Давайце падсумуем кароткую серыю матэрыялаў, прэзентуючых думкі й спадзевы тых, хто называе сябе рускімі нацыяналістамі ды рускімі нацыянал-дэмакратамі. Нагадаем, гэта ўсе тыя, хто ва ўмовах выбару, які агучаны ў загалоўку, абірае другое.  Мы шмат гадоў сочым за трыма асобамі, якія ня толькі далучаюць сябе да рускага народу, а і зьяўляюцца выбітнымі (у тым сэнсе, што яны выпінаюцца над іншымі) ідэалогамі  рускага нацыяналізму (гл. фота: зьлева — Аляксей Шырапаеў, уверсе — Пётар Хамякоў, унізе — Уладзіслаў Карабанаў). Тры папярэднія артыкулы, выстаўленыя на сайце, паказалі сёньняшнія думкі даных асоб. Час і нам іх прааналізаваць, зыходзячы, натуральна, з нашай — беларуска-літвінскай, гуманістычнай — сістэмы каштоўнасьцяў.

Каб падкласьці адпаведны зыходны фон, спачатку нагадаем альтэрнатыву — сімвалічна пакажам сьветабачаньне тых «рускіх», хто па-ранейшаму сядзіць на імперскай наркатычна-прапагандысцкай ігле, лічачы «Россию» «вялікай дзяржавай» і важнейшай асабістай каштоўнасьцю. Сьветабачаньне тых, у каго імперская прапаганда цалкам пракампасьціравала мазгі,  добра ілюструе пададзены ніжэй малюнак. Як кажуць, атрымайце асалоду з нагоды таго, што вы да імперастаў не належыце.

Расейцы, якім прысьвечаны гэты артыкул, такога нахабна-крывавага і адначасна сьмешнага сьветагляду ў той ці іншай ступені пазбаўленыя. У цэлым яны ўсьведамляюць (хаця бывае — ня цалкам і не заўсёды), што працяг існаваньня расейскай імперыі ў любой форме — гэта сьмерць рускага народу. Як рускія і як нацыяналісты яны гэтага дапусьціць не жадаюць, што іх і аб’ядноўвае.

1.

Многія кажуць, што ў сапраўдных дэмакратаў на прасторах СНД няма сёньня ні людскіх, ні фінансавых рэсурсаў, каб дасягаць сваіх мэт.

Зь першай часткай гэтага цьверджаньня ў цэлым можна пагадзіцца. З другой — на конт персьпектывы дасягненьня мэт — наўрад ці.

Магчыма, пра гэта мы ўжо пісалі, тады паўтарым. Пры ўсёй слабасьці палітычнай пазіцыі нацыянал-дэмакратаў у іх прапановах ёсьць адзін істотны момант - прагрэсіўны зьмест. Бо іх «непапулярныя» праекты — гэта адзінае, што сапраўды можа палепшыць жыцьцё людзей, народаў, уладкаваць стан дзяржаў і ўзаемаадносіны паміж імі. І наадварот: у тых, хто гатовы на ўсё, абы, напрыклад,  »захавалася адзінства Расеі», можа быць многае, але ня будзе галоўнага. Іх любыя прапановы і дзеяньні ня будуць мець прагрэсіўнага сэнсу. БО РАСЕЯ і ДАЛЕЙ У ВЫГЛЯДЗЕ ІМПЕРЫІ — ГЭТА ЎЖО ЦАЛКАМ БЕСПЕРСЬПЕКТЫЎНЫ і ТОЛЬКІ ДЭГРАДАТЫЎНА-ТРАГІЧНЫ ПРАЕКТ!!!

Ну, і колькі могуць каштаваць усе гэтыя арміі, сьпецслужбы, рэсурсы (прыродныя, фінансавыя, людскія) і г.д., калі ўсё гэта наскрозь зьедзена карозіяй бессэнсовіцы? Які кошт усяму пералічанаму, калі яго выкарыстаньне здольна прывесьці толькі да яшчэ большага пагаршэньня жыцьця людзей і народаў, а таксама экалагічнай абстаноўкі на 1/6 частцы паверхні Зямлі?

Як на нашыя ацэнкі, кошт усяго гэтага ня проста нулявы, а адмоўны…

Затое прагрэсіўны кірунак разьвіцьця і Расеі, і ўсёй людскай цывілізацыі зьяўляецца аб’ектыўна недыскрэдытуемым, бо… адзіна сэнсоўным. А гэта значыць, што тыя, хто настойвае на ім, раней ці пазьней, але абавязкова выіграюць, перамогуць (!). Якімі б слабымі яны ні падаваліся ў даны час…

2.

Асноўныя этапы пачатку грамадскага дзеяньня для дасягненьня азначанага вышэй прагрэсіўнага зьместу на тэрыторыях, прылеглых да нашай Беларусі, назваць нескладана. Гэта:

- вычляненьне і самаарганізацыя ў кожнага народу (сярод беларусаў, украінцаў, рускіх, эстонцаў, фінаў, латышоў, летувісаў, татараў, башкіраў, марыйцаў, якутаў, казакаў і г.д.) групы асоб, якія зьяўляюцца сапраўднай нацыянальнай элітай данага народу;

- аб’яднаньне гэтых людзей й іх груп у нешта сістэмнае, што ўжо даўно запрапанвана назваць Форумам (Інтэрнацыяналам) нацыянальных эліт (запрапанавана тут: nashaziamlia.org/2007/10/24/957; хаця, натуральна, назва ў гэтай справе мае другаснае значэньне);

- абмеркаваньне, складаньне і ўзгадненьне дакладнага плану, у якім будуць пазначаны тэрыторыі будучых нацыянальна-дэмакратычных дзяржаў на месцы цяперашняй расейскай імперыі й СНД (нагадаем, уся Смаленшчына, поўдзень Пскоўшчыны і захад Браншчыны, а таксама большая частка былой Усходняй Прусіі павінны ўвайсьці ў склад будучай Вялікай Літвы-Беларусі);

- узгадненьне прынцыпаў узаемаадносін паміж нацыямі й іх дзяржавамі ў новай, больш прагрэсіўнай інтэгратыўнай сістэме-садружнасьці.

Натуральна, што для таго, каб такія працэсы пачалі рэальна адбывацца, вельмі істотным ёсьць вычляненьне сапраўдных этнічна рускіх нацыянал-дэмакратаў.

Вось і давайце пагаворым пра адпаведнасьць гэтым умовам трох названых асоб.

3.

Вынікі шматгадовых (хутка 10-гадовых) назіраньняў за панам Карабанавым і яго сайтам ari.ru дазваляюць лічыць яго самым нізкапробным прыкладам «рускага нацыяналіста».

Фактычна ён і яго бліжэйшыя паплечнікі — гэта ня рускія нацыяналісты, а тыповыя рускія шавіністы:

- яны ня лічаць украінцаў і беларусаў асобнымі ад рускага народамі;

- яны прадэманстравалі негатыўнае стаўленьне да ўкраінскай «памаранчавай» 2004-05 гг. рэвалюцыі, да ўкраінцаў і Ўкраіны (гэта — «тэрыторыя U» па іх тэрміналогіі), падтрымалі Пуціна ў яго агрэсіі супраць Грузіі ў 2008 годзе;

- з вышэй патлумачанай неабходнасьці падзелу «Расеі» ў іх прысутнічае толькі ідэя пажаданасьці аддзяленьня Чачні, Інгушэціі й Дагестана ад Расеі;

- у Карабанава і яго бліжэйшых калег фактычна адсутнічае пазітыўная праграма. Дзясятак абагульняючых меркаваньняў — гэта толькі яе зародак, але ніяк не  праграма (гл. nashaziamlia.org/2007/06/26/731; nashaziamlia.org/2007/06/27/732).

Таму яшчэ тры гады таму мы давалі апошні шанец «арыйцам», каб папрацаваць над памылкамі й паспрабаваць схіліцца ў бок нацыянал-дэмакратызму (гл. Д пр-п 63) . Аднак яны ня вытрымалі  нават элементарнага выпрабаваньня, за што мы іх пазьней пракласіфікавалі як рускіх шавіністаў  (адлюстравана ў якасьці Д пр-пу 63а). Па сутнасьці, адзінае, што яшчэ прымушае разглядаць «арыйцаў» сярод рускіх нацыянал-дэмакратаў — гэта тое, што яны самі ўпарта працягваюць называць сябе нацыяналістамі.

Пададзены намі адзін з апошніх артыкулаў Карабанава і яго калегі дэманструе (гл. http://nashaziamlia.org/2010/03/26/3195), як іх шматгадовыя заклікі да рускіх аб’ядноўвацца і арганізоўвацца забясьпечылі ім… поўнае фіяска. Ад адчаю і безвыходнасьці яны апошнія пару гадоў усё больш адхіляюцца ў містыку і нават УФАлогію.

Так выглядае пакараньне за… схаваны шавінізм.

Нашмат больш цікавай асобай, на наша меркаваньне, зьяўляецца пан Пётр Хамякоў.

Ён вельмі аўтарытэтная асоба ў колах рускіх нацыяналістаў,  да таго ж актыўная. На нашым сайце ёсьць некалькі ягоных артыкулаў (гл. тут: nashaziamlia.org/2007/08/19/857; nashaziamlia.org/2007/10/01/913; nashaziamlia.org/2007/12/25/1104). Самы вядомы твор пана Пятра — праграма НОРНА (дэшыфруецца як «Нацыянальнае вызваленьне рускага народу»; гл. www.velesova-sloboda.org/right/norna.html), якую мы яшчэ, калі дазволіць час, будзем аналізаваць. Інфармацыю пра апошнія яго дзеяньні мы падалі тут nashaziamlia.org/2010/03/30/3202.

Аднак у нас выклікае засьцярогу некалькі момантаў:

- Хамякоў шчыльна кантактуе з вядомымі расейскімі імперыялістамі;

- ва Ўкраіне ў кампаньёны ён узяў пана Карчынскага — вельмі падазроную асобу, якая, па пэўных зьвестках, мае кантакты з Партыяй рэгіёнаў Януковіча;

- яго некаторыя заявы патыхаюць таннай піяраўшчынай і папулізмам;

- абяцаны Міжнародны антыімперскі з’езд ён так і не правёў (адмяніў).

У выніку атрымліваецца, што нягледзячы на тое, што пан Хамякоў значна вышэй узьняўся па драбіне пазітыўных антыімперскіх дзеяньняў, каротка апісанай намі ў раздзеле 2 данага артыкула, стаўленьне ў нас да яго застаецца досыць насьцярожаным.

Такое ж стаўленьне мы раім мець і нашым чытачам. На ўсялякі выпадак…

Найбольш прасунутым рускім нацыянал-дэмакратам (хаця, на наша меркаваньне, таксама не без шчарбінкі) мы лічым спадара Аляксея Шырапаева. Яго погляды эвалюцыянавалі ад манархісцкіх і праваслаўных пазіцый да нацыяналізму, нэапаганства і антыімперыялізму. Ён аўтар кнігі «Турма народу: Рускі погляд на Расею» (М., 2001), у якой супрацьпастаўляе «аўтарытарнай Масковіі» «дэмакратычную Наўгародскую рэспубліку».

Хто жадае пазнаёміцца зь сёньняшнімі поглядамі Шырапаева, можа пачытаць матэрыялы, выстаўленыя, напрыклад, тут: http://lj.rossia.org/users/shiropaev; http://shiropaev.livejournal.com; www.velesova-sloboda.org/rhall/shiropaev-mogila-neizvestnogo-nasilnika). На нашым сайце таксама ёсьць зь дзесятак яго артыкулаў (каб іх знайсьці, у акенцы пошуку набярыце «Шырапаеў«).

Пан Аляксей таксама разумее, што Расею трэба дзяліць на нацыянальныя дзяржавы, пажадана — мірным шляхам. І да гэтага трэба рыхтавацца. Натуральна, ён клапоціцца пра тое, каб і ў рускіх была свая дзяржава, разьмешчаная ў еўрапейскай частцы сучаснай Расеі. Што зразумела…

Зыходзячы з усяго адзначанага, на сёньня атрымліваецца, што найбольш падыходзячай кандыдатурай з рускага народу для перамоваў з намі — зьмястоўнымі беларускімі дэмакратамі — і такімі, як мы прадстаўнікамі іншых суседніх народаў зьяўляецца спадар Шырапаеў (фіксуем як Д пр-п 87а).

Вядома, што далейшыя падзеі могуць зьмяніць данае меркаваньне. Аднак на сёньняшнім этапе аналізу ўзьнятай праблемы мы прапануем менавіта такі варыянт…

Як абяцалі ў завяршэньні папярэдняй серыі матэрыялаў, у бліжэйшых публікацыях мы пакажам узоры бачаньня расейскай рэчаіснасьці й яе будучыні (а таксама стаўленьня да гэтай будучыні) тымі, хто называе сябе «рускімі нацыяналістамі» ці «рускімі нацыянал-дэмакратамі». Гэта тыя людзі, якія каштоўнасьці рускага народу ставяць вышэй за «абавязковае захаваньне цэласьці Расеі» (прынамсі, на словах). Іх бачаньне сітуацыі ёсьць актуальным у сувязі з магчымым пераходам Расеі ў бліжэйшыя гады альбо ў стан фінансавай імперыі пад кіраўніцтвам ліберал-імперастаў, альбо вяртаньнем яе ў стан імперыі тэрытарыяльнай пад кіраўніцтвам класічнай расейскай імперыякратыі. У даным выпадку мы выстаўляем артыкул вядомых расейскіх «арыйцаў», за якімі сочым больш за 10 гадоў. Стылістыка артыкула ў многім захаваная, падрыхтуйцеся да гэтага…

Рэдакцыя.

Ня так даўно накрыўся медным тазам «разьвіты сацыялізм», аказаўся міфам і разьбегся ў розныя бакі «савецкі народ». І былыя рэспублікі СССР, худа-бедна, як і ўвесь астатні сьвет, пачалі будаваць нацыянальныя дзяржавы [на жаль, далёка ня ўсе... - Рэд.]. Толькі ў Расеі на друзе СССР і на костках рускага народу, пачалося ўзьвядзеньне «шматнацыянальнай шматканфесійная расеянскай федэрацыі». Чым скончыцца гэтае будаўніцтва?

Любы гісторык аргумэнтавана скажа: нічым, бо ніхто і нідзе ў сьвеце не набудаваў нічога «шматнацыянальнага-шматканфесійнага». Яно так атрымлівалася часам само, як няўдалы вынік будаўніцтва нечага іншага. Напрыклад, так было зь Візантыяй — аскялепкам Рыма, які вытрымаў варварскія набегі. І пакуль у Візантыі кіравалі яшчэ рымска-грэцкія эліты, Візантыя трымалася, часам нават квітнела. Як толькі эліты здеградавалі, скаціліся ў шматнацыянальнасьць — Візантыі ня стала.

Гісторыку запярэчаць, падаўшы ў якасьці аргумента  Злучаныя Штаты — краіну, дзе адносна мірна жывуць прадстаўнікі ўсіх, напэўна, народаў планеты і разам працуюць на дабрабыт Амерыкі. Аднак аргумент Злучаных Штатаў — аргумент вельмі павярхоўны.

На самой справе ЗША шматнацыянальная краіна толькі зьнешне. Гэта хутчэй проста шматслаёвая краіна. Нават агульнавядомае «габрэйскае лобі» — і тое шмат саступае ва ўладзе эліце з англасаксаў, якая згуртавана стаіць і трымае Амерыку. Гэта нашчадкі першых перасяленцаў - больш чым замкнёная для ўсіх супольнасьць амерыканскіх эліт. Туды і брытанца ня кожнага пусьцяць, а ўжо пра астатніх — і казаць не даводзіцца.

Дакладна так жа шчыльна трымаюць ўладныя рычагі эліты Вялікабрытаніі, гісторыя якіх ўзыходзіць яшчэ да нарманаў. Людзі, якія засядаюць у Палаце Лордаў, на 4/5 нашчадкі рыцараў Вільгельма Заваёўніка. Так, у Брытаніі шмат эмігрантаў зь іншых краін, як правіла, некалі былых брытанскіх калоній. Але хто бачыў індусаў ў Палаце Абшчын? Або выхадца зь няпальскіх стралкоў на чале флоту Вялікабрытаніі? Ніхто ня бачыў. Як ніхто ня бачыў турак ў мэрыях Нямеччыны або арабаў у МУС Гішпаніі. Пра Італію мы нават не спамінаем — там сістэма праходу ва ўладу для эмігрантаў яшчэ больш жорсткая.

У той жа час «шматнацыянальнасьць» расеянскай федэрацыі пастаўлена не як шыльда, а ўзьведзена ў ранг галоўнай мэты і сьвеціцца ўсюды — пачынаючы ад буйнога бізнэсу і заканчваючы калідорамі ўлады. На справе, гэта проста неабмежаваная русафобія, дзе слова «рускі» намаганьнямі прапаганды прыраўнанае да фашызму, ці і таго горш, абвешчана сінонімам грамадзянства. Пра гэта нядаўна заявілі пракрамлёўскія «Нашы». Гэта значыць, вуснамі сваіх хунвейбінаў улады абвясьцілі, што такога этнасу — рускія — няма. У выніку, палітычная машына сістэмы канчаткова скіравана на выкараненьне рускіх — адзінага стрыжаня, на якім была створана Расія [мы запомнім гэтае прызнаньне "арыйца" на час, калі будуць прад'яўлены рахункі... - Рэд.]. І што самае дзіўнае — гэтая «краіна» будуе нейкія планы на будучыню, абвяшчаючы ці то пра нейкае «разьвіцьцё на персьпектыву да 2018-га года», ці то пра яшчэ больш аддаленыя «персьпектывы». Аднак, якія гэтыя «персьпектывы» ў рэале?

Сцэнар першы: рэалістычны

У якасьці адной з надзейных крыніц інфармацыі на гэтую тэму мы бачым прагнозы амерыканскіх аналітыкаў, якія яшчэ ў пачатку 50-х мінулага стагоддзя ня толькі пралічылі ўсе будучыя крокі да развалу саўка, але гадоў за 20 да 1991-га прадказалі ледзьве не дакладную дату краху гэтага калоса на гліняных нагах. Так і павісьлі ў паветры пастановы 25-га зьезду КПСС, роўна як і наступных зьездаў, якія планавалі з помпай адзначыць 2017-ы год — г.зн. стагоддзе кастрычніцкага перавароту. Не дацягнулі. І ўжо тым больш не дацягне да больш-менш круглай даты расеянская федэрацыя. Вось што кажуць пра гэта (вуснамі віцэ-прэзідэнта ЗША Джо Байдэна) амерыканскія прагназісты:

«Гэтая краіна сутыкаецца са скарачэньнем колькасьці насельніцтва, эканоміка вяне, іх банкаўскі сектар ды іншыя структуры, хутчэй за ўсё, ня змогуць працягнуць і 15 гадоў, і Расея ў сітуацыі, калі сьвет мяняецца, а яны чамусьці ўпарта чапляюцца за мінулае…» (зь інтэрвю віцэ-прэзідэнта ЗША Джо Байдэна для The Wall Street Journal).

І хаця слова «каюк» зашыфраванае ў пяшчотныя для вуха дыпламатычныя пасы накшталт «эканоміка вяне», дата, калі гэтая эканоміка завяне канчаткова, названая. Пятнаццаць гадоў, або — 2024-ы год як скрайняя дата, калі тут усё скончыцца. Байдэн просіць толькі спакойна пачакаць. Прыгатаваць зацікаўленым бакам нажы, відэльцы ды іншыя сталовыя прыборы да падзелу тэрыторыі.

Калі нехта думае, што гэта першыя прэцэдэнт у гісторыі, дык ён выразна памыляецца. Так распілавалі Асманскую імпэрыю, Аўстра-Вугорскую. Так распілуюць і Расею, якую сёньня кантралюе цяперашні русафабскі ды яшчэ бяздарны рэжым.

Як гэта будзе? Напрыклад, дашлюць у патрэбны час самалёты з адміністрацыяй, не абавязкова амерыканскай па складзе (падыйдуць, напрыклад, індыйцы), ва ўсе цікавыя для ЗША прамысловыя ды іншыя цэнтры. А каго зацікавяць іншыя цэнтры — тыя таксама дашлюць самалёты, каб нават ніхто не сумняваўся. У Кітаі ўжо цэлая праграма існуе па падрыхтоўцы «праваслаўных сьвятароў», якія ў персьпектыве павінны замяніць ў Сібіры цяперашніх барадаты ўродаў, якія выступаюць за «зварот у праваслаўе кітайцаў».

Напэўна, і ў Амерыцы, і ў іншых краінах будучыя кіраўнікі новых тэрыторый сьпешна вучаць асаблівасьці мясцовага «шматнацыянальнага ўкладу». Рускую мову ім вучыць ня трэба. Сюды прывязуць неабходнае працавітае насельніцтва, якое будзе ведаць мову [новых] гаспадароў.

Хаця расеянскі афіцыёз, а сьледам за ім і падвывалы з «контр-ТБ» (блін, проста абалдзяваем ад гэтай канторы гробаных імперастаў, якія крытыкуюць рэжым, не, не за прыгнёт рускага народу, а за тое, што дрэнна абараняюць капіталы Абрамовіча і справу Пуціна. Шкада, Пуцін і Абрамовіч гэтую херню не чытаюць, а то б паржалі з гэтай «апазыцыі») і назвалі спадара Байдэна аптымістам, на самой справе гэта, па меншай меры, цалкам рэальны прагноз, бо ёсьць прагноз больш песімістычны: зьліваць ваду Крамлю прыйдзецца ўжо ў самы бліжэйшы час, бо краіна практычна ўжо некіруемая.

Дарэчы, ня так даўно па ўсіх тэлескрынях круцілі сямейную сварку Крысьціны Арбакайтэ, у якой суд Грознага адсудзіў дзіця, пакінуўшы яго з бацькам. У СССР такіх прэцэдэнтаў не было, каб суд горада ў рэспубліцы, кіруючыся мясцовымі звычаямі, пайшоў супраць адзіных для СССР законаў і суду ў Маскве. Гэта значыць, адбываецца просты грамадзянскі пазоў і… Грозны спакойна пасылае на х*й грамадзянку Пугачову з усімі яе сувязямі. Натуральна, адразу ўзнікае думка: калі ў Масквы так дрэнна ідуць справы нават з грамадзянскімі пазовамі, дык як Грозны або там Казань згаджаюцца з па-сапраўднаму важнымі, палітычнымі рашэньнямі Крамля?

У сеціве можна пачытаць, што амаль адкрыта гавораць паміж сабой чыноўнікі ў Якуціі й Калмыкіі, каго гэтыя людзі ўжо даўно лічаць самым галоўным (людзі амаль не хаваюць сваіх сувязяў з Кітаем), а пра што гавораць паміж сабой чыноўнікі ў Інгушэціі — так і чытаць ня трэба. Там вайна ідзе — прыязджаючых з Масквы людзей проста мочат ў сарціры. Гэта значыць, распад расеянскай федэрацыі на рэспублікі, у кожнай зь якіх ужо даўно ёсьць свой «дах» — гэта ўжо фактычная сітуацыя, якую засталося толькі прызнаць дэ юрэ.

Тым ня менш, у расеянскай федэрацыі па-ранейшаму жывуць 120 мільёнаў рускіх [яўнае перабольшаньне аўтараў. - Рэд.] і тэарэтычна Масква можа пакіраваць хаця б тэрыторыямі, дзе рускія кампактна пражываюць. Аднак — гэта толькі тэарэтычна, бо «шматнацыянальнасць», барацьба з «экстрэмізмам», карупцыя, папы і алкаголь  ужо ўшчэнт даканалі рускага мядзьведзя. Народ у асноўнай сваёй масе цалкам замбаваны, а прымусіць зомбі рабіць нешта больш крэатыўнае, чым капаньне агародаў — нельга.

Дэградацыя рускага этнасу разьвіваецца поўным ходам, бо, нават калі ёсьць нейкія цьвярозадумаючыя, хварэючыя за супляменьнікаў людзі сярод чыноўнікаў і сілавікоў, кожны зь іх знаходзіцца ў палоне сістэмы, і ніхто, адзін, ня пойдзе супраць машыны — машыны, заточанай на зьвядзеньне на нішто рускіх як народу. У той жа час канкурэнты рускіх — хоць і слабыя кожны паасобку, але — арганізаваныя. Сістэма працуе, як у войску, калі пяць-шэсьць чалавек, якія арганізаваліся ў «зямляцтва», ставяць на вушы ўсю роту ў дзьвесьце чалавек. А калі яшчэ «зямляк» і ў штабе дывізіі сядзіць — то «землякі» запраста запрашаюць на размову ва ўмывальнік і камандзіра роты. І прыклад арміі расеянскай федэрацыі — гэта нават не аналаг, бо армія ёсьць сьлепак грамадства і яго дзяржаўнай машыны.

Плюс яшчэ ў гэтай машыне ёсьць такая структура, як РПЦ, палітрукі якой рэгулярна нешта талдычаць пра тое, як у «праваслаўных» няма нацый. У выніку, калі рэлігіі ў іншых народаў хоць неяк спрыялі нацыянальнай самасьвядомасьці ці нават натхнялі народы на барацьбу, ці хаця б суцяшалі неяк, РПЦ ператварылася ў магутную ідэалагічную машыну ўціску і сьціраньня рускага народу. Паганства, якое прачнулася, як рэлігійная крыніца рускай нацыянальнай самасьвядомасьці, усяляк парасьледуецца як на дзяржаўным узроўні, так і асабліва актыўна з боку РПЦ. Таму, ня маючы інфармацыі, выбару, усё больш і больш рускіх людзей зьвяртаюцца за ісьцінай ледзь не да Карана. Ну, а там, дзе ісціна ў Каране, там ужо паства завязана на нейкія ніяк не зьвязаныя з Расеяй сілы.

Так што ў цэлым прадказаны Байдэнам «каюк» праз 15 гадоў — гэта, магчыма, вельмі мяккі прагноз. Усё накрыецца медным тазам значна раней. Цалкам магчыма, што зь першай паводкай Енісея, які наваліцца на Саяна-Шушанскую ГЭС. Але гэта ўжо песімістычны сцэнар.

У рускага народу няма ні партый, ні прадстаўніцтва, ні рэлігійнай арганізацыі, няма больш-менш згуртаванай інтэлігенцыі або хоть нейкага адчувальнага слоя нацыянальна думаючых прадпрымальнікаў. Няма амаль ніякіх інфармацыйных рэсурсаў. Цуд, накшталт АРІ, надвор’я ня робіць. Самадзейнасьць ў Інтэрнэце, слабое суцяшэньне. Няма грошай наогул, а бязь іх, хто б што ні казаў, нічога не атрымаецца [не зусім так: самае важнае заўсёды робіцца не за грошы, а за кошт высокіх памкненьняў... - Рэд.]. Вышэйшай ступеньню падтрымкі з боку большай часткі тых, хто ўсё ж чымсьці цікавіцца, як правіла, зьяўляецца проста цікаўнасьць. Амаль няма рускага мастацтва — жывапісу, скульптуры. Тое мізэрнае, што ўсё ж ёсьць, нікому невядома, дый мала каго цікавіць. Пад цікавасьцю я разумею ня простую цікаўнасьць, а пакупкі ў мастакоў і скульптараў іх прац. Няма нават рускай эстрады.

Няма ў пакуль яшчэ 100 мільённага рускага народу [праз некалькі абзацаў лічба стала трошкі бліжэй да сапраўднай. - Рэд.] і сваіх прадстаўнікоў у цяперашняй адміністрацыі. Нават у нямецкай акупацыйнай адміністрацыі такія прадстаўнікі былі, якія прадстаўлялі акупіраванае рускае насельніцтва — старасты або бургамістры там. У цяперашняй Расеі  для рускіх і гэтага няма — дазваляюць толькі Мітволяў. Гэтыя ж, расеянскія, пачынаючы з самага верху і да нізу вычвараюцца ў прыніжэньні й абразах рускага народу. Так не паводзіў сябе [нават] нямецкі камендант акупаванага Смаленска, ня кажучы ўжо пра бургамістра зь мясцовага насельніцтва.

І няма ніякіх перадумоў, што хоць штосьці дзеяздольнае можа зьявіцца, каб паўплываць на сітуацыю. Ня трэба мець ілюзій. Калі нейкія разборкі ўнутры Расеі будуць, то рускі народ і яго хілы нацыянальны рух могуць быць толькі ў якасьці пасіўных назіральнікаў.

Няма і зьнешніх саюзнікаў у рускага народу [пасьля столькіх стагоддзяў крывавага панаваньня расейскай імперыі над шматлікімі народамі "арыйцы" яшчэ пра гэта могуць думаць? - Рэд.]. Намаганьнямі правакатараў і гаўнюкоў з засраў [маюцца на ўвазе рэдакцыі газет накштарлт "Заўтра" і "Савецкая Расея". - Рэд.], РНЕ, рагозіных, мы выглядаем як нацыя агрэсіўных дэбілаў, якія ненавідзяць увесь астатні сьвет, прагрэс і якія чапляюцца за свае ж ланцугі [дакладна так. - Рэд.].

І, паклаўшы руку на сэрца ды ўглядаючыся ў рэчаіснасьць, мы можам з горыччу канстатаваць: няма ніякіх рэальных перадумоў, каб сцэнар Байдэна ня зьдзейсьніўся і мы, рускія, разгарнулі вектар [у супрацьлеглым кірунку]. Няма такіх нават намёкаў. Наш народ сыходзіць са сцэны. І пачаў ён сыходзіць не цяпер, ня ўчора, а ўжо даўно — магчыма, калі здарыўся кастрычніцкі пераварот. Магчыма, пазьней. Факт той, што пункт незвароту мы прайшлі не пры таварышы Ельцыне, а значна раней. І цяпер лянівы, эгаістычны, раз’яднаны, шкодны ў дачыненьнях адзін да аднаго статак, які забыў, хто яны, наўрад ці можна назваць народам. Самыя актыўныя сярод рускіх — паўкроўкі, але, здаецца, і яны зразумелі, што трэба далучацца да этнасаў сваёй другой паловы.

Можа, камусьці чужому я б такія рэчы казаць не дазволіў, але я, чыста рускі, пакаленьняў на 20 гарантавана. Мне можна.

Чаму такое стала магчымым — асобнае пытаньне. Аб ролі патаемных, схаваных сіл мы яшчэ напішам. Але гэта мала што мяняе. Паўтаруся, няма нічога, што магло б зьмяніць цалкам рэалістычны сцэнар спадара Байдэна. Расея, як краіна рускіх, памірае. Пра гэта яшчэ 10 гадоў таму сказала Маргарэт Тэтчар.

Гэта — рэальнасьць.

Аптымістычны сцэнар

На тым прагнозы можна было б і скончыць. Але вельмі хацелася б даць нейкі аптымістычны прагноз, хоць яго і няма — няма адкуль і ўзяцца. Няма перадумоў. НЯМА!

Прагноз на адраджэньне Расеі мы, вядома ж, даць можам. Аднак яго верагоднасьць ня проста крытычна малая, яна амаль выключаная. Вось гэтае «амаль» і ёсьць ўся нагода для аптымізму. Паколькі ў рэальнасьці нерэальна выратаваць рускі народ і яго Расею. Яна застанецца — Расія, але толькі як геаграфічнае паняцьце, заселеная іншымі народамі й плямёнамі, паўтараючы лёс народаў Візантыі, якая цяпер Турцыя.

Сёньня ж нас можа выратаваць толькі Цуд і не адзін. Аднаго мала.

Разумеем, што зараз знойдуцца злыя языкі, якія пачнуць казаць: цудаў не бывае! На шчасьце, Цуды ў гісторыі час ад часу здараюцца, у асаблівасьці, калі гаворка ідзе аб жыцьці і сьмерці цэлага народу.

Прыклад Цуду — гэта знакамітая на ўвесь сьвет Арлеанская дзева Жана д’Арк. У пачатку 15-га стагоддзя Францыя пераканаўча прайгравала Англіі ў Стогадовай вайне (амаль уся краіна была акупаваная) і ўсе французы ўжо звыкліся з думкай аб страце незалежнасьці, калі аднекуль зьявілася Жана — простая сялянка. У яе была відавочная, пацьверджаная сучаснікамі сувязь з Вышэйшымі Сіламі, якія спачатку ніспаслалі простай вясковай дзяўчыне містычны прывід, а пасьля [дасылалі прывіды], якія кіравалі ўсімі яе дзеяньнямі, аж да падказак, як правільна расставіць войскі або штурмаваць варожы горад. І Жана… выратавала Францыю.

Мы бачым, што сітуацыя, у якой апынуліся рускія, нашмат горш. У французаў было хаця б нейкае ўнутранае адзінства, эліта. Аднак у рускіх такога адзінства няма. У французаў быў вораг, які пераўзыходзіў іх па сілах, але вораг адзіны, прычым, бачны і адкрыты. У рускіх зламысьнікі паўсюль — і ўнутры, і звонку, і наверсе, і дэбілы сярод самога рускага народу. Ёсьць вонкавыя сілы, якія ўжо селі за стол зь відэльцамі ды нажамі дзяліць тушу амаль забітага рускага мядзьведзя. І ёсьць ўнутраныя сілы, якія ўпарта дагрызаюць мядзьведзя знутры. Сітуацыя немінучай катастрофы.

Так на што яшчэ можна спадзявацца? Дзе ж гэтае амаль?

Гэтае амаль фігуруе ў двух варыянтах Цуду:

а) Рускія Багі прачнуцца і перавярнуць гэты сьвет;

б) прыйдуць дружалюбныя іншапланецяне і акажуць нам падтрымку.

Ня сьмейцеся і не хіхікайте, больш варыянтаў НЯМА!

Хочаце аптымістычна глядзець у будучыню? Тады верце ў Цуд. Больш за тое, будзіце Багоў і клічце іншапланецян.

На гэтай Зямлі нам ніхто не дапаможа…

Адной са «сьвятых кароў» усіх «лібералаў» (расейскіх у тым ліку), зь якіх напалову складаецца сёньняшняя расейская імперыякратыя, зьяўляецца «свабода слова». Аднак мы ведаем, што гэта толькі словы (прабачце за каламбур). Удакладніць гэта дапаможа матэрыял-факт, які падаецца ніжэй. Мы яго абралі з-за добрай ілюстратыўнасьці…

Гаворка ж пойдзе пра наступнае. Былы міліцыянт, жыхар Навасібірску Аляксандр Буднік на сваім сайце ў сеціве аналізаваў расейскія грамадскія падзеі, шукаў прычыны негатыўных зьяў. У выніку ён быў абвінавачаны па вядомым артыкуле КК РФ 282 у «распальваньні міжнацыянальнай і міжрэлігійнай варожасьці». Многія расейскія СМІ нібы па камандзе дадаткова накінуліся на гэтага даволі маладога чалавека з абвінавачваньнямі ў «ксенафобіі й экстрэмізме». І толькі карэспандэнты газеты «Труд» ды  выданьня «Любімы Навасібірск» пацікавіліся аргументамі абвінавачваемага спадара Будніка.  Усё, што і чаму адбылося, можна зразумець зь яго інтэрвю карэспандэнту апошняга выданьня.

- Аляксандр Віктаравіч, Вас абвінавачваюць у распальваньні міжнацыянальнай, міжрэлігійнай варожасьці й закліках у зьвяржэньні існуючай, па Вашых выказваньнях, акупацыйнай улады. Ці лічыце Вы сябе вінаватым у прад’яўляемых Вам абвінавачваньнях?

- Адкрываем Канстытуцыю РФ і чытаем:

«Артыкул 28: Кожнаму гарантуецца свабода сумленьня, свабода веравызнаньня, у тым ліку права спавядаць індывідуальна або сумесна зь іншымі любую рэлігію або не вызнаваць ніякай, свабодна выбіраць, мець і распаўсюджваць рэлігійныя ды іншыя перакананьні й дзейнічаць у адпаведнасьці зь імі.

Артыкул 29: [1] Кожнаму гарантуецца свабода думкі й слова; [3] Ніхто ня можа быць прымушаны да выказваньня сваіх меркаваньняў або адмовы ад іх; [4] Кожны мае права свабодна шукаць, атрымліваць, перадаваць, вырабляць і распаўсюджваць інфармацыю любым законным спосабам. Пералік зьвестак, якія складаюць дзяржаўную таямніцу, вызначаецца федэральным законам».

Цяпер адкрыем Усеагульную Дэкларацыю Правоў Чалавека, якой, як сьцьвярджае Крэмль, прытрымліваецца ўся міжнародная супольнасьць, у тым ліку і Расея:

«Артыкул 18. Кожны чалавек мае права на свабоду думкі, сумленьня і рэлігіі; гэта ўключае свабоду мяняць сваю рэлігію або перакананьні й свабоду спавядаць сваю рэлігію або перакананьні як аднаасобна, так і разам зь іншымі, публічным або прыватным парадкам у вучэньні, богаслужэньні й выкананьні рэлігійных ды рытуальных парадкаў». І артыкул 19 абвяшчае: «Кожны чалавек мае права на свабоду перакананьняў і на свабоднае выражэньне іх; гэта права ўключае свабоду бесперашкодна прытрымлівацца сваіх перакананьняў і свабоду шукаць, атрымліваць і распаўсюджваць інфармацыю ды ідэі любымі сродкамі й незалежна ад дзяржаўных межаў».

Такім чынам, прыведзеныя тут вытрымкі з асноўнага Закону РФ Канстытуцыі й Усеагульнай Дэкларацыі правоў чалавека адказваюць на Вашае пытаньне і сьцьвярджаюць маю невінаватасьць.

- Але ж існуюць арт. 280 і 282, якія Вам накідаюць?!

- Уся праблема ў тым, што гэтыя артыкулы самі па сабе супярэчаць Асноўнаму Закону — Канстытуцыі. Гэтыя артыкулы называюць «рускімі». Тут я падам інфармацыю, узятую зь інтэрнэт-крыніцы для пацьверджаньня сваіх слоў.

«Мы прапануем прыбраць артыкул 282 аб распальваньні міжнацыянальнай варожасьці», — прапанаваў лідэр ЛДПР Уладзімір Жырыноўскі. «Па ёй сядзяць толькі рускія, ні аднаго прадстаўніка меншасьцяў, гэты артыкул нават называюць рускім», — сказаў ён.

«Мы не супадаем з вамі па поглядах на гэтае пытаньне», — адказаў У. Пуцін.

Мала таго. Зьвярніце ўвагу на той факт, што паняцьце рускі народ і руская рэспубліка ў Канстытуцыі РФ проста адсутнічае. У ёй пералічаны ўсе карэнныя народы Расеі, а вось дзяржаваўтваральнаму рускаму народу ў Асноўным Законе РФ і на самой тэрыторыі Федэрацыі месца не знайшлося. Рускія сёньня — народ-бомж. Гэта юрыдычны факт. Мы — тыя, хто лічыць сябе рускімі — маем толькі грамадзянскія правы [Расея - імперыя; прыведзены факт - яскравая ілюстрацыя таго, што імперыяўтваральны народ у рэшце застаецца каля разьбітага карыта; халуёў-выканаўцаў заўсёды выкідаюць пасьля выкарыстаньня, нібы непатрэбную шмату...; а яшчэ на рускім народзе кроў іншых народаў - шмат крыві... - Рэд.]. У сваю чаргу, як вядома, толькі ў Навасібірску існуе 40 нярускіх дыяспар, якія датуюцца з абласнога бюджэту, то бок, за наш з вамі кошт.

Такім чынам, я як аб’ект міжнацыянальных і міжрэлігійных адносін проста дэ-юрэ не існую. І калі я і падобныя мне пачынаюць казаць пра такі нонсенс, тут жа пачынаюцца нападкі з боку ўладаў і «общечеловеков» [зьвярніце ўвагу на тандэм... - Рэд.]. Аргумент у іх адзін: «Мы — шматнацыянальная краіна». «Ды бог з вамі, — кажам мы, — толькі ня трэба забываць, што Расея не Савецкі Саюз. Заснавальнікі Расеі-Русі — русічы — рускія людзі [Расея - гэта двойчы ня Русь!!! - Рэд.]. А сёньня атрымалася так, што рускія — адзіны народ, якога дэ-юрэ ў Расейскай Федэрацыі няма».

Заўважце, што Федэрацыя — гэта складзенае ўтварэньне. І па гістарычнай, людскай ды юрыдычнай сьправядлівасьці ў гэты склад абавязана ўваходзіць Руская Рэспубліка, дзе руская ўлада, а не расейская [ну, дык аддзяляйцеся! - Рэд.]. Мы ня супраць іншых народаў, як звычайна спрабуюць падаць улады. У іншых народаў ёсьць свае нацыянальныя, паўтару, менавіта нацыянальныя рэспублікі-дзяржавы ў складзе РФ [якія ж яны "дзяржавы"? - Рэд.]. І гэта іх прыроднае і агульналюдскае права, якое маем і мы. Аднак нас за адстойваньне свайго права судзяць.

- Аднак Вас абвінавачваюць у тым, што Вы зьневажаеце габрэяў, праваслаўную царкву і яе служкаў, іншыя народы, чыноўнікаў і ўладу!

- Абражацца можна ў тым выпадку, калі гаворыцца няпраўда, чаго не было ці не існуе [гэта так. - Рэд.]. Я ж імкнуся абапірацца на гістарычныя факты.

На пастаўленае Вамі пытаньне каротка не адказаць. Аднак я пастараюся.

Тыя вытрымкі з інфармацыйнага рэсурсу russobor.ru (сёння russobor.оrg, бо першы рэсурс закрылі, што само па сабе парушэньне ўладай пададзеных вышэй асноўных нарматыўных актаў), якія падаюцца ў абвінаваўчым заключэньні, тлумачацца уладай, як абра́зы. Аднак, давайце сьцісла паглядзім на гэтыя выказваньні.

Менавіта: «… ублюдачная сістэма каштоўнасьцяў …». Як Вы ведаеце, слова «ублюдак» зьяўляецца навуковым тэрмінам і пазначае кровазьмяшэнца. Што тут злачыннага? Навука сьцьвярджае, што кровазьмяшэньне вядзе да выраджэньня [з-за зьявы, якая завецца генетычны дысгенэз, і якая ўсімі ліберастызатарамі старанна замоўчваецца. - Рэд.]. Тое ж самае адбываецца і зь іншымі сістэмамі каштоўнасьцяў. А тое, што сёньня ў РФ вядзецца рэальная прапаганда кровазьмяшэньня і зьмяшэньня культур ды каштоўнасьцяў — гэта відавочна любому ўдумліваму чалавеку.

Наступнае: «… акупацыйная ўлада». У ваеннай справе ёсьць прыкметы акупацыі. Гэта: татальны кантроль СМІ, цэнзура, зьмена інфармацыйнай прасторы краіны, зьмена каштоўнасьцяў народу, зьніжэньне ўзроўню жыцьця насельніцтва і выміраньне карэннага насельніцтва. Засяленьне краіны іншародцамі й іншаземцамі. Знаходжаньне асноўных жыцьцёва важных галін вытворчасьці - здабычы і г.д. - у руках не асноватворнага ў дзяржаве народу. Спойваньне, наркатызацыя і дэградацыя карэннага насельніцтва. Рэпрэсіі ў дачыненьні да іншадумцаў і тых, хто змагаецца за інтарэсы свайго народу. І г.д. і г.д. [аказваецца, тое, да чаго мы паступова даходзім самі, ужо даўно вядома і сістэматызавана!!! - Рэд.]

Асабіста для мяне ўсе гэтыя прыкметы падыходзяць да сучаснай Расеі. Успомніце, якім шляхам прыйшла сучасная ўлада да свайго кіраваньня? Правільна. Шляхам перавароту. Па міжнародным правілах, улада, дасягнутая шляхам ваеннага перавароту, павінна быць нелегітымнай. Аднак гэта не пра нас. А колькі сёньня таміцца ў турмах палітвязьняў?! Па палітычных матывах асуджаныя ці знаходзяцца пад сьледствам, па розных ацэнках, ад 200 да 300 рускіх палітычных актывістаў і публіцыстаў. І ўсе яны рускія людзі, якія асьмеліліся адкрыта заявіць аб генацыдзе рускага народу, а нехта адкрыта ўступіць у рэальнае змаганьне з рэжымам! Я ж толькі правёў аналіз сітуацыі, якая склалася. Вызначыў прычыны і прапанаваў выхад з тупіковай для рускага народу сітуацыі. І зразумелая справа, без праславутага габрэйскага і рэлігійнага пытаньня не абышлося.

Далей: «засільле дэструктыўнай габрэйскай меншасьці ва ўладзе, бізнэсе і СМІ зрабіла магчымым бесперашкоднае разрабаваньне сыравінных і прамысловых рэсурсаў дзяржавы… Не для таго «богаабраныя» са сваімі памагатымі-халуямі столькі гадоў імкнуліся заваяваць Расею, каб пры амаль канчатковай перамозе юдэйства аддаць рычагі кіраваньня сапраўдным гаспадарам сваёй зямлі — рускім» [для таго, каб у рускіх была свая зямля, ім трэба аддаць чужую зямлю іншым народам імперыі! гэта першая і непазьбежная ўмова! - Рэд.].

І тут я сьцісла падам некаторыя выказваньні:

«Усякі за сябе і толькі за сябе і ўсякія зносіны паміж людзьмі адзіна для сябе» — вось маральны прынцып большасьці цяперашніх людзей, і нават не дурных людзей … Стала быць, нездарма пануюць на біржах габрэі, нездарма яны кіруюць капіталам … Не выпадкова яны ж і уладары ўсёй міжнароднай палітыкі … Набліжаецца іх царства, поўнае іх царства … Габрэй прапаноўвае пасярэдніцтва, гандлюе чужой працай. Капітал ёсьць назапашаная праца: габрэй любіць гандляваць чужой працай … Мы гаворым аб жыдоўстве і аб ідэе жыдоўскай, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства «(Ф. М. Дастаеўскі,» Габрэйскае пытаньне «).

«… Усе мы, лепшыя людзі Расіі (сябе я далучаю да іх у самым хвасьце), даўно ўжо бяжым пад пу́гай габрэйскага вэрхалу, гістэрычнасьці, габрэйскай шматвяковай спайкі, якая робіць гэты абраны народ гэтак жа страшным і моцным, як зграя аваднёў, здольных забіць каня. Жахліва тое, што ўсе мы ўсьведамляем гэта, але ў сто разоў больш жудасна, што мы пра гэта толькі шэпчамся ў інтымнай кампаніі, а ўголас сказаць не наважваемся. Можна друкавальна іншасказальна аблаяць цара і нават Бога, а паспрабуй-ка габрэя! Го-го! Які енк і віск падымецца, асабліва сярод гэтых фармацэўтаў, зубных урачоў, асабліва сярод рускіх пісьменьнікаў — бо, як сказаў адзін вельмі неблагі белетрыст Купрын, кожны габрэй нарадзіўся на сьвет божы з перадвызначанай місіяй быць рускім пісьменьнікам »(Куприн А. І., вялікі рускі пісьменьнік. Ліст да Ф. Д. Бацюшкава ад 18 сакавіка 1909 г).

«На вялікі жаль, ні адна дзяржава, больш старая, чым гэтая, не скарыла іх (габрэяў), як чуму грамадства і найвялікшых ворагаў яго, прысутнасьцю якіх ашчасьліўлена Амерыка» (Жорж Вашынгтон (Першы прэзідэнт ЗША. 1732-99 гг.).

«Гэта неспасьцігальна для мяне, што да гэтага часу ніхто ня выгнаў гэтае быдла, дыханьне якога падобна да смерці. Ці ня зьнішчыць кожны дзікіх зьвяроў, якія зжыраюць людзей, нават калі тыя самі маюць чалавечае аблічча? Ці з’яўляюцца габрэі кім-небудзь іншым, акрамя зжыральнікаў людзей? «(Узята з Карана. Магамет. Заснавальнік магаметанства. 570-632 г. пасьля Н. Х.).

Выказваньняў можна падаваць даволі шмат. Па логіцы уладаў трэба забараніць Дастаеўскага, Купрына, Талстога, Гогаля, слоўнік Даля, Каран і т.д, і да т.п. Забараніць ўсе рускія прымаўкі. Такія, да прыкладу, як:

«Чэрці і жыды — дзеці сатаны».
«Жыду верыць, што ваду сітам мераць».
«Жыд падманам сыты».
«Жыд праўды баіцца, як заяц бубна».
«Няма рыбы бяз косткі, а жыда бяз злосьці».
«Каб ня ўзлаваўся Бог, не пускай жыда на парог».
«Жыд у справе, як п’яўка ў целе».
«Хто жыду волю дае, той сам сябе прадае».
«Хто служыць жыду, не абміне бяду» …

Я паўтару, што ўсё гэта сьцісла.

А вось, да прыкладу, што вывучаюць у габрэйскіх Навасібірскіх і ня толькі, абшчынах. Возьмем некалькі цытат з «Талмуда»:

«Падобна да таго, як чалавек пераўзыходзіць жывёлу, габрэі пераўзыходзяць усе народы на зямлі».

«Адны габрэі вартыя назвы людзей, а гоі (негабрэі), што паходзяць ад злых духаў, маюць толькі права называцца свіньнямі».

«Маёмасьць негабрэя падобная да пакінутай рэчы, яе сапраўдны ўладальнік габрэй, які першы яе захопіць. І гэта справядліва, бо Бог даў габрэям ўладу над жыцьцём і маёмасьцю іншых народаў «.

«Іх жыцьцё (гояў, ёгаў-арыйцаў), о, габрэй, у тваіх руках, тым больш іх грошы».

«Бог загадаў габрэям даваць гоям грошы ў пазыку, але даваць іх не інакш як пад працэнты, такім чынам, замест аказаньня гэтым дапамогі, мы павінны рабіць ім шкоду, нават калі гэты чалавек можа быць нам карысны, тады як адносна габрэя мы не павінны рабіць такім чынам «.

«Габрэй зьдзяйсьняе добрую справу, калі забівае вольнадумца, няверуючага, які адмаўляе вучэньне Ізраіля, роўна і таго, хто зрабіўся гоем». І т.д, і да т.п.

Нешта не чуваць, каб юдэяў судзілі за распальваньне міжрэлігійнай і міжнацыянальнай варажнечы. За прапаганду перавагі адной нацыі над другой. За прапаганду, па сутнасьці сваёй, фашызму [нацызму. - Рэд.]. А вось рускіх людзей, якія кажуць пра гэта і публікуюць падобнае, судзіць, аказваецца, проста абавязаны!

Вось што сказаў 9 сьнежня 2007 ў Дзяржаўным Крамлёўскім палацы галоўны рабін Расеі Берл Лазар: «…. Калі 15 гадоў таму мы адзначалі Хануку ў Крамлёўскім палацы з’ездаў, ніхто ня ведаў, што будзе з габрэйскай абшчынай Расеі, ці будуць наогул габрэі жыць у нашай краіне … Сёньня габрэі ў Расіі адчуваюць сябе ўпэўнена. Мы адкрыта сьвяткуем нашы сьвяты, запальваючы ханукальныя сьвечкі на цэнтральных плошчах гарадоў, у прысутнасьці мэраў і губернатараў. Мы і зараз павінны рабіць усё магчымае, і тады мы можам быць упэўненыя, што ўбачым цуды ў нашы дні, аж да вялікага цуду — прыходу Машыаха, і дажывем да сьвяткаваньня Ханукі ў Трэцім Храме пасьля яго прыходу».

Як вядома, хрысьціянам Машыах — гэта д’ябал!!!

- Аднак у Ваш адрас ідуць абвінавачваньні ў абразе служкаў і хрысьціянскай царквы.

- Я зноў паўтару, што на нашым інфармацыйным рэсурсе робіцца аналіз мінулых і цяперашніх гістарычных падзей. На старонках рэсурсу сьцьвярджаецца, што вучэньне і дзеі Ісуса і Царквы далёка не адно і тое ж. І зноў паўтару, што абражацца можна толькі на тое, чаго не было, і на няпраўду.

Да прыкладу. Емяльянавым быў зроблены добры аналіз усіх хрысціянскіх службаў: паўночніца, ранішняя, чытаньне гадзін, літургія (абедня), вячэрня, павячэр’е, хрэсьбіны, малебны, вянчаньні, паніхіды, адпяваньні нябожчыкаў. Паўтараць гэты аналіз няма сэнсу. Выснова гэтага аналізу. Большую частку часу ўсіх гэтых набажэнстваў усхваляюцца юдэйскія персанажы: Ізраіль, Бог Ізраіля, Бог габрэяў, Бог Аўраама, Бог Ісаака, Бог Якава, Ерусалім, рака Ярдан, Ісая, Майсей, Адам, Ной, Ісус Навін, Саламон, Давід, Сара, Ревека , Рахіль і т. д. і ўсё, што звязана з гэтым.

Важна адзначыць, што само слова «Ізраіль» на самой справе азначае «які змагаецца з Богам» (Быцьцё 32:28). А хто змагаецца з Богам? Сатана.

Дык каго ўслаўляюць у хрысьціянскіх храмах?

А што сказаў Алексій II 13 лістапада 1991 года ў г. Ню-Ёрку на сустрэчы з рабінамі? «Дарагія браты, шолом вам у імя Бога любові і міру! … Вашыя прарокі — нашыя прарокі …« Галоўная думка гэтага казаньня — найшчыльная роднасьць паміж старазапаветнай і новазапаветнай рэлігіямі. Яднаньне юдэйства і хрысьціянства мае рэальную глебу духоўнай і натуральнай роднасьці і станоўчых рэлігійных інтарэсаў. Мы адзіныя з юдэямі, не адмаўляючыся ад хрысьціянства, не насуперак хрысьціянству, а ў імя і праз хрысціянства, а юдэі адзіныя з намі не насуперак юдэйству, а ў імя і праз сапраўднае юдэйства. Мы таму аддзеленыя ад юдэяў, што мы яшчэ «ня цалкам хрысьціяне», а юдэі таму аддзяляюцца ад нас, што яны «ня цалкам юдэі» …
Я думаю, дастаткова для таго, каб зразумець, наколькі «руская» царква.

А калі тут пералічваць злачынствы, зьдзейсьненыя Хрысьціянскай Царквой супраць чалавецтва і рускага народу за час яе існаваньня, дык тут месца ня хопіць. Дастаткова прыгадаць, колькі было змарнавана народу ва ўсім сьвеце ў імя Хрыста!

Менавіта за асьвятленьне мінулых і цяперашніх дзеяў служкаў Хрыстовых мяне і падобных да мяне судзяць. Узгадайце хаця б пачатак перабудовы. Хто ў першых шэрагах атрымаў льготы на ўвоз у Расею сьпіртнога і тытуню? Правільна, Царква. Так што ў большасьці сваёй сучасныя хрысьціянскія храмы сёньня пабудаваныя на сьлёзах гора карэннага насельніцтва Расеі!

Натуральна, асьвятленьне такіх дэталяў служкі Хрыстовыя імкнуцца не дапускаць.

Так што судзіць не мяне трэба, а вышэй азначаных.

- Яшчэ Вас абвінавачваюць у закліку да звяржэньня сучаснай улады ў Расеі.

- Гэта чарговая падтасоўка фактаў. Чытаем, што напісана на сайце:

«І ўжо калі выявіцца відавочнасьць няздольнасьці большай масы славян да імкненьня вызваленьня ад жыдоўскага прыгнёту, застаецца адзіны спосаб барацьбы супраць сістэмы тэрору — Антытэрор!»

Адзначу зноў, што гэтыя словы ўзятыя з праведзенага аналізу існай сітуацыі і пазначана магчымае ў адказ дзеяньне супраць тэрору. Трэба прызнаць, што слова «тэрор» тут нявернае. Трэба сказаць - генацыд. Да прызнаных т.зв. сусьветнай супольнасьцю актаў генацыду належаць наступныя: генацыд армян туркамі ў 1915-18 гг. — 1.500.000 загінулых, у Руандзе ў 1994 г. — 800.000 загінулых, генацыд, ажыццёўлены Пол Потам і «чырвонымі кхмерамі» у Камбоджы 1975-79 гг. — 2.000.000 загінулых. Страты рускіх за апошнія 15 гадоў у некалькі разоў большыя. Толькі па афіцыйнай статыстыцы за перыяд з 1989 года рускіх стала менш на 10 мільёнаў! Ўсю статыстыку я тут падаваць не буду. Няма магчымасьці. Але запэўніваю Вас, яна страшная для будучага рускага народу!

Вы бачыце, што толькі за агучваньне думкі да супраціву тэрору-генацыду, які праводзіцца супраць рускага народу, улада і яе служкі адразу ўзводзяць у разрад да заклікаў. А эксьперты, што выконвалі ўладны заказ, вынесьлі рашэньне ў эксьпертызе аб тым, што я заклікаю, абражаю, накіроўваю, пагражаю і да т.п, выкарыстоўваючы слоўныя абароты, зьневажальныя характарыстыкі, адмоўныя эмацыйныя ацэнкі, негатыўныя ўстаноўкі і да т.п, і т.д. Усе гэтыя вызначэньні «сьпецыялістаў-эксьпертаў» падышлі б у большасьці сваёй да цяперашніх СМІ, а таксама Бібліі, Корана, Талмуда і Торы. Вось дзе ўсё вышэйпералічанае проста дамінуе!

- І апошняе пытаньне: Што, на Вашу думку, Вам пагражае?

- У самым пачатку нашай гутаркі я адзначыў, што не парушыў Асноўны Закон РФ — Канстытуцыю, і Міжнароднае Права. Калі суд будзе сам выконваць закон, то ён абавязаны мяне апраўдаць. Калі будзе выконваць замову ўладаў, якая ідзе па ўсёй Расеі ў адносінах да падобных да мяне, то, натуральна, асудзяць — ад умоўнага тэрміну да рэальнага.

Аднак я не зьбіраюся на дагоду ўладам мяняць свае перакананьні і погляды. Кімсьці са старажытных было сказана, што чалавек, які адмаўляецца ад Ісьціны дзеля грамадскай думкі, гэтай Ісьціны ня варты. Я хачу быць годным Ісьціны, годным сынам Русі і рускага народу!

На заканчэньне дазволю сабе канстатаваць той сумны факт, што, як ні дзіўна, падчас працы нашага Руху «Русь Родославная» складваецца ўражаньне, што рускі народ — той Народ-Пераможца, народ стваральнік, народ-навуковец — вымер! Засталіся «хомы-савецікусы», якім усё роўна, што іх карані засыхаюць, высякаюцца, выкараняюцца. Такое адчуваньне, што такія паняцьці, як Гонар і Годнасьць нашых русаў, ужо цалкам заменены півам, цыгарэтамі, мыльнымі операмі і шоў, прадажнасьцю, амаральнасьцю, абыякавасьцю да жыцьця саміх сябе і рускага роду. Як быццам рускаму народу ўсё роўна, што імі кіруюць алекперавы, хаджыбіекавы, ахметавы, кульмухаметавы, талаконскія, бяспалікавы, швыдкія, сванідзэ, шустрыкі … Дастаткова паглядзець на колькасьць людзей у нашым Руху і колькасьць бяздумна жуючых з пустымі стомленымі вачыма людзей.

- Дзякуй, Аляксандр, за дадзенае інтэрвю.

- Дзякуй і Вам за прадстаўленую магчымасьць выказацца. Жадаю ўдачы і моцы духу, бо ведаю, што і на Вашу газету пачаўся перасьлед і паступаюць пагрозы ў Ваш адрас за надрукаваную інфармацыю. Гэта яшчэ адно пацьверджаньне «свабоды слова, друку, думкі …» ў сучаснай Расіі.

Ад рэдакцыі:

Тое галоўнае, што мы хочам перадаць гэтым матэрыялам нашым чытачам, гэта ўсьведамленьне таго, што расейская імперыя ў новым ліберастычным вобразе будзе ані трохі ня больш свабоднай ці ў нечым лепшай, чым яе класічны тэрытарыяльна-імперскі варыянт. «Змаганьне» за ліберальныя «правы і свабоды чалавека» да сапраўднай свабоды (а тым больш Справядлівасьці, Праўды і г.д) не вядзе. Будзе ўсяго толькі іншая форма рабства…

І яшчэ. Для больш-менш пасьпяховага змаганьня зь імперцамі-ліберастызаратамі трэба правільна выкарыстоўваць паняцьці. Габрэйскі народ, габрэі ў такой жа ступені прылада ў руках сіяністаў ды сіянакратыі (а г.зн., што ў будучыні разам зь іншымі народамі й ахвяра), у якой рускі народ ёсьць прыладай расейскай імперыякратыі і яе ж ахвярай. Апошняе добра паказана ў пададзеным матэрыяле.

Тое, што нашы ворагі ня рускія людзі й не габрэі, а менавіта расейскія імперцы ды сіяністы, пажадана ня проста ўсьведамляць, а адчуваць. Усім сэрцам…

Больш за год таму ў артыкуле, прысьвечаным “Карце муда́ка” і “беламу сьцярвятніку”, мы заявілі, што “калі да 1 студзеня 2010 г. акцыя з польскай “картай” ня будзе спынена і адмененая, польскія імпер-шавіністы будуць аб’яўлены намі чарговым (№4) ворагам нашага беларуска-літвінскага народу (гл. месца, падрыхтаванае пад Д пр-п 112б). Прааналізаваць, як выглядае сітуацыя ў дадзеным пытаньні, і выканаць сваё абяцаньне мы зьбіраліся адразу пасьля завяршэньня аналізу актуальнага стану расейскай імперыякратыі, які мы робім цяпер. Аднак так складаюцца абставіны, што мы вымушаны перапыніць серыю матэрыялаў, прысьвечаных расейскай імперыякратыі, каб выканаць сваё абяцаньне што да польскіх імперыялістаў ужо зараз.

Вэрхал, які назіраецца сёньня ў Беларусі вакол двух г.зв. “Зьвёнзкаў палякаў на Беларусі”, адбываецца на пэўным гістарычным фоне. Апошні немагчыма не ўлічваць, а ён сярод іншага ўключае, напрыклад, наступныя ўсім вядомыя факты:

- польскія імперыялісты толькі ў ХХ стагоддзі, дамаўляючыся (за плячыма беларусаў) з глабальнымі крывавымі тэрарыстамі-дыктатарамі — Леніным і Сталіным, двойчы анэксавалі нашу беларуска-літвінскую зямлю;

- у захопленай імі Заходняй Беларусі ў 1920-39 гг. польскія імперыялісты зьдзяйсьнялі этнацыд беларусаў, дыскрымінавалі й зьнішчалі прадстаўнікоў нашага народу;

- задураныя польскай імперскай прапагандай і пад яе ўплывам беларусы ў складзе г.зв. “Арміі краёвай” забівалі сваіх жа беларусаў на тэрыторыі Заходняй Беларусі ў час Другой сусьветнай вайны;

- на тэрыторыі беларускай Беласточчыны, якую яны выклянчылі ў 1944 г. ва ўсё таго ж Сталіна, да якога цяпер нібыта “маюць прэтэнзіі”, польскія імперыялісты рабілі ўсе апошнія дзесяцігоддзі й працягваюць рабіць сёньня маштабны этнацыд, прывёўшы да 10-разовага скарачэньня колькасьці тых, хто адкрыта прызнае сябе беларусам;

- усе пасьляваенныя дзесяцігоддзі ў польскім грамадстве пад уплывам польскіх імперыялістаў шырока выкарыстоўваецца выраз “Крэсы всходне”, які нясе ў сабе кантэкст чарговых анэксацыйных прэтэнзій у бок найперш нашай Беларусі;

- цяпер наш беларуска-літвінскі народ ёсьць надзвычай аслабленым 16 гадамі (і гэта толькі ў апошні гістарычны час) этнацыдна-генацыднай палітыкі, якую праводзіць Лу-ка і яго памагатыя, выконваючы загад імперскай Масквы. Гэтую сітуацыю, а таксама нізкі ўзровень жыцьця беларусаў польскія імперыялісты вырашылі выкарыстаць зноў для сваіх імперскіх мэт, цынічна здрадзіўшы лозунгу “За нашу і свабоду!”. Яны да таго анітрохі не дапамагалі беларускай дэмакратыі, хлусьліва абяцаючы заходняму сьвету супрацьлеглае – час і магчымасьці яны выкарысталі для стварэньня сваёй прапольскай агентуры. А затым і ўвогуле ў пачатку 2008 г. нахабна і актыўна ўварваліся ў нашы беларускія справы – наяўным парадкам увялі г.зв. “Карту паляка”, з дапамогай якой цяпер, на нашых вачах, адбываецца завабліваньне беларусаў запісвацца ў палякі. Гэта азначае чарговае стварэньне “Арміі краёвай” з ужо вядомай персьпектывай – калі беларусы зноў будуць забіваць беларусаў!

І вось на фоне гэтай імперскай, ганебнай і здрадніцкай, польскай палітыкі, якая ня толькі працягваецца, а і актывізуецца, пару апошніх тыдняў дадаткова распальваецца вэрхал вакол нібыта “ўціску польскай меншасьці ў Беларусі”.

Справа выйшла на міжнародны ўзровень. Для доказу апошняга дастаткова прывесьці загалоўкі інфармацыйных матэрыялаў ці іх кароткі зьмест: “Варшава хоча ўплываць на Менск і праз Брусель” (www.svaboda.org/content/article/1965183); “Анжаліка Борыс сустрэнецца з прэзыдэнтам Польшчы” (www.svaboda.org/content/article/1964569); “Рада міністраў ЭЗ правядзе кансультацыі па Беларусі” (www.svaboda.org/content/article/1964291); “У Бруселі лідэр руху «За свабоду» Аляксандар Мілінкевіч і лідэр не прызнанавага беларускімі ўладамі Саюзу палякаў Анжаліка Борыс сустрэліся са старшынём Еўрапарлямэнту Ежы Бузэкам і дэлегацыяй Эўрапарлямэнту па Беларусі пад кіраўніцтвам Яцэка Пратасевіча” (www.svaboda.org/content/article/1966314; фото з апошняй падзеі гл. уверсе).

Сітуацыю ўскладняе тое, што прыктычна ўсе г.зв. “незалежныя” “беларускія” СМІ (у т.л. і радыё “Свабода”) занялі прапольскую, праімперскую пазіцыю (адмыслова зьвяртаем на гэта ўвагу!). Такую ж пазіцыю сваім маўчаньнем (як Пазьняк) ці сваёй актыўнай падтрымкай польскага імперыялізму (як Мілінкевіч) дэманструюць сёньня практычна ўсе (!) г.зв. “беларускія апазіцыянеры”.

Вось што высьвятляецца, браткі-беларусы!

У гэтай сітуацыі многія людзі дэзарыентаваныя, ня могуць вызначыцца…

Таму мы сёньня робім простую рэч – каб усім і ўсё было зразумелым, аб’яўляем польскіх імперыялістаў ворагамі беларускага народу №4, дадаючы іх да трох папярэдніх, і фіксуем гэта як чарговы прынцып Беларускай дактрыны (Д пр-п 112б).

Засталося толькі патлумачыць, чаму сімвалам гэтага артыкула зьяўляецца клоп, які насмактаўся людскай крыві.

Справа ў тым, што паміж біялагічным паразітызмам і сацыяльным існуе шмат паралеляў. Вы ж напэўна ведаеце, што сярод членістаногіх-паразітаў, якія імкнуцца смактаць кроў у людзей, ёсьць ня толькі, напрыклад, усім вядомыя камары, а і блохі, сьлепні, кляшчы, маскіты, вошы, клапы, розныя жыгалкі, кусачыя мошкі й г.д.

Так і ў адносінах да нашага беларуска-літвінскага народу нам пагражаюць, на нас, на нашай працы жадаюць паразітаваць ня толькі імперцы-маскалі, а і мясцовыя цяперцы, глабалісцкая фінансавая алігархія са схаванай унутры сіянакратыяй, польскія імперыялісты (гл. сьхему: паказана сістэма з чатырох галоўных сацыяльных паразітаў, якія душаць беларускі народ).

Да гэтага сьветагляду трэба прывыкаць, бо так на самай справе аб’ектыўна выглядае ўнутры- і ваколбеларуская рэчаіснасьць.

Хай паганы клоп дапаможа кожнаму хутчэй гэта засвоіць…

Сярод чытачоў нашага сайта напэўна няма ніводнага, хто б ня ведаў пра нядаўняе наданьне Юшчанкам званьня Героя Ўкраіны Сьцяпану Бандэру. Натуральна, гэтую падзею віталі ўсе прыстойныя ўкраінцы, беларусы (у тым ліку сябры нашай рэдакцыі), шмат іншых прыстойных людзей ва ўсім сьвеце. Катэгарычна супраць, часта ў абразьлівай форме, выступіла аб’яднанае кубло соцыяпаразітных сіл у складзе прадстаўнікоў расейскай іперыякратыі, сіяністаў і польскіх імперыялістаў (гл. напрыклад тут: www.izvestia.ru/news/news229768; kp.ru/photo/477616; www.svobodanews.ru/content/transcript/156996; www.delfi.ua/news/daily/foreign/polyaki-proveli-akcii-protesta-protiv-bandery.d?id=750149; www.delfi.ua/news/daily/news/glavnyj-ravvin-ukrainy-ili-bandera-ili-ya.d?id=740180; kavkazcenter.com/russ/content/2010/01/30/70336; susvet.info/kanets-syabroustvu). Наша стаўленьне да ўзьніклага супрацьстаяньня мы выказалі адназначна (гл. nashaziamlia.org/2010/02/04/2983/#more-2983) – мы на баку ўкраінскага народу. Аднак сітуацыя патрабуе дадатковага тлумачэньня. У якасьці такога падаем артыкул сп-ра І.Лосева. Прапануем чытачам зьвярнуць таксама ўвагу на метады працы НКВД, якія доказна выкрываюцца.

Рэдакцыя.

Для фармаваньня нармальных міждзяржаўных стасункаў паміж Украінай і Расеяй, а таксама ўзаемапаважлівых і добразычлівых зносін паміж двума народамі, украінскім і рускім, неабходна ўзаемаразуменьне ня толькі на ўзроўні здравіцаў, афіцыйных заяў ды іншых фестывальных праяваў, але і на ўзроўні прызнаньня за кожным з бакоў права на ўласную трактоўку ўласнай гісторыі. Неабходна разуменьне таго, што кожны народ мае сваіх герояў і вызначае іх сам, незалежна ад настрояў суседзяў. І згуляўшы цалкам станоўчую або пераважна станоўчую ролю ў айчыннай гісторыі, дзеяч палітыкі, узброеных сілаў, ідэалогіі, эканомікі, рэлігіі можа адыграць ролю прама супрацьлеглую ў гісторыі іншых краін.

У СССР справядлівымі лічыліся ўсе войны, якія вяла гэтая краіна, а несправядлівымі — войны ўсіх тых, хто дзеяньням Савецкага Саюзу аказваў супраціў.

Стаўленьне палякаў да Суворава рэзка адрозьніваецца ад адносінаў рускіх, паколькі палкаводзец пасьпеў наведаць Польшчу і прыняць удзел у здушэньні аднаго з польскіх паўстаньняў, і асаблівай міласэрнасьцю не адрозьніваўся [такое ж стаўленьне да Суворава і з боку беларусаў, паколькі гэта было паўстаньне беларуска-польскае. – Рэд.].

Гэта і расійска-ўкраінская вайна 1918-21 гг., дзе супраць Украінскай Народнай Рэспублікі ваявала і белая, і чырвоная Расея. Гэта і падзеі галадамору 1932-33 гг.

Але асабліва вострай ёсьць праблема ўспрыманьня рускай нацыянальнай сьвядомасьцю [імперскай сьвядомасьцю – у гэтым праблема... – Рэд.] нацыянальна-вызвольнага руху 1939-54 гг. на заходніх землях Украіны пад кіраўніцтвам АУН (Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў). Гэта рух вядомы рускім як «бандэраўшчына», а феномен, які вынесены ў загаловак артыкула, належыць да ліку фундаментальных, базавых канструкцый рускай ментальнасьці ў яе стаўленьні да Украіны і ўкраінцаў.

«Бандэраўшчына» ў рускай сьвядомасьці мае мала агульнага з дзейнасьцю АУН-УПА як рэальнай з’явы ўкраінскай гісторыі.

Можна нават казаць пра сьпецыфічна рускую мадэль трактоўкі гэтага руху - мадэль, якая з-за шматлікіх іррацыянальных элементаў дае падставу для вызначэньня яе як міта, складовай часткі іншых рускіх мітаў на ўкраінскую тэматыку. Стаўленьне да ўкраінскага нацыянальнага руху нават у колах адукаваных і ліберальных рускіх інтэлігентаў застаецца на чыста прапагандысцкім узроўні, што прымушае ўспомніць часы савецкага агітпрапа з яго «аб’ектыўным» і «навуковым» «дасьледаваньнем» поглядаў ідэйных супраціўнікаў. Вялікім прагрэсам у асэнсаваньні гэтай зьявы рускай сьвядомасьцю было б хоць бы пазбаўленьне ад гістэрычна-абвінавачвальнага тона, што пануе практычна ва ўсіх расійскіх тэкстах, нават у тых, дзе ёсьць прэтэнзіі на акадэмічнасьць.

У гэтай сьвядомасьці, а яшчэ больш падсьвядомасьці, гістарычная рэальнасьць ператварылася ў сімвал, які жыве сваім, аўтаномным ад ісьціны, жыцьцём. Гэты сімвал надзвычай актыўна выкарыстоўваецца ў многіх публікацыях, якія маюць мэтай стварыць негатыўны, максімальна непрывабны вобраз Украіны, асобных яе рэгіёнаў і палітычных сілаў.

На тэрыторыі самой Украіны гэты сімвал зьяўляецца краевугольным камянём ўсёй прапаганды левых і прарасейскіх партый і арганізацый. Сімвал павінен паслужыць справе супрацьпастаўленьня заходніх і ўсходніх рэгіёнаў дзяржавы, запалохваньня рускага і рускамоўнага насельніцтва ўсходу і поўдня нейкай жахлівай, жорсткай, невядомай, а таму яшчэ больш страшнай, сілай. Над стварэньнем гэтага сімвала працаваў вялізны атрад камуністычных прапагандыстаў на працягу апошніх 60 гадоў, і гэтая праца не спыняецца і сёньня. У асяроддзі расейскіх гісторыкаў пакуль яшчэ не зафіксавана спробаў аб’ектыўна і бесстаронна разабрацца ў гэтых фактах ўкраінскай гісторыі.

«Бандэравец» паўстае ва ўспрыманьні сярэдняга рускага на падсьвядомым узроўні як свайго роду «антыідэал» Украіны, як жывое ўвасабленьне «дрэннай Украіны» у адрозненьне ад ідэалу добрай Украіны — Маларосіі, якая знаходзіцца пад поўным палітычным і духоўным кантролем Масквы.

«Бандэравец» — гэта, так бы мовіць, мадэль самых горшых рысаў украінца, як іх сабе ўяўляе руская сьвядомасьць.

Гэта тып антырускі па вызначэньні менавіта з-за свайго ўкраінства, з-за максімальна рэзкай і няўступлівай праявы, маніфестацыі ўкраінства ў формах, што прынцыпова па свайму характару супастаўныя з формамі дэманстрацыі «расейскасьці» рускім як прадстаўніком дзяржаўнага народу. Аднак такія ж паводзіны ўкраінца, які выступае адлюстраваньнем паводзінаў рускага, паляка, немца, венгра, як носьбітаў нацыянальнай самадастатковасьці, успрымаюцца рускім зь яго закарэлымі ўяўленьнямі аб «норме» для ўкраінцаў як выклік і агрэсія, прынамсі, як патэнцыйная пагроза. Гэта, у сваю чаргу, выклікае агрэсію з боку носьбіта рускай сьвядомасьці, якую [агрэсію] ён лічыць справакаванай. Справакаванай адным толькі фактам існаваньня такога «анамальнага ўкраінскага тыпажу».

Прыгадваецца адзін паказальны выпадак. У годзе гэтак 1975-76-м (падчас навучаньня аўтара гэтых радкоў на філасофскім факультэце Кіеўскага універсітэта) са мной вучыўся студэнт па прозвішчы Сандуца. Ён быў адметны тым, што ў часы, калі ўсё ўкраінскае, мякка кажучы, не віталася, заўсёды размаўляў толькі па-украінску, ніколі не пераходзячы на іншую мову. Здавалася б, ну, што тут дзіўнага? Украінец гаворыць на сваёй роднай мове.

Дакладна так паводзілі сябе рускія: яны заўсёды і паўсюль размаўлялі толькі па-руску. І ніякіх прэтэнзій да іх не ўзнікала.

А вышэйзгаданага Сандуцу ўсё ж выклікалі ў 1-ы аддзел і папрасілі перайсьці на «вялікі, магутны і свабодны». Мякка так, ненавязьліва. Аднак, улічваючы аўтарытэт ведамства, рэкамендацыя была больш чым пераканаўчай. А потым гэты чалавек наогул некуды зьнік. Далейшы ягоны лёс невядомы.

Ён дэманстраваў сваю «украінскасьць», сваё нацыянальнае «я» так, як гэта рабілі рускія. Але, «што дазволена Юпітэру, таго нельга быку». Яго гэтыя абсалютна нармальныя для ўсіх народаў нацыянальныя паводзіны былі ўспрынятыя як знак, сімвал агрэсіі [варта ўдакладніць: як сімвал пагрозы для імперцаў, на што яны заўсёды адказваюць агрэсіяй. – Рэд.]. Ён павёў сябе так, як украінцу паводзіць сябе ў СССР, у Расійскай імперыі, было «не положено». Узяў не па чыне, не па нацыянальным чыне. Яго паводзіны, якія парушалі нацыянальную норму для ўсіх «нярускіх», ўспрымаліся як абраза, як парушэньне ўсталяванага [імперскага. – Рэд.] парадку і як агрэсія супраць носьбітаў рускай мовы.

Уласная ж нацыянальная агрэсіўнасць пераносіцца на іншага і прыпісваецца гэтаму іншагу [у псіхалогіі дадзеная сітуацыя завецца скідваньнем ценю. – Рэд.], што выклікае пачуцьцё пагрозы і неабароненасьці. Гэта вельмі своеасаблівая мазахісцкая агрэсіўнасьць, калі сама крыніца агрэсіі адчувае сябе ахвярай, якая патрабуе абароны і спагады, калі ў ролі «перпетуум-мобіле» агрэсіўнасьці выступае штучна ўзбуджаны ў самім сабе страх і комплекс вострага, хоць і не апраўданага рэальнымі абставінамі, жалю да сябе [так мудрагеліста аўтар апісвае комплекс імперскай непаўнавартасьці рускіх. – Рэд.]. Яркай ілюстрацыяй гэтага тэзіса можа быць сітуацыя з «расейскамоўнымі» за межамі Расійскай Федэрацыі й яе асьвятленьне СМІ гэтай краіны зь бясконцымі скаргамі на «ушчамленьні» й «перасьлед».

«Бандэравец» ўспрымаецца расейцамі як метафізічная, амаль маніхейская пагроза з боку «сыноў цемры». Аднак ўдзел рэальных «бандэраўцаў» у стварэньні такіх ўяўленьняў быў мінімальным, астатняе зрабіла сама руская сьвядомасьць зь яго сьпецыфічнымі, створанымі такой жа сьпецыфічнай гісторыяй, асаблівасьцямі. Тое-сёе пра гэтыя асаблівасьці можна часам прачытаць у саміх расейскіх дасьледчыкаў.

Вось што пісаў пецярбургскі гісторык, доктар навук В.Е.Вазгрын ў артыкуле «Бяру свае словы назад» у газеце «Голас Крыма» № 23 ад 13 ліпеня 1997 года: «… На гэтым камяні свабодна абраных несвабоды і дэспатызму будавалася будучая Расея. Потым ўмацоўваліся сельскія абшчыны, якія ўваскрашалі племенны дыктат большасьці і пагарды да асобы, па-маніхейску жорсткі падзел сьвету на «нашых» ды «нянашых» і адпаведныя двайныя мараль і нормы сужыцьця (для сваіх і чужых).

Гэта значыць, па сутнасьці, амаралізм, які стаў паступова адной з самых уражвальных рысаў, якія ўжо дакладна «аршынам агульным ня вымерыць»… Сюды ж адносіцца і нігілістычнае стаўленьне да прыватнай уласнасьці, дзякуючы якому марксізм, шырока вядомы ў Еўропе, змог ўкараніцца і вырасьці ў сукаватае дрэва бальшавізму толькі ў Расеі.

Менавіта адсюль, меркаваў я ў апошніх працах, з чыста псіхалагічнай прыхільнасьці да архаікі, гэта значыць, да кансервацыі старажытных калектыўна-падсьвядомасных стэрэатыпаў, вынікаюць многія гістарычныя і сучасныя беды рускага народу. І яшчэ раз падкрэсьліваю, паходжаньне і развіцьцё гэтых нацыянальных рысаў тлумачацца зусім ня нейкай расавай перадвызначанасьцю… “яны набытыя ў выніку таго самага асаблівага рускага шляху прагрэсу, наяўнасьць якога, здаецца, ніхто не адмаўляе» [мы адмаўляем: гэта ніякі не прагрэс, а адхіленьне ўбок ад яго. - Рэд.].

Руская сьвядомасьць лёгка прызнае права народаў на самавызначэньне, на антыкаланіяльную вайну, калі гаворка ідзе пра падзеі, не датычныя Расеі. Расейцы ахвотна спачуваюць палестынцам, спагадаюць паўднёваафрыканскім бурам, сімпатызуюць курдам, таму што гэта не накладае на іх ні найменшых абавязкаў адносна перагляду ўласнай гісторыі, а тым больш уласных межаў. Менавіта таму рускай сьвядомасьці так цяжка прызнацца самой сабе, што «бандэраўшчына» была самым звычайным нацыянальна-вызваленчым рухам, такім жа, між іншым, як і ў 1918-21 гг.

Але такое прызнаньне будзе патрабаваць і вызначэньня месца і ролі саміх расейцаў у гэтым працэсе. А такое вызначэньне наўрад ці будзе вельмі кампліментарным.

Паколькі «бандэраўскі» рух быў аб’ектыўна накіраваны супраць імперскіх інтарэсаў Расеі, быў выніковым, добра арганізаваным, пасьлядоўным і непрымірымым, такім, ад якога нельга было адкупіцца чарговым пратэктаратам або дамініёнам — заставаўся толькі шлях яго прапагандысцкай дэманізацыі, хаця тыпалагічна гэта рух не адрозьніваўся прынцыпова ад [іншых антыімперскіх рухаў] — антыфранцузскага руху ў Алжыры або антыанглійскага ў Ірландыі.

Уяўленьні шырокай расейскай грамадскасьці пра эпапею АУН-УПА зводзяцца да сукупнасьці міфалагемаў: “супрацоўніцтва з гітлераўскім рэжымам”, “зьверствы”, “паталагічная русафобія”. Элемент невуцтва, сьвядома сфармаваны Агітпрапам, тут, безумоўна, прысутнічае.

Пра гэта сьведчыць той факт, што, здавалася б, прафесійныя «змагары з «бандэраўшчынай», як правіла, ня могуць назваць імёны дзеячаў гэтага руху, акрамя, ясная справа, самога Сьцяпана Бандеры, абсалютна ня ведаюць пра канкрэтных падзей, дакументы і г.д.

Гэта фобія невядомага, а таму яшчэ больш нечага жудаснага. Праца ж з дакументамі раскрывае іншую карціну. Напрыклад, той жа Сьцяпан Бандера ніколі не пакутаваў на русафобію, непрыняцьце рускіх як такіх толькі за тое, што яны рускія. Не пакутаваў ён на такое ж стаўленье да палякаў, вугорцаў, румынаў, габрэяў. Яго стаўленьне да іншых народаў вызначалася адносінамі гэтых народаў да незалежнасьці Украіны. Цікава, як ён сам вызначаў статус рускіх у будучай самастойнай украінскай дзяржаве: «Патрабаваньне поўнай лаяльнасьці ў адносінах да Ўкраіны і яе вызваленчай барацьбы стаіць на першым месцы. Тым рускім, якія адпавядаюць гэтым патрабаваньням, варта гарантаваць і забясьпечыць поўнае і ўсебаковае раўнапраўе ва ўсіх грамадзянскіх правах і поўную свабоду іх нацыянальнага разьвіцьця, адпаведна міжнародным прынцыпам што да нацыянальных меншасьцяў. Гэта ж адносіцца да іншых нацыянальных груп ва Ўкраіне».

Што ж тычыцца тых, хто вядзе падрыўную дзейнасьць супраць Украіны і ўкраінскага народу, дык такіх «неабходна абясшкоджваць даступнымі ў гэтай сітуацыі сродкамі й метадамі, у адпаведнасьці з міжнароднымі правіламі» (С.Бандера, «Персьпектывы ўкраінскай революцыі». Мюнхэн. 1978, с . 593-594).

Такое стаўленьне да нацыянальных меншасьцяў існуе ва ўсіх краінах, якія прынята называць цывілізаванымі. Да лаяльных грамадзянаў – скрайне лаяльнае, да нелаяльных — нелаяльнае. Антыдзяржаўная дзейнасьць не вітаецца нідзе.

Што да ўзаемаадносінаў АУН зь Нямеччынай, то спачатку трэба прама і сумленна прызнаць гістарычны факт супрацоўніцтва СССР з Берлінам. І не толькі СССР: Англія і Францыя ў асобе сваіх лідэраў Чэмберлена і Даладзье з дапамогай Мюнхенскай змовы аддалі на захоп Гітлеру Чэхаславакію — адзіную дэмакратычную дзяржаву на ўсходзе Еўропы. Гэта было ня проста супрацоўніцтва, а саўдзел у злачынстве.

Савецкі Саюз разам з Гітлерам напаў на польскую дзяржаву. Гэта — саўдзел у злачынстве [з пазіцыі інтарэсаў беларускага народу - "злачынства" толькі напалову; бо першай, зыходнай, паловай гэтага злачынства быў папярэдні захоп Польшчай Заходніх Беларусі й Украіны ў выніку змовы паміж польскімі імперыялістамі й самым вялікім тэрарыстым усіх часоў і народаў - Ульянавым-Леніным. - Рэд.]. І ў перыяд з 1939-га па 1941 г. СССР быў стратэгічным саюзнікам гітлераўскай Нямеччыны, які забясьпечваў яе патрэбы ў энерганосьбітах, сыравіне, хлебе і г.д. Бяз гэтай ўсебаковай дапамогі й падтрымкі Гітлер ня змог бы так пасьпяхова ваяваць у Заходняй Еўропе і на Балканах, а яго флот (падводныя лодкі і рэйдары) настолькі паспяхова супрацьстаяць флоту Яе Вялікасьці.

Між іншым, менавіта ў 1939-м, калі адразу за Чырвонай Арміяй у Заходнюю Украіну ўвайшлі сьпецпадраздзяленьні НКВД, чальцы АУН сталі падвяргацца масавым рэпрэсіям, што прымусіла іх бегчы ў нямецкую зону акупацыі Польшчы.

Пасьля 22 чэрвеня 1941 г. выгнаньнікі вяртаюцца ў Заходнюю Ўкраіну. Ужо 30 чэрвеня 1941 ў Львове яны абвяшчаюць Акт аднаўленьня незалежнасьці Украіны, маючы, такім чынам, на ўвазе пераемнасьць з Украінскай Народнай Рэспублікай і Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікай. Але яны адразу ж агаворваюць, што гэта толькі першы этап, а асноўнае абвяшчэньне аднаўленьня ўкраінскай дзяржаўнасьці павінна адбыцца ў Кіеве. Берлін патрабуе ад Сьцяпана Бандэры адклікаць Акт незалежнасьці. Бандэра і яго паплечнікі адмаўляюцца. Кіраўніцтва АУН арыштоўваецца немцамі, частка членаў кіраўніцтва расстрэльваецца, частка адпраўляецца ў канцлагеры. Сьцяпан Бандэра становіцца вязьнем канцлагера Заксенхаузен аж да 1944 года. Таму рэальным лідэрам барацьбы за незалежнасьць Украіны становіцца камандуючы Украінскай паўстанцкай арміяй генерал-харунжы Раман Шухевіч (псеўданім — Тарас Чупрынка), сын вядомага гісторыка і этнографа.

Нямецкія ўлады пачынаюць масавы тэрор супраць АУН, ідуць расстрэлы і павешаньні ўкраінскіх нацыяналістаў. АУН не застаецца ў даўгу і пачынае ўзброеныя дзеяньні супраць вермахту, войскаў СС і іншых акупацыйных сіл Нямеччыны. У канцлагеры Аўшвіц (Асьвенцым) фашысты зьнішчаюць двух родных братоў Бандэры. Нямецкія ваенныя архівы (найперш, архіў у горадзе Кебленц) захоўваюць мноства рапартаў афіцэраў вермахту, гестапа і СС аб нападзе на давераныя ім часткі з боку «ўкраінскіх нацыяналістычных банд«. Цікава, што такія ж цэтлікі ў адрас УПА сустракаюцца і ў савецкіх дакументах. Дзіўнае адзінадушша…

У 1944 г., калі нямецкія войскі пакідаюць Украіну, Сьцяпана Бандэру вызваляюць, паколькі Германія страціла інтарэс да Украіны і лідэр АУН ўжо не ўяўляе для рэйху небясьпекі. Цяпер Бандэра ўжо не праблема Гітлера, ён — праблема Сталіна.

Перад вызваленьнем нямецкі бок прапанаваў лідэру АУН падпісаць пагадненьне аб перамір’і й супрацоўніцтве УПА зь Нямеччынай, абяцаючы наўзамен зброю і амуніцыю для ўкраінскіх паўстанцаў. Гэта не былі перамовы раўнапраўных бакоў. Нямеччыне супрацьстаяў бяспраўны вязень канцлагера, зь якім можна было зрабіць усё, што заўгодна. Для Бандэры гэта былі перамовы зь «пятлёю на шыі». Аднак вязень адмовіўся ад супрацоўніцтва зь Нямеччынай.

Так што на фоне супрацоўніцтва Сталіна зь Гітлерам «супрацоўніцтва» Бандэры зь Гітлерам выглядае зусім іначай.

Што ж тычыцца «зьверстваў», то на вайне, на жаль, гэта зьява распаўсюджаная. Дарэчы, ахвярамі зьверстваў НКВД і савецкай дзяржавы сталі многія жыхары Заходняй Украіны — больш за 1 млн. чалавек. Гэта сотні тысяч расстраляных, закатаваных у канцлагерах ГУЛАГу, загінулых у сібірскай ссылцы. Але вось аб гэтых зьверствах савецкая прапаганда заўсёды маўчала.

Тут ёсьць яшчэ адно пытаньне. УПА была партызанскай арміяй, якая дзейнічала ў Заходняй Украіне з 1942-га па 1954 г., а асобныя атрады да сярэдзіны 1960-х. Любая партызанская армія крытычна залежыць ад падтрымкі мясцовага насельніцтва. Ні адна такая армія ня зможа існаваць сярод мясцовых жыхароў, якія яе ненавідзяць. А той, хто творыць зьверствы, вельмі хутка становіцца аб’ектам нянавісьці. Значыць, нешта тут у камуністычных прапагандыстаў не сыходзіцца… Зрэшты, зьверствы і злачынствы супраць заходніх украінцаў былі, і пра гэта распавядаюць некаторыя цікавыя савецкія дакументы. Вось, напрыклад, такі.

«Абсалютна сакрэтна.

Ваенны пракурор войскаў МУС Украінскай акругі

15 Лютага 1949

№ 4 / 00134

Сакратару ЦК КПБ Украіны тав. М.С. Хрушчову. Дакладная запіска аб фактах грубага парушэньня савецкай законнасьці ў дзейнасьці так званых сьпецгруп МГБ.

Міністэрствам дзяржбясьпекі Ўкраінскай ССР і яго ўпраўленьнямі ў заходніх абласьцях Украіны ў мэтах выяўленьня варожага, украінска-нацыяналістычнага падпольля шырока выкарыстоўваюцца так званыя сьпецгрупы, дзеючыя пад выглядам бандытаў УПА.

Гэты вельмі востры метад аператыўнай работы, калі б ён выкарыстоўваўся ўмела, несумніўна, спрыяў бы больш хуткаму выкараненьню рэшткаў бандыцкага падпольля.

Аднак, як паказваюць факты, грубая правакацыйная і неразумная праца шэрагу сьпецгруп і дапушчанае іх удзельнікамі свавольства ды гвалт над мясцовым насельніцтвам ня толькі не палягчаюць барацьбу, але, наадварот, ускладняюць яе, падрываюць аўтарытэт савецкай законнасьці.

Напрыклад:

1. У сакавіку 1948 сьпецгрупа, якую ўзначальвае агент МГБ «Крылаты», двойчы наведвала дом жыхара в. Грыцькы Дубавіцкага р-на Ровенскай вобл. Паламарчук Г.С., 62 гадоў, і, выдаючы сябе за бандытаў УПА, жорстка катавалі яго і двух яго дачок, абвінавачваючы іх у тым, што нібыта яны «выдавалі органам МГБ украінскіх людзей».

На падставе атрыманых такім правакацыйным шляхам «матэрыялаў» яны былі арыштаваныя, прычым, як заявілі арыштаваныя, супрацоўнікі аддзела МГБ падчас допытаў іх таксама білі й патрабавалі, каб яны далі паказаньні аб сувязі з бандытамі.

2. У ноч на 22 ліпеня 1948 года сьпецгрупай быў адведзены ў лес жыхар в. Рыдкыў Міхальчук С.В., інвалід Айчыннай вайны. У лесе ён быў падвергнуты допыту, падчас якога яго зьвязвалі, падвешвалі й цяжка зьбівалі, дамагаючыся такім чынам паказаньняў аб сувязі з бандытамі.

3. У ноч на 23 ліпені 1948 г. гэтай жа сьпецгрупай зь в. Подвысоцкае была адведзена ў лес гр-ка Рэпніцкая Н.Я., народж. 1931 г. У лесе яна была падвергнутая катаваньням. Удзельнікі сьпецгруппы цяжка яе зьбівалі, подвешвалі ўгару нагамі ,…, а затым па чарзе згвалтавалі. У бездапаможным стане яна была кінутая ў лесе, дзе яе знайшоў муж і даставіў у шпіталь, у якім яна знаходзілася працяглы час на лячэньні.

Ня маючы дастатковых матэрыялаў, так званыя сьпецгруппы МГБ дзейнічаюць ўсьляпую, у выніку чаго ахвярай іх сваволі часта зьяўляюцца асобы, недатычныя да ўкраінскага бандыцкага нацыяналістычнага падпольля. Разам з тым варта сказаць, што гэты метад работы органаў МГБ добра вядомы АУНаўскаму падпольлю. Не зьяўляюцца таксама сакрэтам падобныя «аперацыйныя камбінацыі» і для тых асоб, над якімі ўдзельнікі сьпецгруп чынілі гвалт.

Падобныя факты зь дзейнасьці сьпецгрупаў МГБ, на жаль, далёка не адзінкавыя і, як паказвае сьледчая практыка, калі ў асобных выпадках сьпецгрупам шляхам гвалту і запалохваньня ўсё ж удаецца атрымаць «прызнальныя паказаньні» ад некаторых асоб пра іх сувязь з бандыцкім падпольлем, то добрасумленнае і праведзенае ў адпаведнасьці з патрабаваньнямі закону рассьледаваньне непазбежна выкрывае правакацыйную прыроду гэтых «прызнальных паказаньняў», а вызваленьне з турмы арыштаваных па матэрыялах сьпецгруп цягне за сабой дыскрэдытацыю савецкай законнасьці, органаў МГБ і магчымасьць выкарыстаньня кожнага выпадку правакацый у варожых, антысавецкіх мэтах украінскімі нацыяналістамі.

Выступаючы ў ролі бандытаў УПА, удзельнікі сьпецбаёвак МГБ займаюцца антысавецкай прапагандай і агітацыяй, ідуць па лініі штучнага правакацыйнага стварэньня антысавецкага нацыяналістычнага падпольля. Хто можа паручыцца, што апрацаваныя такім правакацыйным чынам асобы ня выйдуць з-пад кантролю органаў МГБ і ня зробяць тэрарыстычны акт?

Напрыклад: у ноч на 18 верасьня 1948 г ў в. Стаўкі Ровенскага раёна ўдзельнікамі антысавецкай нацыяналістычнай арганізацыі быў раззброены баец самааховы Кавалішын і зьдзейсьнены тэрарыстычны акт [знаёмая ўсё тэрміналогія, ці ня так? Эх, не мяняюцца ні метады прапаганды, ні метады тэрору з боку сацыяльных паразітаў. – Рэд.] над жыхаркай Кучынец Л.Ф., якая зьяўляецца сакрэтнай супрацоўніцай МГБ. Арганізатарамі дадзенай нацыяналістычнай групы і арганізатарамі забойства гр-кі Кучынец зьяўляліся сакрэтныя супрацоўнікі Ровенскага РА МГБ.

Рабаваньні, як й іншыя парушэньні савецкай законнасьці, апраўдваюцца таксама аператыўнымі меркаваньнямі й ня толькі шэраговымі работнікамі МГБ, але і самім міністрам тав. Саўчанка, які ў размове са мной заявіў: «Нельга баевікоў пасылаць ў лес з кансервамі. Іх адразу ж расшыфруюць». Такім чынам, рабаваньне мясцовага насельніцтва сьпецбаевікамі разглядаецца як непазбежнае зло.

Органы МГБ пад кіраўніцтвам партыі праводзяць вялікую працу па выкараненьні рэшткаў ўкраінска-нацыяналістычнага бандыцкага падпольля, у барацьбе зь якім добрыя ўсе сродкі - патрэбныя хітрасць і спрыт. Але парушэньні партыйных і савецкіх законаў недапушчальныя, на што Вы, Мікіта Сяргеевіч, неаднаразова зьвярталі ўвагу.

Ваенны пракурор войскаў МУС Украінскай акругі палкоўнік юстыцыі Кашарскі».

Цікава, колькі падобных акцый МГБ было сьпісана на «зьверствы» «бандэраўцаў«? Савецкі ваенны пракурор сьцьвярджае, што гэта былі далёка не адзінкавыя выпадкі. Гэта была добра арганізаваная масавая кампанія тэрору пад выглядам «бандытаў» нацыяналістычнага падпольля.

Між іншым, такая тактыка не зьяўлялася вынаходствам названага перыяду. Захаваўся ліст У.І.Леніна, датаваны пачаткам 1920-х гадоў (ужо неаднаразова цытаваны ў прэсе), дзе ён рэкамендуе чырвоным войскам на плячах белагвардзейскіх атрадаў, якія адступалі, уварвацца ў Эстонію, перавешаць як мага больш афіцэраў, папоў, чыноўнікаў, паліцэйскіх, а потым усё гэта на белых і сьпісаць. Так што ўсё адбывалася ў рэчышчы старой бальшавіцкай традыцыі: правакацыі, хлусьня, паклёп.

Калі ў кагосьці яшчэ застаюцца сумненьні, на чыім сумленьні ільвіная доля зьверстваў ў Заходняй Украіне, то вось яшчэ адзін дакумент.

«Абсалютна сакрэтна.

Наркому ўнутраных спраў СССР Л. Берыі.

26.07.1945 г. № 8/156451. Паведамленьне аб арганізацыі й выніках работы сьпецыяльных груп для барацьбы з АУНаўскім бандытызмам у заходніх абласьцях Украіны.

Частку бандытаў УПА, якія зьявіліся з павіннай, выкарыстоўваюць спачатку як асобных агентаў-баевікоў, а пазьней у баявых групах асобага прызначэньня, названых намі сьпецыяльнымі групамі.

У тых выпадках, калі агент-баявік, які ўліўся ў банду або ў падпольле АУН, ня меў магчымасьці фізічнага зьнішчэння або захопу кіраўніка-завадатара, яго заданьнем была кампраметацыя кіраўніка банды або мясцовага падпольля для ўзмацненьня і актывізацыі дэмаралізацыі банды або мясцовай арганізацыі АУН.

Камплектаваньне спецгруп пры аператыўных групах НКВД УССР праводзілася па прынцыпе падбору агентаў-баевікоў, якія былі правераны на выкананьні заданьняў ліквідацыі АУНаўскага бандытызму (у тым ліку забойстваў насельніцтва, якое спагадала АУН-УПА).

У Ровенскай і Валынскай абласьцях у склад сьпецыяльных груп уліваліся таксама былыя партызаны-каўпакаўцы, добра знаёмыя зь мясцовымі ўмовамі, якія мелі вялікі досьвед барацьбы з АУНаўскім бандытызмам.

Па сваім зьнешнім выглядзе і ўзбраеньні, веданьні мясцовых бытавых асаблівасьцяў, мовы і кансьпіратыўнаму спосабу дзеяньняў асабовы склад сьпецыяльных груп нічым не адрозьніваўся ад бандытаў УПА, што ўводзіла ў зман апарат жывой сувязі й главароў УПА і АУНаўскага падпольля.

У выпадках пагрозы расшыфроўкі або немагчымасьці ажыцьцяўленьня захопу вызначаных планам главароў АУН-УПА ўдзельнікі сьпецгруп зьнішчаюць апошніх, да таго ж у многіх выпадках ствараюць такое ўражаньне ў АУНаўскім асяроддзі ды сярод насельніцтва, што зьнішчэньне кіраўнікоў АУН-УПА ажыцьцёўлена бандытамі СБ (Служба бясьпекі АУН. — аўт.).

У склад кожнай сьпецгрупы ўваходзіць ад 3 да 50 і больш асоб, якія ў залежнасьці ад легенды і заданьня ўяўляюць зь сябе асаблівую «сьвіту» выдуманага бандыцкага кіраўніка.

Па стане на 20 чэрвеня 1945 г. усяго ў заходніх абласцях Ўкраіны дзейнічае 156 спецгруп з агульным колькасьцю удзельнікаў у іх — 1783 чалавека.

Нарком унутраных спраў УССР — Расны«.

Хочацца зьвярнуць увагу чытача на выдзеленую мной фразу наркома, дзе ён кажа аб тым, што сваіх агентаў яны правяралі на забойствах насельніцтва, якое спачувала АУН-УПА. Заўважце, не супрацоўнічала, не дапамагала, а ўсяго толькі спачувала АУН-УПА. А калі ўлічыць, што спагадалі ў Заходняй Украіне вельмі шмат — абсалютная большасьць, то і забіваць можна было ўсіх без разбору. Што і рабілася. І пасланьні асобных ваенных пракурораў, якія спрабавалі неяк абмежаваць гэтае бязьмежжа, нічога зьмяніць не маглі.

Ну, а ахвяры шматлікіх экзэкуцый НКВД-МГБ, як заўсёды, сьпісваліся на «зьверствы» «бандэраўцаў».

Потым падключаўся магутны апарат агітпрапа і легенды аб масавых «зьверствах» АУН-УПА распаўсюджваліся ад Жытоміра да Курыльскіх астравоў. Савецкім людзям хлусілі пастаянна, арганізавана [маштабна] і прафесійна.

І чамусьці нават тыя людзі, якія лічаць сябе дэмакратамі, антыкамуністамі ды антысталіністамі, працягваюць трансляваць яшчэ сталінскага заквасу прапаганду пра «бандытаў» АУН-УПА.

А, між тым, «бандытамі» былі ўсе, хто супраціўляўся бальшавіцкаму тэрору…

Матэрыял гэтай часткі ілюструе фота расьліны-паразіта — амелы (гл. зьлева). Калі яна засяляе пэўнае дрэва – таполю, бярозу, арабіну, яблыню – яна пачынае расьсяляцца па ім і праз пэўны час дрэва гіне.

4.

Аднак найбольш важнай падзеяй, абмеркаваць якую варта з нагоды дня 27 студзеня, на наш погляд, зьяўляецца чарговая сустрэча Бер Лазара з Уладзімірам Пуціным (фотадакументы з той сустрэчы гл. ніжэй).

Спачатку нагадаем, хто такі Берл Лазар (фота №2), бо што такое Пуцін, мы ведаем.

Пуцін — былы прэзідэнт РФ (цяпер прэм’ер), некалі падпалкоўнік ФСБ (цяпер, відаць, ужо генерал), а таксама крывавы генацыдчык чачэнскага народу, ініцыятар падрываў жылых дамоў у Расеі (каб стварыць прэтэкст для пачатку другой чачэнскай вайны, якая працягваецца з 1999 г. дасёньня), чалавек, які скраў у народаў Расеі па розных зьвестках ад 40 да 60 млрд. $ і які вось ужо шмат гадоў падтрымлівае этнацыдны рэжым Лу-кі, разьлічваючы зь яго дапамогай анэксаваць Беларусь.

А Бер Лазар – гэта чалавек, які рэгулярна ходзіць у расейскія Крэмль ці Дом ураду (як апошні раз), нібы ва ўласную сінагогу. Пра яго Вікіпедыя паведамляе:

“Бер Лазар (поўнае імя — Шлома Дов-Бер Пи́нхас), нарадзіўся ў 1964 годзе, у Мілане, Італія. Сёньня старшыня Федэрацыі габрэйскіх абшчынаў Расеі (ФГАР, рус. ФЕОР), галоўны рабін Расеі, член Грамадскай палаты Расейскай Федэрацыі (прызначаны ўказам Пуціна ў верасьні 2005 года).

Паходзіць зь сям’і рабіна габрэйскай грамады г.Мілан. На час народзінаў абодва бацькі належылі да любавічскага хасідызма. У 1978 г. паступіў у рабінскі каледж у Ню-Джэрзі, ЗША. У 1982-88 гг. вучыўся ў ешыве “Тахмей Цімімім” у Ню-Ёрку. Атрымаў тытул габрэйскага суддзі – даяна.

Затым пераехаў у Расею, дзе зь верасьня 1990 г. – рабін сінагогі ў “Мар’інай Рошчы” пад Масквой.

З пачатку 1990-х удзельнічаў у дзейнасьці Кангрэсу габрэйскіх рэлігійных арганізацый і суполак Расеі (рус., КЕРООР), быў актыўным удзельнікам зьезду Расейскага габрэйскага кангрэсу (рус. РЕК), у 1996 г. увайшоў у прэзідыюм РЕКа.

На першым зьездзе ФГАР (лістапад 1999 г.) абраны галоўным рабінам ФГАР. Тады ж адбылася першая афіцыйная сустрэча Лазара з Пуціным.

Галоўным рабінам Расеі абраны ў чэрвені 2000 г. на “Агульным габрэйскім зьездзе”.

У 2001 г. быў уключаны Пуціным у Раду пры прэзідэнце Расеі па пытаньнях узаемадзеньня з рэлігійнымі арганізацыямі й аб’яднаньнямі.

Жонка – Хана Дэрэн — дачка амерыканскага рабіна, грамадзянка ЗША.

На сёньня мае 13 дзяцей — 5 сыноў і 8 дачок (па некаторых зьвестках, усе народжаныя былі ўжо пасьля пераезду ў Расею).

Узнагароджаны Ордэнам Дружбы РФ, Залатым Ганаровым знакам “Грамадскае прызнаньне””. (канец цытаваньня)

На жаль, у паведамленьні Вікіпедыі мы не знайшлі зьвестак, грамадзянінам якой краіны Лазар зьяўляецца. Няўжо за зьнішчэньнем паняцьця “нацыянальнасьць” сіянакратыя наважылася зьнішчыць і паняцьце “грамадзянства”? Цалкам можа быць, бо гэта ў яе стылі. Але пакуль мы не пра гэта.

Дык вось, гэтыя два чалавекі – Пуцін і Лазар – сустрэліся (пра напарніка Лазара мы пакуль не гаворым). І, што цікава, Пуцін на сустрэчы паводзіў сябе надзвычай прыязна, у нечым нават гарэзьліва, проста зіхацеў ад шчасьця. Гэта бачна і з фота, і зь відэа сустрэчы (звычайна ж ён бывае такім грозным — гл. фота у пачатку 1-й часткі гэтага матэрыяла; дый, калі трэба, здольны напусьціць на сябе “спачувальнага трагізму” (гл. фота 3), што было б, мякка кажучы, больш адэкватным “гадавіне халакосту”). Госьці выглядалі аналагічна (гл. фота 4), што яўна не адпавядала, асабліва зь іх боку, усёй атмасьферы “Дня памяці ахвяр халакосту”.

Хлопцы яўна зьбіраліся перацерці ў той дзень нейкія вельмі прыемныя для іх тэмы… Мы ня ведаем дакладна — якія. Таму абмяркуем тое, што пранікла ў СМІ. Гэтага аказалася больш чым дастаткова.

Вось што пра падзею паведаміла “Расейская газета” ў матэрыяле пад назвай “Скрыжалі гісторыі” (№5094 (15) ад 27 студзеня 2010 г):

“Сустрэча кіраўніка ўраду і галоўнага рабіна [Расеі] адбылася напярэдадні 27 студзеня, калі адзначаецца Міжнародны дзень памяці ахвяраў Галакосту.

Бер Лазар паабяцаў Уладзіміру Пуціну, што габрэйская абшчына Расеі будзе і надалей садзейнічаць барацьбе з нацызмам.

Абодва ўбачылі адзін у адным саюзнікаў па барацьбе з фальсіфікацыяй гісторыі.

Праз два гады ў Маскве зьявіцца Габрэйскі музей: будынак ўжо пабудаваны, засталося аформіць інтэр’еры. «Яшчэ шмат працы, але, дзякуй богу, ужо бачны сьвет у канцы тунэлю», — распавёў Бер Лазар.

- Для нас, габрэяў, тое, што зрабіла Савецкая Армія падчас Другой сусветнай, — гэтага мы ніколі не забудзем. Мы павінны дакладна расказаць тое, што было ў рэальнасьці. Таму што, на жаль, тое, што мы бачым і што было ў апошнія дні на Украіне — гэта страшна, — заявіў Бер Лазар.

Нагадаем, што 22 студзеня прэзідэнт Украіны Віктар Юшчанка абвясьціў аб наданьні званьня Героя Ўкраіны пасьмяротна кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сцяпану Бандэру. Аб узнагароджаньні Бандэры самым ганаровым украінскім званьнем Юшчанка заявіў на ўрачыстым сходзе з нагоды Дня саборнасьці Украіны. Уладзімір Пуцін ніяк не каментаваў тады гэтую падзею, у адрозненьне, скажам, ад зносу Бронзавага салдата ў Таліне і падрыву помніка вайсковай славы ў Кутаісі. Не сказаў і ўчора кіраўнік ураду ні слова пра Бандэру, а толькі празрыста намякнуў, што «я вельмі ўважліва гляджу за тым, што адбываецца ў сьвеце, асабліва з нагоды праблем, зьвязаных са скажэньнем гісторыі, з адмаўленьнем, скажам, Халакосту, і гэтак далей«.

Па словах Пуціна, габрэйскія арганізацыі заўсёды выступаюць саюзнікамі расейскіх уладаў у справе захавання рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага і барацьбе з пераглядам гісторыі. «Па гэтым пытаньні мы з вамі абсалютна згодныя. Хачу вас за гэта падзякаваць», — сказаў прэм’ер. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ, калі мы бачым такое, — заўважыў Бер Лазар. — Калі сёння імкнуцца зноў казаць, што ў нас ёсць свая гісторыя, гэта страшна«.

Па словах галоўнага рабіна, «тыя, хто бачыў і адчуваў гэтую трагедыю — Халакост, ня могуць гэта адмаўляць. І рэальна ёсць столькі людзей, якія не выпадкова ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся, мы ведаем, хто нам дапамагаў, а хто — наадварот«. Лазар паабяцаў, што габрэйская абшчына Расеі й далей мае намер распавядаць аб тым, што Савецкі Саюз каласальна дапамог нацыі.

Асобныя словы сказаў рабін ў дачыненні да нацызму: «Гэта дрэнна ня толькі таму, што забівалі, а таму, што забівалі й апраўдвалі свае дзеяньні. Тыя, хто дапамагаў ім, рэальна, тое, што было ў Прыбалтыцы, тое, што было на Украіне, — мясцовае насельніцтва ўдзельнічала ў ліквідацыі габрэяў» (канец цытаваньня).

Хаця з 27 студзеня ў сеціве ёсьць шмат паведамленьняў пра гэтую сустрэчу, у прынцыпе, яны ўсе зьвяртаюць увагу на тыя ці іншыя асьпекты сустрэчы, якія адзначаны вышэй. Давайце абмяркуем і мы некаторыя з гэтых асьпектаў.

Па-першае, Лазар пайшоў не да прэзідэнта Расеі – Дзьмітрыя Мядзьведзева, а да Пуціна. Чаму? Дый, верагодна, таму, што Мядзьведзеў (у адпаведнасьці з шырока распаўсюджанымі ў сеціве зьвесткамі, сапраўдная прозьвішча якога Менахем Мендэль) і так іхны чалавек. У дадзеным выпадку гэта Мядзьведзеў ходзіць да Лазара, а не наадварот (гл. фота ўнізе). Акрамя таго, што рэальным уладаром у Расеі ўсё яшчэ застаецца Пуцін. Напраўду ён вырашае, як кажуць, пытаньні вайны і міру… Сустрэча Лазара з Пуціным пералічанае падкрэсьлівае.

Па-другое. У час сустрэчы з Пуціным Лазар разам з габрэйскай грамадой Расеі падвязаўся і далей садзейнічаць расейскім уладам у “барацьбе з нацызмам”. Гэта цікавая, дакладней, парадаксальная заява, бо, як мы паказалі ў першай частцы дадзенага матэрыла, сіяністы – гэта і ёсьць сёньняшнія нацысты…

Трэцяе. Лазар даў зразумець, што ўбачыў ва Ўкраіне “страшную” справу – наданьне званьня Героя Ўкраіны былому кіраўніку АУН Сцяпану Бандэру. У кантэксьце размовы атрымлівалася, што “прэзідэнт Украіны надаў званьне героя нацысту”.

З аднаго боку, здаецца: а якая вам справа, панове, да падзей у іншай дзяржаве? Ніхто ж да вас ні ў сінагогу, ні ў крэмль з указіўкамі ня лезе — ня кажа, як вам тое ці сёе рабіць. Зь якой такой нагоды вы сунеце свае насы ў справы іншых народаў?

Акрамя таго, калі пазнаёміцца зь біяграфіямі Сцяпана Бандэры і Віктара Юшчанкі (а Лазар і Пуцін іх напэўна ведаюць), дык высьвятліцца, што першы практычна ўсю вайну праседзеў у нямецкім канцэнтрацыйным лагеры Заксенхаўзен, да самага канца вайны адмаўляючыся супрацоўнічаць зь немцамі, і быў забіты агентам НКВД-КГБ у 1959 г., а бацька другога – былы вязень розных нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў, у тым ліку і Асьвенцыма! У палон трапіў пасьля раненьня ў самым пачатку вайны. Акрамя таго, бацька жонкі Юшчанкі таксама былы вязень нацысцкіх канцэнтрацыйных лагераў…

(Тут дарэчы будзе нагадаць, што факты біяграфіі цяперашняга прэзідэнта Ўкраіны ўжо даўно чамусьці імкнуліся дыскрэдытаваць некаторыя “ізраільскія навукоўцы” – гл. www.newsru.com/world/15apr2008/gitler; аргументы такія: чаму ён выжыў? Дык толькі што Лазар заявіў, што яшчэ сёньня “ёсць столькі людзей [сьведак - габрэяў], якія ўвесь час кажуць — мы там знаходзіліся [ў час халакосту]”; атрымліваецца, многім габрэям атрымалася перажыць халакост, а маладому ўкраінскаму хлопцу гэта было немагчымым?)

Адсюль паўстае яшчэ больш актуальнае пытаньне: як могуць людзі, якія ні пораху ня нюхалі, ні змагаліся супраць нямецкіх фашыстаў, нават не былі вязьнямі іхных канцэнтрацыйных лагераў, выказваць падобныя заўвагі ў адносінах да людзей, якія непасрэдна самі ці іх бацькі ўсё гэта напоўніцу спазналі?! Больш за тое, як такое ў адносінах да нацысцкіх вязьнях могуць казаць людзі (ды яшчэ людзі на важных пасадах, ды яшчэ казаць публічна), якія самі зьяўляюцца генацыдчыкамі, крывавымі правакатарамі, нацыстамі?

Проста не хапае слоў ад абурэньня!

Калі ж стрымаць эмоцыі, варта заўважыць, што гэтыя людзі па нейкай прычыне, ці то з-за пачуцьця ўседазволенасьці, ці то кепскага выхаваньня, ці прыроджанага нахабства, ці ўсяго разам страцілі кантакт з рэчаіснасьцю, не разумеюць ні свайго месца ў ёй, ні наступстваў таго, што гавораць. Публічна гавораць.

А, можа, яны выконваюць загад некага яшчэ больш магутнага?

Чацьверты асьпект у заяве галоўнага рабіна Расеі ўражвае яшчэ больш.

Бер Лазар абвінаваціў у калабарацыі з нямецкімі захопнікамі, прычым, агульна і похадзя, без заўваг і тлумачэньняў, чатыры народы: эстонскі, латышскі, летувіскі, украінскі! Пуцін і гэтаму не запярэчыў, не абурыўся, а згодліва паддакваў…

Вось гэта да-а-а!.. Аналагічныя агульныя “характарыстыкі” народам, як усе ведаюць, у свой час дазвалялі сабе даваць толькі Гітлер і яго памагатыя.

Ну, што, вы пераканаліся, што калі мы аб’яўляем сіяністаў нацыстамі – гэта ні жарт, ні перахлёст, ні поза, а іх дакладная, сутнасная характарыстыка, трапляньне ў кропку?..

З гэтага фрагменту заявы Лазара і згодніцкага маўчаньня Пуціна вынікае некалькі вытворных заўваг:

1) Вельмі верагодна, што нам наўмысна дазволілі пабачыць, у якой форме прадстаўнікі глабалісцкай сіянакратыі цяпер даюць дазвол (а, можа, і заданьне) галоўнаму выканаўчаму прадстаўніку расейскай імперыякратыі на ўзмацненьне імперскага ціску на названыя ім народы (а, можа, і ваеннага нападу на іх). Народам, на якія паказалі пэўныя каравыя пальчыкі, іх палітычным і нацыянальным элітам варта зьвярнуць увагу на гэта і пачаць рыхтавацца да адпору.

Са свайго боку адзначым, што стратэгічным чыньнікам посьпеху ў супрацьстаяньні сіяністычна-імперскай агрэсіі (інфармацыйнай, ваеннай, эканамічнай) нам бачыцца сістэмная палітычная арганізацыя ўсіх прыбалтыйскіх і ўкраінскага народаў. З гэтай жа нагоды зьвернем увагу, што, на жаль, з боку патрыятычных палітыкаў названых дзяржаў узаемадзеяньню з беларускімі зьмястоўнымі дэмакратамі, супраца зь якімі магла б істотна ўзмацніць пазіцыі агульнага інтэрнацыянальна-дэмакратычнага фронту, надаецца ўвагі яўна недастаткова. Сьведчым аб гэтым, як удзельнікі падзей. А, між тым, тут ёсьць істотны рэсурс…

2) Цікавым таксама ёсьць пытаньне: чаму з шэрагу “антысеміцкіх народаў” на гэты раз выпалі рускія, палякі, беларусы?

“Чорныя сотні”, “габрэйскія пагромы”, “бей жыдоў — ратуй Расею” – гэта, думаем, вядома, пра каго. Агульныя абвінавачваньні польскага народу ў “антысемітызме” таксама раней сустракаліся даволі часта. Хто сумняецца, што ў гэты шэраг не спрабавалі ўпісаць і нас — беларусаў, хай пачытае хаця б гэта: nashaziamlia.org/2007/03/26/595. Карацей, ня ўсе “нацысцкія народы” пералічыў Лазар на гэты раз. Чаму?

На гэтае пытаньне можа быць два адказы. Магчыма, што з аднаго боку сіянакратыя вырашыла, што ва Ўсходняй Еўропе націснуць адразу на ўсе народы ёй будзе пакуль не па сілах — лепш націскаць па частках. З іншага боку, магчыма, што справа не ў народах, а ў іх палітычным кіраўніцтве. Проста фармальныя кіраўнікі Польшчы, Расеі й Беларусі ўжо “ў кішэні” ў сіянакратыі, а “гэтыя прыбалты ды ўкраінцы яшчэ рыпаюцца, пра нейкія нацыянальныя інтарэсы гавораць, пра нейкую дэмакратыю… Настаў час паставіць іх на месца, каб ведалі, хто сёньня у сьвеце гаспадар!..”

Але найбольшае месца ў размове Лазара з Пуціным (і гэта можна лічыць пятым асьпектам сустрэчы) было “гістарычнае пытаньне”. Абодва казалі пра барацьбу супраць “фальсіфікацыі гісторыі”, “скажэньняў гісторыі”, “перагляду гісторыі”, “адмаўленьня Халакосту”, супраць таго, каб у кагосьці была “свая гісторыя”, за тое, каб габрэйскія арганізацыі працягвалі быць “саюзнікамі расейскіх уладаў у захаваньні рэальных фактаў аб трагічных падзеях мінулага”. «Гістарычныя факты — гэта самы лепшы адказ”, — заяўляў Бер Лазар.

Калі вы запытаецеся: а што тут кепскага, калі будзе захоўвацца гістарычная праўда? — мы адкажам: нічога. Больш за тое, аднаўленьне гістарычнай праўды і яе захаваньне ёсьць і нашай мэтай. Толькі вось у чым справа. Тое, што прапануюць Лазар з Пуціным, што яны патрабуюць “аднавіць і захаваць”, на справе ёсьць хлусьня, міф. Але гэта ж яны цяпер будуць патрабаваць ад усіх называць праўдай. Вось у чым сутнасьць праблемы.

Заранёў ведаючы, да чаго ідзе справа, мы вырашылі пашукаць узоры “сапраўднай гістарычнай праўды” па Пуціну-Лазару. Доўга шукаць не давялося – усё ўжо было падрыхтавана…

У наступным нумары “Расейскай газеты” №5096 (17) ад 28 студзеня 2010 г., у матэрыяле пад назвай “Асьвенцым. Сакрэтныя матэрыялы: ФСБ раскрыла дакументы па вызваленаму 65 гадоў таму лагеру сьмерці” (www.rg.ru/2010/01/28/osvencim.html), чытаем:

“Не 1,5, як лічылася раней, а больш за 4 мільёны людзей магло быць зьнішчана ў адным з самых страшных фашысцкіх лагераў сьмерці — Асьвенцыме.

Такія паказаньні даюць наглядчыкі лагера і выжылыя вязьні. Праз газавыя камеры гэтай фабрыкі сьмерці ў месяц праходзіла па 150 тысяч вязьняў. А крэматорыі й вогнішчы, якія гарэлі дзень і ноч, спальвалі ў месяц 270 тысяч трупаў.

ФСБ Расеі адкрыла крымінальныя справы нацыстаў й іх памагатых, якія 65 гадоў захоўваліся пад грыфам «Сакрэтна». Згодна рассакрэчаных дакументах, толькі палонных байцоў Чырвонай арміі ў 1941 годзе ў канцлагеры было каля 16 тысяч чалавек. Да вызваленьня дажылі адзінкі. Але гэты факт не асабліва афішаваўся — палонных, як вядома, у тыя гады ў краіне не шанавалі.

Разьмешчаны ў Польшчы лагер сьмерці быў вызвалены савецкімі войскамі 27 студзеня 1945 году. Сёньня гэты дзень прызнаны ААН “Міжнародным днём памяці ахвяр халакосту”. Гэта ня значыць, што праўда пра жахі гітлераўскіх засьценкаў хавалася. Але зараз, маючы перад сабой пэўныя матэрыялы, мы можам даведацца ня толькі вытрымкі з прысудаў, але і тое, што гэтыя людзі гаварылі на сьледстве і што на самой справе думалі аб сваёй службе ў лагерах”.

Паколькі мы ўжо даўно імкнемся высьвятліць сутнасьць пытаньня (гл. матэрыялы рубрыкі “сіянізм і антысіянізм”), мы можам тое-сёе патлумачыць з гэтай цытаты.

Справа ў тым, што ў адпаведнасьці з “аповедам” пра 6-мільённы халакост (гэтая лічба сіяністам патрэбная пазарэз, каб габрэйскі народ па выніках Другой сусьветнай вайны выглядаў самым пакрыўджаным з усіх народаў сьвету), “4 мільёны габрэяў былі зьнішчаны ў Асьвенцыме”. Аднак, калі за падлікі ўзяліся навукоўцы, высьветлілася, што ў Асьвенцыме максімум магло быць зьнішчана каля 1 мільёна чалавек (у Асьвенцыме па зьвестках зь сеціва нават адпаведная шыльда пра гэта ёсьць). Прычым значную, калі ня большую часту зь іх складалі беларусы, палякі, рускія, украінцы. Ад гэтага 6-мільённы халакост адразу скарачаўся больш чым удвая. Іншыя народы па паказьніках адносных/абсалютных страт выходзілі на першае месца. Сярод іх, напрыклад, беларусы.

І хаця сіяністы ўсіх, хто казаў, што халакост быў, але меў памеры меншыя за 6 мільёнаў, называлі “адмаўляльнікамі Халакосту” (гэта такі прапагандысцкі трук, зноў жа з арсеналу нацысцкай прапаганды), людзей, якія глядзелі на лічбу “6” са ськепсісам, станавілася ўсё больш.

Такім чынам, на сустрэчы з Пуціным было дамоўлена, што “гістарычная праўда будзе адноўлена”. Ня важна, што ў сьвеце агульнапрынята, што ў Асьвенцыме было зьнішчана каля мільёна чалавек (што, дарэчы, нават “Расейская газета” мусіць прызнаць). Цяпер у расейскай імперыі будзе лічыцца, што “больш за 4 мільёны”! ФСБ дапаможа. Раскрые архівы.

І вось ужо “Расейская газета” піша, што ў Асьвенцыме спальвалася кожны месяц “больш за чвэрць мільёна (!) трупаў”. Газета піша, што прыводзіць доказы гэтага сенсацыйнага “гістарычнага адкрыця” і адначасна “аднаўленьня гістарычнай праўды”. Мы перачыталі пададзеныя ў газеце матэрыялы, але ніякіх абяцаных доказаў не знайшлі. Не лічыць жа доказам узгадку, што ў Асьвенцыме ў пэўны час знаходзілася “40-45 тысяч вязьняў розных нацыянальнасьцяў”.

Не знайшоўшы ніякіх дакументальных доказаў спальваньня “штомесяц 270.000 трупаў” (хаця вядома, што “дакументальныя сьведчаньні” НКВД магло атрымаць любыя…), мы ўзяліся за падлікі. Зыходзячы з таго, што на спальваньне аднаго трупа патрэбна каля 300 кг вугалю, што ў адным вагоне ўмяшчаецца каля 40 тонаў вугалю, у нас атрымалася, што кожны дзень у Асьвенцым павінна было прыходзіць ((270.000/30) * 0,3 т)/ 40 = 67 вагонаў з вугалем. Гэта ж некалькі чыгуначных саставаў стратэгічнай сыравіны, якія ў час вайны не павінны былі ісьці на выраб танкаў, самалётаў, пушак, а на спальваньне трупаў! Акрамя таго, дзе ўзгадка пра гэтыя эшалоны ва ўспамінах вязьняў і дзе абсталяваньне для бесперапыннай канвеернай разгрузкі й г.д.? (дарэчы, хто жадае павялічыць колькасьць сумненьняў што да новай “гістарычнай праўды”, можа пачытаць хаця б тут: nashaziamlia.org/2008/07/16/1445/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1075/; nashaziamlia.org/2008/07/15/1443/; nashaziamlia.org/2008/02/07/1184/; nashaziamlia.org/2007/12/15/1076/; nashaziamlia.org/2007/12/16/1077/; nashaziamlia.org/2007/04/26/644/; nashaziamlia.org/2006/08/14/252/)

Што ў выніку стратэгічна азначаюць прыведзеныя і прааналізаваныя факты?

Для нас відавочныя прынамсі дзьве рэчы.

Першая – зноў Україна.

Усё паказавае, што ў адносінах да яе рыхтуецца агрэсія. Расейская імперыякратыя і глабалісцкая сіянакратыя знаходзяць у гэтым пытаньні поўнае паразуменьне! Шукаецца любы прэтэкст для нападу.

Дайшло да таго, што нават габрэй-выкраст Беразоўскі (гл. фота ўверсе) ня вытрымаў (гл. www.svaboda.org/content/article/1939252.html). У сваім інтэрвю расейскай службе радыё “Свабода”, характарызуючы палітычную сітуацыю вакол Украіны, ён заявіў літаральна наступнае: “Захад чарговы раз пацьвердзіў сваю поўную імпатэнцыю, абсалютнае неразуменьне важнасьці таго, што адбываецца [ва Ўкраіне]. Я лічу, што гэта ў 1000 разоў больш складана, чым тое, што дзеецца ў Іране, у 1000 разоў больш складана, чым тое, што ўвогуле адбываецца на Блізкім Усходзе, бо тут вырашаецца ня толькі будучыня Расеі, але ўвогуле вырашаецца будучыня каштоўнасьцяў заходніх цывілізацыяў. Гэта ключавы пункт, а не Іран”.

Другое стратэгічнае прызначэньне сустрэчы Пуціна з Лазарам і зробленых там заяваў заключаецца ў тым, што там была дасягнута дамоўленасьць аб стварэньні чарговай сіянісцкай ідэалагічна-прапагандысцкай пасткі (ці тэст-сістэмы, прылады) для выяўленьня, уліку і наступнага зьнішчэньня ўсіх сумленных людзей на тэрыторыі расейскай імперыі, якія арыентуюцца на ПРАЎДУ і СПРАВЯДЛІВАСЬЦЬ!

Гэтая пастка-прылада працуе так: абсурд, хлусьня, паўпраўда аб’ядноўваюцца зь сілаў улады і пачынаюць навязьліва прапагандавацца праз СМІ. Абсалютная большасьць людзей з гэтым міфам згаджаюцца – г.зн. “здаюць іспыт” на здольнасьць быць рабом. Ім часова захоўваецца жыцьцё. А тыя нешматлікія асобы, якія будуць пратэставаць супраць хлусьні, падаваемай за “праўду”, будуць выяўляць сябе і трапляць пад зьнішчэньне.

Так сацыяльныя паразіты дзейнічалі заўсёды. Адносна нядаўна, напрыклад, так рабілі бальшавікі-камуністы, накідаючы народам сьвету камуністычны міф. Так адносна даўно рабіў імператар Канстанцін, прапануючы жыхарам Рымскай імперыі, якая вось-вось магла распасьціця, хрысьціянскі міф.

Так з дапамогай сіянісцкага міфа рыхтуецца чарговая фаза заняволеньня чалавецтва ў бліжэйшай будучыні!

Адзінае добрае, што нам з усяго гэтага вядома, што зьмест міфа заўсёды выдае яго соцыя-паразітнага гаспадара. У дадзеным выпадку – сіянакратыю.

Цяпер вам зразумела, чыму для ілюстрацыі дадзенай часткі артыкула мы ў пачатку падалі фота амелы?..

Для нас ідэалагічная атака сіянакратыі на беларускі народ, на яго гісторыю, дзяржаву, герояў і на далёка не апошніх беларусаў-сучасьнікаў (у выкананьні “Алеся Белага”) не была нечаканай. У нас ужо больш за пару гадоў як сфармуляваны Д пр-п 39, які аб’яўляе сіянакратыю другім па значэньні ворагам беларускага й іншых народаў сьвету. Але для многіх дзеячаў у Беларусі (пра просты люд мы нават не гаворым) гэта атака (першая, але напэўна не апошняя) падаецца нейкай выпадковай, недарэчнай падзеяй. Давайце паглядзім, хто і як выказаўся зь яе нагоды, каб на фоне чарговага “пралёту крука па-над беларускім лесам” паглядзець, хто чым дыхае ў нашых інтэлектуальных асяродках. Першаму, каму даем слова на нашым сайце, будзе каталіцкі філосаф Пётар Рудкоўскі. За ім будзе Аляксей Дзермант і асоба пад нікам Ланцуговы Слон. Меркаваньні Рудкоўскага пададзены тут: arche.by/by/9/40/262 і ў скароце тут: www.nn.by/index.php?c=ar&i=22613. Мы, як сайт ідэалагічны, абралі поўны варыянт.

Рэдакцыя.

1.

ДАСКАНАЛЫ ДУЭТ: КГБ і АЛЕСЬ БЕЛЫ

Пётра Рудкоўскі

Алесь Белы – гэта чалавек сапраўды ідэйны, аднак гэта той тып ідэйнага чалавека, які па-за сваёй ідэяй анічога больш не бачыць. З-за сваёй ідэі Белы не бачыць таксама таго, як вельмі ён аддаліўся ад каталіцызму, а наблізіўся да бальшавіцкага светаўспрымання, дзе пачэснае месца займае вобраз знешняга ворага, і дзе прапаведуецца непрымірымая барацьба паміж адной групай і другой.

Ты любіш Беларусь і жадаеш адраджэння беларускай культуры? Лічыш, што бальшавізм прынёс шмат шкоды гэтай культуры і пастулюеш развітанне з савецкай эпохай? Ты лічыш, што сталінізм быў гэтаксама бесчалавечны, што і гітлерызм? Крытычна ставішся да цяперашняга беларускага рэжыму? А можа, ты ў дадатак да ўсяго гэтага сімпатызуеш ліберальным ідэям і заходняй культуры? Не лічыш постмадэрнізм спараджэннем д’ябла і пастулюеш плюралізм у культуры і ў палітыцы?

Калі так, то ў цябе ёсць усе шанцы трапіць у спіс “нацыстаў-беларутэнаў”. Гэты спіс знаходзіцца на стадыі стварэння, і некаторыя вядомыя культурныя дзеячы Беларусі (напр. Уладзімір Арлоў або Алякснандр Лукашук) туды ўжо трапілі. Пасля напісання гэтага артыкулу ў гэты спіс, пэўне, траплю і я. Ну, а ты, шаноўны чытач, павінен будзеш вырашыць, ці адрачыся раз і назаўсёды беларускага адраджэння як “таталітарна-паганскай ідэалогіі”, ці таксама быць занесеным у спіс нацыстаў. А гэта вам не жарты: нацызм ва ўсім свеце пераследуецца па закону, а ў нашай краіне – удвая гарлівей…

Але хто складае гэты спіс, як яго зваць? Адгадайце з трох разоў. Можа, якісь прадстаўнік кансерватыўнага крыла Кампартыі Беларусі? Не. Тады пра-расейскі палітолаг Юрый Шаўцоў? Ну, ён сапраўды з маніякальнай настойлівасцю выкрывае “нацысцкую сутнасць” беларускага адраджэння, але складаць спісы ўсё ж не дадумаўся. То хто тады?

1

Укладальнікам спісу “нацыстаў-беларутэнаў” з’яўляецца гісторык і палітычны тэарэтык, ідэолаг “ліцвінства” Алесь Белы. Для прапагавання сваіх ідэяў – у тым ліку і “спісаў” – ён выкарыстоўвае найбольш тыповае спараджэнне ненавіснага яму мадэрну – Інтэрнэт. Ягоная актыўнасць ў Сеціве выклікае сапраўднае здумленне: можна яго спаткаць ледзь не на кожным беларускім форуме; свае ідэі ён распаўсюджвае таксама пры дапамозе электроннай почты і з бліскавічнай хуткасцю рэагуе (зазвычай даволі агрэсіўна) на каментары і рэплікі. Аднак прывілеяваным месцам прапагавання сваёй ідэалогіі ліцвінтсва з’яўляецца для Белага ягоны блог gorliwy-litwin.livejournal.com. Там мы і знаходзім яго палымяныя пропаведзі наконт дэманічнасці адраджэння і неабходнасці процістаяць “таталітарнай секце” яго прыхільнікаў.

Беларусы-адраджэнцы для Белага не з’яўляюцца нацыянальнасцю, гэта [па яго словах] “… проста агрэсiўна-дэструктыўная сацыяльна-псiхалагiчная група, накшталт тэрарыстычнай арганiзацыi або таталiтарнай паганскай секты”. Тыповы свядомы адраджэнец “…у абавязковым парадку ненавiдзiць Каталiцкi Касцёл i ўсе праявы лацiнскай цывiлiзацыi”. Наагул, “свядомыя адраджэнцы і ідэйныя католікі – прынцыповыя ворагі, якіх немагчыма прымірыць”.

Белы, які лічыць сябе веруючым католікам, свядома або несвядома прасоўвае антыкаталіцкую думку, а менавіта, што існуюць такія нацыянальныя групы, якія сутнасна не могуць быць каталіцкімі. Такой групай для яго з’яўляюцца беларускія адраджэнцы. Цалкам у духу ленінскага бальшавізму ён прапаведуе арганічную варожасць паміж сацыяльнымі групамі: “ідэйныя католікі” і “свядомыя адраджэнцы” функцыянуюць у дыскурсе Белага падобна “класавым ворагам” у дыскурсе бальшавікоў, маўляў, няма паміж гэтымі групамі аніякай магчымасці дыялогу або паяднання. Але пікам дэмагогіі Белага з’яўляецца заява, што “свядомы адраджэнец ў абавязковым парадку ненавідзіць Каталіцкі Касцёл”. Тут ужо градус антыадраджэнскай пасіі настолькі высокі, што Гарлівы Ліцвін губляе якую-кольвечы сувязь з рэчаіснасцю. Згодна з гэтаю тэзай трэба было б сказаць, што Каталіцкі Касцёл ненавідзелі Пётра Просты, Казімер Сваяк альбо Язэп Германовіч (каталіцкія святары, якія працавалі на ніве адраджэння). Нянавісць да Касцёла трэба было б прыпісаць дзясяткам сённяшніх беларускіх святароў (уключаючы аўтара гэтых радкоў) і дзясяткам тысяч свецкіх вернікаў-каталікоў (уключаючы асяроддзе “Нашай Веры” і “Ave Maria”). А можа, Каталіцкі Касцёл ненавідзеў таксама Ян Павел ІІ, паколькі ён столькі разоў выражаў сімпатыю да беларускай культуры?…

Не інакш, як уплывам бальшавіцкай ідэалогіі, можна растлумачыць схільнасць Белага паслугоўвацца калектыўнымі этыкеткамі і петрыфікацыяй адмоўных эпітэтаў (агрэсiўна-дэструктыўная сацыяльна-псiхалагiчная група, накшталт тэрарыстычнай арганізацыі, накшталт таталітарнай паганскай секты), цалкам пазбаўленых якой-небудзь апісальнай функцыі, але ўжытых у такой супазіцыі, як быццам яны з’яўляюцца менавіта дэскрыпцыямі. Няма таксама шанцаў паставіць пад сумнеў гэтую рыторыку, бо адразу ж з’яўляецца закід, што ты, маўляў, таксама знаходзішся пад “іх” уплывам. А знаходзішся, бо… твой нік паганскі, бо… любіш Карла Попера, бо… Каб абгрунтаваць твой “нацызм” (альбо “паганства”, альбо “педалагуманізм”) Гарлівы Літвін знойдзе падставу з той самай лёгкасцю, з якой НКУС знаходзіў падставу, каб даказаць, што ты – класавы вораг.

Вы спытаеце, а якая сувязь паміж Карлам Поперам і нацызмам? А хто сказаў, што тут павінна быць лагічная сувязь? Алесь Белы – не той чалавек, які будзе абмяжоўваць сваё мысленне логікай. Ён стаіць на-над логікай, а дакладней, ягоная дактрына выбудоўваецца водле адмысловай логікі, асноўны прынцып якой: хто не з намі, той супраць нас. Вось чаму можна абвінаваціць кагось у нацызме на той падставе, што хтосьці сімпатызуе ідэям адкрытага грамадства, а нянавісць да Каталіцкага Касцёла можна прыпісаць сотням тысячаў католікаў па той прычыне, што яны сімпатызуюць беларускаму адраджэнню. Нелагічна? Па-нашаму нелагічна, але па-ягонаму – вельмі лагічна.

2

Своеасаблівасць логікі Белага не зводзіцца да нечаканага адкрыцця ўзаемазалежнасці паміж нацызмам, адкрытым грамадствам, паганствам і “педалагуманізмам”. Абвесціўшы беларускіх адраджэнцаў (яўнымі або замаскаванымі) паганцамі-нацыстамі, ідэолаг ліцвінства выступае з заявай, што натуральным хаўруснікам ліцвінаў з’яўляецца… Аляксандр Лукашэнка.

“Дзе б мы ні жылі – пафасна піша Алесь Белы — у РБ, РФ, або у Паднябесным Кiтаi, калi б ягоныя межы дацягнулiся так далёка, мы захоўваем лаяльнасць Ураду, i трымаемся вернасцi сваёй культуры”.

І яшчэ: “Лiтвiны зацiкаўленыя у тым, каб Лукашэнка пратрымаўся як мага даўжэй. Таму мы зычым яму моцнага здароўя i палiтычнай iнтуiцыi. Ягоны эканамiчны генiй, канешне, будзе вельмi моцна выпрабоўвацца у наступным годзе (а можа i даўжэй), але мы, як шмат разоў ужо казалi, не за гэта найбольш яго паважаем, а рыхтык за ягоны паслядоўны (прынамсi дагэтуль) антынацызм”.

І так, што супольнага паміж католікам-традыцыяналістам і “праваслаўным атэістам”? Што значыць у гэтым кантэксце “антынацызм”?

“Нi ў якiм разе не хочам – кажа Белы ад імя ўсіх літвінаў – каб прыйшла звар’яцелая арда пад кiраўнiцтвам Вячоркi, Лябедзькi i Калякiна. (Некаторыя ж нават i на Зянон-рэп спадзяюцца, бр-рр)”.

Значыць, атэіст Лукашэнка значна лепшы для Белага, чым католік Пазьняк. Той, хто пры кожнай нагодзе падкрэслівае сваю ідэйную повязь з антыхрысціянскім бальшавізмам, выклікае ў Гарлівага Ліцвіна захапленне, а тыя, хто ў імя хрысціянскага адраджэння пастулююць развітанне з савецкім мінулым, выклікаюць у яго «бррр». Брррава, пане Гарлівы! – хочацца сказаць. Толькі навошта пасля ўсяго гэтага апранаць маску гарлівага католіка і апалагета хрысціянства?

Адказ на пытанне, што значыць у гэтым кантэксце «антынацызм», імпліцытна месціцца ў прыведзеных вышэй выказваннях Белага. Аднак, пасля зацытавання яшчэ аднаго яго выказвання, усё, думаю, будзе канчаткова зразумела: “Моцна жадаю, каб янкі разваліліся на працягу наступных 10-20 гадоў. У прыватнасці, лацінасы мусяць вярнуць сабе паўднёвы Захад (і ліквідаваць Hollyweird, as we know it). Увогуле, католікі відаць ужо зараз складаюць у штатах большасць, адно што гэтага не ўсведамляюць, і да таго ж лацінасам, ірландцам і італьянцам не так проста дамовіцца. Аднак тое, што імі кіруюць структуры, створаныя кальвіністамі – поўны абсурд, які абавязкова абрынецца”.

Антыамерыканізм – вось што выклікае захапленне Белага ў Лукашэнкі. Гэта ён адкрыта сцвярджае ў сваім палымяным пасусе: “…надзвычай важна захаваць згуртаванасць нашага грамадства вакол ягонага лiдэра (…) Трэба болей абапiрацца на розныя сацыяльныя группы, этнаканфесiйныя супольнасцi i г.д., пры захаваннi пераемнасцi з ранейшай антынацысцкай i анты-амерыканскай палiтыкай”.

Тое, што «лідэр» не хавае сваіх сімпатыяў да Гітлера, Гарлівага Ліцвіна зусім не бянтэжыць, роўна ж як і тое, што гэты «лідэр» з’яўляецца прадаўжальнікам бальшавіцкіх традыцый. «Антынацызм» зводзіцца тут у канчатковым плане да антыамерыканізму і антылібералізму, ваяўнічай кантэстацыі культуры плюралізму і талерантнасці. Такога тыпу «антынацызм» мог бы без асаблівых цяжкасцяў падтрымаць і сам Адольф Гітлер.

«Моцнае жаданне» Белага (каб Янкі як найхутчэй разваліліся) лішні раз выяўляе спецыфіку ягонага «каталіцызму». У ЗША жыве блізу 70 млн каталікоў, і ўсе яны вельмі любяць сваю Айчыну. У кожным касцёле вісіць амерыканскі сцяг, які сімвалізуе перманентную малітву вернікаў за сваю краіну. Ці задумваўся Алесь Белы над тым, што значаць ягоныя словы для гэтых 70 млн амерыканскіх католікаў? Жадаць развалу якой-небудзь краіны, дзе грамадска-палітычны лад грунтуецца на грамадскім кансэнсусе, сам па сабе з’яўляецца амаральным жаданнем, нават калі б і ўсе абывацелі гэтай краіны былі не-католікамі. Але калі ўжо Белы вырашыў з пагардай паставіцца да кальвіністаў, то мог бы хаця ўлічыць пачуцці сваіх братоў па веры – католікаў. А можа, ён не іх лічыць братамі па веры? Можа, амерыканскія католікі, якія штодзень моляцца за сваю Айчыну, не з’яўляюцца сапраўднымі католікамі? А можа, яны такія ж крыптанацысты, што і беларускія адраджэнцы?

“Адказваю: нашым гламурным нацы (сьвядомым адраджэнцам) і амерыкосам. Гламурныя нацы знайшлі сваю нішу ў попераўскім Адкрытым Грамадстве, пагадзіўшыся не спрачацца з асноўнымі пастулатамі педагуманалібералаў. Узамен ім пакінулі дзялянку, на якой яны могуць фальсіфікаваць сваю “развесістую клюкву”: Адраджэнска-Рыцарскае ВКЛ, БНР ад мора да мора, Тарашькэвыцу, Беларутэнізацыю паводле Кубэ, культ “Спрадвечных крывіцкіх багоў” і г.д.”

Цяпер пераканаліся наконт «трыадзінства» нацызму, адкрытага грамадства і беларускага адраджэння?

3

Тут трэба пазначыць, што ліцвінства як грамадска-культурны рух з’яўляецца даволі дыферэнцыяванай і шматаблічннай з’явай, і ў цэлым явіцца як даволі цікавы і ў многім пазітыўны феномен. Рух распадаецца на шэраг міні-фракцыяў, адной з якіх з’яўляецца групоўка Алеся Белага, так бы мовіць, «гарліваліцвінаў».

У якім стасунку знаходзяцца гарліваліцвіны да іншых ліцвінаў? Гэты стасунак найлепш праілюструе наступны казус. Калі адзін з ліцвінаў у блогу gorliwego_litwina крытычна выказаўся адносна закліку Белага «гуртавацца вакол Лідэра» (г.зн. Лукашэнкі), то неўзабаве быў Белым забанены (пазней, праўда, Белы «злітаваўся» і адбаніў яго). Тым часам адзін з хаўруснікаў Белага растлумачыў непаслухмянаму ліцвіну «палітыку партыі» наступным чынам: «Я думаю, што і Алесь разумее, што ўсе літвіны не могуць мець аднолькавага меркавання на конт дзеючай улады. Мы ўсё ж прызнаем права літвінаў на глупства. Хто не памыляецца? Не ў крыўду”. Вось так: ты маеш права на ўласнае меркаванне, але пры гэтым – не ў крыўду! – прызнай, што гэтае меркаванне з’яўляецца глупствам. Тут яскрава бачым, што групоўка Белага функцыянуе ўнутры ліцвінскага руху як своеасаблівая секта з высокім узроўнем індактрынацыі і неталерантнасці.

Перад тым, як Алесь Белы выступіў з тэзай пра “нацысцкую сутнасць” беларускага адраджэння, ён доўгі час насіўся з малазразумелай тэорыяй “шчырабеларусцаў” як ахвяраў “Караля Стаха” і бамбардаваў людзей эмэйламі на тэму розных метамарфозаў “Стахічкі”. Але калі пасля некалькіх гадоў нястомнай працы пераканаўся, што нічога, акрамя ўсмешак і паціскання плячыма, яго тэорыя не спарадзіла, схапіўся за ідэалагему, прапагандысцкі эфект якой ужо быў неаднаразова правераны (спачатку савецкім КГБ, потым Замяталіным, потым Шаўцовым): адраджэнцы – нацысты. Неарыгінальна, затое эфектыўна. Нарэшце ўдалося прыцягнуць да сябе увагу – віншуем!

А ці ёсць сэнс рэагаваць на чарговую метамарфозу антыбеларускай прапаганды? Дый хто такія гарліваліцвінцы паводле сілы ўздзеяння? Колькі іх ёсць?

Гарліваліцвінцаў можна палічыць на пальцах аднае рукі. Аднак, што тычыцца сілы ўздзеяння, няма ніякіх гарантый, што яна ёсць і будзе мізэрнай. Палітолаг Роджэр Грыфін некалькі гадоў таму запрапанаваў тэрмін “групускулы” (groupuscule) на абазначэнне міні-груповак з мінімальным альбо і ніякім публічным прафайлам, але чыя ідэалогія валодае рэальным мабілізацыйным патэнцыялам.

“У скрайніх сітуацыях групускула можа мець рашаючае значэнне ў ператварэнні адчужанага і расчараванага самотніка ў фанатычнага “адзінокага ваўка”, гатовага здзяйсняць акты безагляднага гвалту ў дачыненні да сімвалаў грамадскага дэкадэнсу” – паясняе значэнне групускулаў Андрэ Умлянд.

Тое, што гарліваліцвінства на дадзены момант не мае рэальнага публічнага прафайлу, не азначае, што яно цалкам пазбаўлена мабілізацыйнага патэнцылу. Паколькі прыхільнікі захавання польскага характару каталіцызму ў Беларусі маюць адчуванне сталай пагрозы з боку беларускай стыхіі, ідэалогія Белага можа скіраваць іхнія фрустрацыі ў рэчышча арганізаванай кампаніі па “стрымліванні беларускасці”. Тое, што беларускасць у гэтай ідэалогіі явіцца як нешта паганска-нацысцкае, станецца магутным матывацыйным чыньнікам і легітымізуе нават найбольш агрэсіўныя формы змагання з беларускасцю. У выніку адбудзецца паглыбленне напружання паміж “польскай” і “беларускай” опцыяй унутры каталіцызму.

Я ўжо неаднойчы пісаў, што найбольш праўдападобным матывам высылкі з Беларусі польскіх ксяндзоў з’яўляецца жаданне справакаваць раскол унутры каталіцкага Касцёла. За кожным разам, калі адбываецца выгнанне чарговай порцыі польскіх ксяндзоў, улады стараюцца зайграць на патрыятычнай ноце: маўляў, палякі шкодзяць беларускасці. І тут Алесь Белы можа аказаць беларускім уладам велізарную паслугу, пераконваючы прапольскую частку каталікоў, што на самой справе вінаваты не ўлады, а “свядомыя адраджэнцы”. (Менавіта так: Гарлівы Літвін не дазволіў сабе ані слоўца крытыкі сказаць пад адрасам свайго Куміра, хоць выдаленне польскіх святароў – гэта частка ягонай палітыкі. Затое чарговы раз прагучала здзеклівае: “Нацы трыумфуюць”; маўляў, нават у высылцы ксяндзоў вінаваты адраджэнцы!) Такім чынам, тое, чаго КГБ не здолеў зрабіць паасобку, можа зрабіць пры дапамозе Белага: КГБ будзе высылаць польскіх святароў і казаць беларусам, што гэта ў інтарэсах беларускасці, а Белы тымчасам будзе пераконваць палякаў, што ўва ўсім вінаваты нацысты-беларутэны. Дасканалы дуэт.

4

Балесную памяць пра трагедыі ІІ Сусветнай Вайны Алесь Белы ператварае ў бяздушны інструмент прапагандавання сваёй idée fix. Робіць ён гэта дакладна як КГБ-эшныя ідэолагі, Замяталін або Шаўцоў: маніпулюючы фактамі, вырываючы выказванні або падзеі з кантэксту і аперуючы абагульняльнымі сафізмамі.

Выкарыстоўваючы метадалогію Замяталіна-Шаўцова-Белага, можна абвінаваціць у нацызме каго заўгодна, уключаючы Каталіцкі Касцёл. Быў урад Вішы ў Францыі, былі злачынствы з боку бандэраўцаў на Ўкраіне, было даволі шырокае прадстаўніцтва балтаў у нацысцкіх структурах, было Ядвабнэ ў Польшчы… Ну, і дастаткова раздзьмуць гэтыя факты належным чынам, вырваць іх з кантэксту, прыдумаць якуюсь “генеалогію”, гэта значыць, назваць сённяшніх “спадкаемцаў” тых злачынстваў – вось і гатова! Французы – фашысты; палякі – фашысты; літоўцы, латышы, эстонцы – фашысты! Пратэстанты? Ясна! Галасавалі ж на Гітлера! Каталікі? Што ж, будзьма паслядоўнымі: яны (г.зн. мы) таксама фашысты: Ватыкан заключыў канкардат з гітлераўскай Нямеччынай, а той ці гэты біскуп прамовіў панегірык у гонар фюрэра! А папа Бенедыкт належаў да гітлерюгенду!

І паспрабуй запярэчыць, што гэта “не зусім так”, што “трэба адрозніваць”, што “неабходна ўлічваць кантэкст”. Гарлівы Літвін тады закіне табе постмадэрнізм, а пазней з постмадэрнізму выведзе нацызм… Ну, не будзем такімі злоснымі: Гарлівы не будзе закідаць постмадэрнізм, калі будзеце нюансаваць праблему калабарацыі ў выпадку іншых народаў альбо Каталіцкага Касцёлу. Аднак у выпадку беларусаў-адраджэнцаў… Фашысты-лібералы-постмадэрністы! – во хто мы, і канец дыскусіі.

* * *

Алесь Белы – гэта чалавек сапраўды ідэйны, аднак гэта той тып ідэйнага чалавека, які па-за сваёй ідэяй анічога больш не бачыць. Не бачыць іншага чалавека, чыю годнасць нельга мераць ступенню адданасці гарліваліцвінскай ідэі. Не бачыць разнастайнасці і складанасці беларускага адраджэння, таго, што немагчыма адным прыметнікам ахапіць гэты феномен. З-за сваёй ідэі Белы не бачыць таксама таго, як вельмі ён аддаліўся ад каталіцызму, а наблізіўся да бальшавіцкага светаўспрымання, дзе пачэснае месца займае вобраз знешняга ворага, і дзе прапаведуецца непрымірымая барацьба паміж адной групай і другой.

Насуперак таму, што прапануе Ян Павел ІІ ў “Centesimus annus”, Белы татальна асуджае лібералізм, насуперак заклікам Другога Ватыканскага Сабору адмаўляе прынцып дыялогу з іншымі рэлігіямі і сучасным светам, а насуперак духу Евангелля ён прапагуе варажнечу паміж людзьмі і дзеліць іх паводле ідэалагічных крытэраў…

Ці гэта яшчэ хрысціянства? Ці ўжо язычніцтва? Пакідаю гэтыя пытанні адкрытымі.

2.

ХАЛАКОСТ ДЛЯ ПАГАНЦАЎ

Паводле kryviec.livejournal.com/215582.html; www.nn.by/index.php?c=ar&i=22608 (па некаторых зьветках імя аўтара Аляксей Дзермант)

Пасля сумнавядомага спісу “нацыстаў-беларустэнаў” А.Белы не спыніў свайго змагання з прывідамі і гэтым разам ужо напісаў для рускамоўнага ізраільскага штотыднёвіка “Мост” артыкул-данос на “Радыё Свабода”, дзе спрабуе з дапамогай маніпулявання і падтасоўкі фактаў звінаваціць у міфічным “беларутэнскім нацызме” заснавальнікаў і сучасных супрацоўнікаў радыё, а заадно і ўсіх “адраджэнцаў”, нават Уладзіміра Арлова. Сваю порцыю хлусні атрымалі і прыхільнікі традыцыйнай этнічнай рэлігіі (паганства):

“Але, калі пасьлядоўна выключыць з культурнага поля Беларусі ўсе гэтыя тры традыцыі, — праваслаўе, каталіцызм і юдаізм, як хацелася б радыкальным нацыяналістам, дык што застанецца? Толькі язычніцкі слой, дацывілізацыйны, варожы да ўсіх монатэістычных рэлігій і цывілізацыйных структур, створаных іх культурнымі кодамі. Сучасны беларускі ідэйны нэанацызм (пакуль яшчэ – не арганізацыйны, бо нацыяналістычныя арганізацыі накшталт Беларускага Народнага Фронту не зьяўляюцца, на дадзены момант, аднастайна нацысцкімі) вельмі шчыльна зьвязаны з нэаязычніцтвам. Гэтая арганічная сувязь не заўсёды пасьлядоўна ўсьведамляецца прыхільнікамі гэтых ідэалагічных плыняў, але сярод моладзі, захапленьне язычніцкімі рытуаламі і “багамі” амаль аўтаматычна цягне за сабой інтарэс да про-нацысцкіх фармаваньняў, іх сімвалікі і гістарычнай міфалогіі. І наадварот: нацысцкія погляды і ў асаблівасьці – праекты будучыні – патрабуюць “сакральнай санкцыі”, якую можа даць толькі язычніцтва. Сотні персанальных блогаў у Байнэце даюць магчымасьць у гэтым пераканацца. Дзьве грані радыкальнай нацыяналістычнай сьвядомасьці, нацызм і язычніцтва, сімвалічна аб’ядноўваюцца свастыкай, рознымі варыянтамі якой багаты Байнэт. Нацыяналістычныя вярхі гэтай тэндэнцыі ня толькі не супрацівяцца, але і ўсяляк культывуюць. Арганізаваныя групоўкі прыхільнікаў язычніцтва адкрыта дзейнічаюць практычна ва ўсіх гуманітарных ВНУ краіны. Іх лідары прама заяўляюць, што нібы “ўсе аўраамічныя рэлігіі” глыбока чужыя глыбіннай псіхалогіі беларусаў, іх сапраўдным, а не навязаным звонку, культурным запытам”.

Гэтае абвінавачанне сфабрыкаванае ў лепшых традыцыях савецкай прапаганды, маўляў, існуе толькі адно слушнае меркаванне (ісціна, Бог, візія гісторыі і культуры), а астатнія – ілжывыя, паганскія, нецывілізаваныя, нялюдскія і г.д. Ну, а каб гучала зусім пагрозліва, згадаем яшчэ і жупел, якім хіба што яшчэ дзяцей не палохаюць – уяўную небяспеку нацызму і карычневай чумы, якая вось-вось з сеціўных абшараў захлыне ўвесь навакольны свет. Разбірацца, якое дачыненне язычніцтва сапраўды мае да ідэалогіі нацыянал-сацыялізма, ніхто і не збіраўся, галоўнае навешаць ярлыкі і запісаць у шэрагі “ворагаў народу” (згадаем тут і “прысуд” паплечніка А. Белага ў “крыжовай выправе”: “…мы слаба душым нацыстаў – трэба мацней “праўду-матку” рэзаць. Не шкадаваць ворагаў Касцёла і народа”.

Не ведаю, як трэба “душыць” нацыстаў, але ведаю як душылі “ворагаў Касцёлу” сярэднявечныя інквізітары, а “ворагаў народу” – бальшавіцкія каты. Акурат тут і выяўляецца, што ўсе абвінавачанні, якімі намагаюцца забрудзіць сваіх апанентаў новыя Тарквемады тычацца найперш і перадусім іх самых.

Нездарма, французскі мысляр Ален дэ Бенуа у сваім часе казаў, што вытокі таталітарных ідэалогій знаходзяцца ў секулярызаваных месіянскіх, празелітычных памкненнях юдэа-хрысціянскага монатэізму. І менавіта ў старазапаветнай нецярпімасці і апалогіі выключнасці богаабранага народу хаваюцца вытокі як бальшавізму, гэтак і нацызму. Падрабязней пра гэта, а таксама пра “монатэістычную” сутнасць нацызма можна прачытаць у нарысе А. дэ Бенуа “Адоль Гітлер прыпадабняўся да габрэяў” [у арыгінале артыкула ёсьць лінк і на гэтую спасылку. – Рэд.].

Такім чынам, ніякай наўпроставай сувязі паміж традыцыйнай этнічнай рэлігіяй (язычніцтвам) і нацызмам не існуе, а вось сувязь апошняга акурат з радыкальнымі монатэістычнымі дактрынамі досыць відавочная. Возьмем хаця б аднолькавыя іх ўстаноўкі: “адзін райх, адзін народ, адзін фюрэр” і “адін бог, адна царква, адзін месія”. Таму, бадай, асноўная прычына, чаму нехта хоча запісаць усіх у “нацысты” – спроба зганіць ды нават вынішчыць (пакуль толькі інтэлектуальна) нязгодных з “абвешчаннем” Белага. Аналагічныя метады, праўда ўжо з непрыхаванымі мэтамі, выкарыстоўваюць і сучасныя маскоўскія “палітолагі”. Параўнайце выказванне М. Лявонцьева: “Ці не вярнуцца нам у Прыбалтыку? А чаму б і не. Маё меркаваньне: дзяржаўная самастойнасьць прыбалтыйскіх рэспублік аказалася недзеяздольнай. Яны не справіліся з гэтай задачай, таму што аказалася, што істоная большасьць этнічна мясцовага электарату – гэта нацыяты. А нацысты – гэта людзі, зь якімі нармальная размова і наданьне ім нармальных правоў немагчымыя. Гэта людзі, у якіх трэба спраляць. Куля – адзіны аргумент нацыятаў. І яны дачакаюцца, што нашы танкі будуць стаяць у Рызе”.

У выніку маем наступны лагічны шэраг: беларускія нацыяналісты і адраджэнцы – гэта паганцы, паганцы – гэта нацысты, прыбалты – таксама нацысты, кожнаму нацысту – куля. Гэта і ёсць канчатковая мэта таго, пра што мрояць як расейскія “апрычнікі”, гэтак і іх тутэйшыя калегі. Нездарма, “гарлівы літвін” у сваіх поглядах збліжаецца з абаронцамі савецкага рэжыму, у тым ліку прадстаўнікамі сучаснага беларускага афіцыёзу, якому, аказваецца, трэба яшчэ і падзячыць за ўсталяваны ў рэспубліцы “міжэтнічны і міжканфесійны” спакой. Дужа паказальна і тое, як прысабечваючы права прамаўляць ад імя усіх літвінаў Белы заяўляе: “Лiтвiны зацiкаўленыя у тым, каб Лукашэнка пратрымаўся як мага даужэй. Таму мы зычым яму моцнага здароуя i палiтычнай iнтуiцыi. Ягоны эканамiчны генiй, канешне, будзе вельмi моцна выпрабоўвацца ў наступным годзе (а можа i даўжэй), але мы, як шмат разоў ужо казалi, не за гэта найбольш яго паважаем, а рыхтык за ягоны паслядоўны (прынамсi дагэтуль) антынацызм”.

Не будзем чарговым разам згадваць прыхільнае выказванне Лукашэнкі пра гітлераўскую мадэль улады, каб не псаваць яго імідж паслядоўнага антынацыста.

Колькі слоў трэба сказаць і пра сімвал, які нібыта аб’ядноўвае грані “радыкальнай нацыяналістычнай сьвядомасьці” – свастыку. Вядома, для прафесійных змагароў з нацызмам адной толькі яе згадкі досыць, каб зрабіць высновы ды шчыраваць у праклёнах. Мы не будзем тут даводзіць, што сам знак значна старэйшы за нацызм і адназначна іх атаесамляць некарэктна, і што ён досыць пашыраны як ў хрысціянскім мастацтве, гэтак і ў беларускім народным арнаменце ды г.д. Звернемся лепей да меркавання навукоўца Рамана Багдасарава, які адмыслова займаўся гісторыяй сімвала і напісаў пра яго цэлую манаграфію. У інтэрвю радыёстанцыі “Эхо Москвы” ён, між іншым, пытаецца: “Чаму [чырвоная пяцікутная] зорка, нягледзячы на тое, што яна была паліта мільёнамі… літраў крыві й жыцьцяў у камуністычны перыяд – і ў нас, і ў Кітаі, і дзе заўгодна, у Камбоджы… – яна не выклікае адрынаньня і ніколі не выклікала, нават у горшыя гады савецкай улады, калі людзі накіроўваліся эшэлонамі проста?..” [у арыгінале артыкула ёсьць лінк на гэтую цытату. – Рэд.].

Зрэшты, на гэта мала хто звяртае ўвагу, бо нязручна — ускладняе бачанне сітуацыі, разбурае стэрэатып “ворага”. “Вораг касцёлу і народа” у выглядзе паганцаў і “нацыстаў-беларутэнаў” – вельмі зручны аб’ект нянавісці альбо як ахвяра для чарговага Халакосту і аўтодафэ. А.Белы абвяшчае з нагоды святкавання Ханукі: “Хаг Самеах! I няхай Пан скрушыць рог паганцам i у гэты раз!”. Але мы памятаем пра “подзвігі” юдэйскага цара Давіда ў змаганні з аманіцкімі паганцамі: “І сабраў Давід увесь народ і пайшоў да Равы, і ваяваў супроць яе і ўзяў яе… А народ, які быў у ім, ён вывеў і паклаў іх пад пілы, пад жалезныя малатарні, пад жалезныя сякеры, і кінуў іх у абпальныя печы. Так ён зрабіў з усімі гарадамі Аманіцкімі. І вярнуўся пасьля таго Давід і ўвесь народ у Ерусалім” (Другая Царстваў, 12:29,31).

Вам гэтае апісанне нічога не нагадвае?…

3.

КАБ НЯ СТАЦЬ «БАРАНАМІ» ДЛЯ “ГОРЛІВЫХ ЛІТВІНАЎ”

Ланцуговы слон Крывіі (паводле lesnoi-slon.livejournal.com/350849.html)

Ня так даўно сумна вядомы крыпта-гісторык Белы разрадзіўся сваім чарговым створам – артыкулам “Каб ня стаць “сардзінамі” для нацыстаў!”, напісаным па замове ізраільскай газеты “Мост”. Пра сур’ёзнасьць выданьня-замоўніка кажа той факт, што ў яго няма нават свайго інтэрнэт-сайта! Зрэшты, гэта ня важна, проста майце на ўвазе [тое, што ізраільская газеты ня мае сайта нічога ня сьведчыць пра яе ранг у межах сіянісцкай сістэмы. – Рэд.].

Прабегшы новы створ Белага, прадказальна напоўнены цемрашальствам, глупствамі, перакручваньнем фактаў і звычайнымі для “аффтара” арфаграфічнымі памылкамі, я ў чарговы раз пераканаўся, што бог карае сваіх дзяцей пазбаўленьнем розуму. Можна было б, вядома, закрыць інтэрнэт-старонку і забыць пра казус, але наш пацыент у апошні час разьвёў надта ўжо бурлівую дзейнасьць і з барацьбы зь ветракамі стаў пераходзіць на больш зямныя тэмы – глядзіш, яшчэ трошкі, і пяройдзе на асобы. Пагадзіцеся, сябры мае, абавязак кожнага сумленнага грамадзяніна – спыніць зло і выратаваць заблукалую душу ад агню пекла, бо псеўдавернік Белы забыў запаветы Бога і мае ўсе шанцы трапіць у Геену. Казаў жа Выратавальнік: “Не судзіце і не судзімыя будзеце”. На жаль, паны накшталт Белага, так захоплены барацьбой, што забываюць пра ўласную душу. А калі такая справа, дык нам, людзям прыстойным, трэба намагацца грэшную душу выратаваць. Амэн.

Як ужо многія заўважылі, артыкул Белага набыў шырокі рэзананс – пра яго ўжо напісалі і паважаны Аляксей Дэрмант, і Пётр Рудкоўскі. Але абодва артыкулы маюць хібу акадэмізму, я ж зьбіраюся напісаць пра рэчы больш зямныя, але ня менш важкія. Відавочна, што я ня здолею выкрыць усю хлусьню, напісаную ў працы Белага, бо гэтай хлусьні так шмат, што трэба было б напісаць цэлую кнігу, што немагчыма па шэрагу прычынаў. Таму я абмяркую некалькі найбольш дзікунскіх “фактаў”, узгаданых у пасквілі Белага. Пачнем, памаліўшыся.

Дык вось, цытата першая:

“У сувязі з гэтым скрайне важнай зьяўляецца пазіцыя, якую прымуць у стаўленьні да беларускага нацызму і крыптанацызму іншыя краіны. Перад усім, Расея, Польшча і Ізраіль. Бо менавіта народы гэтых трох краінаў прынеслі найбольшыя ахвяры на алтар перамогі над гітлераўскім нацызмам. Беларусь можна было б таксама дадаць да іх ліку, але праблема існуе ў тым, што яе страты, якія арыфметычна вылічваюцца ў сучасных палітычных межах і складаюць чвэрць, а як сьцьвярджае апошнім часам афіцыйная прапаганда – нават траціну даваеннага насельніцтва – як бы падзеленыя менавіта паміж гэтымі трыма культурнымі і гістарычнымі традыцыямі – руска-савецка-праваслаўнай, польска-літоўска-каталіцкай і габрэйскай.”

Ну, і як вам? “Важная пазіцыя” пабочных сіл! Трэба меркаваць, калі гэтыя краіны раптам вырашаць, што Беларусь як аплот нэанацызму трэба адбамбіць напалмам, наш гісторык будзе толькі рады. Спадар Белы, радыёмаячкі для ракетаў будзеце асабіста расстаўляць? І гэты чалавек апранаецца ў расу патрыёта, я б нават сказаў, ён апранаецца ў расу верніка-патрыёта!

Ідзем далей. Калі меркаваць па цытаце, дык Белы адмаўляе Беларусі ў наяўнасьці ўласнага народу — яна, бачыце, населена “руска-савецка-праваслаўным, польска-літоўска-каталіцкім і габрэйскім” народамі! “Беларусь можна было б назваць”, маўляў, толькі ніякай такой Беларусі няма, вось мы і не назавем! Вы толькі ўдумайцеся! Наш псеўдагісторык на поўным сур’ёзе лічыць, што народы Ізраіля пацярпелі больш, чым народ Беларусі! Пра якія такія народы краіны Ізраіля, якія пацярпелі ў вайну, ён гаворыць? Пра палестынцаў? Пра арабаў? Наш пісьменнік дахлусіўся да таго, што надаў Ізраілю гонар удзелу ў вайне, хаця нават дзеці малыя ведаюць пра тое, што гэтая дзяржава зьявілася ў сьвеце ПАСЬЛЯ другой сусьветнай, я б нават сказаў, што яе зьяўленьне стала ВЫНІКАМ той вайны. Дарагія беларусы, яшчэ раз зьвяртаю на логіку гэтага мракабеса – уласна, што Беларусь пацярпела ў вайне, лічыць нельга, затое можна лічыць пацярпелай дзяржаву, якой не існавала на мапе сьвету!

Яшчэ адзін момант. Наш аўтар лічыць, што менавіта Расея, Польшча і Ізраіль былі найбольш пасьлядоўнымі барацьбітамі з нацызмам. Ці так гэта?

Так, сапраўды, Польшча і Расея ваявалі супраць нацысцкай Нямеччыны. Пра Ізраіль мы пагаворым пазьней. Але ці можна абвінавачваць беларускіх нацыяналістаў у сувязях з нацыстамі і пры гэтым лічыць палякаў і расейцаў ангеламі-антыфашыстамі? Відавочна, наш гора-гісторык ці не знаёмы з гісторыяй, ці лічыць сваіх чытачоў поўнымі ідыётамі. Возьмем Польшчу, напрыклад. Ці была яна пасьлядоўным ворагам нацызму? Якое там! Разам з нацысцкай Нямеччынай Польшча займалася перадзелам Еўропы, за што ёй і надалі мянушку “гіена”. Як вядома, Польшча ў пары з нацысцкай Нямеччынай адабрала ў Чэхаславакіі Цешынскую вобласьць. Вось што распавядае нам пра антыфашысцкую Польшчу сапраўдная, “нябелая”, гісторыя: “14 лютага 1938 г. пад час сустрэчы з міністрам замежных справаў Польшчы Юзэфам Бекам Гітлер заявіў, што Чэшскую дзяржаву ў яе цяперашнім выглядзе немагчыма захаваць, бо яна ўяўляе зь сябе ў выніку гібельнай палітыкі чэхаў у Сярэдняй Еўропе небясьпечнае месца, камуністычны асяродак. Як было сказана ў афіцыйнай польскай справаздачы аб сустрэчы, пан Бек горача падтрымаў фюрэра.” Ай-ай-ай! Непрыгожа атрымліваецца – Польшча стала антынацысцкай толькі таму, што яе былы саюзьнік вырашыў падзяліць польскія землі зь яшчэ адной дарагой для Белага дзяржавай – СССР! Не дамоўся Нямеччына са Сталіным, глядзіш, адным нацысцкім хаўрусьнікам было б больш! Але для Белага Польшча, няхай і нацысцкі саюзьнік, але ўсе адно нашмат мілейшая за родную Беларусь.

Пра нацысцкага ворага — Расею — я казаць ня буду, бо чырвоны нацызм нічым ня лепшы за карычневы. Гэта па-першае. А па-другое, на баку гітлераўскай Нямеччыны ваявала некалькі МІЛЬЁНАЎ дарагіх расеян – куды ўжо нам, беларусам, якія нават пры самых максімальных падліках ня могуць пахваліцца і сотняй тысяч. Зрэшты, я ўпэўнены, што для спадара Белага мільёны нацыстаў зь ліку расейцаў і палякаў усё адно будуць мілейшыя за беларусаў, якія ўсьць зло апрыоры. Ідзем далей.

Наступная цытата нават не патрабуе каментараў: “Праблемы з гістарычнай памяцьцю ў Беларусі сапраўды вельмі актуальныя, але яны ў значнай меры тлумачацца сінтэтычнай канцэпцыяй самой Беларусі як краіны, ідэя якой узьнікла нямногім больш за 100 гадоў таму, і чые гістарычныя традыцыі ўлучаюць у сябе мінулае як уласна Беларусі (то бок практычна аднастайна-праваслаўнага ўсходу краіны), славянізаванай перыферыі былой гістарычнай Літвы, яшчэ зусім нядаўна каталіцкай і польскамоўнай, і ўкраінамоўнага Заходняга Палесься.” Шэдэўральна! Відавочна, любімай кнігай па гісторыі Беларусі ў спадара Белага была гісторыя Абецэдарскага. Трэба адзначыць, у савецкага мракабеса выгадавалася адпаведная зьмена! Белы, як і Абецэдарскі, лічыць, што не было ў нас ні Вітаўта, ні Міндоўга, ні Грунвальда, ні “Статута”, ні нават Багдановіча. Беларусы зваліліся з Месяца 100 гадоў таму і былі, відаць, знойдзеныя папярэднікамі Белага. Пасьля такіх дзікунскіх выказваньняў вы будзеце верыць у тое, што Белы – гісторык?

Яшчэ адна адметная цытата: “Бо нават тыран і садыст Сталін пад час вайны вымушаны быў, хаця б зьнешне, зьвярнуцца за падтрымкай да Праваслаўнай Царквы. Ды і ролю ксяндзоў і рабінаў, звонку не настолькі кідкую, у арганізацыі духовага супраціву нацызму, немагчыма пераацаніць.” Сталін Беламу мілейшы за беларускіх нацыяналістаў! Так, той самы Сталін, які вывез у Сібір і зьнішчыў тысячы і тысячы, той самы, які зьнічтожыў столькі сьвятароў, колькі Гітлеру і ня сьнілася! Відавочна, у палемічнай гарачцы наш псеўдагісторык страціў розум, іншага тлумачэньня любові да тырана і зьнішчальніка веры няма! Лекара ў студыю!

Зараз некалькі словаў пра “не настолькі кідкую ролю ксяндзоў” у арганізацыі духовага супраціву нацызму. Ці трэба мне нагадваць паважаным чытачам аб тым, што цяперашні Папа Рымскі быў перакананым нацыстам, удзельнічаў у “Гітлер югенд” і нават ваяваў? Магчыма, наш малаграматны барацьбіт з нацызмам ня ведае аб тым факце, што ў “Гітлер югенд” прымусам не забіралі, там удзельнічалі толькі добраахвотнікі-патрыёты Нямеччыны. Вось клятва “Гітлер югенд”: “У прысутнасьці гэтага сьцягу колеру крыві, які ўвасабляе фюрэра, я клянуся прысьвяціць усю сваю энэргію і сілу выратавальніку нашай краіны Адольфу Гітлеру. Я гатовы аддаць жыцьцё дзеля яго, і дапамажы мне ў гэтым Гасподзь Бог. Хайль Гітлер!” Спадар Белы, такія вось словы паўтараў ваш любімы Папеж 60 гадоў таму. Гэта мы распавядалі пра цяперашняга Папу Рымскага, а вось жа і сучасніка Гітлера Папу Рымскага Пія ХІІ многія абвінавачваюць у маўклівым патураньні фашызму. Вы, спадар Белы, аб гэтых абвінавачваньнях нічога ня чулі, не? Айцец Томас Фраўэнлоб сьведчыць: “Трэба не паказваць пальцам на форму з арлом, а ўчуцца ў стан Нямеччыны таго часу. Калі ўзяць цяпер практычна ўсіх нямецкіх сьвятароў таго ж узросту, што і Ёзэф Ратцынгер, дык выявіцца – усе яны амаль пагалоўна служылі ў вермахце. Я не зьдзіўлюся, калі нехта – нават і ў СС”. У завяршэньне тэмы рэлігіі яшчэ адна цытата аб такіх любімых для Белага ксяндзах і іншых каталіках-антыфашыстах: “На працэсе ў Нюрнбергу быў абнародаваны дакумент за ND № 2849 ад 16-га жніўня 1941 года, у якім прадстаўнік гестапа паведаміў у Берлін наступнае: “Мы высьветлілі, што, згодна з рапартам з рэлігійных колаў, архібіскуп Брізгіс (галава каталіцкай царквы Літвы) забараніў усім сьвятарам аказваць якую-небудзь дапамогу і любое садзеяньне габрэям”. Знаходзім зьвесткі, нават фотаздымкі сьвятароў са зброяй у руках, якія сьведчаць аб асабістым удзеле ў расправах над мірнымі жыхарамі.” Ці досыць, паважаны гісторык?

Пасьля паданых мной фактаў ці варта ўспрымаць сур’ёзна словы Белага аб тым, што: “Практычна ўсе нацыяналістычныя дзеячы часоў Другой сусьветнай вайны, якія ўслаўляюцца Ўладзімірам Арловым у кнізе “Імёны Свабоды”, заплямілі сябе злачынствамі супраць чалавечнасьці, у большай ці меншай ступені”. А? Бо калі глядзець на праблему вачамі Белага, дык сябе заплямілі ледзь ня ўсе еўрапейцы, улучна з Прадстаўніком Бога на Зямлі Папай Рымскім.

Але я, з вашага дазволу, прывяду яшчэ пару выкрывальніцтваў Белага, бо калі ўжо пачаў граміць падлюку і мракабеса, дык спыняцца на палове шляху ня варта.

Трошкі пра любімы Белым Ізраіль і габрэяў.

Я знарок вынес тэму “нацысты і габрэі” ў асабную главу. Вось чаму.

Па-першае, свой артыкульчык Белы надрукаваў у ізраільскай газеце. То бок ён, відаць, лічыць, што Ізраіль – гэта краіна прыстойная, ня тое, што Беларусь, якая захрасла ў нэанацызьме і язычніцтве. Па-другое, Белы лічыць, што народы Ізраіля зрабілі на алтар перамогі над нацызмам адзін з найбольшых унёскаў, што дае ім права судзіць заблудлых накшталт Беларусі. Давайце паглядзімі, ці так гэта на самой справе.

Габрэі-нацысты ня толькі існавалі, але іх было ня так ужо і мала. Тэма гэтая, безумоўна, табуяваная, але пры жаданьні можна раскапаць шмат фактаў – бо ж апрача псеўдагісторыкаў кшталту Белага на Зямлі існуе нямала і цалкам прыстойных людзей, якія шукаюць Ісьціну, а не займаюцца кан’юнктуршчынай. Пачнем з таго, што супрацоўніцтва нацыстаў з габрэямі-сіяністамі пачалося задоўга да таго, як беларускія нацыяналісты сталі пад сьцягі Гітлера.

У 1934 г. кіраўнік габрэйскага аддзела службы бясьпекі СС барон фон Мільдэнштайн быў госьцем сіянісцкіх арганізацый Палестыны. У верасьні-кастрычніку 1934 г. галоўны орган нацысцкай прапаганды “Дэр Ангрыфф”, якім кіраваў асабіста Гебельс, апублікаваў серыю з 12 артыкулаў Мільдэнштайна, дзе ўсямерна ўслаўлялася каланізацыйнае прадпрыемства сіяністаў. У памяць аб знаходжаньні кіраўніка габрэйскага аддзела СС у Палестыне Гебельс загадаў адчаканіць медаль, на адным баку якога была выява свастыкі, а на другім – шасьцікутнай зоркі (гл. фота ў пачатку артыкула; у арыгінале артыкула “Ланцуговага слана” пададзена спасылка на крыніцу гэтага фота; [спалучэньне гэтых сімвалаў дажыло да нашых дзён; гл. фота ўверсе зь сёньняшняй Газы. – Рэд.]).

Ганебным сімвалам “хаававы” і сіянісцка-нацысцкага супрацоўніцтва ўвогуле стаў набыты сіянісцкай Палестынскай параходнай кампаніяй у фашысцкай Нямеччыны пасажырскі лайнер “Гогенштайн”. У 1935 годзе гэты карабель адбыў з Брэмергафена ў Хайфу з габрэйскімі каланістамі на борце, адмыслова адабранымі прадстаўнікамі “Палестынскага офісу”. На карме карабля красавалася яго новае імя “Тэль-Авів”, напісанае старажытнагабрэйскімі літарамі, а на мачце рэяў сьцяг са свастыкай. Капітанам карабля быў стары сябра нацысцкай партыі Лейдзіг.

С.Л.Зіўс піша: “Вось дакументы, якія пацьвярджаюць наўпроставае супрацоўніцтва сіянісцкіх арганізацый зь гестапа (дакументы ёсьць у распараджэньні Антысіянісцкага камітэту). Хачу зьвярнуць увагу найперш на два зь іх. Першы ўяўляе зь сябе справаздачу пра кантакты чыноў зь гестапа з камандзіраваным у Берлін з Палестыны ўпаўнаважаным дыверсійна-выведчай арганізацыі сіяністаў “Хагана” Ф.Полкесам. Дарэчы кажучы, у кіраўніцтве гэтай арганізацыі ў той час знаходзіўся Леві Эшкал (Школьнік-Эшкал), які да таго на працягу трох гадоў працаваў у “Палестынскім офісе” ў Берліне, а затым стаў прэм’ер-міністрам Ізраіля і ў гэтай якасьці знаходзіўся ў час ізраільскай агрэсіі 1967 гг. Па ацэнках гестапа, рэальнасьць супрацоўніцтва зь сіяністамі забясьпечвалася ідэалагічнай платформай апошніх. У гестапаўскай справаздачы асабліва адзначаюцца два моманты, якія родняць сіяністаў з нацыстамі: па-першае, — скрайні нацыянал-шавінізм, па-другое, — адкрыты антыкамунізм. Гэтых двух момантаў было дастаткова для заключэньня бруднай і цынічнай зьдзелкі аб супрацоўніцтве. Другі дакумент – падрабязны машынапісны тэкст справаздачы аб паездцы А.Эйхмана і Г.Хагена ў Палестыну для паглыбленьня сувязяў з прадстаўніком “Хаганы” Палкесам”.

У 1930-я значна павялічыўся тыраж журнала “Юдзішэ рундшаў”. “Сіянісцкая дзейнасьць дасягнула ў Нямеччыне нябачанага размаху”, — з задавальненьнем адзначала амерыканская “Габрэйская энцыклапедыя”.

Адно з эсэсаўскіх выданьняў на працягу чэрвеня 1934 года пісала “пра неабходнасьць падвышэньня габрэйскай нацыянальнай самасьвядомасьці, павелічэньня габрэйскіх школ, габрэйскіх спартовых і культурных арганізацый” (Ф.Нікасія. “Трэці рэйх і палестынскае пытаньне”. Выд-ва “Техаскага ўніверсітэта, 1985 г.).

Афіцыёз СС газета “Дас Шварцэ Копф” у траўні 1935 г. прысьвяціла свой перадавы артыкул падтрымцы сіянізму: “Недалёкім ёсьць той час, калі ў Палестыну вярнуцца яе сыны, якія адсутнічалі больш за тысячу гадоў. Мы ад ўсяго сэрца вітаем іх і жадаем ім толькі самага найлепшага”.

У інтэрвю, якое было дадзена ўжо пасьля вайны, былы галава сіянісцкай федэрацыі Нямеччыны Ганс Фрыдэнталь казаў: “Гестапа рабіла ў тыя дні ўсё, каб дапамагчы эміграцыі, асабліва ў Палестыну. Мы часта атрымлівалі ад іх разнастайную дапамогу…” (Ф.Нікасія. “Трэці рэйх і палестынскае пытаньне”).

Калі ў 1935 годзе кангрэс нацыянал-сацыялістычнай партыі й рэйхстаг прынялі й ухвалілі нюрнбергскія расавыя законы, дык і “Юдзішэ рундшаў” пасьпяшалася ўхваліць іх: “Інтарэсы Нямечыны супадаюць з мэтамі Сусьветнага сіянісцкага кангрэсу… Новыя законы даюць габрэйскай меншасьці сваё культурнае і нацыянальнае жыцьцё… Нямеччына дае нам шчасьлівую магчымасьць быць самімі сабой і прапануе дзяржаўную абарону для асобнага жыцьця габрэйскай меншасьці”.

У супрацоўніцтве з нацысцкімі ўладамі сіянісцкія арганізацыі стварылі па ўсёй краіне сетку з прыкладна 40 лагероў і сельскагаспадарчых цэнтраў, у якіх навучаліся тыя, хто намерваўся перасяліцца на “зямлю абяцаную”. Над усімі гэтымі цэнтрамі й лагерамі горда луналі бела-блакітныя сьцягі з зоркай Давіда. Варта дадаць, што сьпецыялісты СС навучалі габрэйскіх патызан навыкам тэрарыстычнай вайны супраць англічан.

Пан Белы, ці вы добра сябе адчуваеце? Тады я працягваю.

Супрацоўніцтва сіяністаў з нацыстамі – гэта не адзіны факт супрацоўніцтва габрэяў зь Гітлерам. Пра салдатаў-габрэяў у гітлераўскай арміі можна прачытаць, напрыклад, тут [у арыгінале артыкула даецца спасылка. – Рэд.].

“Верагодна, многія зьдзівяцца, калі даведаюцца, што ў Другой Сусьветнай Вайне на баку Нямеччыны ваявала каля 150.000 салдатаў габрэйскага паходжаньня. Браян Марк Рыг (Bryan Mark Rigg) у сваёй кнізе «Габрэйскія салдаты Гітлера» («Hitler’s Jewish Soldiers») распавядае, што ў Другой Сусьветнай Вайне пад знакамі фашысцкай Нямеччыны ваявала мноства салдатаў з габрэйскімі каранямі… Па меркаваньні аўтара, Гітлер ведаў пра наяўнасьць такіх салдат у сваіх войсках, а некаторым зь іх Гітлер уласнаручна выдаваў пасьведчаньні, якія баранілі іх ад Нюрнбергскіх Расавых Законаў 1935-га года. У адпаведнасьці з гэтымі дакументамі, іх уладальнікаў лічылі сапраўднымі немцамі… Рыг піша, што большасьць такіх габрэяў ня ведалі пра Халакост, але некаторыя прымалі ўдзел у спаленьнях… Гэтыя габрэі, якія змагаліся за Нямеччыну, лічылі сябе сапраўднымі патрыётамі сваёй радзімы. Многія зь іх не лічылі сябе габрэямі, былі хрышчанымі па хрысьціянскіх звычаях… У кнізе гаворыцца, што каля 20 чалавек з “габрэйскай крывёй” былі ўзнагароджаны Рыцарскім крыжам. У нямецкай арміі было 2 фельдмаршалы і 15 генералаў габрэйскага паходжаньня”.

У адпаведнасьці з афіцыйнай савецкай статыстыкай габрэяў сярод ваеннапалонных налічвалася больш за 10.000 чалавек. Гэта нашмат больш, чым, напрыклад, фінаў, хаця Фінляндыя, у адрозьненьне ад любімага Белым Ізраіля, афіцыйна аб’явіла СССР вайну. Яшчэ раз паўтараю – толькі палонных габрэяў было 10 тысяч!

Ці вам дастаткова, пан Белы? Не. Тады давайце пойдзем далей.

Супрацоўніцтву габрэяў з нацыстамі ў “Вікіпедыі” прысьвечана цэлая глава [у арыгінале артыкула даецца спасылка. – Рэд.]. Вы, таварыш Белы, чытаць па-англійску навучаны? Ёсьць там, напрыклад, пра Юдэнраты (Judenräte). Ці вы ведаеце, што гэта такое? Гэта калі габрэі “самакіраваліся” ў гета пад нямецкай акупацыяй – законы прымалі, сваіх супляменьнікаў накіроўвалі на сьмерць, паліцыю сваю габрэйскую стварылі (гл. фота ўнізе). Пра габрэйскую паліцыю вы, таварыш гісторык, чулі? Не. Вось тут пачытайце [у арыгінале артыкула даецца спасылка. – Рэд.], а можаце і тут [у арыгінале артыкула даецца спасылка. – Рэд.].

Ці вы думаеце, што габрэйская паліцыя займалася толькі тым, што семкі ў бабак-гандлярак забірала? На жаль, не. Вось адзін, але характэрны прыклад: быў у слаўным горадзе Вільня свой Юдэнрат, у якім працаваў слаўны габрэйскі нацыст Генс. Вось, што пра яго пішуць: “Партрэт Генса можа быць яшчэ быльш выразным, калі ўспомніць, што ён ня толькі старшыня юдэнрату, але і камандзір габрэйскай паліцыі гета. 23 кастрычніка 1942 г. ён па даручэньні немцаў паслаў 30 паліцэйскіх-габрэяў у бліжэйшае мястэчка Ашмяны. Яны забралі з тамтэйшага гета 406 хворых і старых, перадалі іх немцам і летувіскім паліцэйскім, а тыя іх расстралялі… Праз чатыры дні Генс сабраў у юдэнраце супрацоўнікаў, каб распавесьці аб адной з найжахлівых трагедый – “калі габрэі вядуць на сьмерць габрэяў”. Так ён выказаўся і паведаміў, што немцы запатрабавалі ад яго забіць 1500 ашмянцаў, у першую чаргу дзяцей і шматдзетныя сем’і. Пачалі гандлявацца. Колькасьць асуджаных на сьмерць зьнізілася спачатку да 800, затым 600. Потым Генс і яго камісар паліцыі Дэслер адбілі ад пакараньня сьмерцю ўсіх, акрамя старых і невылечна хворых. Іх набралося 406. Генс казаў: “Пайшлі тыя, чые дні й без таго палічаны. Да прабачаць нам гэтыя старыя, яны былі ахвярай дзеля габрэяў й іх будучыні…”. Я павінен быў бы сказаць: “Я не хачу мараць рукі, пасылаючы паліцэйскіх выконваць гэтую брудную працу”. Але сёньня я кажу, што абавязаны замараць мае рукі, бо сёньня габрэйскі народ перажывае свой самы страшны час. Пяці мільёнаў ужо няма [нагадваем, гэта кастрычнік 1942 г.; нешта нам падказвае, што ў гэтай прамове прысутнічаюць элементы характэрнага круцельства. – Рэд.]. Наша задача выратаваць моцных і маладых ня толькі па ўзросьце, але і духам, а не разводзіць сантыменты. Калі ў Ашмянах сказалі рабіну, што для [патрабуемай] колькасьці не хапае людзей, а ў “маліне” хаваюцца пяць старых, ён сказаў, каб “маліну” адчынілі. Гэты чалавек маладога і моцнага духа”.

Як вам, таварыш Белы? Тут вам і габрэі, і ўзгаданыя вамі рабіны – усе замараліся… Ці дастаткова, пан гісторык? Ці пераканаў я вас у тым, што НАВАТ ГАБРЭІ супрацоўнічалі з нацыстамі, прычым, сьведчаньняў таго, што яны АСАБІСТА прымалі ўдзел у карных аперацыях, нашмат больш, чым сьведчаньняў таго, што беларускія нацыяналісты кагосьці там жыўцом спалілі ці расстралялі. Калі вы абвінавачваеце Беларусь у нацыяналізме, дык, можа, напішаце артыкул, у якім запатрабуеце ад Ізраіля, напрыклад, адмовіцца ад сваёй ідэалогіі – СІЯНІЗМУ, якая запляміла сябе сувязямі зь Гітлерам? Як ні круці, а здраднікаў-нацыстаў сярод габрэяў было больш, чым здраднікаў-беларусаў, бо тыя ж Юдэнраты знаходзіліся ці не ў кожным горадзе. Як ужо казалася, нават нацысты лічылі дамінуючы цяпер у Ізраілі сіянізм роднаснай ідэалогіяй. Нацызм ужо гадоў 50 як мёртвы, а вось сіянізм – больш чым жывы. Пан Белы, уключыце тэлевізар і паглядзіце навіны – вашыя сябры-сіяністы за аднаго забітага габрэя ўжо забілі больш за 300 палестынцаў, больш 700 паранілі й разбурылі цэлы горад. Нават ненавісныя вам нацысты не дазвалялі сабе забіваць трыста ні ў чым не вінаватых грамадзян у адказ на забойства аднаго немца. Можа, вам варта пачаць друкаваць у Ізраілі артыкулы іншага зьместу, бо ваш хрысьціянскі бог прапаведуе мір і любоў, якія неўласьцівыя для сучаснага сіянізму?

Думаю, мне пара затрымацца. Сваім артыкулам я хацеў паказаць, што абвінавачваньні беларускіх нацыяналістаў у тым, што яны ўсе нацысты, — гэта такое ж трызьненьне, як і абвінавачваньні летувісаў, латышоў, ураінцаў, рускіх і нават… габрэяў. У цяжкае ваеннае ліхалецьце кожнаму малому народу трэба было выбіраць, як жыць далей. Беларусам, якія трапілі ў жорны сталінскага і гітлераўскага нацызмаў, выбару ўвогуле ніхто не даваў. Як і габрэям, напрыклад. Але нікому і ў галаву не прыходзіць абвінавачваць габрэяў у нацызме. А вось цемрашал Белы усіх беларусаў-нацыяналістаў апрыёры назваў наступнікамі Гітлера. І я перакананы, прычына ня ў тым, што ён страціў розум.

Справа ў іншым. Наш “сябар” убачыў, што беларуская зямля пакуль чыстая ад такой заразы, як антыфашыстоўскія камітэты і фонды [гэта ня так, нашлёпкамі недарэчнай ANTIFA і год, і 2, і 3 гады таму ў Гародні былі абклеены многія слупы і мы на гэтую беларусафобскую акцыю яшчэ тады зьвярталі ўвагу; гл. nashaziamlia.org/2006/04/07/19; nashaziamlia.org/2006/11/20/401; nashaziamlia.org/2007/03/03/554 – Рэд.] – у іншых краінах гэтая ніша ўжо даўно занятая і напоўніцу функцыянуе. Пад такога кшталту барацьбу выдзяляюцца грошы і гранты [чаму б не сказаць – кім. – Рэд.], так што першы, хто назавецца ў Беларусі “антыфашыстам”, зрубіць банк. Менавіта сквапнасьць да грошай, а ніякі ні клопат пра краіну, і штурхае Белага. Ён хоча сядзець у цёплым кабінеце, атрымліваць гранты на барацьбу з фашызмам і антысемітызмам і нічога не рабіць.

Да чаго прыводзіць такая барацьба, можна паглядзець на прыкладах тых краін, у якіх зараза “антыфашызму” ўжо прыжылася – зачыняюцца газеты і часопісы, забараняюцца кнігі, зрываюцца канцэрты і выступы. Пад шыльдай барацьбы з фашызмам і антысемытызмам праводзіцца зьнішчэньне свабоды слова, выкараненьне свабоднай думкі, прымусовая лабатамія паліткарэктнасьцю [аўтар піша пра ўсталяваньне таталітарнага ліберастызму ў некалі дэмакратычным заходнім сьвеце, што ёсьць мэтай сіянакратыі (мы пра гэта паведамлялі); а вышэй аўтар напісаў пра “нічога не рабіць”; як бачым, будзе “Беламу” што рабіць... – Рэд.]. У Амерыцы, у якой “барацьба з расізмам” пачалася трохі раней, чым “барацьба з фашызмам”, у сьпіс падцэнзурных трапіла нават класічная дзіцячая кніжка “Хіжына дзядзькі Тома”. Відавочна, пан Белы хоча ўзначаліць барацьбу за цемрашальства ў Беларусі. Пад маскай клопату пра краіну гэты чалавек [каб гэта быў толькі гэты чалавек... – Рэд.] спрабуе ператварыць наша грамадства ў статак баранаў, якому нехта і недзе (відавочна, у Расеі, Польшчы або Ізралі) будзе паказваць, куды можна ісьці й што можна рабіць.

Белы і яго браты па розуму заслугоўваюць пагарды і становішча “руканепадавальных”.

Толькі праўда здольная перамагчы хлусьню, толькі ўсеагульная пагарда можа стрымаць сквапных цемрашалаў.

[абсалютна згодныя!!! – Рэд.].

Сёньня і ў наступны раз мы пагаворым пра “Алеся Белага” (заклікаем ня блытаць са знакамітым беларусам Анатолем Белым; гэта абсалютна розныя людзі па ўсіх ключавых крытэрах). “Алесь Белы”, ён жа – “Горлівы літвін”, ён жа яшчэ няведама хто, у т.л. у сапраўднасьці, апошнія пару месяцаў на слыху ў многіх у Беларусі. Вылучыўся гэты “таварыш” тым, што абвінаваціў шэраг нацыянальных герояў беларускага народу, якія цяпер асобы гістарычныя, а таксама некалькі сучасных даволі заслужаных беларусаў у… нацызме. Натуральна, мы вырашылі не ігнараваць, а, наадварот, прааналізаваць гэтую на першы погляд нейкую недарэчную падзею. Тым больш, што яна цалкам укладаецца ў пэўны сцэнар, які зьдзяйсьняецца ў Беларусі, які мы ўжо даўно заўважылі й аналізуем. Першае, што нам кінулася ў вочы, калі мы пабачылі “нашага героя” (на фота справа), – гэта неадпаведнасьць экстэр’ера чалавека яго прозьвішчу. Цікавая зьява, некаторыя чорненькія хочуць быць беленькімі. Такіх толькі ў Расеі некалькі. Напрыклад, былы кіраўнік СПС Мікіта Бялых (паказаны на фота ўверсе разам з Яўлінскім і Гайдарам), кіраўнік рускіх ДПНІ-шных фашыстаў Бялоў (зьлева ўнізе), вядомы апазіцыйны антыпуцінскі ідэолаг Бялкоўскі (у цэнтры). “Наш” “Белы” ў гэтым жа шэрагу. Тэндэнцыя, аднак. Комплекс непаўнавартасьці ў пэўнай групы асоб ці што? Але пяройдзем да зьместу. Дык вось, гэты “Алесь Белы”, які прэзентуе сябе ў сваім ЖЧ як “літвін, каталік і манархіст” (гл. gorliwy-litwin.livejournal.com, зьвярніце ўвагу на лагатып: Пагоня, 2009 г., надпісы “Я – літвін! А ты?”) абвінаваціў Міхася Вітушку, Барыса Рагулю, Станіслава Станкевіча, Усевалада Родзьку, Яна Філістовіча, Францішка Кушаля, Сымона Кандыбовіча, а таксама Уладзіміра Арлова, Аляксандра Лукашука, Сяргея Ярша ў… нацызме. Свой галоўны данос ён накіраваў у, ніколі не здагадаецеся – куды,… у Ізраіль. Гэты данос ён суправадзіў наступным тэкстам: “Гэта мой артыкул з сённяшняга (24.12.2008 г.) нумару ізраільскага штотыднёвіка «Мост”. Прашу піярыць і распаўсюджваць. Асаблівы дзякуй – за арганізацыю публікацый у папяровых і он-лайн СМІ”. Што ж, на пачатак мы выканаем гэтую просьбу, падаўшы артыкулы на нармальнай мове…

1.

КАБ НЕ ЗРАБІЦЦА “САРДЫНАМІ” ДЛЯ НАЦЫСТАЎ!  УСПЫШКА НАЦЫЗМУ Ў БЕЛАРУСІ МАГЧЫМАЯ Ў САМЫ БЛІЗКІ ЧАС

Dec. 24th, 2008 (паводле gorliwy-litwin.livejournal.com/203319.html)

У нядзелю ўвечары 19 кастрычніка [1941 г.] у сталоўцы на рынкавай плошчы Барысава быў наладжаны банкет у гонар нямецкай арміі. Прыбылі оберштурмфюрэр Краффэ і бургамістр Барысава Станіслаў Станкевіч і абвясьцілі, што праз некалькі гадзін пачнецца “важнейшая акцыя”. Раніцай 20 кастрычніка габрэяў сабралі і пачалі перавозіць на машынах і пешымі калонамі да ямаў. Зьбіралі ў яры ў 50 м ад магілаў. Перад расстрэлам распраналі і клалі тварам уніз, па выказваньні Станкевіча, “метадам сардынаў” дзеля эканоміі месца. Загадчык гаспадаркай аддзяленьня паліцыі Іосіф Майтак прывез водку. Паліцэйскія выпівалі і прыступалі да “працы”. Шмат параненых закапалі жывымі. Ямы былі прысыпаныя тонкім слоем зямлі, праз які прасочвалася кроў [ці можа кроў прасочвацца ўверх? – Рэд.]. Плынямі яна магла трапіць у Берэзіну. Тады магілу пакрылі незагашанай вапнай і дадатковым пластом пяску. За два дні, 20-21 кастрычніка 1941 г., расстралялі 7245 габрэяў. Аднак, з улікам іншых адасобленых акцый колькасьць ахвяраў у Барысаве дасягнула 9 тыс. У 1943 г. немцы прымусілі каманду ваеннапалонных выкопваць трупы габрэяў і спальваць на вялікіх вогнішчах. Пасьля заканчэньня працаў удзельнікаў гэтай аперацыі расстралялі.

Такіх эпізодаў у трагічнай гісторыі Беларусі часоў Другой сусьветнай вайны вядома вялікае мноства. Здавалася б, любы маральна здаровы чалавек не павінен вагацца што да сваёй ацэнкі такіх зладзействаў. Але вось у выкладаньні культавага для беларускіх нацыяналістаў пісьменьніка Уладзіміра Арлова, у яго выдадзенай у мінулым годзе кнізе “Імёны Свабоды” Станкевіч выглядае цалкам інакш.

“У гады Другой сусьветнай вайны Станіслаў [Станкевіч] быў сярод тых, хто імкнуўся выкарыстоўваць новыя гістарычныя абставіны ў інтарэсах беларускай справы, што і абумовіла расставаньне зь беларускай зямлёй – назаўсёды. Але ён лічыў, што нельга пазбавіць Беларусі таго, у каго яна ў сэрцы”. Далей з тым жа патасам апісваецца пасьляваенная літаратурная і публіцыстычная дзейнасьць Станкевіча, чалавека напраўду адукаванага і недурнога – яшчэ ў 1936 г. ён абараніў у Віленскім універсітэце доктарскую дысертацыю па беларускай літаратуры, што ў Польшчы таго часу патрабавала немалых высілкаў. Аднак розум і адукацыя спалучаліся ў ім з садысцкай лютасьцю і цынізмам – а ці ж мала такіх інтэлектуалаў было ў нацысцкай Нямеччыне? [наяўнасьць у нацысцкай Нямеччыне “такіх інтэлектуалаў” аніяк ня сьведчыць пра “садызм і цынізм” Станкевіча. – Рэд.]. А пасьля барысаўскай трагедыі, даказаўшы гаспадарам “Новай Еўропы” сваю адданасьць, Станкевіч пайшоў на падвышэньне – яго прызначылі кімсьці накшталт губернатара адной з дзьвюх вобласьцяў, на якія быў падзелены генеральны округ “Беларутэнія”, з цэнтрам у Баранавічах. Яго выдатныя арганізатарскія здольнасьці і тут выявіліся на поўную сілу – перад усім, у арганізацыі сістэмы татальнага зьнішчэньня ворагаў “беларускай справы”, як ён яе разумеў.

Наступным па важкасьці, пасьля габрэяў, ворагам былі палякі – і ня толькі магчымыя ўдзельнікі супраціву, але і ўся інтэлігенцыя, прадпрымальнікі, касьцельны актыў, увогуле ўсе колькі-небудзь сацыяльна актыўныя каталікі. Праскрыпцыйныя сьпісы для акупацыйных уладаў, якія былі амаль роўныя сьмяротнаму прысуду, з энтузіязмам складаліся нацыяналістычнымі актывістамі на месцах. Менавіта Баранавічы сталі ў вайну сапраўднай “цытадэльлю” беларускіх калабарацыяністаў. Станкевіч быў адным зь ініцыятараў стварэньня канцлагера Колдычава ў 16 км ад Баранавічаў і выпрасіў для нацыстаў “ганаровую” ролю практычна паўнаўладных яго гаспадароў – 4-я рота “элітнага” 13-га батальёна СД, які быў набраны зь ідэйных нацыяналістаў, ня толькі несла яго ахову, але і на пачатковым этапе існаваньня лагера яго камендантам быў камандзір гэтай роты Сяргей Бабко.

Паводле даных савецкай Надзвычайнай Дзяржаўнай Камісіі па расследаваньні злачынстваў акупантаў, у Колдычава было забіта і закатавана 22 тысячы чалавек – габрэяў, палякаў, беларусаў, рускіх, цыганоў. Яшчэ адна рота таго ж батальёну ахоўвала значна больш вядомы лагер сьмерці Трасьцянец пад Менскам, чацьверты ў Рэйху па маштабах зьнішчэньня людзей пасьля Асьвенцыма, Трэблінкі і Бухенвальда, але там яна “гублялася” ў агульнай масе ахоўнікаў, як нямецкіх, так і з суседніх зь Беларусьсю краінаў. Такога “фірмовага”, чыста “беларутэнскага” канцлагера, як Колдычава, не было больш нідзе, і гэтую заслугу можна аднесьці на рахунак Станіслава Станкевіча, інтэлектуала і арганізатара, які карыстаўся бязьмежным даверам гітлераўцаў. Пасьля адступленьня разам зь імі ў ліпені 1944 г. у Нямеччыну ён да самай капітуляцыі выдаваў у Берліне нацысцкую газету “Раніца”, дзе заклікаў да вайны да пераможнага заканчэньня. А пасьля вайны, перавербаваны амерыканцамі, перабраўся разам з паплечнікамі і адзінадумцамі за акіян, дзе заклаў традыцыі беларускай рэдакцыі Радыё Свабода і ўсёй пасьляваеннай эміграцыйнай публіцыстыкі.

Справа далёка не ў адным Станкевічы, а ў цэлай тэндэнцыі, якая становіцца ўсё больш пагражальнай. Можна было б не зьвяртаць увагу на асобна ўзятую кнігу (падборку біяграмаў, якія прагучалі ў 2006-07 гг. на Радыё Свабода), калі б яна не была своеасаблівым вынікам сінтэзу беларускага нацыяналістычнага пантэону апошняга дваццацігоддзя (1988-2008) і, фактычна, часткай афіцыйнай дактраны Беларускага Народнага Фронту і (у меншай ступені) саюзных яму палітычных партыяў. Імёны, якія былі ўлучаны ў нацыяналістычны “канон”, за гэтыя 20 гадоў прашлі своеасаблівую “абкатку” на тысячах публікацыяў он-лайн і на паперы, напісаных дзясяткамі, калі ня сотнямі, аўтараў, і ў апазіцыйнай частцы грамадства, на сёньня, зьяўляюцца агульнапрызнанымі “іконамі”. Найверагодней – праз невуцтва і абыякавасьць, а не праз сьвядомую падтрымку іх рэальнай, а не фальсіфікаванай, дзейнасьці ў гады Другой сусьветнай вайны. Але гэта мала што зьмяняе.

Практычна ўсе нацыяналістычныя дзеячы часоў Другой сусьветнай вайны, якіх услаўляе Уладзімір Арлоў у кнізе “Імёны Свабоды”, заплямілі сябе злачынствамі супраць чалавечнасьці, у большай ці меншай ступені.

Міхаіл Вітушка, у пачатку вайны галава карнай групы, якая пры наступленьні нямецкай арміі па яе сьлядах “абараняла” Заходняе Палесьсе ад атачэнцаў, савецкіх актывістаў, габрэяў, у канцы вайны – дыверсант, закінуты СС у тыл савецкіх войскаў пад час іх наступленьня. Францішак Кушаль, галоўны арганізатар практычна ўсіх пра-нацысцкіх узброеных фармаваньняў у Беларусі (цалкам заслугоўвае асобнай кнігі). Шматлікія злачынствы беларускіх паліцаяў супраць габрэяў, палякаў, увогуле ўсіх непажаданых для нацысцкага рэжыму, беларусаў у тым ліку, непасрэдна датычаць яго як свайго роду “галоўнага кадравіка” як паліцыі, так астатніх узброеных фармаваньняў. Янка Філістовіч, які канваіраваў габрэяў на галоўную фашысцкую фабрыку сьмерці ў Беларусі, у Трасьцянец.

Спынімся трохі больш падрабязна на Барысе Рагулі, камандзіры 68-га эскадрону СС, які выслужыўся перад нацыстамі даносам на манахіняў-назарэтак, якія былі расстраляныя ў Наваградку 01.08.1943 як закладніцы за ўсю каталіцкую інтэлігенцыю горада. Манастыр жа быў аддадзены пад казармы яго эскадрону, які быў набраны пераважна са студэнтаў настаўніцкай семінарыі. Пасьля вайны Рагуля, які нарабаваў у сваіх ахвяраў, пераважна габрэяў і каталікоў, немалыя сродкі, пераведзеныя ў жоўты метал, перабраўся за акіян і праз шчодрыя ахвяраваньні рамантычна настроеным журналістам дамогся стварэньня міфа пра сабе, як пра галоўнага нібы “пасьлядоўнага барацьбіта на два франты”, г.зн. супраць камунізму і нацызму. У цэнтры гэтага міфа знаходзіўся выдуманы праект коннага паходу “рагуляўцаў” на Менск у чэрвені 1944 г. і нібы абвяшчэньня незалежнай Беларускай дзяржавы – сюжэт, цалкам варты вялікага камбінатара Астапа ці гогалеўскага Хлестакова, — з тым адрозьненьнем, што за пыхлівымі басьнямі Рагулі крыюцца реальныя трагедыі яго ахвяраў. Ён нажываўся на санкцыянаваным немцамі, “з высокімі мэтамі”, рабаваньні забітых габрэяў, але і не забываў аб звычайным крымінале. Яго падазраюць у забойствах, з мэтай рабаўніцтва [ “падазраюць”? хто? НКВД? – Рэд.], некалькі шляхецкіх сем’яў у Наваградку і Дзятлава, якія вярнуліся пры немцах з Заходняй Еўропы і Польшчы.

Адзінае, з чым не пашанцавала Рагулі, сапраўднаму пестуну лёсу – гэта з народнай памяцьцю пра адзінаццаць сёстраў-назарэтак. Адплата не насьпела яго пры жыцьці, але залічэньне наваградскіх пакутніцаў да ліку блажэнных нябожчыкам Папай Іаанам Паўлам ІІ пачало, нарэшце, размываць абсурдны культ нацысцкага “героя”-кавалерыста. Увогуле, беларускім нацыстам вельмі не пашанцавала з адраджэньнем каталіцызму ў Беларусі (асабліва нечаканым для пасьляваеннай заакіянскай дыяспары), які значна ўзмацніў свае пазіцыі ў грамадстве за апошнія 20 гадоў. Факты мэтанакіраванага зьнішчэньня каталіцкага актыву гітлераўцамі і актыўная памагальніцкая роля ў гэтым беларускіх калабарантаў у апошні час выплываюць рэгулярна. У тым жа Колдычава і ў Баранавічах было зьнішчана больш за 40 ксяндзоў – то бок практычна ўвесь клір даваеннага Наваградскага ваяводства. Ды і ў іншых частках нацысцкай “Беларутэніі” справа мелася ня лепш – колькасьць зьнішчаных нацыстамі ў Беларусі ксяндзоў лічыцца на сотні. Вельмі часта іх каралі сьмерцю за хаваньне і дапамогу габрэям. У прыватнасьці, Адама Штарка (Слонім), забітага 19.12.1942 беларускімі паліцэйскімі разам з дзьвюма сёстрамі-“непакаянкамі”, таксама залічанага да блажэнных. А ўсяго ў Беларусі вядома некалькі дзясяткаў выпадкаў пакараньня сьмерцю ксяндзоў за дапамогу габрэям: Ф.Пачобут-Адляніцкі (Лунінец), М.Акрэйц (Браслаў), Я.Урбановіч (Брэст), К.Грахоўскі (Слонім, З.Міклоўскі (Валожын) і іншыя [ці ўсе яны былі палякамі? – Рэд.].

Заслуга ў адраджэньні памяці пра каталіцкіх пакутнікаў, якія аддалі свае жыцьці ў барацьбе з нацызмам, належыць перад усім кардыналу Казіміру Сьвёнтку, чалавеку легендарнаму, які прайшоў і гітлераўскія, і сталінскія лагеры і захаваў веру непахіснай. Яго намаганьні не дазволілі зрабіць Касьцёл і каталіцкі актыў саюзьнікамі нацыяналістаў. Многія каталікі актыўна ўдзельнічаюць у адраджэньні, ці, дакладней, — у стварэньні наноў беларускай культуры [пасьля зьнішчэньня кім? – Рэд.], але пры гэтым сьвядома дыстанцуюцца ад радыкальнага нацыяналізму [а гэта што такое? – Рэд.]. Касьцёлу цалкам неўласьцівыя расізм і нацыянальная выключнасьць, у казаньнях і ў практычных справах нязьменна падкрэсьліваецца неабходнасьць павагі і супрацы з прадстаўнікамі іншых канфесій [так, пра “Карту апалячанага” мы нядаўна пісалі; як і пра ролю касьцёлу ў апалячваньні белаурсаў. – Рэд.]. Менавіта за гэта нацыяналісты і недалюбліваюць Касьцёл, нягледзячы на тое, што гэта адзіны ўплывовы грамадскі інстытут у краіне, які афіцыйна выкарыстоўвае беларускую мову і пасьлядоўна патрануе беларускую культуру [напрыклад, на Гарадзеншчыне... – Рэд.]. Нацыяналісты ж у апошняе дзесяцігоддзе настолькі захапіліся “барацьбой з рэжымам” і асваеньнем сродкаў, якія выдзяляюцца на разьвіцьцё грамадзянскай супольнасьці [цікава пачуць прозьвішча хоць аднаго беларускага нацыяналіста, які з Захаду атрымаў хаця б 1000 баксаў; усё гэтыя “нацыяналісты” толькі такога тыпу, як сам “Алесь Белы”. – Рэд.], што патрэбы культурнага будаўніцтва ў краіне, якая ня мае традыцыі ўласнай дзяржаўнасьці [сапраўды, нават ВКЛ не было... – Рэд.], адкрыта ігнаруюць [напрыклад, наш сайт, дзе мы ўвесь час кажам ЭТНАЦЫД, ЭТНАЦЫД, ЭТНАЦЫД; цікава, а колькі разоў “Алесь Белы” выказаўся супраць этнацыду беларусаў? – Рэд.].

Рэжым Лукашэнкі, які рэзка крытыкуюць на Захадзе, ставіць сабе ў заслугу ня толькі адносную эканамічную стабільнасьць (якая пакуль што ў цэлым адпавядае большасьці насельніцтва), але і цалкам намацальны міжэтнічны і міжканфесійны мір у грамадстве [гэты “мір” знакамітага могілкавага варыянта; такім ён заўсёды бывае пры дыктатуры. – Рэд.]. Захады, з дапамогай якіх гэта было дасягнута, падабаюцца ня ўсім [“Алесю Беламу”, з усёй відавочнасьцю, падабаюцца. – Рэд.], але відавочна, што Лукашэнка не дапусьціў “сакралізацыі” і кананізацыі мясцовай версіі нацызму [Лу-ка не дапусьціў ўвогуле нічога нацыянальнага, у т.л. такой з усёй відавочнасьцю “нацысцкай зьявы”, як беларуская мова ў Беларусі; во які маладзец! – Рэд.], у адрозьненьне ад таго, што адбылося, напрыклад, ва Украіне і Латвіі [а пра Эстонію чаму забыў? – Рэд.].

Цяпер Беларусь знаходзіцца на выключна важным этапе сваёй гісторыі, на ростанях. Пачынаецца вымушаная лібералізацыя жорсткай ідэалагічнай сістэмы, створанай за апошнія 10-12 год [этнацыднай дыктатуры ў Беларусі ўжо 15 гадоў! – Рэд.], вышукваюцца магчымасьці збліжэньня з Захадам [абе рабое. – Рэд.]. Улада на ўласным досьведзе пераканалася ў неабходнасьці выбудоўваньня структураванай нацыянальнай тоеснасьці [а гэта што за зьвер? – Рэд.] – што раней аспрэчвалася ёю прынцыпова. Усё гэта – станоўчыя зьявы, якія трэба вітаць. Але яны ж ствараюць небясьпеку, што ў ідэалагічны вакуум пераходнага перыяду будуць “зацягнутыя” ідэі і сімвалы, якія раней у масавую грамадскую сьвядомасьць не дапускаліся. Выразнага імунітэту супраць нацысцкіх ідэй у сучасным беларускім грамадстве няма: да гэтага часу яны стрымліваліся магутнасьцю бюракратычнага апарату і дзяржаўнай прапаганды, масавай, але слаба аргументаванай, ня здольнай да вядзеньня прынцыповых дыскусій. Пакаленьне, якое ведае вайну не з пагалосак, ужо практычна перайшло ў іншы сьвет, а дзейснага антыфашысцкага і антыксенафобскага выхаваньня моладзь не атрымлівае. Паглыбленьне эканамічнага крызісу – вось што робіць беларускі нэа- і крыптанацызм асабліва небясьпечным. Як і ў Нямеччыне 1930-х, пагаршэньне эканамічнай сітуацыі падвышае запатрабаванасьць радыкальных ідэй сярод эканамічна дэпрэсіўных слаёў насельніцтва. У нейкі момант сітуацыя можа зьмяніцца гвалтоўна, лавінападобна [і такая ўлюбёная “Алесем Белым” лукашысцкая ўлада абрынецца; вось што яго пужае; а стабільнасьць этнацыду – гэта для яго, што трэба...; калі вы раптам забыліся, нагадваем: гэты тэкст аўтар перадаў у ізраільскую газету (чытай – ізраільскім сьпецслужбам). – Рэд.].

У сувязі з гэтым скрайне важнай зьяўляецца пазіцыя, якую прымуць у стаўленьні да беларускага нацызму і крыптанацызму іншыя краіны. Перад усім, Расея, Польшча і Ізраіль [вось хто – дзьве імперыі й сіяністы – павінны вырашаць лёс беларусаў; самі мы ня здольныя, больш за тое – ня маем права, таму што нацысты... – Рэд.]. Бо менавіта народы гэтых трох краінаў прынеслі найбольшыя ахвяры на алтар перамогі над гітлераўскім нацызмам [не, даражэнькі; найбольшыя ахвяры на алтар перамогі над гітлераўскім нацызмам прынесьлі менавіта беларусы, і гэта агульнавядома! а можа, гэта новая ўстаноўка, якую цяпер нам і ўсяму сьвету будуць намаўляць сіяністы?! – Рэд.]. Беларусь можна было б таксама дадаць да іх ліку, але праблема існуе ў тым, што яе страты, якія арыфметычна вылічваюцца ў сучасных палітычных межах і складаюць чвэрць, а як сьцьвярджае апошнім часам афіцыйная прапаганда – нават траціну даваеннага насельніцтва – як бы падзеленыя менавіта паміж гэтымі трыма культурнымі і гістарычнымі традыцыямі – руска-савецка-праваслаўнай, польска-літоўска-каталіцкай і габрэйскай [ясна, беларускай культурнай традыцыі не існуе, як і ніводнага беларуса, які загінуў у час Другой сусьветнай! вось да чаго дагаварыўся аўтар! вось яно – аблічча новага шавінізму-нацызму-фашызму! пазнаёмцеся! – Рэд.]. Супярэчнасьці паміж гэтымі традыцыямі і дазваляюць прыхільнікам нацызму ў Беларусі лавіраваць і накопліваць сілы [ва ўмовах 15-гадовай этнацыднай беларусафобскай дыктатуры ў Беларусі, тут сапраўды няма нікога акрамя “прыхільнікам нацызму”; знаёмцеся з рэінкарнаваным Гёбельсам, фота ўверсе справа! – Рэд.]. Пры гэтым нацысцкія калабаранты выступаюць, для радыкальных нацыяналістаў, як бы правобразам “аб’яднальнікаў нацыі”, яе “вызваліцелямі ад чужароднага ўплыву” [сапраўды, які “чужародны ўплыў”? усё ў Беларусі апошнія 200 гадоў робіцца беларусамі (і ва ўладзе, і ў апазіцыі), і ўсё выключна ў імя аб’ектыўных інтарэсаў беларускага народу; у т.л. этнацыд, генацыд, экацыд, дыскрымінацыя, рабаваньне, абкраданьне, шызафрэнізацыя, дэбілізацыя, разбэшчваньне, абыдленьне і г.д.. – Рэд.].

Абсалютная большасьць продкаў сучасных грамадзянаў Беларусі ў гады Другой сусьветнай вайны змагаліся з нацызмам – ці то ў савецкіх узброеных сілах, ці то ў польскіх, ці то ў партызанскіх атрадах – савецкіх, польскіх, габрэйскіх [цікава, а беларусы сярод гэтых “сучасных грамадзянаў Беларусі” ёсьць? – Рэд.]. Гітлераўскія калабаранты складалі мізэрную меншасьць сярод іх. І аднак, менавіта іх фізічныя і ідэйныя нашчадкі прэтэндуюць на тое, каб прадстаўляць “сапраўдную” волю ўсёй беларускай нацыі [толькі што аўтар аднёс усіх каталікоў у Беларусі да палякаў, усіх праваслаўных – да рускіх; беларускую культуру, паводле аўтара, трэба ствараць наноў. І тут ў яго раптам зьяўляецца беларуская нацыя, “сапраўдную волю якой” ён сабраўся прадстаўляць сам... – Рэд.]. Усіх астатніх суграмадзянаў яны ганарыста лічаць ці то незаконнымі прышлымі (“імігрантамі”, “акупантамі”), ці то “манкуртамі”, то бок людзьмі, якія страцілі нібы “сапраўдную”, то бок, санкцыянаваную нацыяналістамі, гістарычную памяць [во-во, зараз “Алесь Белы” нам распавядзе, якой павінна быць “сапраўдная гістарычная памяць” у беларусаў... – Рэд.].

Праблемы з гістарычнай памяцьцю ў Беларусі сапраўды вельмі актуальныя, але яны ў значнай меры тлумачацца сінтэтычнай канцэпцыяй самой Беларусі як краіны, ідэя якой узьнікла нямногім больш за 100 гадоў таму, і чые гістарычныя традыцыі ўлучаюць у сябе мінулае як уласна Беларусі (то бок практычна аднастайна-праваслаўнага ўсходу краіны), славянізаванай перыферыі былой гістарычнай Літвы, яшчэ зусім нядаўна каталіцкай і польскамоўнай, і ўкраінамоўнага Заходняга Палесься [ну, вядома ж, ніякага ВКЛ. – Рэд.]. І, вядома ж, нельга забываць пра шматлікую (да Халакосту) габрэйскую меншасьць, якая складала 100 гадоў таму 1/6 частку насельніцтва сучаснай Беларусі – больш, чым дзе-небудзь у сьвеце, на той момант [як можна забыць пра “шматлікую габрэйскую меншасьць”? ніяк; а вось габрэйская меншасьць пра гасьціннасьць беларускага народў можа забыць... – Рэд.]. Краіны з назвай “Беларусь”, з сучаснымі межамі і ўсеахопным для ўсёй тэрыторыі і ўсіх сацыяльных слаёў самасьвядомасьцю, да пачатку ХХ ст. проста не існавала [а краіны з назвай “Ізраіль” не існавала да сярэдзіны ХХ стагоддзя і што з гэтага вынікае; паслухаем парадаў “Алеся Белага”. – Рэд.]. Яе ўзьнікненьне нельга назваць гістарычнай выпадковасьцю, але яе тэрыторыя і сімвалічныя каштоўнасьці фармаваліся як бы паводле “рэшткавага прынцыпу”, то бок паступова ўлучалі ў сябе тое, што не было эфектыўна асвоена суседзямі [з багатай і разнастайнай спадчыны беларусаў засталося тое, што не ўдалося зьесьці ці зьнішчыць суседнім злачыным імперыям. – Рэд.]. З пункту гледжаньня радыкальных нацыяналістаў, гэта надае асаблівае значэнье нацысцкім калабарантам, паколькі яны САПРАЎДЫ былі фактычна першай адносна арганізаванай сілай, якая выступіла няхай з нясьмелымі, але ўзброенымі спробамі дэклараваць існаваньне Беларусі як суб’екта, няхай і за сьпіной у Гітлера [так, у гісторыі ня толькі не існавала ВКЛ, але і БНР, і БССР; не існавала – вось, што цяпер трэба ведаць... – Рэд.]. (Зрэшты, гэтая “нясьмеласьць” не перашкодзіла ім бязьлітасна распраўляцца з безабароннымі няўзброенымі людзьмі). Гэта ж – абумоўлівае асаблівую небясьпечнасьць радыкальнага беларускага нацыяналізму, у параўнаньні з аналагічнымі рухамі ў суседніх краінах. Дастаткова выразна гэтую небясьпечнасьць сфармуляваў палітолаг Юры Шэўцоў, аўтар артыкула “Дзяржаўны антынацызм Беларусі”: “Любое распаўсюджаньне беларускага нацыяналізму ў Беларусі абавязкова цягне за сабой культ вельмі яскрава выяўленых нацысцкіх калабарантаў. Іншых герояў у беларускага нацыяналізму ў эпоху Другой сусьветнай вайны проста не было. Беларускія нацыяналісты не стварылі аналага украінскай УПА ці польскай Арміі Краёвай – нацыяналістычнай арганізацыі, якая б супрацьстаяла “камуністам і нацыстам”. Яны не абвясьцілі ніякай незалежнасьці няхай і пад уладай нацыстаў, як гэта зрабіла АУН улетку 1941 году ва Львове. У іх не было сваёй дзяржаўнасьці ў міжваенны перыяд, якая была б зьліквідаваная “камуністамі і нацыстамі”, як у “прыбалтаў”. У гісторыі беларускага нацыяналізму проста няма за што зачапіцца, каб пабудаваць ненацысцкі беларускі нацыяналістычны “міф” Другой сусьветнай вайны” [аб’ява: цяпер рэдакцыя будзе надаваць адмысловую ўвагу асьвятленьню ўсіх пералічаных пытаньняў, каб беларусы ведалі, наколькі падобныя выказваньні ёсьць дэбільным прапагандысцкім міфам расейскіх і сіяніцкіх беларусафобаў-невукаў. – Рэд.].

Такія ненацысцкія “міфы”, дакладней – сістэмы калектыўнай гістарычнай памяці, хаця і нятоесныя адна адной, ёсьць ва ўсіх этнаканфесіянальных груп насельніцтва Беларусі. (Нагадаем, што ў даваеннай БССР было 4 дзяржаўныя мовы – беларуская, руская, польская і ідыш) [мы, беларусы, умеем працаваць над памылкамі: цяпер у будучай Беларускай дзяржаве будзе толькі адна дзяржаўная мова – беларуская! – Рэд.]. І ўсе яны, урэшце, усходзяць да адзінай біблейскай, юдэахрысьціянскай сістэме каштоўнасьцяў, да Дэкалогу. Бо нават тыран і садыст Сталін пад час вайны вымушаны быў, хаця б зьнешне, зьвярнуцца за падтрымкай да Праваслаўнай Царквы. Ды і роля ксяндзоў і рабінаў, якая звонку ня так кідаецца ў вочы, у арганізацыі духовага супраціву нацызму, немагчыма пераацаніць [а гэта якім бокам тут? – Рэд.]. Зрэшты, вырашальнай была ня столькі арганізатарская роля духавенства ў гэты момант, колькі назапашаная папярэднімі пакаленьнямі, і ня сьцертая да канца сталінскімі і гітлераўскімі рэпрэсіямі, рэшта прывітых імі [кім? рабінамі? – Рэд.] этычных нормаў і ўяўленьняў пра чалавечнасьць, то бок фактычна – вобраз Божы [такім чынам, “вобраз Божы” быў толькі ў тых, хто хадзіў да рабінаў і ксяндзоў... – Рэд.].

Але, калі пасьлядоўна выключыць з культурнага поля Беларусі ўсе гэтыя тры традыцыі, — праваслаўе, каталіцызм і юдаізм, як хацелася б радыкальным нацыяналістам, дык што застанецца? [усе, хто зьнішчаў, зьнішчае ці будзе зьнішчаць беларускі народ, сапраўды, прыйдзе час, адкажуць перад суворым судом! – Рэд.] Толькі язычніцкі слой, дацывілізацыйны, варожы да ўсіх монатэістычных рэлігій і цывілізацыйных структур, створаных іх культурнымі кодамі [застаецца] [цікава, а куды падзеліся ўніяты, пратэстанты, атэісты, няверуючыя, малаверуючыя ды іншыя? – Рэд.]. Сучасны беларускі ідэйны нэанацызм (пакуль яшчэ – не арганізацыйны, бо нацыяналістычныя арганізацыі накшталт Беларускага Народнага Фронту не зьяўляюцца, на дадзены момант, аднастайна нацысцкімі) вельмі шчыльна зьвязаны з нэаязычніцтвам. Гэтая арганічная сувязь не заўсёды пасьлядоўна ўсьведамляецца прыхільнікамі гэтых ідэалагічных плыняў, але сярод моладзі, захапленьне язычніцкімі рытуаламі і “багамі” амаль аўтаматычна цягне за сабой інтарэс да про-нацысцкіх фармаваньняў, іх сімвалікі і гістарычнай міфалогіі. І наадварот: нацысцкія погляды і ў асаблівасьці – праекты будучыні [зьвярніце ўвагу, вось чаго баяцца “белыя”; больш за ўсё яны баяцца, калі беларусы сфармулююць сваю МЭТУ – Праграмны вобраз будучай беларускай дзярдавы! – Рэд.] — патрабуюць “сакральнай санкцыі”, якую можа даць толькі язычніцтва [этнічна-нацыянальныя ўтварэньні – гэта АБ’ЕКТЫЎНЫЯ часткі чалавецтва (у адрозьненьне ад рэлігійнага падзелу, які зьяўляецца штучным), за кошт разнастайнасьці і ўзаемадзеяньня якіх толькі і можа адбывацца прагрэсіўнае разьвіцьцё людскай цывілізацыі. Так што нацыянальнай ідэі не патрэбныя ніякія “сакральныя санкцыі”. – Рэд.]. Сотні персанальных блогаў у Байнэце даюць магчымасьць у гэтым пераканацца.

Дзьве грані радыкальнай нацыяналістычнай сьвядомасьці, нацызм і язычніцтва, сімвалічна аб’ядноўваюцца свастыкай, рознымі варыянтамі якой багаты Байнэт. Нацыяналістычныя вярхі гэтай тэндэнцыі ня толькі не супрацівяцца, але і ўсяляк культывуюць. Арганізаваныя групоўкі прыхільнікаў язычніцтва адкрыта дзейнічаюць практычна ва ўсіх гуманітарных ВНУ краіны [моладзь выдатна адчувае крывадушша і блюзнэрства расейскаімперскіх папоў ды прапольскіх ксяндзоў і шукае сваё. – Рэд.]. Іх лідары прама заяўляюць, што нібы “ўс