Натуральна, што такая колькасьць расейскіх генералаў, якія загінулі ў розных абставінах у даволі кароткі й мірны (!) час, ёсьць наўпроставым сьведчаньнем таго,  што іх зьнішчаюць. “Адстрэльваюць”, нібы качак. Хто і за што іх забівае? – вось ключавыя пытаньні, на якія варта пашукаць адказ. І знайсьці яго не складана. Трэба ўявіць сабе тых, у каго быў матыў. А для гэтага варта пазнаёміцца са сьветаглядам генералаў-нябожчыкаў, з тым, за што яны змагаліся, каму пераходзілі дарогу, каго аб’яўлялі сваімі ворагамі. Апошнія хутчэй за ўсё і зьяўляюцца рэальнымі заказчыкамі шматлікіх забойстваў высокапастаўленых расейскіх імперскіх вайскоўцаў. З тых вайскоўцаў, якія ўзгадваюцца  ў першай частцы данага матэрыялу, зробім невялікую выбарку — пададзім погляды двух чалавек – генералаў Пятрова (на фота зьлева) і Дубава (справа).

1.

З поглядамі, ідэйнымі пошукамі й развагамі генерала Канстанціна Пятрова, які стаяў за так званай Канцэпцыяй грамадскай бясьпекі (рус. КОБ), можна пазнаёміца дзякуючы яго шматлікім выступам, якія захаваліся ў сеціве. Гл. напрыклад: http://video.mail.ru/mail/oven127/357/389.html?liked=1; http://video.mail.ru/mail/marisha_235/20537/27111.html; http://www.youtube.com/watch?v=b0elfGxC_Vo&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=P5pjIv2Kc9o&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=sfFGcUkgkQo&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=Z0-YHGN9nY0&feature=related; http://www.youtube.com/watch?v=QP_pzx0a02c&feature=related.

Пра тое, хто такі Пятроў, як і чаму ён памёр, можна пачытаць тут: http://radosvet.net/spy/zog/3297-kto-umertvil-generala-petrova-putin-ili-cru.html; http://slavs.org.ua/k-p-petrov.

Сама КОБ падаецца тут: http://pravdu.ru/lessons/petrov/; http://kob.su/content/chto-takoie-kob. А з узорам сіянісцкай рэакцыі на яе можна пазнаёміцца тут:  http://lurkmore.ru/%D0%9A%D0%9E%D0%91.

2.

Генерал-лейтэнант Рыгор Дубаў быў старшынём Прэзідыюма Рускага антыфашысцкага камітэту, старшынём «Саюзу ветэранаў радыётэхнічных войскаў СПА і ВПС», намесьнікам Старшыні «Саюзу ветэранаў Войскаў СПА», членам Каардынацыйнай рады вайскова-патрыятычных грамадскіх арганізацый Расеі, членам выканкаму ДПА.

Зь яго поглядамі можна пазнаёміцца на прыкладзе аднаго з артыкулаў, які ёсьць у сеціве, і які падаецца ніжэй (паводле http://rusak34.narod.ru/Dubrov.html;  http://rusak34.narod.ru/Dubrov1.html)

ГАБРЭЙСКАЕ ЯРМО НА ШЫІ РАСЕІ

Кастрычніцкі пераварот — узброены захоп улады ў Расеі габрэямі

Казкі пра марксізм-ленінізм, роўнасьць, братэрства, свабоду скончыліся, надышла суровая рэчаіснасьць, пры якой рускія ды іншыя карэнныя народы апынуліся абрабаванымі й знаходзяцца пад самым жорсткім ярмом міжнароднага габрэйства.

Сёньняшняе выміраньне рускага народу, скарачэньне нараджальнасьці, нябачанае зьнішчэнне народу алкагалізмам і наркаманіяй, арганізаванай і бяскарнай злачыннасьцю — усё гэта вынік засільля габрэяў ва ўсіх эшалонах улады на працягу ўсіх 80-ці з лішнім гадоў юдэйскага ярма ў Расеі.

Наша сёньняшняе становішча было прадказана нямецкім пісьменьнікам Вільгельмам Марам яшчэ ў XIX стагоддзі. Ён пісаў: «… Цяпер сярод еўрапейскіх дзяржаў адна толькі Расея — апошні бастыён у Еўропе, і менавіта супраць яе габрэі рыхтуюць свой канчатковы ўдар. Мяркуючы па ходзе спраў, руская капітуляцыя — таксама толькі пытаньне часу. У гэтай велічэзнай імперыі … юдаізм знойдзе сваю Архімедаву кропку апоры, зь якой ён зможа раз і назаўжды зьбіць ўсю Заходнюю Еўропу зь яе падмурку. Габрэйскія змоўшчыкі (пад жорсткім кіраўніцтвам Леніна, Троцкага, Сьвярдлова ды іншых — Р.Д.) выклічуць ў Расеі рэвалюцыю, якой сьвет яшчэ ня бачыў … У цяперашні час габрэйства ў Расеі ўсё яшчэ баіцца выгнаньня з краіны. Аднак пасьля таго, як Расея будзе зьбіта з ног, ім ужо ня будзе чаго баяцца…».

Пасьля пераможнай габрэйскай рэвалюцыі 1917-га года ў Расеі Леніным-Бланкам 27 ліпеня 1918 г. быў выданы «Закон супраць антысемітызму». Па гэтым законе габрэі ў Расеі пасьля ўзброенага захопу ўлады атрымалі найвялікшыя ільготы, прызначаліся на кіруючыя пасады ў рэпрэсіўныя органы, ВЧК, Міністэрствы ды іншыя кормныя і элітныя месцы, ім даваўся прыярытэт пры паступленьні ў ВНУ. Троцкі, Старшыня Рэўваенсавету Рэспублікі, якому Ленін даў неабмежаваную ўладу над вайсковым ведамствам, расставіў паліткамісарамі ва ўсіх частках Працоўна-сялянскай Чырвонай Арміі толькі габрэяў. «Закон», па якому любога, хто непаважліва выказваўся па адрасе габрэя, неадкладна падвяргалі рэпрэсіі аж да расстрэлу і канфіскацыі маёмасьці на карысьць «абражанага» габрэя. Ці гэта не сапраўдны генацыд дзядулі Ульянава-Бланка-Леніна ў дачыненьні да рускага народу.

А каб чытач не падумаў, што я падзеі Кастрычніка 1917 назваў габрэйскай рэвалюцыяй толькі для чырвонага слоўца, хачу нагадаць, што на чале партыі бальшавікоў марксістаў-ленінцаў, на чале ўсіх урадавых структур да 80% былі габрэі, а 20% — гэта напаўгабрэі або мужыкі іншых нацыянальнасьцяў, жанатыя на габрэйках.

Пасьля габрэйска-буржуазнага перавароту ў Расеі ў 1991 годзе, які, як і ў 1917 годзе, узначалілі габрэі, усе ўрадавыя структуры, крамлёўскі апарат Прэзідэнта, фінансавыя і камерцыйныя структуры знаходзяцца ў тых жа руках. Толькі яны сёньня ня цвёрдыя марксісты-ленінцы (мардэхаі-левісты-бланкісты-ленінцы не забыліся, што К. Маркс — гэта партыйны псеўданім, а сапраўднае імя яго — Мардехай Леві са старажытнага роду рабінаў; Ленін — партыйны псеўданім, а па маці — габрэй Бланк).

Шматвяковае адурачваньне і замбаваньне народаў сьвету стала ўжо не таямніцай за сям’ю дзвярыма, а добра вядомай ісьцінай. Сёньня народы разумеюць, хто сапраўдны вораг, разбуральнік, тэрарыст і кат.

У вышэйсказаным добра праглядаецца адна з галоўных мэт юдасіянізму — зьнішчэньне Расеі й яе непакорлівага народу [а гэта хто такі? – Рэд.]. Вось дзе прычына ўсіх цяперашніх няшчасьцяў Расеі, аб чым так празорліва пісаў нямецкі пісьменьнік Вільгельм Мар ў 1879 годзе, прадказваючы захоп Расеі рукамі ўзбуджанага габрэйскімі рэвалюцыянерамі працоўнага рускага народу.

Шкада, што руская інтэлігенцыя ня здолела ці не захацела пранікнуць у сутнасьць гэтых прароцтваў для лёсаў рускага народу і Расййскай дзяржавы, а слухала раскінуўшы вушы салодкія прамовы стваральнікаў ілжэнавуковай тэорыі, складзенай ілжывымі прарокамі юдэйскай крыві.

Марксізм-ленінізм, бальшавізм — ідэалагічная зброя габрэйства

Пад гукі «Інтэрнацыяналу» марксізм-ленінізм, бальшавізм пад схаваным кіраўніцтвам сіянізму, паклаў сотні мільёнаў людскіх жыцьцяў, многія зь якіх сьвядома ахвяравалі сабой дзеля вышэйшых ідэалаў чалавецтва, а на самой справе дзеля сусветнай сіянісцкай дыктатуры.

У адпаведнасьці зь ілжэнавуковай філасофіяй марксізму (памятаеце абяцаньні маладога Мардэхая Леві, партыйная мянушка — К. Маркс: «… І хутка я кіну чалавецтву мае тытанічныя праклёны … Прыняўшы маё вучэньне, Сьвет па- дурному загіне…») была створана ў Расеі Расейская камуністычная партыя бальшавікоў іншым выбітным сатаністаў і верным вучнем Мардехая Леві Ульянавым-Бланкам-Леніным, які таксама дэкляраваў «сьвятыя» ідэалы і «сьветлыя» прынцыпы.

Сёньня большасьць працоўнага люду на сваёй скуры выпрабавала ўсе гэтыя салодкія байкі аб роўнасьці-братэрстве і зразумела, што гэта былі толькі кручкі, на якія лавілі працоўны, забіты, непісьменны народ габрэі ды іх гаспадары. Маркс ўсяго толькі праграмаваў натоўп цёмных людзей. Пралетарыят, натоўп — гэта зброя для захопу ўлады і ня больш за тое.

«Хто быў нічым, той стане ўсім» (гэта лозунг старажытных юдэяў, але пра сябе, а не пра нас), «дыктатура пралетарыяту» — выдатныя лозунгі для праграмаваньня наіўных і веруючых у “сьветлыя ідэалы” (па А. Якаўлеву: «Ідэалы для дурняў»). А пасьля зьвяржэньня з дапамогай абдуранага натоўпу нацыянальнай рускай эліты ў Расеі хто апынуўся ў 1917 годзе [ва ўладзе]?

Дыктатура пралетарыяту. А хто гэта? Кухарка цёця Маша? Шавец дзядзька Паша ці слесар дзядзька Вася? Не, сябры мае, нашых дзядоў абдурылі габрэі мадэхаі ды бланкі гэтак жа спрытна, як сёньня абдурылі нас іх духоўныя і крэўныя пасьлядоўнікі «верныя ленінцы» сіянісцкага толку — «дэмакраты» [дзьвюкосьсі тут, сапраўды, абсалютна дарэчныя. – Рэд.].

Пасьля габрэйскай рэвалюцыі ў Расеі 1917 года дыктатарам стаў не пралетарыят, а «правадыр сусьветнага пралетарыяту» калмыка-габрэй Ульянаў-Бланк-Ленін, які ніколі ня быў пралетарыем і ніколі не займаўся вытворчай працай. Для ажыцьцяўленьня сваёй дыктатуры над рускім народам ён і каманду падабраў адпаведную: Троцкі, Каменеў, Зіноўеў, Свярдлоў — усе, як ні дзіўна, габрэі (нармальныя пралетарыі?). Гэтая хеўра «пралетарыяў» таксама ніколі не працавала ні рабочымі, ні сялянамі. Далей ідзе «інтэрнацыянал», які складаўся на 80% з габрэяў і на 20% з напаўгабрэяў і габрэйскіх халуёў розных нацыянальнасьцяў.

Вось вам на справе і марксісцка-ленінская «дыктатура пралетарыяту». І гэтая габрэйская «дыктатура пралетарыяту» разьвязала такую крывавую бойню ў Расеі [у расейскай імперыі. - Рэд.], якая забрала больш за 60 млн. людскіх жыцьцяў, лепшых сыноў рускага народу, якія складалі генафонд [яго лепшую частку] Расеі. Расія, цяпер ужо савецкая, атрымала новую кіруючую эліту — габрэйскую. Адна з задач юда-талмудзізму-сіянізму пры садзейнічаньні марксізму-ленінізму ў адной асобна ўзятай краіне (Расеі) была вырашаная.

Паважаны чытач, калі вешчуны габрэйства, пырскаючы сліной, лямантуюць з тэлеэкранаў, што камуністы-бальшавікі разбурылі праваслаўныя цэрквы, зьнішчылі больш за 60 млн. людскіх жыцьцяў, ты павінен выразна разумець і адносіць гэта не да рускага чалавека, а да міжнароднага габрэйства, якое заняволіла рускі народ і Расею ў 1917 годзе і працягвае гэты крывавы шабас і сёньня.

З вышэйпададзенага выразна праглядаецца выснова: марксізм-ленінізм, бальшавізм — гэта зброя міжнароднага (інтэрнацыянальнага) габрэйства.

Сёньняшнія кіраўнікі камуністычных партый і рухаў, калі яны сумленныя рускія людзі, павінны задумацца, пад якія сьцягі яны клічуць рускі народ ды імі ж раздробнены электарат. У канчатковым рахунку, яны клічуць рускі народ ўстаць пад сьцягі, упрыгожаныя шасьцікутнай зоркай юдэйскага цара Давіда, у сімволіцы якой закладзены сэнс перамогі юдэяў над негабрэйскай народамі (гоямі).

Пераважная большасьць прадстаўнікоў расейскіх народаў, якія паверылі ў камунізм, хто быў у складзе КПСС і знаходзіцца сёньня ў КПРФ — гэта сумленныя, адданыя сваім народам і Расеі людзі [тут закладзена ўнутраная супярэчнасьць; той, хто думае пра свой народ, выступае за падзел расейскай імперыі на нацыянальныя дзяржавы; дарэчы, сіянакратыя выступае за захаваньне цэласьці “Расеі”. – Рэд.]. Але яны, заражаныя сатанінскай рабін-марксісцкай ілжэфіласофіяй, думаюць, што змагаюцца за Расею, а на самой справе яны змагаюцца за панаваньне габрэяў, за дэспатычную сусветную дзяржаву пад кіраваньнем габрэйскага цара-самадзержца [ня толькі камунякі, але кожны, хто змагаецца за “Расею”, у выніку змагаецца за гэта ж. – Рэд.].

Вам патрэбныя прыклады? Бярыце іх з нашай трагічнай рэчаіснасьці.

Эпоха дысідэнтаў-габрэяў, гарбачоўская эпоха «перабудовы» — ад савецка-камуністычнай габрэйскай улады да дэмакратычна-капіталістычнай габрэйскай улады, ельцынскай эпохі разбурэньня краіны, раскрадваньня нацыянальных багацьцяў рускага народу [няўжо толькі рускага? – Рэд.] купкай габрэйскіх прайдзісьветаў, закабаленьня рускага ды іншых карэнных народаў гэтай жа купкай габрэяў, якія захапілі ўсе дзяржаўныя рычагі ўлады, не без дапамогі асобных рускіх баязьліўцаў і здраднікаў свайго народу. На вялікі жаль, сярод гэтых баязьліўцаў і здраднікаў нямала ёсьць мужыкоў, якія носяць штаны з лампасамі.

І, нарэшце, апошняя заслуга Ельцына — здаў ўладу і свой разбуральны курс «пераемніку» Пуціну, першыя крокі якога не выявілі ў ім абаронцы рускага народу ад далейшага генацыду і зьнішчэньня «рынкавымі рэформамі», што праводзяцца сусьветнай закулісай.

Па неаднаразовых заявах У.Пуціна ў СМІ, што ён не дапусціць перадзелу ўласнасьці, можна зрабіць выснову, што злодзеі застануцца з нарабаваным, а народ будзе гібець у галечы. Але аб якім перадзеле ідзе гаворка? Хто зь кім павінен дзяліцца? Тыя, хто нарабаваў неймаверна шмат, з тымі, хто своечасова не зарыентаваўся і хапнуў менш? Такі перадзел нікому не патрэбны. Гаворка ідзе не аб перадзеле ўласнасьці, а аб яе вяртаньні народу, у казну дзяржавы.

Такія «абаронцы» не прамінуць апошнюю каштоўнасьць народу — зямлю — прадаць за бесцань у тыя ж ненаедныя мафіёзныя структуры, якія прысвоілі народнае багацьце краіны і якія сёньня рэальна кіруюць Расеяй. А хто ім можа супрацьстаяць? Выканаўчая ўлада, заканадаўчая ўлада ў іх у руках (мяркуючы па галасаваньні дэпутатаў Дзярждумы па ратыфікацыі дамовы СНВ-2). Усе сілавыя структуры — таксама.

Хто ж стане на шляху далейшага рабаваньня і зьнішчэньня Расеі?

[Толькі] рускі народ. Калі апрытомнее…

Хрысціянства — траянскі конь Юдаізму

«Хрысьціянства паўстала з габрэйства.

Яно зноў пераўтварылася ў габрэйства».

К.Маркс.

«Выбіраючы Багоў, мы выбіраем лёс».

Вяргілі — старажытны паганскі рымскі паэт.

Юдаізм, хрысьціянства і марксізм-ленінізм (камунізм) — гэта рэлігіі, спароджаныя хворай сьвядомасьцю маленькай фанатычнай секты старажытных жрацоў — лявітаў ды іх пасьлядоўнікаў — у розныя эпохі развіцьця сусьветнай супольнасьці.

Рэлігія юдаізму зьявілася больш чым на 1000 гадоў раней за хрысціянскую рэлігію. Рэлігія марксізму-ленінізму (камунізму) аформленая нашчадкамі й пасьлядоўнікамі гэтай секты праз 1800 зь лішнім гадоў пасьля зьяўленьня хрысьціянскай рэлігіі.

Усе гэтыя рэлігіі грунтуюцца на Веры. Вера — гэта абсалютнае, бяздумнае ўспрыманьне таго, што табе намаўляе Настаўнік, Прапаведнік, Прарок. Сьляпая вера — страшная прылада адурачваньня народу.

Юдаізм і хрысьціянства — гэта два бакі аднаго медаля для абалваньваньня народаў. Юдаізм — для адурачваньня габрэяў, хрысьціянства — для абалваньваньня негабрэяў.

Габрэі ганарацца тым, што ім, нібыта, належыць таемная і адкрытая ўлада над сьветам. На самой справе яны толькі біяробаты — прыказчыкі гэтай улады, а рэальная ўлада належыць (пакуль) «Князю гэтага сьвету», чыё вока глядзіць на сьвет са зваротнага боку аднадаляровай купюры ЗША. Імя гэтага князя — Д’ябал, Сатана.

Хрысьціянская рэлігія (як мы ўжо сказалі, створаная юдэямі для негабрэйскіх народаў, або дакладней для народаў, якія не вызнаюць юдаізм) праграмуе мозг людзей не ў наўпроставым выглядзе, а на ўзроўні падсьвядомасьці. А тых, хто спрабуе выцягнуць сутнасьць хрысьціянскіх каштоўнасьцяў на паверхню сьвядомасьці, падвяргае лінчаваньню.

Успомніце Л.Н.Талстога — геніяльнага пісьменьніка і мараліста. Ён добра вывучыў Біблію і выдатна зразумеў усю гнюснасьць, мярзотнасьц, чалавеканенавісьніцтва Старога запавету і называў габрэйскага бога дзікай напаўпачварай. Ён прыняў сутнасьць Новага запавету, але, на жаль, не зразумеў, што гэтая сутнасьць ня менш заганная, чым сутнасьць Старога запавету. Калі ён апублікаваў ідэю «непраціўленьня злу», ерархі царквы аддалі яго анафеме. А між тым Л.Талстой выразна ўлавіў, што ідэя «непраціўлення злу гвалтам» зьяўляецца базавай ідэяй хрысціянства. Толькі хрысьціяне яе адчуваюць падсьвядомасьцю, а Талстой яе сфармуляваў выразна і выцягнуў на сьвет божы для ўсеагульнага агляду.

Талстой раскрыў усяго толькі адну з таямніц хрысьціянства, але і за гэта высокая папоўская брація яго зьненавідзела і пакарала, адлучыўшы ад царквы. Чаму? Ды таму, што любому думаючаму чалавеку ясна, каму выгадна хрысціянства. Яно выгадна злу (сатане), якое хоча мець справу са слабавольным, замбаваным супернікам і ня мець праблем зь яго прыгнётам.

Юдаісцкая рэлігія ўзяла сабе на ўзбраеньне сатанінскія каштоўнасьці: подласьць, хлусьню, забойствы, крадзеж, махлярства, празьмерны дэспатызм, зацятую цягу да ўлады над іншымі народамі, неўтаймоўнае імкненьне да багацьця, грошай, золата.

Юдаізм праграмуе псіхатып актыўнага гаспадара жыцьця, рабаўладальніка, жуліка, бязьлітаснага дэспата і тырана.

Хрысьціянства праграмуе псіхатып раба, пакорлівага слугі, бязвольнага чалавека.

Вось сапраўдны твар хрысціянства. Яно было, ёсьць і будзе да тых часоў, пакуль народы не зразумеюць, што сатаністы ўсіх масьцей выкарыстоўваюць гэтую рэлігію для іх прыгнёту. І людзі з рабоў божых ператвараюцца ў рабоў сусьветнага габрэйства, кіруючага як юдаісцкай, так і хрысціянскай рэлігіямі.

Хрыста ўкрыжавалі на Галгофе таму, што яго казаньні сярод юдэйскага народу несьлі пагрозу страты рэальнай улады фарысеям — эліце юдэйскага народу. Але пазьней фарысеі зразумелі, што вучэньне Хрыста можна павярнуць ў вялікую карысьць для сябе. Сіянісцкія мудрацы і кніжнікі стварылі хрысьціянскую рэлігію для карыстаньня арыйскім народам (гоямі), якая замбуе 2000 гадоў негабрэйскія народы і крыху больш за 1000 гадоў — рускі народ.

Хрысьціянства, у першую чаргу, выхоўвае баязьлівасьць думкі і за кошт страху перад Богам робіць хрысьціяніна разумова паралізаваным.

Страх — гэта галоўная прычына ўсіх людскіх псіхакомплексаў. Хрысьціянства наўмысна праграмуе з дапамогай страху закамплексаваных і няўпэўненых у сабе людзей. Упэўнены ў сабе чалавек можа зрабіць у тысячу разоў больш, чым няўпэўнены. Хрысьціянства наўмысна прыніжае і апускае душу чалавека, робіць чалавека ў сотні разоў слабей. Робіць зь яго раба божага. На самай справе ня божага, вядома, а раба габрэйскага «богаабранага народу».

Кіеўскі князь Уладзімір — Чырвонае сонейка, народжаны ад Вялікага кіеўскага князя Сьвятаслава і ключніца габрэйкі Малкі, дочкі рабіна, і ў 988-м годзе агнём і мячом, з дапамогай юдэйска-хазарскай дружыны ўсталяваў на Старажытнай Русі хрысціянства.

Паважаны чытач! Цяпер табе стаў больш ясны гэты фантастычны феномен. Рускі народ абрабавалі і зьняважылі, Расію раскралі, усе рычагі кіраваньня дзяржавай у Крамлі і Белым доме ўзялі ў свае рукі асобы габрэйскай нацыянальнасьці сіянісцкага толку, а народ ня толькі маўчыць і трывае, але, паддаючыся замбаваньню з боку сродкаў масавай інфармацыі, абірае ў Дзярждуму сваіх крыўдзіцеляў і рабаўнікоў накшталт абрамовічаў, беразоўскіх, нямцовых, кірыенак ды іншых хакамадаў, выбірае Прэзідэнтам чалавека, які адкрыта названы пераемнікам Ельцына, гэтага біяробата сваёй «Сям’і» і сваіх заморскіх гаспадароў — пахана, які кіраваў рабаваньнем Расеі.

Усё гэта — вынік тысячагадовага ўзьдзеяньня юдаізму праз хрысціянства і 80-гадовага ўздзеяньня марксізму-ленінізму (адваротнага боку медаля сіянізму) на мазгі, псіхіку, волю, самасьвядомасьць рускага народа.

Калі мы не ўсвядомім, не выкалацім зь сябе (хоць гэта будзе балюча і пакутліва) гэтую брыдоту, гэтую чалавеканенавісьніцкую ідэалогію, не адкінем ад сябе навязанага нам габрэйскага бога ў хрысьціянстве, не зьвернемся да старажытнай рускай арыйскай веры, мы і ўсе нашы нашчадкі будзем гнуць спіны на дэспатычнага юдэйскага цара, гібеючы ў галечы і брудзе, а наша багацьце і вынікі нашай працы будуць цешыць прадстаўнікоў сатанінскай картавай секты.

Кожны, хто прачытае гэты артыкул, рускі (і ня рускі) патрыёт зямлі Рускай [так у аўтара; на справе зямля маскоўцаў – гэта толькі тэрыторыя Вялікага княства маскоўскага. – Рэд.], павінен даступнымі спосабамі, як мага больш, давесьці да сьвядомасьці родных, сяброў, знаёмых і незнаёмых людзей гэтую страшную карціну прыгнёту духу, волі, закабаленьня рускіх людзей, іх фізічнага зьнішчэньня на працягу стагоддзяў і, асабліва, дзесяцігоддзяў 20-га стагоддзя, гэтай чалавеканенавісьніцкай племянной сектай, якая, выкарыстоўваючы сваю наймагутную рэлігійна-ідэалагічную зброю — юдаізм, хрысціянства, марксізм-камунізм, сіянізм — здолела закабаліць арыйскія народы Еўропы і народы Амерыкі, нанесьці самы жорсткі, сьмяротны ўдар па Расейскай дзяржаве.

Кожны чалавек павінен вытруціць зь сябе раба, халуя і прыслужніка, павінен стаць вольным ад брыдоты чалавекам — ваяром, гатовым пастаяць за зямлю, за веру сваіх продкаў. Самасьвядомасьць кожнага павінна ўліцца ў грамадскую самасьвядомасьць, і толькі тады мы будзем здольныя разбурыць сіянісцкае ярмо, вызваліць свае народы, сябе, сваіх дзяцей і ўнукаў ад сіянісцкага рабства і стварыць свабодную Рускую дзяржаву, якая будзе бацькоўскім домам для ўсіх народаў, якія пражываюць у Расеі [мы, беларусы-літвіны, чулі ўжо гэтыя песьні, і ня раз… - Рэд.].

Рускі Прэзідэнт, рускі Ўрад абавязаны аддаць пад суд ўсю габрэйскую мафію — усіх гэтых абрамовічаў, беразоўскіх, гусінскіх, гайдараў, кірыенак, кохаў, нямцовых, хаімаў, смаленскіх, хадаркоўскіх і ўсіх іх саўдзельнікаў. Уся імі нарабаваная маёмасьць павінна быць канфіскаваная на карысьць дзяржавы.

Астатнім габрэям трэба дапамагчы ажыцьцявіць мару іх продкаў. Яны стагоддзямі імкнуліся вярнуцца на зямлю абяцаную.

У гісторыі Рускай дзяржавы ёсьць такія прыклады:

1. Князь Уладзімір II (не Ўладзімір – Чырвонае сонейка, напаўгабрэй па маці) выгнаў габрэяў зь зямлі Рускай ў 1113 годзе;

2. Пётр I забараніў габрэям сяліцца ў Расеі;

3. Імператрыца Кацярына I выдала ўказ «Аб высылцы жыдоў з Расеі»,

4. Імператрыца Лізавета Пятроўна выдала ўказ, які прадпісваў габрэям «неадкладна прыбрацца за межы дзяржавы».

Расія XXI стагоддзя павінна быць рускай і павінна мець рускі Ўрад [спачатку расейская імперыя павінна быць падзеленая на нацыянальна-дэмакратычныя дзяржавы; толькім у гэтым выйсьце для ўсіх народаў “Расеі”, у т.л. і для “рускага”. – Рэд.]. А сёньня, гледзячы па тэлевізары пасяджэньне Ўраду Расеі ці на апарат Прэзідэнта, зьведваеш адчуваньне, што ты ў Ізраілі. Фактычна Расея ператварылася ў калонію Ізраіля.

Расея ўжо была пад ярмом юдахазарскага каганата [у тыя часы ніякай “Расеі” не было і блізка. – Рэд.], праўда, непрацяглы час. Вялікі кіеўскі князь Сьвятаслаў разграміў у 969 годзе хазарскі каганат, разбурыў яго сталіцу Іціль (на гэтым месцы сёньня стаіць Валгаград) і вызваліў рускі народ ад юдэйскай-хазарскага прыгнёту. Сыны Расеі, рускія патрыёты знойдуць у сабе сілы і мужнасьць паўтарыць подзьвіг сваіх прашчураў і вызваліць свае народы ад габрэйскага прыгнёту.

Мы адмаўляем юдаізм, хрысціянства, марксізм-ленінізм, сіянізм  як ілжывыя філасофскія вучэньні й рэлігіі, якія нясуць прыгнёт народам сьвету сіянісцкія цемрашалы, якія імкнуцца да стварэньня сусветнай дэспатычнай дзяржавы пад кіраўніцтвам юдэйскага манарха-самадзержца.

Што ж наўзамен гэтых ілжэрэлігій павінен выкарыстоўваць рускі народ?

Нам, рускім, і ня толькі рускім, а і ўсім арыйцамі, ня трэба прыдумляць штучныя рэлігіі. У нас ёсьць свая рэлігія. Натуральная, магутная і выдатная. Ад нас схавалі веды пра яе. Але цяпер гэтыя веды зноў выходзяць на паверхню грамадскага жыцьня Расеі.

А калі ты, шаноўны чытач, хочаш сур’ёзна разабрацца з гэтай крывацечнай праблемай, рэкамендую набыць «бібліятэчку рускага патрыёта» ў выдавецтве «Віцязь».

План Далеса

Яшчэ цяклі патокі крыві ў Другой сусьветнай вайне, а міжнародныя цемрашалы, якія ірвуцца да сусьветнага панаваньня, спланавалі новае крывавае злачынства — зьнішчэньне Савецкага Саюзу і накіданьне ярма на карэнныя народы. Гэтую сатанінскую задуму яны агучылі вуснамі дырэктара ЦРУ Алена Далеса в1945 годзе:

«Скончыцца вайна, усё неяк утрасецца, уладкуецца. І мы кінем ўсё, што маем, — усё золата, усю матэрыяльную моц на абалваньваньне і адурачваньне людзей!

Людскі мозг, сьвядомасьць людзей здольныя да зьмены. Пасеяўшы там хаас, мы непрыкметна падменім іх каштоўнасьці на фальшывыя і прымусім іх у гэтыя фальшывыя каштоўнасці верыць. Як? Мы знойдзем сваіх адзінадумцаў, сваіх саюзнікаў у самой Расеі.

Эпізод за эпізодам будзе разыгрывацца грандыёзная па сваім маштабе трагедыя гібелі самага непакорлівага на зямлі народу, канчатковага, незваротнага згасаньня яго самасьвядомасьці. Зь літаратуры і мастацтва мы паступова вытруцім іх сацыяльную сутнасьць, адвучым мастакоў, адаб’ем у іх жаданьне займацца малюнкам… дасьледаваньнем тых працэсаў, якія адбываюцца ў глыбінях народных мас. Літаратура, тэатры, кіно — усё будзе адлюстроўваць і праслаўляць самыя нізкія людскія пачуцьці. Мы будзем усяляк падтрымліваць і паднімаць так званых «мастакоў», якія стануць насаджаць і ўдзёўбваць у людскую сьвядомасьць культ сексу, гвалту, садызму, здрады — словам, усялякай амаральнасьці. У кіраваньні дзяржавай мы створым хаас і блытаніну.

Мы будзем незаўважальна, але актыўна і стала спрыяць самадурству чыноўнікаў, хабарнікаў, беспрынцыповасьці. Бюракратызм і цяганіна будуць узводзіцца ў дабрачыннасьць. Сумленнасьць і прыстойнасьць будуць абсьмейвацца і нікому ня стануць патрэбныя, ператворацца ў перажытак мінулага. Хамства і нахабства, хлусьня і падман, п’янства і наркаманія, жывёльны страх адзін перад адным і бессаромнасьць, здрада, нацыяналізм і варажнеча паміж народамі, перш за ўсё варожасьць і нянавісьць да рускага народу — усё гэта мы будзем спрытна і неўпрыкмет культываваць, усё гэта расквітнее махрыстым колерам.

І толькі нешматлікія, вельмі нешматлікія будуць здагадвацца ці нават разумець, што адбываецца. Але такіх людзей мы паставім у бездапаможнае становішча, ператворым у сьмеху вартых асоб, знойдзем спосаб іх абылгаць і абвясьціць адкідамі грамадства. Будзем вырываць духоўныя карані, спахабляць і зьнішчаць асновы народнай маральнасьці. Мы будзем расхістваць такім чынам пакаленьне за пакаленьнем. Будзем брацца за людзей з дзіцячых, юнацкіх гадоў, галоўную стаўку заўсёды будзем рабіць на моладзь, станем маральна раскладаць і разбэшчваць яе. Мы зробім зь іх цынікаў, пашлякоў, касмапалітаў.

Вось так мы гэта і зробім… »

І зрабілі! Сваіх адзінадумцаў саюзнікаў і памочнікаў сіл міжнароднага сіянізму (міжнароднага габрэйства) гэтыя стратэгі сатанізму знайшлі ў асобе ленінскага Палітбюро ЦК КПСС (Гарбачоў, Якаўлеў, Шэварнадзэ, Ельцын і шмат іншых здраднікаў Расеі й карэнных народаў зямлі рускай [ну, якая ж яна “руская”, калі на ёй жывуць карэнныя народы? Дзе ж элементарная логіка? – Рэд.]). І гэтыя «адзінадумцы» і «памагатыя» пад мудрым кіраўніцтвам сваіх сатанінскіх гаспадароў сёньня кіруюць прыніжанай і разрабаванай Расеяй.

Расея імі захоплена не сілай зброі [нарэшце вайскоўцы зразумелі, што зброя бывае ня толькі вайсковай…  Рэд.], а з дапамогай картавых агітатараў і прапагандыстаў сіянісцкага толку, праз друкаваныя і электронныя сродкі масавай інфармацыі, з дапамогай абалваньваньня даверлівага і прастадушнага рускага чалавека.

Народы Расіі! Ня верце ні слову гэтых «памочнікаў», картавых прапагандыстаў-агітатараў й імі скупленых СМІ.

Яны, па заказу сваіх гаспадароў, вядуць Расею да знішчэньня, а яе народы — да згубы.

Выканаем святы абавязак

Рускае войска стагоддзямі было абаронцам зямлі Рускай, абаронцам свайго народу. Таварышы афіцэры, мы кляліся не хрушчовым, брэжневым і тым больш не гарбачовым, ельцыным, пуціным. Мы прысягалі на вернасьць свайму народу, які нарадзіў і выхаваў нас.

Расія захоплена ворагамі з дапамогай інфармацыйнай зброі [!!! Гэта тое, што варта зразумець і ўсім беларусам. – Рэд.]. Расія гіне, зьнішчаецца рускі народ [гэта не зусім так: Расею з тэрытарыяльнай імперыі пераўтвараюць у імперыю фінансавую; кіраваць ёю разьлічвае сіянакратыя; а нас – беларусаў-літвінаў, рускіх-маскавітаў, украінцаў-русінах ды прадстаўнікоў іншых народаў - сапраўды запланавана зьнішчыць. – Рэд. ].

Выканаем сьвяты абавязак перад народам, абаронім яго ад поўнага зьнішчэньня. Растлумачце сябрам, блізкім і сваім падначаленым, што стварылі зь іх Радзімай габрэі — сёньняшні гаспадары становішча ў Расеі.

Рыгор Дуброў, генерал-лейтэнант

3.

Ад рэдакцыі:

Думаем, што кожнаму, хто прачытаў гэты матэрыял, стала зразумела, якія ўяўленьні знаходзяцца ў галовах значнай часткі расейскіх вайскоўцаў. Як і тое, што ўсе гэтыя ідэі наўрад ці будуць падабацца глабалісцкай сіянакратыі, яе агентам ва ўладзе цяперашняй Расеі, прадстаўнікам кліру РПЦ МП.

Сёньня за такія ўяўленьні сапраўды могуць забіць (нагадаем, што аналізуючы гібель Леха Качыньскага, мы ўжо прыйшлі да высновы, што ў сьвеце цяпер ідзе ІІІ Сусьветная вайна).

Наша стаўленьне да падобных поглядаў зьяўляецца неадназначным.

З аднаго боку мы згодныя, што ў Расеі ў 1917 годзе адбыўся бальшавіцка-сіянісцкі пераварот. Да гэтай высновы мы прыйшлі самастойна два гады таму (гл. http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606; няўжо расейскія вайскоўцы чытаюць нашы матэрыялы?). Згодныя мы і з тым, што Біблія (зь яе Старым запаветам), накінутая хрысьціянам у якасьці “кнігі, напісанай пад дыктоўку Бога”, зьяўляецца лепшым праектам сіяністаў. Пра гэта мы таксама ўжо неяк пісалі. Таму гэтыя палажэньні ў выказваньнях нябожчыкаў мы лічым моцнымі бакамі пададзеных вышэй поглядаў.

Аднак, з другога боку, немагчыма не заўважыць унутраную супярэчнасьць у стаўленьні некаторых вайскоўцаў да хрысьціянства. Так, і Пятроў, і Дубаў адышлі ад хрысьціянства. Аднак іх калега палкоўнік Квачкоў узгадвае Бога, моліцца Яму, хрысьціцца (гл. http://nashaziamlia.org/2010/10/29/3633/). Пры гэтым ён мае вельмі негатыўнае меркаваньне пра цяперашняга патрыярха РПЦ МП Кірыла (гл. тут: http://www.youtube.com/watch?v=ABwB5sGAyUc).

Але ёсьць трэцяе (і гэта самае галоўнае), з чым мы – сапраўдныя беларускія дэмакраты – катэгарычна ня можам пагадзіцца. Гэта з тым, што расейскія вайскоўцы лічаць беларусаў, рускіх і украінцаў “адзіным народам”, што “рускай зямлёй” называюць тэрыторыю ўсёй цяпершняй Расейскай Федэрацыі, што, хвалячы Лукашэнку і Сталіна, не пратэстуюць супраць этнацыду і генацыду “брацкага беларускага народу”, які робіць той жа Лу-ка. Усё гэта – праявы даўно вядомых расейска-імперскіх комплексаў, якія пачаліся з канцэпцыі “Масквы – трэцяга рыму” і зьвязаны зь імперскай ідэалогіяй заходнерусізму. Расейскія “патрыёты” павінны ўлічваць, што калі ў іх уяўленьнях гэтыя рэчы будуць заставацца і надалей, яны паразуменьня зь беларусамі ня знойдуць!

Адзначанае шкодзіць і ім, і нам. Але, як кажуць, нічога ня зробіш… Ніякія дамовы зь людзьмі, якія захоўваюць і культывуюць у сабе комплексы расейскай тэрытарыяльнай імперыякратыі, зьяўляюцца для нас прынцыпова немагчымымі.

Цывілізацыйныя канфлікты ў гісторыі Эўропы – найнебясьпечнейшыя. Злучэньне абшараў, рэлігій, этнічнасьці, розных узроўняў разьвіцьця гаспадаркі, тыпаў натуральнага прыросту і іншых чыньнікаў дае небясьпечны эфэкт выбуху.

Магчымасьць міжнацыянальных і міждзяржаўных канфліктаў паміж прадстаўнікамі адной цывілізацыі (кастыльцы – каталёнцы, немцы — галяндыйцы, палякі – славакі, беларусы — украінцы і т. д.) непараўнальна меншая, чым магчымасьць вайны паміж асобнымі цывілізацыямі. Чым больш далёка знаходзяцца цывілізацыі ў вертыкальнай структуры (герархіі) і чым далей адна ад адной тэрытарыяльна і часапрасторава, тым менш агульных рыс у носьбітаў розных цывілізацыйнасьцяў (розныя пануючыя маралі, прававыя сыстэмы, быт і г. д.). Напрыклад, пасьля распаду камунізму і савецкай імпэрыі ня выбухнулі войны паміж сэрбамі і баўгарамі, харватамі і славенцамі, але забівалі адны іншых сэрбы і мусьліманы-басьнякі, харваты і басьнійцы, сэрбы і альбанцы — г. зн. войны адбываліся вакол мусульманскіх супольнасьцяў, бо хрысьціянская і мусульманская цывілізацыі – розныя плянэтарна. Больш за тое, балканскія іслямскія супольнасьці надзвычай маладыя, бо ўзьніклі толькі пасьля заваёваў туркамі-асманамі хрысьціянскіх народаў і іх іслямізацыі.

Сыстэматызацыя цывілізацыйных канфліктаў у Эўрапейскай часапрасторы.

А) У час цывілізацыйнай эўрапеізацыі  фізыка-геаграфічнае Эўропы.

І. Рымска-барбарскі. Да дэградацыі Рымскай імпэрыі. Паміж Рымскай імпэрыяй і барбарамі — г. зн. часткай фізыка-геаграфічнае Эўропы ў складзе Рымскай імпэрыі (цывілізаванай) і большай часткай Эўропы па-за царствам (барбарскай). Сфармалізаваны (Z. Rykiel’ем, 2006) у адзін з пастулятаў геапалітычнага кодэксу старажытнасьці: “Мы цывілізаваныя – яны барбары”. Паўночная мяжа імпэрыі была мяжой канфлікту, а зонай – памежныя абшары, на якія набягалі барбары.

ІІ. Хрысьціянска-паганскі. У час хрысьціянізацыі Эўропы. Паміж вызнаўцамі хрысьціянскага монатэізму і паганскага політэізму. Геапалітызаваны ў пастуляце: “Мы – хрысьціяны, а яны – паганцы”.

Б). У час разьвіцьця цывілізацыі Эўропы.

І. Хрысьціянска-паганскі. Трываў як пад час цывілізацыйнай эўрапеідызацыі фізыка-геаграфічнай Эўропы, так і ў час разьвіцьця Эўропы.

ІІ. Вонкавыя.

1. Паміж цывілізацыяй Эўропы і араба-мусульманскай цывілізацыяй.

2. Паміж цывілізацыяй Эўропы і цюрка-мусульманскай.

3. Паміж Эўропай і Расеяй.

ІІІ. Унутраныя.

1. Паміж заходнім і ўсходнім хрысьціянствам.

2. Паміж каталіцкім хрысьціянствам і пратэстанцкім.

3. Паміж вуніяцтвам і праваслаўем.

ІV. У час эўрапеідызацыі сьвету. У другой палове ІІ тыс. н. э. пад час экспансіі на іншыя кантынэнты.

Сучасныя патэнцыяльныя цывілізацыйныя канфлікты ў Эўропе.

І. Вакол цывілізацый на падмурку старажытных рэліктавых этнасаў:

1. Канфлікт паміж кельта-каталіцкай і германа-пратэстанцкай у Ольстэры.

2. Канфлікт паміж баска-каталіцкай і рамана-каталіцкай цывілізацыямі.

3. Паміж балта-каталіцкай цывілізацыяй і эўразійскай.

4. Паміж балта-пратэстанцкай цывілізацыяй і эўразійскай.

5. Паміж урала-пратэстанцкай і эўразійскай.

6. Вакол вугра-каталіцкай цывілізацыі.

7. Каля грэка-праваслаўнай.

ІІ. Балканскія. Канфлікты 7 і 8 можна аднесьці як да І, так і да ІІ тыпу, т.я. грэка-праваслаўная і альбана-мусульманская існуюць на аснове старажытных этнасаў і знаходзяцца на Балканах.

8. Паміж славяна-мусульманскай і славяна-каталіцкай цывілізацыямі.

9. Паміж славяна-мусульманскай і славяна-праваслаўнай.

10. Паміж славяна-каталіцкай і славяна-праваслаўнай.

ІІІ. Эўрапейска-эўразійскія. Канфлікты 3, 4, 5 можна далучыць да І і ІІІ тыпаў.

11. Паміж рамана-праваслаўнай і эўразійскай.

12. Паміж славяна-праваслаўнай і эўразійскай цывілізацыямі.

19. КАНФЛІКТАГЕННЫЯ АБШАРЫ

Найбольш абшараў, што знаходзяцца пад пагрозай цывілізацыйных канфліктаў у Эўропе ляжаць на Балканскім паўвостраве.

1. Паўночная Ірляндыя. Канфлікт паміж германа-пратэстантамі (ангельцамі і шатляндыйцамі) і кельта-каталікамі (ірляндыйцамі). Ірляндыйская Рэспубліканская Армія (ІРА). Тэрарызм.

2. Краіна Баскаў. Паміж баскамі-каталікамі і рамана-каталікамі. ЭТА. Тэрарызм.

3. Заходнія Балканы. Босьнія і Герцэгавіна, поўнач Косава, захад Македоніі. Войны ў Харватыі, Босьніі і Герцэгавіне, Косаве.

4. Прыднястроўе. Паміж рамана-праваслаўнымі малдаванамі і расейцамі ды зрасейшчанымі.

5. Крым. Паміж славяна-праваслаўнай (украінцамі), цюрка-мусульманскай (крымскімі татарамі) і эўразійскай (расейцамі ды зрасейшчанымі).

20. ЦЫВІЛІЗАЦЫЙНАЯ ЧАСАПРАСТОРА  БАЛТА-СЛАВЯНСКАГА ЭТНАСУ. ЦЫВІЛІЗАЦЫЯ ЭЎРОПЫ І ЦЫВІЛІЗАЦЫЯ ЭЎРАЗІІ

Паводле сучасных уяўленьняў балта-славянскі этнас сфараваўся ў ІІІ-V стст. у выніку прыходу славянскага насельніцтва на абшары дзе пражывалі балцкія аўтахтоны. У выніку славяны засімілявалі балтаў, сфармаваўшы балта-славянскія гаворкі. На паўночным-захадзе пераважаў балцкі элемэнт і адбывалася паступовая славянізацыя балтаў. Славяна-язычніцкая і балта-язычніцкая цывілізацыі.

Адзінства Русі ў ІХ – ХІІІ стст. было цывілізацыйным, а не дзяржаўным ды этнічным. Славяна-язычніцкая цывілізацыя пасьля хрышчэньня Русі ў Кіеве, Полацку ды Ноўгарадзе трансфармавалася ў славяна-хрысьціянскую, а пасьля расколу хрысьціянства ў 1054 г. — у славяна-праваслаўную. Хрысьціянізацыя і, асабліва, праваславінізацыя садзейнічалі асіміляцыі (славянізацыі) балтаў.

Дзяржаўныя лады раньнефэадальных супольнасьцяў Русі былі тыпава эўрапейскімі. Традыцыі народнага веча, наёму князя з дружынаю, супольнага вырашэнья праблем тагачаснымі элітамі, канкурэнцыі паміж групоўкамі эліт – тыповыя адзнакі палітычных сыстэм дзяржаўных утварэньняў тагачаснае цывілізацыі Эўропы. У фэадальнай амаль цалкам аграрнай Эўропе рэальную ўладу мелі не сяляне, а эліты фэадалаў. Дзяржавы кіраваліся ад эліт, г. зн. зь сярэдзіны ўніз і ўверх. Паводле формы дзяржаўнага кіраваньня рускія княствы былі абмежаванымі манархіямі.

Ва ўсходніх цывілізацыях тагачаснага сьвету (далёкаўсходняй, іслямскай) склаліся традыцыі кіраваньня зьверху ўніз, г. зн. абсалютовая манархія як форма дзяржаўнага кіраваньня. Паўнамоцтвы манарха не былі рэальна абмежаваны, што прыводзіла да азіяцкага дэспатызму. Азіяцкую дзяржаўніцкую традыцыю мангола-татары перанялі хутчэй ад кітайцаў.

Уважлівы картаграфічны параўнальны аналіз розных энцыкляпэдычных крыніц паказывае, што першасныя абшары Русі знаходзіліся ў верхнім і сярэднім басэйне Дняпра, басэйне Прыпяці як прытоку Дняпра, а таксама ў верхнім басэйне Дзьвіны, верхнім басэйне Нёмана, на левым узьбярэжжы Бугу, вакол паўночнай часткі Карпат.

Русь – саманазва карэннай супольнасьці Кіеўскай Русі, якая лякалізавалася на абшарах найперш сучаснай Кіеўшчыны. Калі нават прызнаць існаваньне адзінай Кіеўскай Русі, то ў ІХ – ХІ стст. яе сукупны абшар распаўсюджваўся на сёньняшнія цэнтральную і заходнюю Ўкраіну, большую частку Беларусі (акрамя паўночнага-захаду які быў заселены пераважна балта-язычнікамі), Ноўгарадчыну, Пскоўшчыну і на частку зямель пазьнейшай Масковіі, якія былі хутчэй ускраінамі Кіеўскай Русі. Прынамсі каля 2/3 часткі абшараў Кіеўскай Русі знаходзіліся на паверхнях сёньняшніх Украіны і Беларусі. У ІХ – ХІ стст. у сярэднім і ніжнім басэйне Волгі славянскія этнасы не жылі.

Пасьля мангола-татарскага нашэсьця Русь падзялілася на заходнюю, дзе, захаваліся эўрапейскія славяна-праваслаўныя цывілізацыйныя традыцыі, і ўсходнюю. Заходнюю Русь можна назваць уласна эўрапейскай Русьсю. Яна кансалідавалася ў складзе ВКЛ. На ўсходзе Русі працэсы цывілізацыятварэньня разьвіваліся ў іншым напрамку.

Амаль два з паловай стагодзьдзі рэальнай інтэграцыі этнічных усходніх славян і канфэсійных праваслаўных з дзяржаўнымі ўтварэньнямі пад кіраўніцтвам мангола-татар (пераважна вандроўных мангольскіх і цюркскіх этнасаў), кіраваных паводле азіяцкай дзяржаўніцкай традыцыі (абсалютная манархія з азіяцкім дэспатызмам), прывялі да забыцьця эўрапейскіх цывілізацыйных узораў усходнімі рускімі ды засваеньня азіяцкіх. Паступовае вызваленьне ад мангола-татарскага заняволеньня ў 1380-1480 гг. цывілізацыйна не рээўрапеізавала ўсход Русі. Паступовая кансалідацыя вакол Масквы, утварэньне Маскоўскай дзяржавы прывяло да канчатковага засваеньня навязанай мангола-татарамі азіяцкай дзяржаўнай традыцыі з абсалютовым манархам (спачатку князем, затым — царом), кіраваньнем зьверх ўніз, азіяцкім дэспатызмам.

Пашырэньне маскоўскай дзяржавы ў паўночным і ўсходнім напрамках прывяло найперш да асіміляцыі (славянізацыі) большасьці ўральскіх этнасаў  і іх хрысьціянізацыі (праваславінізацыі). Аналягічныя працэсы праходзілі зь цюркскімі і мангольскімі этнасамі. Пасьля захопу  маскоўцамі агромністых абшараў паўночнае Азіі (Сібіру і Далёкага Ўсходу) утварылася адзіная эўразійская цывілізацыйная супольнасьць, што складалася з этнічных ўсходніх славян, фіна-вуграў, цюркаў, манголаў, палеазіятаў і іх мецісаў, аб’яднаных сумеснай азіяцкай дзяржаўніцкай традыцыяй і дэспатычным кіраваньнем маскоўскіх цароў паводле ўзору мангола-татарскіх ханаў.  Экспансія новаўтворанай эўразійскай цывілізацыі на захад была пасьпяховай у паўночна-заходнім напрамку. Эўрапейска-цывілізацыйныя Пскоў і Ноўгарад былі падпарадкаваны эўразійскай Маскве і цалкам эўразіятызаваны.

Маскоўска-літоўскія войны былі найперш цывілізацыйнымі. Толькі несумяшчальнасьцю двух кантынэнтальных цывілізацый Эўропы і Эўразіі можна рацыянальна патлумачыць жорсткасьць супрацьстаяньня эўрапейскіх рускіх ВКЛ (продкаў украінцаў і беларусаў) эўразійцам-маскоўцам.

Інакш складана зразумець, чаму этнічныя ўсходнія славяны ды традыцыйныя праваслаўныя міжсобку ваявалі. Маскоўцы палілі месты і з азіяцкай жорсткасьцю зьнішчалі мірнае насельніцтва.

Пасьля хрысьціянізацыі балцкага насельніцтва ВКЛ паводле лацінскага (каталіцкага) цывілізацыйнага ўзроу балта-язычніцкая цывілізацыя трансфармавалася ў балта-каталіцкую, а прыняцьце каталіцтва часткаю рускіх ВКЛ далучыла іх да славяна-каталіцкай цывілізацыі. Пашырэньне славяна-каталіцтва садзейнічала і асіміляцыя (славянізацыя) балтаў (традыцыйных каталікоў) на паўночным-захадзе ВКЛ. У ВКЛ узьнік падзел паміж дзьвюмя рэгіянальнымі цывілізацыямі (эўрапейскай лацінскай і эўрапейскай праваслаўнай). Геапалітычная арыентацыя эліт ВКЛ на захад (стварэньне вуніі з Польскім каралеўствам) тлумачыцца цывілізацыйнай блізкасьцю эўрапейскіх славяна-праваслаўных да эўрапейскіх лацінскіх славяна-каталікоў, чым да эўразійцаў намінальна аднолькавае праваслаўнае веры. Войны з Масквой, асабліва крывавы патоп сярэдзіны ХVII ст. толькі паспрыялі вуніі ВКЛ з Польшчай. Утварэньне Рэчы Паспалітай было следствам Невядомай вайны з Масквой, у якой загінуў кожны другі продак беларусаў.

Цывілізацыйныя ўзоры пры якіх дыстанцыя паміж царом і халопамі была велізарнаю, а жыцьцё тысяч халопаў цара нічога не каштавала для эўрапейскіх рускіх эліт не былі прыцягальнымі нават ня гледзячы на этнічную (усходнія славяны) і канфэсійную (праваслаўныя) блізкасьць.

Рэфармацыя садзейнічала фармаваньню славяна-пратэстанцкіх цывілізацыйных асяродкаў і напрацоўцы новых цывілізацыйных узораў, а выніковая Контррэфармацыя – іх зьнікненьню. Берасьцейская вунія запачаткавала трансфармацыю славяна-праваслаўнай цывілізацыі ва ўніяцкую. Канфлікт паміж эўрапейскай славяна-праваслаўнай цывілізацыяй і вуніяцкай стаўся мінай запаволенага дзеяньня, пакладзенай пад ВКЛ і Рэч Паспалітую. Лацінізацыя эліт стварала цывілізацыйную дыстанцыю паміж элітамі і сялянамі. Эўразійская Расея напоўніцу выкарыстала нутраныя цывілізацыйныя канфлікты ў ВКЛ і Рэчы Паспалітай.

Пасьля падзелаў Рэчы Паспалітай распачалася эўразіятызацыя рускіх ВКЛ, вяршыняй чаго стаў перавод вуніятаў у расейскія (!) эўразійскія (!) праваслаўныя. Частка вуніятаў перайшла ў рымскае каталіцтва.

Праваслаўныя цэрквы цывілізацыйнай Эўропы зьяўляліся гістарычна цэзарапапісцкімі, аднак пераважна, зусім, ці хутчэй — рэлігійнымі паводле зьместу і сутнасьці дзейнасьці (сэрбская, баўгарская, румынская, грэцкая, украінская аўтакефальная і г. д.). Расейская (de facto) праваслаўная царква (што de jure называе сябе рускаю, або РПЦ) паводле сваёй сутнасьці палітычна-рэлігійны інстытут. Прапаганда ў кожным храме расейскай імпэрскай ідэі (часам замаскавана, часьцей наўпроставым тэкстам) зьяўляецца (разам з рэлігійнай) адной з найвялікшых мэт РПЦ. У Расеі гістарычна ўтварыўся таталітарны маналіт: дзяржава – таталітарны палітычны рэжым – таталітарная РПЦ, наяўнасьць якога дэмаскавалася выразам “За Бога, Царя и Отечество”.

Праэўрапейскі цар Пётр І падпарадкаваў сабе праваслаўную царкву. Агульнавядомая яго нелюбоў да тагачасных азіятызаваных колаў баярства і рэакцыйнага папоўства, якія перашкаджалі эўрапеізацыі Расеі ў пачатку ХVIII ст. Ад часоў Пятра І і да 1917 г. праваслаўная царква ў Расеі кіравалася наўпростава імпэратарам праз сьвятарны Сінод, г. зн., што адсутнічаў інстытут патрыярхіі (разам з патрыярхам), характэрны найперш для праваслаўных цэркваў цывілізацыйнае Эўропы.

Відавочна, што расейскую праваслаўную царкву (РПЦ) складана назваць клясычна цэзарапапіскай, хутчэй яна сталася цэзарыскай (царскай, імпэратарскай). Пасьля прагрэсіўнага эўрафіла Пятра Аляксеевіча Раманава на расейскім троне “сядзела” шмат азіятызаваных цемрашалаў, якія наўпрост выкарыстоўвалі РПЦ як трыбуну для палітычнай прапаганды і агітацыі (найперш расейскага вялікадзяржаўнага азіяцкага шавінізму).

Другой рысай цывілізацыйна эўрапейскіх праваслаўных цэркваў зьяўляецца іх канкурэнтназдольнасьць ва ўмовах дэмакратычых палітычных сыстэм. У ВКЛ і Рэчы Паспалітай праваслаўная царква стала ўступала ў тэалягічную дыскусію як з каталіцкай, так і з пратэстанцкімі цэрквамі, выхоўваючы ў вернікаў адданасьць праваслаўнай царкве дзякуючы фармаваньню ў іх ўсходнехрысьціянскіх праваслаўных перакананьняў (старажытнасьць, першаснасьць, артадаксальнасьць, традыцыйнасьць царквы і г. д.), бо інакш, кожны праваслаўны (ва ўмовах рэальнага рэлігійнага плюралізму) мог стаць каталіком або пратэстантам. І наадварот, каталікі і пратэстанты часта de facto праваславінізаваліся (нэафіты).

Пасьля пераводу вуніятаў да праваслаўных рэлігійны склад насельніцтва былога ВКЛ наблізіўся да сучаснага, толькі абшары каталіцтва былі большымі за сучасныя, а колькасьць і ўплыў каталіцкіх (моўна і культурова спалянізаваных) эліт быў непараўнальна большым. Цывілізацыйныя канфлікты часта супадалі з сацыяльнымі і клясавымі (паміж панамі-землеўласьнікамі, хутчэй каталікамі, ды сялянамі праваслаўнымі; фабрыкантамі-каталікамі ды рабочымі, часьцей праваслаўнымі).

Пасьля расправы з трымя Вызвольнымі Збройнымі Чынамі на абшары Беларусі масава пранікаюць маскоўцы-эўразійцы (чынавенства, сьвятарства, настаўніцтва і інш.), займаючы верхнія прыступкі ў сацыяльнай і клясавай структуры. Пасьля 1863-64 гг. пачынаецца шырокая эўразіятызацыя абшараў Беларусі. Носьбітамі традыцыйных славяна-праваслаўных і славяна-каталіцкіх цывілізацыйных узораў зьяўляюцца ніжнія і сярэднія слаі насельніцтва.

У найбольш неспрыяльных цывілізацыйных умовах эўразійскага запаняволеньня нараджалася сучасная этнічная беларуская нацыя. Адбывалася паступовае разбурэньне агульналітоўскай і агульнапольскай палітычных ідэнтыфікацый на карысьць беларускай этнічна-нацыянальнай. Беларускі этнас, якому 1500-1800 год, пераўтвараўся ў нацыю.

Расейская імпэрская бюракратыя прыняла канцэпцыю трыадзінае Русі. Выкарыстоўваўся цывілізацыёнім “рускі” і “Русь” дзеля фармаваньня адзінай імпэрскай эўразійскай ідэнтыфікацыі. Эўрапейскіх рускіх ВКЛ называлі беларусамі і маларусамі, а эўразійцы-маскоўцы абвясьцілі сябе вялікарусамі. Расейская імпэрыя татальна перашкаджала нацыятварэньням (украінскаму і беларускаму) сярод эўрапейскіх рускіх. Аднак прывабнасьць эўразійскіх цывілізацыйных узораў, якія прадугледжвалі азіяцкі дэспатызм, была мінімальнаю. Цывілізацыйная несумяшчальнасьць украінцаў і беларусаў з аднаго боку і расейцаў зь іншага — была відавочнаю.

Першыя беларускія нацыянальныя адраджэнцы былі як славяна-каталікамі, так і славяна-праваслаўнымі, некаторыя мелі балцкія этнічныя карані. Таму для каталікоў паўночнага-захаду (найперш этнічнага арэалу балта-славянскага этнасу) пісалі лацінкай, а для праваслаўнай большасьці – кірыліцай. Славяна-каталіцкая і славяна-праваслаўная цывілізацыйныя ідэнтыфікацыі (“паляк” і “рускі”) паступова замяняліся мадэрновай нацыянальнай сьвядомасьцю – “беларус”.

Распрацоўвалася беларуская нацыянальная гісторыя, гаворкі й дыялекты кадыфікаваліся ў літаратурную мову. Культурніцкая і палітычная дзейнасьць беларускіх адраджэнцаў прывялі да абвяшчэньня БНР. І г. д.

У ХХ ст. на Бацькаўшчыне адбыліся наступныя цывілізацыйныя працэсы:

1. Шырокая лацінізацыя заходняй часткі беларускага этнасу разам з палянізацыяй у часы міжваеннай Польшчы.

За польскім часам у тысячах польскіх школ з польскай мовай навучаньня польскія настаўнікі ўпершыню шырока тлумачылі этнічным балта-славянам, што яны “палякі”. Частка праваслаўных, нашчадкаў ад мяшаных шлюбаў і інш., прынялі рыма-каталіцкую веру (прэстыж, пэрспэктыўнасьць і г. д.). Лацінская цывілізацыя за польскія часы ўмацавалася колькасна і якасна.

2. Глыбокая дэлацінізацыя Беларусі пасьля 1939 г.

Вялікая частка балта-славян каталікоў (этнічных беларусаў) у 1939 г. мелі польскую нацыянальную ідэнтыфіцацыю. Большасьць зь іх пасьля Другой сусьветнай вайны пераехалі ў Польшчу, канчаткова прыняўшы польскую нацыянальную ідэнтыфікацыю і засіміляваўшыся. Колькасьць этнічных беларусаў-каталікоў катастрафічна зьменьншылася найперш за конт эміграцыі ў каталіцкую Польшчу, каталіцкія Летуву і Латвію.

3. Шырокая і глыбокая эўразіятызацыя.

Адбывалася як у часы царскае Расеі, так і ў часы СССР. Шырокай эўразіятызацыі садзейнічаў далейшы наплыў з усходу эўразійскага насельніцтва, якое займала верхнія прыступкі ў сацыяльнай лесьвіцы: чыноўнікі, духавенства (за царам), рабочыя і інжынэры (пры саветах, асабліва пры другіх саветах). Глыбокай эўразіятызацыі садзейнічала найперш урбанізацыя. У другой палове ХХ ст. Беларусь стала краінай дзе меставае насельніцтва дамінуе. Як вядома места – расейскамоўнае, і карыстаецца пераважна эўразійскімі цывілізацыйнымі ўзорамі.

Каб зразумець катастрафічныя вынікі для Беларусі і беларусаў эўразіятызацыі варта паспрабаваць нагадаць некаторыя характэрныя рысы цывілізацыі Эўразіі.

Маскоўскую дзяржаву масава не закранулі а ні эўрапейскае Адраджэньне XIV-XVII стст., а ні эўрапейскія буржуазныя рэвалюцыі, а ні эўрапейскія масавыя індустрыялізацыі з урбанізацыямі і г. д. Кароткія пэрыяды адноснага пацяпленьня вонкавай і нутраной палітыкі былі зьвязаны ня з воляй большасьці азіяцкадзяржаўніцкага насельніцтва, а з воляю кіруючай асобы ды яе паплечнікаў, улада якой была неабмежаванаю (Пётр I, М. Гарбачоў).

Не эўрапейскія ідэі правоў чалавека, гуманізму з вольнасьцю асобы, нацыі ды іншых супольнасьцяў, а азіяцкія ідэі магутнасьці й вонкавай моцы таталітарнага грамадзтва панавалі й пануюць у галовах абсалютнай большасьці расейцаў. Каштоўнасьць азіяцкай імпэрыі, яе пераважна экстэнсіўнага ўтрыманьня й пашырэньня (па-расейску — “приращения”) зьяўляецца абсалютоваю і дамінуе над усімі астатнімі каштоўнасьцямі.

У апошні час расейскія імпэрскія шавіністыя традыцыйную усходне славяна-праваслаўную этнарэлігійную супольнасьць — беларусы, украінцы, расейцы — ахрысьцілі “усходнеславянскай або рускай цывілізацыяй” і праз зманапалізаваныя СМІ інтэнсіўна замбуюць насельніцтва аб неабходнасьці змаганьня з “эўрапейшчынай” (ідэямі дэмакратыі, вольнасьці, праў чалавека, гуманізму і г. д.) пад вывескаю абароны сваёй “цывілізацыйнай” ідэнтыфікацыі і ўваскрашэньня імпэрыі з цэнтрам у Маскве.

У некаторых эўрапейскіх крыніцах Беларусь, Украіна, Малдова, Сэрбія, Македонія, Чарнагорыя, часткова Баўгарыя некрытычна залічаны да нейкай мітычнай Усходнеэўрапейскай цывілізацыі, разам, вядома ж, з Расеяй, Грузіяй і Армэніяй (J. Plit паводле S. P. Huntington’а, 1997 i A. Piskozub’а, 1998). Магчыма, што гэта адбываецца пад уплывам шматлікай расейскай геаграфічнай ды іншай літаратуры, а таксама расейскай эміграцыі, якая стаіць на традыцыйных імпэрскіх шавіністычных пазыцыях.

Больш за тое, Самуэль Гантынгтан у агульным вызначэньні праваслаўнай цывілізацыі найперш канстатуе, што некаторыя навукоўцы яе вылучаюць як асобную з цэнтрам у Расеі. Аднак, агульныя рысы так званай праваслаўнай цывілізацыі (аддзеленасьць ад заходняга хрысьціянства бізантыйскім паходжаньнем, асобнасьць веравызнаньня, 200 год татарскага панаваньня, бюракратычны дэспатызм, нязначныя ўплывы Рэнесансу, рэфармацыі, асьветніцтва ды іншых заходніх плыняў) вызначаюцца ўвогуле, без успаміну на канкрэтныя этнічныя і палітычныя супольнасьці мінулага і нашага часу. Татарскае панаваньне характэрнае ў асноўным для продкаў сучасных расейцаў і ўкраінцаў, а для паўднёвых славян – турэцкае іслямскае. Бюракратыя характэрна для праваслаўных/артадоксаў, аднак бюракратычны дэспатызм – выключна для Расеі і СССР, толькі не для цывілізацыйнай Эўропы. ВКЛ і Рэч Паспалітая Абодвух Народаў былі месцам ня проста ўплываў эўрапейскіх плыняў, а іх паўнавартаснага разьвіцьця ў агульнаэўрапейскім цывілізацыйным кантэксьце.

Расейскім імпэрскім эўразійскім шавіністам геапалітычна ня выгадна ўзгадваць прынцыповую цывілізацыйную розьніцу паміж эўразійскаю Расеяй зь яе азіяцкай дзяржаўніцкай традыцыяй, ды эўрапейскімі Ўкраінай і Беларусьсю. Дзеля гэтага іхняя “пятая калёна” ў Беларусі выступае супроць разьмежаваньня сучасных этнонімаў беларус – расеец і беларуска – расейка. Тыя, найперш дзеля хутчэйшай асіміляцыі (зрасейшчваньня) беларусаў, сьхільныя ўжываць беларус – рускі, беларуска – руская.

“Расея” – гэта “Русь” у сярэднявечнай грэцкай моўнай адаптацыі. Пасьля мангола-татарскага заняволеньня землі на ўсход ад этнічнай Русі-ВКЛ (цяперашніх Беларусі і Ўкраіны) былі заселены, акрамя славянскіх -  уральскімі, цюрскімі і мангольскімі этнічнымі элемэнтамі, няшмат мелі  агульнага этнічна, ды нічога дзяржаўніцкага з сапраднай Русьсю. Аб’яднаныя вакол Масквы абшары саманазваліся Масковіяй. Пасьлней Масковія стала прэтэндаваць на традыцыю эўрапейскае Русі.

Сярэднявечнае ВКЛ ад Масковіі адрозьнівалася ня толькі вуснай і пісьмовай (у меньшай ступені) мовамі, але, найперш, наяўнасьцю эўрапейскай палітычнай сыстэмы ў ВКЛ, увасобленай у абмежаванай манархіі Вялікага княства Літоўскага. Гэта праяўлялася ў тагачаснай дэмакратыі – у рэальнай абмежаванасьці правоў вялікага князя, існаваньні парлямэнту (сойму) і рэгіянальных соймікаў, у рэальным мясцовым самакіраваньні, фармалізаваным найперш у магдэбургскім праве і ў шмат чым іншым. Эўрапейскія Рэнесанс, асьветніцтва, рэфармацыя характэрны для мінулага Беларусі (А. Латышонак, 2007) і нязначна паўплывалі на мінулае Расеі, дзе панавала клясычная азіяцкая дэспатыя (рэальная абсалютная манархія зь неабмежаванасьцю правоў цара).

У часы ВКЛ “рускай” называлася народнасьць што, мела пераважна усходнеславянскія этнічныя і, у большай ступені, праваслаўныя рэлігійныя карэньні. Тубыльцы Маскоўскай дзяржавы зваліся “маскоўцы”, “маскавіты”, “маскалямі”.

Толькі з ХVII ст. — пасьля Невядомай вайны і ўваходу ўсходу Ўкраіны ў склад Масковіі — тамтэйшыя эліты на чале з царом Аляксеем Міхайлавічам, упадабалі саманазвы “Расея” і “рускі”. Гэткім чынам, маскоўцы пасьля панаваньня Арды легітымізавалі сябе як “рускія”, фармальна прыўласьціўшы багатую ўсходнеславянскую культуру сапраўднай Русі зь яе традыцыйным праваслаўным хрысьціянствам.

Другога лютага 1869 г. Дэ Лямар разаслаў сябрам Сэнату і міністрам Францыі пэтыцыю пад назваю “Пятнаццацімільённы народ, забыты ў гісторыі”, у якой пісаў: “Рутэны мелі раней імя русінаў і рускіх і былі заняволены маскавітамі ў мінулым стагодзьдзі, пасьля чаго народ-нявольнік пераняў сабе імя пераможанага дзеля таго, каб надаць сабе бачныя правы на ўладараньне тым народам. Такім чынам імёны рускіх і маскавітаў сёньня здаюцца нам сінонімамі, тады для гісторыка яны радыкальна розныя. Гэта зьмешваньне дазволіла маскавітам прысвоіць сабе гісторыю рутэнаў. І зямля таго народу, які мы завём рутэнамі, звалася Русьсю і Рутэніяй, а той народ, які мы сёньня завём рускім зваўся маскавітамі, а іхняя зямля – Масковіяй. У канцы мінулага стагодзьдзя ўсе ў Францыі і ў Эўропе добра ўмелі адрозьніваць Русь ад Масковіі. Як жа адбылася гэтая зьмена? Выключна праз тое, што ўжо цэлае стагодзьдзе маскоўскі ўрад працуе над тым, каб дамагчыся поўнага зьліцьця значэньня абеіх гэтых назваў” (Іванишин В, Радевич-Винницький, 1994).

З усяго вышэйнапісанага вынікае, што сярэднявечная эўрапейска-цывілізацыйная руская народнасьць бярэ свой пачатак з Кіеўскай Русі, канчаткова сфармавалася ў ВКЛ і зьяўляецца продкавая форма для сучасных беларускай ды ўкраінскай нацый, мяжа паміж якімі аформілася толькі ў XVII-XVIII cтст. Разьмежаваньне паміж украінцамі і беларусамі адно з самых пазьнейшых і яно ўладкавалася як адміністрацыйная мяжа паміж ВКЛ (Беларусь) і Каралеўствам Польскім (Украіна) у складзе Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў.

Этнаканфесійныя супольнасьці могуць быць цывілізацыйнымі толькі ў тым выпадку, калі яны ўнікальныя й ня маюць дзяржаўніцкай традыцыі або дзяржавы (баска-каталіцкая, цюрка-праваслаўная і інш.). Уважлівы аналіз гісторыі і геаграфіі беларускай і ўкраінскай дзяржаўніцкіх традыцый і параўнаньне іх з расейскай прыводзяць да высноў аб іх рознай (эўрапейскай і эўразійскай) цывілізацыйнай прыналежнасьці.

Расейская праваслаўная царква гістарычна будучы часткаю таталітарнай дзяржавы зрабілася слаба канкурэнтназдольнаю ва ўмовах дэмакратыі ва Ўкраіне, дзе ўкраінскія праваслаўныя цэрквы аб’ядналі значную частку нацыянальна- і дзяржаўна-сьвядомых украінцаў. У будучай дэмакратычнай Беларусі непазьбежна ўтворыцца Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква вольная ад маскоўскага патрыярхату.

Адсюль, відавочна мэнтальная дыфэрэнцыяцыя праваслаўных хрысьціян на эўрапейцаў і эўразійцаў (найперш расейцаў і зрасейшчаных). Першым не патрэбна суцэльная палітызацыя праваслаўных цэркваў і іх зрастаньне з палітычнымі рэжымамі і дзяржавамі, а для другіх вышэйузгаданае – абсалютна неабходныя ўмовы. Сьледства цывілізацыйнай дыфэрэнцыяцыі праваслаўных хрысьціян – структурная дыфэрэнцыяцыя праваслаўных цэркваў (Украіна, будучая дэмакртычная Беларусь), а затым – гістарычна сфарміраваны падзел на эўрапейскую славяна-праваслаўную цывілізацыю і эўразійскую (расейскую).

Зрастаньне бяспраўнай РПЦ з бязбожнай дзяржавай (СССР) і яе палітычнай сыстэмай (на чале з таталітарнай КПСС) клясычна ілюструе прыклад паводзінаў вышэйшых герархаў і большасьці шэраговага духавенства РПЦ Беларусі ў час распаду савецкай імпэрыі. Сьвятары ня толькі масава не пракліналі бязбожную савецкую імпэрыю, не заклікалі да яе зьнішчэньня і абвяшчэньня незалежнасьці Беларусі й выхаду Бацькаўшчыны з складу СССР, але наадварот — сталі на праімпэрскія пазыцыі, што было выгадна на той час камуністым-бязбожнікам. Відавочна, што камуністыя-бязбожнікі для большай часткі праваслаўнага сьвятарства (частка папоў супрацоўнічала з КГБ СССР) былі бліжэй, чым незалежнікі беларусы-эўрапейцы (у вялікай сваёй частцы вернікі). Таму – што таталітарная РПЦ зраслася з эўразійскім таталітарным СССР (спадчыньнікам эўразійскае таталітарнае Расейскае імпэрыі), перадусім не магла ўявіць сваю будучыню ва ўмовах эўрапейскай дэмакратыі як дэмакратычны інстытут з уласнымі структурамі.

Надзвычай трапную характэрыстыку туранскай (эўразійскай) цывілізацыі даў гісторыёзаф Фэлікс Канэчны. Туранская (эўразійская) цывілізацыя характэрызуецца лягернай, паўвайсковай арганізацыяй грамадзтва. Народы гэтай цывілізацыі гніюць калі не ваююць. Туранскія (эўразійскія) грамадзтвы часам замяняюцца ў арміі, але ніколі не ў супольнасьці. (Ня дзіўна, бо тое – вынік качавога вобразу жыцьця). Нават пасьля ўваходу ў склад туранскай цывілізацыі ўсходняй часткі Русі эўразійскасьць перамагла эўрапейскасьць. Ня гледзячы на ўплывы іншых цывілізацый нідзе не ўведзена такой каляктыўнасьці як у Расеі. У туранцаў нават містычнае пачуцьцё павінна быць каляктыўным, а не індывідуальным.

Туранцы па-сутнасьці арэлігійныя. Палітыка татальна ўладарыць рэлігіяй, што зыходзіць хутчэй нават не з цэзарапапізму, а з азіяцкай дзяржаўніцкай традыцыі, запазычанай ад кітайцаў, манголаў, цюркаў. Вынік — царква зьяўляецца рэлігійна-палітычным інстытутам, а не рэлігійным ці пераважна рэлігійным як у цывілізацыі Эўропы. Таму дзівосы з РПЦ у Расеі й СССР (гл. кнігу айца Глеб Якуніна «Праўдзівае аблічча Маскоўскай патрыярхіі») зьдзіўляюць ды шакуюць эўрапейцаў, аднак зьяўляюцца цывілізацыйнай нормай для абсалютнай большасьці расейцаў-эўразійцаў. У Расеі не існуе і ніколі не існавала нацыяў, паколькі адсутнічалі й адсутнічаюць умовы дзеля нацыятварэньняў.

Беларусь і Украіна – эўрапейскія дзяржавы, а Расея – эўразійская.

Канстатацыя гэтага факту зьяўляецца аксіёмай для беларусаў ды ўкраінцаў і самай непрыемнай праўдай для расейскіх шавіністых, бо пазбаўляе апошніх вартых увагі навуковых аргумэнтаў аб гістарычнай і цывілізацыйнай еднасьці ўсходніх славян дзеля канструяваньня імпэрыі з цэнтрам у Маскве у складзе Расеі, Украіны і Беларусі; інакш – (паводле РПЦ) Вялікай, Малой і Белай Русі.

Расейская імпэрская прапаганда ў Беларусі і ва Ўкраіне разьлічана найперш на геаграфічна і гістарычна неадукаваных ды зрасейшчаных частак грамадзтваў, або на тых, хто яшчэ ў савецкія часы пры вывучэньні геаграфіі, гісторыі, расейскай мовы і літаратуры разам з камунізмам засвоіў расейскую імпэрскую міталёгію і па розных прычынах ня ў стане зь ёю расстацца.

Тое ж самае з новатворам-словазлучэньнем “англасаксонская цывілізацыя”. Што агульнае ў генэзісе дзяржаўніцкіх традыцый эўрапейскай Вялікай Брытаніі з афрыканскай ПАР, азіяцкай Індыяй, або з ЗША і Канадай? Блытаньне надцывілізацыйных (расавых, канфэсійных, этнаканфэсійных, моўных і інш.) супольнасьцей з цывілізацыйнымі ненавукова, таму недапушчальна нават у палітычных мэтах.

Сучасная цывілізацыйная еднасьць — гэта ня толькі мэханічнае складаньне дзяржаўніцкіх традыцый, этнічнасьці й традыцыйнай рэлігійнасьці, але й генэзіс дзяржаўніцкіх традыцый, іх гістарычная эвалюцыя, часапрасторавая арганізацыя, узаемадзеяньне, узаемаперапляценьне. Без вышэйзгаданага нельга зразумець усю складанасьць спробы геаграфічна абгрунтавана выдзеліць цывілізацыі на нашай плянеце ў пачатку ХХІ стагодзьдзя.

21. ФЭЛІКС КАНЭЧНЫ І ЯГО ВУЧЭНЬНЕ АБ ЦЫВІЛІЗАЦЫЯХ

Фэлікс Канэчны – выбітны польскі навуковец, прафэсар, знаўца філязофіі гісторыі і права. Яго навуковая творчасьць варта разгляду і вывучэньня беларускай грамадзкасьцю.

Бацькавы продкі Ф. Канэчнага (01. 12.1862 – 10. 02. 1949) паходзілі з мараўскага места Hranіca, перанесліся ў Кракаў. Бацька, ажаніўшыся з полькаю, — спалянізаваўся. Ф. Канэчны скончыў Ягелёнскі ўнівэрсытэт, доктарскую дысэртацыю абараніў у 1888 г. У 1890 г. быў удзельнікам архіўнай экспэдыцыі ў Ватыкане. У 1897-1920 гг. працуе ў Ягелёнскай бібліятэцы. Абараніў габілітацыю ў Ягелёнскім унівэрсытэце ў 1920 г.

Яшчэ восеньню 1919 г. едзе ў Вільню, дзе ў чэрвені 1920 г. застаецца надзвычайным прафэсарам у Віленскім унівэрсытэце. У кастрычніку 1929 г. зыходзіць на заслужаны адпачынак. Паводле Арнольда Тойнбі, прафэсара прымусава пазбавілі катэдры і прымусілі зыйсьці на пэнсію за абарону грамадзянскіх свабод. Зь Вільні вяртаецца ў родны Кракаў, дзе ў сталым узросьце перажывае Другую сусьветную вайну.

У працы «Аб ладзе ў гісторыі» Ф. Канэчны ва усёй гісторыі чалавецтва адрозьніў 22 цывілізацыі: старажытныя кітайскую, егіпецкую, брамінскую (Індыі), жыдоўскую, бабілёнскую,  іранскую, сірыйскую, тыбецкую, пуніцкую, шумерскую,  эгейскую, нумідыйскую, туранскую (эўразійскую),  спратанскую, аттыцкую, эліністычную, рымскую, інкаў і ацтэкаў; сярэднявечныя: візантыйскую, лацінскую, арабскую.  З старажытнасьці засталіся кітайская, індыйская, жыдоўская, тыбецкая і туранская (эўразійская) цывілізацыі, а зь сярэднявечча бізантыйская, лацінская і арабская.

Толькі дзьве цывілізацыі мысьляр лічыў сакральнымі: жыдоўскую і брамінскую. Зь несакральных цывілізацый толькі лацінская грунтуецца на прымаце духоўных сілаў. У бізантыйскай цывілізацыі прымат належыць фізычным сілам, што грунтуюцца на публічным жыцьці паводле публічнага права. Туранская, арабская і кітайская цывілізацыі грунтуюцца таксама на прымаце фізычных сіл, аднак паводле прыватнага права. Туранцы арганізаваны паводле вайсковага ўзору, а арабы і кітайцы – паводле сацыяльнага, толькі арабская цывілізацыя – полігамная, а кітайская – семіполігамная.

Візантыйская і лацінская цывілізацыі паходзяць з рымскай, таму маюць шмат агульнага: эмансіпацыя сям’і, яе монагамнасьць, прыватная ўласнасьць, наяўнасьць супольнасьцяў. Аднак цэзарапапізм прывёў да зарыентаванасьці і сфармалізаванасьці хрысьціянства, бюракратызму і этатызму, абмежаванасьці грамадзянскіх правоў і свабод асобаў. Жыцьцё агорнута публічным правам фармалізаваным дзяржавай.

Туранская цывілізацыя, паводле Ф. Канэчнага, — адлом візантыйскай. Характэрны монагамная сям’я, культ правадыра, харызма якога робіцца адзіным суб’ектам права, уладаром дзяржавы і падданых. Элімінуе этыку з публічнае сфэры да прыватнае. Не характэрна дамінацыя прыватнай ўласнасьці на сродкі вытворчасьці.

Асаблівую цікавасьць уяўляе канцэпцыя трох праваў: сямейнага, уласнасьці і спадчыннага. Камбінацыя тыпаў уласнасьці і монагаміі, полігаміі і поліандрыі дае розныя вынікі. У лацінскай цывілізацыі тры правы аддзелены і разам з пажыцьцёвай монагаміяй стымулююць гарманічнае разьвіцьцё асобы.

Цывілізацыі дыфэрэнцуюцца паводле наступных сфэр:

1. Матэрыяльнага быту, які ўлучае здароўе (погляды і практыкі ў дачыненьні да чалавечага цела) і дабрабыт (стан матэрыяльнага разьвіцьця).

2. Зьмест цудоўнага ва ўяўленьнях рэпрэзэнтантаў цывілізацый – мост паміж духоўным і матэрыяльным.

3. Духоўнага быту, які ўлучае дабро (маральнасьць, этыку) і праўду (навуку, асьвету).

Матэрыяльны быт больш паддаецца працэсам глябалізацыі, а дабро (маральнасьць, этыка) для кожнай цывілізацыі спэцыфічна.

Паводле Ф. Канэчнага чатыры чыньнікі грунтуюць цывілізацыйныя розьніцы насельніцтва:

1. Адносіны чалавека да часу, мера часу, лічэньне часу, апанаваньне часу. Адныя народы ня маюць ніякага паняцьця аб часе, іншыя – дайшлі да вымярэньня часу. Каляндар мелі многія цывілізацыі, але толькі некаторыя вынайшлі паняцьце «эра». Старажытныя эгіпцяны і кітайцы ня маюць эры, індусы ня здольны думаць у катэгорыях часу, а жыды – толькі з рымскіх часоў пачалі лічыць час ад стварэньня сьвету. Цывілізацыя Мая мела дакладную храналягічную сыстэму.

2. Суадносіны публічнага права да прыватнага. Паводле Ф. Канэчнага суадносіны публічнага права да праватнага зьяўляюцца важнай прыкметаю цывілізацый. Пры манізьме прыватнага права публічнае права стаецца толькі родам прыватнага, а пры манізьме публічнага – прыватнае становіцца часткай публічнага. Прававы манізм непазьбежна прыводзіць да няволі і недаразьвіцьця грамадзтваў з дэспатыяй галавы дзяржавы. У Рыме за часы рэспублікі і ў першы пэрыяд цэзарства ўпершыню ў гісторыі чалавецтва разьвіўся ўнікальны прававы дуалізм: прыватнае і публічнае права было падзелена.  Прававы дуалізм — унікальнае дасягненьне рымскай цывілізацыі. У сярэднявечнай Эўропе, лічыў Ф. Канэчны, каталіцкі касьцёл захаваў прававы дуалізм, у т. л. патрабаваньне да этычнасьці прыватнага й публічнага жыцьця. У лацінскай цывілізацыі прававы дуалізм захаваўся, а ў іншых – не.

3. Крыніцы права. Толькі ў старажытным Рыме права стала крыніцай маральнасьці і ўжывалася ў канкрэтных адзінкавых выпадках. У Рыме права дэсакралізавалася. Рымскае права ўпершыню ў гісторыі зыходзіла ад грамадзтва трансфармаванага ў супольнасьць, а не ад дзяржавы або ўладара. Наадварот на захадзе Азіі разьвілася такая ўсемагутнасьць дзяржавы, якую не змог падарваць нават іслам. Пазьней усход уплываў на захад, г. зн. усходняя этыка ўбудоўвалася ў заходнія інстытуты

4. Наяўнасьць або адсутнасьць нацыянальнай сьвядомасьці. Нацыі – этычная надбудова супольнасьцяў. Можна прымусова належыць да пэўнай дзяржавы. Умовы дзеля паўстаньня нацыянальнае індэнтыфікацыі: эмансыпацыя сям’і і роду, існаваньне публічнага права і пэўны высокі ўзровень агульнай асьветы. У туранскай цывілізацыі, лічыў Ф. Канэчны, этнасы не разьвіліся ў нацыі, а ўяўлялі рэальна палкі́, якія нават называліся паводле назвы камэнданта.

Фэлікс Канэчны быў перакананы, што паміж цывілізацыямі ня можа быць сынтэсу, бо інакш як трактаваць дваяка, траяка дабро і зло, прыгожае і вульгарнае, карысьць і шкоду, суаднасіны грамадзтва і дзяржавы, дзяржавы і царквы, як можна мець дваякую ці траякую этыку, у адным месцы й часе прымяняць узаемавыключаючыя чатыры пэдагогікі і г. д. Такая дарога прыводзіць да стану ацывілізацыі.

Няўдалымі ён лічыў спробы Багдана Хмяьніцкага з 1648 г. аказачыць Украіну. Казацкі лад жыцьця забіў рускае народнае пачуцьцё (эўрапейскае славяна-праваслаўнае), казакі зтуранізаваліся (эўразіятызаваліся). Гэта прывяло частку Ўкраіны да ўваходу ў склад Расеі. Берасьцейская царкоўная вунія толькі паглыбілі розьніцу ды варожасьць паміж заходнім і ўсходнім хрысьціянствам.

Ф. Канэчны адмаўляў існаваньне адзінай хрысьціянскай цывілізацыі, а таксама карэляцыю паміж цывілізацыямі і рэлігіямі. Аднак, паводле Ф.Канэчнага хрысьціянства да кожнае цывілізацыі ў працэсе хрысьціянізацыі прад’яўляла наступныя патрабаваньні:

1. Стабільнасьць монагамнага сужонства і немагчымасьць масавых разводаў;

2. Імкненьне да ліквідацыі нявольніцтва;

3. Імкненьне да ліквідацыі прыватнага суду (помсты) і ўсеагульнае ўвядзеньне публічнага;

4. Незалежнасьць Царквы/касьцёла ад дзяржаўнае ўлады. Хрысьціянства пранікала ў цывілізацыі й іх трансфармавала.

У лацінскай цывілізацыі паступова былі выкананы ўсе патрабаваньні, а ў візантыйскай – толькі тры. Царква засталася дзяржаўнай, што прынясло тэндэнцыі застою і ўпадку. У манголаў хрысьціянства не прыжылося, бо не было выканана ніводнае з патрабаваньняў, а падпарадкаваньне хрысьціянства дзяржаве ў эўразійцаў-туранцаў — фатальнае. Па сутнасьці хрысьціянскае Эвангельне не нясе ні прыватнага, ні публічнага права, а толькі зьмяняе аблічча зямлі.

Ф. Канэчны даў надзвычай трапную характарыстыку кожнай з цывілізацый, аднак ня змог да канца асэнсаваць, што цывілізацыі трансфармуюцца часапрасторава. Не заўважыў, што цывілізацыі маюць гарызантальную і вертыкальную структуру.

Гісторыязофскае вучэньне Ф. Канэчнага (найперш працы «Аб колькасьці цывілізацый» і «Аб ладзе ў гісторыі»), не зважаючы на яго лацінацэнтрычнасьць, — вартыя перакладу на беларускую мову. Больш за тое, варта, каб беларускія інтэлектуальныя эліты мелі ўяўленьне аб вучэньні вядомага кракаўскага прафэсара, ня гледзячы ні на якую палітычную кан’юктуру. Тым больш, што значная частка жыцьця Ф. Канэчнага, — прайшла ў Вільні.

22. ЦЫВІЛІЗАЦЫЙНАЕ ПЫТАНЬНЕ Ў СПАДЧЫНЕ БЕЛАРУСКІХ МЫСЬЛЯРОЎ

Адным зь першых сярод беларускіх мысьляроў цывілізацыйную праблематыку закрануў Ігнат Канчэўскі ў працы “Адвечным шляхам” (1921).

Ігнат Канчэўскі (1896-1923) — філёзаф, асьветнік, паэта і публіцыст. Адзін з тэарэтыкаў беларускае нацыянальнае ідэі. Скончыў Віленскую  рэальную навучэльню (1913). Вучыўся ў Пецярбургскім тэхналягічным інстытуце, на гісторыка-філілягічным факультэце Маскоўскага ўнівэрсытэту (1913-1916). У часы Першай сусьветнай вайны ваяваў на Румынскім фронце (1916). З 1919 г. у Вільні. Браў удзел у беларускім культурна-асьветным і грамадзкім жыцьці. Вёў вучнёўскі гурток па геаграфіі ў Віленскай беларускай гімназіі. Сябра беларускага навуковага таварыства ў Вільні. Друкаваўся ў беларускім пэрыядычным друку.

Абшары Беларусі паводле І. Канчэўскага сталіся арэнай змаганьня двух кірункаў эўрапейскай культуры: заходняга і ўсходняга. Пад эўрапейскай культурай патрэбна разумець цывілізацыю Эўропы, бо ў працах многіх мысьляроў цывілізацыя і культура выступаюць як сынонімы. Заходні і ўсходні кірункі эўрапейскай культуры варта прачытаць як лацінская і праваслаўная эўрапейскія рэгіянальныя цывілізацыі. Далей чытаем: “Граніца абодвых уплываў, падзяляючы славянства на два станы, праходзіць празь Беларусь, Украіну і хаваецца ў балканскіх краёх”. Аднак І. Канчэўскі не адрозьніваў эўрапейскую постбізантыйскую праваслаўную цывілізацыю ад цывілізацыі Эўразіі – гістарычна больш позьняга ўтварэньня.

Вялікая ўвага ў працы нададзена апісаньню двух цывілізацый (Эўропы і Эўразіі). Адзначаецца іррацыянальнасьць і таталітарызм Усходу (Эўразіі), адсутнасьць кампарамісаў, мэсіянства. Улада на Ўсходзе належыць некаму. Лёзунгі «Уся ўлада цару!» і «Уся ўлада саветам!» па-сутнасьці  цывілізацыйна аднолькавыя, эўразійскія і характэрныя для традыцыі Эўразіі.

Захад І. Канчэўскім характэрызуецца існаваньнем розных дзяржаў, рэлігій (ад каталіцтва адыйшлі розныя напрамкі пратэстанцтва), культур, перакананьняў. Спрэчкі і войны на Захадзе сканчаюцца кампрамісамі, пры якіх прайграўшы бок мае магчымасьць дзейнічаць і мець новых прыхільнікаў.

У 1953 г. Л. Акіншэвіч напісаў вартую ўвагі працу якая наўпростава называецца «Пра «цывілізацыйныя асновы» беларускага гістарычнага працэсу».

Леў Акіншэвіч (1898-1980) — гісторык, культуролаг, саветоляг, беларускі і ўкраінскі культуровы дзеяч. Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. Вучыўся ў Кіеўскім унівэрсытэце. Скончыў Кіеўскую вайсковую школу (1918). Прыняў грамадзянства БНР (1918). Супрацоўнічаў зь Інстытутам беларускай культуры. Друкаваўся ў беларускіх навуковых выданьнях і пэрыядычным друку. З 1944 г. на эміграцыі. Працаваў навуковым супрацоўнікам у Цэнтры па вывучэньню СССР ў Вашынгтоне. Супрацоўнік Беларускага інстытуту культуры й мастацтва (ЗША). Друкаваўся ў беларускіх эмігранцкіх выданьнях.

Праца пачынаецца з канстатацыі рысы найноўшай гістарычнай філязофіі – увагі да вывучэньня асобных «культурна-гістарычных цыкляў» ці «цывілізацый». Далей характэрызуецца заходнеэўрапейская цывілізацыя, падымаецца праблематыка цывілізацыйнай належнасьці Расеі.  Канстатуецца, што савецкая навука прымае марксізм, значыць ставіць гісторыю Расеі на адзін шлях зь гісторыяй Эўропы. Аднак, выяўляецца, што М. Бердзяеў, А. Тойнбі адрозьніваюць і супрацьстаўляюць Расею ды Заходнюю Эўропу. Больш таго, М. Данілеўскі ўвогуле не адносіць Расею да Эўропы.

Аднак Л. Акіншэвіч задаючы пытаньне аб цывілізацыйнай належнасьці беларусаў, украінцаў ды летувісаў і, не адказываючы на яго, мае падставы. На той час сукупнасьць гістарычных, геаграфічных і іншых ведаў не давалі магчымасьці нават прыкладнага адказу на складанае пытаньне. Расейская імпэрыя злучыла ўсходнеэўрапейскія супольнасьці, але наяўнасьць уласнай эўрапейскай дзяржаўнай традыцыі да канца XVIII ст. ды шмат іншых чыньнікаў сьведчылі аб цывілізацыйнай асобнасьці продкаў беларусаў і ўкраінцаў.

Аўтар зазначае шмат іншых праблем у працы, аднак цікавым зьяўляецца канстатацыя цывілізацыйнага разлому ў ВКЛ (паміж каталіцтвам і праваслаўем) як прычыны гістарычнай “паразы” Літвы. На думку Л. Акіншэвіча эліты ВКЛ выбралі заходні шлях разьвіцьця і заходнюю культуру (чытаем цывілізацыю), прывівалі да іншага культуровага (чытаем цывілізацыйнага) пня.

Найбольшую ўвагу да сябе прыцягвае працы Вітаўта Тумаша “Важнейшыя мамэнты культурных працэсаў Беларусі”.

Вітаўт Тумаш (1910-1998) — лекар, гісторык, літаратурны крытык, публіцыст, культурны дзеяч. Скончыў мэдычны факультэт унівэрсытэту ім. С. Баторыя ў Вільні (1937). Дзеяч беларускага студэнцкага зьвязу. У 1940-41 гг. кіраўнік Лёдзенскай філіі Беларускага Камітэту Самапомачы ў Нямеччыне. Сябра Беларускага нацыянальнага цэнтру ў Бэрліне (1941). Зь ліпеня да паловы лістапада 1941 г. бурмістр Менску. Правамоцны сябра кіраўнічай рады Беларускага інстытуту навукі й мастацтва ў Нью-Ёрку. Аўтар шэрагу навуковых дасьледаваньняў, а таксама артыкулаў у беларускіх выданьнях.

Вось некаторыя тэзы працы. Беларускі народ – заходнеэўрапейскі. Беларускі народ не жадае тварыць абсалютныя, дэспатычныя формы ўлады, але, наадварот, выяўляе сталую моцную цягу да нармаваных, дэмакратычных форм.

Узгадваецца вялікая роля веча ў Полацку. Князі дбалі пра супрацоўніцтва з народным вечам. У Кіеве – улада княза была апертая на верхавіну арыстакратыі. Тое кантраставала зь безаглядным дэспатызмам пазьнейшай Маскоўшчыны. На беларускіх землях князь – гаспадар, але не дэспат, таму ў нашых продкаў адсутнічалі вульгарная сакралізацыя валадара, ды цэзарапапізм. Цытуецца фрагмэнт з прадмовы Льва Сапегі да «Статуту ВКЛ» з 1588 г.: «І то ёсьць нашая вольнасьць, катораю мы межы іншымі народамі хрысьціянскімі хвалімся, што пана, іж бы водле волі сваёй, а ня водле праў нашых панаваў, над сабою ня маем».

Канстатуецца адкрытасьць нашых продкаў да новых рэлігійна-сьветаглядных (сынінім цывілізацыйных) павеваў, адсутнасьць рэлігійных войнаў. Зьвяртаецца ўвага на суладнасьць славяна-праваслаўных з балта-язычнікамі. Беларускі народ характэрызуецца рэлігійнай і нацыянальнай (цывілізацыйнай) талерантнасьцю да татараў, германа-пратэстантаў, жыдоў-юдэяў, расейцаў-старавераў і іншых, ды непрыняцьцем бізантыйскага дагматызму й цэзарапапізму.

Каштоўнасьць працы заключаецца ў тым, што аўтар падрабязна аналізуе цывілізацыйныя ўплывы на нашых продкаў Бізантыі, Заходняй Эўропы і Эўразіі-Расеі.

Высновы В. Тумаша наступныя: беларускія народныя радзімыя духова-культурныя асновы вызначаюцца элемэнтамі прававога ладу,  дэмакратыі, нацыянальнай (чытаем этнічнай), рэлігійнай ды й палітычнай талеранцыі, што дае падставу залічыць беларусаў да заходнеэўрапейскіх народаў.

З вонкавых цывілізацыйных уплываў найбольшае значэньне мелі візантыйскія і заходнеэўрапейскія. Бізантыйскія цывілізацыйныя ўзоры пераважаюць на землях Беларусі ад пачатку хрысьціянства – аж да XV ст.

Заходнеэўрапейскія цывілізацыйныя ўзоры прыходзяць з ХІІІ ст. і дасягаюць перавагі над бізантыйскімі ў XVI cт., ад Рэфармацыі ў Беларусі. Дамінуюць да пачатку ХХ ст. Расейска-эўразійскія цывілізацыйныя ўплывы прыйшлі з ХІХ ст.

У тым ці іншым аспэктах праблематыка цывілізацыйнасьці беларусаў, або паасобных яе элемэнтаў (найперш канфэсійнасьці ды этнічнасьці) падымалася ў працах Уладзіслава Талочкі, Казіміра Сваяка, Вячаслава Багдановіча, Міхала Рамэра, Сьвятаслава Коўша і многіх іншых.

Гэтая праблематыка патрабуе далейшай грунтоўнай распрацоўкі.

ЛІТАРАТУРА

1. Грабіньскі Ю., 1998, Беларуская думка ХХ стагоддзя. Філасофія, рэлігія, культура (Анталогія). Sławistyczny Ośrodek Wydawniczy (SOW) przy Instytucie Sławistyki PAN, Warszawa.

2. 2004, Беларуская энцыклапедыя, Toм 4. Выдавецтва Беларуская энцыклапедыя, Miнск.

3. Encyclopedia beliana, 2001, Slovenská všeobecná encyklopédia v dvanástich zväzkoch. Encyklopedický ústav slovenskej akadémie vied, Bratislava.

4. 2004, Wielka encyklopedia PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, Tom 6, Warszawa.

5. 2003, Visuotienė lietuvių enciklopedija. Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, Vilnius, IV tomas.

6. Drecki R., 1993, Leksykon państw świata’ 93/94. Real Press, Dortmund—Warszawa.

7. Mizerski W., 2001, Tablice geograficzne. Wydawnictwo Adamant, Warszawa.

8. Mizerski W., 2008, Tablice geograficzne. Wydawnictwo Adamant, Warszawa.

9. Sawicki W., Encyklopedia geograficzna świata. Europa, TeLeM, TLM s. R . o. Liptovski Mikuláš, Slovensko.

10. Delouche F., 1999, Historia Europy. Wydawnictwo szkolne i pedagogiczne, Warszawa.

11. Duroselle J.-B., 1999, Europa. Historia narodów. Grupa wydawnictwa Bertelsmann Media, Warszawa.

12. Mazurkiewicz P., 2001, Europeizacja Europy. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Warszawa.

13. Mączak A., 2006, Historia Europy. Zakład narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław.

14. Davies N., 2008, Europa. Rozprawa historyka z historią. Wydawnictwo ZNAK, Kraków.

15. Kłoczowski J., 2000, Historia Europy Środkowo-Wschodniej. T. 1. Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin.

16. Kłoczowski J., 2000, Historia Europy Srodkowo-Wschodniej. T. 2. Instytut Europy Srodkowo-Wschodniej, Lublin.

17. Fernandez-Armesto F., 2008, Cywilizacje. Kultura, ambicje i przekształcanie naturу. Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa.

18. Hantington S., 2008, Zderzenie cywilizacji i nowy kształt ładu światowego. Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa.

19. Koneczny F., 2004, O lad w historii. Nortom, Wrocław.

20. Koneczny F., 1935, O wielości cywilizacji. Zaklad główny: Gebethner i Wolff.

21. Davies N., 2007, Europa między Wschodem i Zachodem, Wydawnictwo Znak, Kraków.

22. Gawor L., 2002, O wielości cywilizacji. Filozofia społeczna Feliksa Konecznego. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin,

23. Golka M., 1999, Cywilizacja. Europa. Globalizacja. Wydawnictwo fundacji Humaniora, Poznań.

24. Andrijauskas A., 2001, Lyginamoji civilizacijos idėjų. Vilniaus Dailės Akademijos Leidykla, Vilnius.

25. Banka J., 1986, Filozofia cywilizacji. Tom 1, 2, 3. ZNAK, Katowice.

26. Eberhardt P., 2004, Koncepcja granicy między cywilizacjami zachodniego chrześcijaństwa a bizantyńską na kontynencie europejskim. Wydawnictwo PAN, Warszawa.

27. Piskozub A., 2007, Granice Europy. Eurpoa jak pojęcie geograficzne. Gdańsk.

28. Piskozub A., 2007, Swiat i Eurpoa na progu XXI wieku. Gdańsk.

29. Koneczny F., O wielkości cywilizacji. Gebether i Wolf, Kraków.

30. Kowalski M., 2003, Polaryzacja zachowań wyborczych w Polsce jako rezultat cywilizacyjnego rozdarcia kraju. Przestrzeń wyborcza Polski. Oddział Akademicki PTG, IGiPZ PAN, s. 11-48, Warszawa.

31. Piskozub A., 1995, Polska w cywilizacji zachodniej. Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk.

32. Skoczyński J., 2003, Koneczny. Teoria cywilizacji. Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa.

33. Bański J., 2008, Polska i Europa Srodkowo-Wschodnia w koncepcjach podziału Europy. Prace Geograficzne 218, Warszawa. .

34. Wallner M., 2006, Polityczne i cywilizacyjne granice Europy – między otwartością a tożsamością, http:/www. psz.pl/content/view/2920.

35. Farrington K., 2002, Dzieje imperiów. Bellona, Warszawa.

36. Krasucki J., 2005, Europa między Rosją i światem Islamu. Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń.

37. Pod red. Eberhardta P., 2008, Problematyka geopolityczna ziem Polskich. Prace geograficzne, Nr. 218, PAN. IG i PZ, Warszawa.

38. Paradowski R., 1996, Idea Rosji-Eurazji i naukowy nacjonalizm Lwa Gumilowa. Szkoła główna Handlowa, Warszawa.

49. Гумилёв Л., 1989, Этногенез и биосфера Земли. Издательство Ленинградского университета, Ленинград.

40. Гумилёв Л., 2000, Древняя Русь и великая степь. ACT. Moсква.

41. Гумилёв Л., 1970, Поиски вымышленного царства. Наука. Moсквa.

42. Гумилёв Л., 1997, Oт Руси до России. ДИ-ДИK, Moсквa.

43. Гумилёв Л., 1997, Koнец и вновь начало. Институт OK, Moсквa.

44. Яковец Я., 1995, История цивилизации. Nauka, Moskwa.

45. Бердяев Н., 1990, Смысл истории. Наука, Moсквa.

46. Данилевский Н., 1995, Рoссия и Европа., 6 издание. Санкт-Петербург.

Іван Саланевіч — публіцыст, журналіст і грамадскі дзеяч. Нарадзіўся ў 1891 г. у беларускай сям’і на Гарадзеншчыне. Абодва яго дзяды былі сельскія сьвятары РПЦ, бацька — школьны настаўнік. Вучыўся ў Гарадзенскай ды Віленскай гімназіях і на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта. Спартсмен — барэц і гіравік. Выступаў у цырках, сумяшчаючы гэтыя заняткі з прафесіяй журналіста. Абедзве рускія рэвалюцыі катэгарычна не прыняў. Вызнаваў праваслаўна-манархічны перакананні, любіў называць сябе беларускім мужыком, ідэалізаваць самадзяржаўную манархію, называючы яе «дыктатурай праваслаўнага сумлення».

Ваяваў на поўдні Расеі ў Белай арміі, цудам пазбег расстрэлу ў Адэсе. З 1921 па 1933 гг. працаваў у Маскве інструктарам у прафсаюзных спартыўных арганізацыях. Быў арыштаваны ў 1933 г. Тройчы спрабаваў збегчы з «сацыялістычнага раю». У чацвёрты раз, будучы вязнем канцлагера на Беламорканале, збег у Фінляндыю.

Жыў у Баўгарыі, Нямечыне, Паўднёвай Амерыцы.

Асноўная праца яго жыцця — «Народная манархія». Цяпер гэта настольная кніга рускіх манархістаў. У ёй ён пісаў: «Ніякія меркі, рэцэпты, праграмы і ідэалогіі, запазычаныя адкуль бы ні было звонку — непрыдатныя для рускай дзяржаўнасці, рускай нацыянальнасці, рускай культуры… Палітычнай арганізацыяй Рускага народу на яго нізах было самакіраванне, а палітычнай арганізацыяй народу ў цэлым было Самадзяржаўе… Цар ёсць, найперш, грамадская раўнавага. Пры парушэнні гэтай раўнавагі прамыслоўцы створаць плутакратыю, вайскоўцы — мілітарызм, духоўныя — клерыкалізм, а інтэлігенцыя — любы «ізм», які толькі будзе ў кніжнай модзе ў дадзены гістарычны момант«.

Іван Саланевіч быў перакананым прыхільнікам заходне-русізму і рэзка адмоўна ставіўся да беларускага нацыянальнага руху. «Вера ў манархію была для мяне такой жа натуральнай, як вера ў Бога», — пісаў Саланевіч. Уладу бальшавікоў расцэньваў як чыста крымінальную, як дыктатуру сволачы. Крэда яго жыцця заключаецца ў словах: «Я лічыў і лічу, што нянавісць да ладу, які адпраўляе ў магілу мільёны людзей маёй радзімы — гэта не толькі маё права, але і мой абавязак». Памёр у 1953 г.

Ці можна нам атрымаць што-небудзь карыснае з жыцця і творчасці Саланевіча? Ці гэта справы даўно мінулых дзён? Думаю, што «можна», бо ідэалогія заходне-русізму ў нас жыве ня толькі ў форме «лукашызму», але і ў «дэмакратычным руху».

Для таго, каб разабрацца з заходне-русізмам, паспрабуем знайсці крытэр ісціны, для чаго звернемся да тэорыі пазнання. Людзі такі крытэр шукалі на працягу ўсёй сваёй гісторыі. Не лішняе і нам будзе ўзгадаць, што гэта такое.

…

Спачатку трымальнікамі ісціны выступалі мудрыя старыя людзі — жрацы. Са з’яўленнем пісьменнасці кладзезем ісціны сталі святыя пісанні, а з развіццём філасофіі да іх у сярэднявечных схаластаў дадалася логіка. У канцы сярэднявечча з філасофіі і метафізікі вылучылася эмпірычнай навука са сваімі крытэрамі ісціны — адпаведнасць досьледу (верыфікацыя) і выкарыстанне матэматыкі. Заўважым, што для навук аб чалавеку абодва апошнія крытэры непрыдатныя, бо пастаноўка-паўтарэнне эксперыменту ў гісторыі немагчымая, а псіхіка чалавека настолькі складаная, што матэматыка пасуе ў грамадскіх навуках. Прычым, пасуе дасёння, нягледзячы на шматзначныя логікі, тэорыі гульняў, сістэмны падыход і г.д.

Да канца ХІХ стагоддзя ў тэорыі пазнання наступіў крызіс. Аказалася, што ў мікрасвеце нельга атрымаць адназначнага выніку. Вынік доследу залежыць ад абранай методыкі і мэтаў даследавання (прынцып дадатковасці М. Бора), матэматыкай можна пацвярджаць любыя фантазіі, а тэорый грамадскага развіцця назапасілася вялікае мноства і яны часцяком супярэчылі адна адной (тэорыі грамадскага дабра, свабоды, роўнасці, дэмакратыі, правоў, альтруізму, нацыяналізму, прагматызму, ніцшэанства, марксізму, сацыялізму, касмапалітызму і г.д.). У пачатку ХХ стагоддзя была моцна падарваная вера ў верыфікацыю (аказалася, што навукоўцы, як і звычайныя людзі, бачаць ў выніках доследу ў асноўным толькі тое, што жадаюць бачыць, зыходзячы са сваіх здагадак). У навуцы запанавалі крытэры: 1) лагічнай прастаты — чым менш зыходных гіпотэз ў тэорыі, тым яна лепш, 2) — прынцып адпаведнасці — новая тэорыя павінна абагульняць ранейшыя (фізіка Ньютана як прыватны выпадак фізікі Эйнштэйна), і 3) — прынцып фальсіфікацыянізма К. Попера, паводле якога асэнсаванымі навуковымі сцвярджэннямі з’яўляюцца толькі тыя, для абвяржэння якіх можна прыдумаць эксперымент (лічылася, што даказаць альбо абвергнуць, напрыклад, паняцце чорта ніякімі эксперыментамі немагчыма, і, такім чынам, паняцце чорта і не слушнае, і не ілжывае, яно проста бессэнсоўнае). Прымяненне гэтага прынцыпу да грамадскіх навук і да чалавека адразу ж пераводзіла ў разрад бессэнсовіц ўсе рэлігіі і амаль усе веды пра чалавека. (Няма нічога дзіўнага, што пры такім стане розумаў здарылася Першая сусветная вайна, у якой самыя культурныя народы Свету пачалі знішчаць адзін аднаго).

Да сярэдзіны ХХ стагоддзя высветлілася, што і гэтыя крытэры дрэнна працуюць у навуцы, бо, у прыватнасці, аказалася, што навуковыя тэорыі ў сваіх зыходных гіпотэзах будуюцца на нічым не абгрунтаванай веры, і, груба кажучы, навука і рэлігіі мала чым адрозніваюцца адна ад адной. Напрыклад, вера фізікаў у тое, што Сусвет утварыўся пасля Вялікага выбуху, нічым не больш пераканаўчая і абгрунтаваная, чым вера ў тое, што яе стварыў Бог і г.д. Хаос жа ў грамадскіх навуках працягваўся. І ён яшчэ больш павялічыўся, калі ў філасофіі пацярпеў крах «Міф Дадзенасці» — г.зн. вера ў тое, што існуе нейкая Рэальнасць, якую нам трэба толькі пазнаць (гл. Дадатак у канцы артыкула на гэтую тэму). Рэальнасць аказалася нейкім вельмі складаным чынам звязаная са Свядомасцю чалавека. Гэта зноў ўзаконіла ўсе рэлігіі і ўсю містыку.

У цяперашні час адзіным крытэрам, якому яшчэ давяраюць, ёсць крытэр прадказальнай сілы тэорыі — сапраўдным вучэннем з’яўляецца тое, якое лепш прадказвае будучыя змены, падзеі, вынікі. Ён можа быць выкарыстаны ў нашым выпадку.

…

Што ж прадказваў заходне-русізм? Прагноз Саланевіча: «Краіна чакае вайны для паўстання. Ні пра якую абарону «сацыялістычнай айчыны» з боку народных мас не можа быць і гаворкі. Наадварот, з кім бы ні вялася вайна, якімі б наступствамі ні пагражаў ваенны разгром, усе штыкі і ўсё вілы, якія толькі могуць быць ўваткнутыя ў спіну чырвонай арміі, будуць ўваткнутыя абавязкова. Кожны мужык ведае гэта дакладна так жа, як гэта ведае і кожны камуніст! Кожны мужык ведае, што пры першых жа стрэлах вайны ён у першую чаргу будзе рэзаць свайго бліжэйшага старшыню сельсавету, старшыню калгасу і да т.п., і гэтыя апошнія цалкам зразумела ведаюць, што ў першыя ж дні вайны яны будуць зарэзаныя, як бараны«.

Як мы ведаем, што за выключэннем нярускіх тэрыторый Прыбалтыкі, Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі, толькі што далучаных да СССР, і ў асноўным сярод тых, каго немцы выпусцілі з турмаў, цяжка было знайсці тых, хто дзейнічаў бы па прагнозе Саланевіча. Для таго, каб адстаяць свой прагноз, Саланевіч прыводзіў факт здачы ў нямецкі палон у першыя месяцы вайны 4-х мільёнаў савецкіх салдат, якія нібыта ўваткнулі штыкі ў зямлю, не жадаючы змагацца на баку бальшавікоў. Натуральна, такія былі, але асноўная маса апынулася ў палоне не з-за нянавісці да бальшавізму, а з-за стратэгічных пралікаў бальшавікоў (рыхтаваліся да паходу ў Еўропу), бесталковага камандавання (талковыя былі знішчаны перад вайной) і адсутнасці досведу сучаснай вайны. Не было фактаў і масавай выдачы немцам камісараў, якія апынуліся ў палоне. Трэба было быць ад’яўленай сволаччу, каб заслужыць такі лёс.

Наш буйны філосаф А.Грыцанаў лічыць прагнозы Саланевіча геніяльнымі, яго працы — момантамі ісціны і, такім чынам, вызнае погляды, блізкія да поглядаў Саланевіча. Ён у сваёй рэцэнзіі на кнігу Саланевіча «Расея ў канцлагеры» піша: «Толькі тупаўмная акупацыйная палітыка нацыстаў і палітычная выкрутлівасць Сталіна, якія здолеў у лічаныя месяцы ператварыць «вайну з пачатку сусветнай рэвалюцыі» ў «вайну айчынную, вызвольную», не дазволілі спраўдзіцца прадказанням Саланевіча да канца». Заўважым, што аб акупацыйнай палітыцы нацыстаў гэтыя 4 млн., здаючыся ў палон, ведаць нічога не маглі, бо яшчэ не былі ў акупацыі, а аб намерах фашыстаў маглі судзіць толькі па ўлётках немцаў, у якіх была праўда Саланевіча — а менавіта, што ў СССР існуе фактычна рабства, што ён пакрыты канцлагерамі і што бальшавікам трэба ўвагнаць вілы ў спіну.

Увогуле, звальваць на нацыстаў факт нездзяйснення прагнозаў Саланевіча неразумна. Нацысты былі такімі, якімі былі — з іх сацыялізмам, ніцшэанствам і расавай тэорыяй. У сваіх прамовах і працах, у адрозненне ад бальшавікоў, яны нічога не хавалі. І ўсё гэта было вядома Саланевічу, які жыў пры нацыстах у Нямеччыне. Іх акупацыйная палітыка, пакуль ішла вайна, была даволі звычайнай — дамагчыся добразычлівага стаўлення насельніцтва акупаваных краін да сябе з мэтай выкачвання з гэтых краін сыравінных і людскіх рэсурсаў для ваеннай перамогі. Далей, лічыць Сталіна выкрутлівым з-за яго пераводу «адной вайны» ў «іншую», гэта значыць дрэнна разумець палітыкаў. Усе яны мяняюць лозунгі ў залежнасці ад ходу вайны. Калі справы ідуць добра, то яны выкарыстоўваюць агульналюдскія лозунгі — пра Свабоду, Сацыялізм і г.д.; калі ж справы ідуць дрэнна, то ўзгадваюць патрыятызм, які ёсць у любога народу, у тым ліку, і асабліва, у рускага.

Саланевіч, жывучы ў Нямеччыне, горача вітаў Гітлера да восені 1941 г. і «раскусіў» яго толькі тады, калі войскі Вермахта падышлі да Масквы! Хацелася б спытаць у Саланевіча, а як жа Англія, якая змагалася ў адзіночку з Нямеччынай ужо два гады? А як жа растаптаныя Францыя і Польшча? А як жа пачатак генацыду асобных нацый? Выходзіць, што да восені 1941 года праваслаўны манархіст Саланевіч радасна паціраў рукі так жа, як да 21 чэрвеня паціралі рукі яго злейшыя ворагі — сволачы-бальшавікі ў СССР?

Такім чынам, можна зрабіць выснову, што заходне-русізм беларускіх мысляроў паказаў сваю няздольнасць прагназаваць падзеі і, значыць, у адпаведнасці з абраным намі крытэрам ісціны, паказаў сваю непрадуктыўнасць, слепату, памылковасць.

Нагадаем, што заходне-русізм адмаўляе нашу нацыю, лічыць яе рускай (але крыху сапсаванай Заходнім уплывам), сцвярджае безумоўную перавагу рускай культуры над нашай літвінска-беларускай. Ён таксама сцвярджае, што рускія нацыянальныя звычаі, рускі характар і рускі стыль жыцця з’яўляюцца ўзорам для нашага народу.

Заходне-русізм пранік у свядомасць нашага народу значна глыбей, чым звычайна думаюць. Нашы самыя перадавыя, нацыянальна-настроеныя пісьменнікі, паэты, гісторыкі ўсё яшчэ саромеюцца усё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, называць рускім. Напрыклад, у іх творах палякі, немцы, фіны і г.д. ваююць не з рускімі, а з «царызмам», «Саветамі», «бальшавікамі», «чырвонымі» — нібы маецца на ўвазе, што дзесці там, на заднім плане, ёсць добрыя рускія, з якімі яны не могуць ваяваць, і якія ім, нярускім, спачуваюць і могуць дапамагчы. Гэта называецца -глядзець на Расею праз ружовыя акуляры.

Рускія — такая ж аднастайная і адначасна неаднастайная нацыя, як і ўсе іншыя. Хутчэй за ўсё, трэба прызнаць, што рускія аддаюць сябе на ўсе чорныя справы сваіх урадаў ахвотней, чым іншыя нацыі. Гэты розны падыход у ацэнцы рускіх і нярускіх народаў і ёсць схаваны заходне-русізм.

…

Далей. У гісторыі ў канкрэтны час і ў канкрэтнай краіне можа праглядацца некалькі грамадскіх сілаў, але заўсёды ёсць адна галоўная лінія фронту супрацьстаяння. Такая сутнасць любой барацьбы — пеўняў, барцоў, баксёраў на арэнах, каманд на спартовым полі, армій на палях бітваў і да т.п. — і, такім чынам, усе сілы трэба і можна звесці да дзвюх. У нашых жа ўмовах праглядаюцца тры сілы — лукашызм, які стаіць на пазіцыях заходне-русізму, нацыяналізм   і ліберальная дэмакратыя, якая ставіць нацыянальнае на другое месца.

Наша краіна адназначна ёсць калоніяй Расеі, бо ў свеце не было выпадку, каб улады нацыі, якая дамаглася Незалежнасці, пакінулі б старыя каланіяльныя сімвалы (герб і сцяг), старую каланіяльную назву краіны (Беларусь) і так душылі сваю нацыянальную культуру і мову, як гэта робіцца ў нас. Нашым уладам іх унутранай «Масквой», якая сядзіць у іх мазгах, дазволена толькі таргавацца аб коштах на яйкі, нафту, газ …, а нашаму прэзідэнту да таго ж яшчэ — крыху пасвавольнічаць у знешняй палітыцы. У астатнім яны цалкам кіруюцца Масквой. Адзіны спосаб абгрунтаваць рабскія паводзіны Лукашэнкі ў яго стасунках з Масквой — гэта аб’явіць, што «мы з расейцамі — адзіны народ». Што ён і робіць, і што ёсць галоўным пастулатам заходне-русізму.

Гісторыя ўсіх часоў і народаў адназначна сведчыць, што напачатку народы дамагаюцца Незалежнасці, і толькі потым пачынаюць ўладкоўваць сваё жыццё згодна са сваімі паняццямі і звычаямі. Кастусь Каліноўскі ў сваёй перадсмяротнай запісцы «З-пад шыбенiцы» гэта добра разумеў, калі напісаў «… пакуль яна ў нас будзе — гэта няволя маскоуская, у нас нiчога не будзе…». А Э.Вайніловіч, якога, дарэчы, вельмі шанаваў П.Сталыпін, адзначаў, што, здавалася б, прагрэсіўныя рэформы па вызваленні сялян у Беларусі былі цалкам скажоныя з-за няўліку спецыфікі нашага Краю.

І тады (у адпаведнасці з законамі барацьбы і нашым сапраўдным каланіяльным станам) усе ідэолагі, якія ставяць нацыянальнае на другі план, трапляюць у адзін лагер з лукашэнкаўцамі. У нашым выпадку гэта: камуністы, «дэмакраты», змагары за правы працоўных, «аб’яднаныя грамадзяне», «еўрапейцы», сацыял-дэмакраты, грамадоўцы, хрысціянскія дэмакраты і г.д. Яны змагаюцца, і, здаецца — за народ, а народ да іх барацьбы абыякавы. У чым тут справа? Я лічу, што гэта з-за таго, што яны не ўлічваюць галоўную заканамернасць развіцця народаў — спачатку нацыянальная незалежнасць, а потым — усё астатняе.

Фраза А. Лукашэнкі «аб чарцы і шкварцы» гэта фактычна ёсць лозунг і большасці вышэйпералічаных. Яны сваёй дзейнасцю ствараюць у нас у краіне задушлівую рэальнасць баязлівасці і жлобства, якія ўсё больш ахопліваюць усе пласты насельніцтва. Іх прагноз, што цяперашні крызіс вывядзе людзей на вуліцы, не ажыццяўляецца. Які яшчэ трэба доказ ілжывасці гэтай ідэалёгіі?! Пры гэтым нас не павінна ўводзіць у зман тое, што Захад у нас падтрымлівае намаганні «дэмакратаў» і не падтрымлівае нацыяналістаў. Захад даўно прайшоў стадыю станаўлення сваіх нацыянальных дзяржаў і ўжо забыў, што такое нацыянальны прыгнёт. Яму зразумелая толькі барацьба за правы чалавека, свабоду СМІ ды інш. А тыя, хто нас не разумее, не могуць нам і вынікова дапамагаць. Вось таму нашы «дэмакраты» разам з Захадам нічога не могуць зрабіць з А. Лукашэнкам, бо ні тыя, ні іншыя не разумеюць, з чым маюць справу. У нас не проста дыктатура, якую, як даўно заўважыў К.Ясперс, вельмі цяжка перамагчы толькі ўнутранымі сіламі. У нас нашаму народу праз панаванне чужой нам рускай культуры [наўмысна] прывіты комплекс непаўнавартасці, які паралізуе ўсялякую волю да супраціву.

…

Але вернемся да Саланевіча. Як усе, хто адмаўляецца ад сваёй нацыі на карысць нацыі пануючай, ён моцна ідэалізаваў рускіх, дрэнна іх разумеў. Ён, як нярускі і еўрапеец, недаацэньваў патрыятызм рускіх людзей і іх нянавісьць да заходніх еўрапейскіх народаў. Рускую нацыянальную рысу — ахайваць усё сваё на словах — ён, як і многія замежнікі, памылкова прымаў за адсутнасць у рускіх нацыяналізму.

Напалеон запісаў у сваім дзённіку: «Гэта варвары, яны спальваюць свае дамы, каб не даць нам пераначаваць у іх усяго адну ноч». Французаў таксама ўразіў факт нянавісці да іх, які выявіўся ў падпале рускімі страчанай імі сталіцы. Гэтыя два факты ўзятыя з часоў Аляксандра І, калі захапленне французскай культурай у Расеі дасягнула кульмінацыі, калі не было прапаганды нянавісці да іншаземцаў і калі ў царскім двары і адміністрацыі пераважалі замежнікі. Як пісаў А.Пушкін: «... Ні слова рускага, ні рускага твару…».

Можна прывесці мноства фактаў дзікага нацыяналізму рускіх. Напрыклад, мала на свеце народаў, якія загадвалі б сваім жанчынам (выведніцам) класціся ў ложак да ворага, каб выведаць у яго важную інфармацыю, як гэта практыкавалася ў КДБ; мала на свеце народаў, якія гатовыя ўсё жыццё пражыць у запушчанай правінцыі, толькі б добра жылося ў сталіцы іх краіны — «прыгажуні Маскве». Нацысты, нягледзячы на ўвесь іх расізм, не апускаліся да закліку забіваць рускіх ўсіх запар, у адрозненне ад Іллі Эрэнбурга, які заклікаў у сваіх артыкулах «забі немца!». І «эрэнбургі» ў Расеі не адзінокія.

Рускі патрыятызм трымаецца на рускім цемрашальстве, якое вынікае як з хранічнага адставання рускіх ва ўсіх сферах ад заходніх нацый, так і з іх нянавісці да Свабоды і да нацыяў, у якіх гэтай Свабоды больш, чым у іх. Можа, прычына гэтай нянавісці ў тым, што ў самыя адказныя стагоддзі фармавання іх нацыі яны знаходзіліся ў рабскім становішчы 400-гадовага мангольскага ярма?

Іншай характэрнай асаблівасцю рускіх ёсць іх спецыфічнае рабалепства, як любоў да сваіх правадыроў ды начальнікаў і гатовасць выканаць іх любы загад. Гэты іх своеасаблівы «калектывізм» Чаадаеў тлумачыў абыякавасцю рускіх да Дабра і зла. Кажучы інакш — іх апалітычнасцю. Кажуць, гэта ад панавання ў іх 400 гадоў прыгоннага права. Але ж гэтага права ім ніхто звонку не прынёс! Зрастанне міліцыі з крымінальным светам у Расеі ў нашыя дні зноў прымушае нас успомніць А. Чаадаева.

Калі дадаць сюды яшчэ вельмі слабое пачуццё меры ў рускіх, якое прымушае іх кідацца ў скрайнасці, ускладняе ім падзел на сваё і чужое, спараджае ў іх з аднаго боку здольнасць да суперажывання, таварыскасці, спагадлівасці, а з другога — цягу да ахопу, захопу, прасочванню ў чужое, закабалення, прыгнёту, імперскасці; калі дадаць сюды іх маніякальнае імкненне быць заўсёды і ўсюды першымі і Вялікімі — то мы атрымаем усе галоўныя кампаненты рускай душы, якімі, мабыць, можна растлумачыць ўсю гісторыю Расеі і спрагназаваць яе паводзіны ў будучыні.

М. Салтыкоў-Шчадрын пісаў пра шматлікасць у Расеі пароды людзей з «цвёрдай душой прахвостаў». Гэта выраз любіў цытаваць Саланевіч, правільна лічачы, што яны з’яўляюцца базавай апорай бальшавіцкага рэжыму. Але ён памыляўся, лічачы іх спараджэннем толькі гэтага рэжыму.

…

Усе заходне-русісты, дрэнна разумеючы рускіх, рана ці позна аплачваюць свой самападман дарагім коштам. Гэта можна праілюстраваў на лёсах двух выбітных людзей — Ф.Дзяржынскага і М.Тухачэўскага, якія хоць і не з’яўляліся, строга кажучы, заходне-русістамі, бо не лічылі сябе беларусамі, але гэтак жа, як і заходне-русісты, лічылі нацыянальнае неістотным. Адчуваючы сваю нярускасць, разумеючы яе як сваю другасортнасць і крыніцу сталага недаверу ў нацыяналістычным, хай і марксісцкім, рускім асяроддзі, абодва са скуры лезлі, каб стаць сярод чужынцаў сваімі. І таму браліся за самую брудную і цяжкую працу. Першы узначаліў ВЧК, які займаўся расстрэламі контррэвалюцыянераў, другі не спыніўся перад тручаннем газамі тамбоўскіх мужыкоў, штурмаваў паўсталы супраць бальшавікоў Кранштадт і, як паляк, змагаўся супраць незалежнасці Польшчы. Большых доказаў рускасці, надзейнасці і адданасці, здавалася б, і прыдумаць цяжка. Але да 1926-га года стала зразумела, што рускія бальшавікі, перастраляўшы контррэвалюцыянераў, якія заміналі ім захапіць уладу, пачалі душыць не толькі іншыя дэмакратычныя партыі, якія дапамагалі ім захапіць уладу і дапускалі больш Свабоды, але і сялян з рабочымі, якіх яны прыняліся бязлітасна рабаваць і эксплуатаваць.

У Фелікса, як нярускага і еўрапейца, раней, чым у астатніх камуністаў, гэта стала выклікаць пратэст. Пачаліся яго крытычныя выступы ў адрас Палітбюро. Пры дзіўных, нявысветленых абставінах ён у 1926 г. і памёр — ці то быў атручаны, ці то не вытрымала сэрца ад думкі, што не за тое змагаўся.

Тухачэўскага, як непалітыка, хутчэй за ўсё, загубіў недаўлік рускага рабалепства — якасці, асабліва патрэбнай у ваенным асяроддзі. І ён быў расстраляны ў кампаніі з рускімі і нярускім найбуйнейшымі вайсковымі начальнікамі, якія таксама, відаць, палічылі, што іх таленты могуць зрабіць для іх рабалепства неабавязковым.

Нас не павінна бянтэжыць, што разам з нярускімі ў Расеі знішчаюцца таксама і чыстакроўныя русакі. Усё гэта людзі свабодныя ад цемрашальства і рабалепства, так бы мовіць, нетыповыя рускія. Бо мы гаворым аб пануючай у Расеі тэндэнцыі — усіх, хто змагаецца супраць цемрашальства, рабалепства і імперскай палітыкі, лічыць здраднікамі і ворагамі Расеі і таму вартымі знішчэння (пры маўклівым ухваленні народных мас).

…

Цяпер разгледзім, якую злавесную ролю адыграў заходне-русізм ў лёсах нашай нацыі. Прыдуманы ідэолагамі царызму ў другой палове ХІХ стагоддзя, ён суправаджаўся канчатковым перайменаваннем нашай нацыі з літвінаў у беларусаў, г.зн. ў нейкіх рускіх. Тое, што з-за славянскай мовы і хрысціянства Ўсходняга абраду нашы ўсходнія і паўднёвыя землі часам называлі рускімі, не можа апраўдваць для нас гэты іх крок. Усе дзяржавы маюць ядро, вакол якога пасля збіраюцца «нячыстыя» ўскраіны. У нас гэта ядро — землі гістарычнай Літвы, г.зн. землі цэнтральнай і заходняй Беларусі. Палітычны (свая мера дапушчальнай Свабоды), цывілізацыйны (якія людскія адносіны і мастацтва з’яўляюцца ўзорнымі) і мэнтальны (генетычны) чыннікі з’яўляюцца вызначальнымі пры самастварэнні дзяржаў. Па ўсіх гэтых параметрах мы маем з расейцамі вельмі мала агульнага.

Ці маглі дзеці і ўнукі нашай шляхты, якія памяталі, што іх продкі, якія мелі Вольнасці і стагоддзямі змагаліся з расейцамі за свабоду сваёй Радзімы, прыняць іх пераназванне ў белых рускіх? Вядома, не. Таму яны альбо «падаліся» ў палякі, альбо выпалі з палітычнага жыцця і пачалі дэградаваць. Праўда, і тут знайшліся выключэнні. І самае яркае з іх — былы паўстанец 1863 года Ф. Багушэвіч, які ў сваіх кніжачках для народу стаў прапаведаваць рускасць ў форме беларускасці. Пры гэтым, у адпаведнасці з пануючымі тады сацыяльнымі вучэннямі, ён стаў апяваць мужыка, чым навечна звязаў беларускасьць з чымсьці прымітыўным, адсталым, забітым. Лепшага спосабу ліквідацыі нашай нацыі, чым перайменаванне нас у беларусаў, прыдумаць было цяжка, бо раскол грамадства на эксплуатуемых-бедных-(бел)рускіх-праваслаўных і багатых-паноў-«палякаў»-каталікоў-эксплуататараў дасягнуў незвычайнай глыбіні.

Заходне-русізм прыжываўся ў асноўным у разначынным асяроддзі выхадцаў з ніжэйшых саслоўяў, якія ў Маскве і Пецярбургу асвойвалі разам з рускай моладдзю сацыяльныя тэорыі Фур’е, Маркса, Энгельса, Пляханава і г.д. Сацыяльная настроенасць беларускіх палітычных партый да 1917 г. прывяла да таго, што ўсе буйныя земляўласнікі і прамыслоўцы, якія маглі прафінансаваць праект стварэння Незалежнай дзяржавы, у нас апынуліся альбо па-за палітыкай, альбо сталі працаваць на Польшчу. Э.Вайніловіч у сваіх ўспамінах падкрэсліваў, што яго і многіх яго знаёмых багатых людзей адштурхоўвала з беларускіх партый іх левізна, сацыяльная накіраванасць. У выніку чаго грошай на беларускую справу, стварэнне яе арміі яны не далі, нягледзячы на добрае разуменне імі адрознення «Крэсаў» ад Кароны.

Пустая казна БНР, і як піша А.Сідарэвіч, надзея на справядлівасьць ІІІ-га Ўсерасейскага з’езду Саветаў (г.зн. неразуменне імперскай сутнасці рускай душы, і адсюль прыпозненае, пры нямецкай акупацыі, абвяшчэнне БНР) прывялі да падзення БНР.

Затым рускія пад прыкрыццём класавай барацьбы заняліся знішчэннем ў нас свядомага нацыянальнага элементу. М.Пятроў піша, што ў 1923-28 гг. у нас арыштоўвалі ў 20 разоў часцей, чым у Расеі (Сб.»Деды», 2009, выпуск 2); затым яны знішчылі і сваіх памочнікаў нацыянал-камуністаў — заснавальнікаў БССР. У нацыянал-камуніста паступова ператвараўся П.Машэраў. І таму, відаць, загінуў пры дзіўных абставінах. Наш зямляк [літвін] І.Пілсудскі цалкам мог падзяліць лёс Дзяржынскага і Тухачэўскага, калі б, будучы ў маладосці сацыялістам, «своечасова - як ён піша — не сышоў бы з сацыялістычнага цягніка на станцыі Незалежнасць» (Польшчы).

Заходне-русізм, занесены нам рускай культурай, і перайменаванне нас у белых рускіх за некалькі пакаленняў змянілі «геапалітычную фізіяномію» нашага народу. Так, сяляне заходніх абласцей Беларусі ў 1863 г. не толькі сімпатызавалі паўсталай апалячанай шляхце, але і ўдзельнічалі у паўстанні. Праз некалькі пакаленняў «гэтыя» ж сяляне ўжо стварылі на грошы Масквы КПЗБ, вялі падрыўную антыдзяржаўную, антыпольскую прапаганду, займаліся русіфікацыяй нашага краю і стралялі ў спіны адступаючым польскім памежнікам ў 1939 г. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР нацыяналістычна настроеныя члены КПЗБ былі рэпрэсаваныя як ненадзейны элемент і «польскія шпіёны», а месцы, якія вызваліліся ў адміністрацыі, занялі чыноўнікі, што прыехалі з Расеі. Гэта яшчэ раз паказвае, што заходне-русісты ідэалізуюць, не разумеюць Расею і рускіх.

У 90-я гады мінулага стагоддзя багатых людзей, якія маглі прафінансаваць стварэнне Незалежнай Беларусі, ужо амаль не было, а нацыянальнае намаганнямі рускай прапаганды ўспрымалася многімі прадстаўнікамі нашага народу як «фашызм». Мясцовыя «белыя рускія» не хацелі адасабляцца ад Расеі. Нашы «дэмакраты» (Шушкевіч, Ганчар, Ціцянкоў, Сініцын, Лябедзька, Фядута і інш.) павялі сябе, як тыповыя заходне-русісты, не падтрымлівалі нацыяналістаў БНФ і дапамаглі прыйсці да ўлады А. Лукашэнку. Ад імпічменту Лукашэнку ў 1996 г. выратаваў, нагадаем, расейскі дэсант на чале з Чарнамырдзіным.

Пазбаўленыя затым Лукашэнкам усіх сваіх пасадаў, апынуўшыся ў апазыцыі, «дэмакраты» пачалі ствараць розныя партыі, прыдумляць новыя сімвалы на свае партыйныя сцягі, і сталі прапаведаваць сацыяльныя лёзунгі — пра нізкія цэны, аб высокіх заробках і г.д. — г.зн., прапаведаваць тое ж самае, што і сацыял-рэвалюцыянеры і сацыял-дэмакраты ў пачатку ХХ стагоддзя.

Нашы «дэмакраты», прапаведуючы танныя «чаркі i шкваркі», відаць, думаюць, што гэтым яны набліжаюцца да народу, разумеюць яго патрэбы. Але што робіцца ў падсвядомасці нашага народу, які бачыць вакол толькі смерць свайго нацыянальнага — пра гэта ведаюць толькі прасунутыя псіхолагі. Масква і яе ідэолагі ролю падсвядомасці разумеюць у нас значна лепш, чым «дэмакраты».

Напрыклад, праспект Ф.Скарыны (калі ўлічыць, што гэта галоўны праспект краіны, улічыць яго даўжыню, сотні адрасоў розных арганізацыяў на ім) значна мацней сваім «Францыскам» адвязваў нас ад Расеі і прывязваў да Еўропы, чым робіць гэта цяперашняя «Незалежнасць». І яны зрабілі яго перайменаванне. Ці ўзяць ўстаноўку на ўсіх сельскіх дарогах маскоўскіх крыжоў з касой ніжняй жэрдкай. Крыжы на дарогах — гэта каталіцкая традыцыя, у Расеі такой традыцыі не было і няма, але ў нас яны ставяцца. Сэнс гэтай аперацыі Масквы зразумелы — выкарыстоўваючы паняцце Бога, замацавацца на нашай тэрыторыі. У падсвядомасці калгаснікаў на вазах, дачнікаў на аўта, грыбнікоў і зборшчыкаў ягад, якія выходзяць з лесу, гэтыя крыжы павінны звязаць Маскву з Богам, а калі гэтыя крыжы пакрыюцца мохам — Маскву-Бога з нашай даўніной-гісторыяй. Такая хітрая агітацыя асабліва падзейнічае на дзяцей, якія засвойваюць гэтыя крыжы разам з бярозкамі, сасёнкамі ды іншымі атрыбутамі Радзімы. Ці ўзяць стэнды са слоганам «Мы беларусы!», «Я — Беларусь!», якія з’явіліся на самых людных месцах. Да нас толькі цяпер з цяжкасцю даходзіць, што наша рабства неяк звязана са словам «Русь», а нашы ворагі ўжо прэвентыўна прымаюць меры — візуальна, праз падсвядомасць гэта рабства нам намаўляюць.

Наша апазіцыя, калі яна хоча скінуць гэтую ўладу, павінна спачатку зрабіць нацыю з насельніцтва гэтай тэрыторыі. Накінутая нам беларускасць не перашкодзіла, а дапамагла нашай русіфікацыі. Лозунг «Жыве Беларусь!», які крычалі 20 гадоў на мітынгах, быў памылковым і таму не абудзіў народ. Ён павінен быць заменены, напрыклад, на баявой кліч нашых воінаў: «Гэй, лiтвiны — Бог нам радзiць!». Тэрмін «Русь» заганяе наш народ у рабства Расеі. Яго шкоднасць можна моцна зменшыць, калі прыняць, напрыклад, саманазву «Балтарусь». Яна добра адлюстроўвае эмацыйна-псіхічную сутнасць нашага народу як балцкага племені, што пацвердзілася даследаваннем генафонду нашай нацыі. «Балта-» задаволіць тых нашых людзей, хто цэніць станоўчыя якасці еўрапейскасці, а «русь» — хто цэніць станоўчыя якасці азіяцкасці ў яе рускім і праваслаўным выразе.

Выразнасць ў разуменні таго, хто мы і ў якім становішчы знаходзімся, ёсць першая ўмова правільнай палітыкі апазіцыі.

А калі казаць больш канкрэтна, то трэба заняцца асветай нашага народу, вяртаннем яму яго гістарычнай памяці пра нашу слаўную мінуўшчыну Літвы і літвінаў; пачаць разбіраць завалы хлусні, якімі нас атачылі. Трэба пачаць працу па ліквідацыі на нашай зямлі ганебных сведчанняў нашага цяперашняга каланіяльнага быцця — перайменаваннем вуліц, зносам помнікаў, выкрыццём сутнасці цяперашняй улады і маскоўскай РПЦ  як каляніяльных і акупацыйных.

Пасля гэтага зрушыцца з мёртвай кропкі рух за беларускую мову і культуру.

Трэба зразумець, што народ загаворыць на сваёй мове толькі пасля таго, як ён пачне сябе паважаць, а гэта здарыцца толькі пасля таго, як ён даведаецца сваю сапраўдную гісторыю. Сапраўды, адна справа перайсці з рускай мовы на беларускую, думаючы, што мы ўсходнія славяне і з рускімі нават адзін народ (як гэта цвердзіць нам Масква і Лукашэнка), і зусім іншая — ведаючы, што мы, генетычныя нашчадкі старажытных германцаў і арыяў, зьяўляемся не славянамі, а балтамі, у супрацьлегласць рускім, якія генетычна з’яўляюцца не славянамі, а ўгра-фінамі ардынскай закваскі. Адна справа — перайсці на беларускую мову, верачы расейскай прапагандзе, што з рускімі ў нас агульная гісторыя, і зусім іншая справа — ведаючы, што расейцы гэта нашы векавыя ворагі, што ўсю гісторыю яны знішчалі і нас, і нашу культуру (прыклад — знішчэнне імі Рэспублікі Вялікі Ноўгарад). Адна справа думаць, што хрысціянства прыйшло да нас з Кіева, што мы з расейцамі і ўкраінцамі складаем нейкае духоўнае праваслаўныя царства, і зусім іншая — ведаць, што хрысціянства прыйшло да нас і з Захаду ад нямецкіх місіянераў, і што праваслаўная аўтакефальная царква загнаная ў нас ў глыбокае падполле. Адна справа — думаць, што мы знікнем без Расеі, і зусім іншая справа — ведаць, што яны нам не давяраюць і таму цягнуць новыя ніткі газа-нафтаправодаў у абыход нашай краіны, каб у рашучы момант павароту нас да Незалежнасці адключыць нас ад энерганосбітаў і тым самым паставіць на калені.

Калі ўсе нашы апазіцыйныя сілы зоймуцца такой асветніцкай працай і акрамя агітацыі за «чарку і шкварку» ды Нябеснае царства будуць растлумачваць народу, чаму «пакуль яны [цяперашняя ўлада. - Рэд.] у нас будуць, у нас нiчога не будзе…», то да прэзідэнцкіх выбарах 2016 года колькасць прыхільнікаў апазіцыі значна ўзрасце. І тады з дапамогай прэзідэнцкіх выбараў будзе вырашана пытанне аб змене ўлады мірным і легітымным шляхам.

Сакавік, 2010 г.

—

Дадатак

«Міф Дадзенасці» раней, чым у іншых абласцях ведаў, пачаў трашчаць па швах у ведах па гісторыі. Даўно было заўважана, што ў залежнасці ад светагляду, ідэалогіі гісторыкаў як асабістых, так і пануючых у іх эпоху, тыя ці іншыя гістарычныя падзеі атрымліваюць цалкам розную трактоўку. Больш за тое, асобныя факты (бітвы, войны, дзеючыя асобы) могуць знікаць з поля зроку гісторыкаў, а некаторыя — узнікаць, як быццам бы з забытых ці толькі што знойдзеных летапісаў. (Зусім як элементарныя часцінкі ў залежнасці ад вымяральных прыбораў, методык, мэтаў і гіпотэзаў навукоўцаў).

Разгледзім паняцці «мангольскае ярмо ў Расеі» і «Кулікоўская бітва». Нас вучылі, што гэтая бітва паклала канец ярму, і гэта ўкладалася ў канцэпцыю Расеі Кацярыны ІІ і Пятра І як дзяржавы — фарпоста еўрапейскай цывілізацыі. Але справа ў тым, што Расея пасля гэтай бітвы яшчэ 100 гадоў плаціла даніну Ардзе. Не вядома таксама ніякіх буйных паўстаньняў супраць прыгнёту да гэтай бітвы. Гэта ўсё ставіць пад сумнеў самі факты невыноснага ярма і значнасці бітвы. І ёсць расейскія гісторыкі, якія не лічаць злом заваёву манголамі «рускіх» зямель, лічаць нават дабром, бо пры ім не магло быць тлятворнага ўплыву Захаду — гэтага ўвасаблення заганы ў рускіх кансерватараў. Сёння некаторыя гісторыкі ставяць пад сумнеў і сам факт такой бітвы, і месца, дзе яна магла б адбыцца, бо артэфактаў бітвы так і не знойдзена.

Цікава, як гэтыя падзеі датычаць нас. Спачатку ў самых старажытных рускіх летапісах літвінам выказваецца падзяка за іх абарону маскоўцаў ад манголаў. Потым, калі маскоўцы пачалі ваяваць з намі, наш удзел у войнах з манголамі стаў прыніжацца, а Ягайла ў названай бітве быў нават зроблены здраднікам свайго роднага брата і ўсяго «агульнарускага» народу, бо ішоў, нібыта, дапамагчы манголам. Нарэшце, ужо ёсць версія, што гэтая бітва была ўсяго толькі разборкай Тахтамыша і Мамая, і тады мы ў гэтай бітве атрымліваем малазначную ролю наймітаў. Канчатковай перамогі такой версіі-трактоўкі можна чакаць, калі ў будучыні адбудзецца сусветнае супрацьстаянне Захад-Усход і калі Расея ўвойдзе ў блок Усход, а само насельніцтва Расеі яшчэ больш абмусульманіцца.

Апошняе адбываецца на нашых вачах.

Тэндэнцыя і ў Еўропе, і ў Расеі лічыць Расею па сутнасці Азіяй заўсёды існавала. Бо пісаў жа А.Блок «мы — скіфы з сквапнымі, раскосымі вачыма«, нягледзячы на тое, што скіфы не былі мангалоіднай расай і вочы ў рускіх не раскосыя. Вялікім прыхільнікам азіяцкасці рускіх быў М.Гумілёў. Цяперашняя спеўка «славянскай» Расеі і Казахстана — чым не новая Залатая Арда? (Мы, як калонія Расеі, таксама ў ёй). Славянафілы ў пачатку ХІХ стагоддзя апраналіся так, што іх на Пецярбургскіх вуліцах прымалі за персаў. Афанасій Нікіцін маліўся Алаху, а маскоўцы ў вёсках яшчэ пры Пятры І з цяжкасцю разумелі руска-славянскую мову.

Усе гэтыя факты прыведзены як доказы таго, што, паглыбляючыся ў гісторыю, каб знайсці там падставу для арыентыроўкі ў сучаснасці, мы ў ёй ніякай пэўнасці, канчатковай ісьціны, нязменнай дадзенасці не знаходзім. З філасофскага пункту гледжання, гэта ёсць крах субъектна-аб’ектнай мадэлі пазнання. Гісторык — суб’ект, гісторыя — аб’ект. Для нашых гісторыкаў гэта азначае, што наша інтэрпрэтацыя нашай гісторыі, колькі б архіваў хто б ні перарыў і раскопак ні зрабіў, ніколі не будзе супадаць з трактоўка нашай гісторыі нашымі суседзямі.

Нашы ліберальныя гісторыкі, аўтары часопісу Аrche, «Міфа Дадзенасці» яшчэ прытрымліваюцца. Гэта бачна з таго, як яны старанна «па-навуковаму» спрабуюць аддзяліць нібыта сапраўдную трактоўку гісторыі Беларусі ад трактовак, прыдуманых нацыяналістамі. В.Акудовіч, В.Булгакаў ды іншыя першую трактоўку забяспечваюць тэрмінам «гісторыя», другую — тэрмінам «міф».

Якое адценне мае тэрмін «міф» — усім вядома.

Значна менш ад ідэалогіі, чым гісторыя, залежаць этнапсіхалогія і асабліва генетыка.

Іх трэба даследаваць і вынікі данесці да нашых уладаў і народу.

Ад рэдакцыі:

Хочам удакладніць некалькі момантаў.

Спачатку пра дэмакратыю.

Дэмакратыя, як мы ўжо даўно вывелі — гэта такая арганізацыя грамадска-палітычнага жыцьця, калі ўлады вымушаны зьдзяйсьняць аб’ектыўныя інтарэсы адпаведнага народу — сапраўднага гаспадара яго дзяржавы. Усе іншыя варыянты «дэмакратыі» на самой справе дэмакратыяй не зьяўляюцца. Таму мы ўсе «дэмакратычныя» паняцьці ў аўтарскім тэксьце, каб ня множыць блытаніну, вымушаны былі выдзяліць дзьвюкосьсямі (гэта наша рэдакцыйная праўка). Бо з нашага, гуманістычнага, пункту гледжаньня паняцьце сапраўднай дэмакратыі прынцыпова ёсьць недыскрэдытуемым.

У такой ступені, у якой у «дэмакратычным руху» прысутнічае любая зь імперскіх ідэалогій — расейская імперская, заходняя ліберальная, камуністычная, клерыкальная, шавіністычная і г.д. — а таксама агентура адпаведных соцыя-паразітных сіл, у такой ступені гэты рух ня ёсьць дэмакратычным. Як і наадварот, колькі б розныя соцыяпаразітныя сілы ні спрабавалі штучна, з маніпулятыўнымі мэтамі прыкрывацца словамі пра дэмакратыю, у іх руках дэмакратыя скукожваецца да фігавага лістка, адкрываючы агідлівае да пачварнасьці цела.

Апошняя зьява датычыць і сучаснай ліберальнай «дэмакратыі». Гэта — не дэмакратыя, а лібералізм, які паступова дэградуе ў ліберастызм. І гэта бачна ў тым ліку з-за таго, што  »ліберальная дэмакратыя» ўсё больш ставіць «нацыянальнае на другое месца». Аўтар можа ня ведаць, але ліберасты ўжо даўно лічаць яшчэ горш. Яны лічаць нацыянальнае сваім галоўным ворагам, нашмат большым, чым любыя дыктатарскія рэжымы. Практычнае стаўленьне г.зв. «Захаду» да беларусафобскай,  этнацыдна-генацыднай, клептакратычнай дыктаруры цяперцаў на чале з Лу-кам у Беларусі — гэтаму найяскравае сьведчаньне…

Другое.  Мы не зьбіраемся бараніць рускі народ. Практычна ўсё, што паважаны Павал Біч напісаў пра яго, мы прымаем. Але, ёсьць некалькі «але».

І першае, што варта ўдакладніць, гэта тое, што злачынная дзейнасьць рускага народу адносна нашага беларуска-літвіскага народу, заўсёды была другаснай, а дакладней, выканаўчай — як прылады, сродка імперскай палітыкі. А гэта значыць, што і рахунак яму трэба будзе прад’яўляць, як выканаўцу злачынства (гэта адлюстравана нават у нашай Дактрыне). Але пры гэтам мы не павінны ўпускаць галоўнае і, натуральна, нашмат больш важнае. Гэта ініцыятара, суб’екта шматсотгадовай расейскай імперскай агрэсіі супраць нас — беларусаў (нагадаем, маса да самаарганізацыі ня здольная…). Мы на сайце даўно вывелі гэтую пачвару. Яна завецца расейская імперская бюракратыя. Вось ён — галоўны суб’ект зла… (пару апошніх месяцаў мы гэтага «суб’ектыка» падрабязна аналізавалі).

Акрамя таго, ня ўсё цёмнае, што прыходзіць да нас з Расеі, ёсьць рускім. Асабліва пасьля 1917 года і таксама ў апошні час. Ну, ня ёсьць Ілля Эрэнбург рускім чалавекам… (адкуль ўзяліся гэтыя ільлі — і ў 1917 годзе і пасьля 1991-га — у нас на сайце дастаткова падрабязна аналізавалася; гл. матэрыялы рубрыкі «Сіянізм і антысіянізм»).

Нарэшце, трэцяе. Нам хацелася б, каб спадар Біч таксама калі-небудзь больш падрабязна прааналізаваў дзейнасьць паноў Акудовіча і Булгакава ў часопісе Аrche.

Падаем яшчэ адзін вялікі дакумент, выданы  тэрытарыяльна-імперскім крылом расейскай імперыякратыі й накіраваны супраць яе ж «ліберальнага» крыла. Тэкст і ілюстрацыя да яго (гл. зьлева) кажуць самі за сябе, узятыя адсюль: http://3rm.ru/mainnews/602-vozzvanie-k-russkomu-narodu-k-oficeram-armii-i.html (каб адкрыць, трэба падабраць ананімайзер). Не паддавайцеся пачуцьцю злосьці ці агіды на аўтараў дадзенай інструкцыі-звароту з-за іх імперскага сьветагляду, ігнаруйце іх пазітыўнае стаўленьне да «камуністаў», расейскага праваслаўя, Сталіна, СССР і да т.п. дзеля таго, каб узяць рацыянальнае зерне. Яно ў тым, што тэрытарыяльныя імперыцы раскрываюць свой сьветагляд і падаюць шмат каштоўных фактаў пра сваіх ворагаў, якія ёсьць ня толькі іхнымі ворагамі.

Рэдакцыя.

ТЛУМАЧЭННІ АБ ХАРАКТАРЫ ТАЙНЫХ АПЕРАЦЫЙ СУПРАЦЬ РУСКАГА НАРОДУ

У мэтах выкрыцця злачынных дзеянняў супраць нашага народу з боку габрэйскіх акупантаў папярэджваем суайчыннікаў аб характары і відах праводзімых імі аперацый.

Яны наступныя:

1. Рэпрэсіі супраць актыўнай моладзі пад выглядам барацьбы з экстрэмізмам і тэрарызмам.

2. Арганізацыя міжнацыянальных канфліктаў.

3. Арганізацыя войнаў.

4. Эканамічны тэрор.

5. Арганізацыя дэманстратыўных актаў гвалту і псіхічны тэрор.

6. Падзел патрыятычных сілаў і сутыкненні іх адзін з адным.

Такія франты тайнай вайны, якую вядуць акупацыйныя сілы супраць рускай дзяржаўнасці.

Вайна з рускай моладдзю.

Галоўным аб’ектам рэпрэсій пасля арміі з’яўляецца моладзь як патэнцыйны ўдзельнік нацыянальна-вызвольнай барацьбы. Сігналам да чарговай кампаніі супраць рускай моладзі ў 2009 г. стала забойства Героя Расіі палкоўніка Палянскага. Гэта супадзенне не выпадковае. Перад смерцю палкоўнік заявіў, што гатовы дапамагчы любым патрыятычным моладзевым арганізацыям у іх барацьбе за Расею. Магчымая спайка вайскоўцаў і моладзі турбуе акупантаў. Менавіта таму здушваюцца і трымаюцца на кантролі спецслужбаў ўсялякія спробы самаарганізацыі ад вайскова-спартыўных клубаў, праваслаўных суполак да па- дзіцячы бясшкодных патрыятычных гурткоў і аб’яднанняў.

Інфармацыйным прыкрыццём рэпрэсій, якія пачаліся са студзеня 2009 г., як заўсёды, з’явілася гістэрыя ў СМІ пра пагрозу «рускага фашызму». Усе праграмы навін сталі паведамляць аб выкрыцці «бандаў нацыяналістаў». Іх ловяць паўсюль — у Маскве, Пецярбургу, Екацярынбургу, па ўсіх гарадах Расеі. Мільгацяць краты ў залах судовых пасяджэнняў, кайданкі, канваіры ланцужкамі гоняць рускіх хлопцаў па калідорах судоў і следчых ізалятараў.

Гэта была акцыя запалохвання, з якой па ўзроўні нахабнага выкліку грамадству і псіхічнага тэрору могуць параўнацца толькі падзеі падчас саміту «Вялікай васьмёркі» 2006 г. Тады, каб не даць рускай моладзі выказаць сваю незадаволенасць, спецслужбы падвергнулі многіх актывістаў арыштам, шантажу і пагрозам. Як сёння забойства палкоўніка Палянскага, тады пачаткам карных дзеянняў стала забойства ні ў чым не вінаватага рускага хлопца Зьмітра Баравікова ў Санкт-Пецярбургу. Яго, параненага, атачылі супрацоўнікі міліцыі і застрэлілі ў патыліцу. Відэазапіс з яго пакутніцкай смерцю габрэйскія ка́ты прадэманстравалі па цэнтральных каналах тэлебачання. Затым яго, мёртвага, абвінавацілі ва ўсіх злачынствах «на міжнацыянальнай глебе». Сёння акупанты судзяць астатніх членаў нібыта створанай ім «банды», вешаючы на іх усе нераскрытыя злачынствы, у якіх пацярпелі выхадцы з Каўказу і з Сярэдняй Азіі.

Такім жа поспехам да студзеня 2009 завяршылася фабрыкацыя справы аб «бандзе» праваслаўнага іканапісца Артура Рыно. Па ступені д’ябальскай надуманасці сіяністаў гэтая гісторыя ня мае роўных. Артуру на момант арышту 17 гадоў, ён з праваслаўнай сям’і, навучэнец 1-га курса аддзялення іканапісу Маскоўскага мастацкага вучылішча. І гэтага на выгляд яшчэ дзіцёнка абвінавацілі ў забойстве 37(!) дарослых і здаровых мужчын, якім ён нібыта наносіў дзесяткі нажавых раненняў.

Абвінавачванні, што прад’яўляюцца рускім падлеткам, фантастычныя. Але галоўнае для рэжысёраў гэтых трылераў з дзясяткамі крывавых забойстваў, каб абвінавачанымі былі прызначаныя менавіта вернікі. У «справе» Артура Рыно рэпрэсіі закранулі праваслаўную сям’ю, дзе маці набожны чалавек, працуе ў аддзеле культуры Екацерынбургскай епархіі, распісвае храмы, а сын ідзе па стапах маці, вучыцца іканапісу. Менавіта такую сям’ю абралі юдзэі, каб надаць забойствам рэлігійную матывацыю.

Сіяністы разумеюць, што ўрэгуляваць можна любы канфлікт, толькі не рэлігійны, таму ўсім арганізаваным імі міжнацыянальным канфліктам, забойствам і войнам яны імкнуцца надаць рэлігійны характар, каб сутыкнуць паміж сабой рускіх і каўказцаў, праваслаўных і мусульман.

Рабіць з праваслаўных людзей бандытаў і нацыстаў — галоўная задача акупацыйнага рэжыму. Такую ж «праваслаўную банду» зляпілі па справе Старавойтавай з членаў казацкага брацтва ў імя Святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага, яшчэ адну — па справе аб выбуху на Чаркізаўскім рынку, арганізаваным ФСБ ў жніўні 2006 г. Пад гэты выбух пасадзілі ў турму кіраўніка праваслаўнага вайскова — спартыўнага клуба «Спас» Мікалая Каралёва і каля 10 членаў клуба. Нянавісць габрэйскіх уладаў выклікала тое, што хлопцы выхоўвалі падлеткаў у праваслаўных традыцыях, выступалі супраць разбэшчваньня моладзі і вясной 2006 перашкодзілі правядзенню гей-параду ды іншых акцый садамітаў у Маскве. Пасля гэтага і адбыўся арышт. Самых годных і сумленных рускіх дзяцей прысудзілі да пажыццёвага зняволення і 20-гадовых тэрмінаў.

Хто ж гэтыя маладыя людзі і чаму не супраць бандытызму і карупцыі, а супраць іх кінуты ўвесь рэпрэсіўны апарат спецслужбаў, пракуратуры і судоў? Просты аналіз паказвае, што так званыя «банды рускіх нацыяналістаў» гэта ні што іншае, як звычайная думаючая моладзь (не выпадкова сярод іх шмат студэнтаў), якая адкрыта вызнае свой патрыятызм у вучылішчах ды інстытутах, удзельнічае ў мітынгах пратэсту і па неасцярожнасці наведвае сходы псеўдапатрыятычных партый і рухаў, большая частка якіх арганізавана і кантралюецца габрэйскай агентурай ФСБ.

Аддзелы па барацьбе з тэрарызмам ФСБ і пракуратуры збіраюць на маладых людзей інфармацыю, штучна фармуюць з іх «нацыяналістычныя», «нэафашысцкія» групы, прыдумваюць ім назвы ды атрыбутыку і навешваюць на гэтыя ўжо «банды» усе неймаверныя злачынствы.

Радыкалы, экстрэмісты неабходныя юдэям, як паветра. Імі яны запалохваюць насельніцтва краіны, ажыццяўляючы тэракты і заказныя забойствы. Імі ж прыкрываюць свае злачынствы.

Аднак руская моладзь не схільная да радыкалізму. Відэаматэрыялы са злобнымі скінхэдамі, якія ўскідаюць уверх рукі, бойкамі і збіццём мінакоў на вуліцах, якія з года ў год круціць тэлебачанне — гэта падлог, у якім удзельнічаюць аператыўныя работнікі ФСБ і МУС, а таксама баявікі габрэйскай тэрарыстычнай арганізацыі «Бейтар» і іх габрэйскі маладняк з «Антыфа», якія разыгрываюць з сябе скінхедаў і рускіх нацыяналістаў. Для праўдападобнасьці яны ўцягваюць у свае правакацыі рускіх падлеткаў і футбольных фанатаў, а потым робяць іх ахвярнымі казламі для арганізацыі гучных паказальных працэсаў па рускім экстрэмізме. Каб усе паверылі ў міф аб «рускім экстрэмізме», сіяністы ў ФСБ ствараюць шматлікія псеўдарускія арганізацыі.

Псеўданацыяналісты.

На гучныя назвы тыпу «Рускі нацыянальны сабор», «Руская партыя», «Нацыянальна-Дзяржаўная партыя Расеі» (НДПР), «Славянская абшчына», «Славянскі Саюз», на высакародныя заклікі ляцяць, як матылькі на святло, неабыякавыя маладыя людзі. Адны арганізацыі перастаюць існаваць, ім на змену прыходзяць новыя, але заўсёды з адным і тым жа нацыянальным складам кіраўнікоў.

Дзейнасць гэтых арганізацый — маскарад, у якім габрэйскія шулеры тыпу лідэра СС (Славянскі Саюз) Дзмітрыя Дзёмушкіна, былых дэпутатаў-«нацыяналістаў» Мікалая Кур’яновіча і Андрэя Савельева, ідэолага НДПР Аляксандра Севасцьянава або лідэра ДПНІ (Рух супраць нелегальнай іміграцыі) Поткіна («Бялова») корчаць з сябе дзелавых абаронцаў рускага народу. Пры гэтым рускія хлопцы сядаюць у турмы адзін за адным, а галоўныя «нацыяналісты» і «язычнікі» жывуць спакойна (хоць іх часам для выгляду цёгаюць па 282 арт.), даюць інтэрвю, мільгацяць на тэлебачанні і сачыняюць працы аб «рускім нацыяналізме». Некаторыя з іх могуць апранацца — і ўсё больш гэта робяць — у праваслаўе.

Дзеці сатаны задаволяць любыя вашыя запыты — ад дэмакратыі да манархіі, згуляюць любую ролю, ад лібэралаў да праваслаўных патрыётаў, толькі б не выпусціць патрыятычны рух з-пад кантролю.

Дарэчы, так жа ідуць справы і ў левых моладзевых арганізацыях, дзе тон задаюць і кіруюць простымі рускімі хлапчукамі і дзяўчынкамі хваткія габрэйскія хлопцы. У залежнасці ад сітуацыі гэтыя падсадныя качкі альбо спускаюць усю працу арганізацыі на тармазах, альбо падбухторваюць да рашучых дзеянняў супраць уладаў (у «нацыяналістычных» арганізацыях — да сутычак з мігрантамі), а потым здаюць інфармацыю.

Культ язычніцкай веры ў «нацыяналістычных» арганізацыях як вяртанне да «спрадвечных рускіх каранёў», так званае «роднавер’е» — гэта даўно і паспяхова адпрацаваная юдэямі схема па адцягваньні моладзі ад хрысціянства. Такая ж жыдоўская ерась пад выглядам элітарных ведаў накшталт КОБ (канцэпцыя грамадскай бяспекі) распаўсюджваецца ў навуковым і вайсковым асяродках.

Па гэтых праграмах — нібыта вяртання да сваіх каранёў і набыцця тайных ведаў — габрэйская «навуковая» думка, іх журналісты і пісьменнікі ўжо паўстагоддзя дурачаць моладзь ЗША, Англіі, Нямеччыны ды іншых краін, каб юнакі захапляліся чым заўгодна — паганскімі культамі, фэнтэзі, рокам, наркотыкамі, сектамі ды іншымі фальшыўкамі, толькі не цікавіліся справамі сваёй дзяржавы. Пра гэта напісаны сотні кніг і навуковых артыкулаў як у замежных, так і нашых выданнях.

Паглядзіце на габрэйскія фізіяноміі лідэраў «нацыяналістычных» арганізацый і не давайце сябе дурачыць. Гэта агентура спецслужбаў — другая рука рэжыму, якая б’е нам у тыл.

У іх дзве задачы:

1. Увасобіць у жыццё афіцыйны міф аб «рускім фашызме».

2. Пераключыць увагу рускіх людзей з габрэйскіх нацыстаў, якія захапілі ўладу ў Расеі, на былых суседзяў з Каўказа і Сярэдняй Азіі, якія гандлююць на рынках.

Вось як вынаходліва гэта робіць вялікі тэарэтык па нашым нацыяналізме Севасцьянаў. Адразу пасля жорсткіх прысудаў 2008-09 гг. супраць рускай моладзі ён піша працу «Рускае падполле. Рэальнасць, міф, перспектыва». Гэты правакатар зрабіў усё, каб выдумку аб «рускім фашызме» падаць як рэальнасць, а пажыцьцёвыя тэрміны за нязробленыя злачынствы ператварыць у перспектыву для рускай моладзі. Ён фактычна «ўзаконіў» абвінавачванні супраць невінаватых рускіх падлеткаў і адначасова вывеў з-пад назірання дыверсійную дзейнасць сваіх супляменнікаў. Аб гэтай рэальнасці, у якой забойства мігрантаў і замежных студэнтаў ажыццяўляюць спецслужбы і баевікі «Бейтар» у мэтах правакавання міжнацыянальных канфліктаў, ён як прававерны юдэй змаўчаў.

Такім чынам, калі хто з грамадзян СНД або замежнікаў падвергся нападу з боку «скінхэдаў» і членаў СС, яму няма сэнсу шукаць абароны ў тых, хто гэта арганізаваў. Хай ён ведае: пакуль сілавыя органы Расеі будуць пад кантролем габрэяў, у Расеі не будзе спакойна. Іх ФСБ-Масад будзе і далей ладзіць тэракты і абвінавачваць чачэнцаў, грузінаў ды іншых з мэтай пачаць вайну і зрабіць з чарговай сіянісцкай лялькі пуціна-мядзведзева «рускага» прэзідэнта. Яны будуць забіваць мігрантаў, замежных студэнтаў і вінаваціць у гэтым рускіх падлеткаў — пад гэтыя забойствы добра штампаваць законы аб экстрэмізме і душыць нацыянальную самасвядомасць. Для народаў Дагестана, якія верныя Расеі, — зробяць Дагестан-99, для вернага Расеі асецінскага народу — Беслан і вайну з праваслаўнай Грузіяй. З Украінай і Беларуссю пачнуць «газавыя войны», увядуць эканамічныя санкцыі, сутыкаючы паміж сабой братоў, абражаючы і зьневажаючы іх ад імя Расеі, і замыкаючы, такім чынам, усю палітыку нашай дзяржавы на бясконцае высвятленне стасункаў з брацкімі народамі і міжнацыянальныя канфлікты.

А калі ў Расеі становіцца ціха і стомленыя рускія людзі ўжо не ў стане ні на што рэагаваць, сіяністы выбіраюць са сваіх шэрагаў ахвярных казлоў накшталт Старавойтавай, Паліткоўскай, «праваабаронца» Гірэнкі і гучна забіваюць іх, а затым узнімаюць гвалт на ўсю краіну, асуджаючы лепшых рускіх людзей на пажыцьцёвыя тэрміны. Такія ахвярапрынашэнні сваіх — неабходная мера сіяністаў для з’яднання габрэяў, як і ўсе ажыццёўленыя імі акцыі антысемітызму: чуткі аб пагромах, замінаваныя шчыты з надпісам «бі жыдоў», «напад» на маскоўскую сінагогу і вандалізм на габрэйскіх могілках.

Як казаў заснавальнік сіянізму Тэадор Герцль: «Калі для дасягнення нашых вялікіх мэтаў спатрэбіцца знішчыць мільён яўрэяў, мы, не задумваючыся, зробім гэта». Так што няхай супляменнікі рыхтуюцца, бо ніхто не ведае, хто з іх стане наступнай «вялікай ахвярай» за зямную магутнасць сіянісцкага верху. Простыя габрэі павінны ведаць: калі іх алігархам спатрэбіцца праліць рэкі габрэйскай крыві, яны будуць пралітыя, як гэта было ў 1930-40-х гг. у Нямеччыне, дзе габрэйская «эліта» заключыла саюз з нямецкімі нацыстамі.

Такой гнюснай маралі няма ні ў аднаго народу. Толькі ў таго, хто забіў Бога і аддаў сябе і сваіх дзяцей сатане. Халакост — знішчэнне у фашысцкіх лагерах 600 тысяч (не 6 млн.) «няўдачнікаў», як сіяністы самі гавораць пра сваіх бедных, «сацыяльна не адбылых» супляменнікаў — гэта злачынства габрэйскага нацызму і толькі потым германскага. Так робіць д’ябал са сваім абраным народам.

Вайна з моладдзю Каўказа

Стварыўшы міф аб міжнародным тэрарызме, юдэі паслядоўна сутыкаюць хрысціянскі Захад і Расею з мусульманскім светам. Па гэтым прынцыпе правакуюцца ўсе канфлікты на Паўночным Каўказе. Пасіянарнай і незадаволенай моладзі Каўказа даецца адзін варыянт — стаць ваярамі джыхаду і весці сьвятую вайну з Расеяй. Спачатку з імі працуюць мусульманскія эмісары, за якімі стаіць габрэйская агентура заходніх спецслужбаў. Затым сіяністы ФСБ выкарыстоўваюць баевікоў у сваіх мэтах для дэстабілізацыі абстаноўкі на Паўночным Каўказе, у захопе Норд-Оста, школы ў Беслане ці арганізацыі беспарадкаў у Кандопазе, Стаўрапалі і гэтак далей, а пасля іх ліквідуюць як сьведкаў сваіх злачынстваў. Такой жа долі паспыталі многія палявыя камандзіры, якія нават не падазравалі, што ваююць на баку ворагаў мусульман.

Трэба адзначыць, што правакацыямі ўзроўню Кандопагі акупацыйная ўлада запалохвае рускіх і намацвае нашу здольнасць да арганізаванага супраціву. Гэтыя спецаперацыі дазваляюць уладам, застаючыся ў ценю, выкарыстоўваць падкантрольныя ім фармаванні баевікоў як бандыцкі спецназ, які павінен забяспечыць пакору рускага насельніцтва ў сацыяльна напружаных рэгіёнах. Так жа дзейнічала габрэйская ЧК падчас Грамадзянскай вайны, выкарыстоўваючы латышоў, кітайцаў, чачэнцаў у карных мэтах супраць рускага народу.

Іншую частку маладых людзей каўказскіх рэспублік, якая выступае супраць прыкормленай Крамлём мясцовай мафіі, сёння ліквідуюць, называючы вахабітамі. Тут усё, як з рускімі «нацыяналістамі» і «экстрымістамі».

Афіцэрам «Альфы», «Вымпел», іншых спецпадраздзяленняў ўжо немагчыма хаваць ад сябе і блізкіх, што за Бесланам, захопам Будзёнаўска, Першамайскага, за падрывамі дамоў ды іншымі буйнымі тэрарыстычнымі аперацыямі стаіць кіраўніцтва краіны, кіраўніцтва ФСБ і заходніх спецслужбаў. Многія з афіцэраў разумеюць, што сёння ахвярамі на Каўказе часта становяцца не мацёрыя тэрарысты, а простыя людзі, якія стаміліся ад несправядлівасці мясцовай улады. Расправа з імі выклікае толькі недавер мясцовага насельніцтва да Расеі.

Менавіта такая блытаніна і вайна ўсіх супраць усіх патрэбна сіянісцкаму верху РФ. Гэты кіраваны хаос дазваляе трымаць каўказскія рэгіёны адначасова і ў пакоры, і ў выбухованебяспечным стане да патрэбнага сусветнай закулісе моманту — да новай вайны.

Старэйшыны і рэлігійныя лідэры, такія, як застрэлены ў чэрвені 2009 года намеснік муфтыя Дагестана Ахмед Тагаеў, якія супрацьстаяць амаральнасці, якія стрымліваюць мясцовую моладзь ад сектанцкіх веравучэньняў накшталт вахабізму і антырускага нацыяналізму — гэта першая мішэнь габрэйскага ФСБ і іх памагатых з бандфармаванняў.

Сіяністам паўсюль патрэбная цёмная моладзь: у Расіі — разбэшчаная, пасаджаная на наркату і тэлевізійную іголку, на Каўказе — каб рыхтаваць з яе баевікоў супраць Расеі. Супрацьдзейных такой палітыцы нейтралізуюць: у Расіі — пад выглядам барацьбы з экстрэмізмам, на Каўказе — з тэрарызмам-вахабізмам.

Рускі афіцэр, Герой Расеі, прэзідэнт Інгушэціі Юнус-бэк Еўкураў не стаў гуляць у д’ябальскую гульню па «барацьбе з тэрарызмам», дзе спачатку знішчаюцца невінаватыя людзі, а потым іх заднім лікам аб’яўляюць тэрарыстамі, выклікаючы гнеў насельніцтва і правакуючы новыя войны ў рэгіёне. Еўкураў спыніў гэтае заганнае кола, за што і быў падарваны. Кіраўнік рэспублікі не ведаў, што тэрарыстычнае падполле на Каўказе і «барацьбіты з тэрарызмам» ў Крамлі — гэта дзве рукі, якія робяць адну справу па разбурэнні нашай дзяржаўнасці.

Арганізацыя войнаў і фінансавы крызіс.

Зьнішчаючы дзяржаву, разумеючы, што даведзены да апошняй рысы рускі народ змяце акупацыйны рэжым, улада будзе адводзіць ад сябе абурэнне народу праз стварэнне міжнацыянальных і ваенных канфліктаў на тэрыторыі Расеі і СНД.

Чачэнскія войны адкладзеныя да часу. Занадта відавочныя ў іх хлусня і здрада, якія сталі зразумелыя рускім, але больш нават чеченцам. Сёння кожны з іх ведае, што яго народ сутыкнула ў двух войнах з Расеяй габрэйская ўлада. Чачэнцы сталі разумець, што пакуль яны будуць варагаваць з рускімі, да таго часу яны будуць разменнай манетай у войнах і правакацыях. Ворагі Расеі заўсёды выкарыстоўвалі мяцежныя народы Каўказа ў сваіх мэтах. Гэта зразумеў у свой час імам Шаміль, заклікаўшы Чачню і Дагестан да пакоры. У наш час адным з першых — Ахмад Кадыраў, за што і быў забіты, стаўшы неперспектыўным для новых войнаў на Каўказе.

А перспектыўным стаў іншы стаўленік сусветнай закулісы на Каўказе — Саакашвілі. Вайна з Грузіяй жніўня 2008 г. — гэта, сапраўды, тэатр ваенных дзеянняў, у якім пад «патрыятычнае» ўлюлюканне юдэяў тры праваслаўныя народы забівалі адзін аднаго.

Не Абхазія і не Паўднёвая Асеція былі мэтай гэтай вайны. Гэтыя рэспублікі не патрэбныя ні габрэю Саакашвілі, ні габрэйскай ўладзе РФ. Сусветнай закулісе патрэбны толькі кантроль над Расеяй. Яны разумеюць: каб Расея не выйшла з-пад кантролю, у яе павінен быць сталы вораг, «перамогі» над якім будуць прыносіць іх стаўленікам папулярнасць і тым самым працягваць тэрмін акупацыі [ну, дык расейскім вайскоўцам трэба спыніцца перамагаць. - Рэд.]. У выбары народ даўно не верыць — вайна зрабіла неданоска Мядзведзева, як у 1999-м Пуціна, прэзідэнтам Расеі. Аўтарытэт, зароблены на забойстве тысяч праваслаўных асецін, цяпер паслужыць забойству мільёнаў рускіх, якія зноў паверылі ў сваіх катаў.

Ужо цэлы год гэты народны давер дазваляе Мядзведзеву і яго супляменнікам бяспрыкладна дурачыць рускі народ. Пад патрыятычную балтаўню пра зверствы агрэсара і неабходнасць дапамогі асяцінскаму народу канфіскаваныя каласальныя сродкі стабфонду і золатавалютных рэзерваў. Сотні мільярдаў даляраў, назапашаныя ў апошняе дзесяцігоддзе ад продажу рускіх рэсурсаў [якія ж яны "рускія"? - Рэд.], ужо пераведзены на рахункі габрэйскіх банкаў Захаду. Расейскім алігархам патрэбная была толькі нагода, каб перадаць іх сваім гаспадарам. Гэтай нагодай стаў «фінансавы крызіс» — добрая спецаперацыя ў шэрагу такіх, як «500 дзён», «пераход да рынку» («Гарвардскі праект»), «прыватызацыя», «дэфолт» 1998 г. Менавіта таму вайна з Грузіяй, якая прыкрыла ўсе фінансавыя афёры рэжыму, была арганізаваная да пачатку фінансавага крызісу.

Крызіс — толькі яшчэ адна форма вайны юдэяў за сусветнае панаванне. Звонку фінансавая і эканамічная, па сутнасці — рэлігійная вайна «абранага народу» з хрысціянскім і мусульманскім светам. Сёння яны ўжо і не ўтойваюць, што войны і катастрофы неабходныя ім, бо расчышчаюць шлях іх сусветнага ўраду.

Вайны на тэрыторыі былога СССР, будзь тое ў Чачэніі або Грузіі, маюць на мэце не толькі «раскруціць» маральных выродкаў на пасадзе прэзідэнта або змучыць Расею ў бесперапынных канфліктах, але і перад умяшаннем войскаў НАТА выявіць, а затым і зліквідаваць самыя баяздольны падраздзяленні Узброеных Сіл Расіі, выявіць і знішчыць таленавітых ваеначальнікаў і камандзіраў. Так жа гэтая пятая калона дзейнічала перад пачаткам вайны з Нямеччынай, калі габрэйскімі камісарамі ОГПУ-НКВД па ілжывых абвінавачваннях былі расстраляныя і кінутыя ў турмы лепшыя афіцэрскія кадры Савецкай арміі.

Сёння вайсковыя структуры, падраздзяленні і камандзіры Узброеных Сіл Расеі, якія зрабілі ўсё, каб выратаваць народ Асеціі і абараніць інтарэсы Расеі, расфармоўваюцца і дыскрэдытуюцца прэсай. А гэта — структуры Генштаба, падраздзяленні спецназу ГРУ, ПДВ і найбольш баяздольныя часткі Сухапутных войскаў.

Адначасова з падрывам баяздольнасці Расеі, усё больш ўмацоўваюцца стасункі з Ізраілем. Кіраўніцтву РФ у дэталях вядома, хто ўзброіў, навучыў і накіраваў грузінскую армію, больш за тое — хто кіраваў ваеннай аперацыяй Грузіі супраць Расеі і ўдзельнічаў у зверскіх забойствах мірнага насельніцтва. Гэта Ізраіль, яго ваенныя спецыялісты і афіцэры арміі Ізраіля (ЦАХАЛ).

Аднак адразу пасля вайны ў верасні 2008 года кіраўніцтва Расеі ўводзіць бязвізавы рэжым з Ізраілем. І гэта пасля асяцінскіх Сабры і Шацілы, столькіх зверстваў і крыві, пра якія на кожным кроку вяшчаў Мядзведзеў.

Дык для чаго патрэбныя адкрытыя межы з краінай, чые салдаты прыйшлі ў Расею забіваць мірных грамадзян, а сёння рыхтуюць грузінскія войскі для новага ўварвання? Габрэйскае кіраўніцтва РФ адкрывае мяжы з Ізраілем, каб спецслужбы і дыверсійныя групы гэтай фашысцкай дзяржавы, складзеныя большай часткай з расейскіх габрэяў, падрыхтаваных у ізраільскіх цэнтрах, маглі свабодна перамяшчацца паміж дзвюх дзяржаў. Каб сумесна з габрэйскай агентурай ФСБ больш эфектыўна знішчаць нашых вайскоўцаў, дзяржаўных чыноўнікаў на Паўночным Каўказе, бесперашкодна рабіць дыверсіі і забойствы актывістаў патрыятычнага руху, як яны гэта робяць, адстрэльваючы апазіцыянераў «незалежнай» Грузіі.

У задачы гэтых дыверсійных груп уваходзіць здзяйсненне так званых «дэманстратыўных актаў гвалту» з мэтай выклікаць шок насельніцтва і перанакіраваць энэргію сілавых структур у рэчышча барацьбы з каўказскім і «міжнародным» тэрарызмам. Адсюль скрайняя жорсткасць іх злачынстваў, самым подлым з якіх за апошні час з’явілася забойства ў ліпені 2009 г. на трасе Краснадар-Масква камандзіра Ніжагародскага СОБРу падпалкоўніка Дзмітрыя Чудакова з жонкай і двума маленькімі дзецьмі. Дзясяткі колатых ранаў, нанесеных дзіцяці — візітная картка габрэйскіх баевікоў. Акцыя запалохвання, як звычайна, была спланавана як для дэмаралізацыі вайскоўцаў, так і для распальвання нацыянальнай варожасці: габрэйскія СМІ, якія працуюць у звязку з спецслужбамі, патлумачылі жорсткасць злачынства як помсту чачэнскіх баевікоў рускаму афіцэру.

Гэты ж стыль рытуальнага закалывання ахвяраў з дзясяткамі нажавых раненняў выкарыстоўваецца юдэямі пры забойстве мігрантаў з Каўказа, каб выклікаць нянавісць каўказцаў да рускіх, на якіх гэтыя злачынствы звальваюць габрэйскія СМІ. І наадварот — у жорсткіх забойствах рускіх людзей СМІ абвінавачваюць каўказцаў, каб выклікаць у адказ нянавісць рускага народу, як у выпадку з забойствам у навагоднюю ноч 2005 выбітнага спартоўца Расеі алімпійскага чэмпіёна Дзмітрыя Нялюбіна.

Практыка такіх забойстваў у мэтах правакавання канфлікту бакоў выкарыстоўваецца ізраільскімі спецпадраздзяленнямі даўно. У кастрычніку 1993 снайперы Масаду з дахаў маскоўскіх дамоў вялі агонь па афіцэрах унутраных войскаў, АМАПу, спецпадраздзялення «Альфа» і адначасова па дэманстрантах, каб выклікаць узаемную жорсткасць рускіх людзей.

Забойствы лепшых рускіх людзей, членаў іх сем’яў з мэтай распаліць міжнацыянальнае супрацьстаянне здзяйсняюцца габрэйскімі баевікамі з пэўнай перыядычнасцю. У 2004 г. імі забіты палкоўнік ГРУ, намеснік Вярхоўнага атамана Саюзу казакоў Расеі Ўладзімір Навумаў, а 2 месяцы пазьней — яго 19-гадовая дачка. Так жа дэманстратыўна ў 2007 г. была забітая 18-гадовая дачка маёра спецпадраздзялення «Вымпел» Міхаіла Кузняцова, які загінуў пры вызваленні дзяцей у Беслане. Аксану Кузняцову зарезалі нажом пасля ўрачыстага адкрыцця помніка яе бацьку ў гадавіну бесланскай трагедыі. І вось цяпер — дзеці камандзіра Ніжагародскага СОБРу, забітыя разам з бацькам. Усе гэтыя злачынствы падаюцца СМІ як помста чачэнцаў рускім афіцэрам.

Паказальная жорсткасць, з якой габрэйскія баевікі распраўляюцца з дзецьмі афіцэраў спецпадраздзяленняў, патрэбная для таго, каб «затачыць» рускі спецназ на каўказскія войны, каб руская вайсковая эліта бясконца бегала па гарах за абрэкамі замест таго, каб абясшкодзіць арганізатараў тэрору і войнаў, якія знаходзяцца ў Крамлі.

Сёння габрэйскія акупанты зноў запальваюць Каўказ, ідзе падрыхтоўка да новай вайны з Грузіяй. Але з гэтага часу кроў кожнага нашага салдата, забітага патрыёта, рытуальна разадранага дзіцяці, усялякая хлусьня будзе набліжаць іх канец.

Эканамічны тэрор.

У рамках арганізаванага міжнароднымі габрэйскімі злачынцамі фінансавага крызісуназваныя ўрадам дэпрэсіўнымі і рыхтуюцца да ліквідацыі. Першымі ў шэрагу падобных эксперыментаў сталі Пікалёва і Байкальск, якія ўваходзяць у так званую «імперыю» габрэйскага алігарха Дзерыпаскі. акупацыйныя ўлады РФ праводзяць мерапрыемствы па эканамічным здушэнні цэлых рэгіёнаў. Сёння сотні рускіх гарадоў з унікальнымі прадпрыемствамі, якія забяспечваюць краіну ўсім неабходным,

Схема масавага знішчэння рускага насельніцтва апрабаваная яшчэ ў 1990-я гг. — перыяд прысваення юдэямі савецкай прамысловасці і прыродных рэсурсаў краіны. Для гэтага банкрутавалі і спынялі прадпрыемствы і цэлыя галіны, пазбаўляючы людзей заробку, адключаючы за нявыплату сістэмы жыццезабеспячэння.

Сёння гарады, дзе спыняюць горадаўтваральныя прадпрыемствы — гэта новая форма сацыяльнага эксперыменту, які пакліканы праверыць здольнасць народу да супраціву і паўстання. Калі супраціву не будзе і народ ужо гатовы паміраць ад голаду і холаду, то эксперымент распаўсюдзяць на астатнія рэгіёны Расеі і ператвораць у масавае забойства, у «галадамор», у чым яны атрымалі поспех у 1920-30-я гады і ў перабудову. Сёння акупанты палохаюць нас голадам, рыхтуюць тэхнагенныя катастрофы на стратэгічных аб’ектах, падобныя да той, што арганізаваная на Саяна-Шушэнскай ГЭС, каб «натуральным» чынам спыніць ключавыя прадпрыемствы краіны, абясточылі заводы, гарады і населеныя пункты і, зачысціўшы тэрыторыі Скрайняй Поўначы, Сібіры і далёкага Усходу ад рускага народу, нарэшце, завяршыць рэформы.

Але народ пакуль абураецца і гатовы перакрываць федэральныя трасы. Значыць, будуць чакаць, а пакуль абмяжуюцца піярам прэм’ера, які смела пажурыў у Пікалёва мільярдэра Дзерыпаску.

Гэты спяктакль для прасцякоў, якія вераць, што Пуцін трымае ў цуглях габрэйскіх алігархаў, а не наадварот. Эксперыменты над рускім народам невыпадкова праводзяцца на прадпрыемствах, якія «належаць» Дзерыпаску. Менавіта гэтая пачвара ў сваім інтэрв’ю ў VIP-бюлетэні «Время Еўразіі» (2006, № 2) распавяла [гэты матэрыял ужо выстаўлены на сайце раней. - Рэд.], што габрэйская алігархія скупіла расейскія спецслужбы, абрала Пуціна сваім топ-мэнэджэрам і трымае народ Расеі ў падпарадкаванні. А хто будзе перашкаджаць іх замыслам, з тым зробяць, як з прафсаюзным лідэрам Ачынскага гліназёмнага камбіната, якога людзі Дзерыпаскі катавалі і ўтапілі ў сажалцы. Генеральная пракуратура РФ на просьбу заказчыка аформіла гэта зверскае забойства як сьмерць ад сардэчнага прыступу. Гэты нацыст і кат нашага народу будзе пакараны ў першых шэрагах.

Дыверсійна-тэрарыстычная дзейнасць і псіхалагічны тэрор.

Задача сусветнай габрэйскай закулісы і ўсталяванага імі рэжыму ў Расеі зводзіцца да таго, каб з дапамогай тэрору спецслужбаў і псіхалагічнага тэрору СМІ дамагчыся падпарадкавання насельніцтва на акупаванай тэрыторыі.

Схема ўціску народу адзіная для ўсіх краін. Гэта арганізацыя разнастайных актаў гвалту плюс шырокае асвятленне іх у сродках масавай інфармацыі. Спецслужбы арганізуюць дыверсіі — габрэйскія СМІ асвятляюць тое, што адбылося ў патрэбным ім напрамку. Менавіта на гэтай звязцы трымаецца ўся іх улада над намі, уся сістэма разбурэння нашай дзяржаўнасці і псіхікі народу — іх спецслужбы і іх СМІ. Падрывы дамоў у Маскве, напад арміі баевікоў на Дагестан, гібель «Курска», зтарпедаванага амерыканскай падводнай лодкай, Беслан, дыверсія на Саяна-Шушанскай ГЭС (як раней у Чарнобылі)   [!!! - Рэд.] — гэта спецаперацыі, арганізаваныя, у першую чаргу, для глыбокага ўзрушэння псіхікі народу. Яны ажыццяўляюцца як унутранымі сіламі акупацыйнага рэжыму, так і з прыцягненнем спецпадраздзяленняў і ўзброеных сілаў (як з «Курскам») нашых знешніх ворагаў.

Дыверсійная дзейнасць сіяністаў дзеліцца на два віды:

1. Адкрытая тэрарыстычная дзейнасць, у якой яны абвінавачваюць прадстаўнікоў іншых народаў і правакуюць войны і міжнацыянальныя канфлікты.

2. Замаскаваны тэрор, схаваны пад выглядам крымінальных злачынстваў, няшчасных выпадкаў або нематывавана гвалту, які выклікае неўсведамляльны страх, калі чалавек не ведае, адкуль зыходзіць небяспека і як ад яе абараніцца.

Калі з першым ўсё зразумела, і злачынства гэтага шэрагу, такія, як падрывы дамоў у Маскве, Норд-Ост, Беслан, тэракты на вуліцах гарадоў, у метро і іншым грамадскім транспарце, служаць для змены палітычнага курсу і ўбудавання нашай дзяржавы ў юдэйскую мадэль «новага сусветнага парадку», то злачынствы другога шэрагу прызначаны для дэстабілізацыі грамадства знутры, стварэння пачуцьця поўнай безвыходнасці і немагчымасці жыць. Гэтую дыверсійную дзейнасць мы бачым па тэлевізары кожны дзень. Гэта:

- падпалы аб’ектаў сацыяльнага прызначэння (дамоў састарэлых, інтэрнатаў, шпіталяў, школ), будынкаў дзяржустаноў і праваахоўных органаў, вайсковых аб’ектаў;

- падрывы жылых дамоў, аформленыя як выпадковыя абвалы і выбухі «бытавога газу»;

- арганізацыя тэхнагенных катастроф (веерныя адключэнні электраэнергіі, выбухі на вугальных шахтах, ЦЭЦ, ГЭС ды інш), падзенне самалётаў, крушэнне цягнікоў, што падаецца як наступства выпадковых тэхнічных збояў, «людскага чыньніку» або зношанасці савецкага абсталявання і інфраструктуры (апошняй прычынай акупанты цяпер будуць тлумачыць ўсе арганізаваныя імі аварыі);

- распаўсюд небяспечных інфекцый і інфекцый невядомага паходжання (у рэальнасці — баявых вірусаў), асабліва ў школах, дзіцячых садках і вайсковых частках; з другога боку, інсцэніроўка эпідэмій накшталт «свінога» і «птушынага» грыпу для масавай вакцынацыі насельніцтва біялагічна небяспечнымі вакцынамі;

- масавае атручванне насельніцтва няякаснымі лекамі і алкаголем;

- арганізацыя масавых беспарадкаў, збіццё людзей АМАПам падчас грамадскіх шэсцяў і мерапрыемстваў;

- забойства падлеткаў і маладых людзей, замаскіраваныя пад крымінальшчыну або суіцыд; сярыйныя злачынствы, спісаныя на маньякаў;

- выкраданні, рытуальныя забойствы дзяцей, прымеркаваныя да сатанінскіх святаў юдэяў, і шырокае асвятленне ў СМІ пошукаў дзяцей з заблытваннем слядоў;

- забойствы і зьбіцці знакамітых і заслужаных людзей Расеі: навукоўцаў, журналістаў, пісменнікаў, спартоўцаў, вайскоўцаў — прызначаныя паказаць грамадству, што ніхто не застрахаваны ад «выпадковасці».

Асаблівую ролю ў планаванні ўсіх гэтых актаў гвалту грае габрэйская містыка дат і лікаў. Гэта здзяйсненне злачынстваў, забойстваў, дыверсій па талмудысцкім прынцыпе — у дні нацыянальных урачыстасцяў або смутку (напрыклад, 9 траўня, 22 чэрвеня), у галоўныя праваслаўныя пасты і святы (Вялікдзень, Каляды), і нарэшце, улюбёны месяц сусветнай закулісы — жнівень, калі габрэі захапілі ўладу ў Расіі ў 1991 г.[сіяністы захапілі ўладу ў Расеі ў 1917 годзе. - Рэд.] З тых часоў страх перапаўняе іх, і буйныя злачынствы і катастрофы яны прымяркоўваюць да гэтага часу, містычна адзначаючы сваю перамогу ў жніўні 91. Гэта штогадовае рытуальнае ахвяраванне, па задуме юдэяў, сваёй паўтаральнасцю мусіць увесці рускіх людзей у стан містычнага жаху.

Падрыў пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў», буйны тэракт ў Інгушэціі, дыверсія на Саяна-Шушанскай ГЭС — усе гэтыя катастрофы жніўня 2009 г. яны паклалі ажно ў 2 дня — 16-17 жніўня. Адным словам, юдэі вельмі вераць, што сваёй сатанінскай містыкай з лікамі яны грунтоўна здушаць нам волю.

Яны разумеюць: бясконцая крымінальная хроніка з асвятленнем у СМІ ўсіх вышэйпаказаных актаў гвалту — адзін з самых эфектыўных відаў псіхічнага тэрору супраць нашага народу, які паралізуе яго волю, замыкае людзей толькі на асабістым выратаванні і выжыванні. Фільмы жахаў, баевікі, парнаграфія, любыя вычварэнствы чалавечай прыроды ствараюцца і дэманструюцца імі ў тых жа мэтах.

Сцэны гвалту, крывавых забойстваў, садызму — усё, што па законе з’яўляецца закрытай інфармацыяй праваахоўных органаў — кожны дзень і кожную гадзіну выносіцца на агляд мільёнаў. Юдэі хочуць укараніць ідэі і вобразы гвалту ў наша жыццё да такой ступені, каб ажыццяўляны імі генацыд рускага народу стаў непрыкметным на гэтым фоне, а арганізаваны імі тэрор, складзены з крымінальшчыны, рабаванняў, войнаў, амаральнасці, перастаў бы ўспрымацца як зло, а стаў бы звычкай, нашай рэальнасцю, нормай жыцця ў Расеі.

Арганізатараў, уладальнікаў каналаў і вядучых гэтай тэлевізійнай шокаіндустрыі трэба знішчыць неадкладна, як найбольш небяспечных ворагаў рускага народу.

Пра падзел рускага народу.

Пералік дыверсій і правакацыяў, у выніку якіх адбываюцца міжнацыянальныя канфлікты і войны, будзе няпоўным, калі не закрануць галоўную духоўную дыверсію, якая падзяліла наш народ. У яе аснове — антысавецкая прапаганда. Яна стала ідэйнай базай перабудовы, той шырмай, за якой хавалася старая нянавісць юдэяў да рускай дзяржавы, да рускага народу, да яго традыцый і праваслаўнай веры. Уся іх публіцыстыка, антысавецкія фільмы, «дакументальныя» серыялы аб рэпрэсіях і разбураных храмах працавалі не на ўстанаўленне гістарычнай ісціны, а на тое, каб сеяць свары ў рускім грамадстве. Ім важна было так сказіць савецкую гісторыю, каб мы, рускія, абвінавачвалі адзін аднаго ў тых злачынствах, якія здзейснілі яны на нашай зямлі.

Таму першае, што зрабілі габрэйскія «дэмакраты» — гэта супрацьпаставілі дзве Расеі - царскую і савецкую. Рускіх савецкіх людзей, якім няма чаго было дзяліць адзін з адным, падзялілі на два лагеры — «белых» і «чырвоных», праваслаўных і камуністаў, каб у гэтым «ідэйным» проціборстве, своеасаблівай духоўнай грамадзянскай вайне, знясіліць апошнія нацыянальныя рэзервы. Гэты падзел і стаў галоўнай зброяй, якой габрэйская ўлада ўжо 20 гадоў лупцуе патрыятычны рух. Сталыя спрэчкі рускіх адзін з адным азмрочылі іх розум, пераўтварыўшы ўсю працу праваслаўных і камуністаў па выратаванні Айчыны ў бясплодную ніву.

Каб надаць гэтаму штучнаму супрацьстаянню рэальныя рысы былі задзейнічаны цэлыя штаты габрэйскіх журналістаў і «даследчыкаў». Імі пішуцца выкрывальніцкія і абразлівыя артыкулы і кнігі ад імя нібыта камуністаў і нібыта праваслаўных. Яшчэ адзін спосаб — традыцыйна юдэйскі — апаганьванне і знішчэнне помнікаў. У 1997-98 гг. супрацоўнікамі ФСБ былі ўзарваныя помнікі Цару-пакутніку Мікалаю II працы Вячаслава Клыкава ў вёсцы Тайнінскае Маскоўскай вобласці і ў Падольску. Абвінавацілі маладых камуністаў, выклікаўшы абурэнне праваслаўнай грамадскасці. Па такім жа сцэнары арганізаваны правакацыі з апаганьваннем помнікаў савецкай эпохі, напрыклад, помніка Леніну, які ўзарвалі ў сакавіку 2009 г. у Пецярбургу, каб абвінаваціць у тэракце праваслаўных і сутыкнуць з камуністамі.

Падзяляць, сутыкаць ілбамі, маніпулюючы святынямі й ідэаламі народу — любімы занятак абраннікаў сатаны. І ў сваіх правакацыях, і ў перакручваньні гістарычных падзей яны застаюцца верныя гэтаму прынцыпу. Яны разумеюць, што пазбегнуць выкрыцця сваіх богамерзкіх спраў яны могуць толькі адным спосабам — пераклаўшы сваю віну на іншых: распяцце Хрыста — на рымлян, ганенні і забойствы хрысціян — на язычнікаў, пакаранні еўрапейскіх манархаў — на пурытан і якабінцаў, забойства рускіх цароў — на народавольцаў і бальшавікоў, ганенні на Царкву, рэпрэсіі й генацыд рускага народу ў XX ст. — на Сталіна.

Нядобра тое, што мы як народ, ні праваслаўныя, ні камуністы, да гэтага часу не выпрацавалі проціяддзе супраць гэтай габрэйскай хлусні і містыфікацыі нашай гісторыі. І гэта пры тым, што самі лідэры сусветнага габрэйства адкрыта вызнаюць сваю нянавісць да нашага народу: «На мапе свету рускія — непатрэбны народ», — гаворыць лепшы сябар Пуціна і Чубайса габрэйскі нацыст польскага паходжання Збігнеў Бжэзінскі.

Не хавалі яны гэтай нянавісці і стагоддзе таму. Леў Троцкі: «Калі мы выйграем рэвалюцыю, раздушым Расею, то на пахавальных аскялёпках яе ўмацуем уладу сіянізму… Мы пакажам, што такое сапраўдная ўлада. Шляхам тэрору, крывавых лазняў мы давядзем рускую інтэлігенцыю да поўнага атупення, да ідыятызму, да жывёльнага стану… А пакуль нашы юнакі … - о, як уражвальна ўмеюць яны ненавідзець усё рускае! З якой асалодай яны знішчаюць рускую інтэлігенцыю — афіцэраў, інжынераў, настаўнікаў, святароў, генералаў, аграномаў, акадэмікаў, пісьменнікаў! «

Хіба што не так? Хіба гэта не сёння адбываецца?

Усе ведаюць, але ніхто з лідэраў Камуністычнай партыі, праваслаўнага руху, рэдактараў патрыятычных газет не кажа проста аб тым, хто, арганізаваўшы правакацыю «крывавай нядзелі» і рэвалюцыю 1905 года, метадычна адстрэльваў і падрываў выдатных дзяржаўных дзеячаў дарэвалюцыйнай Расеі, а пасля 1917 г., здзейсніўшы рытуальнае забойства царскай сям’і, вынішчаў святароў, афіцэраў, інтэлігенцыю, хто вынес смяротны прысуд казацтву, арганізаваў «голодомор» і ГУЛАГ. І хто здолеў спыніць вынішчэньне рускага ды іншых народаў Савецкага Саюзу.

Пакуль не будзе прама сказана, што вынішчалі наш народ, праваслаўе і манархію — юдэі, а не рускія камуністы, што на момант 1937 года спыніў сіяністаў Сталін з дапамогай рускіх камуністаў (з-за чаго габрэі і стогнуць пра 37-мы), і нарэшце пра тое, што перайграўшы рускіх камуністаў і затым знішчыўшы самых вартых з іх, габрэі [зноў] узялі ўладу ў КПСС і спецслужбах, арганізавалі перабудову і рэформы смерці — пакуль усё гэта не будзе прама і шчыра сказана нашаму народу без усялякіх агаворак і сінонімаў пра ворагаў, трацкістаў, дэмакратаў, буржуяў (усе гэта па сутнасці адно), юдэі не спыняць знішчаць наш народ сваёй жахлівай хлуснёй.

Сёння на варце сваёй хлусні яны хочуць паставіць Закон «Аб фальсіфікацыі гісторыі», каб ніхто не даведаўся тайну іх беззаконняў. Каб ніхто не здагадаўся, што адказнасць за ўсе злачынствы апошніх дзесяцігоддзяў супраць рускай дзяржавы, пачынаючы са знішчэння савецкай улады ў 1991 г. і расстрэлу Вярхоўнага Савету ў 1993 г., ляжыць на іх. Дыверсіі ўсіх узроўняў, міжнацыянальныя сутыкненні ў рэспубліках былога СССР, чачэнскія войны, падрывы дамоў у Маскве, Валгадонску, Архангельску, колькі б яны ні маскавалі гэтыя падзеі, арганізавала іх ўлада і іх спецслужбы. Што ўсе злачынствы супраць нашай Царквы, пачынаючы з забойства манахаў на Вялікдзень у Опцінай пустышы, падпалы дамоў сьвятароў разам з сем’ямі і дзецьмі, забойствы праваслаўных грамадскіх дзеячаў, атамана Уладзіміра Навумава, кіраўніка Саюзу рускага народу Вячаслава Клыкава, спевака Ігара Талькова, пісьменніка Дзмітрыя Балашова, як да яго Мікалая Рубцова і Васіля Шукшына, рытуальныя на сваю сатанінскіх «пасху» забойствы 5 дзяцей у Краснаярску ў 2005 г. і дэманстратыўна на тым жа месцы Паліны Мальковай у 2006 г., распяцце на крыжы дзяцей у Істынскім раёне Падмаскоўя, забойства дзяцей у Ржэву і ў многіх іншых абласцях Расеі зрабілі іх баевікі, іх ўрачы, іх рабіны, іх супрацоўнікі ў ФСБ.

Больш за ўсё на свеце яны баяцца, што рускія, нарэшце, правядуць гістарычныя паралелі, што падзелены іх хлуснёй народ звяжа разам сваё мінулае і сучаснасць і аб’яднаецца.

СУАЙЧЫННІКІ, БРАТЫ І СЁСТРЫ!

Выкрывайце іх хлусню. Распаўсюджвайце сказаную тут праўду. І тады не знойдзецца такіх падлых сабакаў сярод нашага народу, якія б сталі на іх абарону.

Калі хлусня юдэяў будзе выкрытая, а іх цёмныя справы стануць відавочнымі, тады знікне чароўны морак. Дзеці д’ябла будуць пасаромленыя, а Расея, дзіця Хрыстова, вызваліцца.

Нацыянальнае паўстанне рускага народу стане нашым пакаяннем за патуранне злу і адрачэнне ад праўды Хрыстовай. У гэтым сэнс нашага жыцця і шлях нашай веры.

Задачы байцоў народнага супраціву.

Ваш абавязак — весці інфармацыйную вайну. Займайце духоўную прастору краіны, выціскайце праціўніка з нашай тэрыторыі.

Дадзены зварот перадавайце адзін аднаму. Распаўсюджвайце лістамі і электроннай поштай, у сетцы Інтэрнэт (на інтэрнэт-сайтах, форумах і г.д.).

У першую чаргу, інфармацыя павінна быць даведзена да сілавых ведамстваў: вайсковых частак і падраздзяленняў Міністэрства абароны, Унутраных войскаў, МУС, МНС, аддзяленняў і ўпраўленняў міліцыі, рэгіянальных аддзелаў ФСБ — г.зн. тых, каго першымі падманвае габрэйская ўлада, кідаючы ў пекла войнаў і на здушванне рускага народу.

Усімі спосабамі даводзце інфармацыю да прадстаўнікоў іншых народаў і рэспублік, асабліва каўказскіх (асяцінаў, інгушоў, чачэнцаў, грузінаў, дагестанцаў, азербайджанцаў, армян), якіх сутыкаюць адзін з адным і з Расеяй (на капэрце можна проста ўказаць назву рэспублікі, адміністрацыйны раён, кіраўніку адміністрацыі — там разбяруцца). Ахоплівайце ўсе нацыянальна-культурныя прадстаўніцтвы, зямляцтвы, абшчыны як у Расеі, так і за мяжой.

Накіроўвайце ў амбасады, консульствы былых рэспублік СССР і замежных дзяржаў, у міжнародныя праваабарончыя арганізацыі, Еўрапейскі суд, Міжнародны трыбунал у Гаазе. У замежныя перыядычныя выданні, якія выходзяць на рускай мове. Можаце — перакладзіце на іншыя мовы і пасылайце ў замежныя СМІ, бо злачынствы юдэяў у розных краінах ідэнтычныя, іх метады ўсюды пазнавальныя.

У патрыятычныя, камуністычныя арганізацыі і патрыятычныя сродкі масавай інфармацыі. У суполкі і ўстановы Рускай і Замежнай Праваслаўнай Царквы, праваслаўныя газеты, выдавецтвы, радыё, інтэрнэт-сайты і іншыя крыніцы інфармацыі.

У дзяржаўныя ўстановы любога профілю, органы пракуратуры і суды (асабліва ў тыя, дзе ідуць працэсы супраць рускіх патрыётаў).

У цэнтральныя і рэгіянальныя СМІ рознага напрамку, у органы ўлады любога ўзроўню (край, вобласць, горад, раён). У вышэйшыя, сярэднія ваенныя і грамадзянскія навучальныя ўстановы. У навукова-даследчыя інстытуты, на заводы, фабрыкі, шахты, прадпрыемствы — па любых адрасах арганізацый і асобных карыстальнікаў, якія вам атрымаецца знайсці.

Распаўсюджвайце падчас мітынгаў, страйкаў і іншых грамадскіх мерапрыемстваў. Прыдумляйце любыя формы распаўсюджвання і перадачы інфармацыі.

Для знаходжання вышэйзгаданых адрасоў карыстайцеся даведнікамі й Інтэрнэтам.

1. Абараняйце тых, што трапілі ў бяду, кінутых у турмы рускіх людзей. Арганізоўвайце народныя сходы з патрабаваннем іх вызвалення каля будынкаў пракуратуры, суда і адміністрацыі. Запамінайце твары, прозвішчы пракурораў і суддзяў, якія выносілі прысуды рускім патрыётам.

2. Дапамагайце родным і блізкім рэпрэсаваных акупацыйным рэжымам. У гэтай ўзаемадапамозе, у падзеле гора і адказнасці з арыштаванымі таварышамі (па сутнасці — рускімі ваеннапалоннымі), нараджаецца вялікае аб’ядноўваючае ўсіх нас пачуццё братэрства і хрысціянскай любові. Не маршы і не дэманстрацыі, але ўдзел у лёсе адзін аднаго, абарона адзін аднаго вырашаць лёс Айчыны.

3. Зьбірайце і распаўсюджвайце звесткі і факты злачынстваў габрэйскага рэжыму супраць рускіх патрыётаў і проста сумленных людзей. Пасылайце гэтыя звесткі (аб жывых і загінулых) у выдавецтвы і на сайты патрыятычных газет, арганізацый, на сайты, прысвечаныя палітвязням. Ніхто і нішто не павінна быць забыта. Зводзце гэтыя звесткі ў адзіны рэгістр для прад’яўлення рахунку акупантам.

4. Не стварайце грамадскіх і палітычных арганізацый, каб пазбегнуць варожай агентуры і здраднікаў. Аб’ядноўвайцеся невялікімі, але надзейнымі групамі, дзейнічайце па 2-3 чалавекі. Памятайце, асабістая ініцыятыва аднаго або некалькіх чалавек небясьпечней для нашых ворагаў, чым дзясяткі партый.

5. Расклейвайце і распаўсюджвайце ўлёткі. Яны выклікаюць паніку у акупантаў.

6. Будзьце асцярожнымі і вынаходлівымі. Сёння спецслужбы працуюць толькі на палітычны вышук і барацьбу з рускімі. Не дасылайце небяспечную інфармацыю са свайго кампутара, не карыстайцеся падчас сустрэч, распаўсюду ўлётак і іншых акцый асабістымі мабільнымі тэлефонамі (адсочваюцца на мясцовасці і працуюць як «жучкі» для праслухоўвання гутарак нават у выключаным стане).

7. Арганізоўвайцеся для адпору, калі прадстаўнікі чужых народаў нахабнічаюць і зневажаюць вас. Калі жывуць па-людску, захоўвайце мір. Вядзіце з імі тлумачальную працу — матэрыял у вас у руках. Будзьце мудрэй. Гэта нашы народы, народы адной краіны. Павяртайце іх на свой бок. Ужо зараз гэтым вы не толькі абараняеце сябе і зрываеце юдэйскія планы на міжнацыянальную вайну, але і фармуеце новую імперыю, дзе, як і раней, будзеце ўсім старэйшымі братамі [дзякуй, мы - беларусы-літвіны - як-небудзь ужо бяз вашай "брацкай апекі"... - Рэд.].

8. Выхоўвайце дзяцей у рускіх праваслаўных традыцыях. Знаходзце адзінадумцаў. Патрэбныя любыя формы самаарганізацыі рускіх людзей. Стварайце праваслаўныя суполкі і брацтвы, вайскова-патрыятычныя, спартовыя клубы на базе школ, дзіцячых дамоў, прадпрыемстваў, праваслаўных храмаў, пры ваенкаматах і вайсковых частках. Памятайце, што галоўная задача рускай моладзі — ісці на збліжэнне з арміяй. Прыцягвайце да сваёй работы адстаўных ваенных. Знаходзце любыя формы супрацоўніцтва з дзеючым афіцэрскім складам.

Калі вам будуць перашкаджаць, то за забаронамі чыноўнікаў і пастановамі пракуратуры вы заўсёды ўбачыце прадстаўнікоў «абранага народу». Тады выкрывайце іх, арганізоўвайце сходы, пікеты, звяртайцеся ў патрыятычныя выданні і мясцовыя СМІ, каб усім вакол было ясна, хто перашкаджае адраджэнню праваслаўя, аднаўленню традыцый нашага народу.

9. Зрывайце пахабную рэкламу, разбівайце вітрыны магазінаў «інтымных паслуг», ачышчайце рускія гарады ад скверны. Нанасіце любую матэрыяльную шкоду рэдакцыям распусных і крымінальных часопісаў.

10. Змагайцеся ў сваіх населеных пунктах з п’янствам і наркагандлем. Мабільнымі групамі наносце ўдары па вядомых вам «пунктах» продажу наркотыкаў. З верхнім эшалонам наркатычнай мафіі, якую «крышуе» кіраўніцтва МУС і ФСБ, вам не справіцца, але вы можаце нанесці ўдар па сістэме збыту і ўключэння непаўнагадовых ва ўжыванне наркотыкаў.

Не трэба забываць, структуры габрэйскага рэжыму створаныя не для барацьбы са злачыннасцю і грахом, а для іх вырошчання. Таму яны — па-за законам. Сёння дзяржаўныя функцыі па навядзенні парадку ў краіне бярэце на сябе вы. Дзейнічайце і размаўляйце з ворагамі як ўладу маючыя, а са сваім народам як яму служачыя. Так рабіў Гасподзь.

Будзьце сабранымі і стрыманымі на словы. Маліцеся перад усякай справай. Памятайце, што галоўны вораг патрыёта — гэта шматслоўнасць, ганарлівасць і себялюбства, якое падзяляе сяброў і раскрывае нас перад ворагам. А галоўны памочнік — гэта пакора, вялікадушнасць і малітва.

P.S. Выкладзеная тут інфармацыя прапануецца ўсім верным Расеі грамадскім і дзяржаўным дзеячам, вайскоўцам, рускім чыноўнікам, інтэлігенцыі, кіраўнікам сяброўскіх Расеі краін і народаў для процідзеяння правакацыям габрэйскай ўлады супраць вас асабіста і вашых народаў, як маральны і юрыдычны падмурак для ліквідацыі габрэйскіх акупацыйных сіл на нашай тэрыторыі .

Час падаць інфармацыю пра другую частку расейскай імперыякратыі — старую тэрытарыяльную. Зрух балансу сілаў у Расеі (паміж новай сіянісцкай і старой класічна маскальскай часткамі расейскай імперскай бюракратыі) у бок першай часткі сёньня зьяўляецца відавочным. У руках алігархаў-сіяністаў знаходзіцца большая доля ўласнасьці, якая ў норме павінна належаць народам Расеі, у т.л. і рускаму, а таксама большая доля прапагандысцкіх рэсурсаў (СМІ) й палітычнай улады. У сваім інтэрвю Дзерыпаска адкрыта кажа (гл. ранейшыя матэрыялы сайта), што яго сёньня турбуе толькі расейская армія, у якой трэба «пачысьціць генералітэт», і тады «сапраўдная расейская ўлада» (г.зн., ён і такія як ён) можа лічыць, што іх поўнае панаваньне ў Расеі будзе забясьпечана. Да расейскіх імперцаў-шавіністаў у шэрагах арміі нарэшце дайшло, што новыя ўладары Расеі пасьля здушэньня супраціву з боку звычайных грамадзян хутка пачнуць рэзаць, як баранаў, й іх саміх. Яны вырашылі пасупраціўляцца. Яскравым прыкладам пачатку арганізацыі такога супраціву ёсьць дакумент, які падаецца ніжэй. Натуральна, што вельмі многае ў ім мы не падзяляем, але друкуем яго, каб прасьвятліць сітуацыю ў тым пытаньні, якое разьбіраем. Матэрыял ілюструе фота палкоўніка Квачкова, вядомага тым, што ён нібыта спрабаваў забіць Чубайса.

1.

ЗАКЛІК ДА РУСКАГА НАРОДУ, ДА АФІЦЭРАЎ АРМІІ Й ФЛОТУ, ДА КАЗАЦТВА, ДА РУСКАЙ МОЛАДЗІ Й ПРАВАСЛАЎНАГА ДУХАВЕНСТВА

(19 лістапада 2009 г; узята з http://news.nswap.info/?p=25522)

Хутка будзе 20 гадоў, як на тэрыторыі Расеі ўсталяваўся самы крывавы ў гісторыі чалавецтва рэжым, які забіў рускіх больш, чым дзьве сусьветныя вайны.

Больш за 30 мільёнаў рускіх, якія «не ўпісаліся ў рынак», як любяць паўтараць габрэйскія рэфарматары, загінулі. Яны зьнішчаны сьвядома і планамерна пад выглядам перабудовы і рэформаў. Народ Расеі павольна згасае, папаўняючы шэрагі мільёнаў беспрацоўных, наркаманаў, алкаголікаў. Хто аказвае супраціў — трапляе ў турмы. Тых, хто не зьмірыўся — забіваюць, тлумачачы ў СМІ, што яны самі зьвялі рахункі з жыцьцём або загінулі ў ходзе бандыцкіх, нацыянальных, прафесійных і г.д. разборак. У Расеі — 1,5 млн. зьняволеных. Улічваючы колькасьць насельніцтва, гэта больш, чым у сталінскім СССР. Вось дзе ГУЛАГ. Вось канцэнтрацыйныя лагеры, у якія сёньня габрэйскія нацысты загналі тых, хто вызваляў іх з фашысцкіх лагераў.

Але чым больш яны кідаюць у турмы і забіваюць рускіх, чым больш робяць злачынстваў у нашай краіне, пачынаючы з эканомікі й заканчваючы рытуальнымі забойствамі нашых дзяцей у дні сваіх богамярзотных сьвятаў, тым мацней яны крычаць аб рускім фашызьме, як быццам спрабуючы перакрычаць увесь роў і енк забіваемага імі народу.

Яшчэ ў пачатку 2009 г. на сустрэчы з высокімі чынамі МУС Мядзьведзеў заявіў аб стварэньні сьпецыяльных падраздзяленьняў для барацьбы з экстрэмізмам, каб ніхто не сьпекуляваў на настроях масаў ва ўмовах крызісу. Гэта значыць: каб падчас чарговага рабаваньня дзяржавы здушыць любы пратэст нашага народу. І ў гэтай вайне заказныя забойствы нашых патрыётаў, лепшых людзей Расіі — афіцэраў-герояў, сьвятароў, навукоўцаў — рэпрэсіі супраць моладзі сталі асноўнымі метадамі акупацыйных сілаў.

2009 акупанты пачалі з забойства афіцэра-героя Валянціна Палянскага — палкоўніка Паветрана-дэсантных войскаў, паплечніка Уладзіміра Квачкова. Герой Расеі, удзельнік двух чачэнскіх войнаў Валянцін Палянскі адкрыта заявіў сваё стаўленьне да банды пуцінскіх злодзеяў і заклікаў афіцэрскі склад арміі, былых афіцэраў ПДВ і сьпецназу ўзначаліць нацыянальна-вызвольную барацьбу супраць акупацыйнага рэжыму.

Валянцін Палянскі быў забіты ў ноч на 3 студзеня ў сваёй кватэры. Гэтым злачынствам ФСБ да дэталяў паўтарыла забойства іншага Героя Расеі — генерала Льва Рохліна. Абодва забойствы былі зьдзейсьненыя ноччу ў прысутнасьці жонак. У абодвух выпадках жанчынам пагражалі расправай з блізкімі. Жонку генерала Рохліна прымусілі ўзяць злачынства на сябе, жонку палкоўніка Палянскага — пацьвердзіць самазабойства мужа.

Дзеячы з ФСБ-Масада думаюць, што калі яны забьюць рускага патрыёта не ў падваротні, а дома, як Льва Рохліна і Валянціна Палянскага, або ў шпіталі, як старшыню Саюзу Рускага народу скульптара Вячаслава Клыкава, або атруцяць сокам на сустрэчы з мэрам, як мітрапаліта Санкт-Пецярбуржскага і Ладажскага Іаана (Снычова), або забьюць у службовым кабінеце, як маршала Савецкага Саюза Сяргея Ахрамеева або начальніка Службы раскватараваньня войскаў генерал-палкоўніка Віктара Ўласава, якія перашкаджалі Сердзюкову ў распродажы ваеннай нерухомасьці — то нашы людзі не даведаюцца, чыіх гэта рук справа.

Наш народ, наша армія павінны ведаць: ФСБ ўжо ня служба на варце бясьпекі дзяржавы, а служба, якая мэтанакіравана падрывае асновы нашай дзяржавы, якая ажыцьцяўляе правакацыі, дыверсіі, заказныя забойствы, якая павярнула ўвесь арсенал сваіх магчымасьцяў ня супраць ворагаў Расеі, а супраць рускага народу, яго арміі, яго моладзі.

Зьнішчэньне войска. Ліквідацыя ваеннай выведкі (ГРУ) Расеі.

За два дзесяцігоддзі наш народ пераканаўся: пры габрэйскай уладзе рэформа эканомікі — гэта зьнішчэньне эканомікі, рэформа дзяржаўнай улады — гэта разбурэньне дзяржаўнай улады, рэформа арміі — гэта зьнішчэньне войска.

Рэформы — гэта форма вайны юдэяў супраць рускага народу, якую акупанты прыкрываюць патрыятычнымі лозунгамі аб велічы Расеі.

Сёньня іх асноўнай задачай зьяўляецца канчатковае разбурэньне Ўзброеных Сіл Расеі перад уварваньнем сіл НАТА. У гэтых мэтах сусьветная Закуліса ў асобе дзяржаўных злачынцаў Пуціна-Мядзьведзева ажыцьцяўляе беспрэцэдэнтнае па колькасьці скарачэньне арміі й афіцэрскага корпусу, дамагаючыся поўнай страты баявога кіраваньня войскамі. Ужо сёньня штабы ўсіх узроўняў ад Генеральнага да штабоў дывізій страцілі дзьве траціны свайго складу, іх праца паралізаваная.

Але цьвік рэформы — ліквідацыя ваеннай выведкі ГРУ (Галоўнага выведчага ўпраўленьня) і ПДВ (Паветрана-дэсантных войскаў). Забойства Героя Расеі палкоўніка ПДВ Валянціна Палянскага, замах на забойства камандзіра батальёна сьпецназу ГРУ «Усход» Героя Расеі Суліма Ямадаева і прэзідэнта Інгушэціі Юнус-бека Еўкурава, таксама афіцэра выведупраўленьня і Героя Расеі, яшчэ раз паказалі, што рэжым больш за ўсё турбуюць дзьве структуры нашай арміі — ГРУ і ПДВ, якія вылучаюць са сваіх шэрагаў адданых Айчыне афіцэраў і палітыкаў. Таму ў шэрагу масавых рэпрэсій супраць вайскоўцаў (асабліва ў перыяд чачэнскіх кампаній) значную частку займаюць крымінальныя справы супраць афіцэраў вайсковай выведкі і дэсанту.

Досьвед апошніх войнаў паказаў: сьпецпадраздзяленьні — гэта ключ да посьпеху ў сучаснай вайне. Стварэньне адборных Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня — першая задача дзяржавы. У заходніх арміях яны створаны. Аднак любая спроба нашых ваенных сьпецыялістаў мадэрнізаваць войска Расеі сустракае жорсткае процідзеяньне габрэйскіх рэфарматараў й іх сьпецслужбаў.

У 1998 г. была сфабрыкаваная справа супраць начальніка выведкі ПДВ палкоўніка Паўла Папоўскіх. Ён быў абвінавачаны ў забойстве журналіста Дзьмітрыя Холадава якраз у той момант, калі разам з палкоўнікам В.Квачковым упершыню паставіў перад прэзідэнтам і Саветам бясьпекі РФ пытаньне аб стварэньні Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня. Сьмерць сумленнага журналіста Дзьмітрыя Холадава, забітага 4-ма гадамі раней, рэжым выкарыстаў, каб нейтралізаваць рускую вайсковую эліту і спыніць развіцьцё рускай арміі. Начальніка выведкі ПДВ Паўла Папоўскіх пасадзілі ў турму. Адно з самых баяздольных падраздзяленьняў Узброеных Сіл Расеі — 45-й полк сьпецназу ПДВ, падвялі пад сьледства і паставілі на мяжу расфарміраваньня.

Работу па стварэньні Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня працягнуў палкоўнік ГРУ Ўладзімір Квачкоў. У 2005 г. начальнік Генеральнага штаба Юры Балуеўскі ухваліў канцэпцыю Ўл.Квачкова, была падрыхтавана дырэктыва для прадстаўленьня прэзідэнту і ўраду з прапановай, нарэшце, стварыць новы род войскаў. Аднак акупацыйныя ўлады хутка арганізавалі палкоўніку Квачкову такую ж правакацыю, як і палкоўніку Папоўскіх. 17 сакавіка 2005 года ФСБ быў інсцэніраваны замах на Чубайса, у якім абвінавацілі Ўладзіміра Квачкова і яшчэ двух афіцэраў-дэсантнікаў таго ж 45 палка ПДВ Роберта Яшына і Аляксандра Найдзёнава.

Легендарнага выведчыка Ўладзіміра Квачкова пратрымалі ў турме 3 гады. Яго выпусьцілі зь вязьніцы толькі пасьля таго, як быў зьняты з пасады начальнік Генеральнага штаба Юры Балуеўскі, ад якога залежыла рашэньне аб стварэньні сьпецвойскаў. Так скончылася 10-гадовая барацьба лепшых афіцэраў Расеі за стварэньне Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня, а значыць, новай рускай арміі.

Для дыскрэдытацыі вайсковай выведкі й шэльмаваньня яе ў прэсе была арганізавана і справа выведніка ГРУ Эдуарда Ўльман.

У жніўні 2004 г. быў забіты намесьнік вярхоўнага атамана казацкіх войскаў Уладзімір Навумаў, таксама палкоўнік ГРУ ў адстаўцы, які ажыцьцяўляў узаемадзеяньне казачых і вайсковых структур.

У лютым 2009 вораг арміі Сердзюкоў выдаў рашэньне аб расфармаваньні брыгад сьпецназу ГРУ, у выніку чаго вайсковая выведка Расеі як структура перастане існаваць. Ідзе ліквідацыя 67 сібірскай брыгады сьпецназу ГРУ ў Бердску. Расфармоўваюць брыгады сьпецназу ў Краснадары (Паўночна-каўказская ваенная акруга) і ў Азьбесьце (Уральская ВА). У выніку дыверсіі (падпал) зьнішчаны штаб 16-й брыгады сьпецназу ГРУ ў Тамбове. Ліквідуецца 106 Тульская паветрана-дэсантная дывізія, на чарзе Пскоўская 76-я дывізія ПДВ і часткі марской пяхоты. Адхілены ад пасады начальнік ГРУ генерал арміі Валянцін Карабельнікаў, таксама Герой Расеі. Не спыняюцца правакацыі супраць новага камандуючага ВДВ Героя Расеі Ўладзіміра Шаманава, часова пастаўленага на гэты пост, каб пагасіць незадаволенасьць дэсантнікаў. Са сваіх пастоў здымаюцца лепшыя афіцэры і генералы.

Ганьбаваньне і зьдзек над Узброенымі Сіламі Расеі вянчае продаж габрэйскім алігархам легендарнага ваеннага аэрадрома Кубінка, які прыкрывае неба сталіцы. 9 мая зь яго ў апошні раз падняліся баявыя самалёты пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў» і «Стрыжоў», каб магільшчыкі-прэзідэнты маглі прадэманстраваць народу неіснуючую моц арміі, якую яны забіваюць.

Але нават гэтай рускай славы ім падалося шмат. 16 жніўня 2009 года самалёты пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў» былі ўзарваныя пры вяртаньні на базу. Камандзір «Рускіх Віцязяў» Ігар Ткачэнка, які ўстаў на абарону вайсковай авіяцыі й да канца змагаўся за захаваньне аэрадрома ў Кубінцы, быў забіты.

Разбураючы абарону, здаючы апошнія рубяжы, урад РФ дамаўляецца з Захадам аб ліквідацыі пазасталых ядзерных сіл Расеі, каб зрабіць яе безабароннай перад ЗША і заканчваючым пераўзбраеньне Кітаем, зь якім сусьветная Закуліса плануе сутыкнуць нас у наступным дзесяцігоддзі.

Таварышы афіцэры!

Мы ўсе давалі прысягу на вернасьць Радзіме, а не яе ворагам. Мы кляліся служыць свайму народу, а не сатанінскаму племені. Армія ня будзе падпарадкоўвацца дзяржаўным злачынцам.

Афіцэры сьпецназу, дэсантнікі, маракі! Пакуль мы са зброяй — яны нас не расфармуюць. Калі ж гэта здарыцца па маладушнасьці нашых камандзіраў або хітрасьцю ворагаў — не апускайце рук. Паслужыце Бацькаўшчыне! Знайдзіце адзін аднаго. Не рабіце публічных заяў, не рабіце памылак палкоўніка Палянскага. Не кажыце пра народнае апалчэньне — не выдавайце сябе. На акупаванай тэрыторыі рускім не дазволяць арганізаваць свае структуры супраціву. Сьпісы ўдзельнікаў будуць у ФСБ. Сапраўдныя арганізатары будуць нейтралізаваныя, а падстаўныя — накіруюць энэргію людзей у ілжывае рэчышча. Так было ўсе гэтыя гады, так будзе і на гэты раз.

Дзейнічайце, як у тыле ворага. Як ФСБ-Масад таемна ваюе супраць нас, так і вы таемна ваюйце супраць іх. Вы ведаеце нашых ворагаў. Не сумнявайцеся, усе яны стаўленікі сусьветнай юдэйскай закулісы. Зьнішчайце іх.

Першы ваш вораг — Сердзюкоў. Потым ўвесь іх урад па сьпісе на чале з бледным масонаў Пуціным і яго алігафрэнам-пераемнікам. Банкіры і алігархі, габрэйскія намесьнікі-губернатары, мэры й іх прыкрыцьцё — кіраўніцтва праваахоўных органаў. Іх пракуроры і суддзі, якія фабрыкуюць крымінальныя справы супраць вайскоўцаў, пісьменьнікаў, рэдактараў патрыятычных газет, моладзі, казацтва. Далей заслужаныя работнікі «культасьветы» і маніпулятары сьвядомасьцю — нацысты і русаненавісьнікі Швыдкой, Паўлоўскі, Салаўёў, Позьнер, Сванідзэ, Млечын, Венедыктаў ды інш. Вядучыя пахабных тэлешоў і рэдактары распусных газет і часопісаў. У Інтэрнэце вы знойдзеце разносчыкаў парнаграфіі, трымальнікаў прытонаў і разбэшчвальнікаў нашых дзяцей. Адстрэльвайце ўсю гэтую нечысьць — ачышчайце Расію.

Зьнішчайце габрэйскае тэрарыстычнае падпольле — баевікоў «Бейтар», іх ізраільскіх інструктараў і апекуноў у праваахоўных органах. Сіяністаў РГК (Расейскі габрэйскі кангрэс), ФЕОР (Федэрацыя габрэйскіх суполак), іх «праваабарончых» арганізацый накшталт МБПЧ (Міжнароднае бюро па правах чалавека) Аляксандра Брода, якія накіроўваюць карную дзейнасьць супраць патрыётаў Расеі. Хай не ўцякуць ад помсты ізуверы-хасіды Берл Лазара, якія зьдзяйсьняюць рытуальныя забойствы нашых дзяцей. Дзейнічайце так, каб габрэйскім нацыстам страшна было хадзіць па нашай зямлі.

Толькі партызанская і дыверсійная вайна. Сіянісцкая ўлада не гатовая да такога павароту падзей. Яны ўпэўненыя ў тым, што рускія ня змогуць дзейнічаць без арганізуючага цэнтру. Менавіта таму ўсе гэтыя гады яны зьбіралі нас у разнастайныя «саюзы» і «франты», каб кантраляваць нас і адначасова выяўляць і ліквідаваць тых, хто можа арганізоўваць супраціў.

Пры першых жа самастойных дзеяньнях ўся іх карная сістэма, ня здольная ні да чаго, акрамя як праслухоўваць тэлефоны і забіваць у спіну рускіх афіцэраў, будзе паралізаваная. З малых груп, якія дзейнічаюць на свой страх і рызыку, складзецца рух, будзе Апалчэньне. У гэтым сутнасьць рускай рэформы: нашы Войскі спецпрызначэньня ўзьнікнуць не па ўказе акупацыйнай улады, а ў барацьбе зь ёй і яе карнымі органамі.

Трэба ўлічваць. Рускія кадры ў праваахоўных органах страцілі ўсялякае палітычнае значэньне. У асноўным гэта шараговы склад. Калі й сустракаюцца рускія людзі высокага рангу, то яны ня здольныя зразумець тактыкі сіяністаў і дзейнічаюць у патрэбным ім напрамку. З гэтага вынікае, што весьці вайну з шараговым складам сілавых органаў бессэнсоўна. Мала таго, трэба быць гатовымі, што акупанты будуць спрабаваць выкарыстоўваць любы наш заклік да супраціву ў сваіх мэтах. Як у 1993-м, яны будуць забіваць простых рускіх супрацоўнікаў міліцыі, ФСБ, СОБРу, АМАПу, ажыцьцяўляць іншыя дыверсіі й праз СМІ звальваць гэтыя злачынствы на нас — байцоў супраціўленьня, каб пазбавіць нас маральнай падтрымкі народу. Таму ўсе дзеяньні павінны быць сканцэнтраваныя толькі на габрэйскай верхавіне захопленых дзяржаўных органаў і сродкаў масавай інфармацыі. Простых габрэяў не чапаць.Вулічны антысемітызм выгадны толькі сіяністам. Здраднікаў і памагатых рэжыму з рускіх не чапаць, каб не страціць галоўную мэту - з паліцаямі разьбярэмся потым.

Запомніце! Ніякі зьнешні вораг, ніякае НАТО, усе баявікі й тэрарысты разам узятыя не параўнальныя па небяспецы для дзяржавы з сатанініскім племем, якое разбэсьціла душу нашага народу і цела нашых дзяржаўных інстытутаў. Сёньня няма ні адной тэрарыстычнай арганізацыі, ні адной вайны, якія не былі б арганізаваныя, не фінансаваліся, не накіроўваліся і не кантраляваліся б габрэйскім капіталам й іх сьпецслужбамі на Захадзе і ў Расеі.

Усе гэтыя гады яны таму і кідалі нас у арганізаваныя імі войны, нацкоўвалі на чачэнцаў, грузінаў, а іх — на нас, каб у крывавай схватцы і нянавісьці мы не разгледзелі твар сапраўдных забойцаў — тайных спраў майстроў, якія захапілі рычагі кіраваньня ў нашай краіне.

Таварышы афіцэры. Няма нічога цяжэй, але і ўзьнёсьлей, чым у цяжкім баі ўзяць адказнасьць на сябе. Не чакайце загаду — ніхто вам яго не аддасьць. Хай кожны зробіць тое, што яму па сілах.

Ратуйце Бацькаўшчыну.

Гасподзь дасьць розум, накіруе і павядзе вас.

(канец цытаваньня дакумента)

2.

КАМЕНТАР І ДАПАЎНЕНЬНЕ ЧАЧЭНЦАЎ

(узяты з http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/23/69314.shtml).

Сайт рускага «саюзу афіцэраў», і некаторыя іншыя рускамоўныя рэсурсы апублікавалі «Заклік да рускага народу, да афіцэраў арміі й флоту, да казацтва, да рускай моладзі й праваслаўнага духавенства», у якім гучаць заклікі да фізічнай ліквідацыі «стаўленікаў сусьветнай іюдэйскай закулісы» ў кіраўніцтве Расеі.

Рускі «Саюз афіцэраў», які ўзначальвае падпалкоўнік МА РФ Станіслаў Церахаў, паведамляе, што апублікаваныя матэрыялы «Закліку да…» і «Растлумачэньне аб характары тайных аперацый супраць рускага народу» — прызначаны «для выкарыстаньня ў рабоце з афіцэрамі ды іншымі катэгорыямі грамадзян Расеі».

Публікацыі названых метадычак папярэднічаў зьезд «Рускай радыкальнай апазіцыі» ў Кіеве, які адбыўся 2 кастрычніка 2009 г. Церахаў, які прымаў у ім удзел у якасьці дэлегата, у прыватнасьці, заявіў, што «хутка ён і яго паплечнікі пакажуць сілу расейскім уладам і дапамагаць у гэтай справе ім будуць генералы Ачалаў, Макашоў і сам Баркашоў, які жывы і здаровы».

Пазьней стала вядома, што пералічаныя асобы, а менавіта, кіраўнікі «Саюзу дэсантнікаў Расеі» В.А. Ачалаў, «Саюзу афіцэраў» С.М.Церахаў і «Рускага нацыянальнага адзінства» А.П.Баркашоў аб’ядналіся ў нейкую новую арганізацыю — «Саюз абаронцаў Расеі; кастрычнік-93», галоўная мэта якой «процідзейнічаць распаду Расеі».

Тым часам, 21 лістапада 2009 г. у Маскве прайшла «надзвычайная ваенна-палітычная нарада», рэзалюцыя якой пацьвердзіла і дапоўніла тэзісы, выкладзеныя на сайце С.М.Церахава.

Пазначым у гэтай сувязі, што т.зв. «Рускія афіцэры» зьяўляюцца мацёрымі крымінальнікамі й міжнароднымі злачынцамі за зьдзяйсьненьне цэлага шэрагу цяжкіх злачынстваў, а менавіта, дзяржаўнага тэрарызму і агрэсіі супраць мусульман Ічкерыі ды іншых віялатаў Імарата Каўказ, а таксама мірнага народу дэмакратычнай Грузіі.

Дзьве першыя канторы («Саюз афіцэраў» і «Саюз дэсантнікаў») у складзе кафірскіх бандаў удзельнічалі ў адкрытай вайсковай агрэсіі, а апошняя («РНЕ»), у асноўным займалася падрыхтоўкай ідэалагічнай базы па падтрымцы названых злачынстваў.

Пазьней сайт чачэнскіх змагароў паведаміў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/08/69562.shtml), што рускія афіцэры правялі ў Падмаскоўі з 5 па 7 сьнежня 2009 г. яшчэ адну закрытую нараду па перахопу ўлады ў выпадку распаду Расеі, які, на іх думку, можа адбыцца ўжо ў 2010 годзе ў сувязі з паглыбленьнем эканамічнага крызісу.

У нарадзе прынялі ўдзел былыя і дзеючыя афіцэры з групы «Саюз абаронцаў Расеі» ( «Кастрычнік 1993 г.»).

На нарадзе не было прадстаўнікоў прэсы.

У ёй прыняла ўдзел каля 250 вайсковых афіцэраў, якія ў цяперашні час вярбуюць у свае шэрагі таксама афіцэраў міліцыі.

Удзельнікі дамовіліся аб фармаваньні сьпецыяльных Надзвычайных камітэтаў у рэгіёнах, каб у выпадку анархіі ды масавых сацыяльных хваляваньняў перахапіць ўладу ў Расеі.

Раней паведамлялася пра бражэньне ў асяроддзі афіцэраў ГРУ, якія плануюць перахапіць уладу ў чэкістаў. 23 лістапада ў Іжэўску чэкісты атруцілі ў кафэ генерала ГРУ Антона Сурыкава, якога яны лічылі кіраўніком вайсковай змовы.

Па дадзеных крыніц КЦ, перад адкрыцьцём сходкі яе ўдзельнікі «ўшанавалі хвілінай маўчаньня» буйных расейскіх чыноўнікаў, ліквідаваных у «Неўскім экспрэсе», у выніку пасьпяхова праведзенай дыверсійнай аперацыі каўказскіх маджахедаў.

Паведамляецца, што дэлегаты зьезду абралі цэнтральны кіруючы орган — «Цэнтральны савет» і яго старшыню. Таксама вядома, што па аднадушнаму меркаваньню тых, хто сабраўся, Расея «ўжо ўступіла ў фазу сістэмнага распаду».

Зыходзячы з гэтай упэўненасьці, зноў абранае кіраўніцтва «Абаронцаў Расеі» даручыла сваім прадстаўнікам у рэгіёнах ў максімальна кароткія тэрміны «разгарнуць узмоцненую прапагандысцкую працу» з мэтай «максімальнага пашырэньня колькасьці ўдзельнікаў арганізацыі», а таксама «дамагчыся шырокай падтрымкі з боку грамадства».

Таксама расейскімі афіцэрамі былі пастаўленыя задачы: «у кароткія тэрміны пабудаваць гарантавана ўстойлівую сувязь і аператыўнае ўзаемадзеяньне з цэнтральным саветам і міжрэгіянальным арганізацыямі».

Са свайго боку ўдзельнікі збору даручылі «Цэнтральнай радзе» сфармаваць «Надзвычайны камітэт» (ЧК) на момант пачатку дэструктурызацыі цяперашняй улады і пачатку распаду Расеі з тым, каб «не дапусьціць у краіне хаосу, беспарадкаў, развалу і сепаратызму». Мяркуючы па ўсім, гэтыя структуры можна расцэньваць як «ценявы ці паралельны ўрад» на гадзіну «Г».

І апошняе. Ніводнае расейскае СМІ не паведаміла аб адбылай нарадзе.

3.

АБ’ЯДНАНАЯ ВАЙСКОВАЯ АПАЗІЦЫЯ

Уладзімір Мухін (артыкул у «Незалежнай газеце» ад 25.02.2010 г.; падаецца паводле http://www.ng.ru/printed/237380)

Мінулыя сьвяты, прысьвечаныя Дню абаронцаў Айчыны, прайшлі на фоне актыўных антыўрадавых акцый, арганізаваных КПРФ, «Яблыкам», «Справядлівай Расеяй», ЛДПР, а таксама рухамі «Салідарнасьць», Народна-дэмакратычны саюз, прафсаюзамі й г.д. Мітынгі і маніфэстацыі адрозьніваліся радыкальнымі патрабаваньнямі: «Злых мядзведзяў на тапачкі!», «Урад у адстаўку», «Вайсковая рэформа — здрада Радзіме». Такімі былі лозунгі.

Між тым, без увагі назіральнікаў і СМІ аказалася такое мерапрыемства, як Агульнарасейская афіцэрская нарада (ААС), якая ва ўмовах жорсткай кансьпірацыі прайшла 20 лютага 2010 г. у Маскве ў гасьцініцы «Салют». Сярод арганізатараў гэтага нарады былі Вышэйшы афіцэрскі савет Расеі (ўзначальвае генерал-лейтэнант Рыгор Дуброў), «Народнае апалчэньне» (палкоўнік Уладзімір Квачкоў), Ваенна-дзержаўный саюз (генерал-палкоўнік Леанід Івашоў), Саюз дэсантнікаў (генерал-палкоўнік Уладзімір Ачалаў).

Нельга сказаць, што апазыцыйная афіцэрская нарада ў «Салют» — зьява экстраардынарная. Напярэдадні 23 лютага ў мінулыя гады такія ААС у той ці іншай форме праводзіліся і раней. Аднак, як распавёў «НГ» адзін з арганізатараў нарады, лідэр Саюзу афіцэраў палкоўнік Станіслаў Церахаў, мерапрыемства, у адрозненьне ад мінулых гадоў, прайшло ў абстаноўцы «падвышанай сакрэтнасьці — каб міліцыя не замінала». Па словах Церахава, у ім «удзельнічала большая, чым у былыя гады, колькасць дэлегатаў — каля 300 з 50 рэгіёнаў краіны». Станіслаў Церахаў асабліва падкрэсліў, што сярод прысутных на нарадзе былі дзеючыя афіцэры, у тым ліку і даволі маладыя, якіх у выніку вайсковай рэформы «выкінулі за борт».

Менавіта з удзелам такіх афіцэраў, а таксама вайскоўцаў запасу вайсковыя апазіцыянеры плануюць у бліжэйшы час ва ўсіх вайсковых гарнізонах краіны арганізаваць і правесьці афіцэрскія сходы, якія павінны выступіць з патрабаваньнямі да прэзідэнта і ўраду пра ўзмацненьне сацыяльнай абароны ваеннаслужачых і членаў іх сем’яў. А па прапанове лідэра прыморскай краёвай арганізацыі Агульнарасейскага прафесійнага прафсаюза ваеннаслужачых маёра Юрыя Тарлавіна, члены ААС гатовыя 10 красавіка 2010 годаУсерасейскай акцыі пратэсту афіцэраў і ветэранаў вайсковай службы. Члены ААС маюць намер таксама выступіць супраць удзелу ў Парадзе Перамогі 9 мая прадстаўнікоў дзяржаў НАТА. З такім патрабаваньнем выступіў былы намесьнік начальніка штаба Варшаўскай дамовы генерал-лейтэнант Міхаіл Цітоў. ўдзельнічаць ва

4.

Дадатак, паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/26/70894.shtml

Можна выказаць здагадку, што вайсковая апазіцыя зараз актыўна займаецца падрыхтоўкай своеасаблівага аналага ГКЧП — Дзяржаўнага камітэту па надзвычайным становішчы ў РФ на выпадак прагназаванага ў бліжэйшай перспектыве распаду Расеі.

- Барыс Натанавіч, 2009 год скончыўся цэлай серыяй катастроф: аварыя на Саяна-Шушанскай ГЭС, «Неўскі экспрэс», пажар у Пермі … Выпадковасьць? Або пачаў развальвацца міф аб «пуцінскім дабрабыце» і «пуцінскім цудзе»?
- Ідзе даўно ўжо прадказаная серыя тэхнагенных катастроф — вынік безнадзейнай зношанасьці «матчасткі», чыніць якую нецікава і нявыгадна нікому. «Дзяржава заплаціць». Выродлівае спараджэньне пераходу ад сьпелага сацыялізму да «чырвонага» капіталізму: уласнасьць, пенкі зь якой здымае начальнік (ня ўласьнік, а менавіта начальнік — прызначаны бюракрат), а страты пакрывае дзяржава (іншы бюракрат) [падмена: старты пакрывае… народ! – Рэд.].

- Тады ці быў «цуд»? І як можна ацаніць вынікі «пуцінскага дзесяцігоддзя»?
- Было толькі адно: паварот ад дэмакратычнай рэвалюцыі 1990-х да «стабільнасьці й раўнавагі» нулявых. Фактычна — адмова ад курсу палітычных і эканамічных рэформаў на карысьць курсу на дзяржаўнасьць і застой. Вынікам «пуцінскага дзесяцігоддзя» і ёсьць вяртаньне да стабільнасьці ды застою брэжнеўскага тыпу. Па сутнасьці — вяртаньне ў савок.

- Праваабаронцы спрабуюць заклікаць да дзяржаўнага асуджэньня сталінскіх злачынстваў, але беспасьпяхова: кіраўнікі дзяржавы адвязваюцца агульнымі фразамі, і ў гэты ж час адзначаюць 130-годдзе Сталіна дый у падручніках гісторыі працягваюць распавядаць пра «эфектыўнага мэнэджэра». Чаму так адбываецца?
- Таму што сталінскі рэжым - гэта ў рэшце апафеоз стабільнасьці й раўнавагі! «Стабільнасьць, кіраваная пятлёй на шыі». У яе ёсьць пэўныя “недахопы” (бюракратыя ня можа лічыць сябе ў бясьпецы), але гэтыя “недахопы”, як паказвае досьвед, пасьпяхова выпраўляюцца: гл. рэжым застою імя Л.І. Брэжнева — абсалютны і нязлосны самадзержац на чале натоўпу ўсемагутных баяраў. Да гэтага й ідзем.

- Ветэраны вайны – гэта героі ці ня вартыя сімпатыі абаронцы сталінскага рэжыму? А генерал Уласаў — здраднік ці змагар зь «бязбожным бальшавізмам»?
- Памяць пра Вялікую Айчынную стала сьвятыняй. Не існуе больш ні паняцьця «праўда пра вайну», ні паняцьця аб «скажэньні гістарычнай ісьціны». Ёсьць толькі паняцьце «абра́за сьвятыні». І такое ж стаўленьне імкнуцца стварыць да ўсёй гісторыі савецкага перыяду. Гэта ўжо не гісторыя, гэта - па сутнасьці, рэлігія. З пункту гледжаньня верніка, з пункту гледжаньня царквы, не бывае скажэньня «праўды Бібліі» — бывае замах на сьвятасьць, абраза веры, ерась. Біблія Вайны напісана, і апокрыф пра здрадніка-генерала Ўласава ў яе занесены. Усё. Сякерай ня вырубіш. Але з пункту гледжаньня «атэіста» няма тут і ня можа быць ні прастаты, ні адназначнасьці. І генерал Уласаў — складаная зьява гісторыі, не прасьцей Язэпа Флавія ці Аляксандра Неўскага; і ветэраны — цалкам асаблівая сацыяльная група, члены якой, як правіла, розныя паміж сабою ў значна большай ступені, чым падобныя.

- Многія праваабаронцы заклікаюць да адмены 282-га артыкула КК РФ — аб распальваньні міжнацыянальнай варожасьці й нянавісьці, таму што па ёй прыцягваюць ня столькі фашыстаў, колькі апазіцыянераў (вінавацячы іх у «распальваньні нянавісьці» да такіх «сацыяльных груп», як міліцыянты, чыноўнікі або супрацоўнікі ФСБ). Ваша меркаваньне?
- Сьмешна разьлічваць на разумнасьць і высакароднасць Крымінальнага кодэксу аўтарытарнай краіны! Праваабаронцы асуджаныя змагацца з пачварнымі скажэньнямі сэнсу і духу цалкам разумных артыкулаў. Антыфашысты ў нас з лёгкасьцю становяцца распальнікамі міжнацыянальнай нянавісьці: крытыкі парушэньняў Канстытуцыі — «экстрэмістамі, якія выступаюць супраць грамадска-палітычнага ладу». Бюракратыя бароніць сябе [! – Рэд.]. Бюракратыя не пацерпіць ніякага іншадумства і ніякага парушэньня стабільнасьці. Тым больш, што і шырокім народным масам гэта таксама не падабаецца.

- Ёсьць і такі пункт гледжаньня, што ўвогуле нельга перасьледаваць нікога па суду за выказваньне любых ідэй, нават фашысцкіх або расісцкіх: маўляў, са словам трэба змагацца толькі словам, а не дзяржаўным гвалтам. Але хіба ў грамадстве павінна быць дазволена беспакарана прапаведаваць фашысцкія ідэі?
- Гэта надзвычай складанае і тонкае пытаньне. Калі б гаворка ішла пра іншадумства ў навуцы, ніякія пытаньні не ўзнікалі б: свабода думкі, свабода фармулёвак абмежаваныя тут толькі логікай і даказанымі фактамі. Але калі мы набліжаемся да сьферы ідэалогіі, філасофіі, сацыялогіі, на нас «з-за вугла» абрынаецца славуты прынцып «ідэя, якая авалодала масамі, становіцца матэрыяльнай сілай» — і тады сьцеражыся! І ўсё-такі … і ўсё-такі … ідэе можа і павінна супрацьстаяць толькі ідэя [гэта ня так; злачынныя ідэі існуюць й за іх павінна быць пакараньне; але пытаньне ў іншым: па-першае, выгадныя для сябе ідэі ўлада паўсюль прасоўвае і навязвае, а сваіх апанентаў ні ў якія СМІ не прапускае, таму сітуацыі “слова супраць слова, ідэя супраць ідэі” ў многіх выпадках рэальна не існуе ; па-другое, часта ўлады, паколькі самі злачынныя, караюць не за злачынныя ідэі, а за тыя, якія якраз наадварот пакліканы змагацца са злачынствам! Тут корань пытаньня. – Рэд.]. Злачынна паліць на вогнішчах носьбітаў ідэй — будзь то кнігі або прарокі. Бо мярзота ня ў словах, і ня ў думках, і не ў лозунгах — мярзота заўсёды ў клыках, кулаках і бейсбольных бітах [і ўсё ж, мярзота ў тым ліку і ў думках, і словах… - Рэд.]. За «нацызм ў галаве» недапушчальна караць, як нельга караць за план рабаваньня банка. Гэты фундаментальны прынцып правасуддзя — «караецца злачынства, а не намер» — немагчыма абгрунтаваць лагічна, але мы вымушаныя яго прыняць, бо занадта ўжо лёгка ён даводзіцца да абсурду [вось і мы пра тое ж. – Рэд.]. І мы прыходзім да высновы, што адзінай зброяй супраць слова павінна быць слова, супраць ідэі — ідэя, супраць кнігі — кніга. Занадта ўжо лёгка ў адваротным выпадку скаціцца ад дыспуту да крывавай бойні. Тым больш, што да крывавай бойні імкнуцца звычайна скаціцца ня тыя, хто перамагаў у дыспуце, а прайгралыя.

- Мінула амаль паўтара гады пасьля расейска-грузінскай вайны. Як вы ацэньваеце яе наступствы?
- Гэта была наша першая, здаецца, дэманстрацыя сілы, прыкладзеная да фундаментальных праблем найноўшай зьнешняй палітыкі. І дэманстрацыя гатоўнасьці цяперашняй уладнай эліты ісьці наколькі заўгодна далёка ў імкненьні ўтрымаць у сьферы расійскага ўплыву былыя брацкія рэспублікі, якія “бунтуюць”. Цяпер ясна, што кіруючая расейская эліта ніколі ўжо не адпусьціць на волю ні Грузію, ні Украіну (ні Беларусь, дарэчы) і ніколі не дапусьціць сыходу гэтых былых «брацкіх краін» у сьферу ўплыву Захаду. Вайна прадэманстравала, наколькі далёка мы гатовыя пайсьці ў гэтым пытаньні. Вельмі далёка. Небясьпечна далёка. Непрыстойна далёка для краіны, якая па інэрцыі ўсё яшчэ абвяшчае старыя добрыя лозунгі: «Сьвету — мір!», «Не» — вайне! » і г.д. І цяпер відавочна, што ёсьць усяго толькі адзіная прычына, якая не дазваляе Расеі ўключыць сябе ў лік безумоўна агрэсіўных дзяржаў — дрэнны стан арміі.

- Пасьля скандальных заяваў маёра Дымоўскуага і яго пасьлядоўнікаў здавалася, што перамены ў міліцэйскай сьферы непазьбежныя. Але пара, падобна, сышла ў сьвісток, і, хутчэй за ўсё, усё абыдзецца дробнымі пераменамі. Што рабіць з міліцыяй, якую грамадзяне баяцца больш, чым злачынцаў?
- Што рабіць з уладай бюракратыі ўвогуле? Вось пытаньне!  [і мы ўвесь час пішам пра расейскую імперыякратыю, на яе ўвесь час зьвяртаем увагу нашых чытачоў. – Рэд.] Мы ўсе, на чале з самым высокім начальствам, хацелі раўнавагі й стабільнасьці. Мы іх атрымалі, — коштам стварэньня класу ўсемагутнай бюракратыі, якой наогул нічога ня трэба, акрамя самой раўнавагі й стабільнасьці. Разьвіцьцё, прагрэс, рух — гэта заўсёды парушэньне раўнавагі й стабільнасьці, заўсёды — рызыка, заўсёды некіруемая няроўнасць. Бюракратыя пільна сочыць, каб нічога гэтага не было, каб кожны сьвярчок ведаў свой шасток, каб адкат ішоў за аткатам, а прагрэс … ды гары ён агнём гэты прагрэс, каму ён патрэбны?! Гэта і ёсьць класічная сітуацыя застою: стабільнасьць — усё, прагрэс — нішто. І ў гэтай сітуацыі разгон чаго б там ні было (акрамя пікету з плакатамі) немагчымы. Бюракратыя ніколі ня будзе разганяць сама сябе — парушаць асноватворны прынцып раўнавагі й стабільнасьці.

- Ці можа Дзьмітры Мядзьведзеў стаць самастойнай фігурай? Або так і застанецца ў ценю Уладзіміра Пуціна? І ці варта шукаць прыкметы разыходжаньняў паміж імі?
- Так мы з вамі вырашым ці інакш, але «прыкметы разыходжаньня» шукаць ўсё роўна будзем. Было б дзіўным і супрацьнатуральным іх не шукаць. Бо такое разыходжаньне цяпер — адзіная «кропка сінгулярнасьці» ў акаляючым нас акіяне стабільнасьці, і менавіта ў гэтай кропцы, здавалася б, павінны мы выявіць першыя прыкметы распаду застою. «Дзе тонка, там і рвется …» Але, трэба думаць, не адныя мы гэта разумеем, а значыць, належныя меры кіруючай элітай будуць прынятыя.

- Вы верыце ў мадэрнізацыю, пра якую кажа прэзідэнт? Ці гэта такі ж лозунг, як савецкая «інтэнсіфікацыя»? І якая мадэрнізацыя нам на самой справе патрэбна?
- Баюся, гэта толькі словы. Мадэрнізаваць трэба палітычнае жыцьцё, бяз гэтага ніякая мадэрнізацыя эканомікі й навукі немагчымая (хіба што мілітарызацыя, якая ня ёсьць выхад з тупіку, а якраз паглыбленьне ў яго). Мадэрнізацыя ж палітычнага жыцьця азначае бойку паміж элітамі («дзяржаўнікамі» й «лібераламі», «аськетамі» й «геданістамі», «антызаходнікамі» й «празаходнікамі»). Да гэтай бойкі ніводная з эліт не гатовая, рызыка занадта вялікая, можна разбурыць краіну і страціць усе. Таму і мадэрнізацыі ніякай не адбудзецца, а наступіць адно толькі «стрымліваньне і зьліцьцё» - павольнае гніеньне бяз рэзкіх рухаў аж да чарговага крызісу. А практычна — да зьяўленьня альбо новага Гарбачова, альбо Сталіна.

- Чым больш несумленнымі становяцца выбары — тым менш актыўных грамадзян на іх ходзіць і тым лягчэй фальсіфікаваць іх вынікі й рабіць выбары яшчэ больш несумленнымі, а ўлада — яшчэ менш зьяўляецца адлюстраваньнем волi грамадзян. І яшчэ: за апазыцыю не галасуюць таму, што яна ня можа ні на што ўплываць і вырашаць праблемы грамадзян, а ўплываць і вырашаць праблемы яна ня можа таму, што за яе не галасуюць… Як разарваць гэтае заганнае кола?
- «Ты гэтага хацеў, Жорж Дандэн …» Мы хацелі спакою — мы яго атрымалі. Цяпер гэта надоўга. Напрыклад, да чарговага катастрафічнага падзеньня ўзроўню цэнаў на нафту. Або да абвастрэньня фінансавага крызісу. Ці, барані, Бо�