Маем абавязак паінфармаваць нашых чытачоў аб выніках сустрэчы прыхільнікаў стварэньня Беларускага Дэмакратычнага Руху. Акрамя таго, за апошнія дні адбылося некалькі важных падзей, якія варта абмеркаваць.

1.

24 сакавіка 2012 года ў Менску па закліку сябраў рэдакцыі сабралася, на жаль, толькі некалькі чалавек. Іх фота вы бачыце ніжэй. Гэта — два студэнты-гісторыкі (на фота абодва зьлева), пісьменьнік Кастусь Травень (на фота ён крайні справа), адзін з самых галоўных актывістаў па стварэньні Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы (БАПЦ) айцец Леанід Акаловіч і кіраўнік нашай рэдакцыі Алесь Астроўскі (у цэнтры).

Пасьля знаёмства (большасьць прысутных убачылі адзін аднаго ўпершыню) была абмеркавана сітуацыя ў Беларусі (каб скарэктаваць і ўдакладніць уласнае разуменьне) і задачы, якія стаяць перад арганізатарамі Беларускага Дэмакратычнага Руху. Было адзначана, што гэтыя задачы па-ранейшаму адпавядаюць этапу Веды.

Надвор’е ў Менску ў час сустрэчы было цудоўным. На гэты раз сабрацца людзям каля помніка Купалу ніхто не перашкаджаў. Адзіным недахопам падзеі было тое, што прыйшло мала людзей. Аб’ектыўна, але факт – наш рух пакуль застаецца ў зародкавым стане (праўда, перад сустрэчай Астроўскаму патэлефанавалі два чалавекі й паведамілі, што ня змогуць прыйсьці; некаторых у гэты дзень не было ў Беларусі; некаторых рэдакцыя папрасіла не прыходзіць; а некаторыя напэўна спужаліся магчымых рэпрэсіяў — мы пра гэта шчыра папярэджвалі, робячы абвестку).

Што ж, кожны сам абірае свой шлях…

У арганізацыі сваёй дзейнасьці рэдакцыя ня лічыць магчымым выкарыстоўваць PR-аўскія тэхналогіі маніпуляваньня людзьмі, іх наўпроставы ці ўскосны падман. Калі мы лепш за іншых разьбіраемся ў тым, што такое персьпектыўны, верны шлях грамадска-палітычнага разьвіцьця, мы лічым сябе абавязанымі публічна папярэджваць людей, да якіх мы можам дагрукацца, выкарыстоўваючы  рацыянальную аргументацыю  — г.зн., што мы заўсёды зьвярталіся і будзем зьвяртацца толькі да розуму людзей, а таксама да больш высокіх псіхічных рыс — сумленьня, пачуцьцяў нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасьці, шчырага патрыятызму… Гэта мы будзем рабіць і далей, нягледзячы ні на што…

2.

На наступны дзень, 25 сакавіка, у Менску лепшая частка (бо нацыянальна-дэмакратычная) “беларускай дэмакратычнай аб’яднанай” апазіцыі ўзначаліла адзначэньне чарговай гадавіны першага аднаўленьня дзяржаўнасьці Вялікай Літвы-Беларусі, якое адбылося ў 1918 годзе (гл., напрыклад, тут: http://www.svaboda.org/content/article/24526474.html).

Каля Акадэміі Навук сабралася, па розных зьвестках, 2,5 — 3,5 тысячы чалавек, якія прайшлі шэсьцем пад беларускімі нацыянальнымі сьцягамі да плошчы Бангалор, дзе адбыўся мітынг.

Адносна невялікая колькасьць удзельнікаў мерапрыемства, напэўна, тлумачыцца вельмі кепскім надвор’ем, якое было ў Менску ў гэты дзень. Напэўна, ма́е значэньне і тое, што ўсё большая колькасьць людзей, якія шчыра жадалі б жыць у цывілізаванай, свабодна-самастойнай, нацыянальна-дэмакратычнай Беларусі, адчуваюць бессэнсоўнасьць далейшай падтрымкі тых кіраўнікоў апазіцыі, якія правалілі ўсе шанцы, страцілі столькі гадоў, але… па-ранейшаму як ні ў чым ні бывала “плаваюць” на паверхні грамадска-палітычнага жыцьця ў Беларусі. Становіцца ўсё больш відавочным, што гэта іх такое “плаваньне” якраз і заключае ў сабе стратэгічны дэструктыўны сэнс – не дапусьціць магчымасьці арганізоўваць апазіцыйную дзейнасьць у Беларусі іншым больш здольным і непрадажным людзям…

Таму далей мы скранцэнтруем увагу на тым, што і чаму мы лічым сэнсоўным у грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Беларусі ў наш час (хаця гэтае пытаньне мы ўзьнімаем дастаткова рэгулярна, перыядычна зьяўляюцца новыя факты, грані, аргументы, якія варта абмеркаваць).

Але найперш, для разьмінкі, давайце зьвернем увагу на факт, які, здаецца, мае малае дачыненьне да справы. Факт такі: калі калона “нацыяналістаў” набліжалася да Бангалора, да яе далучылася група пад “весялковымі сьцягамі” (гл. фота).

Гэта – вядомыя людзі. Іх грамадская пазіцыя, а таксама сэнс іх дзейнасьці падрабязна прааналізаваныя на сайце (чытаць адсюль http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/ і дасюль http://nashaziamlia.org/2012/01/08/4696/). Тое, што гэтыя людзі нічым ня могуць дапамагчы ў пераўтварэньні цяперска-лукашысцкай Беларусі ў дэмакратычную дзяржаву, відавочна і цалкам даказана намі. Але ж ніхто не запрапанаваў ім у калону не станавіцца, ці хаця б згарнуць “весялковыя” сьцягі, каб не дыскрэдытаваць тых, хто сабраўся, перад беларускім народам (а тое, што цяперскія ўлады абавязкова выкарыстаюць гэты факт, можаце не сумнявацца…).

Асаблівую пікантнасьць сітуацыі дадае вось што. 17 сакавіка — гэта быў дзень, калі ў Беларусі стала вядома пра забойства Кавалёва і Канавалава, а таксама пра тое, што Каваленку пачынаюць прымусова “лекаваць”. Дык вось, гомасексуалісты зладзілі свой 10-хвілінны “пікет” у Менску менавіта тады (як на справе выглядаў іх г.зв. “пікет”, гл. фота ніжэй). Якая ж тэма была ў “пікета”? А тэмай было змаганьне супраць… “ксенафобіі й расізму ў Беларусі” (?!). Ня верыце таму, што прачыталі? Тады пачытайце тут: http://www.svaboda.org/content/article/24518975.html. 

Хто не схапіў сутнасьць падзеі, тлумачым: у Беларусі, у якой цяпер назіраецца небясьпека страты дзяржаўнасьці, этнацыд і генацыд беларускага народу, на кожным кроку адбываецца дыскрымінацыя беларусаў-літвінаў на іх уласнай зямлі (менавіта па нацыянальнай прыкмеце), актыўнешым чынам ідзе захоп уласнасьці беларускага народу, зьнішчаецца наша прырода, пагражае кітайская ці чорт ведае якая яшчэ каланізацыя нашай зямлі, і г.д., і да т.п. – дык вось на гэтым фоне вылазіць нейкая група і пачынае агітаваць супраць… “ксенафобіі й расізму”!.. Г.зн., робіць тое, што ўсяму вышэй адзначанаму сатанізму якраз спрыяе! Сэнс акцыі зразумелы: Беларусы не павінны рыпацца, яны мусяць баяцца, што іх абзавуць “ксенафобамі й расістамі!”

(нагадаем, каланізацыя Беларусі абсалютна чужароднымі ксенаэтнасамі – відавочны, дадатковы і ня менш страшны механізм генацыду карэннага народу, чым фізічнае ці інфармацыйнае ўзьдзеяньне з тымі ж мэтамі; падумайце над тым, што адбылося зь сербамі на тэрыторыі Косава, калі туды перасяліліся албанцы; што адбылося з уйгурамі, маньчжурамі, тыбетцамі, манголамі, народам хой, калі на іх этнічныя тэрыторыі перасяліліся кітайцы…)

Усьвядомілі ўзровень цынізму?! Бачыце, што робіцца?!…

Тое, што ў гомасэксуалістаў ёсьць псіхічныя адхіленьні, вядома даўно. Але, каб іх псіхіка мела аж настолькі дэструктыўную, блюзьнерскую накіраванасьць, цяжка было нават уявіць. Цяпер будзем ведаць і гэта. А таксама тое, што гаспадарам “блакітных” менавіта такая агентура, здольная на самыя паскудныя, цынічныя рэчы, якраз і патрэбная… 

І вось тут раптам усё тая ж група змагароў з “ксенафобіяй і расізмам у Беларусі” прыходзіць на мітынг нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі з нагоды найвялікшага нацыянальнага сьвята беларускага народу, а ёй арганізатары нават ня здольны нічога сказаць…

Ну, што, адчулі нюансік?! А, між тым, гэты нюансік яскрава дэманструе яшчэ адну праблему — узровень тых, хто кіруе нават нацыянальна-дэмакратычнай часткай “беларускай дэмакратычнай апазіцыі”. Калі так сябе паводзяць Колас й Івашкевіч, што ж тады чакаць ад лябедзек, саньнікавых ды іншых халезіных з бандарэнкамі…

Разьлічваеце на іх? І далей зьбіраецеся хадзіць за імі? Гэта вашае права. Наша задача вас папярэдзіць.

З нагоды “цудаў”, якія мы бачым у грамадска-палітычным жыцьці, маем права выказаць адзін прагноз і адну гіпотэзу.

Прагноз. Адсутнасьць прынцыповасьці ў кіраўнікоў “аб’яднаных дэмакратычных сіл” азначае, што кіраўнікі геяў хутка будуць імкнуцца ўвайсьці ў склад “аб’яднанцаў”, каб праводзіць там тую палітыку, якую ім заказалі іх гаспадары (відаць, адных ліберастаў сярод аб’яднанцаў ім недастаткова). Далей “палітыка” геяў будзе такой: актыўнае змаганьне супраць “расавай нецярпімасьці, а таксама супраць ксена-  ды гомафобіі ў шэрагах аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі й ва ўсёй Беларусі ў цэлым”; пра генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю беларусаў і г.д., як і цяпер, будзе поўны маўчок!

Гіпотэза. Севярынец і Дашкевіч, якія супраціўляліся пранікненьню “блакітных” у шэрагі “аб’яднанцаў” (асабліва Дашкевіч), відаць, не дарма цяпер знаходзяцца за кратамі. За што іх пасадзілі на такія вялікія тэрміны? Яны не былі (проста не маглі быць) “арганізатарамі забурэньняў 19.12.2010”, бо не былі… кандыдатамі ў прэзідэнты (!; Дашкевіч дык увогуле быў арыштаваны яшчэ да 19.12-га). Зьвярніце ўвагу, Севярынец і Дашкевіч не кандыдаты, не арганізатары — і ў турме, а, напрыклад, такія людзі, як Раманчук, Рымашэўскі, Міхалевіч (ня кажучы ўжо пра такіх асобаў, як Фядута, Дзьмітрыеў, Халезін), якія і кандыдаты, і арганізатары – на свабодзе… Нейкі парадокс. Нешта тут ня тое.

А калі паглядзець на задачу далейшага “перафарматаваньня” кіраўнічых колаў “аб’яднанцаў”, атрымліваецца не прадокс, а менавіта тое, што трэба. Толькі ня тое, што трэба нашаму народу, а тое, што трэба цяперска-лукашысцкім уладам і сіянакратыі, якая ёсьць закулісным гаспадаром як апазіцыйных “аб’яднанцаў”, так і апасяродкавана праз “Расею”… тых жа цяперска-лукашысцкіх уладаў.  

Вось, аказваецца, якія могуць быць сапраўдныя прычыны таго, што Севярынец і Дашкевіч сёньня пакутуюць у вязьніцы… 

Час пакажа, наколькі мы былі праніклівымі. А пакуль сваю задачу мы выканалі: нашых чытачоў папярэдзілі…

3.

Хаця наша дзейнасьць зьяўляецца практычна толькі ідэалагічнай (збор 24 сакавіка гэта пацьвердзіў), затое мы ў гэтай сьферы імкнемся дзейнічаць максімальна канкрэтна, адназначна.

Таму мы, у адрозьненьне ад “аб’яднанацаў”, не зьбіраемся дараваць “блакітным” і факт суперцынічнага, блюзьнерскага пікету, й іх імкненьне змагацца зь “ксенафобіяй і расізмам” у шэрагах “аб’яднанай дэмакратычнай апазіцыі” й ва ўсёй Беларусі. А таму мы зьвяртаем увагу на наступны двуадзіны факт:

- блакітныя нахабна ўзурпавалі адну з найпрыгожых натуральных зьяў — вясёлку — ў якасьці ўласнага сімвала. На гэта яны ня мелі ніякага права, бо вясёлка – зьява для ўсяго чалавецтва і можа сімвалізаваць толькі станоўчыя, прагрэсіўныя рэчы;

- тое, што вясёлка аб’ектыўна сімвалізуе прыгажосьць у разнастайнасьці, гомасексуалісты ня проста зганьбілі, але і вычварна перакруцілі; сімвал разнастайнасьці й прыгажосьці выкарыстоўваецца імі для таго, каб іх… зьнішчаць. Справа ў тым, што разнастайнасьць народаў, а празь яе і прыгажосьць чалавецтва – гэта ўласьцівасьці Чалавецтва (!), а не асобнага грамадства ці нейкай вузкай групы. Вобразна кажучы, “вясёлкавасьць” чалавецтва будзе толькі тады, калі кожны народ будзе мець пэўны колер (гл. малюнак, стан А). Калі ж кожнае грамадства будзе складзены з рознакаляровых “плямак”, дык і яны, і ўсё чалавецтва будуць выглядаць аднолькавай нецікавай бруднай масай (гл. малюнак, стан Б; прычым, у кожным грамадстве пачнецца культурна-этнічная грамадзянская вайна…). Зьлейце розныя фарбы ў адну ёмкасьць, перамяшайце, і вы ў гэтым пераканецеся. Такая вось падступная і адначасна абсалютна злачынная метода. Прычым, практычна адкрытая, з выклікам…

Гэтаму трэба супраціўляцца. Таму, з нагоды апошніх цынічна-дэструктыўных дзеяньняў гомасексуалістаў, якім кіруюць пэўныя гаспадары, аб’яўляем, што зь сёньняшнага дня пачынаецца змаганьне супраць выкарастаньня імі вясёлкі, сукупнасьці весялковых, а таксама любых іншых колераў (блакітнага, ружовага), у якасьці гомасексуальных сімвалаў.

Сімвалам гэтага змаганьня аб’яўляецца новы весялковы сьцяг (узор выстаўлены ў пачатку данага матэрыяла), на якім бачна ўзыходзячае Сонца і вясёлка, якія разам пераўтвараюць цемру ў сьвятло. Гэты сьцяг – гэта пратэст супраць узурпацыі вясёлкі гомасексуалістамі, супраць іх дэструктыўнага ўзьдзеяньня на грамадства, а таксама заклік да захаваньня разнастайнасьці, каляровасьці, прыгажосьці жыцьця і чалавецтва.   

І хай будзе так!

4.

З-за ідэалагічнай недасканаласьці, як кажуць, “имеют” сёньняшнюю апазіцыю ня толькі гомасексуалісты, а і беларусафобскія ўлады.

Ніжэй разьмешчаны фота, зь якіх бачна, як цяперска-лукашысцкія ўлады рэкламуюць, што яны… любяць Беларусь (фота зроблена ў Гародні).

Да маштаба цынізму цяперцаў мы ўжо прывыклі. Гаворка не пра гэта, а пра тое, што лозунг – “Я люблю Беларусь!” – яшчэ ў канцы 1990-х запрапанаваў Павал Севярынец. Ён лічыў яго сваім вялікім асабістым унёскам у PRаньне Беларусі й яе незалежнасьці. З падачы Севярныца гэты лозунг доўга выкарыстоўваў Малады Фронт. Аднак некалькі гадоў як “Я люблю (мы любім) Беларусь!” быў перахоплены беларусафобскімі ўладамі й, як бачым, пасьпяхова (натуральна, пасьпяхова для іх) выкарыстоўваецца дасёньня. Прыкрыўшыся ім, этнацыда-генацыдчыкі працягваюць спакойна рабіць сваю чорну справу.

Варта нагадаць, што пра небясьпеку менавіта такога варыянту разьвіцьця падзей і Севярынца, і маладафронтаўцаў папярэджвалі многія. Аднак, ці то з-за асаблівасьцяў характара Паўла, ці то з-за асаблівасьцяў грамадска-палітычнага сьветагляда, ён не прыслухаўся.  

(Дарэчы, пачытайце кнігу Севярынца “Нацыянальная ідэя”, якая разьмешчана на сайце; зьвярніце ўвагу, што, паводле Севярынца, на тэрыторыі Беларусі жыў і жыве такі цудоўны-расцудоўны, выбітна таленавіты габрэйскі народ, а беларусаў… чамусьці практычна няма; пачынаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2007/07/29/809/)

Цяпер вынікі бачыце?!…

У чым справа? А справа ў тым, што пра сваю любоў да Беларусі (у такім жа ключы) могуць сказаць ня толькі цяперцы-лукашысты. Тое ж могуць сказаць (і кажуць) геі, палякі, маскалі, габрэі… Калі мы будзем маўчаць і нічога не рабіць, альбо рабіць тое, што не дае станоўчых вынікаў, хутка так будуць казаць яшчэ і 1,5 мільёна кітайцаў ды столькі ж неграў з арабімі. Яны таксама будуць распавядаць, стоячы на нашай зямлі, як яны любяць Беларусь (вядома, няшчасным неграм і арабам занадта горача ў іхніх краінах, а бедным 1,5 мільярдам кітайцаў занадта цесна на іх і захопленых імі амаль 10 мільёнах квадратных кіламетрах… Аабавязкова трэба даць ім яшчэ і нашу зямлю, прычым усю. А самім сысьці ў… нябыт).

Скажыце, ці не здаецца вам, што з усёй гэтай “любоўю” нешта ня тое?!… Не пра тое гаворка. Кудысьці ўбок адышлі галоўныя прабламы ў Беларусі, зьнікла ГАЛОЎНАЕ….

А галоўнае ў тым, што не Беларусь — найважнейшае, а найважнейшы непасрэдна сам беларуска-літвінскі народ, яго правы й інтарэсы! Беларусь — свабодная, дэмакратычная, цывілізаваная, квітнеючая – гэта ўмова (хай сабе найважнейшая, але толькі ўмова) для забесьпячэньня больш істотнага і важкага – магчымасьці беларуска-літвінскаму народу (найперш яму) зьдзейсьніць сваю гістарычную місію, раскрыць свой стваральны патэнцыял!

У гэтым сутнасьць пытаньня, зьмест сёньняшніх праблем агульналюдскай цывілізацыі на тым кавалку зямлі, які завецца Беларусьсю! У гэтым сутнасьць сапраўды дэмакратычнага, найбольш канструктыўнага, цывілізаванага дый проста прыстойнага думаньня. І калі менавіта гэтая сутнасьць адлюстравана ў слоганах — напрыклад, “Беларускі народ – гаспадар Беларусі!”; “Спачатку інтарэсы беларусаў на іх уласнай зямлі!”; “У Беларусі найперш беларускі народ!”, “На берарускай зямлі інтарэсы беларускага народу вышэй за іншае!” — імі ніякія сацыяльныя паразіты скарыстацца ня змогуць.

Праўда, так могуць думаць толькі сапраўдныя дэмакраты-гуманісты. Напрыклад, такія, як мы.

Карацей, Беларусь – наша зямля! І кропка… Кропка, зь якой усё пачынаецца і якой усё заканчваецца…

5.

У цэлым, калі ў чарговы раз прааналізаваць стратэгічныя прычыны бесперапынных паразаў “беларускіх аб’яднаных дэмакратычных сіл”, дык, закранаючы толькі ідэалагічную сьферу, даводзіцца зноў казаць пра, як мінімум,  недасканаласьць іх стратэгічных каштоўнасьцяў і мэт. Гэта, у сваю чаргу, і дазваляе ворагам беларускай дэмакратыі ўлазіць у розныя ідэалагічныя шчыліны, рабіць тактычныя падмены (што прадэманстравана вышэй), абяскроўліваць апазіцыю, падрываць знутры, рабіць яе барацьбу бессэнсоўнай. Усё гэта ў выніку працуе на карысьць беларусафобаў-цяперцаў, якія працягваюць уладарыць на нашай зямлі год за годам (успомніце, як Лу-ка заяўляў, што пра такую апазіцыю, якая супрацьстаіць яму ў Беларусі, можна толькі марыць…).

У час сустрэчы 24.03 каля помніка Купалу ў Менску, пад час абмеркаваньня галоўных рысаў грамадска-палітычнай сітуацыі, было закранута блізкае пытаньне: што зьяўляецца галоўнай каштоўнасьцю палітычнай дзейнасьці — справядлівасьць ці сіла? Адным з удзельнікаў сустрэчы было выказана меркаваньне, што справядлівасьць – прыкмета слабасьці, да яе апелююць толькі тыя, хто ня мае сілы (людскіх і фінансавых рэсурсаў, рэальнай улады). А вось сіла – гэта, маўляў, адзіная сапраўдная палітычная каштоўнасьць. На яе трэба арыентавацца, толькі яе імкнуцца накопліваць.

Абмеркаваўшы ў рэдакцыі даную тэзу, мы вырашылі выказаць нашу пазіцыю на старонках сайта. 

Мы – сябры рэдакцыі – нічога супраць сілы ня маем. Але лічым, што ў справядлівасьці, як адной з палітычных каштоўнасьцяў, ёсьць ня меншае значэньне. Сіла і справядлівасьць знаходзяцца ў сістэмінай сувязі – бязь іх зьдзяйсьненьне ўладных паўнамоцтваў альбо ня будзе практычна магчымым, альбо ня будзе мець сэнсу.  

Калі зь сілай усё больш-менш зразумела (яна зьбясьпечвае рэальныя магчымасьці для зьдзяйсьненьня палітыкі – успомніце сталінскае “колькі ў яго дывізій?”), дык са справядлівасьцю ня так усё відавочна. Справа ў тым, што справядлівасьць (гістарычная, нацыянальная, сацыяльная) – гэта больш высокая ў параўнаньні зь сілай палітычная катэгорыя. Яна надае сэнс палітычнай дзейнасьці. Так, пазбаўленая справядлівасьці, рэальная палітыка сапраўды магчымая, але яна будзе… бессэнсоўнай. У такой жа ступені бессэнсоўнай, аб’ектыўна аб’ектнай, у якой такімі зьяўляюцца, напрыклад, броўнаўскі рух, марскія хвалі, вецер, агонь і г.д. І наадварот, чым на больш высокія мэты арыентуецца палітыка, чым больш высокімі крытэрамі кіруецца, тым у большай ступені мае сэнс, зьяўляецца суб’ектнай…

Гэта заканамерная сітуацыя. Звычайна, у складаных высокаразьвітых сістэмах самая высокая іх частка зьяўляецца адначасна і самай новай і… кіруючай.

Возьмем, напрыклад, арганізацыю-функцыю цэнтральнай нярвовай сістэмы чалавека. Філагенетычна (гістарычна) самым новым тут зьяўляецца кара галаўнога мозга. І, о дзіва, гэтая частка нашага цела аказваецца галоўным кіруючым цэнтрам ва ўсім арганізьме чалавека. Настолькі галоўным, што страціўшы функцыю кары, чалавек спыняе быць чалавекам… (што не характэрна ні для якога іншага людскага органа ці яго часткі).

Яшчэ прыклад зь біялагічнага. Нядаўна мы аналізавалі, як у ходзе філагенэзу чалавека разьвівалася адзнака “пол” (гл. вось тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/26/4638/). Спачатку ў нашых найдалёкіх продкаў зьявіўся полавы працэс, потым полавае размнажэньне, потым раздзельнаполавасьць, полавы дзімарфізм, і, нарэшце, у самым канцы — храмасомна-генетычныя механізмы перадвызначэньне адзнакі “пол” па жаночым ці мужчынскім тыпе. Калі ж прааналізаваць, як цяпер разьвіваецца гэтая адзнака ў чалавека ў ходзе антагенэзу (індывідуальнага разьвіцьця асобіны), можна ўбачыць, што яна разьвіваецца пад кіраўніцтвам філагенетычна самага новага і высокага яе элемента – сьпецыфічных для кожнага пола генаў і храмасом.

А вось прыклады з рацыянальна-грамадскай сьферы. Правілы дарожнага руху (у т.л. самыя новыя іх параграфы) кіруюць рухам аўтатранспарту. Правілы шахмат і футболу кіруюць гэтымі гульнямі…

Аналагічная сітуацыі назіраецца і ў ходзе гуманістычнага прагрэсу. Тое, што тут новае (а паняцьці й крытэры справядлівасьці, прагрэсіўнасьці, сэнсоўнасьці грамадска-палітычнай дзейнасьці несумніўна новыя ў гісторыі глабальнай палітыкі), зьяўляецца і найбольш каштоўным, персьпектыўным, бо накіраваным  на прагрэс.

“Выйграе той, хто будзе арыентавацца на іх (падпарадкоўвацца ім, пагодзіцца быць кіруемым імі)” – так, калі жадаеце, гучыць адзін з законаў гуманістычнага прагрэсу.   

Таму зьмест нашай дзейнасьці заўсёды з’арыентаваны на яе прагрэсіўны сэнс.

Давайце тое ж пакажам графічна.

Вось тут мы — http://nashaziamlia.org/2008/01/09/1135/#more-1135  — мы выставілі табліцу-сьхему, якую трохі ўдасканалілі й падаем ніжэй.

З гэтай табліцы-сьхемы бачна, што грамадска-палітычнае жыцьцё ў Беларусі знаходзіцца на ўзроўні 2 (у часы Савецкага Саюзу яно і ўвогуле было на ўзроўні 1). Г.зн., што і ўлады, і афіцыйная апазіцыя нешта робяць у грамадска-палітычнай сьферы, але іх дзейнасьць зьяўляецца рэактыўнай (у выглядзе рэакцыт на падзеі, справакаваны іншымі), чым нагадвае броўнаўскі рух. СМІ ў Беларусі (дарэчы, як афіцыйныя, так і апазіцыйныя) у “аналізе” палітычных падзей таксама не ўзьнімаюцца вышэй за 2-і ўзровень адказаў на пытаньні нашай рэчаіснасьці, застаюцца ў рамках пытаньняў: што? дзе? калі? максімум, як? Пытаньні ідэалагічнага, а тым больш сьветагляднага ўзроўня ўзьнімаць баяцца ўсе (мы — выключэньне).

Калі зь цяперска-лукашысцкімі ўладамі ўсё зразумела – гэта сілы соцыя-паразітныя, зацікаўленыя ў кансервацыі сёньняшняга стану, а то і ў яго дэградацыі (таму ім непатрэбная ніякая ідэалогія; калі ж яны спрабуюць яе сфармуляваць, як ужо было, вылазіць соцыя-паразітны зьмест) – то з афіцыйнай апазіцыяй, здаецца, усё павінна выглядаць інакш. На справе і апазіцыя баіцца выходзіць хаця б на 3-і ўзровень змаганьня (а тым больш на 4-ы ўзровень, на якім суадносяцца мэты руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу). Настолькі баіцца, што ахвяруе выніковасьцю сваёй дзейнасьці… Адсюль мы і маем таптаньне на месцы ў беларускай палітыцы (так можам датаптацца на страты дзяржавы і сьмерці…).

Нам могуць запярэчыць, што ў афіцыйнай апазіцыі існуе адзіная ўзгодненая мэта – гэта адхіленьне Лу-кі ад улады. Але, па-першае, гэта не ідэалагічная, а палітычная, тактычная мэта, а, па-другое, мэта дэструктыўная. А што “аб’яднаная дэмакратычная” апазіцыя будзе рабіць пасьля?! Якія потым будуць грамадска-палітычныя пераўтварэньні?! Гэта вы ў сфармуляваным выглядзе дзе-небудзь бачылі, чулі? Не.  

Вось, менавіта…

І прычына гэтага відавочная (пра яе мы пісалі, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2009/04/25/2096/ ; гл. сьхему з таго артыкула і тлумачэньні да яе на пададзеным адрасе): у кожнай апазіцыйнай сілы (а, галоўнае, у адпаведных заходніх гаспадароў кожнай з гэтых сіл) ёсьць свае мэты “на пасьля” ў Беларусі, якія, натуральна, хаваюцца (бо зьяўляюцца злачыннымі адносна інтарэсаў беларускага народу на яго ўласнай зямлі!). Таму адзінай канструктыўнай мэты, праграмы “аб’яднаныя дэмакратычныя сілы” сфармуляваць аб’ектыўна ня ў стане (вось такія яны і аб’яднаныя, і дэмакратычныя…; сітуацыя Б на сьхеме). Найперш па гэтай прычыне  дзейнасьць цяперашняй афіцыйнай апазіцыі зьяўляецца безвыніковай. Па сутнасьці “аб’яднанцы” проста гуляюць (больш-менш усьвядомлена) сумесна зь цяперцамі ў адной і той жа гульні пад назвай “беларуская палітыка”.

Між тым, фармуляваньне адзінай канструктыўнай мэты на перыяд пасьля зрынаньня беларусафобскага рэжыму (фармуляваньне гэтай мэты мы завем Праграмным вобразам Будучай Беларускай Дзяржавы і патрабуем даўно; яна абсалютна неабходная хаця б на першыя 10-15 гадоў; на жаль, нас “ня чуюць”…) магчымае толькі на грунце яе адэкватнага суаднясеньня з аб’ектыўна прагрэсіўнымі задачамі, якія стаяць ня толькі перад нейкімі асобнымі сацыяльнымі групамі, але перад усім нашым народам, іншымі народамі на Зямлі, перад чалавецтвам у цэлым (на сьхеме сітуацыя А).

Вось і атрымліваецца, што вырашэньне пытаньня сэнсу грамадска-палітычнай дзейнасьці зьяўляецца абсалютна неабходным для яе ж эфектыўнасьці-пераможнасьці…

Наўрад ці варта даводзіць відавочнае, што прагрэсіўны сэнс палітычнага змаганьня ў Беларусі зьвязаны са зьмястоўнай дэмакратыяй, якая ў сваю чаргу ня можа ня быць з’арыентаванай на аб’ектыўныя каштоўнасьці беларускага народу, дасягненьня значна большага ўзроўню гістарычнай, нацыянальнай, сацыяльнай справядлівасьці й да т.п. рэчамі.  Таму адразу робім заключную выснову:

- справядлівасьць і сіла ў палітыцы жорстка зьвязаныя;

- прычым, справядлівасьць мусіць кіраваць сілай; інакш палітычная дзейнасьць ня будзе сэнсоўнай, дый нават выніковай…

Мы – сябры рэдакцыі “Беларусь-нашазямля” і арганізатары Беларускага Дэмакратычнага Руху – гэта ўлічваем, а таму будзем і надалей сачыць за тым, каб наша дзейнасьць заставалася з’арыентаванай на гістарычную, нацыянальную і сацыяльную справядлівасьць, на аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу, на зьмястоўную дэмакратыю, сістэмны гуманізм, сапраўдны прагрэс і падобныя вышэйшыя каштоўнасьці людскай цываілізацыі.

Хто жадае гэтага ж, далучайцеся.

6.

І апошняе.

Нас усё больш абурае накідваемая з Захаду класіфікацыя палітычных сіл, у адпаведнасьці зь якой апошнія дзеляцца найперш на “лібералаў і кансерватараў”. Гэта яўнае, наўмыснае скажэньне сутнасьці пытаньняў, якія стаяць перад чалаветцвам, што нічога, акрамя раздражненьня, выклікаць ня можа. Таму гэтай “класіфікацыяй” нельга карыстацца нават на словах, ня тое што рабіць уласны палітычны выбар на карысьць аднаго з двух.  

Нашыя веды ў гэтым пытаньні дазваляюць даць адэкватны адказ заходнім блытанікам-махлярам, а таксама запрапанаваць усім іншым адэкватную альтэрнатыву. Выкарыстаем для гэтага сімвал нашай ідэалогіі, які быў запрапанаваны і абгрунтаваны ў перадпапярэднім матэрыяле.

Тыя палітычныя сілы, якія заходнія ідэолагі называюць “лібераламі й кансерватарамі”, сімвалічна могуць быць пазначаны чорнымі лініямі, якія ідуць уверх, затым усё больш адхіляюцца ўбок (улева і ўправа адпаведна), а затым паварочваюцца ўніз, у кірунку дэградацыі. З пазіцыі ж выкладзенай вышэй тэорыі, на тую ці іншую грамадска-палітычную сілу трэба глядзець з пазіцыі 4-га ўзроўня пытаньня (ці 4-га ўзроўня існаваньня аб’екта ў рэчаіснасьці) – менавіта, як суадносяцца мэты грамадскай сілы, кірунак яе руху, дзейнасьці з аб’ектыўнай шкалой прагрэсу.

У адпаведнасьці з гэтым атрымліваецца, што ацэнка па гарызанталі, якая ніякім чынам ня можа быць адлюстраваная на гэтай шкале, зьяўляецца, як мінімум, другаснай. Першаснай, галоўнай, зьўляецца ацэнка па вертыкалі, па шкале, дзе паказьнікі павялічваюцца зьнізу ўверх. У адпаведнасьці з гэтым падыходам, палітычныя сілы спачатку трэба класіфікаваць інакш – на тых, чыя дзейнасьць скіраваная на павелічэньне праяў гуманістычнага прагрэсу ў нашым грамадскім жыцьці (гэта будуць прагрэсоўцы – іх дзейнасьць будзе весьці да павелічэньня значэньняў на шкале прагрэсу, сімвалічна пазначанай чырвонай лініяй), і тых, чыя дзейнасьць будзе весьці да дэградацыі асобных грамадстваў і ўсёй людскай цывілізацыі ў цэлым (дэградоўцы). “Лібералы” і “кансерватары” могуць быць на пэўным этапе “частковымі прагрэсоўцамі”, але потым і тыя, і тыя могуць стаць дэградоўцамі (сёньня такімі ў найбольшай ступені зьяўляюцца “лібералы”, якія пад уплывам глабальнай сіянакратыі здэградавалі да таталітарных ліберастаў; на іх фоне “кансерватары” выглядаюць больш прагрэсіўнымі).

Натуральна, запрапанаваныя погляды і назвы будуць упоперак арганізму розных дэгенератаў. Яны іх будуць замоўчваць. Адсюль наша задача супрацьлеглая – усяляк, дзе можна, азначаныя погляды і паняцьці прапагандаваць…

-

P.S.

Калісьці, праз гады, нехта будзе казаць, што сярод беларусаў усё ж былі адэкватныя людзі, якія многае прадбачылі й заклікалі рабіць тое, што сапраўды варта было рабіць. Але палітычныя дзеячы ў шэрагах афіцыйнай апазіцыі (прозьвішчы і фота гэтых людзей рэгулярна ўзгадвае, напрыклад, тая ж “Свабода”; нас яна не ўзгадвае…) – хто з-за сваёй тупасьці, хто з-за прадажнасьці, хто з-за таго, што ня змог перамагчы свае дзікунскія амбіцыі, а нехта з-за таго, што на справе быў агентам іншых, варожых беларускаму народу сіл – не рэагавалі…

Для нас і гэтага будзе дастаткова. Хоць так мы абаронім гонар і годнасьць беларускага народу!…  

Усяго лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша зямля! 

Сталыя чытачы сайта напэўна ведаюць, што рэдакцыя даволі крытычна ставіцца да дзейнасьці Пазьняка. Як, напэўна, і пра тое, што, калі гэта трэба для справы, мы ігнаруем усялякія другасныя пытаньні. Выстаўленьне гэтага матэрыяла на сайце найперш выклікана нашым жаданьнем дапамагчы ратаваць жыцьцё і свабоду Сяргея Кавеленкі — хлопца, які, ахвяруючы сабой за нашу агульную беларускую справу, крок за крокам вырастае да ўзроўню нацыянальнага героя! З гэтай нагоды мы выстаўляем інтэрвю Пазьняка журналісту “Свабоды” Навумчыку (узята адсюль: http://www.svaboda.org/content/article/24500576.html). Натуральна, у канцы прыйдзецца дадаткова паразважаць пра супадзеньні і адрозьненьні ў пазіцыі Пазьняка і нашай. Істотнае ў тэксьце, як гэта ў нас часта бывае, выдзелена.

Рэдакцыя.

1.

Спачатку Навумчык, відаць, запытаўся, як Пазьняк пракаментуе цяперашні канфлікт паміж афіцыйным Менскам і Еўразьвязам?

На гэта ён атрымаў наступны адказ:

Пазьняк: Самым галоўным пытаньнем зараз для Беларусі — для палітыкі, для ўсяго беларускага народа — ёсьць пытаньне жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі. Гэта ёсьць пытаньне нумар адзін. Чалавек, які за Беларусь, за сьцяг, за ідэю ахвяруецца сваім жыцьцём. Ён паведаміў, што ідзе да канца. І ён пойдзе да канца — мы яго ведаем, і жонка з гэтым  пагадзілася. 

І вось сёньня невядома, дзе ён. Зьнік. Яго недзе схавалі. Гавораць усялякую лухту, што яго адправілі ў Менск, у шпіталь і гэтак далей. Ён на апошняй стадыі вычарпаньня, і гэта ёсьць пытаньне нумар адзін.

Тое, што адбываецца канфлікт з пасламі, зь Еўразьвязам, дыпламатычная вайна — гэта ўсё выглядае ў параўнаньні з пытаньнем жыцьця і сьмерці Сяргея Каваленкі мышынай валтузьнёй. Якая ўжо была не аднойчы і  якая доўжыцца ўжо 17 гадоў. Тым больш, што вядома, чым гэтая мышыная валтузьня скончыцца. А скончыцца яна поўнай перамогай Лукашэнкі і Масквы. Гэта прадумана вельмі рацыянальна, халаднакроўна, і ўся ініцыятыва ў руках Лукашэнкі і Масквы.  Прытым не таму, што яны такія разумныя, а таму, што Захад у сваёй палітыцы абсалютна тупы. Гэта — тупая палітыка. Яна ня мае ніякіх аргументаў, ніякіх рычагоў узьдзеяньня на Маскву і на Лукашэнку. Уся ініцыятыва зараз у руках Масквы і Лукашэнкі. Яны дыктуюць музыку, і яны пішуць сцэнар. І гэта небясьпечна ў першую чаргу для нашага беларускага руху. Таму што гэта сьведчыць, што будзе падтрымка з боку Масквы. Лукашэнка ўжо дамовіўся зь Мядзьведзевым, што Расея асуджае санкцыі, і атрымаў ад Масквы пэўныя гарантыі ў сваіх дзеяньнях. Маскве гэта выгадна, таму што яны робяць «выбары», і акрамя гэтага, прывязваюць Лукашэнку да сябе. І такім чынам могуць цалкам распараджацца яго палітыкай, якую ён ужо самастойна весьці ня можа. Для Лукашэнкі гэта выгадна як пэўная гарантыя працягнуць сваю ўладу з апорай на Маскву. Таксама — перавесьці стрэлкі з палітвязьняў, з Каваленкі зусім у іншую плоскасьць. Размова будзе ісьці аб іншым, а ў гэты час ён зможа зрабіць поўную зачыстку тэрыторыі перад «выбарамі» ў Беларусі.

Вось уся гнюснасьць гэтай прапісанай з Масквой палітыкі — яна зараз і пачалася. А скончыцца, паўтараю, поўнай перамогай маскоўска-лукашэнкаўскай палітыкі, і ў выніку, як і ў 1998 годзе, гэтыя паслы ціхенька вернуцца назад, з поўнай, як кажуць, паразай за часы «выбараў». Гэта вельмі, паўтараю, небясьпечная зьява для Беларусі. Вынік будзе такі, як я сказаў. Таму што гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі. У іх ліберальны склад думаньня. Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму! І просты рабочы, Сяргей Каваленка, гэта сказаў на ўсю Беларусь. За гэта трэба змагацца — за Беларусь, за сьцяг, за кансалідацыю ідэі, супраць гэтага рэжыму. Вось супраць чаго трэба змагацца, а не ісьці на «выбары». Трэба байкатаваць гэты рэжым татальна.

Трэба зьбіраць сілы на гэта змаганьне. А Захад змагаецца ў нас «за дэмакратыю». І вось такое мысьленьне прыводзіць да паразаў, адной за другой. Тое, што мы назіраем цяпер — гэта чарговая параза Захаду. Але, як кажуць, нам бы іхнія праблемы. Самае важнае — гэта высновы, якія павінны зрабіць мы. І таму паўтаруся: пытаньне жыцьця і сьмерці Каваленкі не павінна адысьці ў цень. Гэта ёсьць галоўнае пытаньне.

Калісьці вялікі мастак Рафаэль сказаў, што калі б гарэў дом, дзе гарэла б усё мастацтва, і гарэў бы кот — дык ён ратаваў бы ката. З пункту гледжаньня факталогіі — гэта сьмешна. А з пункту гледжаньня анталагічнага падыходу — гэта правільна. Таму што нішто, што зроблена рукамі чалавека, ня мае значэньня перад тым, што зроблена Госпадам Богам. І жыцьцё гэтага чалавека, яго ідэі, яго барацьба, якую ён узьняў на ўсю Беларусь — ніякага ня маюць параўнаньня з гэтай мышынай валтузьнёй, якую праводзяць Еўразьвяз і Масква на нашай тэрыторыі. Беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы гэтай палітыкі, а ставіць свае пытаньні выжываньня нацыі, культуры, дэмакратыі і кансалідавацца на гэтай глебе, абараняючы сваіх герояў. Абараняючы жыцьцё сваіх людзей, якія гатовыя аддаць яго за ўвесь народ. Вось сутнасьць таго, што адбываецца.

Навумчык:  Трэба прызнаць, што ў большасьці беларускае грамадства засталося спакойным да судовага працэсу над Каваленкам і да ягонага лёсу (я не кажу зараз пра партыйных актывістаў, пра тых, хто быў на судзе і хто абмяркоўвае сітуацыю ў інтэрнэце). Чым Вы такую рэакцыю беларускага грамадства тлумачыце?

Пазьняк: Беларускае грамадства зьмянілася ў думках. Яно яшчэ не зьмянілася ў дзеяньнях, але першы этап яно ўжо прайшло. Яно ўжо думае па-іншаму. І нават той жа інтэрнэт, дзе вельмі сьпецыфічныя людзі зьбіраюцца, але ён 100-працэнтова паказаў, як успрынялі барацьбу Сяргея Каваленкі. Таму гэта пытаньне часу. І важна, каб наша грамадства, грамадская думка не пайшлі ў сьляпы завулак, у апендыкс, куды іх уцягвае еўрапейска-маскоўская палітыка. Яны зараз займаюцца маргінальным. Гэтыя паслы 10 гадоў таму выязджалі, прыязджалі назад — гэта ніяк не ўплывае на наш лёс. Нас будуць душыць яшчэ мацней. Яны будуць паміж сабой нейкія там праблемкі вырашаць тактычныя, а ў нас людзей будуць кідаць у турму і кідаць на сьмерць. У мяне такое падозраньне, што Лукашэнка (гэта яго загад даць Каваленку два гады) гатовы прадэманстраваць усім сваю сілу праз сьмерць Каваленкі. У мяне ёсьць такая думка, што гэта так. І калі, не дай Бог, так здарыцца — вось гэта ня можа быць тады пакінута без адказу. Вось гэта ўжо без адказу не павінна быць пакінута. Таму што гэта ўжо пяройдзена тая чырвоная рыса, якой ён страшыў Захад (ён страшыў Захад, бо ў яго быў план зь Мядзведзевым, як гэта рабіць, яны ўжо пачалі гэта рабіць).

Навумчык: Я ўсё ж хачу вярнуцца да тэмы канфлікту з ЕЗ. На Ваш погляд, які аптымальны алгарытм паводзінаў у дачыненьні да Лукашэнкі, да афіцыйнага Менску мог бы быць з боку Брусэлю ці, шырэй, Захаду?

Пазьняк: З боку Брусэлю і з боку Захаду няма ніякага аптымальнага алгарытму. У іх проста няма дакладнай сістэмнай палітыкі адносна гэтага рэжыму. Яны яго называюць, як і іхняя апазіцыя, — «беларускім рэжымам». Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме, дарэчы, за, як кажуць, паслугу Лукашэнку — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд [!!! - Рэд.] беларуска народа. І трэба называць рэчы сваімі імёнамі. І калі называць рэчы сваімі імёнамі, як назваў Сяргей Каваленка, тады робіцца зразумелай сутнасьць барацьбы. Але Захад ніколі гэтага не назаве. Яму перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне. Бо тады трэба зусім іншую палітыку праводзіць, зусім іншыя сілы ўключаць, зусім іншую ідэалогію. І мець нейкую канцэпцыю адносна Беларусі. Таму яны будуць жаваць гэтую жвачку, наконт «дэмакратыі ў Беларусі», і называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім».

Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага, так ня можна ставіцца да народа. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера — а яны яго -  гэты рэжым — называюць «беларускім рэжымам». Што гэта за палітыка і што гэта за палітыкі? Яны што, сьляпыя? У якіх яны акулярах існуюць?

Таму ніякага эфектыўнага адказу з боку Брусэлю ня будзе. Ініцыятыва сёньня ў руках Масквы і Лукашэнкі, і гэтая ініцыятыва будзе ўвесь час. Я мог бы прапісаць, як усё будзе разьвівацца па гэтым сцэнары, але скончыцца, паўтараю, тым, што ціхенька гэтыя паслы вернуцца, зробяць выгляд, што нейкія зрабілі саступкі — пасьля таго, калі гэты рэжым зачысьціць усё ў Беларусі і сфальсіфікуе чарговыя выбары. Вось тады ўсё наладзіцца, пачнуць тады ізноў, выпусьцяць некаторых вязьняў. Гэта такая гнюсная гульня, у якую абодва бакі гуляюць [зьмест і форма гэта абзаца ўзяты ў загаловак. – Рэд.]. Таму паўтараю, што сіметрычнага адказу з Брусэлю ня будзе, бо яго не існуе.

Навумчык: Сёньня Ўладзімер Пуцін заявіў, што гэты канфлікт не перашкодзіць інтэграцыйным працэсам паміж Беларусьсю і Расеяй. Таксама, мы бачым у апошнія тыдні такія крокі з боку афіцыйнага Менску, якія можна ацаніць як яшчэ больш шчыльнае прывязваньне Беларусі да Масквы — ну хаця б фактычны пераход сістэмы супрацьпаветранай абароны пад кантроль расейскага генштабу. На Вашую думку, да якіх межаў у тым, што Вы называеце здачай суверэнітэту, можа пайсьці Лукашэнка? Ці ёсьць нейкая мяжа, перад якой ён можа спыніцца? Ці няма мяжы і ён ня спыніцца?  

Пазьняк: Для яго няма мяжы, калі справа будзе ісьці аб яго ўладзе і аб яго існаваньні. Што да фразы Пуціна, што гэта не перашкодзіць інтэграцыі, дык гэта — дыпламатычная фраза, якая паказвае, што — вось, Лукашэнка, мы павінны зараз шчыльней аб’яднацца, ня толькі войска, мы павінны і грошы мець агульныя, мы павінны і прадпрыемствы мець агульныя, і гэтак далей. Яны пра гэта і дамовіліся, магчыма, нават стварыўшы графік гэтай палітыкі. Таму гэтая фраза Пуціна вельмі празрыста паказвае, у чым сутнасьць дамовы Лукашэнкі і Масквы і ў чым сутнасьць гэтай палітыкі з амбасадарамі Еўразьвязу, якая толькі што пачалася.

Паўтараю, што ніякіх дамоў з рэжымам Лукашэнкі ня можа быць. Ніякага становішча, якое можна было б палепшыць, дэмакратызаваць — не існуе. Гэта антыбеларускі, антыдэмакратычны рэжым, які працуе ў інтарэсах сваёй улады, выкарыстоўваючы інтарэсы чужой дзяржавы. І чужая дзяржава зьяўляецца значна мацнейшай і ў палітычным, і ў эканамічным сэнсе, і ўрэшце скончыцца тым, што ён здасьць усё. І застанецца як пацук, загнаны ў кут.

Паўтараю, ён вельмі небясьпечны для існаваньня нашай нацыі. Вось пра гэта трэба думаць — як ліквідаваць гэты рэжым, як аб’яднаць нацыю на барацьбу з рэжымам, а не за «дэмакратыю ў рэжыме».

Ня будзе дэмакратыі ў рэжыме, у прынцыпе яна ня можа быць.

(канец цытаваньня інтэрвю)

2.

Ад рэдакцыі (Алесь Астроўскі,  Віталь Хромаў):

Спачатку пра самае галоўнае.

Сябры рэдакцыі далучаюцца да заяваў усіх тых, хто патрабуе неадкладнага спыненьня суду над Сяргеем Каваленкам і яго такога ж неадкладнага вызваленьня. Чалавека найвысокага маральнага гатунку, патрыёта, які ня проста думае пра свой беларуска-літвінскі народ, а і гатовы аддаць жыцьцё за яго, “судзіць” нейкая зграя цяперцаў-халуёў, гатовых лізаць хоць боты, хоць любое іншае пачварнаму дыктатару. З-за сваёй такой дзейнасьці гэтыя людзі і так ужо ўляпаліся ў гісторыю, але, калі са спадаром Сяргеем, барані Божа, здарыцца непапраўнае, папярэджваем: мы будзем на баку тых, хто ў лепшыя часы будзе выступаць за аналагічнае пакараньне гэтых “суддзяў”. Таму — спыніцеся, спадарове, і проста, знайшоўшы зацэпку, вызваліце мужнага беларускага хлопца, пакуль ня позна! 

(гл. фота; Сяргей Каваленка да арышту і цяпер; па некаторых зьвестках, ён за час галадоўкі пратэсту страціў каля 30 кг!; апошнія зьвесткі пра стан справаў вакол спадара Сяргея можна пачытаць тут: http://www.svaboda.org/content/article/24505125.html)

-

Цяпер пра іншае, дадатковае.

Пачнем з прыемнага.

Па-першае, вельмі прыемна, што і Пазьняк дадаткова зьвярнуў увагу на тое, што заходнікі разам са сваімі касмапалітызаванымі псеўдаапазіцыйнымі ліберастамі-аб’яднанцамі працягваюць называць лукашысцка-цяперскі рэжым «беларускім» (цытата: “Ім ужо сто разоў сказана, паказана, як і гэтай апазіцыі, якая сядзіць у турме — яны ўсё роўна яго называюць «беларускім рэжымам». Які гэта «беларускі рэжым»? Гэта антыбеларускі рэжым, які праводзіць этнацыд беларуска народа. Але яны будуць называць антыбеларускі рэжым Лукашэнкі «беларускім». Гэта ўжо немагчыма цярпець, таму што гэта зьнявага. Народ нішчаць, зьнішчаюць ягонае школьніцтва, культуру, мову, абплёўваюць, хваляць Гітлера, а яны гэты рэжым называюць «беларускім»”).

Сапраўды называць прамаскоўскі беларусафобскі этнацыдны дыктатарскі рэжым, накіраваны на этнацыд і генацыд беларускага народу, на захоп нашай уласнасьці, зьнішчэньне нашай дзяржаўнасьці “беларускім” (гл. Д пр-п 80) – гэта ня проста пэўны неахайны цынізм, гэта – блюзьнерства, якое набліжаецца да ўзроўню ідэалагічнага сатанізму!!! Пра гэтую зьяву мы таксама пісалі неаднаразова ў т.л. і шмат гадоў таму (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2008/03/07/1233/). Таму абурэньне Пазьняка ў гэтым пытаньні ня толькі падзяляем, але і ўсяляк падтрымліваем. І, як усе могуць пабачыць, ужо даўно.

Па-другое, натуральна, нам падабаецца, што і Пазьняк пачаў шырока выкарыстоўваць паняцьце “этнацыд” замест больш расплывістых і менш ёмкіх паняцьцў “асіміляцыя”, “дэнацыяналізацыя” і да таго падобных, якія ён упарта ўжываў раней. Мы за гэта таксама даўно і шмат змагаліся, пачынаючы зь пешых артыкулаў на нашым сайце (гл. артыкул у 8 частках, зь якога пачыналася праца сайта; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/).

Трэцяе, вельмі істотна, што Пазьняк даўно вядомы як зацяты крытык расейскага імперыялізму і яго агента — Лу-кі. Але на сёньня ўжо дадаткова ўсьведамляе негатыўнае значэньне і “Захаду” ў тых працэсах, якія адбываюцца ў Беларусі.

Натуральна, нам гэта падабаецца, бо мы даўно заклікаем усіх беларусаў-літвінаў да адэкватнага (навукова-рэалістычнага) бачаньня рэчаіснасьці, без чаго ніякія станоўчыя зьмены ні ў нашых сем’ях, ні ў нашага народу, ні ў нашай дзяржаве немагчымыя. Так, у інтэрвю Пазьняк заяўляе, што “Захад у сваёй палітыцы [што да Беларусі] абсалютна тупы”, што “гэтыя паслы, як і ў 1998 годзе, прайграўшы Лу-ку, ціхенька вернуцца назад”, што “заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі”, што тая палітыка, якую праводзіць Еўразьвяз на нашай зямлі, зьяўляецца “мышынай валтузьнёй”, што “ў Брусэля і Захаду няма дакладнай палітыкі адносна рэжыму Лу-кі”, што “трэба называць рэчы сваімі імёнамі, але Захад ніколі гэтага рабіць ня будзе”, і, нарэшце, ключавое — што “беларусы не павінны ісьці ў рэчышчы заходняй палітыкі”.

Раней, і яшчэ адносна нядаўна, так ад Пазьняка даставалася толькі Гансу Віку. Калісьці толькі ён адзін быў ва ўсім вінаваты з усяго “Захаду”, а ўсе іншыя яго прадстаўнікі, атрымліваецца, былі добрыя. Дзякуй Богу, нарэшце дачакаліся…

Чацьвёрнае.  Больш за тое, у палітычным сьветаглядзе Пазьняка зьявіліся дадатковыя істотныя ноткі – намёкі, што лукашысцкі рэжым фактычна падтрымліваецца ня толькі “Масквой”, але і “Захадам”, што заходнікі ня проста тупыя, а ў т.л. і тыя, хто наўмысна (сьвядома, але, натуральна, патаемна) праводзіць палітыку, скіраваную на максімальна доўгае знаходжаньне прарасейскага этнацыднага рэжыму ў Беларусі:  “наша грамадства ўцягвае ў сьляпы завулак еўрапейска-маскоўская палітыка”; “заходнікі паміж сабой нейкія там праблемкі тактычныя будуць вырашаць, а нас будуць душыць яшчэ мацней”;  “абодва бакі [гаворка пра Захад і Лу-ку. – Рэд.] гуляюць у гнюсную гульню”.

Гэта таксама нам падабаецца, таму што гэта тое, пра што мы ўжо даўно ня проста кажам, але і вывелі ў якасьці шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. напрыклад Д пр-пы 67, 104, 108, 114, 115, якія сфармуляваны намі яшчэ шмат гадоў таму).

Больш за тое (і гэта пятае), цяпер Пазьняк дадаткова пачынае патроху лаяць увогуле “сьвятое” для “Захаду” — абсалютна дамінуючую там сёньня ідэалагічную плынь — “лібералізм” (цытаты: “у заходнікаў ліберальны склад думаньня”,  “ім перашкаджае іхняе ліберальнае думаньне”).

А вось у сувязі з гэтым асабліва хочам падкрэсьліць (бо гэта ідэалагічна прынцыпова), што наша ацэнка цяперашняга стану заходняга “лібералізму” ўжо даўно ня толькі пададзена ў шматлікіх матэрыялах сайта, а і сфармулявана ў шэрагу прынцыпаў Беларускай дактрыны (гл. Д пр-пы 104, 114, 116, 117, ). Больш за тое, мы ўсё часьцей у нашых матэрыялах прапануем лічыць сучасны заходні “лібералізм” альтэрнатывай, варожай сапраўднай дэмакратыі (у т.л. беларускай), пра якую мы марым. І, каб падкрэсьліць гэта, наўмысна называем сучасную здэградаваную стадыю гэтай ідэалагічнай плыні на Захадзе “ліберастызмам”. 

Мы даўно сфармулявалі і перыядычна падкрэсьліваем, што ліберастызм – тое, што ёсьць на Захадзе цяпер – адрозьніваецца нават ад сапраўднага лібералізму дзьвюма стратэгічнымі рысамі: па-першае, адсутнасьцю патрабаваньня свабоды для народаў (пры гэтым пра народы, этнасы, пра іх разнастайнасьць у межах людскай цывілізацыі, пра іх правы на ўласнай зямлі пры ліберастызьме ўвогуле нават узгадваць забаронена!; затое можна і нават пажадана прапагандаваць касмапалітычную хаатызацыю, эгаізм, абыдляльную амаральнасьць) і, па-другое, таталітарнай, літаральна фашыстоўскай формай прапагандысцка-палітычнага накіданьня нацыям усяго пералічанага  (гл., напрыклад, нашыя тлумачэньні ў дадатак да артыкула Барыса Стамахіна: http://nashaziamlia.org/2012/01/27/4808/).

Шостае. Натуральна, мы ня можам не падтрымаць наступны пасыл Пазьняка:  “Гэтыя заходнія палітыкі ня маюць уяўленьня пра тое, што адбываецца ў Беларусі … Яны так навучылі сваю апазіцыю ў Беларусі [!!! – Рэд.]. Яны думаюць, што ў Беларусі змагаюцца за дэмакратыю. Яны змагаюцца “за дэмакратыю, за правы чалавека на Беларусі”. Уявіце сабе ў гітлераўскім райху, каб змагацца за дэмакратыю і за правы чалавека — трэба змагацца супраць Гітлера, супраць фашызму”.

І гэта зноў тое, пра што мы даўно і шмат пішам. Толькі і тут мы прайшлі далей. Мы заяўляем, што амаль уся цяперашняя “аб’яднаная” “дэмакратычная” “апазіцыя” (зьвярнулі ўвагу на дзьвюкосьсі?) – гэта агентура заходняга ліберастызму, прызначаная для таго, каб у выпадку скіданьня цяперскай улады і пераходу яе да “апазіцыі” забясьпечыць прыхватызацыю нашых прадпрыемстваў, зямлі дый усёй дзяржавы цяпер ужо заходнімі фінансавымі імперыялістамі – ліберастызатарамі (гл. Д пр-п 128). Савецкі дыктатар Лу-ка, агент расейскага імперыялізму, пакуль ня даў зрабіць у Беларусі тое, што на Расеі, ва Ўкраіне, Польшчы зрабілі заходнія ліберастызатары рукамі розных чубайсаў-бальцаровічаў-гайдараў. Але гэта не азначае, што планы “Захаду” што да нашай дзяржавы ў сувязі з гэтым зьмяніліся. Можаце не сумнявацца, Заходнія ліберастызатары па-ранейшаму плануюць “дэмакратызаваць” Беларусь па гэтай жа сьхеме. Паняцьце “дэмакратызаваць” нас у перакладзе на нашу мову азначае ліберастызаваць нас.

Кажам адно, робім зусім іншае – класічны спосаб дзеяньня любых сацыяльных паразітаў!

Такім чынам, набліжэньне разуменьня Пазьняком таго, што адбываецца вакол Беларусі й у сьвеце ў цэлым, да нашага разуменьня відавочнае. Прагрэс у гэтым пытаньні ёсьць. Але да поўнага супадзеньня ідэалагічных пазіцый яшчэ далёка. Таму давайце зьвернем увагу на менш прыемнае – на тое, што ў нас з Пазьняком не супадае — і з чым мы ня згодныя.

Напярэдадні самаабраньня Пуціна на чарговы прэзідэнцкі тэрмін праўду пачынаюць казаць ня толькі расейцы, а і прадстаўнікі заходніх аналітычных цэнтраў. Натуральна, ня ўсе і ня ўсю, але тым ня менш… Падаем рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”, які вядомы таксама як “Каралеўскі інстытут міжнародных зносін”. Аўтары даклада — Філіп Хэнсан, Джэймс Ніксі, Лілія Шаўцова, Эндры Вуд – падаюць у ім сваё бачаньне сёньняшняга стану і будучыні Расеі. Поўны англамоўны тэкст даклада знаходзіцца тут:  www.chathamhouse.org/russia2012, яго расейскамоўнае рэзюмэ ўзята і перакладзена адсюль: http://www.chathamhouse.org/sites/default/files/public/Research/Russia%20and%20Eurasia/r0212_putin_russian_es.pdf

Рэдакцыя.

“Прапанаваны чытачу даклад зьяўляецца папярэджаньнем аб магчымых сцэнарах разьвіцьця Расеі й іх наступствах.

Па меры завяршэньня ў Расеі выбарчага цыклу 2011-12 гг. узмацняецца пагроза нестабільнасьці. Ключавой задачай Уладзіміра Пуціна і яго каманды зьяўляецца захаваньне сістэмы персаналісцкай ўлады, якую яны стваралі ў апошнія 12 гадоў. Інструменты персаналісцкай ўлады, у першую чаргу сілавікі [названа частка расейскай імперыякратыі, якая цяпер мае найбольшую датычнасьць да ўлады ў Расеі. – Рэд.], карумпаваныя і ненадзейныя [а гэта - універсальныя рысы любой бюракратыі. – Рэд.]. Але яны ўсё яшчэ зацікаўлены ў захаваньні сістэмы, якая адлюстроўвае іх [суб’ектыўныя. – Рэд.] інтарэсы.

Здольнасьць дзяржаўных структур справіцца з новымі сацыяльна-эканамічнымі выклікамі, якія згаданыя ў дадзеным дакладзе, выклікае ўсё больш сумневаў. Рэальныя перамены, якія азначаюць празрыстасьць ўладных дачыненьняў і дэцэнтралізацыю ўлады, могуць выклікаць толькі іх дысфункцыянальнасьць. Але без рэальных пераменаў Расея ня зможа эфектыўна разьвівацца, а сістэма персаналісцкай ўлады аказваецца ўразьлівай для любога кшталту шокаў.

Выбары і ўнутраная палітыка

Фальсіфікацыя вынікаў выбараў у Думу 4 сьнежня 2011 года, якая толькі пацьвердзіла, што Пуцін і яго каманда маюць намер заставацца ва ўладзе бясконца, абурыла многіх расейцаў і ў першую чаргу адукаваны гарадскі электарат. Адбылося паглыбленьне прорвы паміж кіруючай групай і значнай часткай грамадства. Пракрамлёўскую партыю «Адзіная Расея» падтрымалі толькі каля 35% выбаршчыкаў, а 39% апытаных расейцаў заяўляюць, што Расея рухаецца «у няправільным кірунку». Вяртаньне Пуціна ў Крэмль у такім кантэксьце пазбаўляе яго права прэтэндаваць на ролю агульнанацыянальнага лідара, «які стаіць над грамадствам”, і яшчэ больш аслабляе яго легітымнасьць.

Нягледзячы на ​​сталыя абяцаньні Уладзіміра Пуціна палепшыць сацыяльна-эканамічную сітуацыю, кіруючая групоўка так і не запрапанавала Расеі дакладнае стратэгічнае бачаньне і праграму на бліжэйшыя 5-6 гадоў. Тым часам тыя, хто патрабуе пераменаў, ня маюць легальных сродкаў іх ажыцьцявіць альбо ўдзельнічаць у іх. Страціла легітымнасьць у выніку несумленных выбараў Дума і персьпектыва дыскрэдытацыі прэзідэнцтва толькі пагоршыла праблему атрафіраваных альбо разбураных інстытутаў [расейскай імперыі], якія павінны быць сродкам пераменаў…

Выбары 2011/12 сталі пачаткам канца пуцінскага рэжыму. Наступная хваля пратэсту ў прамысловых цэнтрах савецкай эпохі, якая мае сацыяльна-эканамічны характар, непазьбежная. Расейцы пачынаюць адчуваць сябе ў ролі грамадзян, а не ў ролі падданых. Праўда, яшчэ трэба кансалідавацца антысістэмнай апазіцыі, якая запрапануе грамадству новыя і зразумелыя правілы гульні. Пакуль жа мы бачым няздольнасьць апазіцыі перайсьці ад дэманстрацыі пратэсту да эфектыўнай арганізацыі й адначасова няздольнасьць дзеючай улады рэфармаваць сістэму зьверху. Наступствы гэтай сітуацыі спараджаюць рызыкі для будучыні Расейскай дзяржаўнасьці й нават для ўсёй постсавецкай прасторы.

Эканоміка

Эканоміка Расеі мае патрэбу ў сістэмных рэформах. Але малаверагодна, што ўлады пойдуць на нешта большае, чым нязначная карэкцыя. Справа ў тым, што зьліцьцё ўлады і ўласнасьці настолькі глыбокае, што эканамічная рэформа немагчымая без палітычных пераменаў. Пакуль нельга казаць аб заняпадзе эканомікі. Але яе персьпектывы не натхняюць перш за ўсё таму, што яна няздольная эфектыўна супрацьстаяць эканамічным крызісам і залежыць ад няўстойлівай цаны на нафту. Неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы на Захадзе ня толькі не даюць Расеі магчымасьць дагнаць ліберальныя дэмакратыі [усё часьцей мы сустракаем прызнаньне, што ў “ліберальных дэмакратый” “неспрыяльныя эканамічныя персьпектывы”. - Рэд.], але і пагаршаюць яе ўласныя праблемы. Больш за тое, наўрад ці магчыма дастатковае міжнароднае крэдытаваньне Расейскіх банкаў і кампаній [апошняе - мяккая форма ціску на “Расею”, каб тая разьвівалася ў кірунку “лібералізму”. - Рэд.].

Зьніжэньне колькасьці насельніцтва працаздольнага ўзросту можа апынуцца адной з самых сур’ёзных прычын для засмучэньня: Расея да 2030 года, хутчэй за ўсё, страціць 11 мільёнаў са сваіх 102, 2 мільёнаў працаўнікоў. Краіна прыцягвае абмежаваную колькасьць высокакваліфікаваных кадраў з-за мяжы і ня можа кампенсаваць недахоп кваліфікаваных кадраў. Тут дапамагла б мадэрнізацыя ў шырокім сэнсе — паляпшэньне бізнэс-асяроддзя, вяршэнства закона і інстытуцыйныя рэформы. Але амаль няма прыкметаў таго, што расейскі чынавенскі клас, які вядомы сваімі драпежніцкімі інстынктамі [цяпер у такой форме ўзгадваецца частка расейскай імперыякратыі. - Рэд.], гатовы да такой мадэрнізацыі. А празьмерныя дзяржаўныя выдаткі не даюць магчымасьці фармаваць доўгатэрміновую палітыку, заснаваную на нацыянальных інтарэсах [вось бы пачуць з вуснаў заходніх лібералаў іх версію таго, што гэта такое. - Рэд.].

Зьнешняя палітыка

Выклікае сумневы здольнасьць Расеі выступаць у сур’ёзнай вагавай катэгорыі на міжнародным узроўні. Памяншэньне міжнароднай актыўнасьці Расеі адчуваецца на заходнім, паўднёвым і ўсходнім кірунках [няўжо і на заходнім - у дачыненьні да Беларусі? - Рэд.]. Амерыка і Еўропа расчараваныя тым, што пасьля падзеньня камунізму Расея так і ня стала больш адказным міжнародным гульцом [усе зьмены на постсавецкай прасторы былі аддадзены на водкуп глабалісцкай сіянакратыі, якая праводзіла маштабную “ліберальную” палітыку ў сваіх паразітычных інтарэсах, а цяпер Амерыка і Еўропа, бачыце вы, расчараваныя вынікамі; між тым, колькі іх папярждвалі; цяпер шукайце скрайняга - сьцяг вам у рукі… - Рэд.]. «Перазагрузка» стасункаў з ЗША апынулася пазбаўленай канкрэтнага зьместу, а адносіны зь Еўропай пакідаюць жадаць лепшага (хоць адзначым і заўважнае выключэньне — дачыненьні Расеі зь Нямеччынай).

Адсутнасьць узаемнай павагі й даверу характарызуе адносіны Расеі зь яе ўсходнімі суседзямі. Так, Кітай значна вышэй цэніць свае стасункі з Афрыкай і нават Лацінскай Амерыкай. На паўднёвых межах Расеі новыя незалежныя дзяржавы — пераемнікі савецкіх рэспублік, хай і ў рознай ступені, але спрабуюць вызваліцца з-пад уплыву Масквы, у лепшым выпадку выбіраючы шматвектарную зьнешнюю палітыку, а ў горшым выпадку і зусім ігнаруючы Расею. Арктычная Поўнач — персьпектыўны кірунак для ажыцьцяўленьня міжнароднага ўплыву Расеі, хоць яе рэакцыя на ўзмацненьне глабалізацыі гэтага рэгіёну застаецца вельмі нявызначанай. Жаданьне Расеі быць значным гульцом на міжнароднай арэне рэзка кантрастуе з тым, як на Расею глядзяць іншыя міжнародныя акторы ​​- нярэдка як на краіну-спойлера з эгаістычнымі інтарэсамі.

Будучыня

Любое бачаньне будучыні ня можа прэтэндаваць на ісьціну. Тым ня менш, аўтары даклада лічаць, што існуе рэальная пагроза таго, што ў бліжэйшыя 6 гадоў Расея можа апынуцца перад тварам сур’ёзных пагроз. Калі кіруючая эліта ня зможа прыстасавацца да зьменлівых рэалій і ў краіне ня будуць створаны незалежныя інстытуты, якія б змаглі артыкуляваць інтарэсы грамадства, ня выключана, што гэтая сітуацыя прывядзе да некантралюемай хады падзей. Такі сцэнар цалкам можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці [вы бачыце, цяпер заходнікі ўсё часьцей самі прызнаюцца, што іх палітыка “лібералізацыі” ў дачыненьні да Расеі й яе сусядзеў, якую рэальна зьдзяйсьняла агентура сіянакратыі (замест дапамогі ў пабудове нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў), цяпер “у выніку некантралюемага разьвіцьця падзей, можа мець негатыўныя наступствы для Еўропы і ўсёй міжнароднай супольнасьці”; пасьля таго, як адбудуцца шматлікія трагедыі й пачнецца пошук вінаватых, ня будзем забываць, што мы 15 гадоў менавіта пра такі вынік такой палітыкі з боку “Захаду” папярэджвалі ўсіх, да каго маглі дайсьці… - Рэд.].

Еўрапейскія і амерыканскія лідары павінны стала ўдакладняць сваё разуменьне траекторыі Расеі [г.зн. перайсьці на сталае сачэньне за разьвіцьцём падзей, на якія “Захад” ужо не ўплывае… - Рэд.]. Яны павінны пераадолець ілюзію, што для нармальных стасункаў з Расеяй досыць усталяваць добрыя асабістыя адносіны з Расейскім лідарам [аўтары дакладу падказваюць, на якіх прымітыўных ўяўленьнях будавалася палітыка “Захаду” ў дачыненьні да “Расеі”. - Рэд.].

Адносіны Захаду з Расеяй павінны грунтавацца на наступных прынцыпах:

• Заходняя супольнасьць ня можа падтрымліваць сьцьвярджэньні, паводле якіх Расея валодае ўласным унікальным наборам каштоўнасьцяў [вы бачыце, заходнікі й на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Такія сьцьвярджэньні зьяўляюцца непераканаўчым апраўданьнем для Расейскай эліты [імперыякратыя - не эліта] дзейнічаць па сваім меркаваньні. Заходнія лідары могуць значна лепш дапамагчы Расеі, няхай і насуперак чаканьням яе лідараў, засяродзіўшы ўвагу на задачы інтэграцыі Расеі ў ліберальную сусьветную сістэму ў адпаведнасьці з агульнапрынятымі міжнароднымі прынцыпамі [вы бачыце, закон: колькі ваўка ні кармі, а ён у лес глядзіць, - гэта ня толькі ваўчыны закон. - Рэд.].
• Захад не павінен падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў стаўленьні да былых савецкіх рэспублік, што прымушае іх жыць у падвешаным стане [вы бачыце, аказваецца заходнікі раней яшчэ і на такое глупства пагаджаліся. - Рэд.]. Выкарыстаньне аргументу, што, зьяўляючыся «Вялікай Дзяржавай» [вялікай у чым? у магчымасьці беспакарана захопліваць, падпарадкоўваць, рабаваць і забіваць іншых? ну і крытэр вялікасьці быў у цывілізаваных заходнікаў… - Рэд.], Расея мае больш высокі статус, чым іншыя еўрапейскія дзяржавы — азначае пагадзіцца з ушчэмленым статусам гэтых «іншых» дзяржаў. Такая пазіцыя перашкаджае інтэграцыі Расеі ў ліберальную міжнародную супольнасьць нацый [а цяпер ёй туды і задарма ня трэба… - Рэд.].
• Неабходна пераканаць Расею трымаць сваё слова. Краіна падпісала ўвесь набор міжнародных канвенцый, якія рэгулююць правы чалавека й іншыя міжнародныя нормы паводзін. Але яе паслужны сьпіс у іх рэалізацыі зьяўляецца супярэчлівым і міжнародная супольнасьць відавочна позьніцца са сваімі патрабаваньнямі тлумачэньняў з гэтай нагоды [яшчэ б; не была б тое “міжнародная супольнасьць”. - Рэд.]. Уступленьне Расеі ў Сусьветную Гандлёвую Арганізацыю (СГА) будзе важным выпрабаваньнем Масквы на здольнасьць выконваць міжнародныя нормы [заходнікі думаюць, што знаходжаньне “Расеі” ў СГА стрымае расейскія імперскія інстынкты? але і наіўныя… - Рэд.]”.

(канец цытаваньня рэзюмэ даклада Брытанскага цэнтра “Чэтэм Хаўз”).

-

Ад рэдакцыі:

Мы пазнаёміліся з чарговым самавыкрыцьцёвым дакументам, які паказвае, што такое «Захад»  (а там нават не здагадваюцца, што ён мае ў якасьці галоўнай уласьцівасьць самавыкрыцьця). Усё істотнае на наш погляд выдзелена і пракаментавана. Добра, што ў дакуменце ёсьць парада заходнім палітыкам “не падтрымліваць прэтэнзіі Масквы на асаблівыя правы ў дачыненьні да былых савецкіх рэспублік”.

Што ж, хаця б і за гэта, як кажуць, дзякуй.

Калісьці і мы пра вас так напішам, памочнічкі вы нашы…

Адзін з чытачоў нашага сайта пад нікам «Anton» падаў Е-адрас артыкула, які істотна дапаўняе разглядаемую тэму, аналізуючы сітуацыю ва ўладных органах Украіны.  Некаторыя факты, пададзеныя ў ім, нам патэбны для заключнага аналіза. Хаця не з усімі меркаваньнямі аўтара можна пагадзіцца (нашыя заўвагі адзначаны ў традыцыйным рэдакцыйным стылі […]), шалі пераважылі на карысьць выстаўленьня артыкула на нашым сайце.

Рэдакцыя.

САДАМІТЫ І НОВЫ СУСЬВЕТНЫ ПАРАДАК

Ігар Друзь (гл. фота ў пачатку артыкула), старшыня «Народнага Сабора» Украіны (друкуецца паводле http://www.ua-pravda.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4097&Itemid=8; http://ruskline.ru/analitika/2011/07/14/pederasty_i_novyj_mirovoj_poryadok/)

Падставай для напісаньня гэтага артыкула стала нядаўняя гутарка аўтара гэтага матэрыялу ў Вярхоўнай Радзе (Украіны) зь вядомым нардепам Яўгенам Царковым аб педэрастах у апараце Вярхоўнай Рады. Ён папулярны і паважаны ва Ўкраіне за сваю бескампрамісную пазіцыю па абароне Праваслаўнай Царквы і маралі. Я выказаў яму сваё зьдзіўленьне тым, што ён — дасьведчаны палітык, неасьцярожна дапусьціў уцечку інфармацыі аб сваім новым законапраекце N8711, які прадугледжвае пакараньне за прапаганду гомасексуалізму, бо актывізаваліся яго апаненты. Са слоў Яўгена Ігаравіча, высьветлілася, што ўсё ня так проста. Ня ён дапусьціў уцечку інфармацыі, і не яго пяць калег, якія выступілі сааўтарамі законапраекта.

Па словах Царкова, аказалася, што ў апараце Вярхоўнай Рады, у аддзеле, дзе праходзіць эксьпертыза паданых на рэгістрацыю законапраектаў, сядзіць педэраст, які і «зьлівае» дэгенерацыйнай супольнасьці ўсю інфармацыю, якая тычыцца іх інтарэсаў. Як толькі дэпутат Я.Царкоў падаў свой законапраект, педэрасты тут жа «раззванілі» пра яго ў СМІ, паведамілі сваім уплывовым сябрам у высокіх кабінетах Украіны і Захаду з мэтай яго правалу ў Радзе. Шум быў узьняты страшны. Тут ужо ініцыятару «гомафобнага» наступу на вычварэнцаў давялося наўпрост адказваць на пытаньні журналістаў — хаваць інфармацыю стала бессэнсоўна. Цяпер прыняць законапраект стала складана — шматлікія дэпутаты пабойваюцца быць запісанымі ў «неталерантныя», пасварыцца зь «еўрапейскай ардой», якая можа і ня даць у наступны раз ярлык на княжаньне. Гэтая тэндэнцыя паступовага падпарадкаваньня ўлады педэрастычнаму лобі даўно стала відавочнай (гл., напрыклад, «Інструктаж для педафілаў»).

Еўрасаюз даўно шпурляе грымоты і маланкі, патрабуючы ўвесьці ва Украіне «шлюбы» вычварэнцаў, пусьціць педэрастаў у школы («адмена дыскрымінацыі пры прыёме на працу асоб нетрадыцыйнай арыентацыі»), увесьці ў ВНУ і школы «ўрокі талерантнасьці».

Зусім нядаўна Камісар Рады Еўропы па правах чалавека Томас Хамарберг адзначаў «дыскрымінацыю ЛГБТ-супольнасьці» (лесьбіянкі, гомасексуалісты, бісексуалы і «трансгендэры») у краінах-членах арганізацыі, асабліва лаючы Украіну.

А на еўрапейскім садаміцкім сайце ILGA-Europe змешчана карта, на якой рознымі колерамі адзначаны адносіны еўрапейскіх краін да вычварэнцаў — ад найбольш да найменш спрыяльных. Кожнай краіне таксама нададзены адпаведны індэкс.

На «Весялковай мапе Еўропы» краіны ў залежнасьці ад іх стаўленьня да садамітаў ранжыруюцца па шкале ад +17 (найвышэйшая ацэнка: «павага да правоў чалавека і поўнай прававой роўнасьці ЛГБТ») да -7 («грубыя парушэньні правоў чалавека і дыскрымінацыя ЛГБТ»).

Самы нізкі бал на гэтай мапе («-4») нададзены Украіне, на ёту «памяркоўней» за яе Беларусь і Малдова — «-3», у Расеі — «-2».

Так што нам усім еўрапейцамі пастаўлена «нездавальняюча». Каб спадабацца Захаду, як бачым, мы яшчэ і павінны прыняць пэўныя позы. На што большасьць насельніцтва СНД, хай і грэшнае, ня пойдзе. Па ўсіх апытаньнях грамадскай думкі большасьць рускіх рэзка адмоўна ставіцца да вычварэнстваў і вычварэнцаў.

Разумеючы гэта, яны вылучылі на шчыт новую ідэалогію, ужо апрабаваную імі на Захадзе. Гэта «пазітыўная дыскрымінацыя» — прадастаўленьне традыцыйна «ўшчэмленым» слаям грамадства некаторых пераваг з мэтай палягчэньня доступу да сацыяльных праграмаў, адукацыі, працоўных месцаў і г.д. Мабыць, у гэтыя «перавагі» ўваходзіць і права выказваць абразьлівыя для вернікаў — большасьці народу — рэчы. Бо збачэнцы ўвесь час лаюць Царкву. А калі хто з гэтай большасьці нармальных людзей абурыцца такім становішчам, пачне ганіць гэтыя заганы, то для гэтага ў іх слоўнічку ёсьць слова «стыгма».  Сэнс якога прыкладна такі: «гомафобы» сваімі словамі раняць іх, небарак. Тут відавочная спроба выклікаць параўнаньне пакрыўджанага педэраста з… пакутамі Хрыста, раны у якога каталікі завуць менавіта так.

Ня трэба памыляцца: гэтыя «тонкія натуры» бязьлітасна змагаюцца за ўладу над большасьцю, хочуць для сябе квот ў ВНУ, месцаў ва ўладзе (як мы бачым, у парламенце іх ужо даволі шмат). Лялькаводзяць жа працэсам заходнія «антысьнідаўскія» арганізацыі, якія ў сябе ўсяго гэтага ўжо дамагліся. Адзін са значных спонсараў «антысьнідаўскіх» праграм — Элтан Джон — публічна заяўляў, што хрысьціянства трэба… забараніць за яго «неталерантнасьць» да гомасексуалістаў. Многія сьмяяліся з СССР, дзе квоты прадстаўляліся даяркам і калгаснікам, а самі стварылі сітуацыю, пры якой найбольшыя шанцы на паступленьне ў ВНУ пачалі мець аднаногія-чарнаскурыя-лесьбіянкі. І хочуць пралабіраваць тое ж самае ва Украіне.

На Захадзе, зрэшты, ужо пайшлі далей: там крытыкаў гомасексуалізму ўжо пачалі саджаць у турмы. Я ўжо цытаваў зьмястоўны артыкул «Духоўнае значэньне аднаполага шлюбу», напісаны С.П. Суравягіным, д.ф.н., прафесарам кафедры рэлігіязнаўства ТГНГУ (http://www.ihtus.ru/012006/st7.shtml).

Нагадаю ўрывак зь яе: » «Ідал містычнага Садома»- знакамітае выказваньне. Садом — менавіта містычны, як Сонца менавіта чырвонае. Этнограф Г. Баўман пісаў, што сутнасьць практыкі гомасексуальнага трансвестызму (перамены полу) магічны. Гомасексуальнае пранікненьне ў акце зьмяняе таямнічым чынам асобу. Успомнім, што ў эпоху егіпецкіх жрацоў у Старажытным Егіпце ваеннапалонных рабоў ператваралі ў сьлепа падпарадкаваную масу менавіта з дапамогай гомасексуальнага акту. Сатанізм нямысьлімы без гомасексуальнага рытуалу… Прадстаўнік франкфурцкай школы Тэадор Адорна пісаў, што кожны гомасексуал — паталагічны дэвіянт [чалавек зь псіхічнымі адхіленьнямі . – Рэд.], які мае патрэбу бесспярэчна падпарадкоўвацца правадыру. Можна паказаць, што ў культавых саюзах, арганізацыях, якія фармуюць ў юнаках патрэбу падпарадкоўвацца кіраўніку, гомасексуальны акт зьдзяйсьняецца ў форме містычнага рытуалу. Для таго, каб рытуальны гомасексуальны акт меў масавы, арганізаваны характар, неабходна ўзьвесьці гомасексуалізм ў ранг звычайнага нарматыўнага сацыяльнага інстытута«.

У сваім чыста зямным асьпекце армія гомасексуалістаў — ідэальная партыя ўлады, згуртаваная агульнымі ганебнымі таямніцамі й сексуальнай залежнасьцю, якая падтрымлівае адзін аднаго з усіх сіл. Калі камісія сенатара Макарці дасьледавала [ў ЗША – Рэд.] падрыўную дзейнасьць амерыканскіх педэрастаў, дык уваходзячыя ў яе навукоўцы і палітыкі адзначалі, што педэрасты з усіх сіл цягнуць адзін аднаго наверх, і калі ў нейкай установе зьявіўся адзін зь іх, то ў хуткім часе іх будзе некалькі, а з часам яны возьмуць там поўную ўладу. Натуральна, яны да бязьмежжа карумпаваныя і непатрыятычныя. Таму камісія рэкамендавала старанна правяраць усіх дзяржслужачых, і на гарматны стрэл не падпускаць да ўлады вычварэнцаў.

Гомасексуалісты — лепшы і самы арганізаваны атрад глабалізацыі. Вядома, ня кожны ліберал — гомасексуаліст. Але затое кожны гомасексуаліст — ліберал, і заўзяты адэпт Новага сусветнага парадку. Ён абавязкова будзе ўсімі сіламі разбураць любое традыцыйнае грамадства, рэлігію, ладзіць рэвалюцыі й рабіць рэвалюцыйныя рэформы, бо ў рамках Традыцыі ён — ніхто. Іншая справа Еўразьвяз, у якім за простую крытыку ладу жыцьця садамітаў ужо пачалі саджаць у турмы. Краіны ЕЗ ужо фактычна прыйшлі да сапраўднай садаміцкай дыктатуры, пры якой вычварэнцы занялі ўсе значныя пазіцыі, праводзяць разбэшчваньне дзяцей дэгенератыўнымі «адукацыйнымі» праграмамі, ідуць і далей гэтага — партыя педафілаў ўжо зарэгістраваная ў Нідэрландах. У грамадскай актыўнасьці яны дадуць 100 ачкоў наперад млявым наркаманам, супольнасьць якіх ня здольная да актыўных дзеяньняў. Натуральна, у постсавецкіх дзяржавах іх тактыка адрозьніваецца ад іх еўрапейскіх субратоў. Тут яны не арганізоўваюць сваіх партый, разумеючы непрымальнасьць гэтага для «таталітарнай-саўковай» сьвядомасьці народу, яны пранікаюць ва ўсе партыі. Ціха захопліваюць усё новыя арганізацыйныя і інфармацыйныя рычагі.

Садаміты заўсёды ненавідзяць традыцыі сваіх краін (бо ў тых амаль заўсёды адмаўляюцца вычварэнствы), таму яны — касмапаліты, з радасьцю робяцца саюзьнікамі глабалісцкіх структур. Акрамя таго, яны бязьдзетныя і сьхільныя да суіцыдальных паводзін, што робіць іх выдатным «гарматных мясам» усіх апастасійных рэвалюцый. Нездарма яны былі і найактыўнай часткай аранжавых «майданшчыкаў», плятуць інтрыгі супраць Лукашэнкі ў Беларусі [па-першае, у час памаранчавай рэвалюцыі ва Ўкраіне 2004-05 гг. самай актыўнай сілай былі ўкраінскія нацыяналісты-дэмакраты; па-другое, аўтар - чалавек відавочна з поглядамі расейскага імперыяліста, ня хоча заўважаць і ведаць, што Лу-ка зацята зьнішчае ня толькі ўсю нацыянальную культурна-гістарычную спадчыну беларуска-літвінскага народу, але і некаторыя элементы агульнай культурна-гістарычнай спадчыны (напрыклад, сваімі паводзінамі - сям’ю). – Рэд.].

А вось нармальным людзям мімікрыраваць пад вычварэнца з мэтай збору дадзеных аб іх немагчыма. Збачэнствы — ідэальны фільтр, які дапамагае адсейваць ўсіх шпіёнаў з акультных ордэнаў і таталітарных сект. Засылае, дапусьцім, нейкая сьпецслужба свайго чалавека ў секту, а яму прапаноўваюць для ўзьняцьця рангу заняцца вычварэнствамі. І гэта, натуральна, будзе зьнята на фота- і відэа-апаратуру. Тады такі агент будзе больш баяцца секты, чым сваіх былых куратараў. Ды і сам акт, як ужо гаварылася, цалкам мяняе чалавека.

Без аднаўленьня ў Крымінальным кодэксе артыкулаў, якія прадугледжваюць суворае пакараньне за гомасексуалізм [гэта вельмі спрэчнае меркаваньне. – Рэд.], складана будзе адолець такую звыродлівую эпідэмію садому, якая цягне за сабой кучу іншых эпідэмій.

-

P.S.

Дадатак пра адну з прэс-канферэнцый з удзелам аўтара артыкула (узяты адсюль: http://rutube.ru/tracks/3645387.html?v=551493fe4ac7c947ce08854f583c2db8).

ГОМАДЫКТАТУРА У ЕЎРОПЕ І ЯЕ ПЕРСЬПЕКТЫВЫ ВА ЎКРАІНЕ

30 верасьня г.г. ў ІА «Украінскія навіны» адбылася прэс-канферэнцыя на тэму: «Як замежныя структуры руйнуюць ўкраінскую дзяржаўную палітыку ў сьферы сям’і й маралі«.

Напярэдадні  ў Кіеве грамадскі рух «Каханьне супраць гoмасексуалізма» правяло 5 мітынгаў каля прадстаўніцтваў замежных дзяржаў. Адзін з арганізатараў, Ігар Друзь — кіраўнік ГА «Бацькава дзяржава» — перакананы, што кіраўніцтва Еўразьвязу і ЗША цалкам сьвядома руйнуе ўкраінскае грамадства, вылучаючы вялікія грошы на праграмы па развалу інстытуту сям’і ва Ўкраіне.

Галоўнымі напрамкамі іх дзейнасьці зьяўляецца падтрымка разбэшчваньня дзяцей праз прапаганду бязладных полавых сувязяў і збачэнстваў пад выглядам «полавага выхаваньня» і прафілактыкі ад венерычных захворваньняў. Актыўна праводзяцца гендэрныя праграмы, прасоўваюцца ювенальныя тэхналогіі, прадастаўляецца фінансавая і палітычная дапамога руху гoмасексуалістаў і лeсьбіянак, таксама прапагандуецца легалізацыя наркотыкаў пад выглядам «барацьбы» са СНІДам.

Сьпецыяльна запрошаны эксьперт Аляксандр Спак, юрыст і палітычны аналітык з Лондана, распавёў, што ў Еўропе гомасексуальныя колы здолелі дамагчыся таго, што элементарныя разумныя аргументы пра сям’ю паміж мужчынам і жанчынай ўспрымаюцца як злыя і неталерантныя. Яшчэ некалькі гадоў таму пра такое ніхто ня мог бы і падумаць. На сёньняшні дзень заходняе грамадства спакойна прымае амаральныя аргументы і перакручанае факты, а вось людзі, якія выказваюць сваё меркаваньне з нагоды сексуальнай этыкі (нязгоду на ўсынаўленьне дзяцей гомасексуальнымі сем’ямі, нежаданьне спалучаць шлюбам аднаполыя пары і г.д.) апынаюцца ў судзе. На думку Спака, усё гэта цалкам можа чакаць Украіну ў самай найблізкай будучыні. Нягледзячы на ​​непрыманьне перакручаных ідэй большасьцю разважных людзей, гэтыя законы паступова ўводзяцца ў розных краінах, незваротна мяняючы культуру і лад жыцьця грамадства. Самая галоўная небясьпека крыецца ў актыўным уплыве на псіхіку дзяцей. Паколькі гомасексуальныя актывісты ня бачаць сэнсу весьці дэбаты з людзьмі сталага ўзросту, сёньня ў цэнтры ўвагі гомасексуальных колаў адукацыйныя працэсы ў навучальных установах. У Еўропе і ЗША вядзецца мэтанакіраваная маштабная праца праз абавязковае наведваньне ўрокаў і гурткоў, якія праводзяць гомасексуалісты або сімпатызуючыя ім лібералы, распавядаючы oб аднаполых стасунках у станоўчых фарбах. Таксама масава выдаецца гома-лесьбійская дзіцячая літаратура: кнігі і энцыклапедыі для любога ўзросту, дзе простай і даступнай мовай расказваецца, “як добра жыць з двума мамамі або двума татамі”.

«Бязмежжа!» — скажыце вы. «Талерантнасьць» — адкажа вам Еўропа і… падаруе вашаму дзіцяці ў дзіцячым садку казку «Пра двух закаханых прынцаў»…

Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

-

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

-

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

-

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў:  «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

-

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

-

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

-

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

-

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

-

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

-

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

-

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

-

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

-

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

-

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

-

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

-

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005  была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

-

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

-

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

-

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

-

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

-

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

-

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

-

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду.  Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

-

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся  вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

-

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — ​​паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

-

-

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

-

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для  апошняй часткі данага матэрыяла.

Вядома, паскудства-мярзота бывае рознай. Возьмем адзін зь яе відаў — прапаганду гомафіліі-гетэрафобіі — і на яе прыкладзе пакажам, што мы маем на ўвазе, калі кажам пра мярзоту. Адразу папярэджваем, мы не зьбіраемся нікога асуджаць, хто па ўнутраных прычынах вымушаны знаходзіць для сябе анамальныя формы сексуальнага задавальненьня, робіць гэта ў інтымнай абстаноўцы (адзін ці па ўзаемнай згодзе з дарослым сексуальным партнёрам) і пры гэтым сумленна клапоціцца пра тое, каб не нашкодзіць грамадскай маралі, традыцыйнай і агульнай культуры. Так, у ЗША з-за пэўных, найчасьцей генетычных прычын, каля 3% мужчын і да 1% жанчын сьхільныя да “нетрадыцыйных форм сексу” (у іншых менш касмапалітызаваных краінах гэтыя лічбы меншыя). Ужо сама абсалютная меншасьць людзей са сьпецыфічнымі сексуальнымі жаданьнямі сьведчыць, што гаворка ідзе пра псіха-сексуальныя адхіленьні, анамаліі. Мы такім людзям (як усім іншым, каму не пашанцавала нарадзіцца нармальным, паўнавартасным) шчыра спачуваем і кажам: гэта ваша прыватная справа. Будзе час, мы падрабязна прааналізуем зьяву палавога дзімарфізму і нормы ў палавых дачыненьнях, расставім акцэнты, сфармулюем адпаведныя прынцыпы. Зараз жа гаворка пойдзе пра іншае (!) – пра актыўнае насаджэньне пэўнымі сіламі ў сьферу публічнага таго, што на справе належыць да інтымнай сьферы (ды яшчэ пры гэтым зьяўляецца анамальным). Гэта значыць, прадметам нашага аналізу будзе ня проста нявыхаванасьць, разбэшчанасьць, збачэнства. Гаворка пойдзе пра нешта значна горшае – пра наўмыснае ўкараненьне інтымна-хворага ў публічна-здаровае шляхам прапаганды гомасексуалізма, педафіліі, зоафіліі й іншых форм садаміі. Вось такое насаджэньне мы і лічым мярзотным, абсалютна соцыядэструктыўным, злачынным. І гэта, як кажуць, медыцынскі факт. Пакідаючы на лепшыя часы тэарэтычныя пытаньні гетэрасектуальнай нормы ў сьферы маралі, этыкі, культуры, выхаваньня, мы адразу пераходзім да наступнага пытаньня: што за сілы і навошта выкарыстоўваюць зьяву “нетрадыцыйнай сексуальнасьці”, “гетэрафобнасьці”, якая часта называецца садаміяй, у якасьці палітычнай зброі, накіраванай на разбурэньне як агульнай маралі, так і нацыянальнай культуры? Якія ў гэтых сіл сапраўдныя (схаваныя) мэты?  Давайце пошук адказаў на гэтыя пытаньні пачнем зь невялікай падборкі фактаў, якія назьбіраліся ў нашым рэдакцыйным архіве за апошнія пару гадоў. Што зробіш, трэба вырашаць і такія праблемы…

ФАКТЫ, ЯКІЯ СЬВЕДЧАЦЬ ПРА НАЎМЫСНАЕ НАСАДЖЭНЬНЕ “ЛІБЕРАЛАМІ” РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ Й САДАМІІ Ў СЬВЕЦЕ.

-

УСЕАГУЛЬНАЕ ПРАВА НА СВАБОДУ СЕКСУАЛЬНАЙ АРЫЕНТАЦЫІ?

(паводле матэрыяла Яна Максімюка за 19.12.2008 г., http://www.svaboda.org/content/Article/1361713.html)

18 сьнежня дыпламаты з 66 краін на нефармальным спатканьні ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Нью Ёрку падпісалі мемарандум, у якім заклікаюць Генеральную Асамблею ААН прысьвяціць дэбаты дыскрымінацыі людзей з прычыны іх сексуальнай арыентацыі. Ініцыятыва збору подпісаў пад мемарандумам выйшла ад сямі краінаў: Францыі, Аргентыны, Бразіліі, Харватыі, Габону, Нідэрландаў і Нарвэгіі (подпісу Беларусі там няма і Беларусь выступіла з асобнай заявай у гэтым пытаньні). У ААН не існуе афіцыйнага мінімуму подпісаў, якія неабходныя, каб склікаць дэбаты ў Генеральнай Асамблеі над нейкім пытаньнем. Але звычайна лічыцца, што дзеля дэбатаў трэба сабраць подпісы ад ня менш чым 100 краінаў (у ААН цяпер уваходзяць 192 краіны).

Прычыну ініцыятывы коратка і выразна растлумачыла журналістам Рама Ядэ, дзяржсакратар Францыі ў пытаньнях правоў чалавека: “Сёньня 66 краінаў перапыняюць маўчаньне і заяўляюць, што абарона асноўных свабодаў і пытаньне сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці — узаемазьвязаныя. Як можна пагаджацца на пачатку гэтага 21-га стагодзьдзя, каб людзей арыштоўвалі, катавалі і каралі сьмерцю з прычыны іхняй сексуальнай арыентацыі?”

Паводле падпісантаў мемарандуму, запіс аб абароне права на свабодны выбар сексуальнай арыентацыі ды гендэрнай ідэнтычнасьці павінен знайсьціся ва Ўсеагульнай дэкларацыі правоў чалавека, якой споўнілася 60 гадоў.

Ўсеагульная дэкларацыя правоў чалавека не зьяўляецца юрыдычным актам, а толькі заявай аб намерах. Аднак дэкларацыя дае вызначэньні такіх паняцьцяў як «асноўныя свабоды» і «правы чалавека», якія згадваюцца ў Хартыі ААН — дакуменце, які абавязвае ўсіх членаў ААН. Таму дэкларацыю звычайна трактуюць як неаддзельную частку міжнароднага права.

Пакуль што пад мэмарандумам аб дыскрымінацыі сэксуальных мяншыняў няма подпісаў Злучаных Штатаў Амерыкі, Расеі і Кітаю. Але новаабраны прэзідэнт ЗША Барак Абама даў зразумець, што калі ён уступіць на сваю пасаду, ініцыятыва не зачакаецца подпісу ад ЗША: “Я думаю, нікому не сакрэт, што я зьяўляюся палкім прыхільнікам роўнасьці для амерыканскіх геяў і лесьбіянак. Гэта пытаньне, у якім я быў пасьлядоўны дагэтуль і намерваюся быць пасьлядоўным у часе майго прэзідэнцтва”.

Гомасексуальныя зносіны забароненыя пад пагрозай пакараньня ў 77 краінах сьвету. У сямі краінах гомасексуалізм караецца сьмерцю: Саудаўскай Арабіі, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах, Іране, Маўрытаніі, Нігерыі, Судане і Емене.

-

АБАРОНА ПРАВОЎ СЕКСМЕНШАСЬЦЯЎ БУДЗЕ ПРЫЯРЫТЭТАМ ПАЛІТЫКІ ЗША

(прайшло тры гады; паводле http://www.svaboda.org/content/article/24414700.html)

“Абарона правоў сексуальных меншасьцяў” стане адным з прыярытэтаў амерыканскай зьнешняй палітыкі. Пра гэта гаворыцца ў дырэктыве, якую выдаў прэзідэнт ЗША Барак Абама.

Абама запатрабаваў ад урадавых ведамстваў зрабіць усё, што ад іх залежыць, каб дыпламатычная праца ЗША і дапамога, якая аказваецца замежным краінам, спрыяла абароне правоў лесьбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ). Прэзідэнт ЗША выказаў «глыбокую заклапочанасьць» гвалтам і дыскрымінацыяй прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці. Ён падкрэсьліў, што абарона правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў адпавядае агульнай лініі на абарону правоў чалавека ва ўсім сьвеце, якую праводзіць Амерыка. Абама запатрабаваў ад дзярждэпартаменту ды іншых ведамстваў весьці барацьбу з крыміналізацыяй ЛГБТ-статусу за мяжой, прадстаўляць абарону ўцекачам і шукальнікам палітычнага прытулку зь ліку прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці, а таксама «хутка і ясна» рэагаваць на «сур’ёзныя інцыдэнты», якія ставяць пад пагрозу правы сексуальных меншасьцяў за мяжой.

У сваю чаргу дзяржаўны сакратар ЗША Хілары Клінтан у сваім выступе ў Жэневе ў  Радзе ААН па правах чалавека таксама казала пра важнасьць абароны правоў геяў і лесьбіянак. Яна абрынулася з крытыкай на краіны, у якіх на парушэньні правоў прадстаўнікоў сексуальных меншасьцяў не зьвяртаюць увагі. «Ніякія традыцыі або звычаі ня могуць быць вышэй за правы чалавека, якія ўласьцівыя ўсім нам [?! – Рэд.]», — заявіла яна.

Пітэр Спрыг з Рады па дасьледаваньні сям’і ня згодны з рашэньнем Абамы. Паводле яго, прасоўваючы за мяжой «радыкальную ідэалогію сексуальнай рэвалюцыі» [на справе, насаджаючы разбэшчвальна-садамістычную правакацыю. – Рэд.], ён рызыкуе палітычным уплывам і рэпутацыяй Злучаных Штатаў: «Прэзідэнт Абама дзейнічае так, быццам бы права на гомасексуальныя паводзіны ва ўсім сьвеце прызнана адным з правоў чалавека, але гэта проста ня так. У ніводнай дамове, у ніводным міжнародным дакуменце, які мае шырокае прызнаньне, гомасексуальныя паводзіны не абвяшчаюцца правам чалавека. Так што яго рашэньне грунтуецца на фікцыі».

Губернатар Тэхаса і адзін і патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі Рык Перы, заявіў, што прэзідэнцкая дырэктыва зьяўляецца часткай «вайны супраць традыцыйных амерыканскіх каштоўнасьцяў» [ці толькі амерыканскіх? – Рэд.], якую вядзе адміністрацыя Абамы. На думку Перы, Абама «[памылкова] палічыў, што цярпімасьць амерыканцаў да розных стыляў жыцьця раўназначная іх ухваленьню такіх стыляў жыцьця».

-

У ЗША ЛІКВІДУЮЦЦА СЛОВЫ «МАМА» І “ТАТА”

(паводле http://ria.ru/authors/20110120/324009123.html)

Зь лютага 2011 года ў дакументацыі Дзярждэпартамента ЗША выведзены з афіцыйнага абароту словы «мама» і «тата». Пры падачы заяў на афармленьне афіцыйных дакументаў, у анкетах з гэтага часу будзе значыцца «бацька № 1″ і «бацька № 2″. Дзярждэп растлумачыў, што ранейшая гендэрная ідэнтыфікацыя «маці» й “тата” супярэчыць сучасным рэаліям — у ЗША аднаполыя сем’і трывала занялі свае правы, і таму цэлае пакаленьне юных амерыканцаў не павінна адчуваць сябе недасканалымі з-за таго, што ў іх «два таты».

Гей-парады на абодвух узьбярэжжах ЗША сёньня ўзначальваюць мэры, прэзідэнт Барак Абама па прыходзе ў Белы дом абвясьціў «месячнік гонару геяў і лесбіянак». «Гэта вельмі вялікая перамога. ЗША прызналі, што ўшчамленьне па прыкмеце сексуальнай арыентацыі — гэта парушэньне духу амерыканскіх правоў і свабод», — кажа Таня Домі з Калумбійскага універсітэта. Яна была сярод 500 ветэранаў Пентагона, якія былі запрошаны Абамай на ўрачыстую цырымонію падпісаньня адмены пастулату «не пытай — не гавары». «Я каля 10 гадоў адслужыла ў войску, але ў мяне былі сталыя праблемы, і ў рэшце гэта стала немагчымым. На афіцыйных вайсковых слуханьнях я павінна была даваць справаздачу аб тым, ці належу я да» традыцыйнай большасьці «- распавядае Таня. Цяпер яна працуе у Калумбійскім універсітэце і піша кнігу аб правах секс-меншасьцяў ва Ўсходняй Еўропе і Расіі, дзе няма цярпімасьці да «нестандарту».

«На кухні» сярэднія амерыканцы могуць пачасаць языкі: белыя — пра неграў, чорныя — пра габрэяў, габрэі — пра “сьпікаў» (іспанамоўных мігрантаў), усе разам — пра “гомікаў», але на людзях — ні-ні! Кодэкс паводзінаў загадвае поўную карэктнасьць. Найбуйнейшыя амерыканскія карпарацыі даюць справаздачы ня толькі аб расавай, але і аб гендэрнай палітыцы — колькі ў штаце жанчын, колькі прадстаўнікоў нетрадыцыйнай арыентацыі, колькі зь іх на мэнэджарскіх пазіцыях.

Ведаючы амерыканскую стараннасьць у прасоўванні прынцыпаў карэктнасьці, можна выказаць здагадку, што словы «мама» і «тата», выпаўшы з афіцыйных дакументаў, пачнуць паступова выцясьняцца зь лексікону чыноўнікаў, а затым, глядзіш, і шырокіх мас.

-

БРЫТАНСКІЯ ЎЛАДЫ СЬЛЕДАМ ЗА АМЕРЫКАНСКІМІ ТАКСАМА АБ’ЯВЯЦЬ ПА-ЗА ЗАКОНАМ СЛОВЫ «ТАТА» І «МАМА»

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/03/85662.shtml)

Брытанскія ўлады ў бліжэйшы час маюць намер прыбраць словы «тата» і «маці» з анкетаў, якія запаўняюцца для атрыманьня пашпарта. Замест гэтых слоў пад ціскам садамітаў у заявах зьявяцца тэрміны «бацька 1» і «бацька 2», — паведамляе газета The Daily Mail. Зьмена ў анкету будзе ўнесена да сьнежня 2011 года, «каб не ствараць праблем» для садамітаў, якія выхоўваюць дзяцей (па даных Упраўленьня нацыянальнай статыстыкі, садамітамі зьяўляюцца 1,5% насельніцтва Брытаніі).

Як сьведчаць дакументы, якія трапілі ў распараджэньне газеты, папраўкі дамаглася лабісцкая група Stonewall, якая выступае ў інтарэсах садамітаў Англіі.

У Брытаніі садаміты, якія бяруць на выхаваньне дзіця, афіцыйна лічацца яго «бацькамі». Калі яны карыстаюцца паслугамі сурагатнай маці, то ім неабходна атрымаць у судзе дакумент, які абвяшчае іх «бацькамі».

Між тым, далёка ня ўсе брытанцы задаволеныя сатанізацыяй Англіі. Групы, якія выступаюць у абарону сямейных каштоўнасьцяў, адзначаюць, што рашэньне замяніць бацьку і маці «бацькам 1» і «бацькам 2», падрывае сямейныя асновы.

-

АМЕРЫКАНСКІЯ ПСІХОЛАГІ — ПРА “КАРЫСЬЦЬ” АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(узята з http://www.zman.com/news/2011/08/05/107282.html)

Амерыканская псіхалагічная асацыяцыя рэкамендавала ўсім федэральным уладам і адміністрацыям штатаў тэрмінова дазволіць аднаполыя шлюбы, бо іх забарона «адмоўна адбіваецца на грамадскім здароўі».

Псіхалагічная асацыяцыя, якая аб’ядноўвае больш за 150.000 сьпецыялістаў, на апошнім зьездзе адзінагалосна прыняла рэзалюцыю, якая заклікае да адмены забароны на шлюбы паміж геямі ці лесьбіянкамі. Псіхолагі падкрэсьліваюць, што ў асацыяцыі зараз ёсьць навуковы доказ іх карысьці для аднаполых партнёраў. Па словах аднаго зь кіраўнікоў асацыяцыі доктара Клінтана Андэрсана, “гомасексуальны шлюб нясе ў сабе ўсе тыя ж каштоўнасьці й выгоды, што і традыцыйны саюз”.

У дадзены момант 6 штатаў (плюс акруга Калумбія) дазваляюць аднаполым партнёрам заключаць шлюбы на сваёй тэрыторыі. Такая сітуацыя не задавальняе гей-актывістаў, якія лабіруюць дазвол аднаполых саюзаў на федэральным узроўні.

-

БРЫТАНІЯ ПАГРАЖАЕ САНКЦЫЯМІ УСІМ, ХТО НЯ ЛЮБІЦЬ САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/10/30/86211.shtml)

Брытанскі прэм’ер-міністар Дэвід Кэмеран прыгразіў санкцыямі тым краінам, якія не жадаюць адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію. Кэмеран паведаміў, што ён падымаў гэтае пытаньне на сустрэчах у аўстралійскім Перце зь лідэрамі краін г.зв. брытанскай садружнасьці. З 54 краін-членаў садружнасьці ў 41 дзейнічаюць законы, якія прадугледжваюць крымінальную адказнасьць за гомасэксуалізм. Прычым многія з гэтых законаў у свой ​​час ўвялі самі брытанцы, якія былі тады хрысьціянамі і лічылі, што садамія — гэта злачынства. Сёньня брытанцы так ужо ня лічаць. Больш за тое, яны пагражаюць рознымі карамі тым народам, якія лічаць садамію богаагіднай (што, дарэчы, лічыцца ва ўсіх сусьветных рэлігіях).

-

НЯМЕЦКАЕ КАТАЛІЦКАЕ ВЫДАВЕЦТВА З «УХВАЛЕНЬНЯ» БІСКУПАЎ ГАНДЛЮЕ ПАРНАГРАФІЯЙ І КНІГАМІ ПРА САТАНІЗМ

(паводле http://ummanews.com/news/world/3997——-lr——-.html)

Нямецкае выдавецтва «Weltbild» («Светагляд»), якое цалкам належыць каталіцкай царкве, рэгулярна выпускае кнігі парнаграфічнага зьместу, а біскупы, якія ведаюць пра гэта, проста «закрываюць вочы», — паведамляе нямецкая газета «Die Welt».

Каталіцкая царква ўклала сотні мільёнаў еўра ў выдавецтва. Гадавы абарот канцэрна складае € 1,7 млрд. — ён кантралюе 20% нямецкага кніжнага рынку. Па аб’ёмах онлайн-продажаў «Weltbild» займае другое месца пасьля «Amazon».

У кастрычніку г.г. «Weltbild» апынулася ў цэнтры скандалу ў сувязі з выпускам кніг парнаграфічнага зьместу. У онлайн-каталогу кніжнага канцэрна можна знайсьці парадку 2.500 сумніўных кніг. Біскупам аб гэтым паведамлялі яшчэ ў 2008 годзе. Тады занепакоеныя грамадзяне пісалі, што вялікую частку грошай каталіцкі «Weltbild» зарабляе на распаўсюдзе парнаграфіі, кніг аб гвалце, вядзьмарстве, сатанізьме. Аднак у мюнхенскай епархіі грамадзянскім актывістам параілі «берагчы сілы» і «вырошчваць пшаніцу замест таго, каб выціскаць апошняе пустазельле».

-

СЕНАТ ЗША ДАЗВОЛІЎ АМЕРЫКАНСКІМ САЛДАТАМ ЗАЙМАЦЦА НАВАТ ЗОАФІЛІЯЙ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/12/09/87280.shtml)

У верасьні гэтага года садаміты атрымалі афіцыйнае права служыць у арміі ЗША і не хаваць сваіх палавых адхіленьняў. Раней садаміты абодвух палоў маглі служыць у войску і займацца садомскі грахом ўтоена. Цяпер яны могуць рабіць гэта ня тоячыся.

Больш за тое, палавая распуста амерыканскіх салдат стане разнастайней. Праект закона, прыняты Сенатам ЗША, утрымлівае палажэньне аб адмене ў арміі пакараньня за садамію і зоафілію, — перадае AP.

Пад скарачэньне трапіў 125-ы артыкул Кодэксу вайсковай юстыцыі аб паводзінах, у якім гаварылася, што любы чалавек «які зьдзяйсьняе ненатуральны палавы акт зь іншым чалавекам або з жывёлай, вінаваты ў садаміі. Тых людзей, якіх прызнаюць вінаватымі ў садаміі, аддаюць пад вайсковы трыбунал».

Кіраўнік сенацкага камітэту па абароне Карл Левін заявіў, што адмена артыкула — гэта звычайнае зьмяненьне заканадаўства. Хутка салдаты ЗША змогуць свабодна снашацца зь кім заўгодна — хоць з мужчынам, хоць з жывёлай. Гэтае будзе законна і будзе адпавядаць «правам чалавека».

-

БРЫТАНСКІХ ДЗЯЦЕЙ БУДУЦЬ ПРЫВУЧАЦЬ ДА МАСТУРБАЦЫІ Й СЕКСА З 5 ГАДОЎ

(http://zkan.com.ua/main/dtp/785-masturbatory-ot-yunesko.html)

Распрацоўваючы навучальны план, сьпецыялісты ЮНЕСКА плануюць узяць за аснову кнігу Робі Харыс і Майкла Эмберлі «Давай пагаворым пра секс», прызначаную для дзяцей малодшага школьнага ўзросту.

Ужо ў наступным навучальным годзе брытанскім малым раскажуць аб інтымным жыцьці іх бацькоў і растлумачаць, адкуль бяруцца дзеці. Акрамя таго, хлопчыкам і дзяўчынкам распавядуць пра аргазм, навучаць мастурбаваць і прышчэпяць талерантнасьць да садаміі — г.зв. «аднаполага сексу». А для ўзмацненьня эфекту пакажуць ілюстрацыі, якія па сутнасьці зьяўляюцца маляваным порна.

А вось пару тэкстаў, якімі Харыс і Эмберлі суправадзілі гэтыя карцінкі:

«Што такое аргазм? Гэта цяжка апісаць, але ты можаш уявіць далікатнае паколваньне (нешта накшталт казытаў), яно пачынаецца ў тваім жываце, распаўсюджваецца па ўсім целе, і ты разумееш — табе гэта вельмі падабаецца ».

«Часам, калі дзеці вырастаюць, хлопчыкаў пачынаюць ўзбуджаць іншыя хлопчыкі, а дзяўчынак — іншыя дзяўчынкі. Яны могуць глядзець і нават кранаць іх цела…».

Дарэчы, згоды бацькоў пытацца ніхто ня мае намеру - прадмет будзе абавязковым ва ўсіх брытанскіх школах.

-

АГОЛЕНЫЯ МАДЭЛІ НА ТЫДНІ МОДЫ Ў ЛОНДАНЕ

(22.09.2010 г.,  паводле http://gazetaby.com/index.php?sn_nid=31271&sn_cat=39)

На “Тыдні моды”, які адкрыўся ў Лондане, вядомаму французскаму дызайнеру і стылісту Чарлі Ле Мінду атрымалася па-сапраўднаму ашаламіць, здавалася б, да ўсяго звыклую публіку — у яго паказе ўдзельнічалі зусім голыя мадэлі!

Чарлі, натхнёны вобразам Лэдзі Гагі, прадставіў калекцыю аксэсуараў — на мадэлях былі батыльёны на высокай платформе і капялюшы ў форме шматкутнікаў і велізарных кругоў. Але гэтыя акcесуары не змаглі схаваць ад публікі… поўнай галізны дзяўчын, якую тыя нязмушана дэманстравалі. Як паведамляе Daily Mail, гледачы не ведалі, куды ім глядзець…

-

ГЕЙ-ПАРАД У БЕЛГРАДЗЕ ПРЫВЁЎ ДА МАСАВЫХ БЕСПАРАДКАЎ — ДЗЯСЯТКІ ПАРАНЕНЫХ І ЗАТРЫМАНЫХ

(10 кастрычніка 2010 года, паводле  http://svpressa.ru/world/news/31869/)

Сама меней 57 чалавек пацярпелі (у іх ліку 50 паліцэйскіх) у выніку сутыкненьняў “хуліганаў” з паліцыяй, якая ахоўвала ўдзельнікаў гей-параду, які прайшоў у нядзелю ў Белградзе, — паведамляе РІА «Навіны».

Мітынг і шэсьце прыхільнікаў сексуальных меншасьцяў пад назвай «Парад гонару» [паглядзіце на прадмет “гонару” на фота. – Рэд.] у цэнтры сербскай сталіцы сабралі каля тысячы чалавек. Супраць правядзеньня гей-параду выступілі некалькі палітыкаў, шэраг груповак патрыятычнага толку, арганізацыі футбольных фанатаў. Сербская праваслаўная царква таксама была ў ліку супернікаў мерапрыемства, адначасова заклікаўшы грамадзян устрымацца ад гвалту ў стаўленьні да ўдзельнікаў акцыі.

-

У БРЫТАНСКІМ ПАРЛАМЕНЦЕ АДБЫЛОСЯ ВЯСЕЛЬЛЕ МІНІСТРАЎ-САДАМІТАЎ

(http://3rm.info/2607-bezumnyj-mir-smerdyashhaya-prosvyashhennaya.html)

У будынку Парламента Вялікабрытаніі ўпершыню адбылося гей-вяселле, — паведамляе агенцтва Associated Press. Грамадзянскі саюз заключылі брытанскі міністар па еўрапейскіх справах Крыс Браянт і яго калега па лейбарысцкай партыі Джарэд Крэні.

Браянт дамогся афіцыйнага дазволу на правядзеньне шлюбнай цырымоніі ў сьпікера Палаты прадстаўнікоў Джона Бяркоў, да якога ён раней афіцыйна зьвяртаўся з гэтай просьбай. Цяпер падаваць заяўкі на правядзеньне гомасэксуальных вясельляў у рэзідэнцыі брытанскага Парламента ў Вэстмінстэрскім палацы змогуць усе жадаючыя.

Гэта ня першы выпадак, калі брытанскі міністар вырашае афіцыйна ўзаконіць свае стасункі з партнёрам. У ліпені 2006 года міністар па справах аховы навакольнага асяроддзя і член парламента Вялікабрытаніі Бэн Брэдшоў спалучаўся вузамі шлюбу з журналістам вячэрняга выпуску навінаў «Бі-Бі-Сі» Нілам Далглейшем.

Шлюбы паміж прадстаўнікамі сексуальных меншасьцяў афіцыйна дазволены ў Вялікабрытаніі з 2005 года. Гомасэксуальныя сямейныя пары ў гэтай краіне надзелены тымі ж грамадзянскімі правамі, як і гетэрасексуальныя.

-

ХРЫСЬЦІЯНСКІХ ПРАПАВЕДНІКАЎ АРЫШТОЎВАЮЦЬ ЗА ТОЕ, ШТО ЯНЫ ЛІЧАЦЬ САДАМІЮ ГРАХОМ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/05/72212.shtml)

Хрысьціянскі прапаведнік Дэйл Макальпін быў арыштаваны ў брытанскім горадзе Ўокінгем за тое, што назваў гомасексуалізм грахом, паўтарыўшы словы зь Бібліі. 42-гадовы баптыст прапаведаваў на вуліцы. Ён стаяў на ​​невысокай драбіне і вёў гаворку пра 10 Божых запаветаў, калі да яго падышла жанчына і завяла размову аб веры, — паведамляе The Daily Telegraph. Макальпін, пералічваючы грахі, выкладзеныя апосталам Паўлам у Першым пасланьні да Карынцянаў, нагадаў, што той называў гомасексуалізм грахом. Калі жанчына сышла, да прапаведніка падышоў паліцэйскі і, паведаміўшы аб скарзе на яго «за выказваньні гомафобскага характару», правёў Макальпіна ў паліцэйскі ўчастак. Там з прапаведніка зьнялі паказаньні й адбіткі пальцаў, а таксама ўзялі аналіз на ДНК. І толькі пасьля адпусьцілі пад заклад.

Гэта не адзіны выпадак арышту хрысціянскіх прапаведнікаў ў Брытаніі за тое, што яны называюць садамію грахом. Так, у лютым 2010 года ў Колчэстары быў арыштаваны 62-гадовы прапаведнік Пол Шоў пасьля скаргаў на яго за выказваньні «супраць гомасексуалізму». У 2008 годзе ў Гейнсбара хрысьціянскі прапаведнік Эндзі Робертсан быў абвінавачаны паліцыянтамі ў тым, што, публічна заяўляючы аб грахоўнасьці садаміі, тым самым «парушыў закон». У 2006 годзе ў Паўднёвым Уэльсе прапаведнік Стэфан Грын быў арыштаваны падчас г.зв. «Фестывалю» ў Кардзіфе, калі ён раздаваў гомасексуалістам евангельскія трактаты. Грына арыштавалі за тое, што ў гэтых буклетах ўтрымліваліся цытаты з Бібліі, якія асуджаюць гомасексуалізм. У 2002 годзе ў Борнмуце, папулярным курорце на беразе Ла-Манша, 69-гадовы прапаведнік Гары Хаманд быў абвінавачаны ў парушэньні Грамадзянскага кодэксу за выказваньне пра амаральнасьць гомасексуалізму. Хаманд стаяў у цэнтры горада з таблічкай «Езус нясе Мір. Ісус жывы. Ганіце заганы — гомасексуалізм, лесьбіянства». Але натоўп, які сабраўся вакол прапаведніка, паваліў Хаманда на зямлю і выпэцкаў у брудзе. Паліцыянты, якія зьявіліся, арыштавалі менавіта Хаманда, а ня тых, што напалі на яго.

Многія брытанцы ўжо заяўляюць у гэтай сувязі, што свабода рэлігіі, як і свабода слова, у Англіі знаходзіцца пад пагрозай.

-

ТУРЦЫЯ. ГЕЙ-ПАРАД У СТАМБУЛЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

У ЗША ВУЧНЯЎ МАЛОДШЫХ КЛАСАЎ БУДУЦЬ ЗАБЯСЬПЕЧВАЦЬ ПРЭЗЕРВАТЫВАМІ

(25.06.2010 г.; http://www.newsland.ru/news/detail/id/523359/)

Адміністрацыя адной са школьных акругаў амерыканскага штата Масачусетс прыняла рашэньне выдаваць прэзерватывы ўсім вучням, у тым ліку і… малодшакласьнікам, — паведамляе AP.

Як патлумачыў старшыня Школьнай рады Провінстаўна Пітэр Гроса, камітэт вырашыў не абмяжоўваць узрост раздачы прэзерватываў, “паколькі ўзрост пачатку палавой актыўнасьці таксама ня вызначаны”.

Згодна з новымі правіламі, кожны вучань, які зьвярнуўся за прэзерватывам да школьнай медсястры, абавязаны прайсьці кансультаваньне па пытаньнях палавога жыцьця.

Пры гэтым правілы, якія ўступілі ў сілу восеньню 2010 года, не патрабуюць паведамляць бацькам аб звароце дзіцяці за прэзерватывам.

-

ПРЭЗІДЭНТ АРГЕНТЫНЫ КРЫСЬЦІНА КІРШНЭР АТРЫМАЛА ГРАМАТУ АД ФЭДЭРАЦЫІ ГЕЯЎ І ЛЕСЬБІЯНАК ПАСЬЛЯ ДАЗВОЛУ Ў ЯЕ КРАІНЕ АДНАПОЛЫХ ШЛЮБАЎ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4633.html)

-

ВАКХАНАЛІЯ ПУБЛІЧНАЙ РАЗБЭШЧАНАСЬЦІ НАКРЫЛА ЗАХАД

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/05/07/72247.shtml)

Заходняя прэса паведамляе аб новай г.зв. «Сексуальнай рэвалюцыі», якая ўспыхнула ў Еўропе і па ўсім заходнім сьвеце. «Рэвалюцыя» выявілася ў модзе на публічная сукупленьні мужчын і жанчын, а таксама садаміцкія оргіі наўпрост на вуліцах гарадоў.

Бум вулічнай распусты пачаўся вясной 2010 г.. «У Прыродзе — красаваньне, а ў людзей — гармоны», — характарызуе становішча нямецкі таблоід Bild. — У многіх жаданьне займацца сексам настолькі вялікае, што яны пачынаюць рабіць гэта наўпрост на вуліцы. Старыя табу, якія забараняюць людзям займацца “каханьнем” у грамадскіх месцах, больш не працуюць«, — піша нямецкае выданьне.

У Нямеччыне сукупляюцца ня толькі на вуліцах, але і ў хрысьціянскіх храмах. Адзначаны выпадак, калі распусьнікі сталі сукупляецца на званіцы ў момант імшы на вачах сотняў людзей, якія маліліся. У Дрэздэне мужчына і жанчына прыйшлі ў папулярны гарадскі парк і сталі ў адкрытую сукупляецца як сабакі наўпрост пасярод натоўпу адпачывальнікаў. Пасьля сеансу сукупленьня пара загрузілі відэа з гэтым дзействам у сеціва і папрасілі ўсіх жадаючых пракаментаваць, што яны думаюць на гэты конт.

Такая сітуацыя ня толькі ў Нямеччыне. У Гішпаніі таксама назіраецца сапраўдная эпідэмія публічнай распусты. Паліцыя спрабуе гэтаму супрацьдзейнічаць, але з-за масавасьці зьявы нічога ня можа зрабіць.

Вакханалія набірае абароты па ўсім заходнім сьвеце. У Канадзе аматар рок-музыкі ў скураной куртцы зладзіў садаміцкі акт наўпрост на канцэрце гурта Motley Crue, а ў Сіднэі голая пара ўвайшла ў будынак вежавага гадзіньніка у гістарычнай частцы горада.

У начным клубе на Мальёрцы арганізатары прыдумалі новую забаву: той мужчына, які будзе здольны выпіць залпам десять чарак тэкілы, можа сукупляецца з дзяўчынай-добраахвотніцай наўпрост на сцэне.

У Лондане мясцовыя жыхары ўсё часьцей сукупляюцца прама на лужку ў Віндзорскім парку перад шакаванымі турыстамі.

У Баўгарыі публічныя сукупленьні на пляжах сталі штодзённай зьявай. Самае строгае пакараньне за гэта — папярэджаньне.

У сваю чаргу муніцыпалітэт гішпанскага мястэчка Вялес Малага пастанавіў гасіць ліхтары на папулярных пляжах з 1.00 да 2.00 ночы. Рашэньне матывавана тым, каб распусьнікі не разбівалі ліхтары на пляжах. Узьбярэжжа Коста-дэль-Соль наогул славіцца публічнымі начнымі оргіямі.

Заняпад маралі на Захадзе ня проста жахае, выклікаючы пачуцьцё гідлівасьці й агіды. Татальная распуста і садамія, якія насаджаюцца заходнімі рэжымамі па ўсім сьвеце, паказваюць, што чалавецтва ўшчыльную наблізілася да моманту ісьціны.

Па вельмі многіх прыкметах сьвет знаходзіцца на мяжы лёсавызначальных узрушэньняў.

-

ЛОС-АНЖЭЛЕС: УДЗЕЛЬНІЦЫ ЧЭМПІЯНАТУ ЗША ПА БОДЫБІЛДЫНГУ

(http://www.svaboda.org/photogallery)

-

ЖОНКА ПРЭМ’ЕРА БРЫТАНІІ УЗНАЧАЛІЛА ПАРАД САДАМІТАЎ

(паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/07/04/66579.shtml)

У 2009 годзе Лондан праводзіў традыцыйны штогадовы парад садамітаў ўсіх масьцяў і кірункаў. У парадзе, які нахабна абазвалі «парадам гонару», прынялі ўдзел каля 100 тысяч чалавек. Гледачамі шабашу збачэнцаў сталі 800 тысяч чалавек.

Традыцыйна ў калонах садамітаў ідуць вайскоўцы ўсіх трох відаў Узброеных Сіл Брытаніі, прадстаўнікі паліцыі і пажарнай службы, спартоўцы, члены прафсаюзаў.

Упершыню ў гісторыі ў шэсьці прыняла ўдзел жонка дзеючага прэм’ер-міністра Брытаніі. У суботу брытанскі прэм’ер Гордан Браўн і яго жонка Сара прынялі ў сваёй рэзідэнцыі на Даўнінг-стрыт арганізатараў параду садамітаў. Прэм’ер-міністр выказаў сваю падтрымку парада, алё па “меркаваньнях бясьпекі”, ня змог сам прыняць удзел у шэсьці. Аднак яго жонка Сара прадэманстравала сваю салідарнасьць зь гей-супольнасьцю, прыняўшы ўдзел у парадзе.

Затое Гордан Браўн накіраваў адмысловы зварот арганізатарам і ўдзельнікам шабашу, дзе пералічыў усе «дасягненьні» ўраду лейбарыстаў у сьферы «абароны правоў меншасьцяў». Яго падтрымалі й іншыя вядучыя палітыкі краіны. У прыватнасьці, міністар замежных спраў Дэвід Мілібэнд нагадаў, што Злучанае Каралеўства займае вядучыя пазіцыі ў сьвеце па прасоўваньні й прапагандзе садаміі ў сьвеце і «мае намер дамагацца выкананьня гэтых прынцыпаў ва ўсіх краінах Еўрапейскага Зьвязу і за яго межамі«.  «Суботнія ўрачыстасьці ладзяцца ня толькі для гей-супольнасьці, але для ўсіх тых, хто ганарыцца тым, што жыве ў справядлівым, роўным і сучасным грамадстве. Наша прыхільнасьць гэтым каштоўнасьцям пераходзіць нашы мяжы, і я з нецярплівасьцю чакаю таго дня, калі яе будзе падзяляць ўвесь сьвет », — лічыць кіраўнік Фарын-офіса.

Лідэр брытанскай апазіцыі Дэвід Кэмеран напярэдадні параду публічна павініўся за ўведзены ў 1988 годзе ранейшым кансерватыўным урадам Вялікабрытаніі так званы «артыкул 28″ Акту аб мясцовым самакіраваньні, які забараняў «прапаганду гомасексуалізму ў школах і грамадскіх установах». У Шатландыі гэты артыкул была адменены ў 2000 годзе, на астатняй частцы Злучанага Каралеўства — у 2003 годзе.

«Я прашу прабачэньня за «артыкул 28». Мы памыляліся ў гэтым. Гэта было эмацыйнае пытаньне. Я спадзяюся, вы зможаце нам дараваць», — сказаў лідэр «торы».

Сёньня прапаганда садаміі ды іншых формаў сексуальных адхіленьняў і розных мярзотаў у школах Брытаніі ажыцьцяўляецца на законнай падставе.

Нагадваю, у гісторыі чалавецтва масавае распаўсюджаньне садаміі заўсёды было надзейнай прыкметай … хуткай гібелі той ці іншай цывілізацыі.

-

МІНІСТЭРСТВА АХОВЫ ЗДАРОЎЯ БРЫТАНІІ РАІЦЬ ШКОЛЬНІКАМ ІМКНУЦЦА ДА АРГАЗМУ

(паводле http://www.bbc.co.uk/russian/uk/2009/07/090708_britain_sex_pleasure.shtml)

У новым кіраўніцтве для школ, выдадзеным Нацыянальнай службай аховы здароўя Вялікабрытаніі, падлеткам растлумачваецца, што яны «маюць права» на сексуальнае задавальненьне, а саіцьце або мастурбацыя двойчы ў тыдзень можа аказаць спрыяльнае ўзьдзеяньне на іх сардэчна-сасудзістую сістэму.

Як паведамляюць вядучыя брытанскія газеты, буклет пад назвай «Асалода», выдадзены ў дапамогу настаўнікам падразьдзяленьнем Нацыянальнай службы аховы здароўя ў горадзе Шэфілд і разьлічаны на школьнікаў ва ўзросьце ад 13 гадоў. Па словах стваральнікаў брашуры, яны імкнуліся дапоўніць сістэму сексуальнай адукацыі ў школах інфармацыяй аб карысьці заняткаў сексам у задавальненьне.

Занадта доўга сексуальнае выхаваньне падлеткаў, лічаць аўтары дакумента, абмяжоўвалася ў асноўным прапагандай «бясьпечнага сексу» і сталасьці ў інтымных стасунках. Пры гэтым ігнаравалася асноўная прычына, па якой многія займаюцца сексам, сцьвярджаюць стваральнікі кіраўніцтва, — а менавіта задавальненьне.

Дэвізам буклета «Асалода» стаў выраз: «Адзін аргазм у дзень — і доктар не спатрэбіцца».

Адзін з аўтараў брашуры — Стыў Слэк, дырэктар Цэнтра па праблемах ВІЧ і сексуальнага здароўя пры падраздзяленьні Службы аховы здароўя ў Шэфілдзе, сцьвярджае, што дакумент не прапагандуе раньні секс сярод падлеткаў. Наадварот, кажа ён, кіраўніцтва павінна заахвоціць школьнікаў не сьпяшацца са стратай нявіннасьці і пачаць сексуальнае жыцьцё толькі тады, калі яны будуць цалкам упэўненыя, што атрымаюць ад яго задавальненьне.

Між тым, псіхолаг з Ўэлінгтонскага каледжу ў Беркшыра Энтані Сэлдан назваў падобны падыход «сумным», — піша брытанская Times. Газета Daily mail, у сваю чаргу, паведамляе, што актывісты брытанскага руху за захаваньне сямейных каштоўнасьцяў асудзілі дакумент, заявіўшы, што ён толькі заахвоціць падлеткаў рана ўступаць у сексуальныя стасункі й прывядзе да большага распаўсюджваньня захворваньняў, якія перадаюцца палавым шляхам.

Аднак міністэрства аховы здароўя Брытаніі падтрымала новаўвядзеньне, заявіўшы, што «шчырая размова пра секс» — важны складнік фармаваньня здаровага сексуальнага жыцьця.

-

КАЛУМБІЯ. ГЕЙ-ПАРАД У БАГАЦЕ

(http://www.svaboda.org/photogallery/4479.html)

-

НАРВЕЖСКІМ САДАМІТАМ ТАКСАМА ДАЗВОЛІЛІ ЎСЁ

(паводле http://qirim-vilayeti.org/content/view/298/77/)

Парламент Нарвегіі прыняў закон, які дазваляе гомасексуалістам ня толькі «ўступаць у шлюбы» адзін з адным з усімі вынiкаючымі з гэтага «сямейнымі правамі», але нават усынаўляць дзяцей, а таксама дапускае штучнае апладненьне лесьбіянак. Такім чынам, гэта скандынаўская дзяржава, у якой да 1972 гомасексуалісты былі па-за законам, стала 6-й краінай свету [у 2008 годзе. – Рэд.], дзе ўзаконена гідкая распуста. Прычым, распуснікам дадзена права пладзіць сабе падобных ў масавым маштабе.

Як паведамляе Лента.ру, 84 дэпутата парламенту прагаласавалі за закон пры 41-м супраць. Тры кіруючыя левацэнтрысцкія партыі, а таксама апазіцыйныя Лейбарысцкая і Кансерватыўная партыі падтрымалі новаўвядзеньні, а хрысьціянскія дэмакраты і скрайне правая Партыя прагрэсу — не.

Закон аб садаміцкіх шлюбах ўступіць у сілу ў пачатку 2009 года і заменіць так званы «закон аб партнёрстве», прыняты ў 1993 годзе, які дазволіў нарвежскім садамітам уступаць у г.зв. «Грамадзянскія саюзы».

-

ПРА ГЕЯЎ СА ШКОЛЬНАЙ ЛАВЫ : ГУБЕРНАТАР КАЛІФОРНІІ ПАДПІСАЎ ЗАКОН ПРА ВЫВУЧЭНЬНЕ Ў ШКОЛЕ ДАСЯГНЕНЬНЯЎ ГАМАСЕКСУАЛІСТАЎ

(15.07.2011 г., паводле Алёны Бяловай, гл.  http://www.gazeta.ru/social/2011/07/15/3696013.shtml)

Каліфарнійскія падлеткі будуць вывучаць у школах дасягненьні сексуальных меншасьцяў. Такі закон падпісаў губернатар Джэры Браўн. Яго крок выклікаў падтрымку сярод дэмакратаў і асуджэньне рэспубліканцаў і царквы.

Каліфорнія стане першым штатам ЗША, дзе ў дзяржаўных школах будуць выкладаць “гісторыю дасягненьняў геяў і лесьбіянак”. Такі законапраект падпісаў губернатар Джэры Браун — піша The New York Times.

Паводле дакумента, прадмет пра ўнёсак геяў і лесьбіянак у развіцьцё дзяржавы і краіны будзе ўключаны ў падручнікі і акадэмічныя планы грамадскіх навук — сацыялогіі, грамадазнаўства і таму падобных. Хоць новы закон набудзе моц у студзені 2012 г., стан падручнікаў і навучальных праграм ня будзе абнаўляцца да 2015 года. Таму мясцовым школам давядзецца ўключаць дадатковыя матэрыялы ў навучальныя планы.

«Гісторыя павінна быць сумленнай … Гэты законапраект зьмяняе існыя законы, забараняе дыскрымінацыю ў сьферы адукацыі й гарантуе, што ўнёсак амерыканцаў з усіх пластоў грамадства ўключаны ў нашы кнігі пра гісторыю, — заявіў губернатар».

Мясцовы парламент, большасьць якога складаюць дэмакраты, прыняў аналагічны законапраект у 2006 годзе, але рэспубліканец Арнольд Шварцэнегер, які быў у той час губернатарам, наклаў на яго вета.

Некаторыя кансерватыўныя заканадаўцы працягваюць выступаць супраць законапраекта. «Гэта сумны дзень для нашай рэспублікі, калі ўрад кажа людзям, што яны павінны думаць», — сказаў прадстаўнік рэспубліканскага дзяржаўнага заканадаўчага сходу ад Сан-Бернардына Цім Данэлі. Па яго словах, закон загадвае школам падаваць геяў і лесьбіянак толькі ў станоўчым сьвятле, што падобна на цэнзуру.

Закон раскрытыкавала і царква. «Гэта абуральна, што губернатар Браўн дазволіў гомасексуальным актывістам пранікаць у розумы каліфарнійскай моладзі, — цытуе CNN вялебнага Луі Шелдона, старшыню і заснавальніка зьвяза «Традыцыйныя каштоўнасьці». — Бацькам, чые дзеці вучацца ў дзяржаўных школах, давядзецца забраць іх адтуль».

(канец цытаваньня матэрыялаў)

-

Абмеркаваньне пададзеных фактаў будзе ў апошняй частцы.

Прэса многіх еўрапейскіх краін надала ўвагу падзеям у Польшчы ў Дзень Незалежнасці 11.11.2011 г.  Мае ўражанні, як непасрэднага ўдзельніка падзеяў, супрацьлеглыя большасці каментароў. Дамінуе тэма аб “зборышчы фашыстаў” са ўсёй Еўропы. Але вось фашыстаў дык я ўбачыў з іншага боку… У Дзень Незалежнасці ва ўсіх краінах кансерватыўныя, правыя і правацэнтрысцкія сілы праводзяць свае акцыі. Ня толькі яны, але яны ў першую чаргу. І гэта нармальна. Людзі, для якіх паняцці Айчыны, роднай культуры, гонару за свой народ не пустыя словы, хочуць адчуць сваю нацыянальную еднасць. Людзі хочуць заставацца людзьмі, захоўваючы памяць пра пайшоўшых героях, не пераўтвараючыся ў двуногіх жывёлаў, кіруемых аднымі інстынктамі.

Атрымаўшы запрашэнне на з’езд правых сілаў у Варшаве, я прыняў прапанову, каб сваімі вачыма ўбачыць і пачуць, чым дыхае Польшча, і зразумець праблематыку правага руху ў еўрапейскіх краінах.

Перад самым пачаткам мітынгу мне ўдалося некалькі хвілін паразмаўляць з адным з арганізатараў Конрадам Баляслаўскім – прадстаўніком партыі “Ліга пальскіх сем’яў”. Ён аказаўся вельмі адукаваным і інтэлігентным чалавекам. Абмяняліся візіткамі. Польскі палітык задаў пару пытанняў што да падзеяў у Беларусі, майго бачання прычын няўдач апазіцыі. Я, у сваю чаргу, задаў пытанні аб прыярытэтах яго партыі ў вонкавай палітыцы, у дачыненні да Беларусі, Украіны, Летувы. Пачуў, што пазіцыя партыі і яе моладзевага крыла “Арганізацыя польскай моладзі” дастаткова ўзважаная і за аснову мае супрацоўніцтва з нашымі краінамі без экспансіянісцкіх мэтаў. Гэта было маё першае знаёмства з “народовай ідэалогіяй”, і тое, што я ўбачыў, пакінула пазітыўнае ўражанне. Суразмоўца таксама сказаў, што ў полі зроку партыі дзесяткі, калі не сотні, рознапланавых арганізацый, аб’яднанняў, рухаў, клубаў. Сярод гэтых груп ёсць розныя плыні.

На тым жа мітынгу было шмат фанацкіх каманд, моладзевых скрайне правых арганізацый. Але ў гэты дзень гэтыя людзі – добрапрыстойныя грамадзяне.

У цэлым адзначэнне Дня Незалежнасці – традыцыйная для Польшчы акцыя, і звычайна абыходзіцца без сур’ёзных эксцэсаў. Так было б і ў гэты раз. Прайшлі б людзі з нацыянальнымі сцягамі, праскандавалі свае лозунгі, памітынгавалі б і разышліся. Але ліберал Туск, гледзячы па ўсім, заранёў вырашыў спыніць непрыемнае для яго мерапрыемтсва. Паліцыі было столькі, што яна цалкам магла цягацца з ордамі Лукашэнкі. Паліцыя была паўсюль: на кожным рагу, у кожным двары, на ўсіх цэнтральных вуліцах.

Сярод каля 20 тысяч удзельнікаў, якія сабраліся ў цэнтры Варшавы на плошчы Канстытуцыі, было некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў са Славакіі, Сербіі, некаторых іншых краін Еўропы. Таксама прыехалі правыя палітычныя лідэры, дэпутаты, журналісты з Украіны, Швецыі, Італіі і Венгрыі. Беларусь прадстаўляў аўтар гэтых радкоў. Падумалася, што кансерватыўная Беларуская Партыя Свабоды будзе не зусім у сваім амплуа. Аднак аказалася, што ў Варшаве ў большасці былі прадстаўлены кансерватыўныя і парламенцкія правыя сілы.

Досьвед маёй палітычнай дзейнасьці і нацыянальна-вызвольнай барацьбы супраць расейскай імпербюракратыі ўжо даўно пераламаў мае ранейшыя стэрэатыпы. Беларусы змагаюцца супраць аганізуючай, і з-за таго яшчэ больш небяспечнай імперыі, фактычна адзін на адзін. Больш ці менш паінфармаваныя людзі ведаюць, што “заходняя супольнасць” адмаўляецца падтрымліваць беларускія нацыянальна-дэмакратычныя сілы. Дактрына бязлітаснай заходняй бюракратыі адназначная: “ніякіх патрыётаў, ніякай нацыянальнай культуры, ніякіх народных традыцый!”

Падтрымліваюцца толькі “ліберальныя” структуры (хутчэй тыя, хто сябе так аб’яўляе), блізкія ім сацыял-дэмакраты і нават анархісты, якія неабходныя ў ролі вулічнага тарана супраць кансерватыўных сіл. Да таго ж, як інструмант сілавога ціску на апанентаў, кантралюемыя анархісты сябе выдатна зарэкамендавалі. Але правыя сілы любога адцення не падтрымліваюцца – ні за што!

Напрыклад, еўрапейскімі краінамі дэкларуецца падтрымка беларускіх дэмакратаў. На практыцы ж — гэта вельмі спецыфічны падыход. Пасёння Беларусь бударажыць інфармацыя са спісам з 400 людзьмі, які быў перададзены ў рукі рэжыму Лукашэнкі Польшчай і Летувіскай Рэспублікай. Тут я не буду казаць пра маральны бок гэтай падзеі. Але спіс апазіцыянераў, якія маюць буйныя рахункі ў банках еўрапейскіх краін, кажа пра многае. У тым ліку пра маштабы карупцыі ў структурах афіцыйнай апазіцыі і ў шэрагах еўрапейскай бюракратыі. Ня дзіва, што менавіта такую публіку Захад заўсёды падтрымліваў у Беларусі.

Аўтарытэтныя прадстаўнікі нацыянальнай эліты, мысляры, святары, дысідэнты шматкроць заклікалі заходніх чыноўнікаў перагледзець свае падыходы. Аднак заходніх “спецыялістаў” меркаваньне беларускай эліты цікавіць у такой жа ступені, як і спецыялістаў з каманды Лукашэнкі.

Сёння краіна знаходзіцца пад непасрэднай пагрозай анэксіі з боку Расеі – ужо напалову ў пашчы новага “еўразійскага” монстра. І таму, што наша краіна зноў трапіла ў такую гістарычную яміну, у вялікай ступені паспрыяла цынічная, крывадушная палітыка Захаду…

Ва Ўкраіне наша арганізацыя мае даўнія сяброўскія стасункі з Украінскай Народнай Партыяй. Але пасля серыі наездаў з боку амбасадаў Расеі ды Беларусі, а таксама забойства Васіля Чырванія, які быў душой УНП, партыя зрабіла крок назад, адмовіўшыся ад супрацы з беларусамі. Партыі, якія не баяцца расейскіх кілераў – гэта УНА-УНСО і КУН. Але гэтыя арганізацыі метадычна падвяргаюцца дыскрэдытацыі як “ультраправыя і г.д., і да т.п.”.

Тая ж гісторыя і ў Летувіскай Рэспубліцы. Напрыклад, я мала бачыў такіх годных, ахвярных і адданых сваёй краіне людзей, як мой сябра Казімірас Уока. Але штамп “скрайняга нацыяналіста” ліберальныя СМІ раздаюць лёгка… Відаць, і Каліноўскага, жыві ён сёння, адразу запісалі б у радыкалы-тэрарысты…

Прадстаўнік УНА-УНСО Анатоль Шалудзька таксама ўдзельнічаў у варшаўскім мерапрыемстве і… атрымаў сваю порцыю абразаў у левай прэсе, як “фашыст” і “бандыт”. А між тым, яшчэ зусім нядаўна – у часы Юшчанкі – УНСО было прадстаўлена нават у Радзе Бясьпекі Ўкраіны!..

Плошча гула. Падцягваліся ўсё новыя і новыя групы людзей. У асноўным моладзь і людзі сярэдняга ўзросту. Шмат дзяўчат. Трэба аддаць належнае арганізатарам: уся гэтая велізарная маса людзей была выдатна арганізавана і дысцыплінавана. Чуўся толькі нарастаючы барабанны бой, які выраблялі некалькі музыкаў у форме, стылізаванай пад мінулыя стагоддзі. І раптам увесь 20-тысячны натоўп гаркнуў: “Дума! Дума! Народо́ва дума!” (Гордасць! Гордасць! Народная гордасць!). І пасля гэтага адразу рэзка – цішыня. Уражанне застаецца. Што яшчэ пачуў? “Чэсць і мэнжнасць!”, “Народовэ сілы збройнэ – НРЗ” (НРЗ – эквівалент АК, Арміі Краёвай), “Серпам і млотэм – па галоце!”. Апошняе таксама прысутнічала.

Паміж натоўпу, які сабраўся, свабодна праехаў адкрыты грузавы аўтамабіль з гукаўзмацняльнікам, з кузава якога малады заўзяты чалавек завадзіў людзей.

Аднак ужо праз 15-20 хвілін прагрымелі нейкія выбухі… Распачалася нейкая летаніна – каманды па 10-20 чалавек актыўна перамяшчаліся па плошчы ў розныя бакі. Паляк, які быў побач, сказаў, што гэтыя трэніраваныя здаравякі — пераапранутыя паліцэйскія, іншыя – невядома кім кантралюемыя групы.

Удзельнікі акцыі рэагавалі на гэтыя ўзрыўпакеты дастаткова спакойна. У мяне ж заклала вушы, трышчала ў галаве.

Па натоўпе прабегла чутка, што “з Нямеччыны ды іншых краін Еўропы прыехалі анархісты ды іншыя левыя”.

Ешчэ праз некалькі хвілін з паліцэйскіх шэрагаў паляцелі газавыя шашкі, затым раздаўся гістэрычны крык: “Паліцыя!”

Далей сцэна вулічнай баталіі стала набліжацца да апагея – вадамёты, машыны з атрадамі трэніраванай паліцыі, выбухі, плошча ў дыме, атака спецназу. Паліцыя малаціла маніфестантаў, не шкадуючы. Не разбіралася ні ва ўзросце, ні ў прысутнасці жанчын і дзяцей.

Экіпіраваныя спецназаўцы мяне раздражняюць з беларускіх рэаліяў. А дзяцькі, якія раздаюць удары па людзях направа і налева – сцэнка скрайне непрыемная. Дома, у Беларусі ўжо на гэта наглядзеўся.

Людзі, ратуючыся ад вадамётаў і дубінак, кінуліся ў кафэ і гатэлі, якія знаходзяцца паблізу ад плошчы Канстытуцыі. У мае планы таксама не ўваходзіла трапляць у лапы польскай паліцыі. Са сваёй бы разабрацца. Але ад газу асляпіла, пацяклі слёзы, стала цяжка дыхаць. Усе навокал пачалі кашляць, некаторых пачалі ванітаваць… Кінуўся ў гатэльную прыбіральню, каб хутчэй абмыць твар. Стала трохі лягчэй. У фае гатэля было шмат людзей. Яны хаваліся ад вулічнай вакханаліі.

Праз акно заўважыў на вуліцы жонку аднаго майго новага знаёмага – Конрада Баляслаўскага – прыгожую бландзінку Жанэт. Палічыў, будзе нядобра пакінуць яе адну там. Падбег, стаў каля яе. Яна паведаміла, што мужа, як і ўсіх іншых удзельнікаў запланаванага на заўтра зьезда, акрамя мяне і ўкраінца, арыштавалі. Магчыма, з-за таго, што іміціравалі парачку, у паліцыі мы ня выклікалі цікавасці.

Па меры заціхання сітуацыі ўсё-такі захацелася паглядзець на прыбылых з-за межаў Польшчы “Антыфа”. Перапужаныя абываталі, якія ішлі насустрач, папярэдзілі: “Пан, трымайцеся асцярожней. Бандыты!” Тое, што “Антыфа” – далёка не рамантыкі і не паянькі, я ведаў і раней. Але атрады экіпіраваных і падрыхтаваных баевікоў, якія я ўбачыў, уразілі. Калі “антыфашысты” засталіся на нейкі час без увагі паліцыі, якая была занятая расправай над нацыяналістамі, яны сталі гаспадарамі плошчы. “Антыфа” падлоўлівалі палякаў з нацыянальнымі (дзяржаўнымі) сцягамі ці сцяжкамі і мяцелілі іх так, што мала не было. Падумалася: цікавая сітуацыя – 15 аўтобусаў нямецкіх “антыфашыстаў” прыехала ў Польшчу біць польскіх патрыётаў у Дзень Незалежнасці Польшчы. Fantastish!!!

Праз пэўны час паліцыя занялася і “Антыфа” — ужо без ранейшай жорсткасці выціснула левакоў з цэнтра плошчы.

Бліжэй да ночы, высветліўшы асобы, паліцыя выпусціла усіх удзельнікаў зьезда. Качыньскі, як і многія прадстаўнікі інтэлігенцыі, падверглі дзейнасць уладаў жорскай крытыцы. За наступныя дні шматкроць давялося пачуць выраз “ліберальны фашызм”.

Калі меркаваць аб краіне па адной акцыі, уражанне застаецца, вядома, неважнецкім. Дакланей, не аб краіне — аб уладзе. Але ж і пра Беларусь мяркуюць не па творчасці Максіма Багдановіча, а па “камандас” тав. Лукашэнкі.

Ужо пазьней палякі апавялі, што забараняецца насіць майкі з польскім арлом. Маўляў, існуе паралель з нямецкім арлом і нацысцкай атрыбутыкай… Існуюць іншыя забароны.

Затое “ліберальныя” вольнасці літаральна захлістваюць Польшчу. Так, звычайнае тэлебачанне ў гатэлі, дзе я жыў, дэманструе 5 порнаканалаў (магчыма, іх больш). Пасля дастаткова пурытанскай Летувіскай Рэспублікі і неакамуністычнай Беларусі сэксізм у Польшчы, як кажуць, “зносіць дах”.

Найбольш пазітыўнае ўражанне ад знаёмстваў са звычайнымі людзьмі, добразычлівымі і гасціннымі, ад утульных кафэ, дзе заўсёды прысутнічае гатовасць дапамагчы госцю.

Відавочнае значэнне Польшчы для лёсу ўсёй Еўропы. Вялікая краіна, вялікія традыцыі ў культуры і мастацтве. Такая страшная і таямнічая нядаўняя гібель польскай кансерватыўнай эліты пад Смаленскам. Гэта, вядома, знак сатаны. І сімвал таго, што гэтая краіна надзвычай важная як для Захаду, так і для Ўсходу – для нас і для вечна экспансіянісцкай Расеі.

Сёння “неалібералы” перамагаюць. У польскім Сейме скраняя ліберальная партыя, якая патрабуе забараніць касцёл і легалізаваць “аднаполыя шлюбы”, іншыя сумніўныя “свабоды”.

У адказ на гэты наступ касмапалітызму і “ліберальнага фашызму” – рэзкі рост нацыяналізму. Аж да вулічных боек. Сіла супраціву расце і прагрэсуе, набіраючы магутнасці. Гэтую сілу я дакладна разглядзеў пад гоман 20 тысяч маладых людзей. Куды рухаецца гэтая сіла? У якім кірунку пойдзе краіна? Ці здолее Польшча застацца Польшчай? Ці не пераўтворыцца ў ліберальную памыйніцу? І ці не скоціцца ў гнілое балота шавінізму і “крэсовых” разборак з бліжэйшымі суседзямі?

Пазьней, калі я паразмаўляў са шведамі і пачуў пра тое, як у цывілізаванай Швецыі ідзе расправа над традыцыйнымі грамадскімі інстытутамі, дыскрэдытуецца каралеўская сям’я, адбываецца траўля правых палітыкаў з боку левых і сексуальных супольнасцяў, прыйшла думка, што ў Еўропу ўсё-такі трэба ісці з розумам, жорстка баронячы сваё [у тым і справа, што калі ісьці ў сёньняшнюю Еўропу, сваё абараніць не атрымаецца… - Рэд.]. Відаць, нам – беларусам — яшчэ трэба знайсці сваю форму нейтралітэту…

А пакуль наш галоўны клопат – новая хваля экспансіі расейскіх ГБшнікаў і  алігархаў. Што ж, “la guerre comme à la guerre!”

-

Ад рэдакцыі:

Цяпер нярэдка можна пачуць: няхай пасьля зрынаньня беларусафобскай дыктатуры Лу-кі прыходзяць да ўлады, хто заўгодна – хоць лібералы, хоця нелібералы. Маўляў, у час іх праўленьня пасьпеюць стварыцца нармальныя нацыянальна-дэмакратычныя партыі, грамадскія арганізацыі, рухі, якія пазьней на свабодных і справядлівых выбарах перамогуць і прыйдуць да ўлады. Галоўнае, маўляў, у нашых умовах цяпер – зрынуць дыктатара. А для гэтага можна аб’ядноўвацца зь кім заўгодна…

Наіўныя ці купленыя людзі. Рэдакцыя ў чарговы раз папярэджвае: беларусы-літвіны, скіньце ружовыя акуляры! Ліберасты не дадуць магчымасьці разьвіцца нацыянальна-дэмакратычным партыям пасьля зрынаньня дыктатарскага рэжыму ў Беларусі. На нашу краіну хутка прыйдзе ліберальны фашызм і сапраўдных беларускіх дэмакратаў-патрыётаў будуць душыць, зьбіваць, а то і забіваць, як пры Лукашэнку.

Мы наўмысна разьмясьцілі ў пачатку тэкста знакаміты чорна-бела-чырвоны малюнак – сімвал падзей 19.12.2010 у Менску. Каб паказаць, што паміж тым, што тады было ў Беларусі, і тым, што было ў Варшаве 11.11.2011, няма ніякай розьніцы. Усё таксама было такім жа чорна-бела-чырвоным…

І супадзеньне гэтае не выпадковае.  Бо чорнае – гэта адна і тая ж сіла…

Вядомы і аўтарытэтны расейскі дысідэнт і пісьменьнік Уладзімір Букоўскі (гэта пра яго была частушка «абмянялі хулігана на Луіса Карвалана») цяпер жыве ў Вялікабрытаніі. Нядаўна ён наведаў Баўгарыю па запрашэньні тамтэйшых выдаўцоў. Яго выступ перад чытачамі, прысьвечаны крытыцы ідэалогіі «Паліткарэктнасьці», выклікаў бурны скандал [патрабаваньне паліткарэктнасьці – адна з праяў ліберастызму, які ахапіў заходні сьвет; паліткарэктнасьць не зьяўляецца асобнай ідэалогіяй. – Рэд.]. Падаем у перакладзе з баўгарскай, а затым расейскай, некаторыя фрагменты з выступленьня спадара Букоўскага ў час прэзентацыі яго новай кнігі (паводле http://community.livejournal.com/ru_ds).

Рэдакцыя.

“Падзеі, 20-годдзе якіх мы адзначаем — крах і распад Савецкага Саюзу — нас, дысідэнтаў, не зьдзівілі.

Але затым адбылося нешта дзіўнае.

Пасьля Другой сусьветнай вайны і краху нацызму ўвесь палітычны сьпектр у сьвеце ссунуўся ўлева. Гэта вытлумачальна: фашызм і нацызм атаясамляюць з правымі ідэалогіямі (на самой справе атаясамляюць цалкам несправядліва, але гэта ўжо іншая тэма). Абрынуўся камунізм — і, здавалася б, палітычныя настроі павінны былі б пасунуцца ўправа. Але нічога падобнага не адбылося. У 1992-94 гадах да ўлады ў Еўропе прыходзяць левыя…

Распад сацыялістычнага блоку супаў са з’яўленьнем на Захадзе новых утапічных ідэалогій. Паліткарэктнасьць як міжнародная зьява пачалася з 1990-х, але як рух яна існавала і раней. Я ўпершыню зь ёю сутыкнуўся ў 1983 ці 1984 годзе. Я ішоў у сваю лабараторыю [Букоўскі – нейрафізіёлаг. – Рэд.], а насустрач па лесьвіцы спускаліся дзьве дзяўчыны. Я прытрымаў для іх дзьверы. Яны паглядзелі на мяне з пагардай і сказалі: «Мужчынская шавіністычнай сьвіньня». Я нічога не зразумеў і вельмі зьдзівіўся. Распавёў калегам, яны сталі сьмяяцца: «Так гэта з універсітэта Берклі. Адтуль ідуць усе леварадыкальныя рухі. Гэта нейкая новая мода — феміністкі; яны кажуць, што калі мы, мужчыны, абыходзімся з жанчынай, як з жанчынай, мы яе гэтым прыніжаем».

Феміністкі вучаць, што «жанчына» — гэта сацыяльная канцэпцыя. Маўляў, калі б мужчыны трымаліся з жанчынамі, як з мужчынамі, жанчыны б і сталі мужчынамі: жанчын зь іх робяць нашы паводзіны ў адносінах да іх, жанчына — ахвяра мужчынскіх стэрэатыпаў. Гэтая канцэпцыя, нарадзіўшыся ў Берклі, надзвычай хутка распаўсюдзілася па ўсім сьвеце. У 1984 годзе мы над ёю сьмяяліся — праз 10 гадоў яна захапіла ўвесь сьвет. Усе ўніверсітэты адкрылі філіі «гендэрных даследаваньняў«. Па мне, дык у адносінах полаў за мільён гадоў нічога не зьмянілася, але гэтыя псеўданавукі аб мужчынскіх хібах распладзіліся жахліва: ня так мы на жанчын глядзім і ня так мы зь імі абыходзімся.

І пачаўся чысты Оруэл: нельга, маўляў, зьвяртацца да жанчыны «міс» ці «місіс», таму што гэта вызначэньне жанчыны праз яе шлюбны статус. Уводзіцца немагчымае для англійскай мовы «міз»… Яны ўвесь час прыдумляюць новыя словы, і калі ты ня кажаш, як загадана, ты — мужчынская шавіністычнай сьвіньня. Нават Біблію перапісваюць так, каб Бог быў у жаночым родзе.

Я дык у савецкіх псіхушках прывык да таварыста вар’ятаў. Але бяда ў тым, што амерыканскае грамадства ўсялякую ідыёцкую навінку адразу робіць ледзь не агульнаабавязковай. У Амерыцы, як, зрэшты, і ў Еўропе, насельніцтва паводзіць сябе неверагодна па-канфармісцку. Усё, што табе ўцюхваюць, трэба ўспрымаць як норму. Каб быць пасьпяховым, трэба быць канфармістам. І вось амерыканскія шаблоны распаўсюджваюцца паўсюль як непарушныя правілы, адбіваючыся нават на заканадаўстве.

Феміністычныя рухі заявілі, што мужчыны — «сэксісты», глядзяць на жанчын выключна як на сэксуальныя аб’екты, і, такім чынам, усё, што мае дачыненьне да полу, павінна быць выключана са штодзённых зносін мужчыны і жанчыны. Флірт абвясьцілі агрэсіяй і імкненьнем заняволіць жанчыну. Цяпер у ЗША працадаўца ня сьмее размаўляць са сваёй супрацоўніцай сам-насам — павінен прысутнічаць хаця б адзін сьведка, інакш таго могуць абвінаваціць у сексуальных дамагальніцтвах, а гэта азначае гібель кар’еры і становішча ў грамадстве.

Дакладна гэтак жа свае патрабаваньні сталі прад’яўляць й іншыя меншасьці — гомасэксуалісты, цёмнаскурыя, сектанты і г.д. Зьявіліся законы аб «hate speech» — «мове нянавісьці», нешта накшталт 70 артыкула савецкага Крымінальнага кодэксу, па якім мяне судзілі. «Мовай нянавісьці» абвясьцілі любую згадку аб расавых адрозьненьнях або сэксуальных схільнасьцях. Вы ня маеце права прызнаваць відавочныя факты. Калі вы іх згадваеце публічна — гэта злачынства.

У Англіі ў мінулым годзе адмянілі ўсе калядныя грамадскія мерапрыемствы: брытанскі сьцяг утрымлівае крыж св. Георгія, а гэта нібыта пакрыўдзіць мусульман, нагадваючы ім пра крыжовыя паходы. Пры гэтым самі мусульмане нічога падобнага не патрабуюць. Мусульманін, які трымае лавачку непадалёк ад майго дома, вывесіў у вітрыне сьцяг з крыжом, каб прадэманстраваць, што ён ня згодны з гэтай крэтынскай забаронай — але хто яго пачуе…

Гэта прывяло да такой цэнзуры, што ў нашы дні Шэксьпір бы жыць ня мог. Так палову яго п’ес ужо і ня ставяць: «Венецыянскі купец» — антысемітызм, «Атэла» — расізм, «Утаймаваньне свавольнай» — сэксізм… Адна настаўніца ў Лондане адмовілася весьці свой клас на «Рамэа і Джульету», назваўшы сьпектакль «агідным гетэрасексуальным відовішчам«.

Масавая цэнзура падмацоўваецца крымінальным заканадаўствам. За жарт аб гомасэксуалістах можна трапіць у турму. Зьвярніце ўвагу, як хутка справа дайшла да рэпрэсій.

Быў такі філосаф — Герберт Маркузэ, ревізіяніст-марксіст. Ён быў нязгодны з Марксам у адным пункце: Маркс лічыў рэвалюцыйным класам пралетарыят (што відавочна ня так), а Маркузэ вучыў, што сапраўдны рэвалюцыйны клас – гэта разнастайныя меншасьці. Паталогію трэба абвясьціць нормай, а норму – паталогіяй [!!! – А.А.]. «Толькі тады, — піша Маркузэ, — мы, нарэшце, разбурым буржуазнае грамадства».

Актывісты, якія нібыта абараняюць правы меншасьцяў — гомасэксуальныя і феміністычныя арганізацыі — на самой справе аб меншасьцях не клапоцяцца. Яны, як у свой час Ленін — працоўных, выкарыстоўваюць іх як інструмант ціску і кантролю над грамадствам і прыносяць ім больш шкоды, чым усім астатнім. У Амерыцы жонка майго сябра 7 гадоў таму заснавала рух «Жанчыны Амерыкі супраць фемінізму». Пачынала яна зь некалькімі сяброўкамі, а цяпер у іх часопіса тыраж — 2 млн. Жанчыны пачынаюць разумець, што фемінізм ім варожы, што ён разбурае іх жыцьцё, што ён не дае ім выбіраць тое, што хочацца ім, а не тое, што ім навязваюць розныя актывісткі.

Карацей кажучы, мы маем справу з сур’ёзнай ідэалогіяй, якая пад шыльдай палітычнай карэктнасьці спрабуе разбурыць наша грамадства. Чым меншасьцям горш, тым лепш іх лідэрам: будзе што абараняць. Але іх задача — зьнішчыць нашае грамадства, і гэта — новая, больш злосная версія марксізму.

Цэнзура, якую ўвялі абаронцы «палітычнай карэктнасьці», пазбавіла іх ад дыялогу. Калі б я зь імі спрачаўся, я б разабраўся зь імі за некалькі хвілін. Але хто ж мне дазволіць? Я, паўнапраўны грамадзянін Вялікабрытаніі, не магу напісаць на гэтую тэму артыкул, апублікаваць кнігу, прыняць удзел у грамадскіх дэбатах на гэтую тэму — таму што такіх дэбатаў няма. Вы па тэлевізары ніякіх довадаў за ці супраць паліткарэктнасьці не пачуеце.

Гэтую ідэалогію нам навязваюць. Нічога супраць вар’ятаў я не маю, я ў псіхушках правёў шмат гадоў і цалкам да іх талерантны. Адзіная мая ўмова — не навязвайце мне чужых ідэй.

Я памятаю сваю першую спрэчку са следчым ў КДБ. Мне тады 16 было. Ён мяне спытаў: «За што вы нас так ненавідзіце?» Я адказаў: «Я вас не ненавіджу. Я проста вам ня веру. Вы хочаце будаваць камунізм — выдатна, будуйце. А я не хачу. Магу я сабе дазволіць 2 квадратныя метры, дзе ня будзе камунізму?»”

Ад рэдактара сайта:

Многія, магчыма, памятаюць, што пару месяцаў таму радыё “Свабода” актыўна праводзіла кампанію за гомафілію, супраць агульнай грамадскай нормы і традыцыйнай беларускай культуры. Я ў гэтай кампаніі прымаў актыўны ўдзел разам з тымі, хто не жадае, каб грамадская культура ў Беларусі разбуралася з дапамогай гей-парадаў. Гэты артыкул паважанага сп-ра Букоўскага я вырашыў выкарыстаць як аргумент у спрэчках з гомафіламі-норманенавісьнікамі. 10 разоў (гэта дакладна) я падаваў яго ў якасьці каментара да аднаго з матэрыялаў радыё “Свабода”. Цэнзура г.зв. “свабоды” яго так і ня выставіла…

Думаю, высновы з гэтага факту здольны самастойна зрабіць кожны прыстойны чалавек.

Сёньня мы выстаўляем адзін з артыкулаў рускіх шавіністаў, якія называюць сябе «арыйцамі». Апошнім часам такое мы робім рэдка. Але ў дадзеным выпадку і тэма, якую мы аналізуем, і погляды аўтараў, якія ў многім супадаюць з нашымі (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19; http://nashaziamlia.org/2007/03/03/554), гэтаму паспрыялі.

Рэдакцыя

АНТЫФА — КАДРЫ ДА РЭВАЛЮЦЫІ Ў РАСЕІ ЎЖО АМАЛЬ ПАДРЫХТАВАЛІ

1. Cьпецслужбы і рэвалюцыі

Пасьля вядомых падзей восені 2004-га ў Кіеве вельмі многія правялі простыя паралелі з аналагічнымі падзеямі ў Тбілісі (так званай «рэвалюцыяй ружаў»), больш даўнімі падзеямі ў Сербіі й іншых рэгіёнах. На прадмет дэталяў і грамадска-палітычных прычын падобных падзей ёсьць розныя пункты гледжаньня, аднак у чым аналітыкі адзіныя — усе аналагічныя «Майдану» падзеі рыхтаваліся, фінансаваліся і накіроўваліся арганізацыямі, званымі словам сьпецслужбы. Занадта шмат трэба ведаць і ўмець — зьнянацку такое не зрабіць. З-за адсутнасьці адкрытай палітычнай барацьбы і рэальных палітычных свабодаў вырашальную ролю пачынаюць граць іншыя чыньнікі — грошы, аргзброя, падтрымка звонку і г.д. Выніковае процідзеяньне патрабуе сур’ёзнай і правільнай падрыхтоўкі рэвалюцыйных падзей, якія даступныя толькі магутным структурам — сьпецслужбам.

Прыклад больш стары, але шмат больш маштабны — гэта бальшавіцкая рэвалюцыя 1917-га года ў Расеі. Бальшавічкоў нехта доўга і добра фінансаваў і рыхтаваў — гадоў 10, і гэта цалкам магла быць зусім не Нямеччына, як многія думаюць. Байкі пра сродкі для партыі, здабытыя рабункам банкаў, таксама чыстае трызьненьне — кіравалася і накіроўвалася яна нейкімі сьпецслужбамі. Таму, разважаючы пра варыянты той ці іншай «аранжавай» рэвалюцыі ў Расеі, адзіна лагічным будзе выказаць здагадку, што і яна будзе накіроўвацца нейкімі сьпецслужбамі. Якімі — нам складана сказаць, аднак сьляды гэтага кіраваньня відавочныя ўжо цяпер, хаця іх ніхто не заўважае. Мы самі сутыкнуліся зь імі цалкам выпадкова, і далейшы збор інфармацыі прывёў нас да вельмі цікавых высноў.

2. Агульныя пытаньні тактыкі

Пасьля рэвалюцый у іншых месцах і ў іншы час, што завяршыліся перамогай, нельга не прачытаць масу глупстваў аб тым, як яе рабілі. Ёсьць ўсялякія кнігі, накшталт своеасаблівай «Бібліі рэвалюцыянера» Джына Шарпа — «Ад дыктатуры да дэмакратыі. Канцэптуальныя асновы вызваленьня». У кнізе шмат чаго напісана пра дэмакратыю і барацьбу з тыранамі, аднак галоўнага там няма. Дакладней, нідзе няма. Галоўнае — гэта ўласна механіка захопу ўлады, бо бегаюць па вуліцах са сьцяжкамі й барабанамі адны, да ўлады прыходзяць — іншыя, а каманды гэтай новай ўладзе даюць наогул трэція — тыя, хто ўсё аплачваў і рыхтаваў. Гэта значыць, існуюць галоўныя асобы, пра якіх у кнізе у Джына Шарпа няма ні слова, але якія якраз і даюць што грошы на такія кнігі, што грошы на рэвалюцыі — без чаго рэвалюцыі наогул не магчымыя. І гэтыя людзі не крычаць пра сябе на кожным рагу. Аднак некаторыя фігуры — пасярэднікаў паміж шараговай пяхотай і заказчыкамі рэвалюцыі — убачыць можна. Галоўнае — ведаць, куды глядзець.

У 1917-м асноўным інструментам ўздзеяньня на старую вертыкаль былі ня вельмі шматлікія рэвалюцыйныя камісары — так званыя «прафесійныя рэвалюцыянеры», з наганами. І іх цалкам хапіла. Швондэры і натоўп злобных абарванцаў за сьпіной стваралі патрэбную масоўку (аналаг камісараў у цяперашняй РФ ужо рыхтуецца; пра іх пазьней).

Аднак сёньня часы некалькі іншыя. На двары 21-е стагоддзе. Адпаведных кадраў для камісараў замала. Ды й хліпкаватыя яны. Таму лепшым аргументам можа стаць ня толькі «таварыш Маўзер», а тоненькая або тоўстая папка з пэўнымі дакументамі на патрэбнага прадстаўніка старой адміністрацыі. Тэхналогія простая і шмат разоў паказаная ў фільмах. Так, у гадзіну «Г», калі Масква забурліць, і на месцах, у частках, упраўленьнях, запануе чаканьне і разгубленасьць, у кабінеты сталічных і павятовых гарадоў прыйдуць ня вельмі моцнага выгляду хлопцы з тэчкай пад мышкай. Тэчку кладуць перад фізіяноміяй чыноўніка і пачынаюць дэманстраваць таму ўсё яго жыцьцё, пачынаючы ад дробных правапарушэньняў на дарозе, сьпісу палюбоўніц і заканчваючы нумарамі рахункаў банках Еўропы, пра існаваньне якіх не падазрае нават жонка і дзе ляжыць ўсё нажытае непасільнай працай. І чыноўніку гавораць: так, маўляў, і так, Іван Іваныч. Ці ты са сваёй «вэртыкальлю» выконваеш распараджэньні нашага кіраўніцтва, або, калі мы прайграем, мы падаруем старой уладзе ўсе гэтыя дакументы, арганізуем блакаваньні замежных рахункаў, пасьля чаго, сам разумееш, ня бачыць табе ні крэсла, ні нажытага шматгадовай працай, а яшчэ і сям’я твая разваліцца — вось і фоткі.

З гэтага драматычнага моманту чыноўнік становіцца свайго роду «сьпецам» пры рэвалюцыйным камандаваньні: два хлопчыкі сядаюць на тэлеграф і прымаюць распараджэньні з цэнтра, а «сьпец» старанна выконвае ўсе распараджэньні, якія хлопчыкі перадаюць.

Вось такая агульная, ужо адпрацаваная сьхема, у сучасным інфармацыйным грамадстве, дзе своеасаблівым раялем ў кустах зьяўляецца вышэй згаданая папка кампрамату.

Што тут асабліва важна й істотна? На асобна ўзятага Івана Іваныча пры адносна невялікім фінансаваньні можа накапать матэрыял любы дастаткова граматны дэтэктыў ці журналіст. Аднак сабраць такія тэчачкі на ўсіх ключавых чыноўнікаў «вертыкалі» — тут патрэбная сьпецслужба. А гэтая масавасьць якраз важная прынцыпова. Таму адолець такое можа толькі сьпецслужба зь бюджэтам не ў адну сотню мільёнаў даляраў, што ўжо крыху звужае кола пошукаў, дазваляючы выключыць спецслужбу, напырклад, Папуа Новай Гвінеі.

3. Вучэньні й агульны план

Такім чынам, вышэй мы сьцісла асьвятлілі адсутныя ключавыя часткі кнігі «Бібліі рэвалюцыянера» ад Джына Шарпа. Усё астатняе там выкладзена правільна і ў дачыненні да Расеі можа выглядаць наступным чынам.

Ня так даўно ўсе мы былі сьведкамі тактычных вучэньняў медыйных падразьдзяленьняў нейкіх сьпецслужбаў, якія ўзгоднена раскруцілі тэму маёра Дымоўскага. Грамадзяне завяліся не на жарт і ледзь не перагрызьліся на прадмет «а ці правільна маёр сказаў, ці не?». А цяпер уявім не навучальны, а баявы інфармацыйны ўкід — сітуацыю, калі прамаўляць на Ютуб будзе не маёр, а генерал-маёр, і не міліцыі Мухасранска, а з арганізацыі накшталт ФСБ. І распавядаць генерал-маёр будзе не пра карупцыю ў міліцыі, а пра тое, як, напрыклад, па асабістым загадзе генерал-лейтента X закладалі выбухоўку ў дамы на Дуброўцы і Кашырскай шашы. Ці асабіста экіпіравалі «чачэнскіх баевікоў», якія дзейнічалі ў Беслане або на Дуброўцы. Або пра «Курск» нешта распавядзе і пра Саяна-Шушанскую ГЭС. Ня так важна, пра што будзе відэа ці факты, бо ў Расеі столькі бруду было за апошнія гады, што дзясятай часткі хопіць для незабыўнай сенсацыі, ад якой у грамадзян пачне масава ехаць дах.

Трохі пазьней на Чырвоную Плошчу выходзяць «абураныя» актывісты нейкага моладзевага руху ў колькасьці 20.000 чалавек, з разьліку 30 баксов ў суткі за ўдзел у мітынгу. Да іх па законе палітычнай нестабільнасьці, якая ў РФ ёсьць, падцягваюцца заведзеныя сенсацыяй яшчэ тысяч 80. Лозунгі могуць вывесіць самыя розныя: «Зямля — сялянам, заводы — рабочым!», «Свабоду Хадаркоўскаму!», «Сьмерць Чубайсу!», «Расея — для рускіх!». Падкрэсьліваем: лозунгі могуць быць ЛЮБЫЯ, бо выконваць іх ніхто, вядома ж, не будзе (як у 1917-м, напрыклад). Галоўнае — завесьці народ.

Несанкцыянаваны стотысячны мітынг у цэнтры Масквы — гэта вельмі сур’ёзная акцыя, якую, па-за ўсялякага сумненьня, загадаюць разагнаць. Але ў тым і пытаньне, што пасьля выступу генерал-маёра ФСБ, менты зьлёгку разгубяцца і асаблівага жаданьня біць кагосьці дубінкамі па башке ў іх ня будзе. Акрамя таго, на ўсялякі выпадак да галоўных мянтоў ключавых гарадоў людзі з тэчачкамі таксама могуць прэвэнтыўна прыйсьці ў кабінет і растлумачыць ім папулярна, што ў гадзіну «Г» на попе трэба сядзець роўна, інакш ўсеагульны час «Г» непазбежна перарасьце ў асабістую гадзіну «Ж».

Далей. На наступны дзень па ўсёй краіне на вуліцу выходзіць мільёнаў дзесяць, якіх разганяць ўжо ніхто не асьмеліцца. І да гэтых мільёнаў зьвяртаецца нейкі «асабліва дэмакратычны лідар» — цалкам верагодна і такі, якога ўчора яшчэ жонка толькі ведала. Прыкладам такога «лідара» можа быць спадар Каштуніца зь Сербіі, пра якога да падзеяў у Бялградзе ніхто і ня чуў. Г.зн., чалавека раскруцілі за два дні з нуля. У Расеі такую раскрутку можна правярнуць аналагічна, падняўшы на вяршыню хоць прафесара кансерваторыі, хоць дзядзьку Васю вадаправодчыка, хоць кемлівага генерала ці там былога прэм’ера Касьянава. «Лідар» — не пытаньне. Галоўнае, каб яго морда не выклікала глыбокага адрынаньня ў абывацеля, а біяграфію і лозунгі яму намалююць любыя — на якія будзе попыт.

Нарэшце, на наступным этапе на месцы паедуць прадстаўнікі «рабочых і сялянскіх дэпутатаў» з гатовымі сьхемамі мясцовых структур улады, а ў ключавых гарадах прэтэндуючая на ўладу сіла пачне займаць стратэгічныя аб’екты - г.зн. электрастанцыі, вадасховішчы, склады харчаваньня і гэтак далей. Магчыма, будзе зроблена пара правакацыяў, каб у скарбонку крывавага рэжыму дадалося крыху сьвежых трупаў пад выглядам помсты за якіх будуць ліквідаваныя ключавыя сілавікі старой «вертыкалі», на якіх ня знойдзецца тэчкі.

Такім чынам, мы нават у 21-м стагоддзі бачым таксама неабходнасьць камісараў, «рэвалюцыйных матросаў» ды іншых штурмавых атрадаў. І, вядома ж, такія атрады будуць.

4. Як падрыхтаваць штурмавікоў і не выклікаць падазрэньняў?

Цяпер, калі мы ўсьвядомілі агульны план «аранжавай» рэвалюцыі й неабходныя для такой рэвалюцыі сілы й сродкі, паспрабуем такіх патэнцыйных рэвалюцыянераў пашукаць у Расеі.

Па зразумелых прычынах вывучэньнем такіх рэвалюцыянераў займаемся ня толькі мы, а і сьпецслужбы, якія працуюць па старым прынцыпе «лепш перадудзець, чым недадудзець» — г.зн. душаць усіх і ўся пры малейшем падазрэньні на стварэньне нейкіх там арганізаваных структур апазіцыі. Больш за ўсё, вядома ж, дастаецца рускім нацыяналістам (нехта вырашыў, што гэтыя разрозьненыя самадзейныя групы і ёсьць самыя небясьпечныя).

У такой сітуацыі тым ці іншым зацікаўленым у рэвалюцыі сьпецслужбам дастаткова складана, не выклікаючы падазрэньняў, стварыць сетку сваёй агентуры і атрады будучых штурмавікоў-хунвейбінаў-рэвалюцыйных матросаў або нечага ў гэтым родзе. Калі заўтра агенты сьпецслужбаў пачнуць зьбіраць інфармацыю аб людзях ці, закупіўшы грузавік аўтаматаў, пачнуць раздаваць іх сваім людзям — гэта непазьбежна прыцягне ўвагу адпаведных ведамстваў. Таму, каб прыкрыць такую працу — патрэбна адпаведная «легенда».

Праілюстраваць такую «легенду» можна на, вядома ж, утрыраваным, але вельмі наглядным прыкладзе. Уявім сітуацыю, што нейкая арабская дзяржава вырашыла высадзіць у Хайфе 10.000 баявых плыўцоў, якія павінны схавана прыплыць, разгрупавацца па краіне і ў гадзіну «Г» узяць пад кантроль ключавыя аб’екты. І вось група гэтых плыўцоў у колькасьці 100 чалавек ідзе па горадзе Хайфа — у ластах, масках, вадалазных касьцюмах і са зброяй. На такіх дзіўных людзей немінуча зьвернуць увагу і пачнуць задаваць ім пытаньні, на якія баявым плыўцам будзе складана адказаць. Таму баявым плыўцам патрэбная «легенда» — г.зн. выразная прычына, якая дасьць адказ на іх настолькі дзіўны зьнешні выгляд. Такую прычыну можа даць пара заснаваных арабамі тэлекампаній у Ізраілі, якія перад высадкай баявых плыўцоў пачнуць палохаць ізраільцянаў апавяданьнямі пра глабальны патоп, у выніку якога Ізраіль трапіць пад ваду. Так, што калі паліцыя спыніць баявых плыўцоў, тыя пакажуць на тэлевізар і растлумачаць: а мы да патопу рыхтуемся. Дарэчы — і вам раім. Упэўнены — працэнтаў дзесяць абарыгенаў самі апрануць гідракасьцюмы і будуць хадзіць па Хайфе.

Цяпер сітуацыя з той жа серыі, але ўжо абсалютна рэальная. Называецца яна словам «наезд». Гэта калі на фірму прыходзяць здаровыя хлопцы ў спартыўных касьцюмах і пачынаюць распавядаць ўладальніку, што так маўляў і так, хрэновая крымінальная абстаноўка ў горадзе і вам патрэбна ахова. Калі гаспадар фірмы тупы або ўпарты, то яму пачынаюць гэтае дрэннае крымінальнае становішча дэманстраваць: машыну спаляць, па вокнах дому пастраляюць, морду наб’юць па ходу. І ўсё, факт страшнай крымінальнай абстаноўкі ў наяўнасьці — чалавек з радасьцю пабяжыць плаціць за ахову. І гэта ніякае не вымагальніцтва, бо ў бандзюков ёсьць «легенда»: нейкія незразумелыя бязьмежнікі бязьмежнічаюць, а мы тут не пры справах.

Такім чынам, працуючы па апісанай вышэй сьхеме, сьпецслужбам трэба спачатку прад’явіць ўсім бязьмежнічаючых гвалтаўнікоў, паведаміць аб надыходзячым «патопу», а пасьля — пачынаць ствараць нібы абгрунтаваныя сілавыя структуры, якія з гэтым страшным бязьмежжам змагаюцца.

Вы яшчэ хочаце абараніць неграў ад бязьмежжа? Чаму неграў? А таму што беззаконьне ў Расеі ў асноўным зь неграмі й здараецца: бязьмежнікі дадуць яму па чэрапе арматурай, пакрычаць над целам «Расея — для рускіх!», здымуць гэта ўсё на відэа і — выкладуць у інтэрнэт. А для асабліва тупых яшчэ і пакінуць каля трупа абрэз са свастыкай, каб адразу падштурхнуць следака на разумную думку.

Чаму думка пра «рускіх фашыстаў» ёсьць самая разумная, павінна быць відавочна па многіх прычынах, першая зь якіх — магутная падтрымка гэтай тэмы пэўным сягментам медыя (тыпу Грані.Ру, «Эха Масквы», НьюсРу.ком і да т.п.). Гэтая ж страшылка вельмі моцна дапамагла абгрунтаваць «неабходнасьць» зьяўленьня так званых «АНТЫФА». Гэты ж сягмент СМІ грамчэй за ўсіх прыцягваў увагу і да маёра Дымоўскага, выступленьне якога мы сьхільныя лічыць ні чым іншым, як рэпетыцыяй выступленьня генерал-маёра пра выбухі дамоў у 1999-м.

5. Колькі гэта каштуе?

Каб зразумець, што «Антыфа» і роднасныя структуры — гэта ня нейкая там самадзейнасьць, а найсур’ёзная сістэма па зборы патрэбнай інфармацыі й падборы кадраў, дастаткова зірнуць на фінансавы бок пытаньня. Якімі грашыма аперуюць «змагары» зь «бязьмежнікамі»?

Зьвесткі вельмі бедныя, бо гэта ўсё пажыўны сок для разгортваньня структур. Але і адрывістыя факты дапамагаюць зразумець карціну.

Так званы «Рух антыфашыстаў» лічыцца маладзёвым падраздзяленьнем Хэльсінскай групы (што грае ролю шыльды) і курыруецца Youth Human Rights Movement (Міжнародным Моладзевым Праваабарончым Рухам, МПР) з 1998-га года. Прыклад такой курацыі дае невялікая фінансавая справаздача на гэтую тэму, дадзеная фондам Макартура, які фінансуе Хельсінскую групу:

Moscow Helsinki Group (Moscow, Russia) $750,000 in support of regional monitoring, legal assistance clinics, and coalition-building activities (over three years). (2003)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $225,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years). (2005)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $100,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $100,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $225,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years).(2005)

Гэта старая справаздача па старых пераводах для ня самага важнага і вялікага горада краіны. Сёньня, як не саромеюцца казаць самі варонежскія «антыфашысты», ім перепадае з фонду 300.000 даляраў у год. На такія грошы ў Варонежы можна ўтрымліваць да 20 вызваленых ад працы партыйных функцыянераў і яшчэ падкормліваюць 100 падпявал, або ўтрымліваць 20-30 сьпецыялістаў іншага профілю: хайтышнікаў, баевікоў і гэтак далей. Іх «працы» цалкам можа хапіць для гадзіны «Г». Цяпер палічым: 300.000 даляраў у год памножыць на 80 суб’ектаў федэрацыі. Гэта ўжо 25 мільёнаў у год на ўтрыманьне арганізацыі «антыфашыстаў» хоць бы ў кожным буйным абласным цэнтры.

А між тым Расея — гэта ня толькі абласныя цэнтры і фонд Макартура — гэта толькі адзін з ручайкоў фінансавых уліваньняў. Большую частку возяць, хутчэй за ўсё, у баулах. Г.зн. у тым жа Варонежы можна сьмела выказаць здагадку пра існаваньне сотні функцыянераў і некалькі сотняў актывістаў.

Па самым мінімуме «Антыфа» атрымлівае на сваё існаваньне ня менш за 100 мільёнаў даляраў штогод. А згодна з паведамленьнямі саміх антыфашыстаў, людзей, якіх яны далучылі да «фашыстаў», у Расеі існуе каля 10.000 чалавек.

Іншымі словамі, «антыфашыстам» нехта плаціць па 10.000 баксаў у год за кожнага «рускага фашыста», каб яны ад усёй душы іх ненавідзелі… Існаваньне такіх філантропаў неяк не ўкладваецца ў галаве, бо аддаваць мільярды баксаў на бегаючых па марозе хунвейбінаў можа дазволіць сабе толькі дзяржаўная структура і далёка ня кожнай дзяржавы.

Людзі сур’ёзна рыхтуюцца. Гаворка ідзе аб патрэбных камусьці кадрах — тых, хто на месцах у гадзіну «Г» будзе прад’яўляць тэчкі з кампраматам, хто павінен стаць аналагам камісараў на месцах (вядома ўжо пра існаваньне баявых атрадаў нібы для адпору «фашыстам»).

А між тым хунвейбіны — гэта далёка ня ўсё.

6.СМІ й структуры зьбіраньня інфармацыі

Ёсьць куча «незалежных» журналістаў, якія сьпецыялізуюцца на «барацьбе з фашызмам». Ёсьць тысячы блогераў, тысячы сайтаў, сотні буйных медыйных рэсурсаў, уключаючы радыё і тэлеканалы. І людзей нехта рэгулярна падкормлівае, мяркуючы па ўзгодненым вою. А мяркуючы па яго аглушальнасьці, падкормліваюць добра.

Яшчэ ёсьць свае людзі ў «вертыкалі», якія гэты вой абгрунтоўваюць, і за працаўладкаваньне якіх трэба вельмі добра заплаціць.

Усё гэта каштуе вельмі і вельмі шмат, аднак і на гэтым дзейнасьць «антыфашыстаў» не заканчваецца. Нядаўняя публікацыя ў газеце «Дуэль» дазваляе ўбачыць паміж радкоў наяўнасьць яшчэ аднаго дзіўнага падраздзяленьня, якое базуецца ў Расеі. Артыкул, напісаны спадаром Іванам Аляксеевым, распавядае аб яго недарэчных пошуках праўды. Яго пракацілі на «выбарах» у Масгардуму і ён стаў метадычна хадзіць скардзіцца ў розныя канкуруючыя інстанцыі, адной зь якіх аказалася мясцовае аддзяленьне Хэльсінскай групы. Там яму далі тэлефон нейкай асацыяцыі «Голас», юрыст якой сам ператэлефанаваў спадару Аляксееву і запрасіў у офіс.

Вось як спадар Аляксееў апісвае гэты офіс:

Уражаньне ад першай кароткай сустрэчы самае прыемнае. На другім паверсе старажытнай двухпавярховай развалюхі, якая прытулілася ў тыповым маскоўскім прахадным дворыку, разьмешчана некалькі цалкам застаўленых сучаснай аргтэхнікай пакояў. Па вузкіх праходах сярод апаратуры прабіраюцца супрацоўнікі, пераважна дастаткова маладыя і з асэнсаваным выразам твараў. Пытаньне маё вырашылі хутка і аператыўна, напасьледак падарыўшы газету асацыяцыі, зборнік дакументаў аб прэзідэнцкіх выбарах 2008 года і тры значкі.

Тыповы маскоўскі прахадны двор — гэта, каб прасьвятліць сітуацыю, самы цэнтар горада, дамы сталінскай забудовы — толькі там ёсьць такія двары з двухпавярховымі развалюхамі. Зьняць у такой развалюсе офіс — гэта і грошыкі патрэбныя, і сувязі. Сярэдняй рукі фірма і не падумае аб падобным прадстаўніцтве. Далей — пакоі з аргтэхнікай. Што за тэхніка — цалкам незразумела, бо нават піраміды прынтэраў і ксеракс не ўтвараюць настоль вузкія праходы. Больш гэта падобна на кантору Інтэрнэт-правайдэра, набітую маршрутызытарамі й падобнай апаратурай. Але «Голас», здаецца, не правайдэр. А што тады? Людзі фільтруюць сеціва? Меркаваньне грамадскае вывучаюць? Ламаюць нейкія базы даных?

«Антыфашыстам» плацяць за тое, што яны суткамі сядзяць у Інтэрнэце і адсочваюць інфармацыю, якой цікавіцца заказчык. Знаходзяць і нясуць у дзюбе старэйшаму па рангу, пасьля чаго зь інфармацыяй пачынаюць працаваць — прабіваюць IP, спрабуюць улезьці ў машыну і гэтак далей. Такая праца каштуе столькі, колькі каштуе самаадданая праца дзесяці форумных чытальнікаў. А піраміда на гэтым не заканчваецца і бабкі там павінны круціцца ўсё большыя.

Узьнікае пытаньне: каму гэта патрэбна і хто можа пацягнуць такія вялізныя выдаткі? Адказ напрошваецца сам сабой. Гэта нішто іншае, як прыклад разгорнутай работы сьпецслужб па зборы і апрацоўцы інфармацыі. Інфармацыя патрэбная самая разнастайная — дэмаграфія, настроі, густы, сувязі. Тут жа на мясцовасьці ўсё правяраецца і пераправяраецца. Усё, каб ведаць тэатр будучых дзеяньняў і біць у патрэбныя кропкі.

Напэўна выкарыстоўваюцца найноўшыя праграмы з арсеналаў крутых сьпецслужбаў.

7. Баявыя групы

Ну, а цяпер яшчэ крыху аб баевіках. Без сілавых груп нікуды. Падбор і арганізацыя, зладжваньне такіх кадраў, гэта на самай справе вельмі складаная праца. У адрозненьне ад батанікаў за кампутарамі, якіх можна купіць пачкамі за грошы, рэальных баевікоў трэба падрыхтаваць, праверыць і пераправерыць, адсеяць непрыдатны матэрыял.

Складанасьць заключаецца яшчэ і ў тым, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца, дакладней, наогул амаль ня мае ніякай сацыяльнай базы. Але грошы, зноў грошы і карпатлівая праца з пэўным кантынгентам (напрыклад, з геямі), настойлівасьць — відаць, вынік заказчыку дае. І тое, як гэта было зрэалізавана на практыцы — створаны групы зь нічога — не пакідае сумневаў, што за сьпінамі ўсіх гэтых «антыфа» вельмі дасьведчаныя сьпецслужбы.

Але ў любым выпадку падрыхтоўка баевікоў патрабуе абкаткі. Правяраць трэба на рэальных справах, далёка не самых мірных. А як вы хочаце? Ці мала што ім потым давядзецца рабіць? Вось што, напрыклад, пішуць «антыфашысты» на сваіх сайтах:

пад «радыкальным антыфашызмам» аўтар сайта разумее ня толькі «сілавы антыфашызм». Радыкальны антыфашызм гэта, калі ты ў барацьбе з фашызмам ў стане пераступіць праз «парадак» (Хто сказаў, што нельга пісаць на сьценах? Хто сказаў, што нельга біць морду бонам? Хто сказаў, што нельга кідаць камяні ў нацы-мітынгі? Хто сказаў, што нельга ўзламывать нацы-сайты? Хто сказаў, што нельга біць шкла ці ўвогуле падпальваць штабы нацыстаў? Калі трэба для барацьбы, дык можна!!!)

Вось што пішуць людзі, якім гэтая разьняволеная антыфашысцкая брація ўжо рэальна ўламіла проста на вуліцы і пасярод белага дня:

І літаральна праз пятнаццаць хвілін на «антыфа»-форумы пачынаюць паступаць паведамленьні, што, маўляў, атрымана яшчэ адна перамога над «рускім фашызмам». Недзе на Цьвярской вуліцы «антыфа» «накрылі» (зьбілі) фашысцкага ськіна. Крыху пазьней у Інтэрнэце зьявіўся відэаролік, у якім кампанія дастаткова субтыльных людзей зьбівае ляжачага на зямлі чалавека.

7 сакавіка 2008 года ў Санкт-Пецярбурзе каля Генеральнага консульства ЗША на Фурштацкай адбыўся санкцыянаваны гарадскімі ўладамі пікет у падтрымку Сербіі … Пасьля заканчэньня пікету, калі яго ўдзельнікі спусьціліся ў метро «Чарнышэўскага», на траіх зь іх, якія несьлі ў руках сьцягі, нечакана з крыкамі: «антыфа!» — накінулася група брытагаловых маладых людзей у колькасьці 15 чалавек. Яны нанесьлі імгненны ўдар па галаве ззаду дзеючаму афіцэру ВМФ, выкладчыку Фрунзенскага вучылішча так, што той страціў прытомнасьць, упаў на падлогу, пасьля чаго яго пачалі біць нагамі. Затым малойчыкі напалі яшчэ на аднаго ўдзельніка пікету і моцна яго зьбілі — зламалі нос, расьсеклі губу. Пацярпелы атрымаў сатрасеньне мозгу. Іншыя ўдзельнікі пікету, адзін зь якіх афіцэр запасу, абышліся выбітым зубамі і ўдарамі. Зьбіцьцё было нечаканым і працягвалася не больш за дзьве хвіліны. Пасьля гэтага малойчыкі ўмомант расьсеяліся, па камандзе кінуліся па вагонах і раз’ехаліся, так што нікога затрымаць не атрымалася.

Такіх паведамленьняў можна знайсьці ў сеціве сотні, і мы ня будзем стамляць чытача прыкрым пералікам падзей: напалі, зьбілі, ўцяклі. Ну, і што гэта, калі не будучыя «камісары»? Г.зн. самыя сапраўдныя баевікі, якіх пакуль абкатваюць на дробных акцыях накшталт мардабою. Але ў патрэбны момант яны могуць рабіць і больш сур’ёзныя справы ці будуць забясьпечваць прыкрыцьцё — пляцоўку для прафесіяналаў, якія прыедуць у патрэбны час і ў патрэбнае месца.

Барацьба з «рускім фашызмам» — ня што іншае, як граматная «легенда», як патоп ў Хайфе — прыкрыцьцё для разгортваньня дзейнасьці. Не сумняемся, калі б толькі была такая магчымасьць, тыя ж самыя сьпецслужбы дзейнічалі й пад выглядам рускіх нацыяналістаў. Аднак асаблівасьці рускага менталітэту такія, што якраз нацыяналістаў за грошы, акрамя пары-тройкі ўнікумаў, да працы не прыцягнуць. Даводзіцца шукаць іншыя кадры. І іх знайшлі, і ўжо падрыхтавалі.

8. Эпілог

Калі нехта з расеянскіх чыноўнікаў думае, што зможа інтэгравацца ва ўладу, узятую рукамі «антыфа», то яны вельмі памыляюцца. Ніякія заслугі па выкрыцьці «рускага фашызму» ніхто ўлічваць ня будзе. Барацьба за ўладу прадугледжвае зьмену вертыкалі — там са сваіх кадраў будзе чарга. Чыноўнікі з камунальнай гаспадаркі — тыя будуць «сьпяцамі», бо падтрыманьнем работы сарціраў новая ўлада ня моцна будзе цікавіцца. Але ўсе, у каго ёсьць ўлада і грошы, якія можна і трэба будзе адабраць — хай рыхтуюцца, бо канкурэнты нікому не патрэбныя.

Ілюзіяў на інтэграцыю ў «антыфашызм» няхай таксама ніхто ня мае, асабліва з улікам нестандартнай сексуальнай арыентацыі асноўнай масы «антыфашыстаў». Не, тэарэтычна, вядома, ёсьць шанец, але даказваць «антыфашыстам» сваю адданасьць давядзецца задніцай і ня толькі ў пераносным сэнсе. Давядзецца прайсьці цяжкі абрад пасьвячэньня ў дружную антыфашысцкую сям’ю …

Ну, і на пытаньне: Якія ёсьць спосабы барацьбы з «Антыфой», калі вы заўтра ня хочаце апынуцца пад іх ультрарусафобскай уладай? — адкажам так: гэта фактычна структуры сьпецслужбаў — структуры сур’ёзных дзяржаў — і змагацца зь імі эфектыўна можа толькі дзяржава. Таму самы лепшы спосаб — данос куды трэба. Гэта самы эфектыўны спосаб, якім актыўна карыстаюцца і яны. Хай хоць тут ад расеянскай дзяржавы будзе нейкая карысьць. Зьбірайце патрэбную інфармацыю аб іх складзе, аб падрыхтоўцы баевікоў, інфармацыю пра зборы імі асабістай або дзяржаўнай інфармацыі. Паведамляйце ў сваіх гарадах і весях, не саромцеся. Абавязкова паведамляйце, што мяркуеце падрыхтоўку кадраў і збор інфармацыі для арганізацыі імі дзяржаўнага перавароту.

На самой справе — гэта так, і гэта ключавое. На гэта зрэагуюць.

(канец артыкула)

—

Дадаткова падаем некаторыя каментары чытачоў:

- Падобна на рэвалюцыю 1917 года. Антыфа — Бунд, і «скінхэдаў» — чорнасоценцы.

- Антыфа. Чытай — Габрэянал.

- Антыфа створана як міжнародная армія — па захаваньні існуючага рэжыму сёньня, і як адзіная армія ў будучыні. Армія па ахове залатога мільярда. Набіраючы ў Антыфа адмарожаных, улады Расеі ды Захаду культывуюць новы від біяробатаў. У Нямеччыне пасьля мітынгу заўсёды адбываюцца напады на ўдзельнікаў мітынгу.

- Распаўсюдзіць бы гэты артыкул сярод расеянскіх чыноўнікаў, асабліва тых, што наверсе …

- А рэвалюцыйнымі матросамі й чырвона-кітайцамі будуць каўказцы з дыяспар! Усё сыходзіцца ў масоўку для рухавіка, самі ўлады і завозяць.

- Трэба весьці асьветніцкую працу і паведамляць аб усіх нападах Антыфа на грамадзян, каб неяк змагацца зь сістэмай.

- Пасьля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года з ЗША ў Расею праз Ціхі акіян ва Ўладзівасток былі адпраўленыя 2 параходы зь «інтэрнацыяналістамі». Яны былі прынятыя Троцкім з распасьцёртымі абдымкамі й адразу ўключаны ва ўрадавы апарат. У 1918 годзе ва ўрадавым апараце Петраграда было 16 рускіх і 371 «інтэрнацыяналістаў», у тым ліку згаданых 265. З Швейцарыі ў Петраград прыбыло 224 «сацыялістаў» зь Нямеччыны, зь якіх 170 было «таго ж паходжаньня». Рукапісы не гараць!

- Улада пастаўлена ў складаную сітуацыю — пачні яна зараз змагацца з «Антыфой», пачнецца хуткі скаардынаваны вой у СМІ. А пайсьці на супрацоўніцтва з рускімі нацыяналістамі ва ўлады ня хопіць ні розуму, ні сьмеласьці.

- «Антыфа» — гэта выраджэньне, якое суправаджаецца прыроджанымі, невылечнымі генетычнымі хваробамі й гібрыднай бясплоднасьцю. Яно штучна ўкараняецца ў сусьветную «культуру». Называецца ўвесь гэты генацыд народаў «антыфа …», «усе людзі аднолькавыя», «не — нацызму», «інтэрнацыяналізм» і «талерантнасьць».

- Цьверджаньне, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца — найглыбейшай памылка, бо ў Расеі вялікая колькасьць змешаных шлюбаў, паўкровак, якія нацыяналізм ўспрымаюць як асабістую пагрозу.

- Цудоўна, Ары! Я і сам доўгі час зьдзіўляўся — адкуль такая падтрымка гэтым «Антыфа» з усіх бакоў, бо да сьмешнага даходзіць: па ТБ паказваюць пра іх рэпартажы, проста як пра герояў. Маўляў, «калі ня так, то як інакш змагацца з рускім фашызмам». Адзінае, у дадатак магу дадаць, што … пры новай уладзе цяперашняя цалкам яшчэ можа падацца вельмі лаяльнай да рускіх! Я кажу пра тое, што з верагоднасьцю, якая імкнецца да 100%, можна быць упэўненым: пасьля гадзіны «Г» генацыд рускіх выйдзе на новы, нябачаны дагэтуль, узровень!!!

- У тым, што за дзейнасьцю розных «грамадскіх» арганізацый у многіх краінах стаяць сьпецслужбы дзяржаў і найбуйнейшых карпарацый тыпу дома Ротшыльдаў, вядомы факт. Не з’яўляецца і выключэньнем атрэб’е з «антыфа».

Падаем узор мысьленьня і, адпаведна, сьветагляду той часткі цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая імкнецца ня толькі захаваць цэласнасьць Расеі, а і пераўтварыць яе ў «ліберальную імперыю». Гэта — алігархі. Ніжэй пададзена інтэвю, якое Алег Дзерыпаска — узорны алігарх і асабісты сябра Ул.Пуціна — даў VIP-бюлетэню  «Время Евразии» (N 2, 2006 г.). Бюлетэнь распаўсюджваўся ў вузкім коле абраных падпісчыкаў. Інтэвю браў Мікалай Асмолаў (падаецца паводле 3rm.info/mainnews/603-intervyu-deripaski).

Спраўка.

Алег Дзерыпаска — прэзідэнт кампаніі «Рускі Алюміній» (Русал) — расейскай кампаніі, якая найбольш дынамічна разьвіваецца. Яна зьяўляецца другім па велічыні вытворцам першаснага алюмінію ў сьвеце. Кампанія рэалізуе шырокія праекты ня толькі ў Расіі, але і за яе мяжой, у прыватнасьці, у краінах Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну. Дзерыпаска ж узначальвае і сваю інвестыцыйную кампанію «Базавы элемент». Гэтая кампанія праяўляе актыўнасьць на фондавых рынках металургіі, лесаперапрацоўкі, вытворчасьці цэлюлозы і паперы, электраэнергетыкі ды ў многіх іншых галінах. Бюлетэнь «Время Евразии» падае сваім падпісантам погляд А.У.Дзерыпаскі на персьпектывы развіцьця дзяржаўнай улады і бізнэсу, у т.л. на персьпектывы бізнэсу ў азіяцкіх рэспубліках постсавецкай прасторы.

Мікалай Асмолаў: Алег Уладзіміравіч, Вы — вядомы ў сьвеце бізнэсовец, адзін са сталых расейскіх удзельнікаў рэйтынгаў «Форбс». Прадукцыя Вашых прадпрыемстваў добра зарэкамендавала сябе на заходніх рынках. У той жа час Вы — актыўны ўдзельнік ўсіх міжнародных ініцыятыў у Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне. Вы прадстаўнік Расеі ў Дзелавой кансультатыўнай Радзе форуму АТЭС. Вы — сталы ўдзельнік усіх візітаў прэзідэнта Расеі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна ў рэспублікі Сярэдняй Азіі. Ня так даўно прэзідэнт Расеі прымаў Вас персанальна ў сваёй рэзідэнцыі ў Бачаравым ручаі, і Вы выклалі яму свае маштабныя планы ўдзелу ў металургічным і энергетычным бізнэсе азіяцкай часткі СНД. Чым Вы патлумачыце такую сваю цікавасьць да азіяцкіх праектаў?

Алег Дзерыпаска: Буйны бізнес, як і любы іншы, шукае свабодныя нішы для сваёй дзейнасьці. Але буйны бізнес, у адрозненьне ад дробнага і сярэдняга, сам завязаны на тэхналагічны ланцужок дзяржаўнай улады. Перш за ўсё — у фінансавай частцы, затым у частцы тэхналогіі кіраваньня грамадствам, у палітычных структурах, у паблісіці, ну, і гэтак далей. Павінны быць ўлічаны ўсе чыньнікі, пачынаючы ад настрояў грамадства, ад этапу фармаваньня ўладных груп і канчаючы фінансавымі інстытутамі. Без уліку гэтага буйны бізнэс проста ня можа рэалізаваць свае праекты.

Азіяцкі рэгіён, асабліва рэспублікі постсавецкай прасторы, цяпер знаходзяцца ў стадыі фармаваньня ўлады. І гэты працэс адбываецца пры значным уплыве нашых расейскіх палітычных ўладных структур. Як мы зараз закладзем — так і будзе потым доўгія гады.

Акрамя таго, створаныя ў савецкі час высокатэхналагічныя прадпрыемствы ў Сярэдняй Азіі цяпер часта выкарыстоўваюцца неэфектыўна, некаторыя разбураныя або зношаныя. Капіталізацыя іх нізкая, але персьпектывы інвестыцый вельмі цікавыя: кошт працоўнай сілы невысокі, недахоп кваліфікаваных кадраў лёгка папоўніць з Расеі. Праблемы энэргетыкі ў прынцыпе вырашальныя, рэсурсы ёсьць.

- Ці зьвязаны Вашы планы па інвестыцыях у сярэднеазіяцкія праекты з тым, што пачалася цікавая праца Вашых кампаній зь еўрапейскімі фінансавымі інстытутамі?

- Сапраўды, да нядаўняга часу расейскія структуры бізнэсу адчувалі вельмі моцныя праблемы ў працы на тэрыторыі Еўропы. Але нядаўна Еўрапейскі банк рэканструкцыі й развіцьця (ЕБРР) ды Міжнародная фінансавая карпарацыя пагадзіліся даць крэдыты нашым кампаніям для асваеньня Сярэдне-Ціманскага радовішча баксітаў. Цяпер працаваць будзе лягчэй.

- Як Вам удалося адказаць на пытаньне аб непразрыстасьці структуры ўласнасьці Вашых прадпрыемстваў?

- Мы далі нашым еўрапейскім партнёрам вычарпальную інфармацыю. Аказалася, што нашы бенефіцыяры, у перакрыжаванай уласнасьці якіх знаходзяцца актывы, ужо валодаюць буйнымі вытворчымі фондамі ў Еўропе. Напрыклад, адна з нашых кіпрскіх фірмаў набыла нядаўна алюмініевы завод у Чарнагорыі, вядзе работу па набыцьці баксітавага рудніка. Вось менавіта такія нашы дзеяньні й пераконваюць еўрапейскіх банкіраў ў нашых намерах канчаткова.

Акрамя таго, я планую разьмясьціць акцыі Русала на заходняй біржы, IPO намячаецца на 2006-07 гады. Гэта дазволіць прыцягнуць дадатковыя грошы заходніх інвестараў, у тым ліку для сярэднеазіяцкіх праектаў. Тэхнічныя працэдуры размяшчэньня ўжо пачатыя. З гэтай мэтай мы працягнем аптымізаваць структуру ўласнасьці нашых кампаній, кошт якіх на сёньняшні дзень ужо складае 12 млрд. долараў. У нас больш няма неабходнасьці хаваць сваіх афшорных бенефіцыяраў, бо наша сьхема аптымізацыі фінансавых крыніц ужо прызнаная.

- У Расіі больш не задаюць пытаньні па толінгавых аперацыях?

- Мы адказалі на ўсе пытаньні. Па-за межамі Расеі будзе заставацца роўна столькі нашых грошай, колькі неабходна. І гэта зусім не падарве ні інвестыцыйны, ні крэдытны рэйтынг Расеі, улічваючы спрыяльную кан‘юктуру на здабываемыя ў Расіі энэрганосьбіты.

- Вашыя фінансы будуць гуляць на тэрыторыі СНД?

- Яны ўжо там гуляюць, як Вы кажаце. Украіна, Арменія, Таджыкістан. Далей — больш.

- Рэгіён атрымлівае развіцьцё ў выніку Вашых дзеяньняў?

- Наш прыход у Сярэднюю Азію — гэта ўжо і ёсьць развіцьцё. Напрыклад, спішам міжнародныя даўгі найбяднейшаму Таджыкістану, пра гэта ўжо заявіў Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін. Атрымаем ва ўласнасьць алюмініевы завод. Ці дрэнна? Выдатная зьдзелка.

- Якія дзеяньні павінны ажыцьцявіць улады краінаў, каб зрабіць рэгіён інвестыцыйна прывабным?

- Найперш, акрамя нас з Расеі ў бліжэйшы час у постсавецкую Сярэднюю Азію наўрад ці хто прыйдзе з буйнымі праектамі, выключаючы нафту і газ. І гэта яшчэ адзін чыньнік нашай цікавасьці да рэгіёна. Прычына, спадзяюся, ясная — нестабільнасьць дзяржаўных і палітычных структур, узніклая пасьля распаду СССР, і высокія рызыкі інвестыцый для еўрапейцаў і амерыканцаў. Праўда, асобным радком сярод патэнцыйных інвестараў стаяць Кітай й Індыя.

Цяпер, што тычыцца дзеяньняў дзяржаўных органаў, калі Вы гэта маеце на ўвазе, кажучы «улада». Увогуле ж гэта рэчы розныя. Дзяржорганам трэба не перашкаджаць нам сфармаваць такую ўладу ў рэспубліках рэгіёну, якая будзе эфектыўна кіраваць і дзяржапаратам, і сваёй часткай бізнэсу, эканомікі. Гэта значыць — кіраваць усім грамадствам [як вам апетыты?! - Рэд.].

Пакуль дзяржорганы ў рэспубліках Сярэдняй Азіі ёсьць, а ўлады, як склалай структуры бізнэсу, эканомікі, палітычных эліт, амаль нідзе няма.

І мы гатовыя ў пунктах нашай цікавасьці гэтую ўладу фармаваць.

- Што ўваходзіць, у такім выпадку, у паняцьце «ўлада»?

- Перш за ўсё група людзей, эліта, здольная прымаць рашэньні й іх рэалізоўваць… Па-першае, гэта павінны быць эканамічна эфектыўныя рашэньні. Па-другое, гэта павінны быць рашэньні па эфектыўнаму кіраваньню палітычнымі структурамі, дзяржапаратам [бачыце, Дзерыпаска лічыць вышэйшым узроўнем палітычнай улады ўладу эканамічную, а эканамічная ўлада - гэта ён; далей вы ўбачыце разьвіцьцё такога сьветабачаньня. - Рэд.].

Разумееце, кіраўнік дзяржапарату — не абавязкова рэальны лідэр краіны. Ён можа толькі выкарыстоўваць паўнамоцтвы тых, хто мае рэальную ўладу. Ён можа быць, напрыклад, наёмным мэнэджэрам, які адказвае за каардынацыю дзеяньняў рознага бізнэсу ў рэгіёне, за паблісіці бізнэсу і дзяржавы. Назва неістотная — прэзідэнт, прэм’ер або яшчэ як-небудзь. Калі я кажу «бізнэс» — я маю на ўвазе, вядома, буйны бізнэс. Дробны і сярэдні бізнэс ўсяго толькі абслугоўвае насельніцтва й іх ўплыву на тэхналогіі ўлады не існуе, і не павінна такога ўплыву быць. Хутчэй наадварот, улада выбудоўвае дробны бізнэс так, як ёй трэба ў дадзены момант.

Мы, у Расіі, прайшлі вялікі шлях па ўсведамленьні тэхналогій фармаваньня ўлады. Мы вучыліся. Наш шлях з усіх краін СНД — самы пасьпяховы. Гэтак і павінна было быць, улічваючы рэсурсы Расіі.

- А як можа дапамагаць буйному бізнэсу міжнародная палітыка дзяржавы?

- Бізнэс зацікаўлены, напрыклад, у асваеньні новых рынкаў. Або ў зьніжэньні транзакцыйных выдаткаў. Вось Расея ўкладвае атрыманыя ад продажу нафты сродкі ў дзяржаўныя каштоўныя паперы ўраду ЗША. Такім чынам мы можам атрымліваць пад заклад гэтых папер добрыя крэдыты ў банкаўскай сістэме ЗША. Значна таньней абыходзіцца страхаваньне такіх крэдытаў, ніжэй працэнты за крэдыт. Акрамя таго, калі Расея ўжо ўклалася ў эканоміку ЗША, толькі вельмі недальнабачныя людзі ў Штатах могуць не пускаць на сваю тэрыторыю буйнога бізнэсоўца з Расеі. Мы ж можам выкінуць ім іх зялёныя паперкі, калі яны будуць моцна артачыцца. Абваліцца ўся эканоміка ЗША, і сёньня Расея ўжо можа гэта зрабіць. Так што ў бліжэйшы час Русал будзе працаваць у Амерыцы на паўнапраўных падставах, калі, вядома, які-небудзь ідыёт з ФБР зноў не пачне ў буйным рускім бізнэсе шукаць рускую мафію.

- Прэзідэнт Пуцін стала падкрэсьлівае Вашую асабістую ролю ў эканоміцы Расеі. Мяркуючы па ўсім, расейская ўладная вертыкаль для Вас — не таямніца за сям’ю пячаткамі. Скажыце, як сёньня Вы ацэньваеце дзеяздольнасьць, эфектыўнасьць і расейскай улады, і расейскага буйнога бізнэсу? І як ацэньваеце, у сувязі з гэтым, персьпектывы інтэграцыі сярэднеазіяцкіх рэспублік?

- Расейская ўлада сфармавалася канчаткова нядаўна, усяго год — два. Гэта той час, калі ў структуру ўлады перасталі пралазіць людзі неадэкватныя, якія зарабілі капіталы на «гульні ў рулетку», а не на сістэмным падыходзе. Цяпер яны ўсе выдаленыя прэч — каго ўжо няма зусім, хто сядзіць у лагерах, але большая частка пражывае рэшткі грошай за мяжой. Нехта, вядома, настальгіруе…

- Прабачце, гэта пра Беразоўскага, Хадаркоўскага, Гусінскага, Жывіла ды іншых?

- Так, пра іх і пра многіх іншых, да іх падобных.

Дык вось, менавіта цяпер расейская ўлада, г.зн. людзі, здольныя прымаць рашэньні, прымаюць іх такім чынам, каб наладжваць сістэму кіраваньня дзяржапаратам, мас-медыя, ды іншымі элементамі кіраваньня масамі. Нам зараз ніхто не перашкаджае. І добрыя мэнэджэры для гэтага знайшліся.

- А Пуцін, прабачце, ён — мэнэджар? Ці ён сам прымае рашэньні?

- Прэзідэнт Расіі — гэта свайго роду топ-мэнэджэр, які кіруе ўсёй краінай. Ён разумны, адэкватны чалавек, ніколі не перавышае межы сваіх паўнамоцтваў. Заўважылі, як запрацаваў дзяржапарат у Белым Доме, як працуе пракуратура, суды, сьпецслужбы, як працуюць расійскія тэлеканалы і газеты? Проста бліскуча! Усё дапамагае эканоміцы, бізнэсу, а не перашкаджае нам, як было яшчэ нядаўна.

Пад гэта можна даваць грошы, што мы і робім.

- «Мы» — гэта буйны бізнес?

- «Мы» — гэта РАСЕЙСКАЯ РЭАЛЬНАЯ ЎЛАДА. Буйны бізнэс — гэта частка нашай тэхналогіі [тут Дзерыпаска цалкам раскрыў сябе і тых, хто за ім стаіць! - Рэд.].

- Калі не сакрэт, хто ўваходзіць у Ваша кола?

- Які ж сакрэт? Усе тыя, хто паслядоўна аб’яднаўся вакол першага прэзідэнта Расеі Барыса Мікалаевіча Ельцына, хто ўзяў на сябе сьмеласьць прымаць цяжкія эканамічныя і сацыяльныя рашэньні. Насуперак тым спробам гуляць на папулізме таго часу, якіх было вялізная колькасьць — і ў палітыцы, і ў эканоміцы Расеі. Часьцей за ўсё былі проста няграматныя і проста дурныя крокі… [вось яна - сапраўдная "расейская дэмакратыя" - вылезла... -Рэд.]

- А імёны Вашага кола назваць можаце?

- Губернатар Чукоткі Раман Абрамовіч, я — да Вашых паслугаў, таксама. Кіраўнік МДМ-банка Андрэй Мельнічэнка. Працягваць?

- Дзякуй, зразумела. А скажыце, гэтая ўлада — дэмакратычная, як Вы ацэніце?

- Куды ужо дэмакратычней. Калі, вядома, адкінуць усялякія казкі аб дэмакратыі, нібыта нехта нешта вырашае, зайшоўшы ў кабінку для галасаваньня. На самой справе кабінкі існуюць для таго, каб насельніцтва мела магчымасьць туды заходзіць — урачыста, пад гукі музыкі. Гэта насельніцтва павінна надоўга запамінаць тое, што яны мелі дэмакратычную магчымасьць паставіць птушачку ў любым месцы, дзе захочуць. Гэта элемент стабілізацыі грамадскіх працэсаў. Цалкам зразумела, што эканоміка, буйны канкурэнтаздольны бізнес ня можа пайсьці на такую вялікую рызыку — адвольнае прызначэньне мэнэджэраў дзяржапарату, як бог на душу пакладзе. Ні ў адной заходняй краіне няма такога свавольства, а ў нас на сярэднім узроўні кіраваньня краінай ён некаторы час быў. Гэта моцна перашкаджала ўладзе і бізнэсу. Цяпер рызыка ліквідавана, ды й кадры адстаяліся.

Кадры для кіравання краінай і дзяржавай неабходна дбайна падбіраць. Дзяржмэнэджэр павінен быць, па-першае, адэкватным. Найперш у разуменьні прыярытэту бізнесу ў дзяржаве. Па-другое, ён павінен быць прафесійным. У гэтым выпадку ён мае ўсе шанцы на падтрымку ўлады, у тым ліку на годнае матэрыяльнае стымуляваньне. Але ні ў якім выпадку ён не павінен браць сам — дзе захоча і колькі захоча. На жаль, яшчэ ёсьць вобласьці Расеі, дзе гэта не да канца адрэгулявана. Горад Масква, напрыклад. Там быў вельмі добры пачатак закладзены, пры першым мэры Гаўрыле Харытонавічу Папове. Яго не зразумелі, палічылі прапагандыстам карупцыі, і чалавек сышоў. Масква дагэтуль жыве па яго задзеле, але ў дзяржапараце Масквы пануе бардак, які падтрымлiваецца гарадскімі ўладамі. З-за гэтага буйны бізнэс у Маскве немагчымы — рызыка занадта вялікая. І на чале Масквы стаяць неадэкватныя людзі. Прагныя, да таго ж.

Я распавядаю гэта для таго, каб правесьці аналогіі зь Сярэдняй Азіяй.

У Маскве мы парадак навядзем даволі хутка. Лужкоў — гэта адзін з апошніх, якія засталіся, хто наўрад ці адпавядае свайму месцу. У азіяцкіх рэспубліках СНД ўсё складаней, але і надзеяў на канструктыўнасць кіруючых лідараў значна больш.

Што тычыцца маіх стасункаў з Уладзімірам Пуціным — яны ў нас самыя блізкія, цёплыя і спагадлівыя. Вы правільна заўважылі. Уладзімір Уладзіміравіч — чалавек, які ўмее вельмі ўважліва слухаць, запамінаць, аналізаваць і ўвасабляць ідэі ў рэальныя справы. Я вельмі яго цаню, і не шкадую, што ў свой час наш выбар упаў на яго.

- Скажыце, ваш бізнэс сур’ёзна матэрыяльна стымулюе чыноўнікаў. Тым ня менш, Вы неяк пазьбягаеце абвінавачваньняў у карупцыі?

- Ня сьмейцеся. Нідзе ў сьвеце чыноўнікі, у тым ліку праваахоўных ведамстваў, суддзі, не жывуць на мізэрную зарплату зь бюджэтнай касы. Калі чалавек правільна разумее ўсё, калі ён задзейнічаны ў якой-небудзь тэхналогіі ўладных дзеяньняў — яму ўзгадняюць узровень асабістых даходаў, і жыцьцё яго і яго сям’і забясьпечваецца вельмі добра. Фільмы і блокбастары пра барацьбу з карупцыяй — гэта для шырокага ахопу насельніцтва, своеасаблівы паблісіці дзяржавы. Так і ў нас, і ў Амерыцы, і паўсюль. Да таго ж карупцыя — гэта ня той выпадак, калі буйны бізнэс плаціць зарплату і забясьпечвае асабісты даход дзяржфункцыянераў. Карупцыя — гэта калі функцыянер сам адвольна бярэ, дзе хоча і калі хоча. Я ўжо казаў [карацей, калі хабар дае асабісты сябар Пуціна - Дзерыпаска - гэта не карупцыя (па Дзерыпаску)... - Рэд.].

- Яшчэ пытаньне. Ця ня будзеце Вы займацца зьменай кіраўнікоў рэспублік Сярэдняй Азіі? Многіх зь іх папракаюць ва ўзурпацыі ўлады, у таталітарнасьці рэжымаў?

- Узурпацыя, таталітарнасьць — гэта ўсяго толькі ад нізкага прафесіяналізму кіраўнікоў каманд, адсюль і такія абвінавачваньні. Слабы паблісіці дзяржавы.

Я паўтаруся і ўдакладню для таго, каб была зразумелай тэхналогія кіраваньня грамадствам — любым грамадствам. Група людзей, якія ажыцьцяўляюць ўладу, скажам, у дзяржаве, прымае рашэньне аб форме гэтай улады. Зараз, напрыклад, гэта форма дэмакратыя, калі шырокая публіка перакананая, што імі кіруюць тыя, каго яны выбралі ў кабінках для галасаваньня. У нейкай ступені так яно і ёсьць.

Пасьля першага рашэньня носьбіты сапраўднай ўлады прымаюць рашэньне — хто будзе на чале структуры кіраваньня: адзін зь іх ці хто-небудзь наёмны. У Расеі, напрыклад, наёмны мэнэджар. Відавочна, што сам Пуцін — не бізнэсмэн.

Пасьля гэтага прынятыя рашэньні фармалізуюцца і рэалізуюцца.

Пра лідэраў сярэднеазіяцкіх рэспублік — працуем зь імі. Наўпрост на палітычны працэс у сумежных дзяржавах мы ўплываць ня будзем. Мы ўжо навучыліся у ЗША правільным паводзінам, і нават палепшылі іх тэхналогію.

Дарэчы, чамусьці памылкова лічаць, што Расея хацела навязаць Украіне Віктара Януковіча ў якасьці прэзідэнта. Мы, вядома, фінансуем яго, але зусім ня з мэтай навязваньня Украіне. Мы шукаем ў рэспубліцы адэкватных мэнэджэраў, і Януковіч — толькі адзін з магчымых кандыдатаў.

Там зусім іншая сітуацыя. Мы ўбачылі, што ў сумежнай нам тэрыторыі цалкам адсутнічаюць як людзі эфектыўнай бізнэс-эліты, так і таленавітыя кіраўнікі дзяржапарату. Там ўсіх трэба вучыць. І мы прынялі рашэньне — не кідаць жа гэты кавалак сушы. Пасьля гэтага мы пачалі экспарт у рэспубліку «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» — «свабоды слова», «плюралізму», «свабоды грамадскіх аб’яднаньняў», ну, і гэтак далей. Тая самая амерыканская тэхналогія, палепшаная. Усе балаболкі, накшталт Савіка Шустэра, Сярожы Дарэнкі — усе цяпер там. І так будзе да таго часу, пакуль нашы інтарэсы не дасягнуць ступені эфектыўнага кіраваньня дзяржавай Украіна, а інтарэсы нашы там вельмі вялікія. Юшчанка трошкі заблукаў — ён палічыў, што краінай можна кіраваць з майдана, з дапамогай апрацаваных ліберальнымі й нацыяналістычнымі ідэямі студэнтаў. Ён памыляецца, гэта ж відавочна для прафесіянала.

Мы пакажам усім яго памылкі. Вы ўжо назіралі разгубленасьць Юшчанкі ў расейска-ўкраінскай газавай вайне. Далей — больш.

І так будзе ўсюды, дзе мы будзем бачыць неканструктыўнае стаўленьне да нашых інтарэсаў. Год — два — тры экспарту «еўрапейскіх стандартаў», «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» — і ўлада там будзе прыведзена ў адэкватны стан. Пасьля гэтага застанецца толькі падабраць кіраўнікоў.

- А як жа ў Грузіі? Саакашвілі? Як будзе там?

- Такія людзі, з такой станоўчай энэргіяй, як Міхаіл Саакашвілі, нам бы вельмі спатрэбілася. Я гатовы быў бы забясьпечыць яго асабісты даход разы ў два-тры вышэй, чым ён атрымлівае сам з усёй Грузіі. Вельмі шкада, але ён сам хоча быць бізнэсмэнам і крыху не ўсьведамляе, што маштаб Грузіі вельмі малы. Таму наўрад ці ён пагодзіцца на супрацоўніцтва.

- А як быць з сацыяльнымі ўзрушэньнямі ў Грузіі?

- Сацыяльныя праблемы ў бізнэсе — справа звычайная. Трэба ўмець працаваць зь дзяржапаратам і палітычнымі структурамі — і ўсё можна вырашыць. У нас ёсьць вельмі добры досьвед вырашэньня такіх праблем у розных рэгіёнах, асабліва цікава атрымалася ў горадзе Ачынску.

- А што там адбылося?

- Адзін прафсаюзны лідар пайшоў супраць правілаў, і стаў нас шантажаваць — спрабаваў адняць гліназёмны камбінат, падняць працоўны рух, журналістаў, ну, і ўсё такое іншае. Цана пытаньня ад прафсаюза — каля 4 мільёнаў даляраў. Для мяне цана пытаньня — кошт камбіната. Каля 1,5 мільярда. Плаціць мы, вядома ж, ня сталі. Гэты бедалага, Смаленцаў, не ўлічыў, што Ачынск — вельмі крымінальны горад. Мы ўсяго толькі зьнялі з прафсаюзьніка ўсю абарону дзяржавы на некаторы час. І чаму ўлада павінна абараняць тых, хто супраць яе? І вось крымінал даведаўся пра 4 мільёны. Пачаліся акцыі. Збаяўся прафсаюзьнік, пачаў бегаць ад бандытаў, і актывісты яго пахаваліся. Праз нейкі час пайшоў купацца на сажалку, а сэрцайка ад стрэсу не вытрымала — патануў. Выйшла сьмешна…

Труп знайшлі. Сабраўся прафсаюзны актыў — крыкі, чаму ў трупа ўся галава і шыя ззаду нібыта суцэльнай крывападцёк, пазногці на руках сарваныя — няўжо катавалі і забілі яго. Працаваў судмедэксперт, я сам прасіў Уладзіміра Васільевіча Усьцінава, генпракурора, пракантраляваць… Вынік вельмі прафесійным атрымаўся, яго данеслі да публікі. Чалавек плыў, сажалка даволі вялікая, метраў сорак. Глыбіня метры два. Вецер дуў, хваля вялікая. Сэрца не вытрымала ў прафсаюзьніка. Ён задыхаўся, але яшчэ карабкаўся па беразе, пазногці зрываў. А калі страціў сілы — яго хваляй біла аб прыбярэжны камень, галавой і патыліцай. Адсюль гематома на трупе, а не ад бандыцкіх катаваньняў. Усялякія грамадскія дзеячы шумелі, абвінавачвалі нас, тры разы крымінальную справу ўзбуджалі — вынік той жа. Памёр ад прыступу.

Цяпер няма ў нас праблем у Ачынску. Камбінат наш. Журналісты і прафсаюзьнікі пераехалі ў іншыя гарады, зьбеглі.

Так што ня варта даводзіць справу да масавых беспарадкаў, трэба дзейнічаць з апярэджаньнем. Прафесійна працаваць трэба.

- А як Вы працуеце ў галіне «паблік рылейшынз» ад Русала?

- У нас добрая прафесійная каманда. І ня толькі ад Русала, ад Базэл таксама. Вядома, яшчэ нямала ў Расеі людзей, хто хацеў бы крыху сапсаваць нашу рэпутацыю. Зьвесьці рахункі за тое, што мы працуем больш пасьпяхова. Нядаўна, напрыклад, высьветлілі, што шэраг супрацоўнікаў сьпецслужбаў мелі фінансаваньне ад міжнародных крымінальных колаў, заказ — «адціснуць» у нас грошы. Цяпер разьбіраемся з гэтым, вылічым хутка ўсіх «пярэваратняў».

- Дарэчы, улічваючы Вашы блізкія стасункі з прэзідэнтам Расеі Уладзімірам Пуціным. Як Вы будуеце працу наогул зь сілавікамі, з выхадцамі са сьпецслужбаў?

- Звычайна. Калі кругагляд чалавека дазваляе — даем яму працу з адпаведным узроўнем кампетэнцыі. У савецкага КГБ былі выдатныя напрацоўкі па падтрыманьні палітычнай і сацыяльнай стабільнасьці.

- А Захад не спалохаецца выкарыстаньня лагераў, псіхіятрычных лякарняў, калі раптам такое будзе?

- Новыя піяр-тэхналогіі дазваляюць дзейнічаць з апярэджаньнем, пазьбягаючы непатрэбных скандалаў. Захад ужо праглынуў кітайскі Цяньаньмэнь, укладвае ў стабільную КНР немалыя сродкі. Праглыне і новы парадак у Расеі [што-што, але гэта дакладна так... - Рэд.].

- У сьпецслужбаў ня ўзьнікне жаданьне ўзяць уладу пад кантроль?

- Мы бярэм ў структуры кіраваньня толькі тых выхадцаў з сілавых структур, якія разумеюць прыярытэтнасьць фінансавых механізмаў улады. Гэта значыць — прызнаюць наша лідэрства. Калі ж былы ГБ-шнік, нават зь вялікім досьведам, ня мае кругагляду і не разумее, што ён павінен верна служыць рэальнай расейскай уладзе — шанцы яго нулявыя. А ўвогуле, людзі, якія ўмеюць выбудаваць тэхналогію нашага кантролю над грамадствам, нам вельмі патрэбныя.

- Цікава, а як Вы лічыце, якая роля апазіцыі ў структуры ўлады? Ці патрэбная яна ўвогуле?

- Патрэбна абавязкова. Інакш тэхналогія кіраваньня масамі становіцца непаўнавартаснай. У Расеі, напрыклад, нам удалося сфармаваць немаргінальныя апазіцыйныя групы, і добра імі кіраваць. Функцыянеры іх цалкам нашыя, і добра аплачваюцца намі. Існуюць і маргінальныя групы — зь імі мы таксама працуем. Далі — адабралі, і гэтак далей.

- Гэта, калі не сакрэт, Рагозін з «Родінай», і КПРФ Зюганава-Сямігіна?

- Вы самі ўсё ведаеце.

Такая тэхналогія на сёньня выкарыстоўваецца ў большасьці багатых краін Захаду. У Амерыцы, праўда, існуе дзве магутныя эліты, якія маюць нешта накшталт дамовы пра чаргаваньне ўлады, зьнешне гэта выглядае, як наяўнасьць некіруемай апазіцыі, але гэта ня так. Гэта зьява ўнікальная, і забясьпечана яна функцыяй ЗША як сусветнага эмісійнага цэнтру. Дарэчы, у гэтым схаваны пачатак канца ЗША, і мы ў працэсе «заканчэньня сусветнага гегеманізму» так ці інакш паўдзельнічаем. Без ўжываньня ўсялякіх ядзерных ракет.

- Як Вы лічыце, якая роля Грамадскай палаты, якую нядаўна стварылі па ініцыятыве прэзідэнта Пуціна? Ці сапраўды гэта дапаможа чысьціць дзяржапарат у Расеі?

- Вядома. Гэта выдатнае паблісіці дзяржавы. Праўда, там некаторы час будуць адсейвацца неадэкватныя людзі. Тыя, хто застануцца, будуць разумець — сюды ісьці можна, сюды — нельга. Вось пачысьціць генералітэт арміі — трэба. Калі ласка: адразу ўзнікае гучная справа па дзедаўшчыне. Грамадская палата тут як тут. Генералы ня здрыгануцца нават. І такім чынам далей.

- А дарэчы, як, Вы лічыце, можна ставіцца да таленавітых людзей увогуле? Як іх выкарыстоўвае Ваша сістэма ўлады?

- Вельмі проста. Адразу і назаўсёды купіць. Альбо, калі зьдзелка не адбылася — зьнішчыць [і адкуль нам вядомы такі падыход? дзе мы яго ўжо сустракалі?.. - Рэд.].

- Што, фізічна зьнішчыць?

- Ну, што Вы, гэта цяпер нямодна. Звычайная ў гэтым выпадку наша тэхналогія — зьнішчэньне маральнае [толькі што бало апавяданьне і пра фізічнае зьнішчэньне. -Рэд.]. Я ўжо распавёў Вам, для чаго выкарыстоўваюцца у нас паслухмяныя былыя спецы з КГБ ды іншых сьпецслужбаў. Маральна зьнішчаны супернік даказвае нашу сілу і нашы неабмежаваныя магчымасьці. Такой бядняга чым гучней крычыць, просіць аб дапамозе — тым лепш. Ён крычыць — а яму рукі ніхто не падае [у касмапалітызаваным грамадстве гэта менавіта так і выглядае; таму ліберасты спачатку актыўна займаюцца касмапапітызацыяй. - Рэд. ]. І становіцца ён сьмешным. Астатнія ж ськемліваюць - ці варта ісьці супраць нас, ці не. Вунь, Юшчанка паступова становіцца сьмешным. Асабліва пасьля таго, як мы дамовіліся з Юліяй Цімашэнка. Яна, дарэчы, цалкам адэкватны і прафесійны палітык, дапамагала нам на Мікалаеўскім гліназёмным камбінаце. Цяпер Юшчанка нічога не застаецца рабіць, як раз’язджаць па Еўропе і прасіць аб падтрымцы. Вынік яго намаганьняў проста сьмешны — перад намі лісьлівяць зь Еўропы, і з кожным днём усё больш. Прыйдзе час — усе цікавыя фабрыкі, увесь транспарт Украіны будзе наш. Гэта дакладна. Вось так робіцца гульня.

- Жорсткая у вас пазіцыя.

- Жорсткая гульня — цьвёрдая пазіцыя. Інакш нельга.

- Яшчэ крыху аб эканоміцы. Скажыце, рублёвая зона — гэта рэальна для СНД?

- Вядома. У даляра цяпер вялікія праблемы. Нам паніжаць яго ніяк нельга, а напаўненьня няма, ліміты эмісіі каласальна перавышаны. Еўра непаўнавартасны, бо Еўразвяз ня можа гуляць на эмісіі так, як гэта робіць ЗША са сваёй рэзервовай сістэмай. Так што ўнутры СНД нам патрэбны рубель. З адной агаворкай — у рублёвую зону будуць дапускацца тыя, хто мае канструктыўную ўладу.

- Ці можаце прывесьці прыклад такога падыходу?

- Вядома. Арменія. Там прадпрыемствы пераходзяць у нашу ўласнасьць, і добрыя гарантыі для бізнэсу. Структура ўлады добра фарміруецца па гэтай прычыне.

- Ці можна рэзюмаваць, што ў нашых азіяцкіх рэспублік добрыя шанцы на прыцягненьне расейскага бізнэсу?

- Можна.

- Дзякуй за цікавае інтэрвю. Сапраўдная эксклюзіўная інфармацыя.

- Прашу Вас — гэта ўсё менавіта для вашага VIP-бюлетэня. Ня варта трансляваць гэта ў газеты або ў Інтэрнэт. Для іх будуць дарэчнымі іншыя пытаньні і адказы.

- Абяцаем. Нашы падпісчыкі — людзі вядомыя, і ўсе занадта добра разумеюць пытаньні улады і бізнесу. Думаю, яны будуць ўдзячныя Вам за адкрытасць.

- Усяго добрага.

- — -

Пасьля гэтага інтэрвю было шмат шуму ваакол пытаньня: ці сапраўды А.Дзерыпаска яго даваў?

Так, даваў! І гэта пацьверджана зь некалькіх дакладных крыніц.

Прэс-служба БАЗЭЛ выступіла з заявай-аспрэчаньнем. Прычым, тое-сёе з заявы, нягледзячы на відавочнае падступства, зьяўляецца праўдай. А менавіта «… прэс-служба «Базавага элемента» заяўляе, што А.У.Дзерыпаска не праводзіў ніякіх інтэрвю са сродкамі масавай інфармацыі».

Сапраўды, бюлетэнь «Час Еўразіі», які выдаваўся грамадскім міжнародным фондам, не зьяўляецца сродкам масавай інфармацыі. Узначальваў рэдакцыю бюлетэня Мікалай Казыкбекавіч Асмолаў, эканаміст.

Адразу пасьля ўцечкі матэрыялаў інтэрвю ў сусветную сетку Інтэрнэт фонд быў расфармаваны, рэдакцыя бюлетэня распушчаная. Прадстаўнік рэдакцыі, які пажадаў застацца невядомым, паведаміў, што Мікалай Асмолаў пазьбягае ўсялякіх кантактаў. «Нашай віны ў гэтай публікацыі няма, проста ва Ўкраіну ішло шэсьць асобнікаў бюлетэню. Там інтэрвю і змаглі перадрукаваць. Тэкст поўны, але надрукаваны з некаторымі памылкамі, якіх няма ў арыгінале».

Гэтая ж крыніца паведаміла, што ў Асмолава ёсьць завізіраваны тэкст інтэрвю, аднак ён ня мае жаданьня надаць гэтаму галоснасьць. «Мікалай нечага вельмі моцна баіцца, і мы ня маем права патрабаваць ад яго гераізму. Хаця пасьля сустрэчы з Алегам Уладзіміравічам ён прыйшоў вельмі натхнёны. Сустрэча адбылася пасьля таго, як прэзідэнт Расеі Пуцін дамовіўся аб перадачы таджыкскага алюмініевага завода Алегу Дзерыпаску — наўзамен за сьпісаньне доўгу Таджыкістана Расіі. Мікалай распавёў, што Дзерыпаска быў у вялікім ўзбуджэньні, хваліў Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна за дапамогу ў вырашэньні пытаньня аб алюмініевым заводзе ў лонданскім судзе. Бізнэсмэн даў выключна важную інфармацыю — што Расея мае намер зайсьці ў Сярэднюю Азію канчаткова. Наша публікацыя мела адзіную мэту — паведаміць пра гэта падпісчыкам».

Крыніца з горыччу дадае: «… з намі абышліся несправядліва. Мікалай, вядома, дарэмна абяцаў нераспаўсюджаньня ад імя падпісчыкаў, ён проста баяўся, што Дзерыпаска не ўзгадніць тэкст інтэрвю».