўтар, як расеец, галоўны пасыл свайго артыкула, як вы бачыце, адрасаваў сваім расейскім кіраўнікам. Мы ж, жывучы ў Беларусі, ведаем асобаў, для якіх па цэлым шэрагу прыкмет (выкарыстаньне сыноў на дзяржаўных пасадаў, акружэньне сябе “жаночым войскам”, адкрытае абяцаньне выкарыстаць армію супраць народу «ў выпадку чаго») папярэджаньне ад расейскіх шавіністаў было б яшчэ больш карысным…