Паважаныя беларусы-літвіны, суайчыньнікі. Зьвяртаемся да вас са словамі  заклапочанасьці аб лёсе нашай Бацькаўшчыны — Беларусі. У мінулым годзе у Бельгіі (Антвэрпен) быў заснаваны  Офіс Беларускай Палітычнай Эміграцыі (ОБПЭ, в.а. ген. дырэктарa cп. С.Аксімовіч, дырэктар І.Лазарчук). Офіс зарэгістраваны і мае акрэдытацыю у Еўрапарламенце. Яго заснавальнікі — фізічныя асобы, прадстаўнікі палітычнай эміграцыі апошняга дзесяцігоддзя. Стратэгія Офіса палягае ў кансалідацыі і каардынацыі намаганьняў беларускай дыяспары сьвету супраць зьнішчэньня беларускага этнасу, дапамога беларускай нацыі ў барацьбе за свае правы і жыцьцёвыя інтарэсы, за пабудову беларуска-літвінскай дзяржавы, супраць паўзучай акупацыі з боку Расеі.

Кожны павінен усьведамляць, што азначаная дзейнасьць ОБПЭ зьяўляецца і легальнай, і цывілізаванай, і самай што ні на ёсьць дэмакратычнай. І, у прынцыпе, кожны беларус-літвін нават абавязаны змагацца за вышэй азначаную мэту. Іншая справа, што далёка ня ўсе беларусы гатовыя ўзяць на сябе гэтыя абавязкі.

Нас не ўвядзе ў зман і “заклапочанасьць” палітыкаў іншых замежных краін лёсам нашай Бацькаўшчыны. Усе іх заявы носяць дэкларатыўны характар, а кропкавыя санкцыі не спрыяюць набліжэньню пазітыўных зьмен у Беларусі. Палітыка дыялогу і ўлагоджваньня рэжыму з боку міжнародных палітыкаў з трэскам правалілася. 

Адсутнасьць сусветнай кансалідаванай і жорсткай стратэгіі ў дачыненьні да крымінальнага рэжыму, донарская дапамога яму з боку Расеі сьведчаць аб адсутнасьці зацікаўленасьці, як ў Расеі, так і ў Захаду, у пабудове моцнай беларускай нацыянальнай дзяржавы. Нас разглядаюць не як суб’екта міжнароднай палітыкі, а як будучую сьферу свайго ўплыву, ці часткай сваёй тэрыторыі, а беларускую нацыю — як танную працоўную сілу (рабоў).

Мы лічым сябе ня больш сумленнымі беларусамі за іншых беларусаў і ня больш патрыятычнымі. Тут, у замежжы, мы — чальцы розных палітычных партый і арганізацый — ня можам быць афіцыйнымі прадстаўнікамі беларускай нацыі і не ўпаўнаважаны выступаць ад яе імя. Тым ня менш, мы бярэм частку адказнасьці за яе будучыню. Мы гатовыя несьці і асабістую адказнасьць за свае словы і дзеяньні перад беларускім грамадствам і суайчыньнікамі ў сьвеце. Таму адкрыта заяўляем аб сваёй грамадзянскай пазіцыі і сваім бачаньні будучай Беларусі.  На сеньняшні дзень у нас ёсьць прыхільнікі і паплечнікі — у Літве, Чэхіі, Польшчы, Вялікай Брытаніі, Нямеччыне.

Мэтай і задачамі ОБПЭ зьяўляюцца:

- усебаковая адрасная дапамога (юрыдычная, маральная, матэрыяльная) беларускім палітычным уцекачам у замежжы;

- пашырэньне адукацыйнай, інфармацыйнай дзейнасьці (беларускамоўныя сайты, інтэрнэт-тэлебачаньне, іншае), накіраванай на зьдзяйсьненьне аб’ектыўных інтарэсаў беларуска-літвінскага народу. Сярод гэтых інтарэсаў на сёньня самы галоўны — мець для сябе сваю беларуска-літвінскую дзяржаву;

- у матэрыяльным забесьпячэньні сваёй дзейнасьці ОБПЭ разьлічвае найперш на самафінансаваньне. Аснову фінансавага забесьпячэньня павінен скласьці збор сродкаў зь беларусаў-літвінаў. Карыстацца любой падтрымкай (у тым ліку матэрыяльнай) можна толькі ад тых арганізацый, якім адпавядаюць нашы мэты. Апошні падыход ёсьць грунтам для ўсіх іншых форм супрацоўніцтва зь іншымі арганізацыямі. Падстройвацца пад інтарэсы і мэты іншых сіл, каб атрымаць грошы (як гэта робіць сучасная «апазіцыя»), катэгарычна забараняецца;

 - адраджэньне нацыянальнай сьвядомасьці і кансалідацыі ў барацьбе за свае жыцьцёвыя інтарэсы, якія палягаюць у праве беларусам быць гаспадарамі на сваёй зямлі, распараджацца яе нетрамі, карыстаньні вынікамі сваёй працы, у наданьні беларускай мове статусу адзінай дзяржаўнай…

Суайчыньнікі!

Зьвяртаем вашу ўвагу на тое, што сеньня замала захоўваць беларускую  прысутнасьць у сьвеце, замала таньчыць і сьпяваць па-беларуску, замала рабіць ні да чаго не абавязваючыя заявы. Не ўражваюць пікеты і ўсялякія флэш-мобы — да іх ужо прызвычаіліся. Ня трэба агітаваць і выхоўваць замежную супольнасьць, у яе сваё жыцьцё, свае прагматычныя інтарэсы. Трэба разумець, што ў сьвеце шмат краін, якім патрэбна дапамога, і Беларусь адна зь іх. Таму трэба пакінуць спадзевы на міжнародную супольнасьць. Як шматсотгадовая наша гісторыя, так і падзеі апошніх дзесяцігодзяў ясна паказалі, што беларусам бессэнсоўна разьлічваць на тое, што нехта зразумее нашыя праблемы і з-за пачуцьця інтэрнацыянальнай салідарнасьці падтрымае нас. Спадзявацца трэба толькі на сябе і сваіх супляменьнікаў. Таму ў беларуска-літвінскага народу ёсьць толькі адзін шлях для дасягненьня сваіх аб’ектыўных інтарэсаў. Гэты шлях вядзе празь яднаньне ўсіх беларусаў-літвінаў і нашу ўласную самаарганізацыю. Інакш з  часам ад беларускай нацыянальнай дзяржавы застанецца адна геаграфічная назва ў гісторыі.

Асаблівым момантам у дзейнасьці ОБПЭ у замежжы павіна быць усьведамленьне, што сапраўды дэмакратычная нацыянальная дзяржава (якая есьць галоўнай мэтай ОБПЭ) павінна быць надзейным аплотам (домам, зямлёй, Бацькаўшчынай) для любога беларуса-літвіна, дзе б ён ні жыў цяпер. Ён заўседы павінен мець магчымасьць у любы момант вярнуцца на Радзіму і яна павінна прыняць яго з распрасьцёртымі абдымкамі. Такога сёньня няма. І пакуль Беларуская Дзяржава ня будзе належаць беларускаму народу, такога ня будзе. Але такое павінна быць і ОБПЭ будзе за гэта змагацца.

Мы зьвяртаемся да беларусаў у Еўропе, Азіі, Аўстраліі, Амерыцы, Канадзе з пытаньнем: хто вы, што вы можаце зрабіць для сваёй беларускай нацыі? Чым вы можаце быць карыснымі? Дзе ваш Грунвальд?

Можна прывесьці прыклад салідарнасьці і ўзаемадапамогі паваеннай эміграцыі. Беларусы, ратуючыся ад камуністычнай заразы, галечы і жабрацтва, здолелі знайсьці адзін аднаго, дапамагалі адзін аднаму, аб’ядналі свае намаганьні, перамаглі самоту і жабрацтва. Іх заўважылі і пачалі лічыцца. І яны выжылі самі і дапамаглі іншым. Мы не агітуем, мы распавядаем пра рэальныя рэчы і грукаемся да вашага розуму і сэрца.

Сёньня да месца будзе заклік: «Беларуская Нацыя і Бацькаўшчына — у небясьпецы!» Пастаўце сябе на месца тых, каму патрэбна ваша дапамога. Спыніце спрэчкі і рознагалосьсі паміж сабой, знайдзіце адзін аднаго, спыніце падзел па прыналежнасьці да ўсялякіх партый і рухаў, асабістых сімпатый. У замежжы мы ўсе — толькі беларусы.

Спадзяёмся, што той, хто адгукнецца на наш заклік, знойдзе нас — прапануе сваю дапамогу, і разам мы будзем набліжаць перамогу беларускай нацыі. Разам мы пераможам.

Дапамога беларускай справе можа быць у трох формах (ва усіх разам ці ў любой зь іх):

- удзел справамі (удзел у самых розных акцыях);

- словамі (публічна, ці тэт-а-тэт, выступы, дыскусіі);

- фінансава (грашовыя ахвяраваньні на выкананьне пастаўленых мэт і задач).

Чужога гора — не бывае!

Гэй, ліцьвіны, Бог нам радзіць!

-

З павагай.

Я.Мурашка, каардынатар Офісу Беларускай Палітычнай Эміграцыі.

-

Для тых, хто нас пачуў, Е-mail:   zbn42@mail.ru                   

23.01.2012 г.

-

P.S.

Суайчыньнікі! Калі ласка, распаўсюдзьце сярод нашых супляменьнікаў.

Паскудная, вядома, тэма, за аналіз якой мы ўзяліся. Але, што зробіш, калі-небудзь зь ёй трэба было разьбірацца і вызначацца. Тым больш, што падзеі ў сьвеце прысьпешваюць. Дзякуй богу, наша справа набліжаецца да фінішу (у дадзеным ідэалагічным пытаньні, вядома). Абставіны такія, што многія, хто думае, як мы, баяцца і памоўкваюць у анучку (у т.л. прыкідваючыся “крутымі палітыкамі”), і гэтым пасіўна cаўдзельнічаюць у распаўзаньні зла… Хай сабе. Мы — іншыя, для нас такое непрымальна. Больш за тое – аплаціцца. Мы ў Беларусі зноў будзем аднымі зь першых, і так назаўсёды цяпер застанецца…

Амаль 7 гадоў таму, калі зьбіраўся матэрыял для першага артыкула, зь якога пачалася праца сайта (“НАША ГАЛОЎНАЯ ПРАБЛЕМА – ЭТНАЦЫД, НАША МЭТА – БЕЛАРУСКАЯ ДЗЯРЖАВА!”; пачынаць чытаць адсюль: http://nashaziamlia.org/2006/04/04/14/), мы ня ведалі столькі, колькі ведаем сёньня. Нам здавалася, што калі рознае дэзарыентацыйнае і абыдляючае паскудства льецца на наш беларускі народ з боку расейскай імперыі (у асноўным праз расейскае тэлебачаньне, якому пры Лу-ку цалкам падпарадкавана беларуская інфармацыйная прастора), дык і крыніца зла знаходзіцца там. Гэтае інфармацыйнае зло мы выразна бачылі й ўжо тады ўзорна аналізавалі (раім пачытаць ці перачытаць наступнае: http://nashaziamlia.org/2006/04/06/17/#more-17; http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19/; http://nashaziamlia.org/2006/04/10/26/). Брудна-дэгенератыўная расейская інфармацыйная плыць нікуды не падзелася, але цяпер дадаткова стала відавочным, што і тэрыторыя цяперашняй расейскай імперыі таксама падпарадкаваная вонкаваму ўзьдзеяньню, што галоўны кіраўнічы цэнтар наўмыснага разбэшчваньня людзей, да стану поўнага абыдленьня, знаходзіцца ня там, а на… захадзе.

Вядома, расейская імпербюракратыя дадае ў гэты працэс свой “творчыя ўнёсак”. Так, калі на Захадзе, па зьвестках, якія мае рэдакцыя, палітычныя эліты (просім ня блытаць з элітай нацыянальнай!) дамовіліся, што яны ня будуць уносіць педафілію ў атрутную інфармацыйную мікстуру (хопіць розных іншых форм садаміі – гомасексуалізма, заафіліі, некрафіліі), расейская імперыякратыя дадала і гэта. Ці то шматлікая колькасьць беспрытульных дзетак у “Вялікай Расеі” правакуе педафілію, ці то больш нізкі (ніжэй падлогі) маральны ўзровень расейскай імперыякратыі ў параўнаньні зь заходняй  ліберастыяй абумовілі такі феномен. Мы гэтага ня ведаем. Але вядома, што ў прапагандзе педафіліі заўважаны нават хранічны прэзідэнт Расеі апошніх часоў — У. Пуцін (гл. фота, на якіх зафіксаваны яго скандальны вядомы “вычын” — публічны пацалунак хлопчыка ў аголены жывот, зьдзейсьнены на тэрыторыі Крамля…).

*

Рэальная праблема ці тэндэнцыйная падтасоўка фактаў

Некаторыя могуць заявіць: ці мала ў сьвеце розных дэгенератаў й ідыётаў? Маўляў, яны заўсёды былі, ёсьць і будуць. Маўляў, рэдакцыя накалупала за шмат гадоў некалькі выпадкаў розных вычварэнстваў і выдае іх за сістэму…

Прабачце, шаноўныя – гэта не “асобныя выпадкі”. Пададзеныя ў папярэдніх частках гэта матэрыялу факты сьведчаць, што мы маем дачыненьне з адмыслова арганізаваным распаўсюдам у глабальным маштабе сатанінскай разбэшчвальна-дэгенератыўнай плыньні – зьявай абсалютна новай у гісторыі чалавецтва!

Так, напрыклад:

- калі разбэшчвальныя “гей-парады” адбываюцца ледзь не глабальна (ад каталіцкай Калумбіі, праз праваслаўную Сербію да мусульманскай Турцыі);

- калі прэзідэнт ЗША ў дырэктыўнай форме загадвае кіраўнікам усіх амбасадаў у сьвеце ў якасьці галоўнай задачы заняцца “абаронай правоў сексуальных меншасьцяў”, а прэм’ер Вялікабрытаніі спачатку просіць прабачэньня ў збачэнцаў за тое, што яго партыя некалі прымала кансерватыўныя законы, а пасьля пагражае незалежным дзяржавам санкцыямі, патрабуючы адмяніць заканадаўства, якое забараняе садамію (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/19/4596/#more-4596);

- калі беларуская служба радыё “Свабода” ў апошнія гады з рэгулярнасьцю гадзіньніка актуалізуе перад сваімі слухачамі садамісцкую тэму, выдаючы яе ў выключна станоўчым ключы, пры гэтым самай галоўнай праблеме беларускага народу – этнацыду  – надае ў сотні разоў меншую ўвагу;

- калі тое ж радыё рэгулярна і безальтэрнатыўна дае слова аднаму зь ідэолагаў садамізацыі Беларусі, які, у сваю чаргу, накідае вось такі крытэр дэмакратычнасьці беларускай апазіцыі й грамадства: “менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнікаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі” (усё гэта гл. тут: http://nashaziamlia.org/2011/12/21/4618/#more-4618);;

- калі кіраўнікі й прадстаўнікі “Захаду” ўводзяць садамісцкія рэйтынгі для краін Усходняй Еўропы (гл. http://nashaziamlia.org/2012/01/02/4687/), па якіх краіны, дзе бароніцца культура і прыстойнасьць, апынаюцца на пошніх месцах…;

- калі “абаронцы правоў чалавека”, прыязджаючы ў Беларусь, бачаць праблемы толькі ў нацыянальных і сексуальных меншасьцяў (гл. напрыклад тут: http://nashaziamlia.org/2009/08/11/2597/#more-2597), але пры гэтым абсалютна не заўважаюць такую меншасьць як, напрыклад, беларускія дзеткі, якія вучацца ў школах нашых гарадоў па-беларуску (напрыклад, у Гародні сёньня каля 350.000 жыхароў, а ў школах горада толькі 5 вучняў (!), якія навучаюцца па-беларуску – вось меншасьць дык меншасьць; дзе ўвага да яе з боку заходнікаў?!);

- і г.д. – усё гэта ды іншае аналагічнае азначае толькі адно: ліберастычная сатанінская інфармацыйная плынь, якая накрывае цяпер розныя неабароненыя ад яе народы й іх дзяржавы — зьява аб’ектыўная і актуальная. Па сутнасьці, гэта асноўная тэхналогія, па якой вядзецца сёньня Трэцяя сусьветная вайна!

Будзем лічыць апошняе фактам даведзеным і пойдзем далей.

*

Пошук залатой сярэдзіны

Калі разглядаць дадзеную тэму з пазіцыі “змаганьня ідэй” (хаця вядома – змагаюцца не ідэі, а людзі – прыхільнікі тых ці іншых ідэй), то найперш варта назваць тыя зь іх, якія ў такім змаганьні ўдзельнічаюць.

Вось галоўныя ідэі, якія лётаюць вакол праблемы сексуальных збачэнстваў:

- “педэрасты й іншыя садаміты – гэта злачынцы; іх трэба крымінальна караць, альбо неяк прымусова лекаваць” (першая пазіцыя);

- “гомасексуалісты, лесьбіянкі й да іх падобныя – гэта абсалютна нармальныя людзі; яны маюць права на такое ж жыцьцё, як іншыя – публічна дэманстраваць закаханасьць, ствараць сям’ю, нейкім чынам заводзіць і выхоўваць дзяцей; з мэтай барацьбы з распаўсюджанай у дачыненьні да іх “гомафобіяй” ім трэба даваць перавагі пры паступленьні ў ВНУ і прыёме на працу (асабліва ў сьферы культуры, шоў-бізнэсу, СМІ); іх трэба рэгулярна паказваць у СМІ, прычым толькі ў выгадным для іх ракурсе, з пазіцыі абароны іх інтарэсаў; даваць магчымасьць ладзіць вулічныя шэсьці, парады, карнавалы; пазітыўная інфармацыя пра гэтых людзей мусіць быць адлюстравана ў школьным навучаньні; іх павінна станавіцца ўсё больш у органах палітычнай улады; дый увогуле – пазітыўнае стаўленьне да людзей зь сексуальнымі асаблівасьцямі ёсьць найгалоўны крытэр дэмакратычнасьці як дзейнай палітычнай улады, так і апазіцыі” (другая пазіцыя);

- “гомасексуалісты і блізкія да іх людзі – гэта няшчасныя людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках ні яны, ні іншыя не вінаватыя; такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць; як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага самаадчуваньня (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў); але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў культурных грамадствах у адасобленым (дыферэнцаваным) стане; такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам (яшчэ адна група інвалідаў) уплываць на грамадства; грамадствам павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы” (трэцяя пазіцыя).

Вось, прынцыпова, такі набор і такі выбар атрымліваецца (гл. малюнак; на ім тры вышэй апісаныя пазіцыі пазначаны лічбамі).

На жаль, так, як выглядае ідэалагічны аналіз у нас (а ў нас ставяцца пытаньні менавіта так, таму што мы аналізуем праблему аб’ектыўна, па сутнасьці), практычна нідзе ён больш не адбываецца. Прычына ў тым, што ў абсалютнай большасьці выпадкаў тая ці іншая крыніца СМІ заангажавана не на баку аб’ектыўнасьці ці пошуку аптымальнага спосабу вырашэньня пытаньня, а на баку той ці іншай грамадска-палітычнай сілы, з-за чаго вымушана выконваць адпаведную прапагандысцкую замову. Таму, адлюстроўваючы рэальны расклад палітычных сіл у заходнім сьвеце, спрэчка вакол садамісцкай тэмы найчасьцей адбываецца паміж правымі “кансерватарамі” й левымі “лібераламі”. Адпаведныя аргументы ідуць з гэтых бакоў, а спрэчкі найчасьцей выглядаюць лінейна: вы за “левых” ці за “правых”, “лібералаў” ці “кансерватараў”? (гэта на малюнку адлюстваравана аваламі). Але такі выбар ёсьць няпоўным – гэта ўжо разводка. На жаль, некаторыя каментатары да папярэдніх матэрыялаў сайта па гэтай тэме таксама ўцягваліся менавіта ў такую лінейную гульню-разводку.

Мы ж настойваем, што ні пазіцыя першых, ні пазіцыя другіх не вядзе да гарманізацыі міжлюдскіх стасункаў на фоне рэальнай прысутнасьці гэтай праблемы ў грамадстве. Мы ў гэтай сістэме зноў вертыкальныя, арыентаваныя на залатую сярэдзіну і ад яе ўверх – на грамадскі прагрэс. А такой можа быць толькі пазіцыя №3. Папярэднія матэрыялы падрыхтавалі яе дастаткова дэталёвае абгрунтаваньне.

Нагадаем. У адным зь вялікіх навукова-тэарэтычных матэрыялаў (а мы ўсе ў рэдакцыі прыхільнікі рэалістычнага сьветагляду) было даведзена, што пол у чалавека – гэта складаная сістэма адзнак, якія сфармаваліся за час вельмі доўгага працэсу эвалюцыйнага разьвіцьця, накіраванага ня столькі на інтарэсы асобных індывідаў, колькі на інтарэсы віду, якія ў сваю чаргу накіраваны на максімальна выніковы эвалюцыйны прагрэс. Цяпер у чалавека, як найбольш прасунутага біялагічнага віду, гэтая адзнака дайшла да ўзроўню ня толькі разьдзельнаполавасьці, а і да выразнага полавага дзімарфізму. Аднак, у сувязі з тым, што генетычныя механізмы забесьпячэньня апошняга ў чалавека адносна новыя (у філагенетычным сэнсе, вядома), а таксама ў сувязі з тым, што многія зь іх разьвіваюцца адасоблена, за кошт адмысловых малекулярных і гарманальных механізмаў, разьвіцьцё ўсёй сістэмы полавых адзнак у чалавека  можа адносна лёгка парушацца. І парушаецца зь сярэдняй частатой каля 1-2% (у мужчын істотна часьцей, чым у жанчын). Так, у мужчынскага плада разьвіцьцё першасных полавых адзнак адбываецца непасрэдна пад уплывам тэстастэрона, а для таго, каб гэты ж гармон мог узьдзейнічаць адпаведным чынам (у мужчынскім кірунку) на разьвіцьцё мозга плада (ведучы да таго, што потым у дарослым стане малады чалавек пачне ўспрымаць сябе мужчынай  і тады самаасэнсаваньне сваёй полавай прыналежнасьці й будова полавых органаў супадуць), тэстастэрон, як мінімум, павінен пранікнуць скрозь гемата-энцэфалічны бар’ер і араматазавацца. Першае (утварэньне мужчынскіх першасных полавых адзнак) больш простае, надзейнае, чым другое (разьвіцьцё псіха-сексуальнай арыентацыі, характэрнай для мужчын). Таму ў час цяжарнасьці, калі разьвіваецца плод, у прамежак паміж імі могуць умешвацца розныя шкодныя вонкавыя чыньнікі – стрэсы маці, курэньне, алкаголь, наркотыкі, іншыя шкодныя чыньнікі вонкавага асяроддзя. Маюць пэўнае значэньне мутацыі, якія закранаюць сексуальную сьферу. Таксама прычынай недастатковага разьвіцьця другой групы полавых адзнак у будучага маладога чалавека можа аказацца генетычны дысгенэз, які зьяўляецца вынікам аўтбрыдынга (міжрасавыя, міжнацыянальныя шлюбы бацькоў, якія, дарэчы, пазітыўна прапагандуюцца ў ліберальных, “цывілізаваных” краінах). З-за гэтага і можа ўзьнікнуць сітуацыя, што ў чалавека анатомія і фізіялогія цела будуць мужчынскімі, а пачуцьці, жаданьні, некаторыя рысы характару – не зусім такімі…

Адсюль бачна, што сам чалавек з-за адзначаных прычын і механізмаў не вінаваты ва ўласных анамальных сексуальных пачуцьцях (калі такія маюць мець месца). Таму ў рэдакцыі мы падтрымліваем глабальны рух, які зьвязаны з адменай крымінальнай адказнасьці за гомасексуалізм (калі, натуральна, садамісцкія акты сексуальнай рэалізацыі гомасексуалістаў адбываюцца не ў выглядзе згвалтаваньня, а па ўзаемнай згодзе і ў інтымнай абстаноўцы; акрамя таго, тут мы гаворым пра сексуальных інвалідаў, а не пра прапагандыстаў садаміі – пра апошніх будзе асобная гаворка).

Але ў дадатак да адзначанага таксама вядома, што ва ўзьнікненьні гомасексуальных практык мае значэньне ня толькі прыроджана анамальная псіхіка, а і дадаткова інфармацыйнае грамадскае асяроддзе – выхаваньне, грамадскія ўмовы жыцьця.

Патлумачым падрабязьней. Так, калі ў краінах, дзе няма ні садамісцкай, ні антысадамісцкай прапаганды і заканадаўства, паспрабаваць ранжыраваць усіх людзей зь першаснымі адзнакамі полу, характэрнымі для мужчын (возьмем для прыкладу іх), у залежнасьці да таго, з прадстаўнікамі якога полу яны дапускаюць мець сексуальныя кантакты ў адпаведнасьці са сваімі ўнутранымі пачуцьцямі (дарэчы, адказы на такое пытаньне можна атрымаць толькі ў самай даверлівай абстаноўцы), акажацца, што ўсе яны падзеляцца на тры групы: строга гетэрасексуальную, бісексуальную і строга гомасексуальную. Мужчын, уваходзячых у першую групу, будзе абсалютная большасьць, мужчын другой групы будзе істотна менш (нават сярод генетычна касмапалітызаваных амерыканцаў), трэціх — яшчэ менш. Будзем гэта лічыць нармальным, зыходным станам. А цяпер уявім сабе, што мы тое ж вымярэньне і абсалютна з тымі ж мужчынамі будзем рабіць у краінах, дзе ўладамі арганізаваны альбо садамісцкі, альбо антысадамісцкі інфармацыйна-юрыдычны ціск на грамадства. Дык вось тады акажацца, што колькасьць людзей, уваходзячых у другую групу здольна істотна вагацца менавіта ў залежнасьці ад накіраванасьці сексуальнага выхаваньня й інфармацыйна-грамадскага асяроддзя – г.зн. у залежнасьці ад прапаганды-навучаньня таму, што дапушчальна, а што асуджаецца, забараняецца (гл. малюнак і подпісы на ім; нязначна будзе вагацца нават колькасьць строга гетэрасексуальных і гомасексуальных груп).

Такім чынам, асаблівасьці выхаваньня і арганізацыі грамадства могуць уплываць на колькасьць людзей, якія лічаць дапушчальнымі гомасексуальныя стасункі, што будзе істотна ўплываць на адпаведныя праявы сексуальнага ў грамадстве ў цэлым.

А вось адсюль ужо становіцца бачным й іншы бок справы, што па-сапраўднаму вінаватымі ў распаўсюдзе садаміі ў грамадстве зьяўляюцца ня тыя, каму не пашчасьціла быць нормафільнымі – мець моцнае прыцягальнае пачуцьцё да прадстаўнікоў супрацьлеглага полу, а тыя, хто займаецца прапагандай вычварэнстваў. Гэта яны – сапраўдныя ворагі грамадскай культуры, маралі, этыкі. Іх трэба вышукваць, судзіць, караць (дарэчы, гэтая сітуацыя абсалютна аналагічная зь іншымі “грамадскімі хваробамі”; як сказаў адзін дасьведчаны чалавек: “прычынай існаваньня алкагалізму і наркаманіі ў краіне зьяўляецца толькі адно – існаваньне алькагольнай і наркатычнай мафій!”).

Патлумачыўшы наша стаўленьне, пазначанае на вышэй пададзенай сьхеме лічбай 3, да пазіцыі “правых” (1) – а менавіта, чаму нельга караць многіх гомасексуалістаў і чаму варта караць некаторых “лібералаў” – пяройдзем да аналізу лева-ліберастычнай пазіцыі (2).

Вынікі ўсё таго ж навуковага дасьледваньня адзнакі пол, параўнаныя з пазіцыяй “лібералаў”, паказваюць, што заявы апошніх пра тое, што “гомасексуалізм – гэта норма”, таксама не вытрымліваюць элементарнай крытыкі. Такое прапагандысты садаміі могуць казаць толькі “шырокім народным масам” па прычыне адсутнасьці ў іх элементарных ведаў у гэтым пытаньні.

Па-першае, строгі гомасексуалізм ня мае біялагічнага сэнсу, ён ня можа нават забясьпечыць уласнае размнажэньне (але ён можа падтрымлівацца за кошт паразітаваньня на людзях з нармальнай сексуальнай арыентацыяй, якія за грошы могуць нараджаюць садамітам дзяцей). Па-другое, уся жывая прырода паказвае, што прагрэсіўным кірункам разьвіцьця адзнакі “пол” зьяўляецца фармаваньне разьдзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму, які, ахопліваючы ня толькі анатама-фізіялагічныя рысы, а і псіха-сацыяльную сьферу, падзяляе (дыферэнцуе) людзей нібы на + і – , чым забясьпечвае пазьней надзейнае прыцягваньне (інтэграцыю) жанчын і мужчын у сям’і (аднолькавае адштурхоўваецца, камплементарнае рознае — прыцягваецца). Толькі апошняе вядзе да больш выніковага полавага размнажэньня — забясьпечвае больш выніковую эвалюцыю нашага віда. Нарэшце (трэцяе), сама доля асоб з выразнымі гомасексуальнымі адхіленьнямі псіхікі (якая ў сярэднім вагаецца каля 1-2%), па ўсіх навуковых ацэнках, зьвязаных з вызначэньнем таго, што ёсьць “норма”, ну, ніяк ня можа адпавядаць гэтаму паняцьцю.

Такім чынам, не, дарагія “лібералы”: гомасексуалізм і садамія – гэта ня норма, а адхіленьне ад нормы, анамалія, дэвіяцыя. Паколькі гомасексуалізм цяжка лячыць (як цяжка лекаваць любы прыроджаны анамальны стан), яго можна таксама лічыць формай сексуальнай інваліднасьці.

Такім чынам, пазіцыя, сфармуляваная вышэй пад лічбай 2, таксама ніяк не адпавядае сапраўднасьці. Культура, этыка патрабуюць ведаць праблему, спачуваць людзям, але не ўмешвацца ў прыватную, тым больш інтымную сьферу чалавека без яго на тое жаданьня. Таму што гэта проста некультурна! Формула, якая да нядаўняга часу (да прыходу ў Белы дом Абамы) была прынята нават у ЗША – “не пытайся, не кажы” – з этычных пазіцый зьяўляецца аптымальнай. А гэта зноў адзін з бакоў 3-й (нашай) пазіцыі.

Вось так выглядае залатая сярэдзіна паміж дзьвюма скрайнасьцямі – кансерватыўнай (правай) і ліберальнай (левай). Яе знайшлі ня толькі мы, а і, здавалася б, даўно “ўсё прагрэсіўнае чалавецтва”. Часам, калі гэта адбылося ў сьвеце, лічацца 1970-я гады, на тэрыторыі краін былога СССР – пачатак 1990-х.

Аднак сёньня мы назіраем нешта іншае!

*

Наўмысныя падмены

Аднак у глабальнай інфармацыйнай прасторы сёньня прапагандуюцца (натуральна, з дапамогай магутных СМІ) шматлікія ідэалагічныя адхіленьні ад цэнтрысцкай пазіцыі (для беларусаў-літвінаў добрым прыкладам зьяўляецца радыё “Свабода”). І гэтыя “адхіленьні” аказваюцца надзвычай істотнымі.

Так, сярод іншага назіраецца:

- патрабаваньні ўнесьці права на садамію ў сьпіс правоў чалавека (разам з правам на жыцьцё і свабоду);

- стаўленьне да садаміі прапануецца лічыць крытэрам дэмакратычнасьці ўладаў, апазіцыйных партый і СМІ (“ты дэмакрат толькі тады, калі пазітыўна ставішся да збачэнцаў”);

- фінансавую падтрымку апазіцыйных партый і грамадскіх арганізацый патрабуецца паставіць у залежнасьць ад таго ж;

- кантэкстуальна прапануецца адмену судовага пакараньня за садамію ператварыць ў права на прапаганду садаміі (у тым ліку ў антыкультурных, зьневажальных для годнасьці чалавека формах) у сістэме адукацыі й грамадстве;

- у ідэалагічнай сьферы зьявіліся таксама істотныя тэрміналагічныя падмены, накіраваныя на злом нармальнай людскай паставы ў гэтым пытаньні – найбольш яскравым прыкладам зьяўляецца надзвычай распаўсюджаная сярод садамітаў-культураненавісьнікаў практыка называюць нармальных людзей з нормафільнай пазіцыяй “гомафобамі” (дайшло да таго, што можна сустрэць лозунг: “Сьмерць гомафобам!”).

Асобнае абурэньне выклікуюць прыкметы таго, што ліберастызатары наўмысна выкарыстоўваюць элементы PR-тэхналогіі, каб разбураюць сьвятасьць, пазітыўнасьць, біяфільнасьць такіх зьяў і адпавядаючых ім паняцьцяў, як сям’я, шлюб, каханьне, вясёлка. Выкарыстоўвацца нават паняцьце «прайд», відаць, каб садамітаў асацыявалі зь ільвамі…

Аднак на ідэалагічна-прапагандысцкай сьферы ўсё не заканчваецца. Сёньня мы назіраем істотныя зьмены і ў грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, якія накідаюцца явачным парадкам:

- садамітам – прэферэнцыі пры паступленьні на вучобу, прёме на працу;

- садамітаў – у СМІ, сьферу культуры, адукацыйную сістэму;

- садамітаў — у органы ўлады; калі гэта немагчыма, у структуры апазіцыі;

- садамітаў – на вуліцы й іншыя публічныя месцы;

- садамітам – фінансаваньне, арганізацыйная падтрымка.

*

Яшчэ раз пра “Свабоду”

У адным з папярэдніх матэрыялаў, прысьвечаных аналізуемай тэме, мы дастаткова наглядна паказалі, як радыё “Свабода”, якое вымушана знаходзіцца ў плыні “заходняй” палітыкі, займаецца прапагандай садамісцкай тэмы.

Але гэты аповед быў бы няпоўным, калі б мы не паказалі й іншы бок гэтай сітуацыі: як не ўцякаць ад плыні, не рабіць выгляд, што ігнаруеш яе, а паспрабаваць выкарыстаць чорную сілу ў добрых мэтах. Напрыклад, як на адпаведныя матэрыялы радыё даваць каментары.

Ад рэдакцыі сайта гэтую працу, нягледзячы на атакі розных троляў-мярзотнікаў, рабіў Алесь Астроўскі (у 2010 годзе яго каментары радыё “Свабода” яшчэ выстаўляла, цяпер 90% яго каментароў не выстаўляе ні за што). Так рабілі й працягваюць рабіць дзясяткі іншых наведвальнікаў “Свабоды”. Мы выкарыстоўваем працу Астроўскага для прыкладу, паколькі яна стварыла ў тэме найбольш паказальныя факты і паколькі на яе прыкладзе бачна, як можна асаджаць троляў (гэтыя матэрыялы ілюструюць фота Ўладзіслава Гарбацкага, Алены Гапавай і “Будзіміра”, якія засьвяціліся сваім удзелам у ідэалагічным забесьпячэньні аналізуемай інфармацыйнай плыні).

Такім чынам, вось некаторыя прыклады (на жаль, прыкладаў шмат):

Матэрыял “У Беларусі пройдуць ідэалягічныя дэбаты супраць гамафобіі” ад 19.04.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html)

Каментар Астроўскага.

Атака на грамадскую норму, на каштоўнасьці агульнай людскай і нацыянальнай культуры працягваецца. Таму-сяму ў сьвеце вельмі ўжо карціць і далей зьнішчаць грамадскія мараль, культуру, прыстойнасьць, карэктнасьць, мяжу паміж публічнасьцю ды інтымнасьцю і г.д. Што ж, зразумела, грошы ў наш час вызначаюць многае… Тады чакаем ад паслугачоў глабальных ліберастызатараў у Беларусі, якія запісалі сябе ў актыўныя гамафілы-норманенавісьнікі, адказаў на некаторыя пытаньні:
1) Ці ёсьць гомасексуалізм і прапаганда гамафіліі праявамі грамадскай нормы? Ці ўсё ж нормай ёсьць адчужанае стаўленьне да гэтых зьяваў (што назіраецца ў абсалютнай большасьці людзей) і такія паводзіны, калі пра пэўныя рэчы ўзгадваць не прынята?
2) Хто такія гамафобы на думку гамафілаў? Усе нармальныя людзі, якія проста не зьяўляюцца гомасексуалістамі, ці тая іх частка, што маюць агідлівае пачуцьцё да гэтай зьявы і не хаваюць гэтага, ці толькі тыя, хто актыўна змагаецца супраць агрэсіўнай разбэшчвальнай прапаганды ліберастызатараў?
3) Вядома, гомасексуалізм — гэта не псіхічная хвароба. Гэта — анамалія сексуальнасьці. А, можа, нашы дамарошчаныя ненавісьнікі грамадскай нормы і агрэсіўныя разбуральнікі яе (нормафобы) лічаць як-небудзь інакш?
4) Ці ладжаньне карнавалаў, маршаў, фестываляў гамасексуалістаў — гэта аптымальны спосаб давядзеньня да грамадства інфармацыі пра праблемы людзей з анамальнай сексуальнай арыентацыяй? Ці ўсё ж ёсьць больш выніковыя, прыстойныя і неразбуральныя спосабы для стварэньня сітуацыі грамадскага разуменьня і спачуваньня?
5) Эвалюцыя размнажэньня скарочана адбывалася так: бясполае размнажэньне — палавое размнажэньне — раздзельнаполавасьць — палавы дзімарфізм. Тая форма размнажэньня, якая характэрная для наша віду, ёсьць вынік гэтай эвалюцыі. А, можа, нормафобы лічыць пікам эвалюцыі гермафрадытызм?
6) Беларускі народ апошнія стагоддзі знаходзіцца ў стане этнацыду, генацыду, татальнай дыскрымінацыі й г.д. Працягвае знаходзіцца ў гэтай сітуацыі і сёньня. Прычына: увесь гэты час пануючае начальства — імперцы і каланіяльная адміністрацыя — у сваёй дзейнасьці грунтуецца на злачыннай БЕЛАРУСАФОБІІ. Гэтыя фобія ёсьць галоўнай праблемаў нашага народа. Таму, спачатку павінна быць спынена яна, а потым могуць вырашацца пытаньні з усімі іншымі фобіямі. А, можа, арганізатары месячніка лічаць інакш?

-

“Саўка ды Грышка. Гей-парад” ад 12.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2040235.html)

Астроўскі

Лявону Вольскаму.
Спадар Лявон, заўсёды паважаў Вас і Вашу дзейнасьць. Але цяпер упершыню сутыкнуўся з выпадкам, калі лічу, што Вы не даглядзелі ўсёй глыбіні пытаньня.
Гомасексуалісты выкарыстоўваюцца глабалісцкай фінансавай алігархіяй у цяперашні час (потым іх кінуць), як сродак разбурэньня здаровай сацыяльнай нормы. Ёй, фіналігархіі, гэта патрэбна, як адзін з крокаў для дасягненьня сваіх соцыяпаразітных мэт цяпер ужо і на нашай беларускай зямлі. Пад гэтую разбуральную дзейнасьць фіналігархія выдзяляе вялікія сродкі.
Усё адбываецца на фоне генацыду, этнацыду, дыскрымінацыі, абкраданьня нашага народу, на барацьбу зь якімі ніхто не дае ні цэнта! Кажу Вам пра апошняе з поўнай адказнасьцю. Менавіта гэтае параўнаньне выклікае раздражненьне — мы зьбіраліся будаваць БЕЛАРУСКУЮ ДЭМАКРАТЫЧНУЮ ДЗЯРЖАВУ (і нам яе абяцалі дапамагчы здабыць і пабудаваць), а не царства гомасексуалістаў…
Раскрутка «гамасексуальнага пытаньня», якое цяпер ідзе з «Захаду» — гэта элемент сацыяльнай тэхналогіі, скіраванай на тое, каб праз далейшую грамадскую хаатызацыю-касмапалітызацыю, праз абыдленьне грамадства гэтыя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыю, абкраданьне і г.д. працягнуць. Пытаньнем «талерантнасьці» імкнуцца закрыць пытаньні сацыяльнай і нацыянальнай СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ.
Заклікаю яшчэ раз падумаць пра выбар акопа ў змаганьні, якое ідзе ў Беларусі сёньня. Бо памылка можа дорога каштаваць у т.л. і для Вашага іміджа.
Алесь Астроўскі, доктар мед.навук, прафесар, рэдактар сайта nashaziamlia.org

Паэт

Спадару Астроўскі! Што Вы пляцеце?! Ваш допіс нагадвае выступы сумнавядомага Бегуна пра габрэяў. «Еслі в кране нет воды, значіт выпілі жіды?» Памятаеце? Цяпер, як тады кідаліся антысэміты на габрэяў, Вы кінуліся б на гомасэксуалістаў? Яны ня горшыя за Вас, і павінны мець такія ж правы. За што і змагаюцца. Дэмакратычная дзяржава павінна даць ім такую магчымасьць. І вы, мэдык, павінны гэта разумець. А выказваецеся як неадукаваны цемрашал. Ва ўсім вінаватыя імпэрыялісты, жыды і гомасэксуалісты?! Сорамна!

Астроўскі

«Паэту», які нічога не пляце і ня блытае.
1) Маё імя, прозьвішча і месца жыхарства вам, «паэт», вядомыя. А вы, «паэт», увесь такі несарамлівы, несумнавядомы і, відаць, вельмі сьмелы, чамусьці хаваецеся пад псеўдай…
2) Лекцыю на тэму «Эвалюцыя полу і палавога дзімарфізму» ўжо шмат шгадоў чытаю ў медуніверсітэце, 24 гады займаюся грамадска-палітычнай дзейнасьцю і больш 10 ідэалагічнай. А вы «паэт», відаць маеце значна большыя веды і досьвед у гэтых пытаньнях. Паведамце, калі ласка, якія?
3) Прапаную вам правесьці паміж намі самую шырокую і набольш публічную з магчымых дыскусія (ідэальны варыянт — наўпроставы тэлевізійны эфір) на тэму: «Як гарманізаваць адносіны (знайсьці залатую сярэдзіну) паміж інтарэсамі беларускага грамадства і сексуальнымі інвалідамі».
Чакаю вашага, «паэт», адказа.

Астроўскі (праз суткі)

Алё! І куды гэта вы падзеліна наш «паэт»-нецемрашал, якому за мяне сорамна?!
Дарэчы, да чарговай сувязі, якую я зь нецярпеньнем чакую, падрыхтуйце калі ласка спасылкі, дзе я, як вы заяўляеце, «Ва ўсім вінавачу жыдоў і гомасэксуалістаў»…
Аб’явіцеся, не хавайцеся, калі ў вас яшчэ засталася мужчынская годнасьць.

Siarhei

Досвед, узрост, практыка… тыповыя аргументы аўтарытарызму. Дэмакратычныя каштоўнеасці не базуюцца на гэтым, а на роўнасці кожнага перад кожным. І што гэта за фраза «будзь мужчынам»? Яшчэ не хапала, каб з’явілася «ты меня уважаешь». Лекцыя, якую вы чытаеце гадамі, як кажаце, можа, ужо састарэла і маральна і фактычна?! Прафесаркі, з карткамі пажаўцелымі ад гадоў, колькі можна чытаць тыя ж самыя лекцыі — студэнты спяць на тых лекцыях, а сказаць нічога не могуць, бо — залік здаваць трэба. А ў такога аўтарытэта — ПРАФЭСАРА — паспрабуй што сказаць — канец тваёй кар’еры. І якое зло тут выбраць — лукашызм ці псеўда-дэмакратаў?!

Астроўскі

Сяргею.
1) Гэта вы і ёсьць «паэт» якога я ўжо другія суткі чакаю?
2) Мы з вамі знаёмыя? Вы ў мяне на лекцыях былі й бачылі, як я карыстаюся «карткамі пажаўцелымі ад гадоў» і што «студэнты спяць на тых лекцыях»? Ці вы гэта пра вашых варшаўскіх прафесараў распавялі?
Адкажыце, калі ласка, і не зьнікайце. Ды яшчэ: прозьвішча не забудзьце падаць, сьмелы і ўсёведаючы вы наш.

-

“Моладзь у чорнай вопратцы па дарозе на гей-парад” ад 14.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html)

Астроўскі

У рэпартажы гаворка ідзе пра «правы чалавека», бараніць якія «прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпляматычнага корпусу».
Дарагія беларусы. Шмат разоў зьвяртаў увагу і цяпер прашу зьвярнуць: нашыя правы на нашай уласнай зямлі, якія ўжо столькі гадоў усяляк уціскаюцца, прыніжаюцца, ігнаруюцца, дыскрымінуюцца праз этнацыд, генацыд, захоп нашай уласнасьці й г.д., у паняцьце «правоў чалавека» не ўваходзяць!!! Ніхто з «Захаду» нашымі правамі не цікавіцца. Калі адтуль ідзе гаворка пра «правы чалавека» — гэта заўсёды аказваюцца толькі правы нацыянальных (габрэі, палякі) і сексуальных меншасьцяў!
Гэта і ёсьць ГАЛОЎНАЕ ВЫЧВАРЭНСТВА!!! Ці — цынізм, крывадушша, блюзьнерства!
Мы ж столькі гадоў разьлічвалі на дапамогу з «Захаду» ў будаўніцтве нашай БЕЛАРУСКАЙ ДЭМАКРАТЫІ. А адтуль ідзе падтрымка толькі вычварэнцам…

-

“Гісторыя з (гома)сэксуальнасцю” ад 18.05.2010 (аўтар — Алёна Гапава; http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html)

Астроўскі

Так цікава назіраць, як вычвараюцца прапагандысты ліберастызму. Шкада толькі звычайных людзей, якія ня маюць дастатковых ведаў у гэтым пытаньні.
Перанёс ваш опус, спадарыня Гапава, у свой архіў — будзе выкарыстаны, як ілюстрацыя у будучай хрэстаматыі па ідэалогіі. У вашым тэксьце мініум 3-4 грубыя памылкі, падмены, замоўчваньні. Жадаеце, каб паказаў?

Simpson

Уважаемая Алена! Статья очень сильная. Большое вам спасибо. Единственное, что вы забыли — открытый Фрейдом механизм проекции. Профессору психиатрии Астровскому, пропагандисту и борцу с пропагандой в одном лице, следовало бы знать о его существовании.

-

“Барацьба супраць геяў – гэта барацьба за ўладу” ад 18.05.2010 (аўтар – Будзімір; http://www.svaboda.org/content/article/2045716.html)

Астроўскі

Упершыню за доўгі час вырашыў, спадар “Будзімір”, паглядзець, чым дыхаеце. І не пашкадаваў – вельмі вы мяне ўсьцешылі.
Такога стараннага псеўдаінтэлектуальнага выкрунтасьніцтва, каб апраўдаць маральнае злачынства, скіраванае супраць грамадства (вельмі ўжо, відаць, хочацца атрымаць доўгі ліберастычны даляр), я даўно не сустракаў. Тут і падмена паняцьцяў, і адуважваньне ад сутнасьці праблемы, і шырокае выкарыстаньне плыні думак недасьведчаных людзей, затуманьваючых сутнасьць пытаньня. Сьмешна назіраць, як вы прыкідваецеся адначасна сьляпым, глухім і зьлёгку алігафрэнічным, робячы выгляд, што не разумееце, ня бачыце і ня чуеце сутнасьці пытаньня. А яно, між тым, выглядае так: ніхто зь беларусаў асабліва не выступае супраць тых людзей, якія маюць гомасексуальную арыентацыю, ніхто на іх не кідаецца, ніхто не баіцца; людзі не жадаюць іншага — КАБ У СЬФЕРУ ПУБЛІЧНАГА ЎНОСІЛАСЯ СЬФЕРА ІНТЫМНАГА; людзі не жадаюць гэтыя сьферы перамешваць-хаатызаваць-касмапалітызаваць; жадаюць, каб яны заставаліся падзеленымі, як гэта мусіць быць У ЗДАРОВЫХ КУЛЬТУРНЫХ ГРАМАДСТВАХ (у адрозьненьне ад жывёл – напрыклад, баноба). У адказ на гэта сьціплае і цалкам зразумелае жаданьне на нармальных культурных людзей зьдзяйсьняецца абсалютна неабгрунтаваная агрэсія – іх найчасьцей пачынаюць абзываюць “гамафобамі” (зразумела, такая ёсьць устаноўка). А вы, спадар Будзімір, у творчым парыве ад сябе яшчэ і дадаеце (стараецеся — баксы чакаюць): “ультраправыя традыцыяналісты”, “нароўні з расістамі, ксэнафобамі, сэксістамі”.
Ну, а калі ў вас, Будзімір, ёсьць яшчэ жаданьне парыпацца, падрыхтуйце адказ да наступнай сувязі са мной на такое пытаньне: вы пісалі мне ў свой час, што ў вас на дваіх з жонкай чацьвёра дзяцей. Адкажыце, калі ласка, ці дапускаеце вы інтымныя адносіны зь ёй на вачах сваіх дзяцей?
Карацей, увесь ваш опус – у архіў. Прыйдзе час, як знойдзеш…
Але ёсьць з вашага матэрыяла пара набыткаў (гэта яны мяне і ўсьцешылі). Яны наступныя:
1) Цяпер мы ўсе можам на ўласныя вочы пабачыць, па якой тэхналогіі ў краінах ліберальнага Захаду глабалісцкая фінансавая алігархія (ініцыятар у сьвеце новай формы імперыялізму – фінансавага) уводзіла на Захадзе ў публічны ўжытак тэму сексуальнасьці й сексуальнай інваліднасьці. Аказваецца, гэта адбывалася праз інфармацыйна-псіхічнае здушэньне культурных людзей: “гамафобы”, “ханжы”, “ультраправыя кансерватары”, “расісты”, “ксенафобы” і г.д.
2) Паколькі мы цяпер ведаем ня толькі ЯК, а і ДЛЯ ЧАГО гэта рабілася (на прыкладзе суседніх краін), мы можам папярэдзіць наш народ у наступным: усе гэтыя “гомасексуальныя праблемы” з накідваньнем нашым беларускім людзям неіснуючай “віны ў гамафобіі”, у “неталерантнасьці” і г.д. неабходныя глабалісцкай фінансаванай алігархіі ў якасьці АДУВАЖВАЛЬНАГА МАНЕЎРА. Усё сьведчыць пра тое, што НАС ХУТКА БУДУЦЬ РАБАВАЦЬ!!! Тое, што было зроблена, распахана, пабудавана намі, нашымі бацькамі й дзядамі, хутка будуць унахабку прыхватызоўваць чужынцы!!! Пытаньні “гамафобіі”, “талерантнасьці” ды іншай лухты патрэбныя ў якасьці туману, праз які становяцца часова нябачнымі пытаньні НАЦЫЯНАЛЬНАЙ і САЦЫЯЛЬНАЙ СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ – туману, які будзе хаваць МАШТАБНУЮ ПРЫХВАТЫЗАЦЫЮ.
Вось пра што распавёй нам опус пана “Будзіміра”.

Siarhei

Цэлы артыкул акадэміцкі сп. Астроўскі накатаў… Тэма закранула за самае жывое. Толькі вось старанні марныя — нудныя рэчы ў гісторыі не застаюцца, а геі з планеты нашае не знікнуць пры ўсім жаданні. Садом, Гамора, Грэцыя… але — воз усё там — як былі, так і будуць, бо гэта не ад артыкулаў залежыць і не ад пісакаў. І калі ўжо прыслухоўвацца да неякіх аўтарытэтаў у псіхіатрыі ці псіхалогі — то да тых, хто з’яўляецца сапраўды аўтарытэтным не ў маргінальнай групцы і не ў сябе на лаўцы, а на сусветным і часавым узроўні. Больш любові, шаноўны прафесар горада N

budzimir

Ведаеце што, спадар Алесь? Да нядаўняга часу ў мяне не было ніякай вызначанай пазыцыі па гомасэксуальнаму пытаньню. Я ставіўся да яго абыякава, калі не сказаць прахалодна. А, напрыклад, фільмы пра геяў мяне нават раздражнялі. З гэтай прычыны я вельмі не любіў (не люблю і цяпер) Альмадовара і шэраг іншых «тэматычных» рэжысэраў. Гей-культура, скажу шчыра, выклікала і выклікае ў мяне адрыньваньне і лёгкую гідлівасьць. Больш за тое, у лістападзе мінулага году я напісаў наступнае: «Гомасэксуалізм — акурат такая самая загана, як і выпадковыя гетэрасэксуальныя адносіны без абавязкаў ды наступстваў» (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1841825.html). Адным словам, я не падтрымліваў змаганьня геяў за свае правы, бо лічыў іх зацыкленымі выключна на сэксе, хаця і ня быў ніколі гамафобам у строгім сэнсе слова.
Што, у такім выпадку, прывяло мяне ў лягер іхных абаронцаў? Тое, што Пётра Рудкоўскі назваў «гетэра-сэкс-фашызмам» (гл. http://nn.by/?c=ar&i=38594), я ж называю «гетэрасэксуальным шавінізмам». Ягоны непрывабны твар — брыдкая мова, страшэнная пыха, паталягічная нянавісьць, нахабная крывадушнасьць, крайняя вузкалобасьць, а галоўнае, гатовасьць зьневажаць і патрэба ў зьневажаньні — прымусілі мяне ўстаць на процілеглы бок барыкадаў. Бо тут яўнае зло. Тады як пошукі мужчынам свайго каханьня сярод мужчынаў, а жанчынай сярод жанчынаў можна лічыць дзіўнаватым капрызам, загадкай або памылкай прыроды, ці то дурыкамі і блазнотай, але зла я ў гэтым не знаходжу.
Мы ж не абвяшчаем злом гетэрасэксуальныя ўзаеміны, хаця ў іх ёсьць адваротны, непрывабны бок, за імі цягнецца шлейф шматлікіх драмаў і трагедыяў, а чыстае і сьветлае каханьне, як і шчасьлівы, бясхмарны шлюб — рэдкае выключэньне, а ня правіла. Ня кажучы аб тым, што дзеці, гэтыя кветкі жыцьця, вельмі часта аказваюцца зламанымі і выкінутымі.
Што тычыць вашага пытаньня, я не разумею ягонага сэнсу. Хіба геі выходзяць на вуліцу дзеля таго, каб прылюдна займацца каханьнем? Адкуль гэткія дзіўныя фантазіі? Яны ўсяго толькі шукаюць прызнаньня, хочуць выйсьці зь ценю. І не хавацца ў тым самым сэнсе, у якім ні ад каго не хаваюцца гетэрасэксуалы. Калі вам здаецца, быццам гетэрасэксуальнасьць надзейна схаваная ў сфэры інтымнага, — гэта занадта наіўная ілюзія. Адкрыйце вочы, азірніцеся па баках — яна паўсюль выстаўленая напаказ. Між іншым, не заўжды ў прывабным выглядзе. Чытайце апошні абзац артыкулу спадарыні Гапавай (http://www.svaboda.org/content/article/2045516.html):
«Я рэгулярна бачу на сайтах “Нашай нівы”, “Салідарнасьці, ”Народнай волі” і іншых дэмакратычных СМІ, што дбаюць пра правы чалавека, паведамленьні пра конкурсы на лепшыя грудзі, ногі альбо яшчэ якія часткі жаночага цела. Мужчынскія камэнтары пад імі, аднак, не пакідаюць сумненьняў у тым, што “правоў” ў носьбітаў гэтых частак цела няма, бо іх ацэньваюць, як тавар: гэта тоўстая, а тая з цэлюлітам, а трэцяя не зусім сьвежая на выгляд; дайце нам іншых, а мы паглядзім і ацэнім. Апошнім разам мяне уразіў рэпартаж з конкурсу на лепшыя сушы у Мінску. На вялікім стале ляжала жывая цалкам распранутая дзяўчына — толькі пэўныя месцы былі прыкрытыя кветкамі і лісткамі — і на яе і выкладаліся тыя сушы. Публіка выбірала, ела, разглядала, абменьвалася меркаваньнямі, камэнтатары камэнтавалі. Жаночае цела, раскладзенае на стале, было часткай падзеі — і ніхто чамусьці не кідаў яйкі і не змагаўся з амаральнасьцю. Ўсё, лічылася, было нармалёва. Як і павінна быць».
ЗЫ: Закід ў тым, што мной рухае жаданьне атрымаць «доўгі лібэралістычны даляр», як і вашую кансьпіралягічную канцэпцыю «адуважвальнага манэўра», камэнтаваць не лічу патрэбным.

-

“Гамафобія ў Беларусі адсутнічае толькі фармальна” ад 19.05.2010 (http://www.svaboda.org/content/article/2047053.html)

Алесь Астроўскі

Надзвычай цікава назіраць за разьвіцьцём гомасексуальнай тэмы на радыё “Свабода”. Вось ужо і цяжкую артылерыю падагналі – Бяляцкага. Відаць, у заходніх ліберастызатараў, на інтарэсы якіх працуе сёньня “Свабода”, справы – поўны швах. Ня думалі яны, што гэтыя затурканыя лукашызмам беларусы здольныя на такі супраціў спланаванай імі разбэшчвальнай акцыі. З аднаго боку, столькі грошай убухана ў кампанію па “гомасексуалізацыі ўсёй Беларусі”, з другога, час прысьпешвае — трэба пачынаць падрыхтоўку да чарговай акцыі па ліберастызацыі, а тут — правал. Дый грантавым смактунам трэба справаздачы пісаць. А пад што? Вынік жа нулявы…
Зь Бяляцкім знаёмы яшчэ з 1986 года, з Аб’яднаньня беларускіх моладзевых суполак. Ён быў у менскай “Талацэ”, я – у гарадзенскай “Паходні”. Тады мы разам змагаліся за культурныя правы нашага народу, вывучалі нашу мінуўшчыну, марылі пра будучую незалежнасьць Беларусі. Я якім быў, такім і застаюся: хачу, каб наш беларуска-літвінскі народ быў гаспадаром на ўласнай зямлі, каб улады ў межах Беларусі былі з’арыентаваныя на яго аб’ектыўныя інтарэсы (нагадаю, менавіта ўсё гэта і ёсьць зьместам дэмакратыі). Паколькі цяперашнія ўлады зьяўляюцца каланіяльнымі, я змагаюся супраць палітыкі этнацыду і генацыду нашага народу, якія ўлады праводзяць, супраць дыскрымінацыі й рабаваньня беларусаў, супраць падрыву іх здароўя…
Бяляцкі ж за гэты час стаў крутым “праваабаронцам” і заяўляе, што ён “за гей-парады і падтрымлівае іх». Натуральна, што ўсіх, хто выступае за пэўную грамадскую норму, ён па “новай модзе” лічыць “гамафобамі”. Яму таксама пазарэз трэба, каб гомасексуалісты ладзілі свае парады і абавязкова… ў публічных месцах. Найлепш проста на галовах звычайных грамадзян. Грамадзяне павінны таму быць радыя. Любая іншая рэакцыя – недаравальнае злачынства, адным словам — гамафобія…
Што гэта азначае? Гэта азначае, што Бяляцкі ўжо не дэмакрат. Ён, як і многія іншыя, з той пары перакуліўся ў… ліберасты. Чым больш у краіне ўмоў для розных “меншасьцяў” і менш для карэннага народу, тым больш у краіне “лібералізму” й менш сапраўднай дэмакратыі. Гэта зразумела. Але ж гранты даюцца пад іншае разуменьне…
Пасьля Другой сусьветнай вайны (у сьнежні 1952 году) Генасамблея ААН прыняла рэзалюцыю №637 (VII), дзе ў раздзеле А запісана: “права народаў і нацый на самавызначэньне з’яўляецца перадумовай для карыстаньня асноўнымі правамі чалавека”. Гэта азначае, што нормай мусіць быць такі прынцып, калі спачатку павінны зьдзяйсьняцца правы беларускага народу ў беларусі, а толькі потым правы ўсіх іншых індывідумаў з дэвіацыямі.
Тым часам, цяпер з “Захаду” на Беларусь рухаецца дадатковая пачварная сіла (у дадатак да той старой, што з усходу). Гэта сіла ўсё робіць наадварот. Так, нядаўна ПАРЭ заявіла, што спыняе зносіны з афіцыйным Менскам з-за таго, што ў Беларусі працягваюць расстэльваць здачынцаў-нелюдзяў. Пабітыя гомасексуалісты паабяцалі зьвярнуцца ў ААН, у камісію па правах чалавека. А расейскі дэпутат у Еўрапарламенце ад расейскай “Едіной Росссіі” тав. Маркаў запатрабаваў для “польскай меншасьці” ў Беларусі… палітычных правоў (ня верыце, пераканайцеся самі: http://www.svaboda.org/content/article/2039156.html). Ды яшчэ заяўляў, што гэта і ёсьць “дэмакратыя”.
Такім чынам, “Захад” упарта бароніць у Беларусі забойцаў, гомасексуалістаў, інтарэсы чужых этнасаў. Каго хочаш. Толькі не правы карэннага народу, на якія яму пляваць! Рэальныя генацыд, этнацыд, дыскрымінацыя, рабаваньне, падрыў здароўя беларусаў, пагроза страты дзяржаўнасьці і г.д., якія ёсьць галоўнымі праблемамі нашага народу, у “заходняе” разуменьне “правоў чалавека” сёньня не ўваходзяць.
Ня верыце? Можаце запытацца ў Бяляцкага. Ён пацьвердзіць.
Таму час і мне заявіць: мне пляваць і на такую “праваабарону”, і на такіх “праваабаронцаў”.

-

“Палітычная гомасэксуальнасьць” ад 22.05.2010 (аўтар – Гарбацкі; http://www.svaboda.org/content/article/2049682.html)

Астроўскі

10 разоў спрабаваў даслаць сюды і «Будзіміру» каментар (рабіў гэта двое сутак зь інтэрвалам 2-3 гадзіны).
«Свабода» яго так і не выставіла…
Беларусы! На «Свабодзе» няма свабоды, за якаю «Свабода» нібы выступае. Таму ніколі не забывайце свавіць «дзьвюкосьці», калі ўзгадваеце г.зв. «Свабоду».

Вэб-рэдактар

Паважаны спадар Астроўскі! Вашы камэнтары не былі выстаўленыя, паколькі вы парушылі правілы форуму

Астроўскі

Каментар, якія “Свабода так і ня выставіла, быў такі (калі вы яго прачытаеце, стане зразумелым, чаму; прадстаўленыя ніжэй факт і меркаваньні й Букоўскага былі выстаўлены на нашым сайце ў якасьці асобнага матэрыялу):

У якасьці каментара дасылаю выступ знакамітага савецкага дысідэнта  Ўладзіміра Букоўскага, які цяпер жыве ў Вялікабрытаніі. Ён нядаўна наведаў Баўгарыю і выступіў там перад чытачамі з крытыкай ідэалогіі «паліткарэктнасьці» (гэта тое, што на самай справе ёсьць ідэалогіяй ліберастызму – гібрыдам здэградаванай формы лібералізму з таталітарызмам). Узята з http://community.livejournal.com/ru_ds:

“Падзеі, 20-годдзе якіх мы адзначаем — крах і распад Савецкага Саюзу — нас, дысідэнтаў, не зьдзівілі. Але затым адбылося нешта дзіўнае.

Пасьля Другой сусветнай вайны і краху нацызму ўвесь палітычны сьпектр у сьвеце пасунуўся ўлева. Гэта вытлумачальна: фашызм і нацызм атаясамляюць з правымі ідэалогіямі (на самой справе атаясамляюць цалкам несправядліва, але гэта ўжо іншая тэма). Абрынуўся камунізм — і, здавалася б, палітычныя настроі павінны былі б пасунуцца ўправа. Але нічога падобнага не адбылося. У 1992-94 гадах да ўлады ў Еўропе прыходзяць левыя… Распад сацыялістычнага блоку супаў са з’яўленьнем на Захадзе новых утапічных ідэалогій.

Паліткарэктнасьць як міжнародная зьява пачалася з 1990-х, але як рух яна існавала і раней. Я ўпершыню зь ёю сутыкнуўся ў 1983 ці 1984 годзе. Я ішоў у сваю лабараторыю [Букоўскі – нейрафізіёлаг. – Рэд.], а насустрач па лесьвіцы спускаліся дзьве дзяўчыны. Я прытрымаў для іх дзьверы. Яны паглядзелі на мяне з пагардай і сказалі: «Мужчынская шавіністычнай сьвіньня». Я нічога не зразумеў і вельмі зьдзівіўся. Распавёў калегам, яны сталі сьмяяцца: «Так гэта з універсітэта Берклі. Адтуль ідуць усе леварадыкальныя рухі. Гэта нейкая новая мода — феміністкі; яны кажуць, што калі мы, мужчыны, абыходзімся з жанчынай як з жанчынай, мы яе гэтым прыніжаем».

Феміністкі вучаць, што «жанчына» — гэта сацыяльная канцэпцыя. Маўляў, калі б мужчыны трымаліся з жанчынамі як з мужчынамі, жанчыны б і сталі мужчынамі: жанчын зь іх робяць нашы паводзіны ў адносінах да іх, жанчына — ахвяра мужчынскіх стэрэатыпаў. Гэтая канцэпцыя, нарадзіўшыся ў Берклі, надзвычай хутка распаўсюдзілася па ўсім сьвеце. У 1984 годзе мы над ёю сьмяяліся — праз 10 гадоў яна захапіла ўвесь сьвет. Усе ўніверсітэты адкрылі філіі «гендэрных даследаваньняў». Па мне, так у дачыненьнях полаў за мільён гадоў нічога не зьмянілася, але гэтыя псеўданавукі аб мужчынскіх хібах распладзіліся жахліва: ня так мы на жанчын глядзім і ня так мы зь імі абыходзімся.

І пачаўся чысты Оруэл: нельга, маўляў, зьвяртацца да жанчыны «міс» ці «місіс», таму што гэта вызначэньне жанчыны праз яе шлюбны статус. Уводзіцца немагчымае для англійскай мовы «міз»… Яны ўвесь час прыдумляюць новыя словы, і калі ты ня кажаш, як загадана, ты — мужчынская шавіністычнай сьвіньня. Нават Біблію перапісваюць так, каб Бог быў у жаночым родзе.

Я дык у савецкіх псіхушках прывык да таварыста вар’ятаў. Але бяда ў тым, што амерыканскае грамадства [няўжо амерыканскае грамадства?! – Рэд.] ўсялякую ідыёцкую навінку адразу робіць ледзь не агульнаабавязковай. У Амерыцы, як, зрэшты, і ў Еўропе, насельніцтва паводзіць сябе неверагодна па-канфармісцку. Усё, што табе ўцюхваюць, трэба ўспрымаць як норму. Каб быць пасьпяховым, трэба быць канфармістам. І вось амерыканскія шаблоны распаўсюджваюцца паўсюль як непарушныя правілы, адбіваючыся нават на заканадаўстве.

Феміністычныя рухі заявілі, што мужчыны — «сексісты», глядзяць на жанчын выключна як на сексуальныя аб’екты, і, такім чынам, усё, што мае дачыненьне да полу, павінна быць выключана са штодзённых зносін мужчыны і жанчыны. Флірт абвясьцілі агрэсіяй і імкненьнем заняволіць жанчыну. Цяпер у ЗША працадаўца ня сьмее размаўляць са сваёй супрацоўніцай сам-насам — павінен прысутнічаць хаця б адзін сьведка, інакш таго могуць абвінаваціць у сексуальных дамагальніцтвах, а гэта азначае гібель кар’еры і становішча ў грамадстве.

Дакладна гэтак жа свае патрабаваньні сталі прад’яўляць й іншыя меншасьці — гомасэксуалісты, цёмнаскурыя, сектанты і г.д. Зьявіліся законы аб «hate speech» — «мове нянавісьці», нешта накшталт 70 артыкула савецкага Крымінальнага кодэксу, па якім мяне судзілі. «Мовай нянавісьці» абвясьцілі любую згадку аб расавых адрозьненьнях або сексуальных схільнасьцях. Вы ня маеце права прызнаваць відавочныя факты [! – Рэд.]. Калі вы іх згадваеце публічна — гэта злачынства.

У Англіі ў мінулым годзе адмянілі ўсе калядныя грамадскія мерапрыемствы: брытанскі сьцяг утрымлівае крыж св. Георгія, а гэта нібыта пакрыўдзіць мусульман, нагадваючы ім пра крыжовыя паходы. Пры гэтым самі мусульмане нічога падобнага не патрабуюць. Мусульманін, які трымае лавачку непадалёк ад майго дома, вывесіў у вітрыне сьцяг з крыжом, каб прадэманстраваць, што ён ня згодны з гэтай крэтынскай забаронай — але хто яго пачуе…

Гэта прывяло да такой цэнзуры, што ў нашы дні Шэксьпір бы жыць ня мог. Так палову яго п’ес ужо і ня ставяць: «Венецыянскі купец» — антысемітызм, «Атэла» — расізм, «Утаймаваньне свавольнай» — сексізм… Адна настаўніца ў Лондане адмовілася весьці свой клас на «Рамэа і Джульету», назваўшы сьпектакль «агідным гетэрасексуальным відовішчам«.

Масавая цэнзура падмацоўваецца крымінальным заканадаўствам. За жарт аб гомасексуалістах можна трапіць у турму. Зьвярніце ўвагу, як хутка справа дайшла да рэпрэсій.

Быў такі філосаф — Герберт Маркузэ, ревізіяніст-марксіст. Ён быў нязгодны з Марксам у адным пункце: Маркс лічыў рэвалюцыйным класам пралетарыят (што відавочна ня так), а Маркузэ вучыў, што сапраўдны рэвалюцыйны клас – гэта разнастайныя меншасьці. паталогію трэба абвясьціць нормай, а норму – паталогіяй [ну, што пазнаёце?! – А.А.]. «Толькі тады, — піша Маркузэ, — мы, нарэшце, разбурым буржуазнае грамадства».

Актывісты, якія нібыта абараняюць правы меншасьцяў — гомасэксуальныя і феміністычныя арганізацыі — НА САМОЙ СПРАВЕ АБ МЕНШАСЬЦЯХ НЕ КЛАПОЦЯЦЦА. Яны, як у свой час Ленін — працоўных, ВЫКАРЫСТОЎВАЮЦЬ ІХ ЯК ІНСТРУМАНТ ЦІСКУ І КАНТРОЛЮ НАД ГРАМАДСТВАМ і прыносяць ім больш шкоды, чым усім астатнім. У Амерыцы жонка майго сябра 7 гадоў таму заснавала рух «Жанчыны Амерыкі супраць фемінізму». Пачынала яна зь некалькімі сяброўкамі, а цяпер у іх часопіса тыраж — 2 млн. Жанчыны пачынаюць разумець, што фемінізм ім варожы, што ён разбурае іх жыцьцё, што ён не дае ім выбіраць тое, што хочацца ім, а не тое, што ім навязваюць розныя актывісткі.

Карацей кажучы, мы маем справу з сур’ёзнай ідэалогіяй, якая пад шыльдай палітычнай карэктнасьці спрабуе разбурыць наша грамадства. Чым меншасьцям горш, тым лепш іх лідэрам: будзе што абараняць. Але іх задача — зьнішчыць нашае грамадства, і гэта — новая, больш злосная версія марксізму [!!! – Рэд.].

Цэнзура, якую ўвялі абаронцы «палітычнай карэктнасьці», пазбавіла іх ад дыялогу. Калі б я зь імі спрачаўся, я б разабраўся зь імі за некалькі хвілін. Але хто ж мне дазволіць? Я, паўнапраўны грамадзянін Вялікабрытаніі, не магу напісаць на гэтую тэму артыкул, апублікаваць кнігу, прыняць удзел у грамадскіх дэбатах на гэтую тэму — таму што такіх дэбатаў няма[!!! – Рэд]. Вы па тэлевізары ніякіх довадаў за ці супраць паліткарэктнасьці не пачуеце.

Гэтую ідэалогію нам навязваюць. Нічога супраць вар’ятаў я не маю, я ў псіхушках правёў шмат гадоў і цалкам да іх талерантны. Адзіная мая ўмова — не навязвайце мне чужых ідэй. Я памятаю сваю першую спрэчку са следчым ў КДБ. Мне тады 16 было. Ён мяне спытаў: «За што вы нас так ненавідзіце?» Я адказаў: «Я вас не ненавіджу. Я проста вам ня веру. Вы хочаце будаваць камунізм — выдатна, будуйце. А я не хачу. Магу я сабе дазволіць 2 квадратныя метры, дзе не будзе камунізму?»”

(Думаем, прыведзенае меркаваньне шаноўнага чалавека – магутны ўдар па пазіцыі прапагандыстаў садаміі, варты запамінаньня)

-

“Геі: курс на Асьветніцтва” ад 09.06.2010 (артыкул Гарбацкага; http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html)

Астроўскі

Дажыліся. “Свабода” па гэтым пытаньні дае слова толькі гомасексуалістам. Нармальным людзям выказваць сваю пазіцыю ўжо проста не дазволена – яны павінны толькі ўважліва слухаць, памоўкваць і станавіцца… “дэмакратычнымі”.
Як усё гэта агідліва асабліва ва ўмовах этнацыднай дыктатуры! Чарговы раз заяўляю: магу апаніраваць любому ліберастызатару, якіх так актыўна рэкламуе “Свабода”.  Можа вам – свабодаўцы – усё ж хоць трохі цікавы пошук ісьціны? Можа час арганізаваць хаця б дыскусію?

Vital

А што замінае Вам, спадар Алесь, лічачы сабе «нармальным», узяць ды накрэмзаць пост у сваім блогу і даслаць яго Свабодзе, здаецца на сайце кантакты пазначаны? Толькі без цетлікаў, нармальны такі пост, без размоў пра знішчэнне натуралаў і іншай шалухі якой поўна на іншых сайтах, на якіх дылетанты разважаюць пра геяў.

Астроўскі

Спадар Віталь. На нашым сайце ў свой час такі аналіз будзе. Гаворка ў дадзеным выпадку ідзе не пра мяне ці пра наш сайт, а пра інфармацыйную палітыку радыё «Свабода»…

Vital

Наколькі мне вядома, інфармацыйная палітыка Свабоды базуецца на патрымцы меншасцяў. нацыянальных, сексуальных і г.д. Толькі не трэба зараз звальваць у адну кучу педафілаў, насільнікаў і гэтак далей — гэта зусім іншая гісторыя… Гэта вельма складаная тэма і спачатку трэба ў ёй крыху разбірацца перад тым як пачынаць нешта пра яе казаць адмоўнае.

Астроўскі

Спадар Віталь, а праблемы беларуска-літвінскага народу — гаспарада беларускай дзяржавы — мы ўжо вырашлі?
Г.зн., ні этнацыду, ні генацыду, ні дыскрымінацыі па нацыянальнай (беларусы) прыкмеце, ні захопу нашай уласнасьці ўжо няма? Засталіся толькі праблемы меншасьцяў?!
Ці ўсё ж, можа, без ПАПЯРЭДНЯГА вырашэньня стратэгічных праблем, зь якімі ўсё яшчэ сустракаецца наша нацыя, не зусім карэктна «беларускай службе радыё «Свабода» займацца вырашэньнем праблем апалячаных беларусаў, якіх часта называюць «польскай меншасьцю», і геяў?!
Ці не здаецца вам, што радыё «Свабода» пры такім падыходзе да сваёй інфармацыйнай палітыкі саўдзельнічае ў этнацыдзе, генацыдзе беларускага народу?

Алег

Вельмі аб’ектыўны і «гарачы» артыкул.  Хаця,не,нават не артыкул-нейкі крык сьціснуты….мы сядзім у сваім гетта,слухаем абразы з усіх бакоў….ванітуе ўжо ад «нармальных»,якія апро засаленых выразаў і 2-3-х недарэных цытатаў зь Бібліі ніколі нічога сказаць і ня змогуць. Спадару Астроўскаму скажу і скарыстаючыся «момантам» запрашу на круглы стол, які неўзабаве пачне рыхтавацца «ЛГБТ і рэлігія». Думаю, там вам будзе месца і час, каб падыскутаваць.

Астроўскі

Алегу. Выдатна. Давайце фармуляваць пытаньні для парадаку працы такога «круглага стала», дэмакратычны рэгламент, запрашаць СМІ і г.д.
І, сп-р Алег, пачаць варта з вашага поўнага прозьвішча…

Гэтэрасэксуал, Беларусь

Толькі латэнтныя «гомасэксуалы» ярасна ненавідзяць адкрытых гомасэксуалаў, мне як гэтэрасэксуалу ўсё роўна, будзе марш «вясёлак» ці не!!!

Астроўскі

«Гэтэрасэксуалу», які жыве ў горадзе «Беларусь».
А спасылку на аўтарытэтную крыніцу не маглі б падаць?

Siarhei

Сп. Астроўскі, перастаньце шукаць аўтарытэтныя крыніцы (гэта не навуковая праца, каб адтуль перапісваць чужыя мудрыя думкі, калі сваіх няма). Варта быць такім аўтарытэтам, каб не шукаць падчэпак на свае словы! Як бачна з дыскусіі — гэта не Вы…

Астроўскі

Спадарам «Сяргею» і «Гетэрасэксуалу».
Я ці ня я — ня гэта мяне цікавіць. Мне трэба ведаць: ня ў першы раз агучаная думка пра нянавісьць «латэнтных гомасексуалаў» да «адкрытых гомасексуалаў» — гэта навуковы факт, альбо элемент прапаганды ці шантажу, якія да сапраўднасьці ня маюць ніякага дачыненьня?

(канец цытаваньня назваў матэрыялаў, іх адрасоў і часткі каментароў на іх)

Такім чынам, як бачыце, прадстаўнікі рэдакцыі “Нашайзямлі” змагаліся…

Заклікаем усіх прыстойных людзей узбройвацца аргументамі й рабіць тое самае!

*

Чыя гэта мэта — садамізацыя людскай цывілізацыі?

Калі глядзіш на сучасных палітыкаў розных дзяржаў, якія ў нас цяпер перад вачыма (вялікіх і паменш, сьпераду і ззаду; гл. фота ўверсе), і калі адначасна задумваешся над тым, як яны сёньня практычна ўсе (асабліва найбольш “цывілізаваныя”) пачалі бараніць “правы сексуальных меншасьцяў”, немагчыма пазбавіцца ад дамук аб іх несамастойнасьці, марыянеткавасьці. Ня могуць розныя людзі, прадстаўнікі й выхаванцы абсалютна розных культур, раптам, проста так, без нейкага вонкавага ціску стаць такімі адзінымі ў сваёй антыкультурнай, садамісцкай пазіцыі. Ёсьць нехта больш значны і самастойны за іх, хто першы прымае рашэньні, а ўсім ім — загадвае! Г.зн., што сапраўдныя ініцыятары падобнай палітыкі знаходзяцца за сьпінамі палітыкаў і нам нябачныя.

А, можа, уражаньне пра марыянеткавасьць вядучых палітыкаў заходніх дзяржаў не такое ўжо й інтуітыўнае? Можа, ёсьць прычыны для таго, каб яго лічыць рацыянальным? А давайце пералічым факты і зададзім больш дакладныя пытаньні…

Хто можа паставіць перад сабой задачу прасоўваць у грамадствах сатанінскія ўяўленьні, якія пярэчаць усім нацыянальным культурам, усім рэлігіям, дый у цэлым здароваму сэнсу, выдаючы іх за прагрэсіўныя? (першы факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць СМІ дзяржаў “цывілізаванага Захаду” (у т.л. такія, як радыё “Свабода”) працаваць над выкананьнем гэтага заданьня? (другі факт і пытаньне)

Хто можа прымусіць палітыкаў вядучых заходніх дзяржаў стаць марыянеткамі ў правядзеньні ў жыцьцё гэтай палітыкі, якая перашкаджае іх палітычным кар’ерам, бо пярэчыць уяўленьням большасьці грамадзян іх уласных краін? (трэці факт-пытаньне)

Хто можа ўпарта, мэтанакіравана арганізоўваць людзей зь сексуальнымі дэвіяцымі? (чацьверты факт-пытаньне)

Хто можа забясьпечыць глабальны маштаб такіх грамадскіх пераўтварэньняў і шматгадовую мэтанакіраванасьць? (пяты факт і пытаньне)

І, нарэшце, галоўнае: хто можа дазволіць сабе прызначыць на зьдзяйсьненьне такой палітыкі мільярды і мільярды даляраў? (шосты факт і пытаньне)

Дык хто ж гэта?

Калі мы выкарыстаем знакамітую дэдуктыўную методу Шэрлака Холмса, у нас атрымаецца толькі адзін адказ: гэта можа рабіць толькі тая таемная сіла (гэтая сіла хаваецца таму, што яўна незаконна мае аж такую ўладу!), якую завуць карпаратакратыяй ці глабалісцкай фінансавай алігархіяй зь сіянакратыяй унутры! (дарэчы, нагадаем: аналагічна, у такім жа маштабе, з затратай такіх жа рэсурсаў і па такой жа тэхналогіі сьвету сіянакратыяй быў накінуты міф пра 6-мільённыя маштабы халакосту).

*

Задача, якую паставіла перад сабой сіянакратыя

Аб’ектам дэструктыўнага ўзьдзеяньня несумніўна зьяўляецца агульная (універсальная) і нацыянальная культуры… Сіянакратыя вырашала выбіць зь людзей ўсё высокае – тое, што ў адной з частак дадзенай серыі матэрыялаў апісана як праявы 4-га ўзроўню псіхічнага.

Пры гэтым дасягаюцца дзьве ўзаемазьвязаныя злачынныя задачы:

- чалавек ператвараецца ў гаворачую жывёліну (гл. фота ўнізе, а таксама ілюстрацыю ў пачатку дадзенага матэрыяла, на якой аран-гутан знаёміць маладога чалавека “сьветлага ліберастычнага заўтра”, са шляхом, па якім яго туды вядуць…).

- людскія грамадствы максімальна атамізуюцца – ператвараюцца з самабытных цэласных сістэм (этнасаў, народаў, нацый-дзяржаў) у хаатызаваныя, літаральна біямасападобныя грамадствы гаворачых жывёл.

У 1960-70-я былі “свабода каханьня” і “сексуальная рэвалюцыя”. У 1990-2010-я – прапаганда садаміі становіцца крытэрам “дэмакратычнасьці” й “правамі чалавека”.

Што сіянакратыя запланавала далей?

Мы ў рэдакцыі прыйшлі да высновы, што ўсё зробленае – гэта толькі падрыхтоўка да чарговага яшчэ больш злачыннага акту глабальнай касмапалітызацыі – такой дзейнасьці, якая накіравана на арганізацыю выміраньня белых народаў Еўропы на тэрыторыях іх уласных дзяржаваў й іх замяшчэньня прышлымі ксенаэтнасамі!..

І вось тут вяртаемся да пытаньня, пастаўленага ў загалоўку дадзенай серыі матэрыялаў: дык што могуць даць беларускай дэмакратыі (непарыўна зьвязанай з абаронай беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, са змаганьнем супраць зьнішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыяналных сімвалаў нашага народа) ініцыятары грамадскай садамізацыі, якія маюць абсалютна супрацьлеглыя мэты?

Адказ: ні-чо-га! І гэта ў лепшым выпадку… Калі ж вы яшчэ верыце ў магчымасьць карысьці ад такіх памочнічкаў, вы, як мінімум, наіўныя людзі. Глабалісцкая фіналігархія зьяўляецца а ні трохі ня меншым ворагам беларускага ды іншых народаў, чым расейская імпербюракратыя (дарэчы, да такой высновы мы ўжо прыходзім ня ў першы раз).

*

І апошняе: няўжо ў злачынцаў можа атрымацца задуманае? – задаюць сабе пытаньне некаторыя. Злачынства ж відавочнае ды яшчэ грандыёзнае…

Таго, хто лічыць, што відавочнасьць і грандыёзнасьць злачынства здольныя абараніць людскую цывілізацыю ад яго, мы таксама мусім расчараваць. Сапраўдныя веды пра псіхіку людзей (што было разгледжана ў адной з папярэдніх частак данай серыі матэрыялаў) дазваляюць сьцьвярджаць, што будучы лёс людскай цывілізацыі трымаецца толькі на тых, хто здольны вельмі высока цаніць культуру, этыку, мараль, справядлівасьць, годнасьць, прыстойнасьць, праўду, прыгажосьць, дабро. А такія псіхічныя рысы, на жаль, прысутнічаюць у вельмі невялікай колькасьці асобаў.

Людзі, калі вы ёсьць, станавіцеся побач адзін з адным і змагайцеся! Іншага шляху ў нас проста няма…

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь – Наша Зямля!

-

P.S.

Дарэчы, фіксуем чарговы дактрынальны прынцып (Д пр-п 131):

Гомасексуалісты – гэта людзі, які маюць адхіленьні ў разьвіцьці сексуальнага пачуцьця, у чым у многіх выпадках яны не вінаватыя. Такіх людзей нельга караць, іх цяжка лекаваць, Як й іншым інвалідам – фізічным, разумовым – людзям з анамаліяй сексуальнага (сексуальным інвалідам) варта спачуваць (робячы гэта карэктна, унутрана – лепш, па магчымасьці, выключыць гэтую тэму з публічных размоў, абмеркаваньняў). Але ў той жа час ім ні ў якім разе нельга дазваляць уносіць сваю анамалію ў публічнае, бо пры гэтым адбываецца разбурэньне грамадскай культуры, маралі, этыкі шляхам касмапалітызацыі-перамешваньня грамадскага й інтымнага (сексуальнага ды яшчэ анамальнага) – гэтыя дзьве сьферы людскага жыцьця мусяць заставацца ў адасобленым (дыферэнцаваным) стане. Такога нельга рабіць у такой жа ступені, у якой нельга дазваляць маральным дэгенератам уплываць на грамадства. Апошнім павінны кіраваць паўнавартасныя ва ўсіх адносінах (высокамаральныя, высокакультурныя, высокаінтэлектуальныя, дасьведчаныя) прадстаўнкі адпаведнага народа – сапраўднага ўласьніка адпаведнай дзяржавы … На жаль, у наш час глабалісцкая фінансавая алігархія выкарыстоўвае людзей зь анамаліяй сексуальнага як прыладу для сваіх злачынных соцыядэструктыўных мэт. Усе прыстойныя людзі абавязаны змагацца і з гэтым злом, інакш нашу цывілізацыю чакае марны лёс…

Усе мы бачым, што ў соцыяпаразітных і адначасна соцыядэструктыўных сіл (дарэчы, адно без другога не бывае!) лёгка атрымліваецца накідваць, здавалася б, свабодным, культурным і дасьведчаным нацыям розныя збачэнствы-вычварэнствы-мярзоту. Пры гэтым яны – сацыяльныя паразіты — прапагандуюць гэтыя паскудствы ў якасьці ледзь не грамадскай нормы ці “новых, прагрэсіўных павеваў культуры”, а на справе абыдляючы народы па тэхналогіі, вядомай ужо тысячагоддзі (узяць хаця б аповед пра Садом і Гамору зь Бібліі). Гэты факт быў зафіксаваны намі й прадэманстраваны ў першых дзьвюх частках данай серыі матэрыялаў. Агульная і нацыянальная культура пад уплывам садаміі разбураецца, грамадства дэградуе, сем’і з-за дэмаралізацыі распадаюцца, чалавек губляе арыентыры грамадска-этычнай нормы – важнейшыя псіхічныя апоры для людскага жыцьця. Такім чынам, насаджэньне садаміі — відавочнае злачынства! Але гэты злачынны вынік якраз і пастаўлены кімсьці ў якасьці мэты сваёй дзейнасьці… Чаму ж у злачынцаў усё атрымліваецца?! Даць адказ на гэтае пытаньне немагчыма, не даведаўшыся пра тое, што ёсьць чалавек (людскае грамадства) і як пабудавана яго (іх) псіхіка. Псіхіка чалавека як сістэма – вось ён, ключавы аб’ект пазнаньня ў дадзеных абставінах!

Чаму недаступныя Веды пра тое, што ёсьць чалавек

Зь неабходнасьцю атрымаць веды пра тое, што ёсьць чалавек, што ўяўляе сабой яго псіхіка як сістэма, сутыкаецца кожны, хто наважваецца ўсур’ёз разабрацца з пастаўленымі вышэй і блізкімі да іх грамадазнаўчымі пытаньнямі.

Аднак, як высьветлілася, Веды па гэтых пытаньнях належаць да хаваных ці скажаемых. Нехта так вырашыў?.. Бачна гэта хаця б па тым, што пры наяўнасьці шматлікай “псіхалагічнай” літаратуры, знайсьці прыстойнае апісаньне псіхікі чалавека як сістэмы практычна немагчыма (пагугліце, напрыклад, выразы “псіхіка – сістэма” ці “сістэма псіхікі”, і з таго, што знойдзеце – напрыклад, http://www.psycheya.ru/lib/st_tug_2.html ; http://psystudy.ru/index.php/num/2009n2-4/16-chuprikova4.html — паспрабуйце атрымаць Веды ці практычныя парады, датычныя грамадскага жыцьця).

Па гэтай прычыне зь дзясятак гадоў таму давялося такія веды самастойна зьбіраць і складаць. Праблема, якая цяпер аналізуецца рэдакцыяй, патрабуе іх абнародаваньня.

Што такое чалавек

Па-першае, чалавек – гэта ня проста жывы арганізм, але і… жывёліна. Так, як кожная жывёліна людзі мусяць харчавацца целамі іншых жывых арганізмаў, спажываць ваду, а таксама рухацца і адпачываць. Мы, як і ўсе жывёлы, мусім нараджаць дзяцей, заводзячы іх натуральным чынам, як млекакормячыя мусім выкормліваць іх ў пачатку постнатальнага жыцьця малаком маці, як аэробныя жывёлы мусім дыхаць, а як сацыяльныя – жыць у грамадстве, прытрымліваючыся пэўнай агульнапрынятай культуры, і навучаць нашых нашчадкаў таму ж (гл. фота – Пэрыс Хілтан і яе шымпанзэ; паспрабуйце знайсьці істотныя адрозьненьні).

Але, зь іншага боку, чалавек – гэта і не жывёліна (а, дакладней, ня толькі жывёліна). У тым сэнсе, што ў людзей дадаткова ёсьць нешта такое, што кардынальным чынам адрозьнівае іх ад любых іншых жывых істот на Зямлі.

Філосафы, пачынаючы са старажытнасьці, актыўна шукалі гэтыя якасныя асаблівасьці. Зьвярталі ўвагу на двуногую хаду, на “адсутнасьць” валасянога покрыва на целе (у чалавека поўсьць ёсьць практычна на ўсім целе, але рэдукаваная), на тое, што чалавек здольны размаўляць, працаваць, выкарыстоўваць агонь для сваіх патрэб, у норме жыве ў грамадствах. Але ўсе гэтыя рысы (за выключэньнем бадай што карыстаньня агнём) фармальна ёсьць і ў іншых жывёл — папугай і крумкач “гавораць”; вол і конь “працуюць”; усе пералічаныя жывёлы да таго ж зьяўляюцца “грамадскімі” –  яшчэ ў большай ступені (больш, чым нават людзі) такімі зьяўляюцца мурашы, пчолы, церміты; куры, стравусы, пінгвіны ходзяць на дзьвюх нагах; дзельфіны, гіпапатамы маюць на целе менш валасоў, чым людзі й г.д.

Аказваецца, справа не ў сацыяльнасьці, “працы”, “гаворцы”, прамахаджэньні і г.д., а ў тым, што ўсе віды названай “дзейнасьці” нечым істотна адрозьніваюцца ў людзей  і жывёл. І гэтай уласьцівасьцю, якая іх якасна адрозьнівае, зьяўляецца… розум (іначай, рацыянальнае, абстрактнае мысьленьне).

Розум – гэта ўласьцівасьць мозгу, які дасягнуў адпаведнага ўзроўню філагенетычнага разьвіцьця, і якая праяўляецца ў здольнасьці адкрываць і засвойваць аб’ектыўныя заканамернасьці рэчаіснасьці дзякуючы здольнасьці да абстрагаваньня, аналізу, рацыянальнага навучаньня. Менавіта розум ёсьць тым галоўным, што надае “чалавеча-людскую” сьпецыфіку і нашаму сацыяльнаму існаваньню, і нашай працы, і таму, што мы гаворым, і ўсім іншым асьпектам нашага існаваньня.  Сапраўды, праца – гэта ў такой ступені людская праца, гаворка – у такой ступені людская, сацыяльнасьць – у такой ступені чалавечая, і да т.п., у якой яны “асьвечаны” розумам (дадаткова зьвярну ўвагу: больш правільна казаць пра здольнасьць да рацыянальнага мысьленьня — само рацыянальнае мысьленьне выяўляе сябе ў дзейнасьці чалавека не заўсёды!)

Тое, што розум – галоўная сьпецыфічная рыса чалавека, можна давесьці й ад зваротнага. Чалавек можа быць пазбаўлены многага – здольнасьці размаўляць, хадзіць, працаваць, чалавек можа застацца надоўга адным і г.д. Але ён у такой ступені будзе чалавекам, у якой зь ім будзе яго розум.

Такім чынам, галоўнае, чым адрозьніваецца чалавек ад жывёл, заключаецца ў здольнасьці да рацыянальнага, абстрактнага  мысьленьня, а таксама ў тым, што на такім мысьленьні заснавана яго грамадскае існаваньне (гл. малюнак).

У некаторых жывёл – напрыклад, чалавекападобных малпаў – таксама ёсьць мысьленьне. Але яно мае характар прадметна-канкрэтнага. Гэта якасна больш нізкі ўзровень мысьліцельнай дзейнасьці.

Дадаткова да разумовых здольнасьцяў у многіх людзей (на жаль, далёка не ва ўсіх) прысутнічаюць й іншыя выключна людскія рысы (якія таксама адсутнічаюць у жывёл) – сумленьне, годнасьць, прынцыповасьць, прыстойнасьць, пачуцьцё прыгажосьці, спавядлівасьці, імкненьне рабіць дабро, ствараць, паляпшаць-удасканальваць, сапраўдная ахвяранасьць і г.д. Гэта – вышэйшыя маральныя каштоўнасьці, прынцыпы. Чалавека, якому яны ўласьцівы, які падпарадкаваны і кіруецца імі, можна назваць чалавекам сапраўдным, паўнавартасным, чалавекам-асобай. Натуральна, гэта лепшыя, найбольш высокаўзроўневыя людзі (гл. папярэдні малюнак). І адносная доля іх сярод іншых людзей невялікая. Калі ж да ўсіх людзей жорстка прыкладаць крытэры гэтых высокамаральных, духоўных асоб, атрымліваецца сітуацыя расчараваньня, вядомая са старажытнасьці… (гл. малюнак і подпіс пад ім).

А вось розум – гэта тое, што абавязкова, хаця б у мінімальным аб’ёме павінна прысутнічаць ва ўсіх, не абавязкова маральных людзей (чалавек просты, звычайны)…

У некаторых людскіх супольнасьцях, грамадствах (на жаль, таксама далёка не ва ўсіх) можна назіраць праявы высокай культуры і сацыяльнай справядлівасьці, заснаваныя на этыцы, маралі. Гэтыя рысы бываюць толькі там і ў такой ступені, дзе грамадствамі кіруюць ці яго насычаюць высокамаральныя людзі.

Такім чынам, сёньняшняга чалавека можна вызначыць, як своеасаблівую істоту, якая, маючы жывёльную прыроду, выдзяляецца на фоне іншых арганізмаў здольнасьцю да абстрактнага мысьленьня. Невыпадкова ў сістэматыцы жывых арганізмаў навукоўцы адносяць яго да біялагічнага віду Homo sapiens (па-нашаму, Чалавек разумны). З пэўным авансам, вядома…

Як чалавек становіцца чалавекам. Адкуль у яго пачуцьці, розум, мараль, культура.

Зразумела, што праз механізмы генетычнага спадкаваньня чалавек атрымлівае ад сваіх продкаў толькі патэнцыйныя здольнасьці да абстрактранага мысьленьня, сумленьня, маралі, здольнасьць жыць у культурным, этычнам грамадскім асяроддзі, ва ўмовах дзеяньня механізмаў сацыяльнай, нацыянальнай, гістарычнай справядлівасьці.  Аднак адпаведныя Веды і навыкі ён праз ДНК не спадкуе. Тут дзейнічаюць механізмы культурнага спадкаваньня (эпігенетычнага адносна ДНК), заснаванага на атрыманьні ведаў і культурных навыкаў праз… навучаньне ад продкаў.

Сітуацыя нагадвае некаторыя праблемы з кампутарам: аб’ектыўны ўзровень магчымасьцяў апошняга — яшчэ ня ўсё. Калі ў добры кампутар загрузіць слабыя праграмы, кепскую інфармацыю, карысьць ад яго патэнцыйных магчымасьцяў будзе вельмі малой (не хапае “ведаў”). Як і наадварот, калі кампутар даўно састарэў, слабы, далёка ня ўсе праграмы ўвогуле могуць быць у яго загружаны (тут не хапае “генетычна абумоўленых” здольнасьцяў).

Таму, калі перадачу ведаў і культурных навыкаў праз навучаньне-выхаваньне перарваць (ня даць ведаў, не прывіць навыкі культуры), чарговае пакаленьне людзей, нягледзячы на добрыя генетычныя здольнасьці, можа здэградаваць у… практычна жывёл. І ніякі геном тут не дапаможа (бо, паўтаруся, праз ДНК людскае дзіцё атрымлівае толькі патэнцыял, здольнасьці стаць чалавекам; ня больш за тое). Тое самае можа адбыцца і па іншай прычыне: калі ў народзе чыста фізічна выбіць найбольш разумных, культурных, адукаваных, маральных (асабліва сярод настаўнікаў, выкладчыкаў, навукоўцаў, дзеячаў культуры), усё грамадства таксама ўпадзе ў дэградацыю з-за страты культуры (у шырокім разуменьні гэтага паняцьця). Пры гэтым кепска стане ўсім!..

(Калі апісаныя вышэй падзеі запускаюцца ў дачыненьні да пэўнага народа сьвядома (напрыклад, нейкімі вонкавымі злачыннымі сіламі),  першая тэхналогія дэградацыі будзе звацца этнацыд. Прынамсі, гэта будзе адна з форм апошняга. А другая – генацыд. Таксама, адна зь яго форм).

Атрымліваецца, што без выхаваньня і навучаньня кожнага чарговага пакаленьня ня можа ні існаваць, ні тым больш развівацца ні адзін народ, ніякая дзяржава!  Тое, што гэтае правіла распаўсюджваецца на Беларусь і наш беларуска-літвінскі народ, думаю, зразумела і бясспрэчна.

Зьмест сапраўднага, якаснага выхаваньня-навучаньня новых пакаленьняў людзей напэўна мусіць уключаць эфектыўную перадачу сапраўдных ведаў і пазітыўнага досьведу жыцьця папярэдніх пакаленьняў свайго народу, іншых народаў сьвету. Усё гэта павінна дапаўняцца новымі адкрыцьцямі навукі, дасягненьнямі культуры (свайго ды іншых народаў). Пры гэтым відавочна, што карысьць ад новых ведаў, уменьняў, культурных навыкаў будзе тым большай, чым больш яны будуць спрыяць прагрэсіўнаму разьвіцьцю грамадства.

Такім чынам, абагульняючы папярэдняе, можна заўважыць, што веды чалавека, яго сьветагляд, у пэўнай ступені характар, у цэлым уся псіхіка кожнай людскай асобы фармуюцца на мяжы дзьвюх інфармацыйных плыняў. Адна зь іх ідзе па лініі біялагічнай спадчыннасьці, перадаючыся з пакаленьня ў пакаленьне праз генетычныя механізмы (а рэгулюецца праз камбінацыю зьмяняльнасьці, множаньня і адбору). Другая ідзе з вонкавага інфармацыйнага асяроддзя – з таго, што завецца “сям’ёй”, “вуліцай”, “школай”, усімі відамі СМІ, “працай”, “царквой” і г.д. Гэтая інфармацыйная плынь рэгулюецца тымі, хто зьяўляецца кіраўніком у адпаведным грамадскім сектары – на дзяржаўным узроўні кіраўнікамі дзяржавы (гл. малюнак-сьхему — людская асоба фармуецца на мяжы дзьвюх названых інфармацыйных плыняў).

Няўлік таго, што фармаваньне людскай асобы зьяўляецца наступствам адзначанага вышэй інфармацыйнага ўзаемадзеяньня, можа весьці да таго, што, напрыклад, на школьных настаўнікаў будзе перекладацца віна за тыя дэфекты ў выніках навучаньня-выхаваньня, якія могуць быць абумоўлены спадчыннымі ўласьцівасьцямі псіхікі канкрэтных навучэнцаў. У іншых выпадках на школу ці сям’ю можа накладацца віна за недахопы ў навучаньні-выхаваньні, якія на самай справе абумоўлены ўзьдеяньнем на псіхіку маладых людзей з боку іншых сегментаў грамадскай рэчаіснасьці. Так, інтэрнэт, тэлебачаньне, пэўнага кшталту папяровыя выданьні могуць сёньня цалкам разбурыць працу самых лепшых педагогаў за кошт шырокіх плыняў баластна-зашумляльнай, разбэшчвальна-дэгенератыўнай, містычна-рэлігійнай інфармацыі, якая наўмысна накіроўваецца на маладых людзей, усё грамадства (беларускае грамадства выключэньнем у такіх працэсах таксама не зьяўляецца).

Псіхіка як сістэма

Калі ж не зацыклівацца на ўсемагутнасьці СМІ й накіраванасьці іх дзейнасьці ў наш час (пакуль), а спрабаваць дайсьці сваім розумам да ўяўленьня аб ключавых момантах, ад якіх залежыць стан грамадскай сьвядомасьці, культыры (напрыклад, такіх, як псіхічныя каналы, празь якія адбываецца інфармацыйнае ўдзьдзеяньне, прычынах і механізмах апошняга), то вось якраз тут персьпектыва ў значнай ступені звязана з нашымі ведамі пра псіхіку чалавека як адзіную цэласную сістэму.

Паколькі сувязь паміж такім ведамі й вышэй адзначаный задачай аптымальнай арганізацыі грамадства (разам з аптымальным навучаньням-выхаваньнем) відавочная, дапускаю, што яна – гэтая сувязь – і ёсьць асноўнай прычынай таемнасьці ведаў пра псіхіку чалавека як сістэму.

У прынцыпе па дадзеным пытаньні – з таго, што атрымалася знайсьці – выказваліся З.Фрэйд (які падзяляў псіхічнае на сьвядомасьць, перадсьвядомасьць і падсьвядомасьць), Карл-Гюстаў Юнг (які па крытэрах “усьведамляльнае і неўсьведамляльнае”, а таксама “індывідуальнае і калектыўнае” дзяліў усе праявы псіхічнага на 4 групы), Піцірым Сарокін (пра тое, як псіхічнае сістэматызаваў апошні навуковец, можна пазнаёміцца, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2006/09/10/285/). Ніжэй на малюнку сьхематычна паказаны галоўныя кампаненты псіхікі як сістэмы, адпавядаючыя ўяўленьням пералічаных псіхолагаў.

Аднак запрапанаваныя імі сістэмы псіхічнага зьяўляюцца малакарыснымі для задач грамадска-палітычнай і педагагічнай практыкі — яны многае ня могуць патлумачыць, а тым больш спрагназаваць. Асноўныя іх дэфекты заключаюцца ў наступным: названыя сістэмы зьяўляюцца альбо выразна недастатковымі (фрэйдаўская), альбо выяўляюць фармальнасьць прынцыпаў сістэматызацыі, пакладзеных у іх аснову (Юнг), альбо “грашаць” пэўнай эклектычнасьцю (Сарокін), з-за чаго і ня здольны быць адэкватнымі рэчаіснасьці.

У сувязі з гэтым мною дастаткова даўно (калі дакладна, летам 2002 году) быў  запрапанаваны трохі іншы падыход у дадзеным пытаньні (гл. http://nashaziamlia.org/2007/10/31/1003/#more-1003). Шматгадовае практычнае апрабаваньне запрапанаванай сістэматызацыі праяў псіхічнага дазваляе казаць, што дадзеная сістэма мае істотна большую натуральнасьць, адэкватнасьць.

Псіхіка прысутнічае ў многіх дастаткова разьвітых жывёл (у расьлін, грыбоў, вірусаў, бактэрый і аднаклеткавых жывёл яе няма найперш па прычыне адсутнасьці нярвовай сістэмы) і ўключае ў сябе ўсе праявы псіхічнага. Гэта больш высокі ўзровень дзейнасьці арганізма, чым рэфлексы (праява нярвовага), які абумоўлівае больш высокі ўзровень ўзаемадзеяньня арганізма з аб’ектыўнай рэчаіснасьцю, выяўляючы сябе праз тое, што мы завем паводзінамі. Прысутнасьць псіхічнага дазваляе арганізму быць больш самастойным, суб’ектным (яшчэ больш аўтаномным, “дыферэнцаваным” ад навакольнай рэчаіснасьці).

Відавочна, што псіхічнае базуецца на нярвовым (безумоўныя і ўмоўныя рэфлексы) і праяўляецца ў выглядзе інстынктаў, тэмпераментаў, рыс характару, памяці, мысьленьня, іншага. У чалавека тая частка псіхікі, якая адказвае за характар, інстынкты, зьвязаныя зь імі эмоцыі й г.д., атрыманыя ў спадчыну ад жывёльных продкаў, складае сьферу падсьвядомага псіхічнага. Некаторыя рысы псіхічнага ў жывёл могуць быць зьвязаны з навучаньнем, якое яны атрымліваюць ад больш дасьведчаных прадстаўнікоў віду. У чалавека дадзеная частка псіхічнага праяўляе сябе ў выглядзе соцыя-культурнага псіхічнага. Мысьленьне ў жывёл прысутнічае толькі ў форме прадметна-канкрэтнага мысьленьня (напрыклад, як адзначалася – у чалавекападобных малпаў), сапраўднае абстрактнае мысьленьне ў іх адсутнічае. Псіхіка чалавека адрозьніваецца ад псіхікі жывёл (як таксама адзначалася вышэй) прысутнасьцю ў дадатак да прадметна-канкрэтнага мысьленьня яшчэ і здольнасьці да абстрактнага мысьленьня (узровень рацыянальнага, сьвядомага псіхічнага). Дзякуючы апошняму многія людзі могуць самастойна ўсьведамляць сябе ў рэчаіснасьці (здольны да самасьвядомасьці). У некаторых людзей у склад псіхічнага ўваходзяць мараль, этыка, культура.

Каб разабрацца ва ўсёй разнастайнасьці праяў псіхічнага, якія можа дэманстраваць чалавек, трэба іх правільна сістэматызаваць (бо толькі на грунце адэкватнай сістэматызацыі можна тлумачыць, прадказваць, а тым больш правільна, у прагрэсіўным кірунку кіраваць грамадска-палітычнымі працэсамі). Для гэтага ўсе праявы псіхічнага ў чалавека варта найперш падзяліць на чатыры ўзроўні. Гэта — падсьвядомасьць (1-ы, найбольш базавы ўзровень праяў псіхічнага), псеўдарацыянальная (масавая) сьвядомасьць (2-і ўзровень), рацыянальна-эгаістычная сьвядомасьць (3-і) і пострацыянальная (вышэйшая маральная) сьвядомасьць — 4-ы. (гл. малюнак ніжэй; на ім сімвалам псіхічнага зьяўляецца поле, складзенае з зашэраных квадратаў зь лічбамі; справа ад гэтага поля знаходзіцца шкала, на якой зеленаватым колерам пазначаны тыя ўласьцівасьці, якія ёсьць у людзей і жывёл, а сінім – тое, што характэрна толькі для людзей).

У людзей кожны з гэтых узроўняў па сваім зьмесце адпавядае таксама той ці іншай групе матываў для людскіх эмоцый, прыхільнасьцяў, думак, слоў, учынкаў.

Так, 1-ы, падсвядомасны, узровень псіхікі чалавека складаюць рысы характару, эмоцыі, пачуцьці й складзеныя зь іх інстынкты, псіхічныя арыентацыі, тэмпераменты і т.п. (усе гэтыя рысы псіхікі таксама сістэмна зьвязаны, але яны складаюць ужо падсістэму дадзенай 4-узроўневай сістэмы).

На 2-м, псеўдарацыянальным, узроўні паводзіны чалавека вызначаюцца яго арыентацыяй на “меркаваньні” людскай масы (што кажуць блізкія і суседзі, людзі на працы і ў транспарце, што кажа “гаражнае радыё” і, увага, “тэлевізар”! – вось галоўныя арыентыры для прыняцьця рашэньняў і пэўных высноў, меркаваньняў для чалавека на гэтым узроўні псіхічнага, якія будуць агрэсіўна адстойвацца; пры гэтым чалавек будзе казаць: “Я так лічу!”; хаця ён нічога не разьлічваў, не вывучаў, не аналізаваў – ён проста паўтарае, што кажа “маса”).

3-і, рацыянальны, узровень кіруе чалавекам тады, калі ён кажа ці робіць тое ці іншае для сябе на грунце рацыянальнага асэнсаваньня аб’ектыўнай рэчаіснасьці, ведаючы яе заканамернасьці.

На 4-м, вышэйшым, узроўні праяў псіхічнага чалавек кіруецца маральнымі прынцыпамі, якія ён успрыняў як свае і якія вызначаюць памер яго асобы (4-ы ўзровень псіхікі — гэта па сутнасьці ўлік інтарэсаў іншых людзей, жывёл, расьлін, усёй жывой і нежывой прыроды Зямлі і г.д.).

Са сьхемы бачна, што калі ў чалавека прысутнічае адзін матыў для дзейнасьці (шэрыя палі пазначаныя лічбамі) – напрыклад, ён хоча есьці, хоча рашыць задачу – то ён і дзейнічае адпаведным чынам – есьць, рашае задачу і г.д. Дробамі на зашэраных клетках пазначаны сітуацыі канфлікуту паміж матывамі, якія належаць да розных узроўнямі праяў псіхічнага і якія адбываюцца ў “душы” чалавека ў той ці іншай сітуацыі. Для таго, каб высьветліць, які ўзровень псіхічнага характэрны для таго ці іншага канкрэтнага чалавека, трэба высьветліць, якое рашэньне ён прымае, якому матыву падпарадкоўвае свае дзеяньні ў час такіх душэўных канфліктаў.

Вось прыклад.

Мужчына даведаўся, што на яго родную краіну, у якой ён жыве зь сям’ёй, пайшла вайной нейкая жахлівая соцыяпаразітная навала. Напрыклад, з усходу. Першым яго жаданьнем будзе ўцякаць у супрацьлеглым кірунку – на захад (такія пачуцьці і такія дзеньні, калі яны пачнуцца, будуць выкліканыя эмоцыямі страху – г.зн. “парадамі” першага ўзроўню псіхічнага). Чалавек зьбірае сям’ю, манаткі й пачынае рухацца на захад. Але па дарозе яму насустрач ідзе адзін атрад мужчын, якія ідуць на ўсход бараніць Радзіму. Затым другі атрад, трэці… Мужчына бачыць, што сярод бежанцаў здаровых, дарослых мужчын няма – усе арганізавана ідуць на вайну. Тады і ён таксама пакідае сям’ю, апранае вайсковую форму, бярэ зброю і разам з усімі іншымі мужчынамі ідзе на ўсход (такія дзеяньні, альтэрнатыўныя першым, будуць ужо выкліканы пачуцьцямі “як усе” – г.зн. “парадамі” другога ўзроўню псіхічнага). Але праз пэўны час, набліжаючыся да фронту чалавек пачынае бачыць шмат параненых, забітых. Да яго пачынаюць даходзіць чуткі, што навала з усходу такая вялікая і такая бязьлітасная, што спробы супраціўляцца ёй бесьперсьпектыўныя і літаральна абавязкова прывядуць да сьмерці. Гэтыя думкі падмацоўваюць “разумныя” дэзерціры, якія таксама пачалі сустракаца ўсё часьцей па меры набліжэньня да фронту… І чалавек прымае “рацыянальнае” рашэньне: галоўнае – захаваць жыцьцё, яно – важней за ўсё! Ён кідае зброю, перапранаецца ў цывільнае і зноў мяняе кірунак свайго руху — пачынае бегчы на захад (гэтыя дзеяньні, як зразумела, выкліканыя парадамі эгаістычнага розуму — трэцяга ўзроўню праяў псіхічнага). Прайшло 2-3-е сутак. Чалавеку пачынае дапякаць сумленьне: “а нехта ж, нягледзячы на страх, змагаецца. Нехта ж перамог страх сьмерці, страх пакутаў і свае “разумныя” аргументы – б’ецца за свой народ, сваіх блізкіх, за сваю Бацькаўшчыну, не шкадуючы ні здароўя, ні жыцьця. Які ж я мужчына, калі ня буду рабіць тое ж? Я ж не змагу з гэтым жыць!” І чалавек зноў разварочваецца і, ігнаруючы “падказкі” з боку страху, а таксама рацыянальныя аргументы на карысьць большай верагоднасьці выжываньня (якія падказвалі яму ісьці на захад), ідзе на ўсход, на фронт (зразумела, што цяпер ён прыслухаўся да “парадаў” 4-га ўзроўню псіхічнага). І там становіцца героем…

Дарэчы, з гэтага ж прыклада бачна, што ў чалавека, здольнага на выбар маральных учынкаў, прысутнічаюць усе чатыры ўзроўні псіхічнага. Якога ўзроўню кожны чалавек, высьвятляецца менавіта ў такіх абставінах маральнага выбару, нярэдка пасьля доўгіх ваганьняў…

Яшчэ прыклад, больш блізкі да нашай сёньняшняй рэчаіснасьці.

Напэўна, за 20 гадоў незалежнасьці ў Беларусі ўсе чулі развагі пра тое, што лёс нашага беларуска-літвінскага народу залежыць ад лёсу нашай беларуска-літвінскай мовы. А таксама чулі, што руская мова – гэта сродак імперскай агрэсіі з боку ўсходняга суседа, сродак, з дапамогай якога адбываецца захоп нашай зямлі расейскай імперыякратыяй (дарэчы, укараненьне рускай мовы – толькі пачатак працэсу; калі захоп Беларусі завершыцца, нашым нашчадкам думаць пра свабоду, самарэалізацыю, пра жыцьцё гаспадара на ўласнай зямлі не давядзецца; замест усяго гэтага з боку расейскай імперыякратыі будзе запрапанаваны “шырокі выбар” з трох магчымасьцяў: альбо быць ахоўнікам імперцаў (для мужчын), альбо іх “пакаёўкамі” (для жанчын), альбо рабамі (для ўсіх іншых незалежна ад полавай прыналежнасьці); усіх, хто ня знойдзе сабе месца сярод трох названых груп і пачне супраціўляцца, будуць вынішчаць…). Ну, і як розныя людзі ставяцца да моўнага пытаньня ў неспрыяльных умовах прарасейскай беларусафобскай дыктатуры?

Неспрыяльныя для мовы ўмовы сталі добрым тлом для дыферэнцыяцыі нашых грамадзян. Аказалася, што прыкладна 75-80% людзей – гэта прадстаўнікі саўковай масы. Яны, маючы 2-і ўзровень псіхікі, проста ня здольны ўцяміць “сувязь паміж мовай і каўбасой”, а таксама паміж мовай і будучыняй сваіх дзяцей. Таму яны ніяк ня ставяцца да гэтага пытаньня. Яны занятыя сваімі побытавымі праблемамі (аддаюць на іх усе свае сілы, а калі застаецца вольны час, звычайна проста пасіўна яго спальваюць – тым ці іншым чынам) і нечага ненатуральнага, што адбываецца з мовай народу, да якога яны самі належаць, увогуле не заўважаюць. Каля 20-25% усьведамляюць азначаную праблему. Разумеючы прынцыповае значэньне беларускай мовы ў паўнавартаснай грамадскай арганізацыі, яны хацелі б, каб у Беларусі, як у кожнай нармальнай дзяржаве, панавала мова карэннага этнасу – іх народу. Але ўсе гэтыя людзі ня здольны і пальцам паварушыць, каб так на самай справе сталася. І прычына ня столі ў тым, што яны ўсе аб’ектныя, пасіўныя людзі. Не, многія зь іх дастаткова актыўныя і самастойныя. Прычына ў іншым – у тым, што яны ня бачаць выгады ад мовы асабіста для сябе ў бліжэйшай персьпектыве. А ў далёкую персьпектыву яны, як правіла, і не заглядаюць – яна для іх вялікай каштоўнасьці ня мае (3-і ўзровень праяў псіхічнага). Гэтыя людзі, зьяўляючыся разумнымі беларусамі, пры гэтым размаўляюць па-руску, пішуць артыкулы на рускай мове. А калі ў іх пытаешся, чаму яны так робяць – бо вы ж, маўляў, выдатна разумееце стратэгічна-негатыўнае значэньне рускай мовы для лёсу Беларусі – кожны раз знаходзяць “рацыянальныя” аргументы “менавіта для дадазенага выпадка” (пра “разумных” агентаў расейскага імперыялізму ці заходняга ліберастызму, належачых да АГП, Хартыі й т.п. я і не кажу – усе яны тыповыя прадстаўнікі людзей 3-га ўзроўню псіхічнага). І толькі невялікая доля людзей – як правіла, да 1% — здольныя ня толькі бачыць негатыўныя наступствы ўкараненьня чужой імперскай мовы на нашай зямлі для лёсу нашага народу, а і, ахвяруючы сваім часам ды дабрабытам, рэальна змагацца за яе выжываньне (4-ы ўзровень псіхічнага).

Аналагічным дыферэнцыйным чыньнікам на Гарадзеншчыне вось ужо некалькі гадоў зьяўляецца сітуацыя з г.зв. “Картай паляка”. Хай чытачы сайта не зьдзіўляюцца, але многія актывісты “БНФ” і “Маладога Фронту”, многія выкладчыкі й мастакі, зьяўляючыся беларусамі-літвінамі (!), пабралі дакумент чужой краіны, дзе першым пунктам стаіць неабходнасьць абвясьціць сябе… палякам. І тут “рацыянальных” аргументаў хоць адбаўляй… Вось, аказваецца, у чым галоўная прычына няўдачаў беларускага нацыянальнага руху 1980-90-х гадоў. Не таго памеру былі людзі ў кіраўніцтве…

Дарэчы, апошнія два прыклады паказваюць, што для таго, каб выяўляць сябе на 4-м узроўні праяў псіхічнага, чалавеку зусім не абавязкова быць на вайне і сьвядома рабіць выклік сьмерці. Дастакова проста, не паддаючыся на спакусы д’ябла (г.зн. соцыяпаразітных сіл у выглядзе расейскай імперыякратыі, заходняй ліберастыі, польскіх імперыялістаў), ісьці да высокай мэты…

Такім чынам, абагульняючы, можна сказаць: памер чалавека вызначаецца ўзроўнем праяў псіхічнага, які ён выяўляе ў пэўных дзеяньнях у сітуацыі канфлікту матываў, належачых да розных узроўняў праяў псіхічнага.

Цікавае супадзеньне.

У інфармацыйнай прасторы сеціва, асабліва ў сувязі са зьяўленьнем магчымасьці выстаўляць у выглядзе відэа як невялікія інтэрвю, так і цэлыя лекцыі, сталі заўважальнымі людзі, якія даюць істотную грамадазнаўчую інфармацыю. Уплыў гэтых людзей на назапашваньне грамадазнаўчых ведаў можа быць на парадкі больш карысны, чым, напрыклад, уплыў усёй сістэмы грамадазнаўчай адукацыі ў былым СССР. І гэта пры тым, што многае, што кажуць гэтыя знаўцы ў сеціве далёка не заўсёды  зьяўляцца праўдзівым, сістэмным…

Сярод шэрагу вядомых зь сеціва асоб, якія выступаюць на даступных для большасьці сучаснаму беларусу мовах, знаходзіцца беларус Хіневіч (ён жа Патэр Дзій). Ён галава Старажытнарускай царквы старавераў і парапагандуе веды, вядомыя арыйцам-славянам ужо тысячагоддзі! Ня буду цяпер аналізаваць усю яго дзейнасьць. Ня гэта нам цяпер патрэбна. Але на адзін нюанс зьвярнуць увагу варта.

Справа ў тым, што ў адным са сваіх выступаў Хіневіч распавёў пра даўно вядомую язычнікам класіфікацыю тыпаў людзей (гл. таблічку ў самым пачатку артыкула). Атрымалася так, што запрапанаваная мной шмат гадоў таму сістэма (калі я аб’ектыўна і ня мог ведаць ні пра якога Патэр Дзія) цалкам супала з сістэматызацыяй людзей, абнародаванай Хіневічам. Прычым, супала ня толькі прынцыпова па групах, але і колькасна (тыя ж да 1%, каля 10% і недзе 80-90% для трох галоўных сацыяльных груп; гл. http://nashaziamlia.org/2007/10/31/1003/#more-1003)! Адрозьненьні толькі фармальна-тэрміналагічныя, таму лёгка пазнавальныя…

(ведуны – па-нашаму гэта высокамаральныя людзі з разьвітым вышэйшым сьветаглядным узроўнем псіхікі, якія павінны (у норме) вызначаць мэты руху грамадства, ацэньваць каштоўнасьці, быць суддзямі; ваяры – валявыя людзі з дамінуючым рацыянальным узроўнем псіхічнага, якія павінны арганізоўваць грамадства ў мірны ці ваенны час на дасягненьне мэт, сфармуляваных ведунамі; весі – людзі з выразна амасоўленай сьвядомасьцю — тыя, якіх сёньня часта завуць “саўкамі” і якія павінны для ўласнага дабра выконваць парады-каманды больш высокаарганізаваных прадстаўнікоў свайго народу; ізгоі – людзі, якія, ігнаруючы грамадскія нормы, слухаюць толькі свае ўласныя пачуцьці, жаданьні, і ня здольныя зразумець, што дасягненьне посьпеху, неабходнага ў т.л. ім самім, магчымае толькі праз грамадскую самаарганізацыю і прыкладаньня высілкаў усімі; карацей, далёка ня кожная кухарка мае права кіраваць дзяржавай…)

Адкуль бяруцца маральныя людзі

Любому народу выгадна, каб сярод яго прадстаўнікоў было як мага больш высокаўзроўневых людзей. Бо, чым больш высокамаральных людзей будзе ў грамадстве (а тым больш у колах дзяржаўнага кіраўніцтва), тым на больш высокім эканамічным і культурным узроўні будзе жыць ён (пры іншых роўных умовах на тле іншых народаў).

Пры гэтым людзі з праявамі 4-га ўзроўню псіхічнага таксама могуць быць рознага маштабу, вышыні, ўзроўню. Глыбінная прычына, якая вызначае азначаную якасьць, выглядае так: чалавек з’яўляецца тым больш высокаўзроўневым (высокамаральным, “духоўным”), чым з большай часткай рэчаіснасьці ён сябе атаесамляе, ад імя інтарэсаў якой адчувае, кажа, дзейнічае (гл. сьхему).

Так, калі чалавек успрымае сябе часткай свайго народу і дзейнічае ў імя яго інтарэсаў (зьяўляецца сапраўдным грамадзянінам-дэмакратам), ён больш высокаўзроўневы, чым той, хто атаесамляе сябе толькі як частку сваёй сям’і, роду (сем’янін), але менш высокаўзроўневы, чым той, хто ўспрымае сябе часткай усяго чалавецтва (гуманіст; прашу ня блытаць апошняга з касмапалітам; чалавек-гуманіст і чалавек-касмапаліт – альтэрнатывы).

Пры гэтым аб’ектыўна, чым на больш высокім узроўні псіхічнага праяўляе сябе чалавек, тым у большай ступені ён рэалізуе свой жыцьцёвы патэнцыял (што, дарэчы, зноў жа аб’ектыўна зьяўляецца найгалоўным стратэгічным інтарэсам кожнага чалавека!).

Успрыняцьцю і засваеньню апошняга можна істотна паспрыяць (натуральна, пры выкананьні зыходнай умовы, што ў чалавека ёсьць адпаведныя генетычна абумоўленыя здольнасьці). Усе ведаюць пра навучаньне беларускай гісторыі, культуры. Я прапаную дадаткова зьвярнуць увагу на значэньне нават спрошчанага радавода (гл. малюнак). Ужо адтуль, прыглядаючыся да сімвалаў, якія пазначаюць рэальных продкаў ці будучых нашчадкаў, можна і зразумець, і адчуць, што кожны беларус-літвін паходзіць са свайго народу, аб’ектыўна з’яўляецца часткай яго і праз нашчадкаў пераўтворыцца ў свой народ (распусьціцца ў ім), што варта жыць калі не для ўсяго чалавецтва, дык хаця б дзеля свайго народу, яго дабрабыту, прагрэсу…

Можа, калі малады беларус пасядзіць над сваім радаводам вечар-другі, падумае пра сваіх рэальных продкаў, якія жылі ў час Аршанскай ці Грунвальдскай бітваў ВКЛ (дарэчы, продкі тады ў яго былі ня менш рэальных, чым яго цяпершнія бацькі; хаця б падлічыць, колькі іх у яго было ў той час), калі ён усьвядоміць, што ён і яго беларуска-лівінскі народ – гэта адно і тое ж, што ўся гісторыя і культура беларуска-лівінскага народу – гэта яго ўласная гісторыя і культура, і што менавіта ён – паўнапраўны гаспадар зямлі беларусаў-літвінаў, можа, яму будзе лягчэй пасьля гэта зьліцца ў адзінае цэлае са сваім народам і пачаць адстойваць яго аб’ектыўныя інтарэсы. А гэта і будзе азначаць, што чалавек выходзіць на 4-ы ўзровень псіхічнага, становячыся на пачатак сапраўдным грамадзянінам…

-

P.S.

У тэксьце многае было накіравана на больш высокае, больш арганізаванае.

Натуральна, ворагам паўнавартаснай беларускай дзяржаўнасьці патрэбна зрабіць усё наадварот. Накіраванасьць людзей на высокае — разбурыць, мараль — здэградаваць, культуру — збэсьціць, найлепшых людзей — дыскрэдытаваць. Народ, грамадства для нашых ворагаў павінны стаць біямасай. Для дасягненьня такіх мэт яны выкарыстоўваць у т.л. і людзей з анамальнай сексуальнасьцю. Як канкрэтна пры гэтым ламаюцца (апускаюцца) псіхіка і грамадства, мы пагаворым у заключнай частцы дадзенай серыі матэрыялаў.

Для далейшага аналізу тэхналогіі выкарыстаньня сіяністамі-ліберастамі людзей з сексуальнымі адхіленьнямі з мэтай разбурэньня агульнай і нацыянальнай культуры народаў сьвету, нам патрэбны хаця б падставовыя Веды па праблеме пола і полавай дыферэнцыяцыі. Гэтыя веды здабывае і назапашвае біялагічная і медыцынская навука. Выстаўляю маю распрацоўку гэтай праблемы, пераапрацаваную ў публіцыстычным ключы.

-

У людзей, як і многіх іншых відаў жывых арганізмаў, полавы дзімарфізм выяўляе сябе ў існаваньні мужчын і жанчын, якія характарызуюцца адрозьненьнямі ў будове цела, сваёй фізіялогіяй, а таксама асаблівасьцямі пачуцьцяў, паводзін, успрыняцьцем рэчаіснасьці, рознымі ролямі ў грамадстве. Яны – мужчыны і жанчыны – часта бываюць настолькі рознымі, што нярэдка дасьледчыкі, якія глыбока вывучаюць зьяву полавага дзімарфізму, прапануюць уяўляць, нібы на Зямлі існуюць дзьве людскія цывілізацыі – жаночая і мужчынская. І каб паразумецца ім нярэдка патрэбны… перакладчык.

Большасьць з нас добра ведае пра асаблівасьці анатоміі й фізіялогіі мужчын і жанчын. Таму для ілюстрацыі прывяду даныя параўнаўчых дасьледваньняў псіхолагаў, якія менш вядомыя (гл. табліцу; адначасна давайце ўлічым адзін нюанс: далей паўсюль пад словамі “жанчына” і “мужчына” трэба мець на ўвазе тыповага, абагуленага, “сярэднестатыстычнага” прадстаўніка адпаведнага полу – па сутнасьці, абстрактную, а не канкрэтную асобу; сітуацыі, зьвязаныя з канкрэтнымі выпадкамі, а тым больш асобнымі выключэньнямі, будуць агаворвацца адмыслова).

Бачачы разнастайныя праявы полавага дзімарфізму, нам трэба па сутнасьці знайсьці адказ на пытаньне: як так сталася, што ўсе людзі дзеляцца на такіх розных жанчын і мужчын? чаму і навошта яны адрозьніваюцца ня толькі цялесна, фізіялагічна, а і ментальна? ці ёсьць тут біялагічныя прычыны – г.зн. аб’ектыўны, незалежны ад нашага жаданьня сэнс?  а, калі ёсьць, дык у чым ён заключаецца?

Праблема полу закранае важныя сьферы дзейнасьці чалавека, яна ўзьнікае сёньня ў самых разнастайных палеміках, становіцца прадметам сварак, інструментам маніпуляцый і палітычнай барацьбы, фонам для хаваньня збачэньняў і злачынстваў. У тым ліку і па гэтай прычыне многія з нас у дадзеных пытаньнях знаходзяцца ў палоне шматлікіх памылковых уяўленьняў… І наадварот, каб даваць прафесійныя сьветаглядныя, псіхалагічныя, медыцынскія рэкамендацыі, трэба валодаць навуковай канцэпцыяй полу, якая дае Веды, а разам зь імі й аб’ектыўную сістэму каардынат для ацэнкі розных праяў гэтай зьявы. Без такой апоры ўсе нашы ўяўленьні, перакананьні нібы падвісаюць у паветры ці паварочваюцца тым ці іншым бокам у залежнасьці ад суб’ектыўных інтарэсаў больш актыўных груп, а спробы абмеркаваць праблему пераўтвараюцца ў схаластычныя, бессэнсоўныя спрэчкі й свары.

Падкрэсьлю таксама, што ў дадзенай працы ня ставіцца задача адказаць на ўсе пытаньні, зьвязаныя з полам. Гэта задача для кніг. Наша задача – найперш прааналізаваць той біялагічны ПАДМУРАК, на якім АБ’ЕКТЫЎНА грунтуюцца разнастайныя феномены полу (уключаючы полавы дзімарфізм, як норму, і норму ў полавых дачыненьнях).

-

Кожны, хто вырашае з навуковых пазіцый прааналізаваць зьяву пола, як правіла, адкрывае, што каб з’арыентавацца ва ўзьнятай праблеме, трэба спачатку разабрацца ў біялагічным зьмесьце такіх зьяў, як размнажэньне і полавое размнажэньне. А пытаньне, напрыклад, пра асаблівасьці жаночай і мужчынскай псіхік, індывідуальнае разьвіцьцё адзнакі “пол” у чалавека і адхіленьні ў гэтым працэсе будзе лагічным аналізаваць толькі ў канцы пэўнага ланцугу прынцыповых біялагічных зьяў (напрыклад, такога, які пададзены на схеме).

У гэтым ланцугу ўсе папярэднія біялагічныя феномены зьяўляюцца асновай, на якой эвалюцыйна разьвіліся больш позьнія зьявы. Фактычна гэта – прынцыповы план аналізу тэмы.

Таму давайце азнаямленьне з праблемай полавага дзімафізму ў чалавека пачнем з асэнсаваньня такой зьявы, як размнажэньне арганізмаў.

КАРОТКІ АГЛЯД ЭВАЛЮЦЫІ ПОЛАВАГА РАЗМНАЖЭНЬНЯ

Арганізмы абсалютна ўсіх відаў, якія існуюць на Зямлі, ня могуць жыць бясконца доўга. Для ўсіх іх уласьцівы працэс паступовага старэньня і паміраньня. У такіх абставінах, каб перадаць эстафету жыцьця чарговаму пакаленьню (і гэтым забясьпечыць патэнцыйную бессьмяротнасьць віду) арганізмы да моманту абавязковага наступленьня сьмерці павінны пасьпець пакінуць нашчадкаў (дарэчы, ужо з гэтага абавязку вынікае: від важней за індывід, мэты існаваньня індывіда падпарадкаваны, абумоўліваюцца мэтамі існаваньня віда!). Абсалютна ва ўсіх відаў жывых арганізмаў такая здольнасьць ёсьць (ня можа ня быць!) і завецца яна размнажэньнем.

Размнажэньне арганізмаў – гэта зьява ўтварэньня імі сваіх нашчадкаў, дзякуючы якой адбываецца перадача эстафеты жыцьця чарговаму пакаленьню арганізмаў віду.

У біялагічна паўнавартаснага (нармальнага) размнажэньня ёсьць дзьве абавязковыя рысы – якасная і колькасная:

- нашчадкі кожнай наступнай генерацыі павінны быць падобны на сваіх продкаў — быць той жа якасьці, што і продкі (якасная);

- колькасна нашчадкаў павінна нараджацца з запасам (іх павінна быць больш, чым асобін у дадзеным дарослым пакаленьні), каб забясьпечыць устойлівую перадачу “эстафеты жыцьця” (колькасная рыса).

Але каб жыць у рэальных умовах, простага выкананьня гэтых дзьвюх умоў недастаткова. Справа ў тым, што кожны від існуе ў сітуацыі сталай канкурэнцыі зь іншымі біялагічнымі відамі, якія прэтэндуюць на тыя ж рэсурсы. І калі які-небудзь від арганізмаў “сьпіць у шапку”, проста выконваючы названыя вышэй умовы адносна ўстойлівага існаваньня, гэтага праз пэўны час можа аказацца недастаткова. У рэальных, канкурэнтных умовах жыцьця на Зямлі відам не абысьціся без таго, каб ня толькі размнажацца, а і дасканаліцца.

У жывой прыродзе ёсьць толькі адзін спосаб дасканаленьня – эвалюцыя. Для яго выкарыстаньня арганізмы ўсіх відаў «чакаюць» узьнікненьня мутацый і новых генетычных камбінацый, апрабуюць іх сваім жыцьцём, і, калі зьмены будуць удалымі (што, на жаль, бывае вельмі нячаста), перадаюць іх нашчадкам наступнага пакаленьня. У выніку нашчадкі маюць шанц стаць трошкі больш канкурэнцыйнымі, чым продкі, і такім чынам прасунуцца па шляху эвалюцыйнага дасканаленьня.

Але і гэтага мала. Ва ўмовах сталай канкурэнцыі застаюцца існаваць толькі тыя віды, якія здольны забясьпечыць дастатковыя тэмпы біялагічна прагрэсу… Падкрэсьлім, гаворка ідзе ўжо ня проста пра размнажэньне, ня проста пра прагрэс, а пра эфектыўнасьць апошняга!

А як жа біялагічнаму віду падвысіць верагоднасьць пазітыўных эвалюцыйных зьмен?

Толькі праз адно – праз выкарыстаньне генетычных рэсурсаў усяго віду як сістэмы, а ня як сумы асобных арганізмаў — г.зн. праз выкарыстаньне ўсяго таго станоўчага, што можа зьявіцца ў генафондзе біялагічнага віду, як узаемазьвязанай сістэмы генатыпаў, а ня проста іх суме. Для гэтага каля 2,5-3 млрд. гадоў таму (першыя жывыя аднаклеткавыя арганізмы зьявіліся на Зямлі каля 3,5-4 млрд. гадоў таму), некаторыя віды аднаклеткавых (тады на Зямлі былі яшчэ толькі прокарыёты) вынайшлі механізм, які забясьпечвае магчымасьць заканамернага абмену генетычным матэрыялам (яго рэкамбінацыю) паміж прадстаўнікамі аднаго віду. Гэты механізм завецца полавым працэсам.

Ён рэалізуецца ў прокарыёт праз утварэньне цытаплазматычных мосьцікаў, па якіх генетычны матэрыял можа перацякаць паміж клеткамі. У эўкарыёт, якія зьявіліся на Зямлі праз сотні мільёнаў гадоў, гэтае дасягненьне ня проста захавалася. У іх полавы працэс разьвіўся ў дзьве яго формы — каньюгацыю і капуляцыю (гл. малюнак).

Сьхематычна эвалюцыйна-прагрэсіўнае значэньне полавага працэсу паказана на малюнку ніжэй. На ім паказана, што полавы працэс за кошт абмену генетычным матэрыялам паміж прадстаўнікамі віду дазваляе выкарыстоўваць для эвалюцыі ўвесь патэнцыял пазітыўных генетычных зьмен, прысутных у генафондзе віду, што надае значна большую канкурэнцыйнасьць віду за кошт істотна большых тэмпаў яго эвалюцыі (гл. малюнак ніжэй; на ім карысныя ўласьцівасьці, якія ўзьнікаюць у выніку пазітыўных мутацыйных зьмен у нашчадкаў нейкага аднаклеткавага арганізма, пазначаны літарамі А і В; гэтыя ўласьцівасьці маюць аднолькавую верагоднасьць зьяўленьня, як у асобін, здольных толькі да бясполавага размнажэньня, так і здольных да полавага працэсу; аднак аднаклеткавыя, якія б спалучылі ў сабе абедзьве карысныя для жыцьця ўласьцівасьці – А і В – могуць хутка  узьнікнуць, нават ужо ў наступным пакаленьні, толькі ў тых нашчадкаў зыходнага аднаклеткаванага арганізму, якія захавалі ці сфармавалі здольнасьць да полавага працэсу (апошні пазначаны перакрыжаваньнем стрэлак); гэта вядзе да таго, што “полавыя” аднаклеткавыя хутка выціскаюць з усіх магчымых экалагічных ніш бясполавыя віды; так праяўляе сябе біялагічны прагрэс).

Але ў аднаклеткавых арганізмаў зьявы “размнажэньне” і “полавы працэс” былі і застаюцца адасобленымі адна ад адной.

Яшчэ праз сотні мільёнаў гадоў узьніклі шматклеткавыя арганізмы. Як больш высокаўзроўневыя формы, яны не маглі не захаваць прагрэсіўныя дасягненьні папярэдняй эвалюцыі. Аднак шматклеткавыя не маглі выкарыстоўваць полавы працэс у выглядзе каньюгацыі. Гэтаму аб’ектыўна перашкаджае іх шматклеткавасьць. Таму яны наслаілі полавы працэс у выглядзе капуляцыі на зьяву размнажэньня, вынайшаўшы і разьвіўшы зьяву полавага размнажэньня (гл. малюнак; зь яго бачна, што шматклеткавыя арганізмы зьявіліся з-за таго, што дзіплоідныя клеткі з наборам храмасом 2n, якія ўтвараліся пасьля зьліцьця-апладненьня дзьвюх гаплоідных клетак з наборам храмасом n, не разыходзіліся пасьля серыі мітатычных дзяленьняў, а заставаліся зьвязанымі разам у адзіны арганізм; а таксама бачна, што полавае размнажэньне ў шматклеткавых стала магчымым за кошт таго, што працэс мяёзу, які вядзе да ўтварэнья полавых клетак з наборам храмасом n з саматычных, дзіплоідных клетак з наборам храмасом 2n, адбываўся не адразу пасьля зьяўленьня апошніх, як гэта было і назіраецца ў аднаклеткавых, а быў перанесены на больш позьнія, сьпелыя стадыі антагенэзу шматклеткавых).

У цэлым жа полавае размнажэньне шматклеткавых – гэта іх размнажэньне з дапамогай сьпецыялізаваных полавых клетак – гамет (у большасьці гаплоідных па наборы храмасом). Аднаклеткавыя гаплоідныя гаметы – асноўны інструмант зьдзяйсьненьня полавага размнажэньня шматклеткавых арганізмаў.  Яны ж – доказ як паходжаньня шматклеткавых з аднаклеткавых, так і паходжаньня полавага размнажэньня шматклеткавых з аднаго зь відаў полавага працэсу аднаклеткавых.

У сваю чаргу, працэс, у выніку якога ў шматклеткавым арганізьме саматычныя дзіплоідныя клеткі пераўтвараюцца ў гаплоідныя гаметы, завецца сёньня гаметагенэзам (а самы галоўны працэс, які адбываецца ў ходзе гаметагенэзу, мы завем мяёзам). Ён, натуральна, ня мог адбывацца абы дзе. Для гаметагенэзу “было выдзелена” адмысловае месца, органы. Гэтыя органы мы завем полавымі залозамі (сін. ганадамі).

Далейшы эвалюцыйны посьпех шматклеткавых жывёл (сканцэнтруемся на іх) стаў залежаць ад выніковасьці полавага размнажэньня! Таму імкненьне максімальна падвысіць эфектыўнасьць дадзенага працэсу стала адзін з галоўных “клопатаў” усіх відаў шматклеткавых арганізмаў.

Адным са стратэгічных механізмаў прагрэсіўнага разьвіцьця любой жывой сістэмы зьяўляецца спалучэньне яе ўнутранай дыферэнцыяцыі зь яе ж унутранай інтэграцыяй (па сутнасьці, камбінацыю дыферэнцыяцыі й інтэграцыі можна лічыць універсальным механізмам прагрэсіўнага разьвіцьця любых складаных сістэм). Абодва гэтыя механізмы вельмі выразна праяўляюць сябе, калі мы аналізуем працэс эвалюцыі полавага размнажэньня.

Пры гэтым полавая дыферэнцыяцыя ў шматклеткавых жывёл пачынае праяўляць сябе са зьявы нарастаньня адрозьненьняў, дыферэнцыяцыі паміж гаметамі (а не са зьявы нарастаньня адрозьненьняў паміж арганізмамі).

На шляху  эвалюцыі полавыя клеткі шматклеткавых жывёл прайшлі ад стадыі ізагаміі (калі яны марфалагічна не адрозьніваліся паміж сабой), праз анізагамію (узьнікненьне пэўных адрозьненьняў) да овагаміі (гл. малюнак). Пры овагаміі клеткі радыкальна  адрозьніваюцца паміж сабой: вялікія нерухомыя клеткі завуцца яйкаклеткамі (сін. жаночымі полавымі клеткамі), а малыя рухомыя – сьперматазоідамі (мужчынскімі полавымі клеткамі).

Нарастаньне адрозьненьняў паміж полавымі клеткамі пацягнула за сабой  дыферэнцыяцыю ганад (полавых залоз). У выніку ў жывёл з першасна індыферэнтных ганад узьніклі яечнікі й семеньнікі – залозістыя ворганы для вытворчасьці адпаведна жаночых яйкаклетак і мужчынскіх сьперматазоідаў.

Аднак, спачатку яечнікі й семеньнікі знаходзіліся ў целе аднаго і таго ж арганізму (абоеполыя, гермафрадытныя віды). Так і сёньня пабудаваны целы арганізмаў, якія належаць, напрыклад,  да большасьці відаў плоскіх ці кольчатых чарвей, многіх малюскаў.

Але ў відаў з больш высокім узроўнем арганізацыі далей узьнікае зьява раздзельнаполавасьці, пры якой від становіцца падзеленым на дзьве групы асобін – самак і самцоў. Апошнія адрозьніваюцца найперш па прадукцыі асаблівых гамет з-за прысутнасьці ў іх целе альбо яечнікаў, альбо семеньнікоў. Пры гэтым самкамі мы завем тых, хто прадукуе яйкаклеткі, маючы яечнікі, а самцамі тых, хто прадукуе сьперматазоіды, маючы толькі семеньнікі. Так, неабходнасьць дыферэнцыяцыі гамет прывяла да неабходнасьці дыферэнцыяцыі ганад, а тая – да разьдзельнаполавасьці арганізмаў аднаго віду.

Спачатку самцы і самкі ў разьдзельнаполавых відаў адрозьніваліся амаль што толькі полавымі залозамі (для многіх відаў жывёл, напрыклад рыб, такое характэрна і сёньня). Аднак пазьней у ходзе прагрэсіўнага разьвіцьця полавага размнажэньня са зьявы раздзельнаполавасьці разьвіваецца зьява полавага дзімарфізму – наяўнасьці больш ці менш выразных фенатыповых адрозьненьняў паміж самкамі й самцамі. Г.зн., што цяпер самцоў і самак раздзельнаполавых відаў мы можам адрозьніць ня толькі, калі забьем жывёліну, ўскрыем брушную поласьць і паглядзім, якія ганады знаходзяцца там, а і, напрыклад, па іншых анатамічных рысах і паводзінах.

Але раздзельнаполавасьць стварыла яшчэ адну праблему: як вызначыць, каму быць самкай, а каму – самцом?

Спачатку такое вызначэньне адбывалася па-за кантролем спадчыннага матэрыялу – пад уплывам іншых чыньнікаў, у тым ліку пад уплывам абставін вонкавага асяроддзя (калі пол будучага арганізма вызначаўся без удзелу спадчыннасьці й ня ў час зьліцьця гамет, а перад ці пасьля апладненьня – адпаведна прогамна ці эпігамна). Класічным прыкладам у гэтым сэнсе зьяўляецца чарвяк банэлія, які жыве на марскім дне. Калі яго лічынка асядае на дно і трапляе на самку чарвя ці паблізу ад яе, яна пераўтвараецца ў самца. Калі лічынка не знаходзіць дарослую самку, яна сама становіцца самкай (вельмі зьдзівілі ў пытаньні вызначэньня полу таксама многія блізкія чалавеку хордавыя, але пра гэта пагаворым пазьней).

І толькі пазьней у выніку эвалюцыйнага разьвіцьця ўзьнікалі храмасомныя механізмы вызначэньня полу. Пры гэтым пол будучага арганізма пачаў вызначацца сінгамна – г.зн. у момант зьліцьця мужчынскай ды жаночай гамет й іхных храмасомных набораў. Зьяўленьне ў карыятыпе зіготы ў выніку зьліцьця гамет таго ці іншага набору адмысловых полавых храмасом і вызначала наперад, арганізм якога полу павінен разьвіцца з такой зіготы (дарэчы, на прыкладзе зьяўленьня храмасомнага механізму вызначэньня полу бачны яшчэ адзін агульнасістэмны прынцып прагрэсіўнага разьвіцьця жывой сістэмы – нарастаньне біялагічнай суб’ектнасьці (сін. аўтанамізацыя антагенэзу); г.зн. віды “імкнуцца” да таго, каб самім вызначаць свой будучы лёс праз механізмы, якія яны самі кантралююць, а не аддаваць вызначэньне прынцыповых, лёсавызначальных пытаньняў на водкуп абставінам).

Існуе шмат спосабаў вызначэньне полу з дапамогай храмасом. Толькі ў членістаногіх іх некалькі (адзін зь іх – балансавы). Ключавое значэньне пры вызначэньні пола ў млекакормячых і чалавека мае Y-храмасома, якая запускае механізм вызначэньня мужчынскага полу (гл. сьхему; 2А – двайны набор аўтасом; Х і Y – полавыя храмасомы).

Аднак у хордавых механізм сінгамнага вызначэньня пола з дапамогай храмасом (за кошт прысутных там генаў) зьяўляецца адносна нядаўнім эвалюцыйным набыткам. Яго маюць яшчэ ня ўсе рыбы, амфібіі й, нават, рэптыліі. Так, у кракадзілаў, марскіх чарапах ды іншых рэптылій пол будучага арганізма вызначаецца тым… пры якой тэмпературы адбывалася разьвіцьцё эмбрыёна ў яйку!

У некаторых відаў рыб, а таксама шматлікіх членістаногіх, малюскаў, ігласкурых адсутнасьць жорсткага храмасомнага механізму вызначэньня пола зьяўляецца прычынай дзіўнага феномена – перавызначэньня пола ў дарослых арганізмаў. У дадзеных вілаў жывёл заканамерна на пэўнай стадыі антагенэзу, альбо ў сітуацыі, калі, напрыклад, у групе гіне адзіны самец (самка), можа адбыцца ператварэньне… самкі ў самца (ці наадварот самца ў самку).

У хрыбтовых фактычна толькі з птушак і млекакормячых пачынаецца стабільнае вызначэньне пола з дапамогай полавых храмасом. Такім чынам, разьдзельнаполавасьць і полавы дзімарфізм на грунце сінгамнага вызначэньня пола будучай дарослай асобіны з дапамогай храмасомных механізмаў – гэта адносна нядаўні эвалюцыйны набытак хрыбтовых. А ў біялогіі даўно вядомы прынцып: чым больш нядаўнім эвалюцыйным здабыткам зьяўляецца нейкая зьява, тым менш яна ўстойлівая да розных абставін жыцьця арганізмаў.

Удакладнім. Дыферэнцыяцыя пола ў млекакормячых абумоўлена ня проста храмасомамі, а генамі, якія знаходзяцца ў гэтых храмасомах. Сёньня вядома, што генаў, якія ўдзельнічаюць у фармаваньні сістэмы полавых адзнак, шмат. Знаходзяцца яны як у полавых храмасомах, так і ў аўтасомах. Проста гены, якія зьяўляюцца вызначальнымі ў фармаваньні самца, знаходзяцца ў Y-храмасоме (дэталі пазьней).

-

Зробім прамежкавае абагульненьне.

Такім чынам, каб продкам млекакомячых і чалавека давесьці размнажэньне да сучаснага стану, спатрэбілася «вынайсьці” й укараніць шэраг арамарфозаў:

- спачатку стварыць полавы працэс у аднаклеткавых;

- затым полавае размнажэньне ў шматклеткавых;

- дыферэнцаваць гаметы і полавыя залозы;

- дасягнуць раздзельнаполавасьці;

- паспрыяць разьвіцьцю полавага дзімарфізму;

- стварыць храмасомна-генетычныя механізмы вызначэньня пола будучага арганізма.

Дадаткова нашым яшчэ вельмі далёкім продкам у сувязі з выхадам на сушу спатрэбілася разьвіць органы для ўнутранага асемяненьня, стварыць малочныя залозы, “распрацаваць” механізм унутры-ўтробнага эмбрыягенэзу і падтрыманьня разьвіцьця зародка з дапамогай плацэнты. Надзвычай вялікае значэньне “было нададзена” таксама разьвіцьцю інстынктаў, якія забясьпечвалі і “полавыя паводзіны”, і клопат пра нашчадкаў, уключаючы іх абарону і навучаньне…

Усе гэтыя каля дзюжыны прынцыповых “вынаходніцтваў” знаходзяцца ў падмурку асаблівасьцяў размнажэньня чалавека!

Але і на гэтым прырода не спынілася. Яна “вырашыла” выкарыстаць зьяву раздзельнаполавасьці і полавага дзімарфізму далей – ня толькі для забесьпячэньня эфектыўнасьці полавага размнажэньня, а і для падвышэньня эфектыўнасьці эвалюцыі віду, падзяліўшы “эвалюцыйныя ролі” самцоў і самак (мужчын і жанчын). Гэта добра бачна праз параўнаньне эвалюцыйных магчымасьцяў сапраўдных дзіморфных відаў зь гермафрадытнымі і партэнагенетычнымі відамі.

ЭВАЛЮЦЫЙНЫЯ ПЕРАВАГІ РАЗДЗЕЛЬНАПОЛАВАСЬЦІ НАД ГЕРМАФРАДЫТЫЗМАМ І ПАРТЭНАГЕНЭЗАМ

Сёньня, бывае, чутны выказваньні: “вось бы ўсе людзі былі гермафрадытамі ці партэнагенетычнымі – не было б ніякіх гендэрных праблем!” Маўляў, такія віды арганізмаў таксама размнажаюцца полавым шляхам…

Але справа ў тым, што эвалюцыйная эфектыўнасьць полавага размнажэньня гермафрадытных і партэнагенетычных відаў меншая ў параўнаньні з раздзельнаполавымі відамі. Як гэта было даказана?

Да партэнагенетычных відаў, якія адмовіліся ад раздзельнаполавасьці, а маюць г.зв. дзявочае аднаполае размнажэньне, належаць некаторыя віды насякомых, рыб, амфібій, рэптылій (напрыклад, каўказская скальная яшчарка, амерыканскі хлыстахвост).

У сярэдзіне 1990-х гадоў было праведзена дасьледваньне з выкарыстаньнем кампутарнай мадэлі, мэтай якога якраз і было высьвятліць, што лепш – паўнавартаснае полавае размнажэньне ці дзявочае, партэнагенетычнае.

На першы погляд выглядае, што лепш партэнагенэз. Бо калі які-небудзь від адмаўляецца ад мужчынскіх асобін, значыць, прыносіць нашчадкаў будзе кожны індывід віду, а не палова. Колькасьць папуляцыі толькі за адно пакаленьне зможа вырастаць ўдвая хутчэй. Чаму ж тады партэнагенэз ніводнага разу не сустракаецца ні сярод птушак, ні сярод млекакормячых?

Вось што атрымалася ў дасьледваньні.

Навукоўцы засялілі віртуальны сьвет 1000 жывёл, зь якіх 980 асобін размнажаліся полавым шляхам з апладненьнем, а 20 самак маглі прыносіць нашчадкаў самі па сабе, без апладненьня самцамі. У «гульню» для большай натуральнасьці ўключылі яшчэ два фактары. Па-першае, у віртуальны сьвет навукоўцы «падсялілі» розныя патагенныя бактэрыі і вірусы, якія маглі хутка размнажацца і мутаваць, а, па-другое, увялі некаторы ўзровень муціраваньня, якому маглі падвяргацца жывёлы. Прычым, мутацыі былі, як правіла, малазаўважальнымі, але, як і павінна быць, найчасьцей шкоднымі.

Праз пэўны час партэнагенетычныя асобіны, нягледзячы на тое, што іх першапачаткова было адносна мала, пачалі колькасна перавагаць – ужо праз 30 пакаленьняў віртуальная фаўна на 95% складалася з дзявочых самак. Здавалася, што двуполыя асобіны віду вось-вось вымруць, праіграўшы ў канкурэнтнай барацьбе. Аднак тут выявіўся першы недахоп партэнагенэзу. Паколькі кожная з дачок, народжаных ад дзявочай маці, зьяўлялася дакладнай копіяй сваёй маці, гэта палягчала задачу паразітаў: як толькі бактэрыя ці вірус інфікавалі каго-небудзь з групы «аднаполых» самак, ён хутка распаўсюджваўся на ўсю дадзеную папуляцыю. Нашчадкі ж групы двуполых асобін характарызаваліся большай генатыпічнай разнастайнасьцю (мелі большы ўзровень генетычнага полімарфізму), што істотна ўскладняла праблемы паразітаў. У выніку, у кампутарнай мадэлі некалькі эпідэмій нанесьлі такую шкоду партэнагенетычнай папуляцыі, што яе колькасьць скарацілася ў некалькі разоў. Аднак, нават самыя агрэсіўныя паразіты не маглі зьнішчыць партэнагенетычную папуляцыю цалкам, бо чым меньш асобін заставалася пры жыцьці, тым паразітам цяжэй было знайсьці новыя ахвяры. Эпідэміі сьціхалі, выжылыя партэнагенетычныя асобіны зноў інтэнсіўна размнажаліся, пачыналі колькасна перавагаць, і апісаны вышэй цыкл паўтараўся зноў…

Здавалася, падобныя цыклічныя зьмены колькасьці дзявочай папуляцыі могуць паўтарацца бясконца. Аднак пры далейшым назіраньні за мадэльлю сітуацыя зьмянілася. Віною былі шкодныя мутацыі. Яны без усялякага шкадаваньня выкошвалі найперш партэнагенетычную папуляцыю. Сярод раздзельнаполавай папуляцыі генетычныя дэфекты не маглі так лёгка распаўсюджвацца і наносіць такую ж шкоду. У выніку, папераменная гульня эпідэмій і мутацый цалкам вынішчыла «аднаполую» папуляцыю. У віртуальнай сітуацыі, якая нагадвала рэальныя канкурэнтныя ўмовы, партэнагенетычныя жывёлы аказаліся меньш жыцьцяздольнымі!

І колькі б дасьледчыкі ў розных мадэлях ні мянялі тэмпы мутацый і разнастайнасьць паразітаў, кожны раз праз 75-250 пакаленьняў эфект быў аднолькавы – партэнагенетычныя формы выміралі, а іх двуполыя апаненты працягвалі існаваць і разьвівацца!

Такім чынам, партэнагенэз – гэта дэградатыўны і малаканкурэнтны тып полавага размнажэньня. Вось чаму ён так рэдка сустракаецца ў амніёт.

-

А як быць зь гермафрадытызмам?! Арганізмы гермафрадытных відаў таксама ўдзельнічаюць у перакрыжаваным полавым размнажэньні. У чым палягае перавага раздзельнаполавых і дзіморфных відаў перад імі?

Са старажытных часоў самцы ўсіх відаў (а таксама мужчыны) успрымаюцца як «моцны пол» для вырашэньня задач агрэсіі й абароны, для больш цяжкай фізічнай працы. Аднак, пасьля аб’ектыўнага вывучэньня сталі раздавацца галасы: не, усё наадварот, біялагічна (генетычна) мужчынскі пол – гэта слабы пол!

І сапраўды, прадстаўнікі мужчынскага полу практычна любога віду (у т.л. людзей) чульлівей да ўзьдзеяньня шкодных чыньнікаў вонкавага асяродзьдзя, прычым, на ўсіх этапах індывідуальнага разьвіцьця. Так, калі на момант апладненьня ў людзей на 100 зігот з генатыпам ХХ (будучых дзяўчынак) прыпадае 120-130 (а па некаторых дадзеных яшчэ больш) зігот з мужчынскім генатыпам XY, дык на момант нараджэньня суадносіны полаў складаюць прыкладана 100:106. Настолькі больш значная ўнутрыўтробная гібель прадстаўнікоў «моцнага полу». Ва ўзросьце каля 20 гадоў прапорцыі нявест і жаніхоў становяцца 100:100. А далей і казаць няма чаго – ва ўсіх большых узроставых групах доля прадстаўнікоў жаночага полу пачынае істотна пераўзыходзіць долю прадстаўнікоў мужчынскага. Працягласьць жыцьця жанчын аказваецца ў сярэднім на 7-15 гадоў большай, чым мужчын.

Спачатку феномен падвышанай мужчынскай сьмяротнасьці тлумачылі ў асноўным меншай агульнай жыцьцяздольнасьцю. Гэтаму нібыта спрыялі й генетычныя чыньнікі. Маўляў, у млекакормячых жаночага полу набор палавых храмасом ХХ, у самцоў і мужчын – ХY. Таму доўга лічылася, што наяўнасьць у мужчын адной Х-храмасомы прыводзіць да іх меньшай жыцьцяздольнасьці (маўляў, у іх часьцей праяўляюцца сцэпленыя з Х-храмасомай хваробы). Здавалася б, усё зразумела. Аднак, пазьней аказалася, што і ў відаў жывёл, у якіх гетэрагаметным зьяўляецца жаночы пол (напрыклад, птушкі, многія рэптыліі, насякомыя) – “прывілея” большай сьмяротнасьці… таксама належыць мужчынскаму полу (?!).

Гіпотэза распалася, трэба было далей шукаць тлумачэньне сэнсу раздзельнаполавасьці.

У выніку, сёньня найбольш абгрунтаванай зьяўляецца тэорыя, што ўзьнікненьне раздзельнаполавасьці (як альтэрнатыва гермафрадытызму) абумоўлена ня столькі неабходнасьцю забесьпячэньня посьпеху полавага размнажэньня, колькі неабходнасьцю пасьпяховай эвалюцыі (зноў усплыла ключавая мэта, на якую з’арыентаваны ўмовы існаваньня асобных арганізмаў віду). І справа тут у тым, што віду ў час эвалюцыйнага прагрэсу трэба адначасова рэалізоўваць дзьве ўзаемавыключныя задачы:

- з аднаго боку ўсе арганізмы, існуючы ў шчыльным кантакце з вонкавым асяроддзем,  вымушаны пастаянна генетычна зьмяняцца, прыстасоўваючыся да яго зьмен. А для гэтага важна як мага больш кантактаваць з асяродзьдзем, атрымліваючы максімум інфармацыі пра яго стан;

- з іншага боку, у кожным відзе закладзена імкненьне захаваць сябе, сваю індывідуальнасьць, сваю генетычную арганізацыю. Дзякуючы апошняму від і захоўваецца  як нешта цэльнае, адзінае. Але для гэтага лепш кантактаваць з асяродзьдзем як мага меньш!

Трэба шукаць спосаб рэалізацыі адразу абедзьвюх стратэгій. І прырода яго знайшла.

Яна стварыла два полы (!), якія якраз і прызначаны сьпецыялізавацца на выкананьні супрацьлеглых эвалюцыйных кірункаў: захаваньня, кансерваваньня ўжо набытага, праверанага, надзейнага (першая задача) і зьмяненьня, пошуку новага (другая задача). Дыферэнцыяцыя полаў – гэта ў значнай ступені наступства сьпецыялізацыі на двух асьпектах эвалюцыі, на двух розных інфармацыйных плынях – на кансерватыўным і аператыўным. Эвалюцыя стварыла шэраг механізмаў, каб забясьпечыць больш шчыльную сувязь жаночага пола з генетычна-інфармацыйнай плыньню (кансерватыўнай), а мужчынскага – з экалагічнай (аператыўнай).

Лёгка пераканацца, што два полы ўдзельнічаюць у зьдзяйсьненьні дадзеных стратэгій па-рознаму. Так, у мужчынскага пола звычайна большая частата мутацый (па некаторых зьвестках — нават у разы), меньшая верагоднасьць спадкаваньня бацькоўскіх адзнак, вужэй норма рэакцыі (гл. малюнак), вышэй агрэсіўнасьць, актыўней пошукавыя, рызыкоўныя паводзіны. Іншая група асаблівасьцяў – гэта велізарная збыткавасьць мужчынскіх гамет, іх малыя памеры. У самцоў большая актыўнасьць і мабільнасьць, у іх большая схільнасьць да полігаміі. І, нарэшце, у прадстаўнікоў мужчынскага полу дысперсія большасьці адзнак значна шырэйшая, чым у жаночага полу (гл. малюнак).

У перакладзе на больш зразумелую мову ўсё гэта азначае, што прадстаўнікі мужчынскага полу прызначаны для таго, каб быць вынесенымі на пярэдні край узаемадзеяньня з вонкавым асяродзьдзем. Гэтым яны забясьпечваюць свайму віду пераважнае атрыманьне экалагічнай інфармацыі.

У самак адносна апісанага ўсё наадварот. Акрамя таго, доўгія перыяды цяжарнасьці й гадаваньня нашчадкаў фактычна пераўтвараюць жаночы пол у “дэфіцытны”, больш каштоўны, дарагі (пры гэтым мужчынскі пол робіцца “збыткавым”, “танным”). Сапраўды, жынчыны цяжараць пераважна ва ўзросьце 18 — 38 гадоў. Калі прыняць, што на выношваньне й гадаваньне кожнага са сваіх дзяцей жанчына аддае прыблізна 2-3 гады і на гэты чыс “выпадае” з рэпрадуктыўнае функцыі, і калі прыняць, што кожная жанчына ў сярэднім нарадзіла і выгадавала па 2-3 дзяцей – гэта значыць, што яна на 30%-ы адносны час зьнікае з рэпрадукцыйнай сьферы (скажам, на 6 гадоў з 20), стварыўшы 30%-ы дэфіцыт жанчын.

Гэта вядзе да таго, што адбор дзейнічае пераважна ў асяродзьдзі мужчынскіх асобін, ствараючы большыя патэнцыйныя магчымасьці апладніць самак тымі самцамі, якія прайшлі “прыроднае АТК”.

Адносна малая колькасьць мужчынскіх асобін, якія прайшлі праз адбор, перадае нашчадкам столькі ж экалагічна праверанай генетычнай інфармацыі, колькі й адносна вялікая колькасьць жанчын (самак). А гэта ў сваю чаргу азначае, што генетычная інфармацыя, перададзеная па жаночай лініі рэпрэзентатыўней, а па мужчынскай – селектыўней. У самак паўней захоўваецца мінулая разнастайнасьць генатыпаў, а ў самцоў – мацней зьмяняецца сярэдні генатып.

Так, падзяліўшы віды на полы, прырода вырашае, здавалася б, невырашальную супярэчнасьць паміж кансерватыўнасьцю і зьмяняльнасьцю.

-

Калі разглядаць зьяву раздзельнаполавасьці з пазіцый папуляцыйнай генетыкі, можна ўбачыць дадатковыя істотныя нюансы.

У стабільным (аптымальным) асяродзьдзі, калі няма неабходнасьці нічога мяняць, моцна выяўляюцца кансерватыўныя тэндэнцыі, а эвалюцыйная пластычнасьць – мінімальная. У рухомым (экстрэмальным) асяродзьдзі, калі патрабуецца падвысіць пластычнасьць, узмацняюцца аператыўныя тэндэнцыі. У адных відаў, напрыклад, у ніжэйшых ракападобных, гэтыя пераходы зьдзяйсьняюцца пераключэньнем з аднаго тыпу размнажэньня на іншы (напрыклад, у аптымальных умовах перавагае партэнагенетычны тып размнажэньня, а ў экстрэмальных – пачынае перавагаць паўнавартаснае полавае размнажэньне). У большасьці ж строга раздзельнаполавых відаў гэтая рэгуляцыя больш плаўная: у аптымальных умовах асноўныя характарыстыкі віду зьніжаюцца (падае нараджальнасьць мужчынскіх асобін, звужаецца іх дысперсія, памяньшаецца полавы дзімарфізм), а ў экстрэмальных умовах гэтыя ж параметры – растуць.

Дадзеная заканамернасьць завецца экалагічным правілам дыферэнцыяцыі полаў (гл. малюнак. Дынаміка зьмены адзнакі ў самцоў і самак віду ва ўмовах, калі асяроддзе зьмяняецца са стабільнага (станы 1 і 4) на экстрэмальнае (2, 5). Адзнака зьмяняецца адэкватна патрабаваньням асяроддзя. Пры гэтым, найперш яна мяняецца ў прадстаўнікоў мужчынскага полу. Сімваламі А, В, С пазначаны сярэднія паказчыкі адзнакі. Лічбамі – пасьлядоўныя часовыя станы на шляху мікраэвалюцыі віду).

Зноў атрымліваецца: мужчынскі пол прызначаны для таго, каб спрабаваць, памыляцца і знаходзіць (зрэдку) удалыя рашэньні, а жаночы – для таго, каб захаваць дасягненьні мінулага, а новыя ўдалыя рашэньні замацаваць. Падвышаная чульлівасьць і сьмяротнасьць мужчынскага полу на ўсіх стадыях жыцьця віду – гэта плата за новую інфармацыю, безь якой немагчыма існаваньне і разьвіцьцё віду. На жаль, усе жывыя арганізмы толькі праз практычны досьвед і сьмяротна рызыкуючы могуць даведацца, што добра, а што – кепска (толькі ў людзей ёсьць шанц рабіць гэта не праз адбор-сьмерць, а праз рацыянальныя Веды). І ў першых радах тут па «задумцы прыроды» мусяць быць прадстаўнікі мужчынскага полу. Для гэтага яны прызначаны, у гэтым біялагічны сэнс іх прысутнасьці на Зямлі.

Такім чынам, зьявы раздзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму – гэта зьявы, якія прызначаны ня столькі для выніковага размнажэньня арганізмаў, колькі ўжо для больш пасьпяховай эвалюцыі віду! Механізм такой эвалюцыі схаваны ў розных ролях прадстаўнікоў жаночага і мужчынскага полаў у адносінах з рэчаіснасьцю!

З разгледжанага вынікае важная выснова для вырашэньня той задачы, якая была пастаўлена ў пачатку. Атрымліваецца, усё, што зьвязана з асаблівасьцямі разьвіцьця полавых адзнак у прадстаўнікоў жаночага і мужчынскага полаў (у тым ліку асаблівасьці іх псіхічнай сьферы), прызначана не для прыемнасьці індывідаў (прыемныя ці непрыемныя пачуцьці – гэта толькі механізм, з дапамогай якога прырода прымушае індывіды рабіць тое, што ёй неабходна). Гэтыя асаблівасьці неабходны для забесьпячэньня надзейнага полавага размнажэньня віду і нацэлены на эфектыўную эвалюцыю віду.

Апошняе і ёсьць вышэйшай, кіруючай мэтай! (гл. сьхему)

ПОЛ ЧАЛАВЕКА ЯК СІСТЭМА ПЕРШАСНЫХ І ДРУГАСНЫХ ПОЛАВЫХ АДЗНАК

Цяпер, калі нам стала бачна стратэгічная мэта, да якой імкнулася прырода, ствараючы “пол”, давайце паглядзім, што ёю зроблена на шляху да рэалізацыі дадзенай мэты ў адносінах да чалавека…

Паняцьце “пол” – гэта адно з галоўных паняцьцяў тэмы. Мы яго ўжо шмат разоў выкарыстоўвалі. Што ж яно дакладна азначае?

Існуе шмат фармулёвак дадзенага паняцьця. Яны залежаць у т.л. і ад таго, пра якія віды арганізмаў ідзе гаворка. Так, у шматклеткавых арганізмаў варта лічыць полам усю сістэму яго структур і ўласьцівасьцяў, якія забясьпечваюць полавае размнажэньне (сюды ўваходзяць полавыя клеткі, полавыя залозы і іх пратокі; полавыя органы, прызначаныя для ўнутранага асемяненьня і ўнутрыўтробнага тыпу антагенэзу; другасныя полавыя адзнакі, уключаючы паводзіны; адпаведны карыятып і гарманальны фон). Пры гэтым тыя структуры і ўласьцівасьці, якія прызначаны ствараць яйкаклеткі і спрыяць выкананьню імі іх генератыўнай ролі, характарызуюць жаночы пол; а тое, што спрыяе місіі сьперматазоідаў – мужчынскі. Гэтая фармулёка дастаткова ўніверсальная, яна дазваляе прызнаць наяўнасьць пола нават у стрыкта-партэнагенетычных ці гермафрадытных відаў.

Паняцьцю “пол чалавека” ў сувязі з прысутнасьцю ў нашага віду рыс раздзельнаполавасьці й полавага дзімарфізму варта надаць дадатковы акцэнт…

Пол чалавека – гэта сістэма разнастайных генератыўных адзнак (г.зн. структур і ўласьцівасьцяў, прызначаных забясьпечыць полавае размнажэньне), у дачыненьні да якой усе людзі падзяляюцца на жанчын і мужчын (гл. сьхему).

З’акцэнтуем  увагу: пол – гэта ня проста сума адзнак, а сістэма адзнак, зьвязаных паміж сабой і гіерархізаваных. Іх варта дзяліць найперш на генетычныя (у т.л. карыятыповыя), малекулярна-біяхімічныя (у т.л. гарманальныя) і анатама-фізіялагічныя. Апошнія – на першасныя і другасныя.  У сваю чаргу, першасныя полавыя адзнакі (якія маюць сьпецыфічную будову ў прадстаўнікоў розных полаў, што бачна ўжо ў час нараджэньня, а таксама маюць стратэгічнае значэньне для выкананьня функцыі полавага размнажэньня) ёсьць сэнс дзяліць на ганады і геніталіі, а другасныя адзнакі полу – на  марфалагічныя, фізіялагічныя, псіхічныя. У сваю чаргу, апошнія варта падзяляць на якасныя і колькасныя.

ІНДЫВІДУАЛЬНАЕ РАЗЬВІЦЬЦЁ  АДЗНАКІ “ПОЛ” У ЧАЛАВЕКА

У людзей разьвіцьцё адзнакі “пол” пачынаецца ад асаблівасьцяў карыятыпу, які зьбіраецца сінгамна ў зігоце (гл. адзін з папярэдніх малюнкаў, на якім паказаны храмасомны механізм вызначэньня полу) і ад яе – зіготы – праз мітатычныя цыклы перадаецца ўсім саматычным клеткам арганізма чалавека (якіх у дарослага трыльёны). Як вы ўжо ведаеце, у жанчын набор храмасом складаецца з 22 параў аўтасом і пары полавых храмасом ХХ, а ў мыжчын – з 22 параў аўтасом і пары полавых храмасом – XY.  Розныя гены ў гэтых храмасомах адказваюць за розныя элементы разьвіцьця сістэмнай адзнакі “пол”.

У навуковай літаратуры асаблівая ўвага зьвяртаецца на першаснае вызначэньне полу, пад якім разумеюць пераўтварэньне пачаткова індыферэнтнай ганады эмбрыёна ў семяньнік (тэсьціс) ці ў яечнік.

Як ужо адзначалася, у млекакормячых і чалавека менавіта Y-храмасома нясе ў сабе пускавую генетычную інфармацыю, якая неабходна для разьвіцьця семеньніка, які затым пачынае кіраваць разьвіцьцём іншых фенатыповых адзнак мужчынскага полу (прынцып Жоста). Калі ў карыятыпе млекакомячага ці чалавека ня будзе Y-храмасомы, ці, калі ў эбрыёна з Y-храмасомай выдаліць ганадныя валікі, ён разаўецца ў фенатыповую самку.

У млекакормячых для дыферэнцыяцыі ганад ня трэба прысутнасьці першасных полавых клетак! У эмбыёнаў з полавымі храмасомамі XY пераўтварэньне эмбрыянальнай ганады ў тэсьціс пачынаецца са зьяўленьня ў эмбрыянальных ганадах клетак Сертолі (гл. малюнак). У дадзеных клетках Y-храмасома пераходзіць у актыўны стан і адзін зь яе генаў (названы SRY – Sex determining Region Y gene) пачынае сінтэз TDF-фактару (ф-ру разьвіцьця тэсьціса). Апошні і вызначае пераўтварэньне  перашапачаткова індыферэнтнай эмбрыянальнай ганады ў тэсьціс.

У людзей SRY-ген мае невялікі памер, не ўтрымлівае інтронаў і кадуе бялок з 204 амінакіслот (ф-р TDF). Калі ўчастак з дадзеным генам у выніку транслакацыі апынаецца на псеўда-аўтасамальным тэрмінальным раёне Х’-храмасомы (такая мутацыя ў людзей адбываецца з частатой 1 : 20.000), тады, нягледзячы на карыятып ХХ’, нараджаецца мужчына (праўда, бясплодны).

Яшчэ ў эмбрыянальным семеньніку клеткі Сертолі пачынаюць таксама сінтэзаваць антымюлераўскі фактар (MIS-фактар), які інгібіруе разьвіцьцё Мюлерава (парамезанефральнага) пратока (гл. малюнак). Так у “мужчынскім” эмбрыёне разбураецца тая аснова (Мюлераў канал, які ідзе ад пранефраса), зь якой у “жыночым” эмбрыёне разьвіваюцца галоўныя органы полавой сістэмы жанчын.

Аднак, акрамя SRY-гену для разьвіцьця ўсіх рыс і ўласьцівасьцяў, характэрных для мужчынскага полу, неабходны яшчэ гены, якія могуць знаходзіцца тут жа, у Y-храмасоме, а таксама ў Х-храмасоме і аўтасомах (проста SRY-ген запускае ўсю сістэму генаў, якія разьвіваюць эмбрыён па мужчынскаму тыпу). Так, напрыклад, ва ўчастку Xq11-12 знаходзіцца ген, які адказвае за сінтэз рэцэптара андрагенаў чалавека. Калі ён муціруе, у людзей з карыятыпам XY, нягледзячы на прысутнасьць семеньнікоў, у цэлым разьвіваецца жаночы фенатып (анамалія завецца тэсьцікулярнай фемінізацыяй ці сіндромам Морыса). Прычына відавочная: клеткі ня могуць ўспрымаць тэстастэрон – яны яго прысутнасьці не адчуваюць…

У эмбрыёна з карыятыпам ХХ пры яго нармальным разьвіцьці, у адрозьненьне ад эмбрыёна з карыятыпам XY, на сёмым тыдні пасьля апладненьня вонкавы слой ганады пачынае разьвівацца як яечнік і выпрацоўваць эстрагены, якія спрыяюць развіцьцю арганізма па жаночаму тыпу (гл. малюнак; паказана будова галоўных полавых гармонаў, якія забясьпечваюць разьвіцьцё эмбрыёна ў жаночым ці мужчынскім кірунку — адпаведна эстрадыёл і тэстастэрон, якія па сваёй структуры належаць да стэроідных гармонаў і даволі падобныя паміж сабой).

Калі ж эмбрыён мае генатып XY, то пасьля таго, як гены Y-храмасомы забясьпечаць сінтэз фактара дэтэрмінацыі семеньніка (TDF-фактара), з-за чаго зачаткі ганад пераўтворацца ў тэсьцісы, клеткі Лейдыга ў складзе апошніх (гл. адзін з папярэдніх малюнкаў) пачынаюць выпрацоўваць андрагены (сярд іх галоўны — тэстастэрон). Гэтыя гармоны далей забясьпечваюць разьвіцьцё ў эмбрыёна органаў полавай сістэмы (у тым ліку геніталіяў) па мужчынскаму тыпу. Зь імі і зьяўляецца на сьвет нованароджаны хлопчык…

-

У рамках разглядаемага пытаньня вельмі важна ведаць, што полавыя гармоны яшчэ ў час эмбрыягенэзу выклікаюць таксама дыферэнцаванае разьвіцьцё галаўнога мозгу, што ў выніку прыводзіць да адрозьненьняў у псіхіцы мужчын і жанчын – пазьней чалавек будзе адчуваць і ўспрымаць сябе як мужчына, ці як жанчына. Прычым, узьдзеяньне полавых гармонаў на разьвіцьцё галаўнога мозгу мае больш складаны характар у параўнаньні зь іх узьдзеяньнем на разьвіцьцё геніталіяў ды іншых органаў.

Справа ў тым, што ў жаночых зародках эстрадыёл, які паступае ў плазму крыві, зьвязваецца рэчывам, якое завецца альфа-фетапратеінам. Утвораная камбінаваная малекула ня можа прайсьці скрозь гемата-энцэфалічны бар’ер і таму ў жаночым пладзе пры нармальным эмбрыянальным разьвіцьці эстрадыёл не ўплывае на развіцьцё галаўнога мозгу. Тэстастрэрон жа ў мужчынскім пладзе можа пераходзіць скрозь гэты бар’ер таму, што ні з чым не зьвязваецца. А далей адбываецца дзіўная рэч: ужо ў нярвовай тканцы пад уплывам фермента араматазы тэстастэрон пераўтвараецца (араматазуецца) ў… эстрадыёл. І цяпер ужо ў выглядзе гэтага жаночага гармону, апынуўшыся ў тканцы галаўнога мозгу, перароблены “тэстастэрон” выклікае разьвіцьцё мазгавых структур па мужчынскаму тыпу. Гэта забясьпечвае будучае функцыянаваньне такога мозгу і ўспрыняцьце рэчаіснасьці па мужчынскаму тыпу…

У цэлым жа ступень уплыву тэстастэрону на асаблівасьці псіхікі будучага мужчыны абумоўлена як канцэнтрацыяй дадзенага гармону ў крыві ў час эмбрыянальнага разьвіцьця, так і актыўнасьцю араматазы ў нейронах. У выніку некаторых навуковых дасьледваньняў было паказана, што на фоне стрэсу маці ці пад уплывам шкодных узьдзеяньняу, якія мелі месца ў час яе цяжарнасьці, актыўнасьць араматазы ў пладзе зьніжаецца, і хлопчыкі, народжаныя ад такіх маці, часьцей характарызуюцца фэміннымі рысамі паводзінаў, чым хлопчыкі, народжаныя ад мацярок, якія ня мелі шкодных узьдзеяньняў падчас цяжарнасьці. Верагодна, блізкае дэструктыўнае значэньне на разьвіцьцё адзнакі “пол” мае таксама такая зьява, як генетычны дысгенэз, якая ўзьнікае на фоне дастаткова далёкага аўтбрыдынгу…

У цэлым, з-за гарманальнага і малекулярнага ўплываў у час эмбрыягенэзу дзеці ў норме нараджаюцца ўжо з першаснымі полавымі адзнакамі (нагадаем, гэта полавыя залозы і полавыя органы — геніталіі), характэрнымі для мужчынскага ці жаночага полаў, выразна бачнымі пры нараджэньні. Гэта дазваляе паказаць маці нованароджанага (у тым ліку яго геніталіі) і сказаць, напрыклад, так: «Віншуем, у вас нарадзілася дзяўчынка!».

ДРУГАСНЫЯ ПОЛАВЫЯ АДЗНАКІ

Існуе маса другасных адзнак полавай прыналежнасьці. Гэта дадатковыя  адзнакі полу (ў дадатак да першасных), якія адсутнічаюць пры нараджэньні й разьвіваюцца ў асноўным пад уплывам полавых гармонаў ужо ў постнатальным антагенэзе (асабліва актыўна ў пубертатны перыяд) разам з ростам чалавека. Яны маюць тактычнае значэньне для полавага размнажэньня – забясьпечваюць большую эфектыўнасьць, большую верагоднасьць пасьпяховага пакіданьня нашчадкаў і зьяўляюцца дадатковай асновай для псіха-сексуальнага самавызначэньня чалавека.

Сапраўды, калі ў дзяцей, якія знаходзяцца ў раньнім постнатальным антагенэзе (напрыклад, у ясельнай групе дзіцячага садка), аднолькава падстрыгчы валасы і закрыць першасныя палавыя адзнакі, бывае вельмі цяжка з’арыентавацца, хто зь іх хлопчык, а хто дзяўчынка. Пасьля перыяду полавага пасьпаваньня гэтай праблемы звычайна не існуе з-за прысутнасьці другасных полавых адзнак, якія схаваць значна цяжэй.

Для таго, каб разабрацца ў разнастайнасьці другасных адзнак полу, іх прынята дзяліць, як было сказана вышэй, на марфалагічныя, фізіялагічныя і псіхічныя. Усе другасныя полавыя адзнакі, як ужо таксама было адзначана, дадаткова можна падзяліць на якасныя і колькасныя (гл.малюнак).

Асноўным аб’ектыўным крытэрам, які дазваляе так іх ацэньваць, зьяўляецца разьмеркаваньне дысьперсіяў адной і той жа адзнакі ў прадстаўнікоў розных полаў. Калі яны выразна адасоблены, такую адзнаку можна назваць якасна адрознай. Напрыклад, прысутнасьць месячных ці эякуляцый; наяўнасьць ці адсутнасьць разьвітых малочных залоз (гл. папярэдні малюнак; варыянт 3). Блізкімі да гэтай групы будуць такія, напрыклад, адзнакі, як наяўнасьць разьвітых барады і вусоў на твары, а таксама думкі пра прадстаўніка супрацьлеглага полу, як пра будучага супруга ці супругу адпаведна… дзяўчынай і хлопцам (варыянт 2). Затое, такія, напрыклад, асаблівасьці полаў, як рост, маса цела, фізічная сіла, эмацыйнасьць і г.д. – істотна перакрываюцца (варыянт 1). Гэтыя дзіморфныя адзнакі зьяўляюцца ўсяго толькі колькасна адрознымі ў мужчын і жанчын. Г.зн., што можна знайсьці вялікую колькасьць нармальных (!) жанчын і мужчын, у якіх дадзеныя паказьнікі будуць мець супрацьлеглае значэньне, адносна таго, як павінна быць у сярэднім у прадстаўнікоў дадзенага полу.

І, нарэшце, ёсьць адзнакі (варыянт 0), сярэднія значэньні якіх у мужчын і жанчын практычна не адрозьніваюцца (затое могуць адрозьнівацца іх дысьперсіі), і якія таму не належаць да шэрагу полавых (напрыклад, інтэнсіўнасьць пігментацыі скуры і валасоў, канцэнтрацыя глюкозы ў крыві, час наступленьня пасядзеньня валасоў, у значнай ступені інтэлект).

Прычына рознай ступені адрозьненьняў паміж сярэднімі значэньнямі тых ці іншых адзнак у тым, што на іх разьвіцьцё па-рознаму ўзьдзейнічаюць полавыя гармоны (на папярэднім малюнку такі ўплыў гармонаў памяншаецца ў кірунку зьнізу ўверх – гл. стрэлку).

Да другасных марфалагічных адзнак полу належаць:

- наяўнасьць разьвітых малочных залоз (ёсьць у жанчын; у мужчын практычна толькі саскі);

- асаблівасьці шкілету (у мужчын шкілет у сярэднім мае большыя памеры, косьці ў іх больш тоўстыя і бугрыстыя; таз жанчын звычайна больш разгорнуты);

- асаблівасьці мышачнай сістэмы (больш разьвітая ў мужчын);

- асаблівасьці будовы гартані (у мужчын больш выразны кадык);

- наяўнасьць адрозьненьняў у ступені й месцах пераважнага разьвіцьця падскурнай клятчаткі (больш разьвітая, як правіла, у жанчын, і характарызуецца тэндэнцыяй да пераважнага разьмяшчэньня на бёдрах і ягадзіцах);

- асаблівасьці валасянога покрыва (у мужчын адносна больш разьвіты, акрамя таго, як правіла, растуць выразная барада і вусы; але і сярод аблыселых людзей большасьць складаюць таксама мужчыны);

- у мужчын, як правіла, больш выразная асіметрыя чэрапа і мозгу (у выніку большай сьпецыялізацыі яго асобных аддзелаў).

Да другасных фізіялагічных адзнак полу належаць:

- наяўнасьць месячных (у жанчын) і палюцый (у мужчын);

- розьніца ў фізічнай сіле;

- розьніца ў тэмбры голасу;

- у мужчын і жанчын у сярэднім па-рознаму функцыянуюць розныя аддзелы мозгу пры выкананьні адных і тых жа задач.

ДРУГАСНЫЯ ПОЛАВЫЯ АДЗНАКІ Ў ПСІХІЧНАЙ СЬФЕРЫ

Мозг жанчын і мужчын у сярэднім пабудаваны і функцыянуе некалькі па-рознаму, што праяўляе сябе ў асаблівасьцях псіхікі.

Дзяўчынкі аказваюцца здольней за хлопцаў у такіх відах інтэлектуальнай дзейнасьці, як чытаньне, пісьмо, мовы, эстэтыка. Затое хлопцы лепш засвойваюць дакладныя навукі й матэматыку, што аказвае сур’ёзны ўплыў на ўсё іх наступнае жыцьцё (інфарматыка, механіка, электроніка, аўтамабілі).

Жаночаму мысьленьню больш уласьцівыя эстэтызм і стройнасьць, тонкасьць аналізу, глыбіня інтуіцыі, непасрэднасьць. У той жа час мужчынскае мысьленьне больш абстрактнае, часта больш парадаксальнае, дзёрзкае, наватарскае, з большым палётам фантазіі.

Але, зноў жа, у час навучаньня дзяўчыны вучацца больш роўна…

Філасоўскі склад розуму заўсёды лічыўся мужчынскім. У шэрагу найбольш вядомых філосафаў – Дэмакрыт, Платон, Арыстоцель, Сьпіноза, Кант, Гегель – няма жачын. Аднак вымярэньні паказваюць, што сярэдні IQ у мужчын і жанчын прыкладна аднолькавы. Але, калі дысьперсія IQ жанчын імкнецца да залатой сярэдзіны (каля 100), дык сярод мужчын назіраецца большая доля як тых, хто мае звышвысокі інтэлект, так і тых, хто разумова непаўнавартасны (!). Калі зьвесьці гэта да простай формулы, можна сказаць, што вельмі адораных хлопцаў больш, чым вельмі адораных дзяўчат, аднак і тупых хлопцаў значна больш, чым аналагічных дзяўчат.

Да найбольш істотных полавых асаблівасьцяў “падсьвядомаснай часткі” псіхікі чалавека належыць нармальная (здаровая) псіха-сексуальная арыентацыя – у мужчын на жанчын, у жанчын на мужчын, якая характарызуецца як гетэрасексуалізм.

Адхіленьне ад яе ў хворы стан можна расцэньваць як праявы сексуальнай інваліднасьці. У людзей адхіленьне ад гетэрасексульнай нормы бываюць: у бок бі- й гома-сексуалізму, а таксама ў бок псіхічнай бясполавасьці (поўная абыякавасьць да прадстаўнікоў любога полу), якія разам назіраюцца прыкладна ў 5% мужчын і прыкладна ў 2% жанчын. Гэта досыць вялікія паказьнікі, але ні ў якай ступені не дастатковыя для таго, каб, напрыклад, гомасексуалізм лічыць нормай. Не, гомасексуалізм – гэта анамалія.

Трэба адзначыць, што ў разьвіцьці другасных полавых адзнак, якія праяўляюць сябе ў псіхічнай сьферы, дадатковае значэньне (да полавых гармонаў) мае сьпецыфічнае выхаваньне. У культурах усіх народаў прадугледжана адмысловае выхаваньне для дзяўчынак і хлопчыкаў. Гэтым сацыяльнае асяроддзе спрыяе выхаду будучай сям’і на больш высокі ўзровень арганізацыі за кошт дадатковай падтрымкі зьяў дыферэнцыяцыі й інтэграцыі (наданьне жанчынам і мужчынам розных роляў у сямейным і грамадскім жыцьці, якія павінны адпавядаць культурнай норме дадзенага народу).

Уплыў культуры некалькі ўскладняе аналіз полавых адзнак у псіхічнай сьферы — у прыватнасьці, высьвятленьне пытаньня, якія рысы псіхікі разьвіліся самастойна, а якія пад уплывам адмысловага выхаваньня.

ЗАКЛЮЧЭНЬНЕ

Cярод усяго, што пададзена вышэй, у якасьці найгалоўнага можна вылучыць наступнае:

- “пол” як адзнака, якая існуе ў людзей – гэта на справе складаная сістэма ўзаемазьвязаных адзнак, якая сфармавалася ў выніку папярэдняй эвалюцыі продкаў людзей, на працягу сотняў мільёнаў гадоў;

- эвалюцыйнае разьвіцьцё адзнакі “пол” у філагенетычных продкаў чалавека адбывалася за кошт зьяў унутранай дыферэнцыяцыі-інтэграцыі, вяло да нарастаньня біялагічнай суб’ектнасьці й было накіравана на забесьпячэньне вышэйшых (эвалюцыйных) інтарэсаў нашага віду;

- таму адзнаку “пол” у чалавека ўключна з усімі яе асаблівасьцямі (такімі, напрыклад, як нармальныя разьдзельнаполавасьць і полавы дзімарфізм, а таксама нармальныя асаблівасьці псіхікі мужчын і жанчын) варта лічыць каштоўным набыткам нашага віду, які забясьпечыў чалавеку самае высокае месца з усіх жывых істот на Зямлі, вывеў нас у рацыянальна-сацыяльную сьферу;

- у той жа час малекулярна-генетычныя механізмы вызначэньня полавай прыналежнасьці людзей зьяўляюцца эвалюцыйна адносна новымі й у сувязі з гэтым недастаткова дасканалымі, устойлівымі; гэтыя механізмы ў пэўным адсотку выпадкаў могуць парушацца, ведучы да скажэньняў у разьвіцьці адзнакі “пол” у людзей у час іх індывідуальнага разьвіцьця (напрыклад, да несупадзеньня ва ўспрыняцьці чалавекам самога сябе як мужчыны ці жанчыны зь яго анатамічнымі й фізіялагічнымі рысамі); такія скажэньні ня маюць біялагічнага сэнсу і не адпавядаюць вышэйшым інтарэсам нашага віду, а таму ні ў якім разе іх нельга лічыць нормай – усё гэта анамаліі сексуальнага разьвіцьця, якія патрабуюць, аднак, паважнага, спачувальнага стаўленьня з боку іншых людзей, якім у дадзеным пытаньні пашанцавала больш…

Показку “той, хто плаціць музыкам, той і музыку заказвае”, напэўна, ведаюць усе. Радыё “Свабода”, як вядома, фінансуецца Кангрэсам ЗША. Таму новыя павевы, якія ідуць ад уладаў ЗША, мусяць быць і новай палітыкай гэтага радыё. Мы дапускаем, што занятак, зьвязаны зь неабходнасьцю прапагандаваць разбэшчанасьць і розныя парасексуальныя паскудствы, можа не падабацца многім журналістам беларускай службы радыё “Свабода”. Некаторыя паціху нават супраціўляюцца гэтаму. Мы бачым такія прыкметы… Таму мы зноў падкрэсьліваем, гаворка далей пойдзе ня столькі пра людзей, якія працуюць на радыё “Свабода” і якім трэба неяк жыць, колькі пра ролю гэтай установы, праз якую бачная палітыка заказчыка, а празь яе і мэты ўсё тых жа глабалісцкіх ліберастычна-сіянісцкіх колаў, якія атабарыліся ў ЗША і апанавалі ня толькі фінансы і СМІ гэтай краіны, а і палітычныя інстытуты. Тое, што радыё “Свабода” прапагандуе сексуальныя збачэнствы, уважлівы чытач мог заўважыць ужо па 1-й частцы гэтага матэрыяла. Працягнем прыводзіць факты ўсё таго ж, але на прыкладзе “беларускіх” матэрыялаў за апошнія пару гадоў.

-

Вось фрагмент паведамленьня ад 08.02.2010 (гл. http://www.svaboda.org/content/article/1952189.html) :

У Менску актывісты барацьбы за правы сексуальных меншасьцяў зьбіраюцца правесьці гей-парад. Пра гэта Інтэрфаксу паведаміў прадстаўнік аргкамітэту «Славянскага гей-параду» Мікалай Аляксееў. Паводле крыніцы, аргкамітэт ужо правёў у Менску паседжаньне, на якім датай правядзеньня гей-параду было абрана 15 траўня. Мэта акцыі — падтрымка талерантных адносінаў і забесьпячэньне правоў і свабодаў асобаў гомасексуальнай арыентацыі ў Беларусі і Расеі.

-

Праз два месяцы (05.04.2010) “Свабода” нагадвае (http://www.svaboda.org/content/article/2002815.html):

Прадстаўнікі сексуальных меншасьцяў маюць намер у траўні-чэрвені правесьці гей-парады ў Маскве, Пецярбургу і Менску. “У Маскве адбыўся пашыраны аргкамітэт маскоўскага, пецярбурскага і славянскага гей-парадаў … і былі вызначаны даты правядзеньня акцыяў у Маскве, Санкт-Пецярбургу і Менску”, — паведаміў арганізатар маскоўскага гей-параду Мікалай Аляксееў. “У выпадку іх забароны мы маем намер выйсьці на вуліцы без дазволу, для таго каб рэалізаваць канстытуцыйнае права на свабоду сходаў”, — гаворыцца ў паведамленьні.

-

Праз два тыдні (19.04.2010) зноў паведамленьне журналіста “Свабоды” Іны Студзінскай (http://www.svaboda.org/content/article/2017384.html):

У Беларусі пройдуць ідэалагічныя дэбаты супраць гомафобіі.

Трэці год запар з 17 красавіка па 17 траўня ў Беларусі праводзіцца праваабарончая кампанія «Месяц супраць гомафобіі«. Сёлета яе арганізатарамі выступаюць “Беларуская ініцыятыва за сексуальную і гендэрную роўнасьць” і грамадскае аб’яднаньне «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая грамада» пры падтрымцы беларускага ЛГБТ парталу Gay.by. Асноўная мэта месячніка – правядзеньне шырокай інфармацыйнай кампаніі.

Каардынатар Беларускай ініцыятывы за сексуальную і гендэрную роўнасьць Аляксандар Палуян распавёў:  «Як і ў мінулыя гады, мы спрабуем прыцягнуць увагу да дыскрымінацыі і стыгмы ў адносінах да секс-меншасьцяў Беларусі. На жаль, з году ў год практыка паказвае, што сітуацыя зьмяняецца, але нязначна. І шмат арганізацый, шмат людзей становяцца ўсё больш гомафобнымі, больш агрэсіўнымі да гомасексуалаў, таму сёлета мы паспрабуем накіраваць інфармацыю ў прававым аспекце, у аспекце адвакацыі правоў чалавека».

Сёлета акрамя традыцыйных кінапраглядаў, семінараў, флэш-мобаў пройдуць дэбаты і ток-шоў пад умоўным назовам «Як процістаяць гомафобіі ў арганізацыях левага накірунку». Адмыслоўца ў пытаньнях гендэрных праблем, асьпірантка ЭГУ Юлія Міцкевіч кажа: «Гэты месячнік супраць гомафобіі ладзіцца дзеля таго, каб высьвятляць усе гэтыя праблемы, як з прававога пункту гледжаньня, так і з палітычнага. Упершыню мы будзем рабіць ідэалагічныя дэбаты, на якія запрашаем прадстаўнікоў сацыял-дэмакратычных партыяў, якіх у Беларусі пяць ці шэсьць, а таксама арганізацыю, якую я ўзначальваю – «Маладыя сацыял-дэмакраты – Маладая Грамада». Нават сярод сацыял-дэмакратаў, я ведаю, ёсьць людзі, якія гомафобна настроеныя, нягледзячы на тое, што адным з асноўных прынцыпаў еўрапейскай сацыял-дэмакратыі зьяўляецца барацьба за правы меншасьцяў, у тым ліку, і сексуальных».

Завершыцца кампанія 17 траўня, ў Міжнародны дзень процідзеяньня гомафобіі, традыцыйнай акцыяй у памяць людзей, якія сталі ахвярамі нацысцкага рэжыму.

-

Яшчэ праз некалькі дзён (11.05.2010; гл. http://www.svaboda.org/content/article/2038721.html):

Славянскі Гей-Прайд у Менску забаранілі. Афіцыйная прычына забароны гей-параду, які планавалася правесьці ў Менску 15 траўня,— парушэньне нормы закона «Аб масавых мерапрыемствах». Арганізатары гей-параду планавалі правесьці шэсьце ад філармоніі да Акадэміі навук, дзе менскія ўлады звычайна дазваляюць мітынгаваць апазіцыі. Аднак ім не дазволілі.

-

14.05.2011 г. “Свабода” вырашыла даведацца, як Беларускія палітыкі ацэньваюць забарону гей-параду (http://www.svaboda.org/content/article/2042258.html):

Забарону правядзеньня гэтага шэсьця старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч пракаментаваў няпэўна: «… Ці ўлады сапраўды парушылі закон — не магу сьцьвярджаць, што гэтая забарона ёсьць наўпрост палітычным рашэньнем і парушэньнем свабоды грамадзянаў».

Станоўчую ацэнку факту забароны шэсьця беларускіх і расейскіх прадстаўнікоў сексуальных мяншыняў па вуліцах Менску даў лідэр “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч: «Забарона абсалютна слушная. Бо мы ведаем, што гэтыя вычварэнскія маршы забараняюць таксама ў еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў суседніх — Літве, Польшчы. Былы прэзідэнт, мэр Варшавы Лех Качыньскі таксама забараняў. Таму тыя грамадствы, якія трымаюцца традыцыйных каштоўнасьцяў, не жадаюць дэградацыі свайго народу, яны стараюцца не распаўсюджваць вось гэтых каштоўнасьцяў псеўдасвабоды«.

Палітык Мікола Статкевіч мяркуе, што забарона гей-параду ў Менску ўкладваецца ў агульную сітуацыю ў беларускім грамадзтве: «… Уладам лёгка прымаць такое рашэньне ў дадзенай канкрэтнай сітуацыі, бо яны могуць абапірацца на маўклівую падтрымку большасьці беларускага грамадства, якое негатыўна ставіцца да публічных праяваў сваёй сексуальнай арыентацыі».

-

Тады ж (14.05.2010) Галіна Абакунчык паведаміла (http://www.svaboda.org/content/article/2042351.html):

Гей-прайд у Менску ўсе ж адбудзецца. Арганізатары заявілі, што шэсьце, запланаванае на 15 траўня і забароненае ўладамі, усё роўна адбудзецца. Пра гэта было абвешчана на прэсавай канферэнцыі, якая адбылася сёньня ў Менску. Пра месца і час правядзеньня параду паведамяць дадаткова. На дадзены момант інфармацыя застаецца закрытаю, дзеля таго каб пазьбегнуць сілавога разгону акцыі супрацоўнікамі міліцыі.

-

У гэты ж дзень (14.05.2010) Ганна Соўсь пярэчыць ёй (http://www.svaboda.org/content/article/2041726.html):

Ці адбудзецца гей-парад у Менску?

-

І зноў у гэты дзень (14.05.2010; няма для “Свабоды” большай праблемы ў Беларусі) радыё паведамляе (http://www.svaboda.org/content/article/2042600.html):

Уваход у гатэль «Краўн Плаза», дзе запланаванае афіцыйнае адкрыцьцё Славянскага гей-прайду, блакуюць маладыя людзі ў чорным з закрытымі маскамі таварамі.

Адзін з арганізатараў гей-параду Сяргей Андросенка: «Зараз ля гатэлю прыкладна 30-50 контраманіфестантаў. Яны скандуюць „Не — гей-параду!“ Зразумела, усё гэта вельмі непрыемна. Аднак сітуацыя расплюшчыць вочы беларусам і прадэманструе сапраўдны ўзровень талерантнасьці, пра якую пастаянна кажа беларускае кіраўніцтва. У краіне, якая перамагла нацызм і якая страціла ў барацьбе з нацызмам падчас Другой усясьветнай вайны кожнага чацьвёртага, зараз назіраюцца сапраўдныя праявы агрэсіўнасьці, гомафобіі, усялякая адсутнасьць талерантнасьці да мерапрыемства ў падтрымку правоў чалавека».

На адкрыцьцё імпрэзы прыбылі прадстаўнікі замежнага дыпламатычнага корпусу.

-

25.05.2010 г. “Свабода”, каб бараніць збачэнцаў-культураненавісьнікаў выпусьціла на арэну “Будзіміра”. Вось некалькі вытрымак зь яго артыкула-правакацыі пад назвай “Адна дзяржава. Адзін народ. Адна норма” (увесь “твор-круцельства” тут: http://www.svaboda.org/content/article/2052091.html):

Маналітнасьць грамадства падразумявае адсутнасьць наогул якіх бы там ні было меншасьцяў — культурніцкіх, рэлігійных, палітычных, сексуальных або іншадумных. Няважна. Прынамсі, у рамках падобнай логікі, большасьць надзяляецца правам не прымаць іх да ўвагі, дыктаваць ім свае ўмовы, клеймаваць і нават дыскрымінаваць у сваіх інтарэсах.

Як сьведчаць спрэчкі вакол гей-параду, а яны цягам усяго мінулага тыдня бударажылі розумы беларускіх блогераў і дасюль яшчэ ня сьціхлі, азначаным прынцыпам – “большасьць вырашае, меншасьць падпарадкоўваецца” — кіруецца ня толькі беларуская ўлада. Ці ня ўсе, хто актыўна выступаў супраць выхаду геяў у публічную прастору, выказваліся ад імя абстрактнай большасьці. І лічылі, што большасьці натуральным чынам дазволена не цырымоніцца з тымі, хто здаецца ёй залішне (а значыць небясьпечна) адрозным. Даўно ўжо адышоў у нябыт СССР, але ягоныя традыцыі, запачаткаваныя ў часы сталінскага кансерватыўнага павароту, жывуць і перамагаюць.

У выпадку стылягаў [у часы СССР], гэтак жа, як і ў выпадку з геямі, выклікае непрыязь парушэньне канону маскуліннасьці. Пра прыроду гэтай непрыязі Алена Гапава пісала наступнае: «Відавочна, грамадства гэтак варожа настроенае ў адносінах да гомасексуальнасьці менавіта таму, што ў аснове ўсёй культуры, усёй сацыяльнай гіерархіі ляжыць табу на аднолькавасьць мужчыны і жанчыны. Страх «аднолькавасьці» — гэта боязь дэканструкцыі цяперашняга сацыяльнага парадку».

Многія блогеры, настроеныя супраць геяў, лічаць, што «іх у дзяцінстве на падлогу ўранілі», то бок уважаюць за інвалідаў. Аднак яны нібыта нічога ня чулі пра зьмены сацыякультурных установак, якія адбыліся ў сьвеце за апошнія часы. Да інвалідаў прынята ставіцца як да «людзей з асаблівасьцямі» і паводле прынцыпу «розныя — роўныя», інтэграваць іх у грамадзтва, ствараючы адпаведныя ўмовы, каб яны не пачуваліся ўшчэмленымі і адрынутымі «непаўнавартаснымі калекамі», чужародным элементам.

А вось што піша aliaks, параўноўваючы геяў з хворымі на энурэз: «Для параўнаньня возьмем чалавека з такім непрыемным фізіялягічным адхіленьнем, як нетрыманьне мачы ад нараджэньня. Такі чалавек звычайна ўсяляк хавае гэтую праблему, разумеючы сваю непаўнавартасьць. А мог бы выйсьці на прайд зь лозунгамі «Я таксама нармальны!», «Я ганаруся сваім нетрыманьнем!», «Буду мачыцца паўсюль!» і г.д.»

Ідзецца пра сапраўдную рэпрэсіўную дыктатуру нормы, пры якой усё, што ад нормы ў той ці іншы бок адхіляецца — калі не злачынна, то ганебна. І адзіны дапушчальны спосаб існаваньня для носьбітаў разнастайных адхіленьняў — саромецца саміх сябе, глыбока хаваючы ўласную інакшасьць. У адваротным выпадку яны павінны быць падвергнутыя перасьледу.

Такой самай долі, паводле блогера aliaks, заслугоўваюць і абаронцы права быць інакшым: «Зараз грамадства настолькі хворае, што ня ў стане ня толькі абмежаваць вычварэнцаў, але нават ня можа адправіць на шыбеніцу т.зв. «праваабаронцаў», што шчыруюць на карысьць садамітаў, змагаюцца з «гомафобіяй», сьмяротнай карай, «ксенафобіяй», «расізмам», «фашызмам», «таталітарызмам» і г.д. Па сутнасьці, усе гэтыя «праваабаронцы» — трупныя чарвякі, што жаруць наша сьмяротна хворае грамадства. Гэта маркёр нашага з вамі, панове, скону».

Аляксей Братачкін, аўтар артыкулу пад назвай «Пра карысьць гей-параду», мяркуе, што падобных традыцыяналістаў, да жалю, чакае ня скон, а росквіт: «Беларусь, здаецца, мае ўсе шанцы з часам пераўтварыцца ў фундаменталісцкую краіну… Адсутнасьць дэмакратычных каштоўнасьцяў, высокага ўзроўню жыцьця і гарантыяў індывідуальных правоў зьяўляецца базавай каштоўнасьцю «беларускага фундаменталізму», які цяпер нараджаецца. Мы патрыярхальныя, традыцыйныя, пакутуем на ксенафобію і адсутнасьць цярпімасьці — і гэта цудоўна, гэтым мы і будзем адрозьнівацца ад іншых…».

На відэа зафіксаваны «грамадзянскі ўчынак» Васіля Сямашкі, журналіста інфармацыйнай кампаніі БелаПАН, які выйшаў на бой супраць гей-параду, узброены дзясяткам яек. Ніякіх публічных заяваў БелаПАН рабіць ня стаў, выбачэньняў не прыносіў, замест гэтага надрукаваўшы на сваім сайце артыкул Васіля Сямашкі пад назвай «Гамафобы і гамалюбы». Васіль Сямашка кажа, быццам турбуецца за будучыню свайго сына і ня хоча, каб той «бачыў п**араў, якія размахваюць сьцягамі і сьцьвярджаюць, што піхацца ў дупу нармальна».

Мне не патрэбная еднасьць, падтрымоўваная гвалтам. Я не хачу жыць у грамадстве, інтэграваным паводле адзінага ўзору, прычасаным пад адзін грабянец. Дзе АМАПаўцы вырашаюць, ці можна вам сядзець адно ў аднаго на каленях і дазволеныя толькі парады ваеннай і сельгастэхнікі.

-

Не прайшло і двух тыдняў (09.06.2010), як “Свабода” зноў падняла тэму, выставіўшы артыкул Уладзіслава Гарбацкага над назвай “Геі: курс на Асьветніцтва” (http://www.svaboda.org/content/article/2066424.html; па даных «Свабоды» Гарбацкі — «выкладчык паліталогіі ЕГУ, этнолаг, фемініст«). Артыкул ідэалагічна вельмі важны, раім яго ўважліва прачытыць, ня гледзячы на памер, каб ведаць асноўныя “аргументы” прапагандыстаў збачэнства. Вось асноўныя думкі ідэолага анамальнай сексуальнай разбэшчанасьці й яе прапаганды:

Як быць, што рабіць сучасным беларускім геям, якія жывуць у Беларусі і якія думаюць заставацца на не зусім ветлівай радзіме? Што яны могуць зрабіць якаснага і эфектыўнага, каб змагчыся пэўных зварушэньняў на карысьць, калі не сваіх пакуль правоў, дык хаця б на карысьць свайго вобразу ў грамадстве? Што могуць яны прадпрыняць, калі вуліца ў прынцыпе пакуль заказаная ім? Вуліца, у існасьці, заказаная ўсім, хто не разам з прэзідэнтам, хто не “За – Беларусь” у духу афіцыйнай рэкламы і лозунгаў БРСМ, але некаторым яна заказаная асабліва, бо акрамя палітычнай альтэрнатыўшчыны гей-рух пагражае афіцыйнаму і апазіцыйнаму кансерватыўнаму грамадству пэўнай маральнай дэстабілізацыяй [значыць, усё ж усьведамляюць сваю соцыядэструктыўную, а гэта і значыць злачынную, ролю. – Рэд.].

На маю думку, для гей-руху пакуль вымалёўваецца адна-адзіная стратэгія – асьветніцтва. Так, радыкальнае Асьветніцтва, зь якім Еўропа сутыкнулася ў 17-18 стагодзьдзях, а затым хвалямі яно разыходзілася па Еўропе ды іншых заходніх дэмакратыях да канца 20-га стагодзьдзя [класічная падмена паняцьця “асьветніцтва”; мы, напрыклад, у рэдакцыі, таксама займаемся асьветніцтвам, агітуючы цаніць норму ў міжполавых стасунках, але нас радыё “Свабода” выступаць, тлумачыць, агітаваць за гэта чамусьці не запрашае; радыё “Свабода” патрэбная агітацыя за збачэнствы... – Рэд.]. Праз палітычны летаргічны сон у некалькі стагодзьдзяў мы, беларусы, амаль ня ўдзельнічалі ў гэтым Асьветніцтве, таму трэба прайсьці гэты этап, каб ня проста з мосту патрабаваць правоў, часам радыкальных і незразуметых бальшынёю (нават бальшынёю геяў і лесьбіянак), а падрыхтаваць суайчыньнікаў і падрыхтавацца самім (перадусім самім) да супольнага, пажадана мірнага суіснаваньня. Слова “Асьветніцтва” не павінна палохаць, ані сьмяшыць нас, бо, на вялікі жаль, нам часта проста не хапае элементарнай культуры – палітычнай, сексуальнай, гендэрнай, моўнай ды іншай. Не хапае культуры і спакойнага, умеркаванага ўспрыманьня іншых, іншага.

На вялікі жаль, ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя не спрыяюць тут, не ствараюць платформы і ўмоваў дзеля вырашэньня шурпатасьцяў і канфліктаў. Яны не інтэгруюць геяў і лесьбіянак, пакідаючы іх вырашаць свае праблемы самастойна [у Беларусі цяпер “ані Дзяржава, ані Цэрквы, ані якая іншая салідная інстытуцыя” не спрыяюць вырашэньню ніякіх значна больш важных, літаральна на ўзроўні жыцьця і сьмерці, пытаньняў, неабходных для выжываньня беларускага народу; але, як высьвятляецца, гэтаму не спрыяе і радыё “Свабода”... – Рэд.]. Такім парадкам Дзяржава адштурхоўвае ад сябе ня проста людзей, “вычварэнцаў”, як клічуць геяў у народзе, а сваіх патэнцыйных прыхільнікаў, сваіх чальцоў, шараговых падаткаплацельшчыкаў. Трэба прызнаць, што Дзяржава, хоць і дэкрыміналізавала гомасексуальнасьць у 1993 годзе, але зрабіла гэта па інэрцыі за іншымі краінамі рэгіёну, спрабуючы паказаць сваю нібы дэмакратычнасьць. Насамрэч, гэты крок па дэкрыміналізацыі ня быў падтрыманы сымбалічна, рэальна дзяржава не падтрымала геяў, нічога не зрабіла на шляху да іх лепшай інтэграцыі ў супольнасьць. А магла: напрыклад, праз сістэму адукацыі, войска, праз рэкламу прасоўваць станоўчы, натуральны [?! – Рэд.] вобраз гея і лесьбійкі [!!! – Рэд.] і тым самым спыніць ці прынамсі мінімізаваць агрэсію і гомафобію, што ліецца з грамадзянскай супольнасьці і Дзяржавы.

Што да Цэркваў, то і яны, атрымаўшы пэўны статус і адчуўшы аднову і мацату пасьля цкаваньняў за савецкім часам, толькі шкодзяць інтэграцыі геяў і лесьбіянак у грамадства сваімі ўстаноўкамі і проста антысацыяльнымі і шкоднымі ў сьвецкай краіне “сацыяльнымі праграмамі”. Дзяржава, якая ў прынцыпе павінна быць нэўтральнай і сьвецкай, у сітуацыі з геямі падтрымлівае сімфонію з Царквой. Таму геі і лесьбійкі мусяць разумець цемрашальства бальшыні Цэркваў Беларусі і імкнуцца да павагі прынцыпу сьвецкасьці ці нават прынцыпу атэізму Дзяржавай. І гэты прынцып мусіць быць адным з фундаментаў новага асьветніцтва, гей-асьветніцтва, калі пажадаеце. Амаль сто год таму Царкву ўжо аднойчы аддзялілі ад Дзяржавы, калі яна сёньня зноў становіцца поперак дарогі да дэмакратыі, то мы мусім ігнараваць яе і змагацца за новае аддзяленьне Цэркваў ад Дзяржавы, без усялякіх сьпецыяльных дамоўленасьцяў і рэмарак аб нейкім сьпецыяльным унёску праваслаўя ці каталіцтва ў разьвіцьцё беларускай культуры [а гэта тут пры чым? беларуская культура, як сродак шантажу з боку збачэнцаў? – Рэд.]. Беларусь мусіць заставацца сьвецкай краінай, пошук нейкіх сьпецыяльных стасункаў з Цэрквамі – гэта ўжо рызыка і пагроза ўсёй грамадзянскай супольнасьці.

Іншым важным момантам асьветніцтва павінна стаць асьветніцтва сярод саміх геяў, бо часам страшныя не вонкавыя гомафобы, а свае ўласныя, нутраныя гомафобы. Страшыць адсутнасьць салідарнасьці сярод геяў і лесьбіянак, страшыць тэндэнцыя, папулярная сярод беларускіх геяў, да “нармальнасьці”, да гетэравобразу, да жаданьня быць, напрыклад, мужчыністым мужчынам ці фэміннай дзяўчынай ці жанчынай [!!! – Рэд.]. І ўсё гэта, каб унікнуць і схаваць уласную вобразнасьць, уласны стыль.

Асноўным кірункамі гей-Асьветніцтва ў бліжэйшай персьпектыве павінна быць: распаўсюджваньне ведаў і разнастайных вобразаў гомасексуальнасьці. Праз правядзеньне і арганізацыю ўсялякіх культурных праграмаў (вечарыны, танцы, сустрэчы з выбітнымі асобамі, пісьменьнікамі, музыкамі, артыстамі, навукоўцамі), а таксама падтрымку перакладаў гей-і лесьбі-твораў (мастацкіх і навуковых) пастарацца зьмясьціць акцэнт у прэзентацыі, тоеснасьці і вобразе гея з выключнай сексуальнасьці да адначасова ўніверсальнасьці і разнастайнасьці вобразаў. Бо традыцыйна гея асацыююць з шукальнікам сексу, шлыху, шукальнікам хлопчыкаў і дупак. Такім самым парадкам можна асацыяваць гетэра з шукальнікам жаночых вабнотаў. Тым ня менш, такой асацыяцыі не адбываецца альбо часьцей за ўсё не адбываецца [аўтар нават ня здольны асэнсаваць, што ў культурным грамадстве проста публічнае (!) абмеркаваньне інтымных (!) спраў зьяўляецца парушэньнем культуры; у тым і справа, што калі б “геі” не выпіналі сваю анамальную сексуальнасьць на публіку, і праблемы не было б; але ж перад імі задача пастаўлена адваротная – разбурыць культуру! – Рэд.].

Цікава, што ў гетэрасексуальнасьці ўсе засяроджваюцца на першай частцы слова “гетэра”, тады як у гомасексуальнасьці ўсё адразу бачаць, чытаюць “жывую сексуальнасьць”. У гэтым ёсьць і пэўная загана, і пэўная рэвалюцыйнасьць гомасексуальнасьці. Бо ў кансерватыўным грамадстве, дзе афіцыйна няма сексу [у культурным грамадстве няма і не павінна быць прапаганды (!) сексу, акцэнта на сексе. – Рэд.], акцэнт на сексуальнасьці ў слове гомасексуальнасьць аўтаматычна зьяўляецца знакам змаганьня, знакам дэмакратыі, знакам разнастайнасьці [як усё перакручвае; з псіхічнай перверсіі пераходзім да перверсіі грамадскай... – Рэд.].

Іншая рэч, што ў такім грамадстве носьбітам і сьмелым праяўляльнікам гэтай самай сексуальнасьці варта ўвесь час сутыкацца з пагрозамі, дыскрымінацыяй і абразамі. Зрэшты, гомасексуальнасьць у Беларусі дасюль зьяўляецца і застаецца лакмуснай паперай дэмакратычнасьці ня толькі ўладных структураў і асобаў, а перадусім апазіцыі [вось вам і надзейны крытэр “дэмакратычнасьці” ўсяго і ўсіх!!! – Рэд.]. Наша палітычная апазіцыя, якой бы гомафобнай ні была, вымушаная станавіцца і стане палітычна карэктнай, то бок правільнай і карэктнай, гомафільнай вонкі і гомафобнай унутры [ну, гэта ўвогуле шэдэўр: тут і інструкцыя па псіхічным расшчапленьні, зьвязаная з навучаньнем вонкава дэманстраваць адно, а ўнутры мець іншае, і разуменьне ўсёй фальшы са “змаганьнем за правы геяў”, з чаго вынікае разуменьне злачыннасьці сваіх дзеяньняў (аўтар прагаварыўся!), і поўная перакананасьць у станоўчым выніку сваіх намаганьняў па пераўтварэньні апазіцыі з “гомафобнай” у “гомафільную вонкі”, і кантэкстуальны шантаж; сказаў бы проста: “гомафобы тупагаловыя, за намі глабалісцкая сіянакратыя, таму будзе так, як я сказаў”... – Рэд.].

Таму менавіта гомасексуальнасьць зьяўляецца першым і асабліва важным іспытам на дэмакратычнасьць усіх удзельнкаў палітычнай прасторы Беларусі, перадусім апазіцыі [ну, крытэр - крытэр на “дэмакратычнасьць”; ну, засволі – цяпер ведаем, што там вам сіянакратыя кажа!.. – Рэд.].

Не сакрэт, што гомасексуальнасьць – тэма, якая раздражняе ня толькі афіцыйныя СМІ, але і многія СМІ незалежныя, а калі не раздражняе, то бянтэжыць і ставіць у няёмкія сітуацыі. Так, рэдакцыі “Народнай Волі”, “Нашай Нівы”, Архэ, хоць і зьяўляліся традыцыйна ўжо так бы мовіць гей-фрэндлі-выданьнямі [хто б сумняваўся; каму плацім, таго і танцуем... – Рэд.], то цяпер стараюцца карэктна замоўчваць і надта не праяўляць сваёй адкрытасьці і еўрапейскасьці ў гей-пытаньні. Бо гэтым выданьням не патрэбныя лішнія праблемы і ўвага з боку Дзяржавы [гэтым выданьням трэба і канчаткова ня страціць імідж беларускіх нацыянальна-дэмакратычных, і дагадзіць сваім сіянакратычным гаспадарам-фундатарам; так і боўтаюцца паміж гэтымі скрайнасьцямі, як, дарэчы, і “свабодаўцы”, пра што напісана ў пачатку... – Рэд.].

Акрамя Асьветніцтва цалкам мажлівыя іншыя стратэгіі гей-руху, але ва ўмовах застылага грамадства і дэмакратыі на паперы [зноў кранаюць дэмакратыю сваімі скабрэзнымі лапамі – спрабуюць выкарыстаць яе як падмурак для сваіх брудных мэт... – Рэд.] яны рызыкуюць перакінуцца ў небясьпечныя і гвалтоўныя, рэвалюцыйныя дзеі і акцыі, а таму стаць антыдзяржаўнымі і пераўтварыць яго ўдзельнікаў у патэнцыйных ахвяраў і арыштантаў [цэрквы і апазіцыю папужалі, цяпер папужалі й “Дзяржаву”. – Рэд.]. Цалкам магчыма пазьбегчы гвалтоўных стратэгіяў і шляхам асьветы падрыхтаваць да пэўных зьменаў мэнталітэт беларусаў [вось на што нацэльваюцца лібератызатары; вось іх галоўная мэта – яшчэ не раскладзены да быдлячага стану менталітэт беларусаў! – Рэд.].

-

У верасьні (17.09.2010) “Свабода” пачала актыўна цікавіцца “Дзе Аляксееў?” З гэтай нагоды гэтае радыё паведаміла беларусам-літвінам наступнае (http://www.svaboda.org/content/article/2160886.html):

У Расеі шукаюць арганізатара гей-парадаў у Маскве Мікалая Аляксеева, які быў затрыманы 15 верасьня ў аэрапорце Дамадзедава і нібыта патрапіў у Беларусь, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку (фота Аляксеева і Андросенкі зьлева). Гэтыя зьвесткі, аднак, не пацьвярджаюць прадстаўнікі гей-меншасьці Беларусі.

Мікалай Аляксееў — вядомы актывіст гей-супольнасьці ў Расеі. Гэта ён з 2006 году арганізоўваў некалькі гей-парадаў у Маскве, якія былі жорстка разагнаныя міліцыяй. Урэшце Мікалай Аляксееў падаў пазовы на маскоўскія ўлады ў Еўрапейскі суд па правах чалавека. Гэтыя справы неўзабаве меліся разглядацца ў Страсбуры, прычым, паводле адмыслоўцаў, верагоднасьць перамогі гей-актывіста была вялікай.

15 верасьня Мікалай Аляксееў прыехаў у маскоўскі аэрапорт Дамадзедава, адкуль меўся вылецець у Швайцарыю [да сваіх босаў-фундатараў, куды ж яшчэ. - Рэд]. Далей зьвесткі пра яго ў асноўным паступалі праз sms-паведамленьні зь ягонага мабільніка, зарэгістраванага ў Швайцарыі. У паведамленьнях ішлося пра тое, што Аляксеева правяралі, праглядалі ягоныя ноўтбукі, потым — што міліцыянты вывезьлі яго за 600 кіламэтраў ад Масквы і патрабуюць адклікаць пазовы ў Еўрапейскі суд. Апошнія паведамленьні сьведчылі, што Аляксееў нібыта знаходзіцца ў Беларусі, дзе зьбіраецца прасіць палітычнага прытулку.

У Міністэрстве ўнутраных спраў Беларусі пра знаходжаньне на тэрыторыі краіны грамадзяніна Расеі Мікалая Аляксеева нічога ня ведаюць. Кіраўнік праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка пра беларускі сьлед Мікалая Аляксеева таксама нічога ня ведае: «Ніхто з калегаў у Менску зь ім не сустракаўся, ён ніяк не выходзіў з намі на сувязь. Трымае сувязь толькі праз sms-паведамленьні са свайго швайцарскага нумару, а на званкі на гэты нумар не адказвае».

-

14.02.2011 г. рэпартаж пра “Пяць хвілін сексуальнай свабоды” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/2308842.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Такая акцыя была дазволеная ўладамі ўпершыню.

«Беларусь — без гомафобаў!», «Роўныя правы без кампрамісаў!», — гэткія лозунгі скандавалі ўдзельнікі пікету супраць гомафобіі ў скверы насупраць будынку Міністэрства юстыцыі Беларусі. Яны таксама трымалі плакаты з надпісамі: «Кахай каго хочаш!», «Каханьне — гэта асноўнае права чалавека», «Гомафобія = фашызм«. Пікет доўжыўся каля 5 хвілін. Такую сьцісласьць арганізатары патлумачылі марозным надвор’ем. У бязьлюдным скверы ягоных удзельнікаў змаглі пачуць і пабачыць толькі журналісты і супрацоўнікі сілавых органаў у цывільным.

«Галоўнае, што гэта адбылося, што мы выйшлі, што ў нас ёсьць цяпер досьвед атрыманьня дазволу на акцыі, чаго дагэтуль не было», — сказаў арганізатар акцыі Сяргей Прадзед. Ён яшчэ сказаў, што праблема гомафобіі для Беларусі вострая, бо ўлады нічога ня робяць для барацьбы зь неталерантнасьцю адносна сексуальных меншасьцяў.

Сяргей Прадзед паведаміў, што на гэтым тыдні ён з аднадумцамі зьбіраецца падаць на рэгістрацыю ў Мін’юст Беларусі статут сваёй арганізацыі «Айдаха-Беларусь», якая стане часткай міжнароднай структуры.

На акцыю супраць гомафобіі прыйшло некалькі дзяўчат. Ад на зь іх кажа, што на такія акцыі ёй прыходзіць спачатку страшна, але потым ужо прывычней. Таксама як і гей-парады для абываталяў бываюць спачатку незвычайнымі, а потым — звыклымі. Беларускія геі таксама хацелі б правесьці і свой гей-прайд, як гэта робіцца ў краінах Еўропы.

Фэсты «Гей-прайд» у Менску ўжо бывалі — у 1999 і 2001 гадах, і тады яны былі дазволеныя ўладамі. Для іх правядзеньня выкарыстоўваліся памяшканьні кінатэатраў і клубаў. Пазьней беларускія ўлады адмовіліся ад такой талерантнасьці.

-

У гэты ж дзень (14.02.2011) “Свабода” ўзяла інтэрвю ў адной з удзельніц пікета Алесі Андрыеўскай. Матэрыял названы “Гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве”. Вось яго частка (http://www.svaboda.org/content/article/2309341.html):

14 лютага з нагоды Дня закаханых актывісты руху секс-меншасьцяў [якое дачыненьне мае першае да другога?! – Рэд.] правялі ў Менску пікет супраць гомафобіі ў беларускім грамадстве. Госьця “Начной Свабоды” – удзельніца пікету супраць гомафобіі Алеся Андрыеўская.

Соўсь: Чаму вы вырашылі ўзяць удзел пікеце?

Андрыеўская: Я вырашыла ўзяць удзел у пікеце таму што вельмі часта сярод насельніцтва назіраюцца праявы негатыўных настрояў адносна гей-супольнасьці і лесбіян-супольнасьці. Мне хацелася сказаць, што гэта няправільна, і гэтага не павінна быць. Грамадства павінна разумець, што гэта натуральна [!? – Рэд.].

Соўсь: Як вы лічыце, гомафобія ўласьціва аўтарытарнаму грамадству?

Андрыеўская: Шчыра кажучы, я лічу, што гомафобія можа ўзьнікнуць у любым грамадстве. Гэта можа быць у дэмакратычным і ў таталітарным грамадстве, але ўсё ж такі, я лічу, што ў дэмакратычным грамадстве гомафобаў будзе менш у працэнтных адносінах. Бо ў такім грамадстве больш інфармацыі. А ў нас гэта замоўчваецца, афіцыйна ў нас няма геяў і лесбіянак. Пра гэта ўлады маўчаць.

Соўсь: У выпадку Беларусі то гомафобнай зьяўляецца і ўлада і частка апазіцыі, якая якраз выступае супраць парушэньня правоў чалавека. Як вы мяркуеце, чаму так адбываецца?

Андрыеўская: Насамрэч, для мяне вельмі дзіўна, калі чалавек патрабуе свабоды выказваньня, свабоды выбару, але пры гэтым ня ўлічвае правы іншых людзей [права разбураць культуру – гэта правы чалавека? – Рэд.]. Але ўсё ж я лічу, што гэта, магчыма, зьвязана з тым, што палова апазіцыі – нацыяналісты, і з гэтым зьвязана гомафобнасьць [!!! – Рэд.].

-

19 лютага 2011 “Наша Ніва” падала інфармацыю “Лукашэнка публічна загаварыў пра гомасексуалізм (http://nn.by/?c=ar&i=50676). Вось яе частка:

У сваім першым публічным выступе пасьля вяртаньня з адпачынку Аляксандр Лукашэнка падхапіў тэму гомасексуалізму, якая, быццам бы, прагучала ў часе ягоных перамоваў з міністрамі замежных справаў Польшчы і Нямеччыны. Апошні, Гіда Вэстэрвэле, як вядома, не хавае сваёй гомасексуальнай арыентацыі.

«Прыязджалі тут вялікія дзеячы — правільнай, няправільнай арыентацыі. І мяне пачалі папракаць, што я асудзіў гэтую галубятню. Ну, не падабаюцца мне блакітныя, я і сказаў, што не падабаюцца [яшчэ адзін, хто зыходзіць са свайго эгаістычнага бачаньня, ігнаруючы грамадскую этыку, культуру; атрымліваецца, што Лу-ка і агрэсіўныя прапагандысты садаміі ў гэтым сэнсе браты-блізьняты. – Рэд.]. Ці бачыце, міністры асобныя замежных спраў пакрыўдзіліся на мяне. Чаго на мяне крыўдзіцца? Мы жывём у дэмакратычным грамадстве, тым больш я — прэзідэнт. Я маю права выказваць свой пункт гледжання і сваю пазіцыю», — адзначыў Лукашэнка.

«Я яму [міністру замежных спраў Нямеччыны] сумленна і сказаў гэта ў вочы. Трэба нармальны лад жыцця весьці. У Нямеччыне гэта магчыма, і ў Польшчы. Тады хай гэтым і займаюцца там. А нам сюды гэтага ня трэба», — заявіў Лукашэнка.

-

Прайшоў тыдзень (21.02.2011) пасьля садамісцкага “пікету” ў Менску і “Свабода” зноў падае матэрыял “Лукашэнку падораць падручнік па сексалогіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2316482.html):

Прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасьці адгукнуліся на заявы першай асобы дзяржавы і вырашылі падараваць яму падручнік па сексалогіі [ні ў якай “сексалогіі” няма рэкамендацыі разбураць агульную і нацыянальную культуру з дапамогай агрэсіўнай садамісцкай прапаганды! – Рэд.].

Яшчэ на пачатку сьнежня на Ўсебеларускім народным сходзе Аляксандар Лукашэнка з трыбуны заявіў, што «сексуальных меншасьцяў у нас няма». І літаральна праз два месяцы, 19 лютага, кіраўнік дзяржавы сказаў, што «гэтага дабра ў нас хапае».

Аляксандар Палуян, кіраўнік парталу Gay.by: «На мой погляд, гэта цалкам непрымальна, каб такія выказваньні ішлі ад першай асобы дзяржавы, якая б гэтая дзяржава ні была. Перш за ўсё, любы чалавек павінен быць паліткарэктным, паважаць правы іншых людзей, нягледзячы на тое, якоё жыцьцё яны вядуць — геі яны, натуралы, людзі з абмежаванымі магчымасьцямі, іншыя нейкія… Гэта проста немагчыма ў незалежнай дзяржаве, у дэмакратычным грамадстве».

Сяргей Прадзед, актывіст, ініцыятар стварэньня міжнароднай арганізацыі «IDAHO» (абрэвіятура расшыфроўваецца як «Міжнародны дзень барацьбы з гомафобіяй»): «У нас была спачатку ідэя паскардзіцца ў суд. Калі б ён не разглядаў нашу позву ці сказаў, што гэта нармальна — называць секс-меншасьці „галубятняй“ і гэтак далей, мы б маглі таксама называць яго такімі ж словамі ўжо законна. Але мы вырашылі, што ня будзем апускацца да ягонага ўзроўню. І прыйшлі да высновы, што прычынай такога выказваньня быў менавіта недахоп ведаў, недахоп адукацыі ў галіне сексалогіі. Таму мы вырашылі зрабіць невялікі падарунак Аляксандру Лукашэнку — падручнік па сексалогіі. Гэта будзе кніга Ігара Кона, навукоўца, які вельмі папулярны на прасторы постсавецкіх краінаў. У ёй больш за 500 артыкулаў».

Беларусь застаецца адзінай краінай у Еўропе, дзе няма зарэгістраваных грамадскіх арганізацый, які прадстаўляюць правы і інтарэсы сексуальных меншасьцяў. Яшчэ прыканцы 1990-х Міністэрства юстыцыі ліквідавала зарэгістраваную Лігу сексуальнага раўнапраўя «Лямбда» [у 2005  была прымусова ліквідавана Таварыства беларускай вышэйшай школы (ТБВШ); хутка споўніцца 7 гадоў пасьля гэтай падзеі, але “Свабода” за гэтыя гады пра гэта не ўзгадала ні разу... – Рэд.].

-

Прайшло 10 дзён (04.03.2011) і “Свабода” зноўку паведамляе, што “У Менску хочуць правесьці марш супраць гомафобіі” (http://www.svaboda.org/content/article/2328059.html):

Актывісты гей-руху Беларусі падалі ў Менскі гарвыканкам заяву на правядзеньне шэсьця «Марш раўнапраўя», прымеркаванага да Міжнароднага дня супрацьстаяньня гомафобіі 17 траўня. Заяўнікамі маршу выступілі 5 актывістаў арганізацыі IDAHO Belarus [зьвярніце ўвагу, да падзеі яшчэ 2,5 месяцы, а “Свабода” ўжо стараецца... – Рэд.].

Мэта «Маршу раўнапраўя» — выступ у падтрымку правоў чалавека і грамадзянскага раўнапраўя для ўсіх людзей незалежна ад этнічнай прыналежнасьці, рэлігійных і культурных перакананьняў, сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

«На гэты раз мы вырашылі не вырываць з кантэксту правоў чалавека права ЛГБТ-супольнасьці, таму ў мэтах шэсьця паказалі вялікі сьпіс груп меншасьцяў, гэта і нацыянальныя меншасьці, і моўныя, інваліды і пажылыя людзі, сексуальныя меншасьці і людзі рознай гендэрнай ідэнтычнасьці. Гэта мае зьнізіць узровень агрэсіі з боку гомафобна настроеных грамадзян», — заявіў адзін з арганізатараў «Маршу раўнапраўя» Сяргей Прадзед.

-

17.05.2011 г. “Свабода” паведамляе пра вынік — “Шэсьця геяў (параўнайце з папярэдняй інфармацыяй) не атрымалася” (http://www.svaboda.org/content/article/24177800.html):

15 чалавек затрымалі сёньня ўвечары каля будынку Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі ў Менску. Гэта ўдзельнікі акцыі, прысьвечанай барацьбе супраць гомафобіі. Сярод затрыманых — актывісты праваабарончага праекту «ГейБеларусь» і іх лідэр Сяргей Андросенка, прадстаўнікі некаторых моладзевых грамадскіх арганізацыяў.

Удзельнікі акцыі зьбіраліся пачаць шэсьце і раздаваць інфармацыйныя ўлёткі, у якіх згадвалася, што 17 траўня адзначаецца Міжнародны дзень супраць гомафобіі і трансафобіі [сапраўды, наперадзе прапаганда педафіліі, зоафіліі й г.д. – Рэд.]. Як толькі яны пайшлі ў бок праспекту Незалежнасьці, дарогу ім перагарадзілі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным. Пасьля гэтага зьявіўся АМАП. Удзельнікаў акцыі адвезьлі ў Ленінскі РАУС Менску. Да 21-й гадзіны ўсіх затрыманых адпусьцілі без складаньня пратаколаў.

-

13.09.2011 г. “Свабода” паведаміла, што з 11 па 23 кастрычніка запланаваны “менскі гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24327148.html):

Арганізатары Менскага гей-прайду падалі ў Менгарвыканкам заяўку на шэсьце (на 22 кастрычніка) у падтрымку талерантнага стаўленьня да гомасексуалістаў.

«Менскі гей-прайд — гэта праваабарончы форум, мы будзем гаварыць пра права быць сабой. Ня ўсе беларусы па-ранейшаму роўныя і раўнапраўныя. У прыватнасьці, гомасексуалы, бісексуалы, трансгендэры па-ранейшаму ня могуць быць сабой у нашай краіне, нягледзячы на дэкрыміналізацыю гомасексуальных стасункаў у Беларусі ў 1994 годзе і бясплатныя аперацыі па зьмене полу. ЛГБТ-супольнасьць па-ранейшаму вымушана хаваць сваю ідэнтычнасьць, хлусіць блізкім, родным, выдумляць спосабы, каб «падмануць» заканадаўства, шукаць апраўданьня ўласнай слабасьці — гэта праблема», — паведаміў старшыня арганізацыйнага камітэту Менскага гей-прайду, старшыня праваабарончага праекту «ГейБеларусь» Сяргей Андросенка.

-

11.10.2011 г. “Свабода” нам зноў паведамляе, што “11 кастрычніка стартуе Менскі гей-прайд 2011” (http://www.svaboda.org/content/article/24355690.html):

У першы дзень прэзентуюць фотапраект «10 абліччаў Прайда», а таксама адбудзецца прэм’ера дакументальнага фільму «Юры».

«Правы гомасексуалаў – гэта не асаблівыя правы, мы не просім і не патрабуем ніякіх прывілеяў. Права гомасексуалаў на самавыражэньне і мірны сход – гэта законныя правы, якія замацаваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі, заканадаўствам і, тым больш, міжнароднымі дакументамі. Мы любім сваю краіну і хочам ведаць, што гэтая краіна паважае і шануе нас. Мы ведаем, што гомасексуальныя беларусы – такія ж самыя беларусы як і не гомасексуальныя, акрамя таго, што гомасексуальны беларус ці беларуска валодае тузінам дадатковых праблемаў, з-за сваёй сексуальнай арыентацыі ці гендэрнай ідэнтычнасьці», — гаворыць адзін з арганізатараў гей-праду Сяргей Андросенка.

«Гей-прайд — гэта не наўпроставая акцыя пратэсту супраць гомафобных уладаў альбо супраць гомафобнай апазіцыі. Гэта — дэманстрацыя за саміх сябе, у сваю ж падтрымку. Гэта заява супраць манапалізацыі апазіцыйнымі групоўкамі альбо урадам права на прадстаўленьне сваіх інтарэсаў», — адзначае Андросенка.

11 кастрычніка ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень камін-аўта. Камін-аўт – гэта добраахвотнае адкрыцьцё перад грамадствам сваёй сексуальнай арыентацыі і гендэрнай ідэнтычнасьці.

-

14.10.2011 “Свабода” паведаміла пра “Фальшыўкі напярэдадні гей-прайду” (http://www.svaboda.org/content/article/24360071.html).

-

15.10.2011, “Свабода”. “У Менску адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь»” (http://www.svaboda.org/content/article/24360797.html):

У менскім клюбе «6 А» адбыўся устаноўчы сход праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь». Гэтая грамадская арганізацыя мае на мэце абарону правоў лесьбіянак, геяў, бісексуалаў і трансгендэраў (ЛГБТ).

Удзел у працы сходу прынялі 55 дэлегатаў з розных рэгіёнаў Беларусі. Старшынём «ГейБеларусь» абраны Сяргей Андросенка.

Адзін зь лідэраў аб’яднаньня Натальля Манькоўская: «На гэты момант мы прынялі статут, выбралі старшыню і цяпер выбіраем раду. … Дрэннага стаўленьня да нашай арганізацыі мы не сустракалі, і ўсё было дастаткова спакойна. На сёньня ў Беларусі няма ніводнай ЛГБТ-арганізацыі. Таму мы лічым, што гэты крок вельмі важны для нас. Мы зможам адстойваць свае інтарэсы на дзяржаўным узроўні і выходзіць у афіцыйную прастору са сваімі патрэбамі і прапановамі».

Як паведаміла Натальля Манькоўская, плануецца, што ў панядзелак, 17 кастрычніка, зацьверджаныя на сходзе дакументы будуць перададзеныя ў Міністэрства юстыцыі для таго, каб праваабарончая арганізацыя была афіцыйна зарэгістраваная.

Ініцыятыва «ГейБеларусь» працуе з 2009 году. Гэта будзе другая спроба рэгістрацыі. Першая была ў 1999 годзе, калі арганізацыя мела назву «Ліга Лямбда».

Таксама 11–23 кастрычніка ў Менску праходзіць гей-прайд-2011. Акрамя забаўляльных праграм, устаноўчага сходу і канферэнцыі, у рамках прайду запланавана маніфестацыя ў падтрымку талерантнага стаўленьня да ЛГБТ і захаваньня правоў супольнасьці ЛГБТ у Беларусі. Заяўка пададзеная на 22 кастрычніка, аднак Менгарвыканкам пакуль ня даў адказу.

-

17. 10 2011 г. “Свабода” ўзяла інтэрвю ў Сяргея Андросенкі. І ім гаворыцца пра тое, што беларускае грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане і што садаміты будуць яго адукоўваць (http://www.svaboda.org/content/article/24362625.htm):

Сёньня Менгарвыканкам не дазволіў шэсьце гей-прайду ў пасёлку ў мікрараёне Сосны. Радыё Свабода гаворыць з старшынём стваранай праваабарончай арганізацыі «ГейБеларусь» Сяргеем Андросенкам.

Ганна Соўсь: Сяргей, ці спадзяваліся вы, што Менгарвыканкам дазволіць гей-прайд, улічваючы апошнія выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, што ён не прымае гомасексуалізм, але ня супраць гей-прайду на ўскрайку гораду.  Гей-прайд планаваўся менавіта на ўскрайку…

Андросенка: Тут вельмі складана казаць, увогуле ў нашай дзяржаве ўсё адбываецца паводле дзіўных формулаў… Магчыма, што калі прэзідэнт выступаў перад расейскімі медыямі, гэта была проста імправізацыя і ён сам не разумеў, што сказаў. Хоць на фоне тых ягоных слоў, што на ўскрайку хадзіць можна… — мы так і паслухаліся прэзідэнта і вырашылі не эпаціраваць публіку — грамадства і ўлады — у цэнтры гораду. Вельмі сумна, што надзея наша аказалася марнай. Але мы не былі зьдзіўленыя адказам з выканкамаў — такія адказы мы атрымліваем ужо даўно.

Ганна Соўсь : Кіраўнік Беларусі неаднаразова рабіў заявы гомафобнага характару. Найбольш гучная апошняя ў дачыненьні да міністра замежных справаў Нямеччыны Гіда Вэстэрвэле пра галубятню. Як бы вы ацанілі ступень гомафобіі беларускай улады і ўвогуле беларускага грамадства?

Андросенка: Зразумела, што грамадства малаадукаванае ў сексуальным плане, шмат стэрэатыпаў аб «ненармальнасьці» гомасексуалаў. Вельмі шмат уяўленьняў і размоваў пра сексуальныя асьпекты жыцьця гомасексуалаў, хоць іх жыцьцё складаецца ня толькі з сексу. Наконт гомафобіі дзяржавы — я быў нават усьцешаны тым, як Аляксандар Рыгоравіч павёў сябе з Гіда Вэстэрвэле. Гэта, ведаеце, калі б ён так выказаўся ў бок нейкага беларускага гея, хай сабе й пры пасадзе, гэта б ня выклікала такога міжнароднага скандалу і, магчыма, яму б не давялося пасьля шкадаваць аб сваёй заяве…

-

22.10.2011 г. “Свабода” з радасьцю паведаміла сваім слухачам і чытачам, што ў “Менску адбыўся гей-прайд” (http://www.svaboda.org/content/article/24367898.html):

Беларускім актывістам гей-руху ўдалося 22 кастрычніка правесьці свой парад. Ён быў нешматлікім і непрацяглым [вы бачыце, што садаміты ўцягнулі ў свой "парад" нават дзяцей. - Рэд.]. Але галоўнае, што ім нічога не было за тое, што яны парушылі непісанае беларускае правіла “больш трох не зьбірацца”.

Акывісты гей-руху сабраліся ў менскім раёне Шабаны на вуліцы Сяліцкага і прайшлі ўздоўж вуліцы літаральна метраў 200. Яны несьлі з сабою вясёлкавыя колеры гей-руху.

Лідар беларускага гей-руху Сяргей Андросенка: “Мы хацелі сёньняшняй акцыяй прыцягнуць увагу грамадскасьці і ўлады да таго, што шэсьце геяў і лесьбіянак не разбурыць гэты горад, не разбурыць мараль. І гэта проста сорамна, непрыгожа і незаконна забараняць акцыю з тых прычынаў, зь якіх гэта робіць урад. Вось уласна ўсё. Сёньня ў нас сьвяточная дыскатэка. Заўтра – канцэрт супраць гвалту над ЛГБТ-моладьдзю. Прайд працягваецца і ў наступным годзе мы абавязкова будзем склікаць гасьцёў і старацца кожны год праводзіць прайд усё лепш і лепш. Дзякуй. Прайд – гэта нармальна!”

Акцыя атрымалася нешматлікай, але цікавай, перакананы іншы яе ўдзельнік Максім: “Для Беларусі, для Менску гэта ўжо падзея, таму што вы самі разумееце, як да нас ставяцца. І тое, што мы зараз маглі свабодна і спакойна правесьці гэтую маленькую маніфестацыю, гэта падзея. Нам далёка яшчэ да еўрапейскіх сталіцаў, дзе зьбіраюцца тысячы людзей. Гэта толькі пачатак. Тое, што зараз свабодна прайшлі чалавек 20 (да 15), азначае, што ў наступным годзе нас пройдзе ў два, у тры разы болей”.

Напрыканцы акцыі на паветраных балёніках у неба ўзьняўся  вялікі “вясёлкавы” сьцяг. Акцыя скончаная.

-

Праз некалькі дзён (28.11.2011) “Свабода” з жалем паведаміла, што “У Санкт-Пецярбургу забараняюць «гомасексуальную прапаганду» (http://www.svaboda.org/content/article/24404979.html):

Заканадаўчы сход Санкт-Пецярбургу рыхтуецца прыняць у другім чытаньні законапраект, які ўводзіць адміністрацыйную адказнасьць за прапаганду гомасексуалізму сярод дзяцей і падлеткаў і за прапаганду педафіліі.

Гей-актывісты мяркуюць, што гэтая заканадаўчая навацыя зьяўляецца працягам перасьледу сексуальных меншасьцяў і спробай адцягнуць увагу грамадства ад сацыяльна-эканамічных праблем напярэдадні думскіх выбараў 4 сьнежня.

Аўтар законапраекту, дэпутат ад «Единой России» Віталь Мілонаў тлумачыў неабходнасьць адпаведнага закону тым, што «дзеці павінны быць агароджаныя ад дэструктыўнай інфармацыі». Ён адзначыў, што паўночную сталіцу накрывае «хваля папулярнасьці полавых збачэнстваў».

Законапраект, які фактычна прыраўноўвае гомасексуальную прапаганду да прапаганды педафіліі, у першым чытаньні быў ужо прыняты заканадаўчым сходам Санкт-Пецярбургу, «за» прагаласавала 37 дэпутатаў, «супраць» — 1. Калі законапраект стане законам, грамадзяне могуць быць аштрафаваныя на суму, эквівалентную 160 далярам, а арганізацыі — на суму, эквівалентную 1600 далярам, за «публічныя дзеяньні, скіраваныя на прапаганду мужалоства, лесьбіянства, бісексуалізму і транссексуалізму сярод непаўнагадовых».

Законапраект пракаментаваў у інтэрвю нашаму радыё культуролаг з Санкт-Пецярбургу Міхаіл Залатаносаў: «Тут зьмяшаныя забароненая крымінальным кодэксам педафілія і не забаронены крымінальным кодэксам гомасексуалізм. Прычым не забаронены, нават калі лічыць яго парушэньнем выбару аб’екта перавагі. Хоць па 10-й версіі міжнароднай класіфікацыі хваробаў, якую Расія прызнала ў 1997 годзе, гомасексуалізм — гэта не паталогія, а педафілія — ​​паталогія і плюс яшчэ злачынства. Іншымі словамі, калі гомасексуалізм нават і хвароба, як многія актыўна даказваюць, то гэта не злачынная хвароба, а такая ж, як радыкуліт, гастрыт або насмарк. А прапагандаваць радыкуліт ня шкодна і не супрацьпраўна [яшчэ адзін прыклад выкрунтасьніцтва: гомасексуалізм – гэта сексуальная анамалія, інваліднасьць, а педафілія – сексуальная анамалія і злачынства; але злачынства ёсьць ня толькі прапагандаваць педафілію, але і прапагандаваць гомафільную садамію; “прапагандаваць” радыкуліт не злачынна, таму што гэта не разбурае грамадскую этыку, культуру – галоўная прычына, па якой прапагандуецца садамія (!), таму радыкуліт ніхто і не прапагандуе...; карацей, у Піцеры ўсё зрабілі правільна. – Рэд.].

Алена Бабіч, дэпутат Санкт-Пецярбурскага заканадаўчага сходу ад Ліберальна-Дэмакратычнай партыі, мяркуе, што гомасексуальная «прапаганда» павінна быць аб’яўлена па-за законам для прадухіленьня дэмаграфічнага крызісу ў Расеі. На яе думку, прычынай дэмаграфічнага крызісу ў Нямеччыне сталі шырокія правы, якімі карыстаюцца нямецкія геі.

Валянціна Матвіенка, былы губернатар Санкт-Пецярбургу, якая цяпер узначальвае Савет Федэрацыі, выказалася за тое, каб палажэньні санкт-пецярбурскага законапраекту былі распаўсюджаныя на ўсю краіну: «Жорсткія законы павінны быць уведзеныя супраць усяго, што руйнуе розум і здароўе дзіцяці. Калі гэты закон будзе мець свой пазітыўны ўплыў, то мы можам разгледзець пытаньне аб рэалізацыі гэтай ініцыятывы на федэральным узроўні».

Падобны закон дзейнічае з 2006 году ў Разані і зь верасьня гэтага году — ў Архангельску.

У Беларусі ў 2005 годзе была заканадаўчая прапанова аднавіць савецкі артыкул аб крымінальным перасьледзе за гомасексуалізм, але яна была адхіленая.

-

-

Ад рэдакуцыі:

Мы выбачаемся за вялікі дакумант. Але злачынства супраць маралі, агульнай і нацыянальнай культуры трэба было зафіксаваць…

У выніку, такім чынам, факт асаблівай “цікавасьці” радыё “Свабода” да збачэнцаў, як і імкненьне ўсяляк падтрымаць іх высілкі па прапагандзе садаміі, можна лічыць даказаным (хаця мы ўзгадалі далёка ня ўсе факты прапагандаваньня «Свабодай» «нетрадыцыйнай» тэмы). Каму гэта яшчэ не відавочна, хай паспрабуе знайсьці хаця б невялікую частку ад той ўвагі, якую гэта радыё надае сексуальным праблемам 1-2% нашага насельніцтва, да такой, напрыклад, праблемы, як адсутнасьць беларускамоўнага навучаньня ва ўніверсітэтах Беларусі, што ёсьць адным з самых галоўных механізмаў этнацыду!..

У сувязі з гэтым лічым цалкам апраўданым нашу прапанову па замене сімволікі Radio Liberty (карэнная назва радыё “Свабода”) на тую, якая паказана ў пачатку артыкула…

-

P.S.

Абмеркаваньне зноў пакідаем для  апошняй часткі данага матэрыяла.

Мы ў апошніх падзеях вакол спадара Міхалка бачым шэраг асьпектаў – сярод іх грамадскі, юрыдычны, стратэгічны. Давайце пра іх падрабязьней і пагаворым.

Рэдакцыя.

Грамадскі асьпект

З апісаньнем музычнай творчасьці панк-рок гурту “Ляпіс Трубяцкі” на чале са спадаром Міхалком можна пазнаёміцца, напрыклад тут: http://ru.wikipedia.org. Для нас жа найбольш цікавым зьяўляеца не музычна-творчы, а грамадскі бок іх дзейнасьці. І вось тут у апошнія гады можна заўважыць не дэградацыю, як гэта часта бывае ў шматлікіх аналагаў, а імклівае падвышэньне ўзроўню грамадзянскай пазіцыі й грамадскай значнасьці.

Сяргей Міхалок зьяўляецца чалавекам з анархічным сьветаглядам (пра гэта ён сам адкрыта гаворыць), здольным на эпатажныя ўчынкі.  Яшчэ летась, прыязджаючы ў Гародню, гурт афішаваў сябе (у літаральным сэнсе) як людзей з наколкамі й рагамі (гл. апошнюю легальную афішу ляпісаў у Беларусі). Вось, прыкладна такое ўражаньне пры самым першым знаёмстве і ўзьнікала ад гэтай групы і яе кіраўніка.

Аднак некалькі гадоў таму хлопцы пачалі сьпяваць некаторыя песьні… па-беларуску (у наш час гэта ўжо вялікі ўчынак!).  А ўвесну г.г. гурт быў уключаны ў негалосны сьпіс музыкаў, якім забаронена выступаць у Беларусі (апошняе – яшчэ адзін аб’ектыўны доказ прызнаньня цяперцамі вялікага грамадскага значэньня творчасьці ляпісаў; калі б яны працягвалі папулярызаваць толькі анахізм ці сатанізм, цяперскія ўлады іх бы не краналі).

Мы ня ведаем, чым абумоўлена прагрэсіўная сьветаглядная і грамадская эвалюцыя спадара Міхалка і яго сяброў. Можа, гэта яны самі разьвіваюцца, бачачы падзеі ў Беларусі й ня толькі. Магчыма, пэўны ўплыў на яго аказаў шаноўны Лявон Вольскі (гл. фота ў пачатку матэрыяла), напрыклад, у час працы над альбомам “Крамбамбуля” (дарэчы, спадар Вольскі не адмаўляе, што сябруе зь Міхалком). А хутчэй усё тут разам, у т.л. і тое, пра што мы ня ведам. Важным застаецца факт: на сёньня Сяргей Міхалок вырас да ўзроўня, калі ён можа ўзьнімаць народ. І той ідзе за ім…

Звычайна прычыны такога грамадскага феномену ў тым, што людзі вераць у шчырасьць чалавека, лідара, і ў тым, што настрой у людзей (часта неўсьвядомлены) прыходзіць у рэзананс з тым, пра што і як гэты лідар гаворыць, да чаго заклікае. Паколькі мы ў грамадскай дзейнасьці ня першы год, мы таксама верым, што “дэвіз «Ня быць скотам»” ужо сапраўды “стаў інтэрнацыянальным”, што праблемы, падобныя да беларускіх, “ёсьць у людзей і ў іншых краінах” і што да спадара Міхалка і яго сяброў сапраўды “далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні” ў пераносным, вядома, сэнсе (гл. 1-ю частку матэрыяла). Вельмі верагодна, што гэта ўсё ня проста кідкія заявы, не пустое бахвальства…

І вось тут мы і раілі б спадару Сяргею паглядзець на сітуацыю ня столькі з пазіцыі дасягненьня-посьпеху, колькі з пазіцыі адказнасьці… Напрыклад, так: як найлепш для людзей распарадзіцца іх даверам, як іх не падвесьці, а накіраваці туды, куды сапраўды весьці варта.

Акрамя таго, падымаць масы на змаганьне за свабоду, справядлівасьць, прагрэсіўнае грамадскае разьвіцьцё здольны далёка ня кожны. Спадару Сяргею гэта ўдаецца. Але, калі на чалавека добра рэагуюць іншыя – гэта яшчэ не азначае, што такія паводзіны людзей зьяўляецца прыватнай уласнасьцю правадыра. У гэтым ёсьць нешта большае. Звычайна, у такой сітуацыі варта падумаць над тым, што завецца місіяй…

Карацей, зь людзьмі, якія табе паверылі, жартаваць нельга. Такі давер – рэч вельмі тонкая, адказная і надзвычай каштоўная… Гэта як у “Маленькім прынцы”: “Мы адказныя за тых, каго прывучылі”…

Юрыдычны асьпект:

Лявон вольскі (гл. фота) – наш знакаміты музыка і мастак — у сваім інтэрвю на радыё “Свабода” (гл. відэа тут: http://www.svaboda.org/content/article/24390703.html) на пытаньне, як ён ставіцца да заяваў спадара Міхалка ў адрас Лу-кі, адказаў: “Любы незалежны музыка ў Беларусі са здаровым розумам падпішацца пад кожным словам Сяргея Міхалка. Проста яны баяцца гэта казаць”.

Усё так. Толькі вось пракуратура РБ узбудзілася не на жарт… А гэта азначае, што спадару Міхалку па вяртаньні ў Беларусь сапраўды пагражае падпіска пра нявыезд, сьледства, суд, вязьніца. Класічна аналагічнай сітуацыяй зьяўляецца сьледства, суд і па 2 гады турмы Паўлу Мажэйку і Міколу Маркевічу (тады, у канцы 1990-х, журналісту і рэдактару гродзенскай газеты “Пагоня” адпаведна) за тое, што ў адным з матэрыялаў газеты яны назвалі Лу-ку забойцам (мелася на ўвазе яго датычнасьць да “зьнікненьня” Захаранкі, Ганчара, Красоўскага, Завадскага)…

На гэтым прыкладзе мы заклікаем спадара Міхалка да асьцярожнасьці й поўнай усьвядомленасьці сваіх далейшых дзеяньняў.

Калі спадар Сяргей па нейкай прычыне вырашыць вярнуцца ў Беларусь і ўступіць “у дэбаты” з пракурорска-судовай сістэмай дыктатарскага беларусафобскага рэжыму (а магчымасьць такога мы дапускаем), тады мы раілі б зьвярнуць увагу на некальмі момантаў.

Момант першы зьвязаны з пытаньнем, зразумелым усім прыстойным людзям і ва ўсіх краінах, якія можна назваць больш-менш цывілізаванымі: а што, чалавек ня мае права мець сваё меркаваньне што да грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне і ў дачыненьні да асобных яе кіраўнікоў? А што, ён ня можа выказваць свайго меркаваньня, калі ў яго запытаюцца?! (зьвернем увагу — Сяргей Міхалок па ўласнай ініцыятыве нікому не навязваўся: яго запыталі – ён адказаў!)

Адказ відавочны: мае і можа! Больш за тое, гэта ня проста яго маральнае права як свабоднага грамадзяніна, гэта — яго юрыдычна абумоўленыя правы, якія бароніць і Канстытуцыя РБ, і шматлікія міжнародныя дакументы, падпісаныя кіраўнікамі Беларусі. Больш за тое, у асобных выпадках (пагроза незалежнасьці краіны з-за кіраўніцтва краіны, іншыя факты злачынства, зьдзейсьненыя людзьмі ва ўладзе), кожны грамадзянін Беларусі абавязаны крытыкаваць улады, патрабаваць іх замены!

Лічыць інакш – г.зн. па сутнасьці казаць, што ў нас зноў зьявілася раса недатыкальных паноў і раса рабоў. Прычым, што б ні зрабілі “паны”, крытыка ў іх адрас зьяўляецца “недапушчальнай і амаральнай”.

Таму казаць, што грамадзянін Беларусі ня мае права крытыкаваць прадстаўнікоў улады, пракуратура ня зможа. За гэта ў суд не пацягне. Інакш будзе прызнаньне перад усім сьветам, што мы ўжо жывем па Оруэлу… А гэта – татальная і канчатковая страта іміджу, самадыскрэдытацыя. Улады на такое пайсьці ня могуць. Пакуль. Таму сьледчыя пракуратуры будуць чапляцца да дробязяў, нюансаў – таго, што мы апісваем, як другі асьпект.

Момант другі: а няўжо характарыстыкі, якія даваў спадар Міхалок уладам у Беларусі й Лукашэнку ў прыватнасьці зьяўляюцца непраўдзівымі (зьвяртаем увагу: толькі ў гэтым выпадку іх можна лічыць абразьлівымі!).

Вось сьпіс гэтых характарыстык (абмяжуемся толькі тымі, якія пракуратура можна зьвязаць з Лу-кам):

- агідны палітычны дзеяч (1-я),

- падрыўнік (2-я),

- чалавек, які прывёў краіну да мяжы (3-я),

- галоўнае яго пачварнае злачынства, што ён правёў рубікон паміж беларусамі (4-я),

- ён хлус; напрыклад, увесь час хлусіць, што ў Беларусі дзякуючы яму [мір] (5-я),

- злодзей (6-я),

- невук (7-я),

- ён не прэзідэнт (8-я),

- чалавек, які ненавідзіць свой народ (9-я),

- такія злачынцы, як Лукашэнка, не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў (10-я),

- любы чалавек, які ўмее чытаць і лічыць, кіраваў бы Беларусьсю лепш, чым Лукашэнка (11-я),

- распрадае краіну (12-я),

- псіхічна неўраўнаважаны чалавек (13-я),

- зьдзекуецца над сваім народам (14-я),

- дзякуючы Лу-ку ў Беларусі дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі; у прыватнасьці, сабраў вакол сябе чорныя брыгады, праплочвае ўсіх мянтоў; паставіў на чале Беларусі ворагаў беларускага народу тых, хто як паліцаі пад час вайны (15-я),

- тым часам годныя людзі “выціраюцца” з краіны; выдаляе лепшых прадстаўнікоў літаратуры, мастацтва, рамёстваў; правакуе буйную хвалю эміграцыі, асабліва моладзевай (16-я),

- зьдзяйсьняе генацыд беларускага народу (17-я).

Такім чынам, у нас атрымалася 17 характарыстык Лу-кі, з-за якіх найверагодней пракуратура РБ можа прычапіцца да спадара Міхалка, паспрабаваць узбудзіць супраць яго крымінальную справу.

Таму раім спадару Сяргею, калі ён вырашыць вярнуцца ў Беларусь, падрыхтаваць добрую аргументацыю па кожным пункце.

На наш погляд, на тыя характарыстыкі, якія ня выдзелены тоўстым шрыфтам (1, 3, 4, 7, 11, 12, 13, 16-я), адносна лёгка знайсьці добрыя абгрунтаваньні альбо прызнаць іх асабістым меркаваньнем спадара Міхалка. Што да іншых характарыстых, дык над іх абгрунтаваньнем трэба добра падумаць (напрыклад, Лу-ка таму “падрыўнік”, што падрывае адзінства беларускага народу, правакуе раздрай паміж грамадзянамі, частка якіх вымушана станавіцца на бок абаронцаў беларускіх нацыянальных каштоўнасьцяў, а частка – на бок уладаў; ён “не прэзідэнт” таму, што многія апазіцыйныя дзеячы – Бяляцкі, Мілінкевіч, Мацкевіч, іншыя – заяўляюць, што Лу-ка не набраў 19.12.2011 г. 50% галасоў і для таго, каб яму быць прзідэнтам, павінен быць 2-і тур; бяз гэтага Лу-ка ня толькі не прэзідэнт, а і ўзурпатар – г.зн. злодзей асабліва буйнога маштабу; і г.д.).

Акрамя таго, кіраўнік рэдакцыі нашага сайта, Алесь Астроўскі, выказаў гатовасьць выступіць у судзе, калі такі адбудзецца, у якасьці сьведкі-эксперта ў падтрымку Сяргея Міхалка, калі такое спатрэбіцца. Ён мае 25-гадовы досьвед грамадска-палітычнай і больш за 12 гадоў ідэалагічнай дзейнасьці, сьпецыялізуецца на пытаньнях генацыду-этнацыду – формах злачынства супраць чалавечнасьці, якіх не павінна быць, і сапраўдных інтарэсаў беларускага народу, адстойваньне якіх кіраўнікі Беларусі мусяць лічыць сваім галоўным прафесійным абавязкам. Тое, што спадар Астроўскі робіць гэта ня толькі на словах, бачна нават з фота…

Момант трэці. Паколькі абсалютная большасьць злачынстваў рэжыму Лу-кі ў дачыненьні да беларускага народу зьяўляецца ня толькі надзвычай маштабнымі, але і відавочнымі, у працэсе магчымага рассьледаваньня і ў ходзе будучага суду варта актыўна ўзьнімаць пытаньне пра тое, ці ня ёсьць наўпроставым абавязкам Генеральнай пракуратуры ўзбуджаць рассьледаваньне і спыняць злачынствы, пра якія казаў спадар Міхалок. Так, няўжо пракуратура лічыць, што Лу-ка знаходзіцца ва ўладзе законна? Што за яго сапраўды прагаласавала 80% грамадзян Беларусі? Няўжо ў нас няма этнацыду (наўмыснага вынішчэньня беларускай мовы, культуры, гістарычнай памяці, нацыянальных сімвалаў) і генацыду (праз стварэньне ўмоў для выміраньня беларускага народу, імкненьня да замены яго ксенаэтнічным насельніцтвам, стварэньня сітуацыі, калі лепшыя прадстаўнікі беларускага народу, асабліва маладыя, ня маючы магчымасьці да самарэалізацыі ў Беларусі, вымушаны назаўсёды пакідаць Бацькаўшчыну)? Няўжо пракуратура ня бачыць, як Лу-ка распрадае нашу ўласнасьць і ставіць пад пагрозу незалежнасьць Беларусі?

Хай пракуроры – калі яны такія прынцыповыя, каб чапляцца да Міхалка – альбо адмяжуюцца ад гэтых злачынстваў, узбудзіўшы адпаведныя справы, альбо прымуць адказнасьць за іх у тым ліку і на сябе (“А суддзі хто?!”). Пройдзе час, і яшчэ невядома, чым (якімі параграфамі крымінальнага Кодэксу для іх саміх) абярнецца іх пракурорскае імкненьне бараніць відавочны сатанізм…

Стратэгічны асьпект

Спадару Міхалку, калі ён ужо вырашыў прыняць удзел у гамадска-палітычнай дзейнасьці (што, вядома, выдатна — ня можна не вітаць!), варта ведаць, што яму хутка простага змаганьня супраць дыктатуры, імперыялізму будзе недастаткова. Хутка спатрэбіцца стваральная прапанова – г.зн. веданьне, што адказваць на пытаньне (у т.л. пастаўленае самому сабе): а што вы будзе рабіць, Сяргей, за што змагацца, калі дыктатуры будуць разбураны?

Нават, калі яго пра гэта ніхто ня будзе пытацца, усё роўна спадару Міхалку трэба сачыць, каб яго з анархістаў не перацягнулі ў… цяперашнія ліберасты, якія — скажам гэта наўпрост — бароняць інтарэсы глабалісцкай сіянакратыі.

Паколькі мы ведаем асноўныя глабальныя ідэалагічныя плыні, мы, з нагоды, папярэджваем, што сучасныя ліберасты – гэта па сутнасьці тое самае, што былыя бальшавікі (упершыню пра гэта казаў акадэмік-невяртанец А.Федасееў – гл. http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/ ). А гэта значыць, што цяперашнія ліберасты, якія сёньня заігрываюць з такімі людзьмі, як Міхалок, заўтра зробяць зь імі тое ж, што ў свой час з анархістамі зрабілі бальшавікі…

У якасьці ілюстрацыі да ўзьнятай ідэалагічнай праблемы прапануем спадару Міхалку адказаць на пытаньне: у чым розьніца паміж дзьвюмя сітуацыямі, калі на вуліцах Менска апрычнікі дыктатарскага рэжыму Лу-кі зьбіваюць беларускіх патрыётаў, і калі на вуліцах Варшавы апрычнікі польскіх ліберастаў зьбіваюць патрыётаў Польскіх (гл. фота, а таксама адпаведныя матэрыялы на сайце)? І ці ёсьць гэтая розьніца ўвогуле?

Праграма вырашэньня праблем людскай цывілізацыі ў кірунку гуманістычнага прагрэсу ёсьць толькі ў сапраўдных (г.зн. нацыянальных) дэмакратаў, і яны сцьвяржаюць, што людская цывілізацыя мае сьветлую будучыню толькі як гарманічная сістэма свабодных раўнапраўных народаў, але не як касмапалітычна-хаатычны біямаса-сьметнік! Гэтая пазіцыя цалкам пярэчыць інтарэсам й ідэалогіі ня толькі розных тэрытарыяльных імперастаў, а і глабалісцкіх ліберастаў…

Такім чынам, стратэгічная праблема, якая паўстане перад спадаром Сяргеем, такая: стаць нацыянальным дэмакратам і сапраўдным гуманістам ці прымкнуць да ліберастаў. Яму вырашаць. І лепш, каб ён пачаў разьбірацца неадкладна…

-

І апошняе. Спадзяемся, што хто-небудзь з атачэньня спадара Міхалка паведаміць яму пра гэты матэрыял, і ён зь ім азнаёміцца. Было б увогуле цудоўна, калі пасьля гэта спадар Сяргей яшчэ і пакінуў невялічкі каментар. Хаця б такі: маўляў, так, прачытаў… Гэта нам патрэбна, каб ведаць, ці была атрымана наша інфармацыя.

У сярэдзіне кастрычніка значную частку беларускага грамадства абляцела вестка: лідара гурту “Ляпіс Трубяцкі” Сяргея Міхалка выклікаюць у пракуратуру. Пра гэта адным зь першых паведаміў сайт “Беларускі партызан” (http://www.belaruspartisan.org/bp-forte/?page=100&backPage=13&news=106318&newsPage=0; цяпер ён у Беларусі блакаваны). Прычынай стала тое, што Сяргей Міхалок даў інтэрвію, у якім нібыта абразіў Лу-ку. Мы прапануем нашым чытачам зьвярнуць увагу на гэтую, здавалася б, прыватную падзею з нашага сёньняшняга жыцьця, бо яна ўлучыла ў сябе шэраг істотных момантаў сёньняшняй беларускай гісторыі. А наш аналіз, як часта мы робім, пачынаем з самаго факта.

Рэдакцыя.

1.

“ДА ГЭТАЙ УЛАДЫ Ў МЯНЕ ВЫКЛЮЧНА ЎЛЬТЫМАТЫЎНЫЯ ПРЭТЭНЗІІ”

Так спадар Сяргей сапраўды заявіў у сваім знакамітым інтэрвю пасьля аднаго з канцэртаў у Санкт-Пецярбурзе (праглядзець яго можна тут: http://www.youtube.com/watch?v=glDa64BRaAQ&feature=related). Для тых, хто жадае мець тэкставую версію інтэрвю — напрыклад, каб паўважлівей пазнаёміцца са стаўленьнем знакамітага музыкі-шоўмэна да дыктатара-беларусафоба — мы зрабілі набор тэкста, які падаем ніжэй.

«… Я не факусуюся выключна на гэтай персоне. Мне проста вельмі не падабаецца, што нашу краіну асацыююць выключна з гэтым агідным палітычным дзеячам і падрыўніком (!). Гэта чалавек, які прывёў краіну да мяжы. Самае галоўнае яго пачварнае злачынства – што ён правёў рубікон паміж беларусамі. Гэта не атрымлівалася зрабіць нікому. Ёсьць людзі, якія адзін аднаго цяпер ужо ненавідзяць. Гэта адбылося дзякуючы Лукашэнку. Ён увесь час кажа на словах, што ёсьць нейкая інтэграцыя, салідарнасьць грамадства, што ён захаваў краіну. Ён увесь час апелюе да незалежнасьці. Вакол сябе спрабуе сфакусаваць астравок бясьпекі. Увесь час хлусіць, што ўвесь сьвет знаходзіцца ў агні і пажары, і што толькі ў Беларусі дзякуючы яму [мір]. Ну, карацей, гэта хлус, злодзей і невук.

Ніякі ён не прэзідэнт. Гэта чалавек, які ненавідзіць свой народ. Ён у лепшым выпадку заслугоўвае справядлівага суду.

Я просты чалавек, я не палітык. І ў мяне заўсёды будзе прэтэнзія і да іншай улады. Я чалавек з анархічным сьветаглядам. Я яшчэ раз кужу: я не факусуюся выключна на Лукашэнку. У мяне проста няма выбару. Таму, што такія злачынцы, як Лукашэнка, яны не пакідаюць сьведак сваіх злачынстваў. Яны не пакідаюць разумных, вясёлых, радасных людзей. Людзей, якія хочуць жыць радасным жыцьцём, мець нейкія персьпектывы. І я не хачу займацца нейкім палітычным супрацьстаяньнем. Яшчэ раз кажу. Я – паэт, мастак. Я – артыст, клоўн. Мне падабаецца жыць поўным жыцьцём. У маёй краіне менавіта дзякуючы гэтаму чалавеку я не магу дыхаць на поўныя грудзі. Таму ў некаторыя моманты я факусуюся менавіта на гэтай барацьбе.

Я веру, што наша краіна на самай справе вартая зусім іншага лёсу і зусім іншай гісторыі.

Мне здаецца, што нашай краінай любы чалавек, які ўмее чытаць і ўмее лічыць да 10, кіраваў бы лепш, чым гэты Лукашэнка – і ў эканамічным, і ў палітычным, і ў іншых планах.

Мне сорамна, што нашы галоўныя палітыкі ўвесь час стаяць на каленях і крывадушна з працягнутай рукоў. Распрадалі ўсю краіну. Увесь час чакаюць нейкіх траншаў, грантаў. Увесь час чакаюць нейкіх падачак. І ў нас імідж нашай краіны такі, што гэта краіна такіх аграрных, такіх вельмі згодных, безыніцыятыўных людзей. Што мы ўвесь час гэткія папрашайкі. Усе гэтыя клаўнады ў Камедзі-клаб, усіх гэтых перадачах вульгарных – яны пачынаюць асацыяваць беларусаў менавіта з гэтай асобай. Разумееце, сьціраецца эпас, сьціраюцца артэфакты нацыянальнай ідэнтыфікацыі цэлага народу, выдаляецца гераізм. Выдаляюцца лепшыя прадстаўнікі літаратуры, мастацтва, рамёствы.

Беларусы – гэта вялікая нацыя. Так, мы маленькі народ. У нас няма якіх-небудзь імперскіх амбіцый, але мы ганарымся сваёй гісторыяй.

Я прыехаў туды ў 18 гадоў. І я закахаўся ў гэтую краіну. Там жывуць мае родныя, блізкія. І я хачу, каб наша краіна ўлілася ў агульны карагод свабодных еўрапейскіх дзяржаў. Мы самі хочам абіраць свой лёс. Мы не хочам увесь час залежаць ад гэтых траншаў. А цяпер мы, нібы сабака на сене – увесь час залежым ад таго, што прыйдзе ў галаву псіхічна неўраўнаважанага чалавека, які гвалціць і зьдзекуецца над сваім народам.

Увогуле, усё гэта хлусьня. Гэта міф пра пятую калону, пра фонд Сораса, пра нейкіх праплочаных людзей. Гэта – простыя людзі, якія хочуць жыць, разьвівацца. Каб чалавек зь ведамі, з адукацыяй, выхаваны мог дамагчыся ў жыцьці многага дзякуючы свайму пошуку і працы. У нас дасягаюць [нечага] толькі здраднікі, крывадушнікі, сістэмшчыкі. Г.зн. людзі, якія ўмеюць хлусіць, якія жывуць у фантасмагарычнай Беларусі. Разумееце, пра што ідзе гаворка?

Гэта — генацыд беларускага народу! З боку чэрні й чарнасоценцаў.

Лукашэнка вакол сябе сабраў вось гэтыя ўсе чорныя брыгады. Ён праплочвае ўсіх гэтых мянтоў. Вось гэтыя людзі якраз-такі — без рэжыма ім хана. Таму яны, як пацукі, бьюцца і ўгрызаюцца. Г.зн., як толькі яны бачаць людзей, якія зь імі ня згодныя, яны адразу на іх кідаюцца. Я яшчэ раз кажу, што супраць Лукашэнкі ня нейкая палітычная групоўка.

Паразмаўляйце з простымі людзьмі, что адбываецца ў нашай краіне. Проста ідэалагічны корпус – вось гэтая містыфікацыя, вось гэты мас-медыйнай тэрор (дзякуючы, дарэчы, вялікаму брату, вялікай сястры), які мусіруецца ў людзях – і стварыў уражаньне, што ў нас такая вельмі спакойная, такая прыгожая, добрая краіна.  Усе такія зачараваныя і тупаваценькія хахмачы, як гэтыя каманды КВЗ. Мы ўсе такія хіхіхаем нечага, усе скачам.… Гэта ўсё ня так.

У нас ёсьць контаркультура, у нас ёсьць свабоднае мастацтва, у нас вельмі шмат таленавітых людзей – лекараў, навукоўцаў…

[Але] прыедзьце ў Менск, зайдзіце ў любое напаўбагемнае кафэ і вазьміце там які-небудзь часопіс “50 красівейшых людзей Менска”. Там будуць нейкія бл*дзі, дырэктары нейкіх фітнэс-цэнтраў, папсовыя сьпевакі нейкія – г.зн. шушара нейкая, усе гэтыя папугаі ва ўсіх гэтых дыскваердах і ўсіх гэтых гамасецкіх брэндах… Там ня будзе ніводнага нармальнага, годнага чалавека. Таму што такіх людзей выціраюць з гэтай краіны.

Таму я падкрэсьліваю слова “генацыд”.  Таму што буйная хваля эміграцыі, моладзь бяжыць адтуль. Прычым моладзь самая лепшая. Моладзь, якая ведае мовы. Праграмісты там, будучыя музыкі, настаўнікі. Яны ня бачаць персьпектываў, яны ня хочуць пераўтварацца ў гэтых сістэмных робатаў.

Таму проста мне здаецца, што гэта абавязак кожнага чалавека, які думае сваёй галавой і ў якога ўсьць сваё ўласнае меркаваньне, угледзець у гэтым небясьпеку. І ня толькі для свойго ўласна жыцьця, але і для жыцьця сваіх дзяцей, унукаў…

Я хачу, каб мае ўнукі свабодна хадзілі па родным горадзе. Каб яны адчувалі сувязь са сваімі продкамі, каб не баяліся размаўляць на роднай мове, каб яны чыталі Янку Купалу, Якуба Коласа, а не чыталі гэтую гісторыю, напісаную гэтымі ж*палізамі…

Я ня думаю пра тое, чым скончыцца бой. Я ведаю, што проста трэба біцца. Гэта трэба мне самому. Мне ня важны вынік – выйграю я ці прайграю. Я сабе не задаю ніякіх пытаньняў. У мяне няма іншага выйсьця. Я адчуваю радасьць жыцьця ад гэтага. Калі ня будзе ніякай барацьбы, я буду сьпяваць пра лісьцікі, яблынькі, агуркі, ветрык. Буду сьпяваць нейкія эфемерныя песьні зь метафізічнымі словамі… Ня ведаю,чым я буду займацца.

Я яшчэ раз кажу: мне ня важны вынік. Я ня бачу іншага для сябе выйсьця. Я хачу быць чалавекам.

Так, я – беларус. Я з горада-героя Менска. Гурт “Ляпіс Трубяцкі”.

Мы па-ранейшаму лічым, што горад Менск – гэта наш горад. Мы не зьбіраемся здавацца з-за нейкіх акупантаў. Мы ня лічым гэтых людзей беларусамі. Гэта – ворагі ўласнага народу, яны як паліцаі пад час вайны.

Сапраўдныя беларусы ня любяць Лукашэнку. І гэта ня нейкая “5-я калона”. Таму што я не бяру ніякіх грантаў, я не знаходжуся ў складзе нейкай партыі. Калі падзе рэжым, гэта ня значыць, што я нацэльваюся на пасаду нейкага міністра.

У мяне будуць прэтэнзіі да новай улады. Увогуле да любой улады ў мяне ёсьць прэтэнзіі. А да гэтай улады ў мяне выключна ўльтыматыўныя прапановы: альбо яны, альбо я.

Таму ў мяне няма іншага выбару. Яшчэ раз [пра гэта] кажу.

Я не зьбіраюся на гэтай барацьбе нажыць нейкія капіталы. У мяне не застаецца выйсьця – я змагаюся за сваю свабодную жыцьцёвую прастору. Гэта маё крэда: ня быць скотам!”

(канец цытаваньня інтэрвю спадара Міхалка).

-

2.

Каб лепш прааналізаваць сітуацыю, варта больш пазнаёміцца і з самім спадаром Сяргеем, і з апошнімі прыкладамі яго творчасьці.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=MzXQUMXgBbc (глядзі відэа) – спадар Міхалок у прынятым цяпер у шоў-бізьнесе стылі, на наш погляд, удала “сьцябаецца”, адказваючы на пытаньні журналістаў нейкіх музычных выданьняў.

Вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24372776.html (таксама глядзі далучаны фільм) — ён апавядае пра ўмовы свайго побыту ў Маскве.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=ejmPzQU8B2Q – можна паглядзець кліп, дзе выконваецца песьня “Зорачкі”. Фільм засьведчыў, як пачыналася нацыянальнае абуджэньне “Ляпісаў”.

Вось тут: http://www.youtube.com/watch?v=UIwA_QeTD9U&feature=g-vrec – кліп зь песьняй “Грай”. Бачны выразны рост грамадскага самаўсьведамленьня мастака. Менавіта гэтая песьня справакавала выступ Пазьняка (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24367199.html) з маральнай падтрымкай нацыянальнага сьвядомаснага ўзьлёту ў, здавалася б, бесперсьпектыўным у гэтым сэнсе да таго гурце.

А вось тут: http://www.svaboda.org/content/article/24384213.html – кліп зь яго апошняй песьняй-заклікам на верш Янкі Купалы “Хто ты гэткі” (гэта тут заклік: ня быць скотам). Нам здаецца, што ўжо тут “Ляпісы” канчаткова раскрыліся, як сапраўдныя годныя беларусы-літвіны. Ня ведаем, што будзе далей, але пакуль — выдатна!

Вось некаторыя водгукі на апошні кліп:

Natalka, mensk: “Выдатна, што гучаць словы Янкі Купалы і гучаць цвёрда і пераканаўча! Яны вельмі патрэбныя беларусам сёння. Ты малойца, Сяргей! “

Беларус: “Малайцы!!! Жыве Беларусь!!!”

1: “Кліп шыкоўны!”

Галіна, Менск: “Крута!!! Дзякуй шчырае Сярожу Міхалку і «Ляпісам» за кліп, за пазіцыю, за свядомасць, як ні пафасна гэта гучыць! За глыток чыстага паветра сярод смуроду…”

Віленчук: “Міхалок — Ляпісы — Моц!!! Крута, супер!!!”

-

З аднаго з лістападаўскіх паведамленьняў радыё “Свабода” (гл. http://www.svaboda.org/content/article/24398742.html) дадаткова можна даведацца, што пракуратура, якая вядзе праверку ў дачыненьні да спадара Міхалка з кастрычніка г.г., прызначыла лінгвістычную эксьпертызу выказваньняў лідэра гурту «Ляпіс Трубяцкі» ў дачыненьні да “кіраўніка Беларусі”. Крымінальная справа на музыку пакуль не заведзена і сьледчых дзеяньняў зь Сяргеем Міхалком ў іншых краінах пакуль не праводзілася.

Яшчэ 17 кастрычніка адзін з начальнікаў Генпракуратуры Павал Радзівонаў заявіў: «Так званыя сьмелыя і бяскрыўдныя выказваньні саліста «Ляпіса Трубяцкога», відавочна, знаходзяцца па-за рамкамі ня толькі нормаў этыкі і маралі, але і права … Міхалок лічыць сябе чалавекам культурным і сучасным. Значыць, яго творчая дзейнасьць павінна будавацца на прынцыпах павагі асобы. Выраз грамадзянскай пазыцыі павінен будавацца на тых жа прынцыпах — без абразаў і зьнявагаў каго б там ні было«. Паводле яго, у любым цывілізаваным грамадстве абраная музыкам форма выказваньня «зьяўляецца недапушчальнай і ставіць [Міхалка] ў разрад банальных хуліганаў».

З гэтага ж паведамленьня “Свабоды” можна даведацца, што гурт «Ляпіс Трубяцкі» ўключаны ў сакрэтны чорны сьпіс музычных калектываў і дзеячаў мастацтва, дзейнасьць якіх на тэрыторыі Беларусі негалосна забароненая. На працягу году канцэрты гурту ў Беларусі неаднаразова адмяняліся, у той час як за межамі Беларусі выступы карыстаюцца вялікім посьпехам.

-

Зусім нядаўна два беларускія музычныя сайты (http://generation.by/news4947.html ; http://music.fromby.net/article/2847/) паведамілі, што на працягу апошніх месяцаў Сяргей Міхалок знаходзіцца пад пільнай увагай медыя і праваахоўных органаў. У сярэдзіне кастрычніка на адрас Сяргея Міхалка прыйшла позва з патрабаваньнем зьявіцца ў пракуратуру Цэнтральнага раёна Менска. Многія зьвязалі гэты выклік са сьмелымі выказваньнямі музыкі супраць дзеючай улады. Сяргей Міхалок, нягледзячы на перасьлед беларускай пракуратуры, не зьбіраецца адмаўляцца ад сваіх поглядаў. Больш за тое, з нагоды перамогі песьні «Ня быць скотам» на «Тузіне Гітоў» Сяргей Міхалок вырашыў перапыніць маўчаньне, якое ён узяў на параду юрыста ў час пракурорскай праверкі, каб перадаць сваім прыхільнікам палымянае прывітаньне. У сваім звароце да прыхільнікаў лідэр гурта «Ляпіс Трубяцкі» піша:

Палымяна вітаю ўсіх!

Можна канстатаваць, што «Грай-тур» адбываецца пры падвышанай увазе міжнароднай грамадскасьці, што наведвае нашы канцэрты. Нашаму наступальнаму мабільнаму атраду скараюцца новыя вяршыні, да нас далучаюцца дробныя партызанскія фармаваньні. Ворагі, што пакаяліся, праходзяць абрад ачышчэньня і пераходзяць на наш бок.

Канцэрты ва Ўкраіне і Расеі прайшлі з аншлагам, што пацьвярджаюць фотаздымкі гледачоў, а таксама перапужаных і ашалелых жанчынаў-касірак. Вялізнае дзякуй беларусам, якія знаходзяць у сабе сілы і магчымасьць выязджаць ды падтрымліваюць нас улюлюканьнем, тэматычнымі крычалкамі, транспарантамі ды слушнымі сьцягамі.

Дэвіз «Ня быць скотам» пасьпеў ужо стаць інтэрнацыянальным, таму што падобныя праблемы ёсьць у людзей і ў іншых краінах. Няхай жа прыклад музычнага супраціву Беларусі будзе прыкладам для ўсіх разважлівых жыхароў планеты Зямля!

Прадбачу абвінавачваньні ў патаснасьці ды буфанаднасьці нашых дзеяньняў ды ўчынкаў, таму хачу яшчэ раз усім нагадаць, што галоўнае ў сучасным мастацтве — умець выклікаць агонь на сябе ды наступны за ім рэзананс контратакі.

Жыве Беларусь!

Сяргей Міхалок”

(канец цытаваньня двух апошніх сайтаў)

-

P.S.

Бліжэйшы канцэрт «Грай-туру»  Ляпісаў адбудзецца 9 сьнежня г.г. у Маскве (ў «Б2»). Заклікаем беларусаў Масквы наведаць яго. Да канцэрта застаецца двое сутак…

Нядаўна двое расейскіх праваабаронцаў Валерыя Навадворская (далей, В.Н.) і Канстанцін Баравы (далей, К.Б.; гл. фота) далі інтэрвю парталу TVNET (браў інтэрвю Андрэй Мураўеў). У ім яны апавялі аб сваім стаўленьні да актуальных (у т.л. ускосна і для Беларусі) падзеях у Латвіі. Рэдка бывае, калі мы амаль з усім згодныя зь людзьмі. У дадзеным выпадку гэта так (выключэньне датычыць адценьняў). Больш за тое, у інтэрвю знаходзіцца прыклад пазіцыі й шэраг аргументаў для многіх з тых, хто здольны ў сваім ўяўленьні перанесьці сітуацыю з Латвіі ў Беларусь, і наадварот (узята адсюль: http://rus.tvnet.lv/novosti/kommjentariy/183957-novodvorskaja_za_sborom_podpisjey_slishjen_gimn_sssr_vidjeointjervju; падаецца зь нязначнымі скарачэньнямі).

Рэдакцыя.

- Зьявілася інфармацыя, што Вы зьбіраецеся прыехаць у Латвію. Якая асноўная мэта Вашага візіту і хто зьяўляецца прымаючым бокам?

К.Б.: Нас запрасілі два дэпутаты латвійскага Сейму і нейкае дэмакратычнае аб’яднаньне — зараз не памятаю яго назву. Яны і зьвярнуліся да нас з прапановай наведаць Латвію. Прыязджаем мы таму, што ў Латвіі складаецца дастаткова складаная сітуацыя, паколькі пэўным сілам удалося дэстабілізаваць абстаноўку. Працэс міжнацыянальнага супрацьстаяньня, якога дамагаліся расейскія сьпецслужбы, па ўсёй верагоднасьці, пачы�