Падаем яшчэ адзін артыкул, прысьвечаны “перамозе ў Вялікай айчыннай вайне”. Яго аўтар — Юры Несьцярэнка (гл. фота) — у адрозьненьне ад двух папярэдніх аўтараў, падае дадатковыя цікавыя факты і спрабуе аналізаваць гэтую падзею зь іншых пазіцый — максімальнай бесстароннасьці, аб’ектыўнасьці. Наколькі ў яго гэта артымліваецца — кожны чытач сайта можа ацаніць сам (узята з http://yun.complife.ru/miscell/antivict.htm; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

Незавершанае крушэньне савецкай ідэалогіі, якая перастала быць абавязковай для ўсіх, але ў той жа час не была адрынутая з усёй рашучасьцю і катэгарычнасьцю, якую заслугоўвае ідэалогія самага крывавага ў гісторыі рэжыму, спарадзіла абсурдную для ўсякай нармальнай дзяржавы сітуацыю, калі практычна ўсе агульнанацыянальныя сьвяты непрыемныя для значнай часткі насельніцтва. Гэтыя сьвяты — альбо камуністычныя (хай і перайменаваныя для выгляду), альбо рэлігійныя, альбо, нарэшце, сэксісцкія (сьвяты па полавай прыкмеце; дарэчы, дата 23 лютага высмактаная бальшавікамі з пальца і не адзначаная нічым слаўным для расейскай арміі — больш за тое, у гэты дзень яе рэшткі пацярпелі чарговае паражэньне на германскім фронце).

У развагах на гэтую тэму агульным месцам стаў тэзіс, што ў расейцаў засталося толькі два сьвяты, якія безумоўна прызнаюцца ўсім народам — Новы Год і Дзень Перамогі. Прычым, калі сьвяткаваньне Новага Года, на шчасьце, застаецца цалкам дэідэалагізаваным, то за Дзень Перамогі кіруючы рэжым чапляецца, як за свой апошні ідэалагічны козыр, разьдзімаючы вакол яго сапраўдную прапагандысцкую гістэрыю. Прычым, чым далей тыя падзеі сыходзяць у гісторыю, тым гістэрыя гучней (што, на самай справе, цалкам зразумела: менш застаецца жывых сьведак, здольных расказаць, як яно было на самай справе, а зь іншага боку — падрастаюць пакаленьні, чые мазгі не былі прамытыя прапагандай савецкіх часоў, і іх даводзіцца апрацоўваць ва ўдарных дозах).

Ня шмат знойдзецца больш агідных прыкладаў крывадушнасьці й прапагандысцкай хлусьні, бо на самай справе для Расеі 9 траўня — дзень нацыянальнай ганьбы. І 9 траўня 1945 года, і ўсе наступныя яго гадавіны.

Вялікая хлусьня гэтага сьвята пачынаецца ўжо з даты. Нямеччына капітулявала 8-га траўня 1945 года (7 мая генерал Ёдль ў стаўцы Эйзенхаўэра ў Рэймсе падпісаў безумоўную капітуляцыю Вермахту на ўсіх франтах, а з 23:01 8-га яна ўступіла ў сілу). Гэты дзень і адзначаецца як заканчэньне вайны ў Еўропе. Але бальшавікам і тут было важна прадэманстраваць «ўласны савецкі гонар» і супрацьпаставіць сябе Захаду: Сталін запатрабаваў «перакапітуляваць» перад савецкімі войскамі асобна на наступны дзень пасьля капітуляцыі ў Рэймсе. Сьцьвярджэньні савецкай і нэасавецкай прапаганды, што дата 9 мая спароджаная розніцай у пасе часу, непаважная: падзеі прынята датаваць па месцы, дзе яны адбываюцца.

Разам з тым, днём нацыянальнай ганьбы зьяўляецца менавіта 9 траўня. Дзень, калі войска адолела (хай вельмі неэфектыўна, коштам гіганцкіх і цалкам неапраўданых ахьвяраў) адзін з самых людаедскіх рэжымаў у гісторыі, пакорліва вярнулася ў стойла, замест таго, каб павярнуць зброю супраць уласнага, яшчэ больш жахлівага рэжыму.

Чым гучней крычаць афіцыйныя прапагандысты (і, на жаль, ня толькі расейскія) аб «недапушчальнасьці перагляду вынікаў Другой сусьветнай вайны», тым відавочней даўно насьпелая неабходнасьць такога перагляду. У прыватнасьці, неабходна прызнаць, што Расея гэтую вайну прайграла. Выйграў яе сталінскі Савецкі Саюз, бальшавіцкі рэжым, які зьяўляўся ў адносінах да Расеі акупацыйным.

Бо бальшавікі, у адрозненьне ад нацыстаў, ніколі не прыходзілі да ўлады легітымным шляхам — яны захапілі ўладу шляхам вайсковага перавароту і ў наступныя некалькі гадоў заваявалі краіну сіламі Чырвонай арміі. У ходзе ж Другой сусьветнай рускія й іншыя народы СССР (за выключэньнем заходніх украінцаў і прыбалтаў, якія супраціўляліся, але ў першую чаргу рускія, як самыя шматлікія і, такім чынам, моцныя) са зброяй у руках абаранілі сваё права на рабства, канчаткова страціўшы ня толькі свабоду, але і гонар, і нават права на спачуваньне. Спагады варты той, хто быў пазбаўлены волі гвалтоўна ці ў скрайнім выпадку падманам (як сяляне, якія паверылі бальшавіцкім абяцанкам пасьля перавароту 1917 г.). Але раб, які, нават атрымаўшы зброю, выкарыстоўвае яе не для вызваленьня, а для абароны гаспадара (прытым далёка не добрага гаспадара), які, як верны сабака, аддае за гэтага гаспадара жыцьцё — такі раб варты толькі пагарды. І казаць пра нявінных ахьвяраў падману ўжо не выпадае.

Вядома, бальшавіцкая прапаганда старалася на ўсю моц, але ўсё ж з 1917 года прайшло на той момант ужо дастаткова часу і размах бальшавіцкіх злачынстваў быў занадта жахлівы, каб іх не заўважаць.

Пасьля калектывізацыі фактычна вярнулася прыгоннае права на вёсцы. Пасьля мільёнаў «раскулачаных» і мільёнаў памерлых ад голаду ў «калгасным раі». Пасьля шматгадовага палітычнага тэрору, які неміласэрна касіў усе слаі грамадства, у тым ліку і войска. Пасьля, нарэшце, усяго таго, што салдат бачыў непасрэдна на вайне — жахлівай бяздарнасьці камандаваньня, якая прыводзіла да каласальных страт, цалкам наплявальнага стаўленьня да «жывой сілы», пачынаючы ад бессэнсоўных атакаў «у лоб» і зага́даў утрымліваць безнадзейныя пазіцыі нават там, дзе з усіх пунктаў гледжаньня разумней было б адступіць, і заканчваючы чыста бытавымі пытаньнямі, аб’явай палонных здраднікамі, тэрорам, які працягваўся ўжо на фронце, тэрорам заградатрадаў і СМЕРШу (толькі па афіцыйна зарэгістраваным прысудам трыбуналаў было расстраляна ня менш як 150 тысяч салдат і афіцэраў, галоўным чынам бязьвінна, а ўжо ахьвяр заградатрадаў наогул ніхто не лічыў; у дакументальнай кнізе «Схаваная праўда вайны 1941 года» («Руская кніга», 1992) лік расстраляных савецкімі карнымі органамі за час вайны ацэньваецца ў мільён чалавек).

І пасьля ўсяго гэтага, рызыкуючы і ахьвяруючы жыцьцём, абараняць гэты рэжым?!

Цяжка нават падабраць адэкватныя словы, каб назваць такія паводзіны, але «подзьвіг», «доблесьць», «слаўныя дзеі» і «падстава для гонару» у лік гэтых слоў ўжо сапраўды не ўваходзяць.

Звычайна пярэчаць, што, маўляў, альтэрнатыва ў выглядзе нацыстаў была яшчэ
горш, і што ваявалі не за Сталіна, а за «кавалак зямлі каля трох бяроз «. На самай справе, па-першае, нацысцкі рэжым ня быў горшы за бальшавіцкі (для ўсіх, акрамя габрэяў і цыган — зрэшты, і апошніх рэпрэсавалі не за нацыянальнасьць, а за напаўкрымінальны вандроўны лад жыцьця, аселых жа цыган нацысты не чапалі), а ў некаторых асьпектах і лепш: калі камунізм ёсьць поўная адсутнасьць свабоды, як палітычнай, так і эканамічнай, дык пры фашызьме пэўная эканамічная свабода ўсё ж прысутнічае. І калі камунізм давёў народ да галечы і голаду, дык Нямеччына пры нацыстах разьвівалася вельмі пасьпяхова, пакуль дабрабыт ня быў скошаны вайной (Ды і той факт, што, пры досыць сьціплых уласных рэсурсах, ёй на працягу некалькіх гадоў атрымоўвалася пасьпяхова весьці вайну супраць кааліцыі наймацнейшых сусьветных дзяржаў, кажа пра многае). Да ўласных грамадзянаў, уключаючы і простых салдат, фашысты ставіліся нашмат лепш, чым камуністы — да сваіх.

Што тычыцца расавых і нацыянальных ідэй, то фашысцкая славянафобія моцна перабольшаная савецкай прапагандай: сярод саюзьнікаў Нямеччыны былі такія славянскія краіны, як Баўгарыя, Славакія, Харватыя, а паняцьце «сапраўдных арыйцаў» трактавалася хутчэй у палітычным, чым у антрапалагічным сэнсе: так, «арыйцамі» лічыліся саюзныя Нямеччыне японцы.

Яшчэ больш наглядны той факт, што нацысты зусім не лічылі славян наогул, і рускіх у прыватнасьці, «недачалавекамі», даказвае праграма Lebensborn («Крыніца жыцьця»). Мэтай гэтай праграмы было выхаваньне самых «расава правільных» дзяцей у самых «ідэйна правільных», г.зн. эсэсаўскіх, сем’ях. У большасьці выпадкаў біялагічныя маці аддавалі дзяцей для ўсынаўленьня добраахвотна (гэта былі дзеці, народжаныя па-за шлюбам, у тым ліку і адмыслова дзеля выкананьня «патрыятычнага абавязку перад фюрэрам «), аднак былі й выпадкі гвалтоўнай канфіскацыі дзяцей (занадта маленькіх, каб памятаць, хто яны) на акупаваных тэрыторыях. Сярод такіх выкрадзеных дзяцей былі рускія, украінцы і беларусы. Нагадаем яшчэ раз, што Lebensborn быў праектам SS, які асабіста курыраваў Гімлер — то бок пытаньне «расавай чысьціні» ставілася тут надзвычай востра і прынцыпова. Ніякіх прадстаўнікоў «ніжэйшай расы» не падпусцілі б да гэтай праграмы нават блізка. Аб гэтых дзецях клапаціліся па вышэйшым разрадзе аж да канца вайны — зь іх рыхтавалі будучую эліту Райха. Сярод іх былі рускія. Вядома, адабраць дзіцяці ў маці — гэта само па сабе злачынства. Але ўсё ж ёсьць розьніца, адабраць яго для таго, каб размазджэрыць аб сьцяну, як у савецкіх прапагандысцкіх страшылках, або для таго, каб забясьпечыць яму элітарнае выхаваньне.

У кепскім жа стаўленьні, якому падвяргаліся савецкія ваеннапалонныя, вінаватыя зноў жа бальшавікі, якія прыраўноўвалі палонных да здраднікаў яшчэ да вайны і таму не падпісалі міжнародную канвенцыю аб іх правах (зрэшты, і гэтае стаўленьне было, як мінімум, ня горш, чым у лагерах савецкіх; ахове загадвалася паводзіць сябе з палоннымі «холадна, але карэктна»; пакараньне за дрэнную працу было толькі ў выпадку, калі яна не выклікана «слабасьцю канстытуцыі, перастомленасьцю і да т.п.»; ну, а што пры спробе ўцёкаў канвой адкрываў агонь без папярэджаньня — гэта мы, зноў жа, добра ведаем і па савецкіх рэаліях). Да палонных жа іншых краін фашысты ставіліся цалкам цывілізавана і гуманна (у адрозьненьне, дарэчы, ад японцаў, якія сапраўды лічылі вышэйшай расай выключна сябе і паводзілі сябе адпаведна, плюючы на ​​любыя канвенцыі й дамовы, вынішчылі ўжо ніяк ня менш кітайцаў і карэйцаў, чым нацысты — габрэяў; паставілі на паток згвалтаваньні жанчын, зварот іх у сэксуальнае рабства і г.д. і да т.п. Тое, што прапаганда пераможцаў павесіла усіх сабак на Нямеччыну, а пра ваенныя злачынствы Японіі ўспамінае рэдка і глуха — гэта яшчэ адно вялікае крывадушша той вайны).

Немалаважную ролю адыграў і той факт, што германскі бок па-просту не чакаў такой колькасьці палонных. У немцаў апынуліся цэлыя арміі, якія проста не было чым карміць і дзе зьмяшчаць. У значнай меры менавіта гэтым, а не «фашысцкім зьверствам», тлумачыліся голад і жудасныя бытавыя ўмовы ў лагерах. Больш за тое, «Распараджэньне аб абыходжаньні з савецкімі ваеннапалоннымі ва ўсіх лагерах ваеннапалонных» ад 1941/09/08 прадпісвала
вызваляць савецкіх фольксдойчэ, украінцаў, беларусаў, латышоў, эстонцаў, літоўцаў, румынаў, фінаў. Былі прэцэдэнты, калі вызвалялі й прадстаўнікоў іншых нацыянальнасьцяў, у тым ліку рускіх, якія пражывалі на тэрыторыях, ужо занятых нямецкімі войскамі — «для вас вайна скончылася!»

Далейшая ж жорсткасьць, асабліва супраць мірнага насельніцтва, была
выклікана галоўным чынам акцыямі партызан (гэта значыць, кажучы сучаснай
мовай, тэрарыстаў) — акцыямі, якія часта ня мелі ваеннага значэньня і
наўпрост шкодзілі мірным жыхарам (тая ж Зоя Касмадзем’янская, як вядома, падпальвала зусім не фашысцкі штаб, і нават не стайню, як сьцьвярджала савецкая прапаганда, а жылыя дамы сялян, дзейнічаючы ў выкананьне людаедскага сталінскага загаду № 428). Пры ўсім барбарстве і непамернасьці карных акцый ня будзем забываць, што яны ўсё ж — карныя, г.зн. былі ў адказ. Да таго ж частка гэтых акцый ажыцьцяўлялася пераапранутымі ў нямецкую форму дыверсантамі НКУС. Наогул нацысцкі тэрор быў менш за камуністычны і па колькасьці ахвяр у абсалютных лічбах, і па ахопе розных катэгорый насельніцтва. Нацысцкі тэрор быў накіраваны супраць пэўных народаў (далёка ня ўсіх), бальшавіцкі — супраць класаў (фактычна ўсіх, акрамя пралетарыяту — нават сялянства зь яго «дробнабуржуазнай сутнасьцю» апынулася ў ліку ворагаў «рабоча-сялянскай» дзяржавы), але і гэта — толькі ў першым набліжэньні.

На самай справе камуністы практыкавалі тэрор і па класавай, і па нацыянальнай прыкмеце, рэпрэсаваўшы цэлыя народы. Хаця задача татальнага зьнішчэньня абвешчаных нядобранадзейнымі народаў афіцыйна ня ставілася, аднак, напрыклад, у 1937-38 толькі па афіцыйных савецкіх дадзеных былі расстраляныя 247157 чалавек, арыштаваных выключна за прыналежнасьць да «нядобранадзейных» народаў — ​​палякам, прыбалтам, румынам й інш., ды і ахьвяры сярод тых, хто быў гвалтоўна выселены, былі вельмі значныя. Калі пытаньне аб тым, ці насіў Галадамор наўмысна антыўкраінскі характар, да гэтага часу дыскутуецца, то расказачваньне, якое праводзілася яшчэ раней, было бясспрэчным генацыдам. Рэзалюцыя Донбюро РКП(б) наўпрост паставіла задачу поўнага  зьнішчэньня і фармальнай ліквідацыі казацтва — зь фізічным зьнішчэньнем казацкага чынавенства, афіцэрства і наогул усіх вярхоў, разбурэньнем казачых гаспадарчых асноў і «распыленьнем і абясшкоджваньнем» шэраговага казацтва. Вынікам гэтага «канчатковага рашэньня казацкага пытаньня», нават па самых кансерватыўных ацэнках, стала гібель некалькіх сотняў тысяч чалавек (з трохмільённага насельніцтва Дона і Кубані), а па падліках гісторыка Дзьмітрыя Ваўкагонава, была зьнішчана амаль трэць казацкага насельніцтва.

Дарэчы, яшчэ невядома, якога размаху дасягнуў бы сталінскі тэрор супраць габрэяў, які пачынаўся са «справы лекараў» і «барацьбы з бязроднымі касмапалітамі», пражыві «правадыр народаў» трохі даўжэй.

Наогул кажучы, пры бальшавіках ў бясьпецы ня мог сябе адчуваць абсалютна ніхто, уключаючы нават самых лаяльных і карысных дзяржаве людзей.

Усё гэта, зрэшты, не азначае, што нацысцкі рэжым не зьдзяйсьняў злачынстваў, або што перад ім варта было капітуляваць. Ён нёс хоць і менш зла, чым камунізм, але і несвабоду (магчыма, што ў будучыні гэты рэжым, пазбавіўшыся ад найбольш адыёзных лідараў, рэфармаваўся б у нешта больш прыстойнае; але мы цяпер ня будзем будаваць абстрактныя гіпотэзы). Аднак сапраўдныя «воіны-вызваліцелі», «выратавальнікі Радзімы ад прыгнёту», «якія баранілі ня Сталіна, а Айчыну», папросту абавязаны былі зрынуць сілай зброі, якая патрапіла ім у рукі, абодва злачынныя рэжымы — нацысцкі і савецкі. Не асабліва нават важна, у якой пасьлядоўнасьці: спачатку ў саюзе зь Нямеччынай пакончыць з бальшавікамі, а потым павярнуць зброю супраць нацыстаў, як хацелі ўласаўцы, ці ж спачатку зьнішчыць фашызм, а потым — камунізм, як прапаноўваў Салжаніцын. У любым выпадку, задача не была невыканальнай, і больш за тое — разабрацца з камунізмам было нашмат прасьцей, чым з фашызмам. Бо бальшавікам, супраць якіх павярнулася б іх уласная армія, проста не было б чым абараняцца (ну, хіба што дывізіямі НКУС, зь якіх палова, абвыкшы ваяваць толькі з пакорлівымі й бездапаможнымі, проста разьбеглася б, а засталіся б толькі самыя заляпаныя крывёю вылюдкі, якім не было чаго губляць; яны, вядома, біліся б з адчаем асуджаных, але іх сіла была б нікчэмнай ў параўнаньні з сукупнай сілай былой Чырвонай арміі).

Але замест таго, каб вызваліць сваю ўласную краіну, савецкія салдаты прынесьлі камуністычнае рабства ў іншыя. Пры гэтым у іх саміх і ў тых, хто выкарыстоўвае іх у сваіх прапагандысцкіх мэтах, размахваючы жупелам «Вялікай Перамогі», да гэтага часу хапае нахабства называць гэты заваявальны паход вызваленчым і абурацца, калі жыхары паняволеных імі краін, якія зь вялікай цяжкасьцю здабылі свабоду толькі праз дзесяцігоддзі, пасьля крушэньня савецкага рэжыму, не выказваюць акупантам дастатковай падзякі за «вызваленьне ад фашызму»! Гэта усё роўна, што падзякі патрабаваў бы бандыт, які адабраў нарабаванае ў іншага бандыта — і, вядома ж, які прысвоіў нарабаванае сабе, а не вярнуў ахьвяры.

9 мая — ганебная дата ня толькі таму, што ветэраны, атрымаўшы зброю, засталіся сталінскімі рабамі — гэтая дата двойчы ганебная, паколькі яны зрабілі рабамі й іншыя народы Еўропы.

Якім гнюсным крывадушшам выглядаюць гнеўныя гістэрыкі з нагоды адзінкавых помнікаў салдатам, якія ваявалі пад германскімі сьцягамі, і мерапрыемстваў, якія праводзяцца яшчэ жывымі такімі салдатамі, на фоне незьлічоных манументаў савецкім акупантам і мерапрыемстваў у іх гонар! Пры гэтым арганізатары і прыхільныя слухачы гэтых гістэрык рэгулярна «забываюць» аб розніцы паміж карнікамі й персаналам канцлагераў, з аднаго боку, і звычайнымі салдатамі, якія выконвалі свой воінскі абавязак, з другога. У СС, у прыватнасьці, за першы кірунак адказвалі SS-Totenkopfrerbaende, а за другі — Waffen SS, зусім іншая арганізацыя. І помнікі ставяць менавіта другім, а ня першым (дарэчы, савецкіх карнікаў-НКВДшнікаў ніхто з ганаровых сьпісаў ветэранаў не выкрэсьлівае). Хоць цалкам магчыма, што службу пад нацысцкімі сьцягамі, нават калі яна зьдзяйсьнялася дзеля добрай мэты барацьбы з бальшавікамі, ня варта праслаўляць, памятаючы аб злачынствах фашысцкага рэжыму. Але хай спачатку спыніцца ўслаўленьне яшчэ больш злачыннага камуністычнага рэжыму, яго ветэранаў і яго сімвалаў, і хай ўсё гэта будзе названа сваімі імёнамі гэтак жа адкрыта і бесстаронна, як гэта было зроблена ў дачыненьні да нацызму ў Нямеччыне пасьля Другой сусьветнай.

Да таго ж часу, пакуль стаяць гэтыя помнікі, хай стаяць і тыя.

Дарэчы кажучы, усё гэта дазваляе канстатаваць, што ня толькі Расея, але і заходнія саюзьнікі не перамаглі ў гэтай вайне. Для іх яе вынік апынуўся ў лепшым выпадку патам. Пайшоўшы на зьдзелку з д’яблам — бальшавікамі — яны, як і мусіць быць для персанажаў адпаведных легенд, вымушаныя былі заплаціць за жаданае занадта дарагую цану. За зьнішчэньне нацызму ім давялося аддаць камунізму палову Еўропы.

Але Захад ня мае права ганарыцца вынікамі вайны ня толькі таму. Мала таго, што яны супрацоўнічалі са злачынным камуністычным рэжымам — апошняй і самай гнюснай старонкай гэтага супрацоўніцтва стаў адзін з пратаколаў Ялцінскай канферэнцыі, па якім заходнія саюзьнікі выдалі на разарваньне Сталіну ня толькі ўласаўцаў, якія шукалі ў іх выратаваньня, ды іншых былых савецкіх грамадзян, якія змагаліся супраць бальшавікоў, але нават многіх эмігрантаў першай хвалі — у прыватнасьці, казакаў, якія наогул ніколі не былі грамадзянамі СССР і не падпадалі пад савецкую юрысдыкцыю нават фармальна (дарэчы, з чатырох з лішнім мільёнаў савецкіх грамадзян, адпраўленых на працы ў Нямеччыну, добраахвотна вярнуцца ў СССР захацелі толькі 15%, а 85% былі выдадзены гвалтоўна — да пытаньня пра «жахі германскага рабства» і вабноты «вызваленьня»; у той жа час сотні тысяч жыхароў Нямеччыны, ня лічачы ваеннапалонных салдат, былі сагнаныя ў рабства, на прымусовыя працы, ужо савецкімі акупантамі, і большасьць зь іх вярнуліся дадому — калі вярнуліся — толькі ў сярэдзіне 1950-х). Прычым, нельга сказаць, што тыя заходнікі, хто выдаваў, ня ведалі, што робяць — да амерыканскіх уладаў зьвяртаўся генерал Дзянікін; нярэдка на вачах тых, хто выдаваў, тыя, каго выдавалі, зьдзяйсьнялі самагубства цэлымі сем’ямі, абы не трапіць у рукі бальшавікоў. Але «гуманных і дэмакратычных» амерыканцаў і брытанцаў гэта ані трохі не бянтэжыла.

Але, як ужо было сказана, гэта не ўсё — заходнія саюзьнікі рабілі і ўласныя
ваенныя злачынствы, прычым, масава і сістэматычна. А менавіта — варварскія дывановыя бамбардзіроўкі мірных жылых раёнаў. У якасьці цэляў адмыслова выбіраліся менавіта жылыя кварталы і гарады, якія ня мелі ваенных аб’ектаў і таму былі горш прыкрытыя СПА. Аўтарам канцэпцыі быў брытанскі маршал авіяцыі Артур Харыс. Яму належаць словы: «Мы павінны зьнішчыць як мага больш бошаў яшчэ да таго, як выйграем гэтую вайну «. І ён адмыслова настойваў на такім камплектаваньні бомбавага грузу для самалётаў, каб лік забітых мірных жыхароў Нямеччыны быў прыярытэтным у параўнаньні з памерамі разбурэньняў (запальныя бомбы падыходзілі тут найлепшым чынам: пры масавым выкарыстаньні пажары зьліваліся ў адзіны агнявы ўраган нагэтулькі жахлівай сілы, што людзі згаралі жыўцом нават у падвальных сховішчах).

Найбольшую вядомасьць у гэтай серыі ваенных злачынстваў атрымала бамбёжка Дрэздэна, якая зьнішчыла больш народу, чым атамныя бомбы ў Хірасіме і Нагасакі. Але гэта быў толькі адзін эпізод са шматлікіх. Разам у англа-амерыканскіх бамбаваньнях было зьнішчана два мільёны чалавек грамадзянскага насельніцтва (зь іх 600 тысяч — брытанцамі). І калі мы абураемся варварствам нацысцкіх карнікаў, якія жыўцом спальвалі насельніцтва цэлых вёсак, то заходнія саюзьнікі прароблівалі тое ж самае… з гарадамі. Два мільёны — лік, вядома, меншы, чым шэсьць мільёнаў габрэяў — ахьвяраў нацызму (зрэшты, наколькі дакладна падлічаны лік апошніх, таксама пытаньне…), але пагадзіцеся, таксама вялікі. І адказнасьць за гэты Халакост — а гэты тэрмін тут добра падыходзіць, бо азначае «цэласпаленьне» — не панёс ніхто (у 1992 годзе Харысу ў Вялікабрытаніі пастаўлены помнік; за меншае сваё злачынства — татальнае інтэрнаваньне этнічных японцаў-грамадзянаў ЗША — амерыканцы хоць бы пакаяліся).

Калі б Нюрнбергскі працэс быў аб’ектыўным і бесстаронным судом над ваеннымі злачынцамі — а не судзілішчам пераможцаў над пераможанымі, праведзеным па правілах, ад якіх у любога прыстойнага юрыста валасы ўстануць дыбам (галоўны сэнс рэгламенту — «віна падсудных і так відавочная, і наша справа не губляць час на яе доказ, а хутчэй вынесьці абвінаваўчы прысуд») — тады, несумненна, на адной лаве падсудных разам зь лідэрамі Трэцяга Райху павінны былі апынуцца і саюзнікі, якія ваявалі супраць іх.

Але вернемся да савецкіх салдатаў. Іх «подзьвігі» ў дачыненьні да «вызваляемых» народаў таксама больш чым вялікія. Так, на тэрыторыі Польшчы і Нямеччыны яны згвалтавалі ня менш за два мільёны жанчын. Цяпер, калі адмаўляць гэтыя факты ўжо цяжка, афіцыйная прапаганда спрабуе заяўляць, што, маўляў, вінаватыя панесьлі суворае пакараньне па прысудах ваенна-палявых судоў. Але на самай справе да адказнасьці былі прыцягнутыя лічаныя адзінкі «для галачкі». Як піша франтавік Салжаніцын, «тры тыдні ўжо вайна ішла ў Нямеччыне, і ўсе мы добра ведалі: апыніся дзяўчына немкай — яе можна было згвалціць, затым расстраляць, і гэта было б амаль баявое вылучэньне». Прычым «звычайнымі» згвалтаваньнямі, нават групавымі й шматразовымі, «подзьвігі» савецкіх «вызваліцеляў» зусім не абмяжоўваліся. Гвалтавалі з асаблівай жорсткасьцю, ня гледзячы на ўзрост і фізічны стан ахьвяр, катавалі, часта да сьмерці, забівалі мірных жыхароў, уключаючы дзяцей, пачварнымi спосабамi, нечуванымі з часоў сярэднявечча. А там, дзе на падобныя «вынаходствы» не было часу, проста раздушвалі калоны бежанцаў танкамі й расстрэльвалі ва ўпор. І хоць загадаў, якія падтрымліваюць падобныя паводзіны, у адкрытым доступе няма, ёсьць сур’ёзныя падставы меркаваць, што бязьмежны ўзровень жорсткасьці ва Ўсходняй Прусіі, Сілезіі й Памераніі быў санкцыянаваны сталінскім рэжымам, каб цалкам ачысьціць гэтыя тэрыторыі ад нямецкага насельніцтва (на іншых тэрыторыях у асноўным абмяжоўваліся «звычайным» гвалтам і рабункам) і тым самым атрымаць падставы для іх анэксіі.

Марадзёрства ж і зусім насіла татальны і, па сутнасьці, афіцыйны характар: салдаты везьлі дадому «трафеі» (то бок нарабаванае майно) чамаданамі, генералы — вагонамі й эшалонамі. Існавалі загады, якія рэгулявалі «нормы» нарабаванага («адпраўляемых дадому пасылак») прапарцыйна чыну рабаўніка. Гэтыя нормы, зрэшты, рэгулярна перавышалі. А ўжо маршал Жукаў нахапаў столькі, што не вытрымалі нават вышэйшыя партыйныя начальнікі, і супраць «вялікага палкаводца» было пачата сьледства (аднак ён быў занадта распіяранай фігурай, як сказалі б цяпер, і таму адкараскаўся «пакаяньнем перад партыяй»).

Вядома, ня ўсе савецкія салдаты паводзілі сябе аднолькава. Былі і тыя, хто, наадварот, абараняў мірных жыхароў ад бясчынстваў уласных таварышаў па службе. Аднак у цэлым савецкі рэжым і Чырвоная армія вінаватыя ў масавых ваенных злачынствах, якім няма і ня можа быць апраўданьня. У тым ліку, зразумела, гэта злачынствы супраць мірнага насельніцтва, якія ня могуць быць апраўданыя злачынствамі нацыстаў. Да таго ж ёсьць дадзеныя, што з усіх асноўных ваюючых бакоў у Другой Сусьветнай Вайне ў нямецкіх войскаў быў самы нізкі паказчык згвалтаваньняў і рабаваньняў.

Нарэшце, у якой меры падзеі тых часоў можна лічыць перамогай — і тым больш перамогай, якой можна ганарыцца — у чыста ваенным значэньні? Дакладныя лічбы савецкіх страт невядомыя да гэтага часу, па гэтай частцы афіцыйная хлусьня была ня меншай, чым у дачыненьні да іншых асьпектаў вайны. Апошні прызнаны яшчэ савецкай уладай лік — 27 мільёнаў. Рэальна, верагодна, іх было каля 30. Лік абсалютна беспрэцэдэнтны. Вядома, гэта ня толькі франтавыя страты, але і мірныя жыхары. У дачыненьні да апошніх, дарэчы, зноў жа існуе вялікая мана: па афіцыйных крыніцах, асноўныя страты прыпадаюць менавіта на грамадзянскае насельніцтва (тым самым віна за [людскія страты з савецкага боку] перакладаецца з бесталентнага савецкага камандаваньня на «зьверствы акупантаў»). Аднак у «Цэнтральным банку даных па беззваротных стратах Узброеных Сіл у гады Вялікай Айчыннай вайны «, створаным пры Усерасійскім НДІ дакументазнаўства і архіўнай справы, на сёньняшні дзень значацца амаль 20 мільёнаў персанальных запісаў аб вайскоўцах, якія загінулі, зьніклі бязь вестак, памерлі ў палоне і ад ран. Дзіўна, але трымальнік афіцыйнага пункту гледжаньня на ваенныя страты СССР у гады Другой сусьветнай вайны — Інстытут ваеннай гісторыі Міністэрства абароны РФ — ніяк не рэагуе на гэтыя даныя і працягвае тупа паўтараць аб 8,6 мільёнах.

Вось што піша гісторык Барыс Сакалоў: «Нядаўна я пабываў на канферэнцыі ў
Дрэздэне, прысьвечанай стратам СССР і Нямеччыны ў Другой сусьветнай вайне. Калі па ходзе абмеркаваньня высьветлілася, што афіцыйныя лічбы беззваротных страт Чырвонай Арміі заніжаныя прыкладна ўтрая, прадстаўнік адной з расейскіх афіцыйных гістарычных структур, прызнаўшы слушнасьць сумненьняў у афіцыйных лічбах, наўпрост заявіў, што, паколькі яго ўстанова існуе на дзяржаўныя грошы, свой патрыятычны абавязак ён бачыць у тым, каб прытрымлівацца афіцыйных лічбаў, тады як навуковая ісьціна павінна існаваць сама па сабе«.

Па іншых ацэнках (К. Аляксандраў, Е. Андрэева, Л. Дарскі, Т. Харкава), сапраўдныя ваенныя страты СССР вышэй афіцыйных ня ў тры, а «толькі» ў два разы — 16-17 мільёнаў.

У сваю чаргу, ваенныя страты Нямеччыны за ўсю Другую сусьветную на ўсіх франтах (якія скрупулёзна ўлічваліся аж да 1945 года; але ў апошнія месяцы вайны па зразумелых прычынах ўзьнікае разнабой), па ўсёй бачнасьці, склалі каля 3-3,5 мільёнаў. Яшчэ раз падкрэсьлім — на ўсіх франтах.

Пры гэтым на заходніх саюзнікаў прыпадае 2/3 страт Люфтвафэ і чвэрць страт Вермахту. Гэта значыць, суадносіны страт савецкай і нямецкай армій там, дзе яны ваявалі адзін з адным — прыкладна 6,5 : 1. У асобныя перыяды бывала і больш. Напрыклад, у студзені 1942 г. суадносіны былі 25:1!

СССР проста заваліў Нямеччыну трупамі сваіх салдат. І гэта завецца перамогай?

Аб найпоўнай бесталентнасьці камандзіраў і хаосе на савецкай баку фронту ў першыя месяцы вайны, пра паніку і ўцёкі, пра цэлыя арміі, кінутыя ў «катлах», напісаныя горы літаратуры. І, дарэчы, ужо адно гэта дазваляе ўскласьці віну ня толькі за ваенныя страты, але і за мільённыя ахьвяры сярод мірнага насельніцтва, на савецкае кіраўніцтва і камандаваньне, якое з такой лёгкасьцю аддала ворагу ледзь не паўкраіны.

Уласна, для любой нармальнай краіны вайна на гэтым бы і скончылася. СССР выратавалі толькі яго жахлівыя памеры. Любая іншая краіна ў аналагічнай сітуацыі вымушана была б капітуляваць. Гэта значыць, фактычна Чырвоная армія ў 1941 годзе прайграла вайну. І ўтрымацца на плаву ёй дазволіла ня мудрасьць недабітых перадваенным тэрорам камандзіраў, і нават ня доблесьць байцоў (шмат у чым, як мы цяпер ведаем, створаная прапагандай, якая прыдумала прыгожыя казкі накшталт «герояў-панфілаўцаў» - рэальна ж заградатрады), а выключна зьнешнія чыньнікі — лішак рэсурсаў і незвычайна суворая зіма, якая аслабіла вырашальны наступ вермахту на Маскву.

Але нават і потым, калі справы для СССР пайшлі лепш, вайна вялася па тых жа прынцыпах — лікам, а ня ўменьнем. «Легендарны маршал Жукаў», «які не прайграў ні адной бітвы», быў проста крывавым мясьніком, які выбрукаваў сабе шлях да славы мільёнамі трупаў сваіх падначаленых. Прычым, ня толькі забітых ворагам, але і расстраляных сваімі, нярэдка — па асабістым загадзе Жукава. Хоць у такім кантэксьце слова «свае» цяжка ня ўзяць у дзьвюкосьсе.

Вось што піша пра гэтага чалавека пісьменьнік-франтавік Віктар Астаф’еў: «А ён выдаваў і падпісваў загады, напоўненыя асаблівым тонам, нібы пісаныя яны для па-варожаму да ўсіх і ўсяго настроеных людзей. Уставіўшы — для затраўкі — абзац пра Радзіму, пра Сталіна, пра тое, што перамога непазьбежная і набліжаецца, дзякуючы тытанічным намаганьням гераічнага савецкага народу, далей пачынаў палохаць нашага брата пунктамі. І ўсе, як ўдары бізуна, са сьвістам, з адцяжкай, каб ірвала ня толькі мяса, але і душу [...] І ў канцы кожнага пункта і падпункта: «Бязьлітасна змагацца!», «Трыбунал і штрафная», «штрафная і трыбунал», «Суворае пакараньне і расстрэл», «Расстрэл і суворае пакараньне». Калі шмат гадоў пасьля вайны я адкрыў раскошна выдадзеную кнігу ўспамінаў маршала Жукава з прысьвячэньнем савецкаму салдату, ледзь з крэсла ня ўпаў. Сапраўды сьвет ня бачыў больш цынічнай і бессаромнай крывадушнасьці: ніхто і ніколі так не раскідваўся рускімі салдатамі, як ён, маршал Жукаў! І калі многіх вялікіх палкаводцаў цяпер варта і трэба называць чалавечымі браканьерамі, то маршал Жукаў па гэтай вартасьці зойме сярод іх адно з першых месцаў — першае месца, самае першае, бясспрэчна належыць яго бацьку і настаўніку, самавыгадаванаму генералісімусу, годным выкармкам якога і быў «народны маршал».»

І падобнымі метадамі вайна вялася да самага канца. Паводле афіцыйных савецкім дадзеных, за 1945 на германскім фронце Чырвоная армія страціла забітымі й памерлымі на этапах санітарнай эвакуацыі нават больш, чым за ўвесь 1941 год (хаця для савецкай арміі ніякай ваеннай неабходнасьці кідаць у пекла ўсё новыя сотні тысяч, не лічачы страты, ужо не было). І гэта завецца перамогай? Больш за тое — “Вялікай перамогай”? Вялікая яна хіба што па колькасьці ахьвяр і маштабах хлусьні, нагрувашчанай вакол яе савецкай і сёньня ўжо расейскай прапагандай.

І зноў вернемся да пытаньня: хто ж перамог у Другой сусьветнай вайне? Калі глядзець не па тым, хто чыю сталіцу заняў, а па выніках для краіны, то атрымліваецца, што разам са сталінскім СССР, які займеў паў-Еўропы, пераможцам можна прызнаць і Нямеччыну, хоць і па наўпрост процілеглых прычынах: несучы цяжкія людскія, найцяжэйшыя матэрыяльныя і тэрытарыяльныя страты, яна (дакладней, большая яе частка) не дасталася камуністам. У выніку здабыла свабоду, пазбавіўшыся ад нацызму.

А што ж атрымалі савецкія «ваяры-пераможцы»? Зноў слова Віктару Астаф’еву: «А чаго плакаць, чаго скуголіць?! Самі здабывалі сабе гэтае жыцьцё. Самі! Чаму, навошта? Для чаго патрыёты па добрай волі падаліся на фронт? Измудохать Гітлера? Абараніць свабоду і незалежнасьць нашай Радзімы? Вось яна табе — свабода і незалежнасьць, вось яна — Радзіма, пераўтвораная ў магільнік. Вось яна — абяцаная гаваркімі камісарамі мілата. Дык няхай у ёй і жывуць шчасліва камісары ​​і абараняюць яе, любяць і берагуць. А я, як сьнег сыдзе, знайду той распадак, тую ключом вымытую яміну… [у якой можна па-ціхаму пакончыць з сабой - Ю.Н.]«

Скрозь кілатоны афіцыйнай пафаснай хлусьні — вось яна, сапраўдная праўда аб той вайне і яе выніках. Нават у кнігах Рэмарка, якія апісваюць Нямеччыну пасьля паразы ў Першай сусьветнай, няма такога адчаю. І гэта завецца перамогай?! І гэта прапануецца сьвяткаваць?!

Такім чынам, падвядзем вынікі.

Па-першае, ніякай «вялікай перамогі» не было. Была — вялікая бяда. А вялікая хлусьня — квітнее і цяпер.

Па-другое, вынікі ня толькі так званай «вялікай айчыннай», але і Другой сусьветнай ў цэлым маюць патрэбу ў пераглядзе і пераацэнцы. Гэта была не перамога Дабра над Злом, не абарона свабоды Расеі, не вызваленьне Еўропы. Гэта была забясьпечаная коштам зусім недарэчных ахьвяр перамога аднаго тыранічнага рэжыму над іншым (ані трохі ня горшым), ажыцьцёўленая пры дапамозе і патуральніцтве заходніх дэмакратый. Для Расеі гэтая вайна была ганебнай і па ходзе, і па выніках.

Ні аднаму з бакоў, які ўдзельнічаў у канфлікце, ганарыцца рашуча няма чым — усе яны, і нацысты, і камуністы, і заходнія саюзьнікі — вінаватыя ў ваенных злачынствах, тэроры супраць мірнага насельніцтва. У той жа час, было б глыбока няправільна адмаўляць годнасьць салдат, якія ўдзельнічалі ў вайне. Рэальныя, а не прыдуманыя прапагандыстамі, гераізм і воінская доблесьць сапраўды мелі месца, прычым ва ўсіх войсках, якія ваявалі. Іншая справа, што доблесьць далёка не абавязкова служыць добрай справе, ды і гераізм на полі бою лёгка можа спалучацца з гвалтам і марадзёрствам пасьля таго, як бой скончаны. Несумніўна і тое, што сярод салдат было нямала прыстойных людзей. Але варта выразна адрозьніваць стаўленьне да пэўнага чалавека зь яго канкрэтнымі асабістымі якасьцямі й стаўленьне да рэжыму, якому ён служыў. І ўжо калі аддаваць ўшанаваньні героям, то з усіх бакоў. Альбо нікому. Нельга запісваць аўтаматычна ў героі па колеры сьцяга (тым больш, што, як ужо адзначалася, у гэтай вайне ні адзін сьцяг не застаўся незаплямленым). Калі паляваць за ваеннымі злачынцамі (што наогул мае сэнс нават тады, калі іх ўжо няма ў жывых, бо ацэнка іх дзеяньняў павінна быць дадзена), то таксама за ўсімі, а ня толькі за тымі, якія змагаліся на баку пераможаных. І калі змагацца з фашысцкай сімволікай й ідэалогіяй, то гэтак жа непрымірыма змагацца і з камуністычнай, а не заахвочваць праявы сталінізму пад той падставай, што «гэта прыемна ветэранам».

Увогуле, замест таго, каб разьдзімаць чарговую прапагандысцкую гістэрыю і патрабаваць ад згвалчаных падзякі за дастаўленае задавальненьне, трэба пакончыць з практыкай шматгадовай крывадушнай хлусьні й падвойных стандартаў, спыніць ўшаноўваньне служыцеляў злачыннага рэжыму і пакаяцца перад усімі, хто бязьвінна пацярпеў ад дзеяньняў «салдат-вызваліцеляў».

На жаль — у Расеі, дзе гэтыя ганебныя старонкі гісторыі застаюцца ледзь не апошнім прадметам нацыянальнага гонару, а кіруючы рэжым у чарговы раз муціруе ў бок імперскага шавінізму, шанцаў на афіцыйныя крокі такога кшталту няма. Але мы можам адмяніць «Дзень Перамогі» зьнізу, хоць бы для сябе асабіста — папросту ня ўдзельнічаючы ў ім і, насуперак афіцыйнай хлусьні, кажучы праўду — што, як вядома, лёгка і прыемна.

З нагоды адзначэньня цяперцамі й расейскімі імперцамі “сьвята 9-мая”, падаем яшчэ адзін артыкул. Яго аўтар разглядае праблему зусім зь іншай пазіцыі — ідэалогіі ісламу. Ацэнкі спадара Мінкаілава зьяўляюцца, на наш погляд, хаця і не ідэальнымі, але ня менш цікавымі, чым спадара Росава (узята з http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/09/90496.shtml; нязначна скарочана).

Рэдакцыя.

«Замест зачыну

Тэма, якая кожны год становіцца прадметам абмеркаваньняў у СМІ, толькі на першы погляд, здаецца, не ўяўляе цікавасьці для маджахедаў. Штогадовае шоу ў Маскве прадказальнае. Крэмль кожны раз праводзіць пампезны 9-май, на якім запрошаныя замежнікі павінны ветліва ківаць на звыклую заяву «мы вас вызвалілі».

Узровень цяперашняй расейскай улады такі, што разьлічваць на наяўнасьць у яе хоць бы найменшага палітычнага такту не даводзіцца. А тэма хваравітая, няпростая.

Еўрапейцы памятаюць, што такое Чырвоная армія і колькі мірных еўрапейцаў яна «вызваліла» ад знаходжаньня на гэтай зямлі.

Страх перад акупантамі-«вызваліцелямі» да гэтага часу сядзіць у іх сьвядомасьці. І сёньня еўрапейцы імкнуцца не ўспамінаць, што менавіта супраць той самай Чырвонай арміі вось ужо многія гады вядуць вайну каўказскія мусульмане. Ім лягчэй супакоіць сумленьне дзяжурнай заклапочанасьцю, чым назваць рэчы сваімі імёнамі.

Бываючы ў мінулыя гады ў акупаванай чачэнскай сталіцы, яны зьдзіўляліся і ўспаміналі Дрэздэн ды Берлін 1945 г. Але і ў гэтым сумным спаборніцтве мы наперадзе. Падчас апошняга штурму рускія агрэсары толькі на Старапрамыслоўскі раён горада Джахара абрынулі снарадаў, ракет і бомбаў у два разы больш, чым на ўвесь Берлін у траўні 1945 года.

На першы погляд цяжка зразумець, зыходзячы зь якой маралі еўрапейцы арыштоўваюць Мілошавіча і на вышэйшым узроўні прымаюць Пуціна? Як стала магчымым, што англійскі каралеўскі двор, які прэтэндуе на эталон еўрапейскага арыстакратызму і дэмакратыі, не пагрэбаваў зладзіць яму пышны прыём? Чым кіраваліся еўрапейскія лідэры, дасылаючы спачуваньні Пуціну з нагоды гібелі дзяцей у Беслане? Бо не дасылалі ж яны спачуваньні Чыкаціла з нагоды задушаных ім ахьвяр?

Гледзячы на ​​ўсё гэта, становіцца зразумелым, чаму палітыку назвалі «бруднай справай».

Але куфэрак адкрываецца проста — мілошавічаў будуць адлаўліваюць і судзіць, таму што ў іх няма ядзерных боегаловак. З Пуціным будуць дэманстраваць ветласьць, нават калі ён памочыцца на ​​трыбуну штаб-кватэры Рады Еўропы.

Але, як аказалася, ёсьць і такія кіраўнікі сярод еўрапейцаў, якія могуць сказаць адкрыта і цьвёрда: «Не! Мы ня будзем ісьці ў фарватары ўстойлівай хлусьні». І гэта нешта новае для еўрапейскіх палітыкаў.

Таму сёньня абагульненыя паняцьці «Еўропа», «Захад», «міжнародная супольнасьць» не даюць нам поўнага ўяўленьня пра сутнасьць таго, што адбываецца.

«А кароль дык голы! ..»

Розначытаньні ў гісторыі Другой сусьветнай вайны паўсталі ня ўчора, але яны агучваліся ў розных сацыяльна-палітычных прасторах і практычна не перакрываліся.

Сёньня, у век глабальнай палітычнай перагрупоўкі, ва ўмовах лібералізацыі інфармацыйнага рынку, чапляцца за старую хлусьню — сабе ж на шкоду. Адны гэтага не разумеюць, іншыя разумеюць, але і зрабіць нічога ня могуць — новыя міфы не прыжываюцца, як бы ні выкрунтасьнічалі арганізатары сусьветнага парадку. Наступіў міфатворчы крызіс.

А як жа праўда? Ну, праўду таксама можна часам пачуць, асабліва ў такія пераломныя моманты. І запатрабаваньне на праўду заяўляе пра сябе ўсё гучней. Толькі ня трэба патрабаваць ўсю і адразу. Людзі ня могуць успрымаць праўду ў вялікай колькасьці.

Першы, хто некалькі гадоў таму на чарговы «дзевятамай» гучна сказаў «кароль голы!», была жанчына — Прэзідэнт Латвіі Вайра Віке-Фрэйберг.

Нічога новага, нечага надзвычайнага і да таго дня невядомага яна не сказала. Сказала, што чырвоная армія — гэта армія акупантаў. Сказала, што яшчэ невядома, хто прынёс сьвету больш зла — Сталін ці Гітлер (чытай, камуністычная Расея ці нацысцкая Нямеччына). Намякнула, што толькі самы апошні латыш не пайшоў бы добраахвотнікам у нямецкую армію пасьля жахаў першай сталінскай акупацыі ў 1940-41 гг. Назвала лагер Саласпілс працоўным лагерам, што наогул выклікала буру бязьмежнага абурэньня. Бо гэта быў адзін з галоўных «ужасьцікаў расейскага і сусьветнага сіянісцкага агітпрапа і лічыўся як «лагер сьмерці».

Усе гэтыя выкладкі ўжо даўно не таямніца. Нязвыкласьць моманту ў тым, што праўду агучвае першая асоба адной зь еўрапейскіх дзяржаў. Так не прынята. Кіраўнікі дзяржаў павінны запаўняць эфір асьцярожна-крывадушным калямаўленьнем, кіруючыся «прагматычнасьцю і мэтазгоднасьцю». Хоць практычней і мэтазгодней за праўду нічога ня можа быць.

Спрэчка вакол 9 траўня, якая перыядычна ўсплывае ў СМІ, трохі нагадвае фільм Курасавы «Расемон». Калі чытач памятае, там ўдзельнікі й сьведкі адной драматычнай падзеі (забойства самурая) даюць паказаньні Суддзі. Апошні нябачны і нячутны, але яго прысутнасьць адчуваецца на ўсім працягу фільма. Кожны адхіляўся ад праўды, каб схаваць сваю непрыстойную ролю ў гэтай драме [вось адкуль выраз: “у кожнага свая праўда”. - Рэд.]. Сьведкі ходзяць каля праўды, перакручваюць падзеі, сёе-тое апускаюць, нешта недагаворваюць. Атрымалася чатыры «праўды».

Няважна, што падзея, якая адбылася, належыць да 11 стагоддзя. Гледачу ўсё зразумела — тэма фільма такая, што не губляе актуальнасьць з часоў Адама. Але мы падкрэсьліваем — спрэчка вакол 9 мая толькі «крыху нагадвае» гэты фільм.

Закранутая намі праблема ў пэўным сэнсе ўнікальная. З усёй адказнасьцю можна сьцьвярджаць, што ў агляднай гісторыі чалавецтва ня ведала такой жахлівай, цынічнай, глабальнай, шматслаёвай хлусьні, як хлусьня пра Другую сусьветную вайну.

Яна лілася на працягу дзясяткаў гадоў бясконцай плыньню з усіх магчымых рупараў, узьдзейнічаючы на ​​людскую сьвядомасьць. Два пераможцы стваралі гэтае павуціньне хлусьні — Савецкі саюз і міжнародны сіянізм. Апошні і цяпер маскіруецца пад назвай «Захад».

Абодва супернікі выпрабоўвалі ўзаемную нянавісьць, знаходзіліся ў стане халоднай вайны, жадалі адзін аднаму ўсялякага зла і пагібелі. Але як бы ні варагавалі паміж сабой гэтыя два глабальныя злачынцы, які б бруд ўзаемных выкрыцьцяў ні вылівалі перад сьветам, у адным яны былі салідарныя, пасьлядоўныя і падыгрывалі адзін аднаму. Яны не дазвалялі выкрываць асноўныя міфы пра Другую сусьветную вайну і пераглядаць «аргвысновы аб галоўнай пагрозе для чалавецтва».

І невыпадкова — бо абапіраючыся на гэтую ману, абодва змоўшчыкі перакройвалі сьвет, стваралі ідэалогію, будавалі палітыку, нажывалі грошы. Можна сабе ўявіць, які бясьсільны гнеў душыў сэрцы мільёнаў удзельнікаў і ахьвяр гэтай вайны, калі наўпрост на вачах бязьлітасна і бессаромна перакручвалі праўду. Яны не маглі супрацьстаяць гэтаму — рупар быў ня ў іх руках.

«Ды не-е … брэшуць ўсё!»

Людзі, некалі абкладзеныя з усіх бакоў савецкай прапагандай, маюць цяпер магчымасьць азнаёміцца ​​і зь іншымі крыніцамі й поглядамі на падзеі 2-ой сусьветнай вайны. Але і ў савецкія часы нас, маладых людзей, дзівіла тая прыкметная неадпаведнасьць паміж афіцыйнай прапагандай і аповедамі простых людзей, удзельнікаў вайны. Ня тыя апавяданьні ўвешаных медалямі ветэранаў на афіцыйных сустрэчах з падрастаючым пакаленьнем, а тыя, што ветэраны казалі ў нефармальнай абстаноўцы.

На прадпрыемстве, куды мяне накіравалі пасьля інстытута ў пачатку 1980-х, была парторгам адна пажылая руская баба — ветэран вайны і працы. Яна шмат распавядала пра вайну. Часам казала: “Немец, ён які быў? Ён як захопіць тэрыторыю, адразу пачынаў будаваць дарогі. І грунтоўна будаваў, гад!”.

Асьцярожна стараўся выпытаць у яе што-небудзь пра «жахі». Але ўсе жахі абмяжоўваліся «бамбёжкай, артабстрэлам пазіцый», так, што «галавы нельга было падняць».

У сярэдзіне 1980-х мне даводзілася па працы быць у Курскай вобласьці, у Белгарадзе, у Старым Асколе. Часта гутарыў зь мясцовымі старажыламі, якія жылі некаторы час пад нямецкай акупацыяй.

- Ну, што дзед, лютавалі немцы, зьдзекаваліся?

- Ды не-е, не было такога … брэшуць ўсё.

- А дамы падпальвалі?

- Так, хаты палілі … Трухлявыя, старыя хаціны. Казалі — антысанітарыя. Некаторыя дамы апрацоўвалі нейкім паскудствам, эпідэміі баяліся. Людзей перасялялі ў больш ніштаватае жытло.

Апавяданьні простых людзей моцна розьніліся ад казённых «успамінаў аб вайне». Распавядалі, што немцы кватаравалі ў кожным доме па некалькі вайскоўцаў. Ужасьцік з «адбіраньнем апошніх прадуктаў» у мірнага насельніцтва абвяргалі зь нейкай злосьцю. Аказваецца, прадуктаў у немцаў было «хоць заваліся». Быў нават шакалад. Апісвалі вялікія круглыя ​​кансервы з рыбай, што «хапала чалавек на дзесяць», тушонкі розныя. Да дзецей мясцовых добра ставіліся, песьцілі шакаладам, ледзяшамі. Падчас авіяналётаў немцы хапалі дзяцей у першую чаргу і хавалі ў склепе.

Адна старая жанчына распавядала, што падчас адступленьня немцы забіралі частку хатніх жывёл. З трох цялят забіралі двух, калі было два, забіралі аднаго. (І гэта ў момант адступленьня!).

Гэтыя апавяданьні зьдзіўлялі на фоне татальнай дэманізацыі немцаў.

Адзін пажылы рабочы са Старога Асколу на маю каронную правакацыю: «Ну што, далі́ вам немцы падчас акупацыі?» — адказаў — «Чаго там далі, ды нічога не далі… Нармальна пры іх 2 гады пажылі. А вось калі нашы прыйшлі, вось тады нам да-алі! Два гады без права перапіскі. Шмат хто ў лагер трапіў ні за панюх тытуню. Мой бацька таксама. Ён не вярнуўся з лагера, там жа і памёр. Мы з маці ўдваіх засталіся, галадалі…».

Міфы разбураюцца

Вядома, узнавіць рэальную гісторыю 2-ой сусьветнай вайны — задача хоць і выканальная, але ня зь лёгкіх. Пры бачным багацьці крыніц, як заходніх, так і расейскіх, паўсюль выяўляецца практычна аднолькавы ідэалагічны штамп:

- «Другую сусьветную вайну развязала фашысцкая Нямеччына (хаця і Савецкі саюз не бязгрэшны)»;

- «фашызм (антыюдаізм) зьяўляецца сусьветным злом і чумой XX стагоддзя»;

- «многія народы пацярпелі ў гэтай вайне, але больш за ўсіх — габрэі. Халакост зьяўляецца галоўным злачынствам гэтай вайны. Увесь сьвет абавязаны павініцца перад габрэямі без тэрміну даўнасьці»;

(Заўвага: апошняя «тэорыя» насаджаецца галоўным чынам на Захадзе. У Расеі «Халакост» афіцыйна не адмаўляюць, але ставяцца халаднавата. Тут акцэнты іншыя. Ад квятчаста-манументальнага клікушаства да сухой мемуарнай брахні. Ва ўсім прысутнічае праўда, зьмяшаная з хлусьнёй, каб схаваць сутнасьць)

- «асноўны цяжар вайны вынес на сабе “вялікі рускі народ” і больш за ўсё страт панёс менавіта савецкі (рускі) народ. Ён жа вызваліў Еўропу ад фашысцкага прыгнёту. А цяпер некаторыя еўрапейскія дзеячы хочуць перапісаць гісторыю 2-ой сусьветнай вайны, дзе спрабуюць паставіць пад сумнеў факт свайго «вызваленьня». Гэта недапушчальна!

Разгубленасьць рускіх можна зразумець, бо міфалагізаванае адлюстраваньне гэтай вайны было масава прышчэплена ім на ўзроўні рэлігійнай свядомасьці. І для рускіх сьвяткаваньне 9 мая стала больш абавязковым, чым велікоднае шэсьце ў дарэвалюцыйнай Расеі.

Але ў апошні час сталі здабыткам шырокай грамадскасьці аб’ектыўныя дасьледаваньні і дакументы, якія паказваюць гэтую вайну ў іншым сьвятле. І гэта нягледзячы на ​​глабальную цэнзуру. Міфы абрынаюцца на вачах. Працэс пайшоў… 

«Чырвоная армія ўсіх мацней»

Сучасныя тэхналогіі доступу да інфармацыі дазваляюць прадставіць дастаткова аб’ектыўную карціну 2-ой сусьветнай вайны. Хаця памылак у дэталях, прыватнасьцях не пазьбегнуць, таму што апісаньне любых значных падзей таго часу перагружана ладнай доляй дэзынфармацыі й падвергнута ідэалагічнай цэнзуры.

Для адэкватнай ацэнкі гэтай вайны неабходна ўдакладніць многія паняцьці. Найперш важна вызначыцца ў пытаньні — ці была гэта перамога рускага народу або перамога ўсіх народаў Савецкага саюзу? Многія рускія згаджаюцца “дзяліцца перамогай”, каб лішні раз «не спрачацца зь іншародцамі», тым больш што надзея на аднаўленьне «ранейшай дзяржавы» цалкам ня згасла.

Але ў гэтым пытаньні трэба быць аб’ектыўнымі. Калі ў батальёне 55% рускіх, а астатнія 45% складаюць казахі, грузіны, башкіры, мардва, татары й іншыя народы. Як яго назваць? «Савецкім батальёнам»? «Інтэрнацыянальным» батальёнам? Можна назваць і так, але такія назвы не падыходзяць і не прыжываюцца. Гэта рускі батальён! Паколькі руская псіхалогія і культура зьяўляюцца дамінуючымі ў гэтым батальёне. Нават калі з рускіх у гэтым батальёне быў усяго толькі адзін абруселы камандзір-татарын, то і гэтага дастаткова, каб батальён назваць «рускім».

Заходнія палітыкі не ўскладнялі сабе жыцьцё, падбіраючы тэрміны. Казалі проста: «рускія прарвалі абарону», «рускія войскі фарсіравалі Днепр», «рускія ўвайшлі ва Ўсходнюю Прусію». І мелі рацыю [гэтае меркаваньне аўтара рэдакцыя не падзяляе. - Рэд.].

Наступнае пытаньне, у якое неабходна ўнесьці яснасьць — гэта так званая перамога рускага народу. Ці перамог рускі народ? Калі перамог, то ў чым гэтая перамога выяўляецца?

Тут філасофскія дыскусіі залішнія. Усе ведаюць, што нічога ня выйграў ні просты салдат, ні народ у цэлым. Правільна будзе сказаць: хтосьці перамог за кошт рускага народу. А хто перамог? — Гэта асобная размова.

Вядома, ні адзін з сучасных палітыкаў ня будзе казаць праўду да канца. Рускі народ, як ніякі іншы, зьяўляўся зручным аб’ектам эксплуатацыі і танным інструментам глабальнай палітыкі для любога, хто пануе ў Крамлі.

Наколькі гэтая вайна патрэбная была рускаму народу, і наколькі гэты народ любіў бальшавіцкі ўрад на чале са Сталінам, стала ясна ўжо ў першыя месяцы вайны. Вядома, што савецкі правадыр знаходзіўся ў стане прастрацыі 11 дзён і ўпершыню выступіў са знакамітым зваротам «дарагія браты і сёстры …» толькі … 3 ліпеня.

Разважаючы пра прычыны дэпрэсіі правадыра, расейскія (савецкія) гісторыкі зьвярталіся да выдумак, якія загадзя выключалі наяўнасьць мазгоў у слухачоў. Тут і «нечаканасьць», і «вераломства немцаў», і «няскончанае пераўзбраеньне арміі», і «бесталаннасьць камандзіраў». Усё, акрамя праўды.

Сталіну было чаму запасьці ў прастрацыю, бо ён зразумеў, у якім рэчышчы будуць ісьці падзеі. Рускія войскі павальна здаваліся ў палон немцам. Усе, акрамя частак НКУС. Па афіцыйных дадзеных, 3 млн. 800 тыс. здаліся за тры першыя месяцы вайны. Крэмль апынуўся ў крытычным стане.

Гэтая праўда не ўпісваецца ў тую грувасткую хлусьлівую карціну, на якую прымушаюць маліцца да гэтага часу. Немцы затрымліваліся толькі таму, што не пасьпявалі раззбройваць і арганізоўваць лагеры для ваеннапалонных. Ужо ў пачатку кастрычніка 1941-га яны ўшчыльную падышлі да Масквы.

Невядома, колькі б доўжылася ціхая паніка Сталіна, але, кажуць, вывеў яго са ступару і ўгаварыў выступіць са зваротам да народу Лаўрэнцій Берыя. Як любы авантурыст, які зрабіў кар’еру на крыві, Берыя ўсьведамляў, што адступленьне выключана ў прамым і пераносным сэнсе. І ён выкарыстаў найменшую магчымасьць выправіць сітуацыю.

Ведаючы, што рускі мужык ня мае намеру ваяваць і будзе адступаць аж да Японскага мора, Берыя стварыў заградатрады з адданых яму частак НКУС. Дзякуючы такой тактыцы, зімой 1941-га пад Масквой прасоўваньне германскіх войскаў было прыпынена.

Вядома, адначасова былі задзейнічаныя й іншыя рэсурсы: прапагандысцкія, ідэалагічныя. Была праведзена каласальная арганізацыйная праца па мабілізацыі і перагрупоўцы тылу. Быў задзейнічаны навукова-тэхнічны патэнцыял. Усё гэта агульнавядомыя моманты. Але самае галоўнае — Сталін і Берыя знайшлі такое спалучэньне жорсткай пугі (пакараньня) і перніка (ўсхваленьня), якое паставіла рускага мужыка на сваё звыклае месца.

Да кожнага народу ўжылі свой падыход. Чачэнцаў, да прыкладу, расхвальвалі за тое, што яны ў свой час не скарыліся ні манголам, ні Тамерлану. Іншыя народы таксама атрымалі сваю порцыю гістарычнай лісьлівасьці. Адкрыліся цэрквы і нават мячэты. Але галоўная ўвага надавалася рускім. Нягледзячы на ​​тое, што «вялікі рускі мужык» выдатна падкузьміў Сталіну, выхаду не было, бо менавіта пад яго, рускага мужыка, будавалі Чырвоную армію.

Далейшая тактыка вядзеньня вайны была гістарычна абкатаная. Мужыка можна было бесперапынна гнаць на нямецкія лініі, не лічачыся са стратамі. Але на гэты раз былі іншыя маштабы. Ні сьвет, ні Расея ня ведалі яшчэ вайны, у якой цана людскага жыцьця ўпала б так нізка.

Рускі сьлед

Падрыхтоўка да сьвяткаваньня 9 мая заўсёды ідзе ледзь не на ўзроўні стратэгічнай звышзадачы. Па тэлебачаньні паказваюць, як ваенны міністар з энтузіязмам інфантыльнага пераростка дакладае Пуціну, як будуць праходзіць масоўкі на Чырвонай плошчы. Да юбілею ветэранам дадаюць нейкія рублі.

Адбітак трагікамічнасьці ва ўсім, што ініцыюе расейскае кіраўніцтва, абумоўлены вядомымі прычынамі. Упершыню ў Крэмль патрапілі людзі, якія зайшлі адразу з вуліцы. Без усялякіх прамежкавых узыходжаньняў. Адсюль і ўзровень са схільнасьцю да «смачных» выразаў, таннай пампезнасьці й прадказальнай прымітыўнасьцю ў палітыцы.

Але бяду пагаршае яшчэ тое, што гэтыя людзі запанавалі ў Крамлі ў момант развалу старых міфаў і адсутнасьці новых. Ліхаманкавы пошук новай «нацыянальнай ідэі» прыводзіць да старога русізму, вакол якога наўрад ці аб’яднаюцца астатнія народы. Штогадовыя ўрачыстасьці 9 мая — гэта адчайная спроба захаваць міф аб «вызваленчай місіі», хоць бы для ўнутранага карыстаньня.

Між тым, у замежным друку перыядычна зьяўляюцца артыкулы пра зьверствы Чырвонай арміі на тэрыторыі Нямеччыны. Натуральна, гэта ня можа не выклікаць буру абурэньня з расейскага боку, якая расцэньвае іх, як «заказныя паклёпніцкія артыкулы». Пры гэтым расейскі МЗС, аператыўна рэагуючы ці ледзь ні на кожную публікацыю ў замежных СМІ, выстаўляе сябе ў кепскім сьвятле.

Вось вытрымкі з кнігі Макса Гасьцінгса “Армагедон: бітва за Нямеччыну, 1944-45” ​​(‘Armageddon: The Battle For Germany 1944-1945′), апублікаваную на ІнаСМІ.

«Першае ўварваньне рускіх ва ўсходнія раёны Нямеччыны адбылося ў кастрычніку 1944 г., калі часткі Чырвонай Арміі захапілі некалькі прыгранічных вёсак. Праз 5 дзён яны былі выбітыя адтуль, і перад вачыма гітлераўскіх салдат паўстала неапісальная карціна. Наўрад ці хоць адзін жыхар пазьбег сьмерці ад рук рускіх салдат. Жанчын крыжавалі на дзьвярах хлявоў і перавернутых вазах, або, згвалціўшы, душылі гусеніцамі танкаў. Іх дзяцей таксама па-зьверску забілі. Сорак французскіх ваеннапалонных, якія працавалі на навакольных хутарах, меркаваныя вызваліцелі расстралялі. Той жа лёс напаткаў і прызнаных нямецкіх камуністаў. Дзеяньні чырвонаармейцаў не былі праявай бессэнсоўнай жорсткасьці — гэта быў метадычны садызм, яні не саступаў дзеяньням саміх нацыстаў».

Любы народ, які меў калі-небудзь няшчасьце сутыкнуцца з рускай ваеншчынай, ня будзе сумнявацца ў рэальнасьці дадзенага апісаньня.

Вугорац раскажа вам, як у 1956 г. у Будапешце рускія танкісты, раздушыўшы мірную дэманстрацыю, змывалі з гусеніц чалавечыя кішкі на беразе Дуная. Чэх пацьвердзіць вам, як тыя ж танкі раздушылі «Пражскую вясну». Грузін не забудзе, як рускі сьпецназ сапёрнымі рыдлёўкамі забіваў цяжарных жанчын на вуліцах Тбілісі. Шмат што могуць распавесьці пра «рускіх вызваліцеляў» фіны, немцы, прыбалты, палякі, украінцы.

Што тычыцца, да прыкладу, чачэнцаў, то нас наогул немагчыма зьдзівіць рускімі зьверствамі. У 1944 г., падчас дэпартацыі, войскі НКУС жыўцом спалілі ў горным чачэнскім сяле Хайбах звыш 700 яго жыхароў з-за таго, што не хапіла грузавікоў для дастаўкі гэтых людзей у Грозны. А ў 21 стагоддзі варварскае бязьмежжа рускай салдатні ў Чачні адрозьніваецца толькі адным — яно доўжыцца ня некалькі месяцаў, як было ў Еўропе, а вось ужо 18 гадоў.

Але вернемся да кнігі Гасьцінгса. У аўтара даволі шмат спрэчных параўнаньняў. Выраз «… жорсткасьць, … якая не саступае дзеяньням саміх нацыстаў», ёсьць звыклая рыторыка, навеяная пасьляваеннай прапагандысцкай усталёўкай. Няма дакументальных прыкладаў, каб немцы дзейнічалі падобным чынам. Мастацкія выдумкі габрэйскіх пісьменьнікаў і савецкая прапаганда ня ў лік. Жорсткасьць, якую выяўлялі немцы, не выходзіла за рамкі той жорсткасьці, якая характэрная для вайны наогул. Гэта была жорсткасьць, якую выяўляла любая еўрапейская армія, і толькі. У гэтай сьферы ніхто ня можа параўнацца з рускімі [кітайцы могуць - Рэд.].

Прыкладна тое ж апісваецца ў артыкуле Ральфа Георга Рэўта («Die Welt», Германія), 22 лютага 2005 г.:

«Так, савецкія перадавыя танкавыя часткі зьмялі сваімі гусеніцамі абоз з бежанцамі паўднёвей горада Гумбінэн пад Гросвальтэрсдорфам на р. Ромінце. У Немерсдорфе на р. Ангерап ваеншчына зладзіла сапраўдную крывавую бойню. Яны прыбівалі цьвікамі да брамы хлявоў згвалчаных жанчын, праломвалі прыкладамі галовы маленькім дзецям. Амаль усе людзі там “былі па-зьверску забітыя, за выключэньнем тых, хто быў забіты стрэлам у патыліцу”, — распавядала адна сьведка пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны».

Але рускія ня любяць успамінаць, як яны праломвалі галовы маленькім дзецям. Яны прапанавалі сьвету іншую версію — помнік савецкаму воіну-«вызваліцелю», які трымае ў адной руцэ меч, а ў другой — дзіця.

Адна з галоўных пераваг пераможцы — магчымасьць навязаць пераможанаму сваю хлусьню. Калі ж пераможаны не згаджаецца з прапанаванай хлусьнёй, то ён не пераможаны.

Мы з шкадаваньнем вымушаны прызнаць, што Нямеччына, Еўропа і ўвесь астатні сьвет сьхіліліся перад накінутай ім хлусьнёй…

«Забівай! Немцы — гэта ня людзі!»

У артыкулах заходніх публіцыстаў раскрываецца роля некаторых людзей у трагедыі немцаў:

«… савецкія ўлёткі заклікалі чырвонаармейцаў забіваць і гвалціць. “Забівай! Немцы — гэта ня людзі!”, “Здушы сілай расавую фанабэрыстасьць нямецкіх жанчын, хай яны будуць тваёй законнай здабычай!” —  заклікалі мільённыя тыражы гэтых памфлетаў. Аўтарам незлічонай колькасьці заклікаў да забойстваў быў пісьменьнік і прыхільнік Сталіна Ільля Эрэнбург. З восені 1944 г. агітацыя Эрэнбурга па волі Сталіна дасягнула свайго апагею ў выглядзе перакручаных заклікаў да бясчынстваў у дачыненьні да нямецкага грамадзянскага насельніцтва. Англійскі карэспандэнт у Маскве Аляксандр Верт (Alexander Werth) паказваў, што ў Эрэнбурга быў “проста геніяльны талент выклікаць нянавісьць да немцаў”».

Аляксандр Верт неўсьвядомлена або наўмысна кажа напалову праўду. Не адзін Эрэнбург ўзбуджаў ў людзях мэтанакіраваную нянавісьць у стаўленьні да немцаў. Сотні й тысячы габрэйскіх пісьменьнікаў, журналістаў, драматургаў, кінарэжысёраў, гісторыкаў працавалі над тым, каб намовіць усяму сьвету нянавісьць да нямецкага народу. Але ўсё роўна сіяністы не змаглі дамагчыся жаданага выніку. У выніку неверагодных намаганьняў міжнароднаму габрэйству атрымалася накласьці афіцыйнае кляймо толькі на перыяд гітлераўскай Нямеччыны. І тое афіцыйнае. Пры ўсім стараньні ў іх не атрымлівалася доўга падаграваць нянавісьць да немцаў і зусім немагчыма было выклікаць спачуваньне і сімпатыі да габрэяў, якія бессаромна канструявалі хлусьню на вачах у пакаленьня вайны.

«Катастрофа, якая вылілася ўслед за ўступленьнем савецкіх войскаў, не мае паралеляў ў сучаснай еўрапейскай гісторыі», — зрабіў запіс амерыканскі дыпламат Джордж Ф. Кенан».

І сапраўды, тыя ўражвальныя зьверствы, што выраблялі рускія на акупаваных нямецкіх землях, ня маюць аналагаў у еўрапейскай гісторыі. Але зь іншага боку ні адна армія сьвету не была пастаўлена ў такія ўмовы, у якіх знаходзілася Чырвоная армія. У гэтай арміі лічылася нармальным ставіць бессэнсоўныя задачы і кідаць людзей на відавочную сьмерць.

Савецкае ваеннае камандаваньне разумела, што рускай арміі трэба нейкае паслабленьне. Немагчыма цалкам кантраляваць масу, у якой не заставалася шанцу выжыць. Толькі пры штурме Кенігсберга паклалі столькі савецкіх салдат, колькі Вялікабрытанія страціла за ўвесь час Другой сусьветнай вайны [па некаторых зьвестках большасьць з гэтых былі беларусамі. - Рэд.]. І тады зразумела, што гэтая забітая страхам, лютасьцю, асуджанасьцю ўзброеная маса, якая да таго ж ня верыла ў Бога, па-іншаму сябе паводзіць і не магла. Таму Сталін пэўны час ня ўмешваўся ні ў крывавую вакханалію салдат, ні ў людаедскія заклікі такіх, як Эрэнбург. Але праз некаторы час Сталін абцяў Эрэнбурга, парэкамендаваўшы ня блытаць «нацысцкае кіраўніцтва Нямеччыны з усім нямецкім народам».

«Га́ды фашысты!»

Спрэчка вакол 60-гадовага юбілею «Дня перамогі» (або заканчэньня Другой сусьветнай вайны), якая разгарнулася ў 2005 годзе, і наступныя дыскусіі на гэтую тэму маюць складана матываваны падтэкст. Хоць у гэтай палеміцы пакуль шмат чаго не дагаворваюць, але і тыя выказваньні, што дазваляюць сабе некаторыя еўрапейскія палітыкі, вельмі знакавая зьява. Сьмельчакоў караюць, іх выключаюць з партый, з парламентаў, за іх перад габрэямі просяць прабачэньня першыя асобы дзяржавы, але гэта не мяняе палітычную атмасьферу. Грамадскія настроі, якія сёньня зьяўляюцца пераважнымі ў Заходняй Еўропе, ізраільскі журналіст Давід Шэхтэр назваў «антысеміцкім пажарам».

Лічыцца, што справакавана гэта вайной у Іраку [І Аўганістане. - Рэд.], якую сіяністы навязалі насуперак пратэстаў пераважнай часткі народаў Еўропы і астатняга сьвету.

Становішча пагаршаецца тым, што на хаду бессаромна зьмяняюцца палітычныя лозунгі — ад барацьбы з праславутым «міжнародным тэрарызмам» і пошуку зброі масавага зьнішчэньня, да «зрынаньня тыранічных рэжымаў». Але гэта толькі бачная частка айсберга. Супярэчнасьці на самай справе больш глыбокія і застарэлыя.

Вось як тлумачыць еўрапейскае бурленьне нейкі Дзьмітры Яўстаф’еў у артыкуле «Свае і чужыя» ў РІА Навіны, які быў апублікаваны некалькі гадоў таму напярэдадні т.зв. «60 гадовага юбілею перамогі».

«З усіх кутоў еўрапейскага паўвострава раздаюцца каментары аб тым, што Расеі ня варта падкрэсьліваць сваю ролю ў перамозе над фашызмам. Дый наогул усталяваны савецкімі войскамі рэжым ва Усходняй Еўропе быў яшчэ горшы за фашызм. Гэта было б проста крыўдна, калі б не адлюстроўвала адну глабальную палітычную тэндэнцыю ў сучаснай Еўропе. Называецца гэтая тэндэнцыя проста і страшна — палітычная рэабілітацыя фашызму».

Далейшая пастаноўка пытаньняў і развагі паказваюць, што «дзяжурная» крыўда за Расею не зьяўляецца галоўным момантам яго гістарычнага аналізу. Аўтар спрабуе растлумачыць карані антыгабрэйскіх настрояў у Еўропе. Для гэтага ён выкарыстоўвае тэрмін «фашызм», бо слова «антысемітызм» ні ў каго, акрамя габрэяў, адмоўных эмоцый не выклікае.

«Чаму вонкава цывілізаваная Еўропа такая дабратлівая да фашызму? Адказ можа быць страшным, напрыклад, такім: таму што фашызм — неад’емная частка еўрапейскай цывілізацыі, а фашысты для еўрапейца — свае. Карацей кажучы, савецкі салдат — чужы, і таму ён акупант, а гітлеравец — «свой», такі ж еўрапеец, які не выклікае неадкладнага адрынаньня. І фашызм неадкладнага адрынаньня не выклікае. Я ня маю на ўвазе фашызм побытавы, калі па вуліцах разгульваюць лысагаловыя малойчыкі. Я маю на ўвазе той фашызм, які квітнее і ў парламентах, і ў элітных клубах, і ў добрапрыстойных сямействах».

Аўтарам рухае глыбокае расчараваньне і занепакоенасьць тым, што еўрапейская эліта не жадае ў далейшым падтрымліваць пасьляваенныя міфы. Гаворачы пра вайну, ён вымушаны прызнаць, што ідэі Гітлера знаходзілі найжывая водгукі ў еўрапейскіх народаў.

«Па-першае, Еўропа ніколі фашызму не супраціўлялася. Яна яму пакланілася … было трыўмфальнае шэсьце фашызму па Еўропе. Ключ паразы Францыі — ня ў тактыцы Гудэрыяна, а ў тым, што французы не хацелі змагацца супраць «сваіх».

Далей, яшчэ цікавей.

«Вы будзеце сьмяяцца», — піша аўтар, — «Але галоўны лозунг фашызму — не барацьба за жыцьцёвую прастору для немцаў, а ідэя аб’яднанай Еўропы».

Вось яно як было! Значыць, Гітлер стаў на абарону ня толькі Нямеччыны, але ўсяго еўрапейскага кантынента! І атрымаў ухваленьне ўсёй Еўропы. Выходзіць, прапанова Фрэйберг, што трэба яшчэ параўнаць, хто прынёс сьвету большае зло — Сталін ці Гітлер, зробленая нездарма?

«І паверце мне», — кажа яна, — «калі Вы аднойчы падлічыце ахьвяры яго (Сталіна) панаваньня, то прыйдзеце да жахлівых вынікаў».

Значыць, нездарма Чэрчыль і Рузьвельт ў 1943 годзе шукалі саюзу зь Гітлерам? Яны выбіралі меншае зло. Але, калі паслухаць Яўстаф’ева, то еўрапейцы, наогул, не лічылі Гітлера злом. Варта паверыць яму, таму што ён са злосьці кажа праўду.

«Так што ідэалогія фашызму, адроджанага сьвядома або інстыктыўна брусельскімі чыноўнікамі, ня проста запаўняе ідэалагічны вакуум у Еўропе» — піша Яўстаф’еў, — «яна вяртае еўрапейца ў звыклы сьвет, зь якога яго ў 1945 годзе выцягнуў савецкі салдат з аўтаматам ППШ, нанёсшы еўрапейскаму бюргеру непапраўную траўму … І мяркуючы па тым, як усё больш модным становіцца ў Еўропе ненавідзець Расею і рускіх (досыць паглядзець на ўхваляльныя калыханьні галавой еўрачалавекаў на чарговае хамства латвійскай прэзідэнтшы Фрэйдберг), Еўропе — за выключэньнем, паўтаруся, Нямеччыны (і тут ужо ўсё роўна, чыя гэта заслуга, саміх немцаў або доблесных органаў НКУС) — падабаецца ўсмоктваць у сябе фашызм».

Ну, што тут можна каментаваць. Не атрымліваецца ў аўтара вытрымліваць тон «аб’ектыўна-гістарычнай» інтэрпрэтацыі. Злараднасьць з нагоды «заслугі доблесных органаў НКУС» у «палітычным выхаваньні» немцаў прадыктавана нянавісьцю супляменьнікаў Эрэнбурга да еўрапейцаў наогул і да немцаў у асаблівасьці. Адначасна гэта лісьлівы пасыл духу русізму чэкізму, які насаджаецца Крамлём. Не таму, што самім габрэям ад гэтага лепш — цяпер важна падаграваць любы контр’еўрапейскі праект.

Наогул артыкул Яўстаф’ева характэрны тым, што ў ім назіраецца некаторы адыход ад звыклых пасьляваенных стэрэатыпаў і прапануецца глядзець на рэаліі ў больш шырокім гістарычным кантэксьце.

Хочам зноў нагадаць чытачам, што пасьляваенныя міфы ствараліся Савецкім саюзам і міжнародным сіянізмам. І нягледзячы на ​​наймацнейшую варожасьць паміж імі, якая часам падводзіла сьвет амаль да ядзернага канфлікту, два гэтыя лагеры захоўвалі табу на міфы Другой сусьветнай вайны [захоўваюць і цяпер. - Рэд.].

З паразай і распадам Савецкага саюзу і сацыялістычнай сістэмы міжнародны сіянізм застаўся адзіным «легітымным» захавальнікам пасьляваеннай хлусьні [гэта ў сярэдзіне 1990-х было так, цяпер усё вярнулася "на колы свая". - Рэд.]. Але перамога ў халоднай вайне стала палкай аб двух канцах. Аказалася, адзін бок няздольны захоўваць недатыкальнасьць міфаў Другой сусьветнай, бо адна рука няздольная пляскаць у ладкі.

Было б няправільна думаць, што будаўнікі новага сусьветнага парадку не чакалі краху пасьляваенных міфаў. Проста не разьлічылі час. Ужо ў ходзе насталага ідэйнага крызісу быў на хаду выдуманы жупел «міжнароднага тэрарызму». «Ужасьцік» настолькі абстрактны і непераканаўчы, што нават яго апалагеты вымушаныя прызнаць яго недзеяздольнасьць. Такога ж меркаваньня і наш аўтар. Ён кажа:

«Цяпер ужо зразумела, што спроба ператварыць барацьбу з тэрарызмам у глабальны ідэалагічны імператыў правалілася. І цяпер перад намі стаіць задача замяніць яе нечым, здольным сапраўды вырашаць задачы пабудовы новага сусьветнага парадку на больш справядлівай аснове. Было б выдатна, калі б ЗША і Расія змаглі б стаць асновай глабальнай антыфашысцкай кааліцыі. Бо палітычная рэабілітацыя фашызму ў Еўропе, якую мы назіраем, больш за ўсё пагражае менавіта нашым двум краінам, якія арганічна адмаўляюць фашызм як ідэалогію і як палітычную практыку. Бо ў мінулы раз еўрапейскі фашызм, вядома, пайшоў на Усход. Але спачатку ён вельмі ўдала схадзіў на Захад. А ў Еўропы на Захадзе цяпер ЗША».

Але падзеі разьвіваюцца настолькі імкліва, што палітычныя мары Яўстаф’ева можна назваць нязбытнымі мроямі. Пасьля ірацкай [і аўганскай. - Рэд.] авантуры фашысцкія (антыгабрэйскія) настроі ўжо набіраюць сілу ў ЗША.

У заключэньне гэтай часткі пададзім выказваньні аднаго вельмі папулярнага ў Еўропе аўтара.

«Верхавіна габрэяў [сіянакратыя. - Рэд.] пануе над чалавецтвам ўсё мацней і цьвярдзей, імкнецца даць сьвету сваё аблічча і сваю сутнасьць. Габрэі ўсё крычаць, што ёсьць жа і паміж імі добрыя людзі. О, Божа! Ды хіба ў гэтым справа? Ды і зусім мы не пра добрых або благіх людзей зараз гаворым. Хіба нябожчык парыжскі Джэмс Ротшыльд быў благі чалавек? Мы гаворым аб цэлым і пра ідэю яго, мы гаворым пра жыдоўствуючых і пра ідэю жыдоўскую, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест «няўдалага» хрысьціянства…».

Гэтыя словы, відавочна «фашысцкія» па версіі Яўстаф’ева, выказаў у свой час ніхто іншы, як Фёдар Дастаеўскі. Але вось бяда, гэтага пісьменьніка ні тое што ў «фашысты», нават у «антысеміты» запісаць нельга — занадта папулярнае імя ў Расеі і ў Еўропе.

Удакладнім, хто каму павінен дапамагчы?

Вайра Віке-Фрэйберг выказала ў 2005 годзе ня ўсё, што яна ведала пра Другую сусьветную вайну. Яна доўгі час жыла ў Канадзе і, вядома, як ніхто іншы павінна быць у курсе знакамітага судовага працэсу над Эрнэстам Цундэлем, які ініцыявала сіянісцкае лобі ЗША.

Праходзіў гэты судовы працэс у той жа Канадзе і доўжыўся 8 гадоў. Прычынай паслужыла кніга Цундэля «Шэсьць мільёнаў — страчаны і знойдзены», напісаная зь нямецкай скрупулёзнасьцю, строга заснаваная на дакументах і фактах, якая адкрыла перад сьветам хлусьню пра «газавыя камеры», «крэматорыі», пра «Халакост».

Чытач пры жаданьні сам можа азнаёміцца ​​з гэтай кнігай, на старонках сайта «Рускае неба» (http://www.rus-sky.org/?f). Вось некаторыя вытрымкі зь яе:

«Канцлагер Асьвенцым каля Кракава зьяўляецца месцам, дзе нібыта былі забітыя мільёны габрэяў. Адразу пасьля вайны сьцьвярджалася, што ў лагерах Дахаў і Берген-Бельзэн таксама праводзіліся масавыя забойствы ў газавых камерах, але неўзабаве стала відавочным, што там газавых камер не было. Тады гісторыя пра генацыд была ссунутая на ўсход, у лагеры на тэрыторыі Польшчы, асабліва Асьвенцым. Паколькі тыя лагеры знаходзіліся ў савецкай зоне акупацыі, то ніхто ня мог на свае вочы пераканацца, наколькі праўдзівыя былі гэтыя сьцьвярджэньні. На працягу 11 гадоў пасьля заканчэньня вайны саветы не дазвалялі нікому наведваць Асьвенцым. У гэты час яны праводзілі работы па зьмене аблічча лагера, каб надаць яму выгляд, адпаведны легендзе аб мільёнах там зьнішчаных. Яны нават пабудавалі дымавую трубу, якая не вяла ні да якой печы! Гэта не адзіны такі трук … У Бабіным Яры, напрыклад, большасьць там пахаваных ахьвяраў загінулі ад рук катаў ГПУ і НКУС — іх там закопвалі з пачатку 1920-х гадоў. Аднак там стаіць помнік, які сьцьвярджае, што ў Бабіным Яры менавіта немцы расстралялі 200 тыс. мірных жыхароў. Потым саветы нават зрабілі так, што Бабін Яр затапіла тысячамі тон бруду і гліны пасьля штучна выкліканага прарыву дамбы ў Сырцах».

«Нямецкі інжынер Гермар Рудольф, які правёў навуковае дасьледаваньне на тэму магчымасьці забойства людзей у памяшканьні Асьвенцыма, падаваным як газавая камера, быў асуджаны на 18 мес. пазбаўленьня волі! І гэта нягледзячы на ​​тое, што ў яго дакладзе не было ні аднай заявы палітычнага характару!».

Маё пакаленьне захапіла час татальнага супрацьстаяньня дзьвюх сістэм. Тэрміналогія сацыялізму сёньня не ў хаду. Сёньня карыстаюцца палітычнай тэрміналогіяй Захаду. Той, як вядома, называўся «вольным сьветам», а краіны сацыялізму адносілі да «таталітарных рэжымаў». Але пасьля таго, як упала “жалезная заслона” і людзі рынуліся знаёміцца ​​са «свабодным сьветам», то пасьля першых захапляльных уражаньняў навізны паўсталі пытаньні. Галоўнае пытаньне, якое напрошваецца: “А ці такі вольны гэты «свабодны сьвет”? ”

Затым узьнікала маса дадатковых пытаньняў. Напрыклад:

- Чаму Ёшка Фішэр, які нарадзіўся праз тры гады пасьля заканчэньня Другой сусьветнай недзе ў «Ізраіль», у бытнасьць міністрам замежных спраў Нямеччыны апранае ярмолку і просіць прабачэньня за пакаленьне немцаў, якіх ён у вочы ня бачыў?

- Дапусьцім, «Халакост» гэта не высмактаная з пальца сіянісцкая выдумка. Зыходзячы зь якога пункту міжнароднага права сёньняшняе пакаленьне немцаў павінна выплачваць «Ізраілю» і асобным габрэям велізарныя грошы? (Да 1995 году Нямеччына ўжо выплаціць 100 мільярдаў марак! Гэта што, узаконены рэкет?)

- Калі 70% насельніцтва Гішпаніі супраць вайны ў Іраку, а гішпанскаму ўраду на гэта напляваць і ён на сваё меркаваньне пасылае вайсковы кантынгент у гэтую краіну, то ў чым перавага «заходняй дэмакратыі»?

- У Францыі, Нямеччыне, Аўстрыі, Партугаліі, Гішпаніі, Даніі, Галандыі, Швейцарыі былі прынятыя законы, якія прадпісваюць пакараньне за любыя спробы адмаўляць той «факт», што ў гітлераўскай Нямеччыне было забіта 6 мільёнаў габрэяў.

У недэмакратычнай Расеі можна сумнявацца ў «Халакост». Так у чым перавага «вольнага сьвету»?

Сёньняшнім «дэмакратам» ёсьць над чым задумацца. Калі Францыя (член ядзернага клубу) і Нямеччына (другая экноміка ў сьвеце) знаходзяцца ў прыніжаным стане і гэты прыніжаны стан іх задавальняе, то якой дапамогі мы ад іх чакалі?

Калі Джахар Дудаеў стаў Прэзідэнтам Ічкерыі, да яго прыходзілі самыя розныя людзі й казалі пра самыя розныя варыянты «дапамогі», якая магла прыйсьці збоку. Адзін з праектаў меркаваў дапамогу з боку так званых ісламскіх краін. Валодаючы вострым аналітычным розумам і палітычным нюхам, Джахар ўмеў маментальна аддзяляць выдумку ад рэальнасьці. Пабываўшы ў некаторых мусульманскіх краінах, ён адразу разабраўся ў сітуацыі.

- Ды вы што? — казаў ён на нарадах, — якая дапамога можа быць ад мусульманскіх краін?! Наадварот, гэта яны маюць патрэбу ў нашай дапамозе!

Еўрапейскія краіны ня толькі не вольныя, але ў некаторым сэнсе больш прыніжаныя, чым так званыя ісламскія краіны.

Еўропа толькі-толькі асьцярожнымі заявамі праз усталяваны пасьля вайны рэгламент спрабуе афіцыйным, «цывілізаваным» шляхам атрымаць некаторыя паслабленьні, стаць самастойным гульцом ў праславутым «шматпалярным» сьвеце.

Калі б нашы дамарослыя нацыянал-дэмакраты думалі, як мусульмане, то яны б ведалі, што нельга ні зьвяртацца за дапамогай, ні чакаць дапамогі ад кафіраў. Але яны ня могуць так думаць, таму што яны дэмакра-а-а-ты! І дэмакратычнае абмежаванае думаньне не дазваляе ім зразумець нават простую жыцьцёвую мудрасьць — нявольны не можа дапамагчы ні сабе, ні іншаму.

Праходзяць толькі планы Бога!

І «антысеміцкі пажар», і антырускія настроі ў Еўропе можна расцаніць як заканамернаю зьяву ў сьвятле распачатага дэмантажу пасьляваенных міфаў.

Дарэчы, першымі дазволілі сабе дэманстратыўна грэбаваць пасьляваеннымі канструкцыямі, у прыватнасьці ААН, ЗША — галоўны аплот міжнароднага сіянізму і адзін з суаўтараў пасьляваенных міфаў. Мабыць, на Капіталійскі узгорак найшло нейкае опіюмнае воблака і яго насельнікамі авалодала масавае вар’яцтва — яны ўявілі, што змогуць аднаасобна кіраваць сьветам.

Не турбуючы сябе выкананьнем фармальнасьцяў, гэтая звышдзяржава зьдзейсьніла бандыцкую агрэсію супраць Ірака. І ў лепшых традыцыях зладзейскіх паняцьцяў, яна прапанавала дробным змоўшчыкам долю ў выглядзе ўдзелу ў «аднаўленьні эканомікі Ірака». Большасьць кіраўнікоў пайшлі на закулісную змову, тады як народы абурыліся. Таму што для большасьці народаў паняцьці: «законнасьць», «дагавор», «мараль», «справядлівасьць» — не зьяўляюцца пустымі гукамі.

Арганізатары новага сусьветнага парадку не разумеюць адзін вельмі важны закон чалавечага быцьця — немагчыма доўга кіраваць сьветам, абапіраючыся на няпраўду. Гэтак жа, як немагчыма кіраваць сьветам, абапіраючыся на голую сілу.

Іншы зман характэрны для народаў і краін, якія знаходзяцца пад дыктатам глабальнай хлусьні. Яны думаюць, што планы арганізатараў сусьветнага парадку заўсёды праходзяць, заўсёды рэалізуюцца ў жыцьці. Гэта галоўная памылка, якую імкнуцца намовіць арганізатары сусьветнага парадку. На самай справе не праходзяць ні планы палітычных спрытнякоў, ні планы багачоў, ні планы тыранаў. Праходзяць толькі планы Бога.

Ірак, Аўганістан, Емен, т.зв. «Арабскія рэвалюцыі» — наглядны таму прыклад. Амерыканцы, самі таго не падазраючы, уварваўшыся ў мусульманскія краіны, зрабілі найвялікшы падарунак мусульманам. Матываваныя нейкай незразумелай сіянісцкай паранояй, яны ўласнаручна разбурылі выгадны для сябе дыктатарскі рэжым у Іраку, і дазволілі ісламскай моладзі ўсяго сумежнага рэгіёну стаць на шлях Джыхаду — цяпер, каб ваяваць супраць ворага, няма неабходнасьці перасякаць акіян.

Міжнародны сіянізм не пасьпявае за глабальнымі падзеямі, якія разьвіваюцца ў сьвеце. «Арабская вясна» — таго ясны прыклад. Як сказаў Дастаеўскі, габрэі варагуюць «з усім, што ня ёсьць габрэй».

Але галоўны вораг сіянізму — гэта Іслам. Думаючы апярэдзіць ў непазьбежнай вайне супраць мусульман і наносячы так званыя прэвентыўныя ўдары, сіянізм дамогся толькі аднаго — ён разбудзіў дух Джыхаду ва ўсім сьвеце.

Сіяністы, адчуваючы небясьпеку, выяўляюць вынаходлівасьць і актыўнасьць. На старонках СМІ паўсюль прасочваецца занепакоенасьць сіяністаў тым, што еўрапейскія мусульмане могуць “кепска паўплываць” на еўрапейцаў [Брэйвіка ўспомнілі? - Рэд.]. Вось што пішуць у артыкуле «Антысемітызм у Еўропе», апублікаваным у свой час на ІнаСМІ: «Сумесь гістарычнага еўрапейскага антысемітызму зь яго больш сучаснай версіяй у мусульманскім сьвеце зьяўляецца небясьпечным кактэйлем».

У Маскве ў свой час хадзілі чуткі, што вядомы савецкі вучоны, філосаф Асмус перад сьмерцю склаў тэстамэнт, у якім папярэджваў супляменьнікаў: «Габрэі, спыніце спрачацца з Богам!».

Нам здаецца, што да яго слоў варта было б прыслухацца». 

З канцом савецка-нямецкай вайны адбыўся гістарычны надлом рускага народу. Уласна рускі чалавек стаў сыходзіць зь гісторыі й усё хутчэй выціскацца чалавекам савецкім, прадстаўніком «новай гістарычнай супольнасьці людзей», якія і паняцьця ня маюць, што СССР — гэта не Расея, што Маскоўская Патрыярхія — ня Руская Царква, а савецкая ілжэ-ЦАРКВА, што савецкая армія — ня «наша», а савецкі ўрад — акупацыйны. І што наогул магчымы нейкі іншы патрыятызм, акрамя савецкага, і нейкая іншая назва вайны, акрамя як «вялікая айчынная». Ці такі павінен быў быць вынік гэтай вайны, калі б яна і напраўду была Айчыннай?

Час нам усім перастаць хлусіць і па-пугайску паўтараць хлусьню, навязаную нам ворагамі Расеі. Час зразумець, што сьвяткаваньне 9 Мая — гэта наша нацыянальная ганьба, бо сьвяткуецца адна з найвялікшых перамог, здабытых над Расеяй яе ворагамі. Да таго часу, пакуль будзем сьвяткаваць такія сьвяты, пакуль будзем лічыць савецка-нямецкую вайну «Айчыннай», і «Вялікай», да тых часоў і будзем пазбаўленыя сваёй зямной Айчыны — Вялікай Расеі — й ня ўбачым сьветлага сьвята яе ўваскрэшаньня.

Асобнага разгляду заслугоўвае найбольш вытанчаная разнавіднасьць міфа аб «вялікай айчыннай» вайне, якую ўзмоцнена прапаведуюць «праваслаўныя» ідэолагі з шэрагаў Маскоўскай Патрыярхіі, якія стварылі рэдкую па сваёй ілжывасьці легенду пра «святую» вайну за Праваслаўную Русь.

Згодна з гэтымі ідэолагамі, напад Нямеччыны на СССР быццам бы настолькі глыбока ўзрушыў людзей, што абудзіў у іх пачуцьцё шчырага пакаяньня ў грахах і зьвярнуў іх да Бога. Пакаянны пераварот ахапіў усю краіну, зьмяніў і народ, і войска — якое з гэтага часу стала Рускім — і нават бальшавікоў, у якіх пакаяўся і стаў на малітву сам Сталін. Рускі народ зразумеў, што вораг робіць замах на самыя падставы рускай праваслаўнай цывілізацыі, на духоўныя сьвятыні Сьвятой Русі, і падняўся на іх абарону. Небывалы патрыятычны ўздым прымірыў народ і ўладу, прымусіў забыцца аб узаемных крыўдах. Усё гэта зрабіла вайну «сьвятой» і дала падставу для царкоўных малітваў пра дараваньне перамогі «рускай» зброі, малітваў за савецкую ўладу, якая ўжо не была богаборчай.

Перамога ў вайне тут уяўляецца як плод глыбокага ўсенароднага пакаяньня, і зьяўляецца ня проста перамогай «Расеі» над Нямеччынай, але перамогай рускай праваслаўнай цывілізацыі над апастасійнай заходняй, перамогай Бога над д’яблам. Патрыятычны подзьвіг рускага народу нібыта адкупіў грэх рэвалюцыі й царазабойства. Вынікам вайны стала аднаўленьне пераемнасьці зь гістарычнай рускай дзяржаўнасьцю і ўваскрэшаньне Сьвятой Русі. Пад апошнім звычайна маецца на ўвазе абраньне «патрыярха» і адкрыцьцё некалькіх «цэркваў». А пад адраджэньнем рускай дзяржаўнасьці — увядзеньне пагонаў у арміі й яе перайменаваньне з Чырвонай ў Савецкую, увядзеньне ордэнаў Суворава, Кутузава, Ушакова і Нахімава, адкрыцьцё нахімаўскіх і сувораўскіх вайсковых вучылішчаў, роспуск Камінтэрну, замена гімна, перайменаваньне наркаматаў у міністэрствы, тост Сталіна за рускі народ і яшчэ некаторыя дробязі накшталт увядзеньня разьдзельнага навучаньня хлопчыкаў і дзяўчынак у школах. Пераемнасьць са старой Расеяй бачаць таксама ў «адраджэньні» гвардзейскіх частак і ў «рэваншы», узятым за няўдачы і паразы ў Руска-японскай і Першай Сусьветнай войнах.

Па колькасьці хлусьні з гэтым варыянтам міфа аб «вялікай айчыннай» вайне могуць супернічаць хіба што зводкі Саўінфармбюро. Міф характарызуецца ня толькі дзіўнай бессаромнасьцю (бо выдае бальшавіцкія войскі ня проста за Рускую армію, але за «хрысталюбівае» войска, а СССР ня проста за Расею, але за Русь Сьвятую), але і наяўнасьцю адмысловай «духовай» складовай, куды ўваходзяць паданьні пра разнастайныя «азнакі», «цуды» і «зьявы» ўперамешку з абсалютна непраўдападобнымі гістарычнымі анекдотамі. Пералічыць з гэтай вобласьці ўсе фантастычныя і вар’яцкія выдумкі, створаныя хворым уяўленьнем спакушаных, часьцяком проста адкрытымі правакатарамі, выконваючымі сацыяльны заказ Крамля, не ўяўляецца магчымым.

«Зьяўленьне» Цара Мікалая II перад савецкімі салдатамі на прыступках зрынутага рэйхстага; «бачаньне» аблічча Багародзіцы, дабраслаўляючай «рускія» войскі на Курскай дузе і пад Кёнігсбергам; «зьяўленьне» Сталіну св. кн. Данііла Маскоўскага з загадам Маскву не здаваць і аналагічнае «зьяўленьне» Божай Маці нейкаму біскупу з указаньнем на немагчымасьць здачы «Ленінграда» (менавіта так!); абнясеньне вакол Масквы ў лістападзе 1941-га на самалёце цудатворнай Ціхвінскай іконы Б.М., якая быццам бы і выратавала сталіцу; абраз Казанскай Б.М., які камуніст Жукаў усю вайну вазіў з сабой у машыне і маліўся перад ім пра перамогу над ворагам; таемны «хрысьціянін» Сталін, які спавядаецца і прычашчаецца ў «патрыярха» перад сьмерцю, — вось толькі некаторыя з гэтых жахлівых баек.

Мы ня будзем тут падрабязна абвяргаць ўсё гэтае блюзьнерскае й пахабнае глупства, складаць і распаўсюджваць якое могуць толькі духоўна пашкоджаныя людзі (Напрыклад, К. Душэнаў — прэссакратар любімага саўковымі патрыётамі г.зв. мітрапаліта Іаана Ладажскага. К. Душэнаў і зьяўляецца сапраўдным аўтарам большасьці кніг, выдадзеных за подпісам Яна Снычова.). Здароваму на розум чалавеку тут усё ясна бязь лішніх слоў. Людзей жа, якія не разумеюць, што нельга сумяшчаць малітву да Бога зь сяброўствам у богаборчай партыі, а нашэньне крыжа з нашэньнем камсамольскага білета, мы ўсё роўна ні ў чым не пераканаем. Таму ўсталюем толькі наступныя бясспрэчныя для праваслаўнага рускага чалавека рэчы.

1) Савецкая ўлада, якая ўсталявалася ў Расеі ў выніку Грамадзянскай вайны, гэта ня проста антыруская і акупацыйная ўлада, падобная французкай рэвалюцыі. Гэта антыхрыстава ўлада, якая паставіла сваёй мэтай зьнішчыць Хрысьціянства і дзяржаву Расею. Менавіта Хрысьціянская Расея была асабліва ненавісная бальшавікам. Менавіта таму бальшавікі зь першых дзён павялі атаку на Царкву, пакаралі сьмерцю сьвятароў, гвалтавалі манашак, спальвалі абразы, падрывалі храмы, забаранілі выкладаньне закона Божага, увялі «грамадзянскі» шлюб замест царкоўнага, выкінулі з ракі моцы прэп. Сергія Раданежскага, за захоўваньне Евангельля давалі 5 гадоў лагераў, а за адкрытае вызнаньне веры бязьлітасна забівалі. Таму і Праваслаўная Царква ў асобе Яе апошняга законнага патрыярха Ціхана анафемствавала савецкую ўладу і ўсе ея інстытуты, а праваслаўным хрысьціянам забараніла мець з бальшавікамі хоць якія зносіны.

2) У адпаведнасьці з гэтым створаная бальшавікамі Чырвоная армія — гэта ня проста акупацыйная армія, але антыхрыставае войска, знаходжаньне у шэрагах якога для праваслаўнага хрысьціяніна недапушчальнае. Менавіта таму ўжо ў ходзе Грамадзянскай вайны на баку белых былі дзесяткі архірэяў і тысячы сьвятароў, але ні аднаго праваслаўнага сьвятара не было і не магло быць на баку чырвоных войскаў. Падчас Савецка-германскай вайны антыхрыставая сутнасьць Чырвонай арміі таксама выявілася ў поўнай меры. Дарэчы нагадаць, што з усіх ваюючых армій толькі ў сімволіцы Чырвонай арміі цалкам адсутнічаў хрысьціянскі знак — крыж, затое багата прысутнічаў такі антыхрысьціянскі знак, як масонская пяціканцовая чырвоная зорка. Крыж мы знаходзім у нямецкага Вермахту: там крыжам ўзнагароджвалі, пад ім хавалі салдат, яго малявалі на танках, самалётах, аўтамабілях і г.д. У нямецкай арміі мелася і вайсковае духавенства, аб якім у арміі Чырвонай немагчыма было і падумаць.

 Высьветліўшы ўсё гэта, мы без адмысловай працы зможам разбурыць міф аб «сьвятой» вайне, складзены ідэолагамі Маскоўскай Патрыярхіі.

Няпраўда, быццам ваенная катастрофа 1941 года павярнула людзей да пакаяньня. Аб пакаяньні бальшавікоў на чале са Сталінам казаць проста сьмешна. Іх нянавісьць да ўсяго сапраўды рускага і праваслаўнага заставалася нязьменнай. Гэта відаць і па расстрэлах сьвятароў, якія працягваліся ўсю вайну (у 1941 годзе было расстраляна 1900 чалавек, і нават у 1943-м — 500), і па стаўленьні да рускіх эмігрантаў — прадстаўнікоў сапраўднай Расеі, якія апынуліся ў савецкіх руках і пасьля вайны ўсё без выключэньня патрапілі ў ГУЛАГ.

Што да пакаяньня шырокіх слаёў уласна народу, то, якраз вайна і паказала адмову пераважнай большасьці ня толькі каяцца, але і проста раскайвацца ў граху супрацоўніцтва з сатанінскай савецкай уладай. Нічога не было чуваць ні аб масавым складаньні або спаленьні партбілетаў, ні пра сьвядомую адмову апранаць чырвонаармейскую форму. Такія выпадкі былі адзінкавымі, затое супрацьлеглыя выпадкі добраахвотнага ўступленьня ў ВКП(б) або запісы ў Чырвоную армію — далёка не адзінкавыя. Таксама пра пакутную малітву і пост наўрад ці хто ўспамінаў. Большасьць народу ня толькі адпрэчыла пакаяньне, але бяздумна і “страху дзеля” пад падставай абароны Радзімы абараняла ўладу савецкіх акупантаў.

Але найбольш бязрадасную карціну ў дачыненьні да пакаяньня ўявіла сабой афіцыйная царкоўная ўлада (Маскоўскі Патрыярхат) на чале з мітрапалітам Сергіем (Старагародзкі), ад якой, здавалася б, у першую чаргу трэба было чакаць пакаяннага закліку. Хто, як не мітрапаліт Сергій, што асьмеліўся абвясьціць сябе кіраўніком ўсёй Рускай Царквы і, такім чынам, узяў на сябе зьвязаную з гэтым адказнасьць, павінен быў убачыць у вайне праяву гневу Божага за найвялікшыя злачынствы, ганеньні, беззаконьні, блюзьнерства, маральнае адзічаньне, якія мелі месца ў Расіі з пачатку рэвалюцыі. [Хто, як ня ён, павінен быў] нагадаць народу і ўраду аб гэтым, заклікаць народ да пакаяньня, а ад бальшавікоў запатрабаваць неадкладнага аднаўленьня цэркваў і вызваленьня ўсіх нявінна асуджаных!

Але мітрапаліт Сергій і яго падручныя заклікалі зусім не да пакаяньня. 22 чэрвеня 1941 г., у дзень нападу Нямеччыны, мітрапаліт Сергій цалкам вольна, нікім не прымушаны выступіў не з заклікам да пакаяньня, а са зваротам да «пастыраў і пасьвеных Хрыстовай Праваслаўнай Царквы», дзе, апярэджваючы самаго Сталіна ў бессаромнай эксплуатацыі патрыятычных пачуцьцяў, па-блюзьнерску дабраслаўляў вернікаў абараняць антыхрыстовую савецкую ўладу пад выглядам абароны Веры і Радзімы. Падкрэсьлім — царкоўна дабраслаўляў менаваіта абарону антыхрыстовага сталінскага рэжыму.

Бо што яшчэ можна было абараняць 22 чэрвеня 1941 года? Рускі народ ад прыгнёту іншаземцаў? Але рускі народ ужо два дзесяцігоддзі знаходзіўся ў небывалым рабстве ў калгасах і шматмільённых канцэнтрацыйных лагерах, якія пакрылі сеткай усю краіну.

Рускую культуру ад зьнішчэньня? Але яна ўжо даўно і планамерна зьнішчалася чырвонымі варварамі, якія насаджалі класавую і саслоўную нянавісьць, «пралетарскую» культуру і забівалі прадстаўнікоў культуры рускай сотнямі тысяч.

Рускую зямлю ад спусташэньня? Яна ўжо чвэрць стагоддзя руйнавалася бальшавікамі ў ходзе індустрыялізацыі, калектывізацыі, расказачваньня, раскулачваньня і разнастайнымі галадаморамі — «будоўлямі камунізму».

Мітрапаліту Сергію ўсё гэта было выдатна вядома, але да 22 чэрвеня 1941 г. ён пра гэта маўчаў, таму што яшчэ з часу сваёй Дэкларацыі паняцьце Радзімы атаесаміў з паняцьцем «Савецкі Ўрад», радасьці і няўдачы якога зрабіліся радасьцямі і няўдачамі мітрапаліта Сергія і яго паствы. І пакуль справы ў савецкага ўраду ішлі пасьпяхова, то нічога не ўспамінаў і мітрапаліт Сергій аб пакутах нашай Радзімы пад уладай гэтага ўраду. Калі ж у сувязі з вайной у савецкага ўраду пачаліся няўдачы, то адразу ж мітрапаліт Сергій загаварыў аб абароне «Радзімы» і пра «сьвятую» вайну.

Настолькі ж крывадушным быў заклік мітрапаліта Сергія абараняць Праваслаўную веру ад глуму «бязбожнымі готамі». Да пачатку вайны праваслаўная вера ўжо падверглася страшнай зьнявазе — цэрквы былі апаганены, абразы спалены, сьвятары расстраляны. Горшага паглуму было проста немагчыма ўявіць. І зроблена ўсё гэта было не «бязбожнымі готамі», а вылюдкаў-камуністамі. Ні аднаго словы не вымавіў мітрапаліт Сергій за гэтыя гады ў абарону гнаных праваслаўных хрысьціян і за выкрыцьцё іх лютых ганіцеляў. (Як маўчыць МП і пра справы цяперашніх перабудаваных пераемнікаў улады Чырвонага Зьвера).  Маскоўская Патрыярхія фактычна ашуквала, калі ва ўгоду Сталіну ўсю вайну распаўсюджвала свае шматлікія заклікі абараняць «праваслаўную Русь», маліцца «аб дараваньні перамогі» савецкім акупантам, зьбіраць ахьвяраваньні на «хрысталюбівую» Чырвоную армію.

Адкрыта хлусяць і яе цяперашнія гіерархі, што апяваюць «сьвятую» вайну і даказваюць, быццам напад Нямеччыны на СССР пагражаў гібельлю Праваслаўю.

Яшчэ да вайны было ясна, што сапраўдным ворагам Праваслаўя зьяўляецца толькі савецкая ўлада як адзіная ў людскай гісторыі ўлада, што трапіла пад анафему Праваслаўнай Царквы. У хрысьціянскай Нямеччыне (гл. праграму НСДАП) не было Саюзу ваяўнічых бязбожнікаў. У той час як у Маскве адзін за адным ўзьляталі ў паветра праваслаўныя храмы (пачынаючы з Храма Хрыста), у Берліне па асабістым указаньні Гітлера ішло будаўніцтва новых храмаў, у тым ліку берлінскага кафедральнага праваслаўнага Сабора, падараванага ў 1938 г нямецкім урадам Рускай праваслаўнай Царкве за Мяжой (РПЦЗ).

Ход вайны таксама ясна паказаў, што адкрыта маліцца Хрысту рускі чалавек можа толькі на тэрыторыях, занятых нямецкімі войскамі. Немцы практычна бесперашкодна дазвалялі адкрываць цэрквы. Ёсьць дакладныя дадзеныя па Пскоўскай епархіі, у якой ў 1917 годзе налічвалася 367 цэркваў і 424 сьвятара, а ў 1941 годзе перад выгнаньнем бальшавікоў — 0 (нуль) сьвятароў і 0 (нуль) цэркваў. Праз паўгода пасьля прыходу немцаў у губерніі ўжо дзейнічалі 193 царквы, якія абслугоўвалі 86 святароў. (Гос. арх. Пск. вобл. Ф. 1633. Оп.1; Д, 19; Л 32-33).

Настолькі ўсім было ясна, што менавіта нямецкая акупацыя прыносіць рэлігійную свабоду, што Сталін і ў гэтай галіне, як і ў галіне патрыятызму, вымушаны быў пайсьці на надзвычайныя часовыя меры. Падобна да таго, як ён, вырашыўшы паставіць патрыятычныя пачуцьці людзей на службу свайму рэжыму, прыдумаў пустышку «савецкай Радзімы». Дакладна так сама ён вырашыў зьвярнуць на карысьць рэжыму і рэлігійныя пачуцьці рускіх людзей — стварыў савецкую падробку пад Рускую Царкву, прызначыўшы яе кіраўніком мітрапаліта Сергія. Але як нельга было, нягледзячы на ​​ўсе паслабленьні, вызнаваць нейкі іншы патрыятызм акрамя савецкага, так нельга стала і маліцца дзесьці яшчэ, акрамя савецкай Царквы, дзе малітвы да Хрыста па-блюзьнерску перапляталіся з малітвамі за савецкую ўладу і Сталіна. Пры тым за іншы, адрозны ад савецкага, патрыятызм па-ранейшаму пагражалі арышт, лагер, сьмерць. А і за іншае, адрознае ад савецкага сапраўднае Рускае Праваслаўе, па-ранейшаму перасьледвалі з бязьлітаснай лютасьцю. Усіх арыштаваных падчас вайны і пасьля яе сьвятароў непадуладнай Сталіну і Сергію Катакомбнай Царквы расстрэльвалі бязь сьледства і суду. Сапраўдны патрыятызм і праўдзівае Праваслаўе ў такіх абставінах сышлі або ў замежжа, або знаходзіліся ў падпольлі.

Створаная жа Сталіным ілжэ-Царква, вядомая таксама як Маскоўская Патрыярхія, для выкананьня ўскладзенай на яе задачы — забясьпечыць рэлігійнае прыкрыцьцё савецкага рэжыму і яго падтрымку вернікамі — атрымала «патрыярха», праславуты «Часопіс Маскоўскай Патрыярхіі», некаторую колькасьць цэркваў і адпаведную колькасьць укаранёных у яе «епіскапат» афіцэраў НКУС.

У гэтым і заключалася тое «ўваскрэшаньне» Сьвятой Русі, пра якое апавядаюць ідэолагі Маскоўскай Патрыярхіі. Тут жа ляжыць і тлумачэньне таго, чаму яны так чапляюцца за міф аб «вялікай айчыннай» вайне і ніколі ад яго не адмовяцца. Гэты міф стаіць на той жа самай хлусьні, што і Маскоўская Патрыярхія. Ён прыкрывае таямніцу яе беззаконнага паходжаньня і апраўдвае яе здрадлівыя паводзіны падчас вайны. Прызнаць хлусьню гэтага міфа — значыць падарваць падставы існаваньня Маскоўскай Патрыярхіі.

Бо калі гэтая вайна Айчынная, то тады Маскоўская Патрыярхія зрабіла тое, што і заўсёды рабіла Руская Царква — дабраславіла праваслаўны народ на барацьбу з варожым нашэсьцем. Калі ж гэтая вайна не Айчынная, то тады і Маскоўская Патрыярхія, якая заклікала абараняць антыхрысьціянскі савецкі рэжым, аказваецца здраднікам Праваслаўя і Расеі, становіцца не гістарычнай Рускай Царквой, а тым, кім і зьяўляецца на самай справе — некананічнай структурай, якая вядзе свой пачатак не ад Госпада Ісуса Хрыста, а ад таварыша Сталіна.

Таму пра Маскоўскую Патрыярхію трэба сказаць наўпрост, што яе роля ў Савецка-германскай вайне, а пазьней у разьдзіманьні міфа аб «вялікай айчыннай» вайне зьяўляецца самай ганебнай. Актыўна эксплуатуючы хрысьціянскую фактуру і сімволіку, мітрапаліт Сергій і яго саўдзельнікі ўжылі свой падман на падтрымку злачыннага сатанінскага рэжыму, молячыся аб яго дабрадзействе і выдаючы яго за нацыянальную ўладу.

Гэтыя малітвы аб арміі Чырвонага Звера (Апок. 17:3), як аб «хрысталюбівым воінстве», гэтыя заклікі абараняць ганіцеляў Царквы, як уладу хрысьціянскую, зьяўляюцца адным з найбольш значных блюзьнерстваў ў царкоўнай гісторыі і цяжкім грахом.

Для праваслаўнага чалавека цалкам відавочна, што савецка-германская вайна можа быць «айчыннай» і «сьвятой» толькі для тых, для каго Бацькаўшчынай зьяўляецца не Русь Святая, а Саўдэпія. І нездарма праўдзівая Руская Царква ў гэтай вайне дабраслаўляла — у асобе Першагерарха РПЦЗ мітрапаліта Анастасія (Грыбаноўскага) — не Чырвоную армію, а «… усялякую зброю, якая накіроўвалася супраць чырвонай сатанінскай ўлады…».

Апалагеты мітрапаліта Сергія, якія захапляюцца яго «патрыятычнай» дзейнасьцю ў ходзе вайны, паказваюць гэтым толькі наколькі глыбока і незваротна яны страцілі духоўную сувязь зь гістарычнай Рускай Царквой і праваслаўнай Расеяй, наколькі яны не адчуваюць іх боляў і не падзяляюць іх пакут. Таму стаўленьне да савецка-германскай вайны — гэта крытэр ня толькі сапраўднага рускага патрыятызму, але ў пэўным сэнсе і крытэр сапраўднага Праваслаўя, так што той, хто лічыць гэтую вайну «вялікай айчыннай» і «сьвятой», ні рускім патрыётам, ні праўдзіва-праваслаўным хрысьціянінам уважацца ніяк ня можа.

Цяпер разгледзім другую частку міфа аб «сьвятой» вайне — менавіта сьцьвярджэньне пра быццам бы адбылае ў ходзе вайны адраджэньне Расеі й пра СССР, як пра яе законнага гістарычнага пераемніка.

Думаецца, няма неабходнасьці падрабязна тлумачыць, што ніякае адраджэньне немагчымае без праўдзівага пакаяньня ў грахах, якія прывялі да падзеньня. Гэта аксіёма хрысьціянскай маральнасьці. Мы ўжо гаварылі й паўтараем зноў, што такога пакаяньня ў граху ўдзелу ў сатанінскай рэвалюцыі, граху адступніцтва ад Веры, граху актыўнай падтрымкі антыхрыстовый улады і пасіўнага саўдзелу ў яе злачынствах рускі народ за нешматлікімі выключэньнямі ня выявіў ні падчас вайны, ні пасьля яе, ні нават да сёньняшняга дня.

Пры адсутнасьці ж пакаяньня адраджэньне становіцца крывадушшам і далей прыгожых слоў ніколі не ідзе.

Дарэмна нас сталі б запэўніваць, што гэта пакаяньне можа быць заменена ахьвярным патрыятызмам, перанесенымі пакутамі або проста страціла сэнс «за тэрмінам даўніны». Патрыятызм, які прыводзіць не да Хрыста, а пастаўлены на службу антыхрыстовага рэжыму, вядзе не да выратаваньня, а да яшчэ большага асуджэньня такіх «патрыётаў». Таксама і пакуты без пакаяньня вядуць ня ў рай, а яшчэ далей у пекла. «Даўніна» ж у духовай вобласьці дзейнічае наўпрост процілеглым чынам, чым у крымінальным праве, і кожны грэх пры працяглай адсутнасьці пакаяньня мае ўласьцівасьць не зьнікаць, а, наадварот, паглыбляцца, укараняцца і разьвівацца.

Нарэшце, выдумшчыкам небыліц пра «адраджэньне» Расеі (і нават «святой Русі») пры Сталіне, варта было б проста ўспомніць, як і пры якіх абставінах гістарычная Расея загінула. Тады пры наяўнасьці элементарнай сумленнасьці ім стане ясна і тое, як і на якіх шляхах гістарычная Расея можа адрадзіцца.

Бальшавікі, якія прыйшлі да ўлады 25 Кастрычніка 1917 г., не хавалі, што іх мэтай зьяўляецца зьнішчэньне расейскай дзяржаўнасьці. І 22 лістапада 1917 г. выдалі дэкрэт «Саўнаркама» аб адмене ўсіх законаў Расейскай дзяржавы. Сваімі наступнымі дэкрэтамі й дзеяньнямі бальшавікі распусьцілі ўсе ўрадавыя ўстановы і органы мясцовага самакіраваньня. Адмовіліся ад усіх фінансавых абавязальніцтваў (як унутраных, так і зьнешніх) і ад усіх заключаных Расеяй дамоваў. Звольнілі ўсіх рускіх паслоў. Зьнішчылі рускія: войска, паліцыю, суд (грамадзянскі ды крымінальны), школу і ўніверсітэт. Экспрапрыявалі прыватную ўласнасьць, скасавалі ўсю дзяржаўную сімволіку (у тым ліку ўзнагароды). Пазбавілі Царкву ўсіх яе правоў, г.зн. завяршылі зьнішчэнне расейскай дзяржаўнасьці. Ленінская банда цалкам разарвала прававую пераемнасьць з гістарычнай рускай уладай і ад Расеі адраклася.

На месцы зьнішчанай Расеі бальшавікі стварылі сваю ўласную таталітарную дзяржаву — СССР, якая заўсёды і ДЭМАНСТРАТЫЎНА падкрэслівала, што ў яе з «царскай Расеяй» нічога агульнага няма. У СССР само захаваньне падданства Расейскай імперыі лічылася дзяржаўным злачынствам, і кожны рускі з «царскім» пашпартам, насьцігнуты Чырвонай арміяй у Еўропе ці Кітаі, падлягаў арышту, высылцы ці расстрэлу.

Аўтары фантастычных гісторый аб пераемнасьці СССР і Расеі, пра СССР як прадаўжальніка Вялікай Расеі нібы не бачаць, што гэты «прадаўжальнік» ніколі, ні адзінага дня пераемнікам Расеі сябе не прызнаваў. Бо калі б ён гэта зрабіў, то давялося б усе скрадзеныя ў рэвалюцыю грошы вярнуць ранейшым уладальнікам, а савецкую ўладу прызнаць ўзурпатарскай. Яны ня бачаць, што стваральнікі савецкай імперыі па законах імперыі Расейскай зьяўляюцца злачынцамі, і што, калі б сапраўды Другая сусьветная вайна прывяла да аднаўленьня Расеі, то з СССР адбылося б тое самае, што зрабілі саветы зь Нямеччынай: Сталін і ўсё Палітбюро былі б павешаны, маўзалей Леніна — разбураны, ЦК ВКП(б) у поўным складзе адправіўся б на катаргу, КПСС, УЛКСМ і ЧК-ОГПУ-НКВД былі б забароненыя як арганізацыі злачынныя, а іх члены падвергнутыя адказнасьці па закону. Чырвоная армія была б распушчаная, «народны герой» маршал Жукаў ператварыўся б у самага звычайнага чырвонага ка́та, дэзерціра, здрадніка прысязе, а ўсе яго ордэны з сатанінскім пентаклем — у знакі адсутнасьці гонару, насіць якія ганебна.

Сапраўднае адраджэнне Расеі й рускай дзяржавы можа пачацца не раней, чым будзе зьнішчана савецкая (цяпер перабудаваная ў расеянскую) сістэма. І гэта зьнішчэньне зьяўляецца галоўнай і неабходнай, хоць, вядома, і недастатковай умовай такога адраджэньня. Пакуль юрыдычна, палітычна і духоўна ня будзе разарваная пераемнасьць з СССР і не адноўлена пераемнасьць зь Белай Расеяй, ўсе размовы аб адраджэньні Расеі зьяўляюцца толькі размовамі, калі не свядомай хлусьнёй.

Што да вонкавых зьмен савецкага рэжыму, якія адбыліся ў ходзе вайны і якія многія прымаюць за прыкметы адраджэньня, трэба сказаць наступнае.

Варта памятаць, што пры ацэнцы падзей і зьяў трэба глядзець не на зьнешнюю форму, а на ўнутраны зьмест. Гэта ўменьне ўбачыць за вонкавай абалонкай патаемную сутнасьць асабліва патрабуецца, калі гаворка ідзе пра падзеі перад-антыхрыстовага часу, бо антыхрыст зьявіцца як найвялікшы падманшчык і будзе імкнуцца ва ўсім зьнешнім пераймаць Хрыста, унутры ж уяўляючы поўнае адступленьне ад Яго.

З гэтага пункту гледжаньня ўсе сталінскія трукі, накіраваныя на зьмяненьне вонкавага аблічча яго рэжыму, ня маюць ніякага значэньня, бо ніколькі не закраналі самой яго сутнасьці. Сутнасьць гэтая як была, так і засталася антыхрыстовыя, як і сам Сталін зьяўляўся папярэднікам Антыхрыста. Ня бачыць гэтага можа толькі той, хто згубіў жывое пачуцьцё Хрыста.

Прыбраць з Чырвонай арміі камісараў (замяніўшы іх палітрукамі — савецкі «аналаг» палкавых сьвятароў) і перайменаваць яе ў Савецкую Сталіну было лёгка, паколькі сутнасьць бальшавіцкай арміі не ў інстытуце камісараў і не ў назве. А ў тым, што гэтае «войска» ўзброенай сілай ўкараняла бязбожны камунізм па ўсім сьвеце. Адсутнасьць камісараў не перашкодзіла сталінскім дывізіям захапіць паў-Еўропы ды траціну Азіі й усталяваць там камунізм па савецкім узоры.

Аб увядзеньнi Сталіным новых узнагарод мы павінны сказаць, што ўзнагароды Рускай арміі ў арміі Савецкай не прызнаваліся, і за нашэньне іх можна было атрымаць лагерны тэрмін. Таму праславуты маршал Георгій Жукаў, які атрымаў у Рускай Арміі Георгіеўскі крыж, пасьля таго як ён з гэтай арміі дэзерціраваў і запісаўся ў войска Троцкага, ніколі яго больш не апранаў. Нават калі хавалі савецкага маршала, то несьлі за яго труной ўсе атрыманыя ім ўзнагароды, не выключаючы самых дробязных медалёў, але ня несьлі Георгіеўскага крыжа.

Сталін, як папярэднік Антыхрыста, наогул ненавідзеў Крыж, таму ў якасьці асноўнай салдацкай узнагароды ён узяў не Георгіеўскі крыж, а прыдумаў новы ордэн Славы ў выглядзе пяціканцовай зоркі Рэмфана — старажытнага акультнага знака.

Што да ўвядзеньня пагонаў, дык тут дастаткова паказаць, што пагоны ўвялі ня толькі ў арміі, але і ў НКУС, так што лубянскія сьледчыя да 1943-га года катавалі без пагонаў, а пасьля 43-га з тым жа посьпехам — з пагонамі. І расстрэлы ў падвалах Лубянкі працягваліся, не слабнучы, не зважаючы на ​​перайменаваньне чэкісцкага «наркамату» ў чэкісцкае «міністэрства».

Замена Інтэрнацыяналу на новы сталінскі гімн можа падмануць толькі людзей духоўна сьляпых або проста тых, хто не чытаў тэксту гэтага гімна, дзе ўсхваляецца «партыя Леніна, партыя Сталіна». Свой жа тост аб «вялікім рускім народзе» Сталін сказаў тады, калі касьцяк гэтага вялікага народу ён ужо бязьлітасна зьнішчыў фізічна.

І так ва ўсім: за прывабнай абалонкай — ранейшы атэістычны і антырускі дух савецкай сістэмы. І ярчэй за ўсё гэта відаць на прыкладзе менавіта той структуры, зь якой і выйшлі вядучыя ідэолагі-тэарэтыкі «вялікай айчыннай» вайны, — на прыкладзе Маскоўскай Патрыярхіі.

Створаная ў 1943 г., па асабістым указаньні Сталіна, як філіял МГБ-КДБ, гэтая ілжэ-Царква зрабілася паслухмянай палітычнай прыладай савецкага рэжыму, але захавала пры гэтым бачнасьць Праваслаўя і выдае сябе за гістарычную Рускую Царкву. У рэчаіснасьці ж з рускім Праваслаўем яна вырабляе тое ж, што вынайдзеныя Сталінам савецкі патрыятызм і нацыянал-бальшавізм зрабілі з патрыятызмам рускім.

Зьяўляючыся правобразам ілжэ-Царквы апошніх часоў, Маскоўская Патрыярхія пад выглядам служэньня Хрысту служыць Антыхрысту і да гэтага дня, уводзячы ў зман сваю паству і постсавецкае насельніцтва Расеі, якое і цяпер жыве, практычна нічога не ведаючы аб сапраўдным Хрысьціянстве.

І гэта зусім не выпадкова, бо толькі такое асяроддзе і можа спарадзіць людзей, гатовых прыняць Антыхрыста за Хрыста і таму ня здольных адрозьніць хрысьціянскую Расійскую Імперыю ад антыхрыстовай падробкі пад яе ў выглядзе пасьляваеннага сталінскага СССР.

У заключэньне паспрабуем зразумець, якім жа чынам міф аб «вялікай айчыннай» вайне мог атрымаць такое шырокае распаўсюджаньне ў масавай сьвядомасьці і дагэтуль падтрымліваецца ня толькі намаганьнямі афіцыйнай прапаганды, але ў значнай меры і добраахвотна шырокімі пластамі людзей.

Зразумела, што для многіх франтавікоў, якія вырасьлі ўжо пры бальшавіках, удзел у гэтай вайне назаўжды застаўся самым яркім успамінам іх асабістага жыцьня. Такім людзям цяжка прызнацца самім сабе, што яны ваявалі не за правую справу, а проста былі выкарыстаныя. Для некаторых гэта страшней рукапашнага бою.

Але гэты міф падзяляецца ня толькі франтавікамі (іх амаль ужо няма), а велізарнай большасьцю нашых сучасьнікаў, якія зусім не памятаюць тую вайну.

У сталінскія часы гэты міф ахвотна прымаўся таму, што прапаноўваў зручнае прабачэньне граху адступніцтва, здрады, згодніцтва і супрацоўніцтва з бальшавіцкай уладай, у якім у большай ці меншай ступені былі вінаватыя ўсе, хто захаваў жыцьцё пад камуністамі.

Яшчэ 15-20 гадоў таму паўсюднае прыманьне гэтага міфа можна было растлумачыць татальным абалваньваньнем людзей, якія ня мелі ў тых умовах доступу да праўды і чарпалі веды аб рускай гісторыі з хлусьлівых савецкіх газет, радыё і тэлебачаньня. Але з крахам КПСС і савецкай імперыі кожны жадаючы атрымаў магчымасьць азнаёміцца ​​з наяўным гістарычным матэрыялам, асэнсаваць яго і зрабіць адпаведныя высновы [так разважаць - зусім ня ведаць масу. - Рэд.].

Цяпер, пасьля 15-ці гадоў адноснай інфармацыйнай свабоды, стала ясна, што справа не ў недахопе гістарычных ведаў. Велізарная большасьць «патрыётаў» азнаёмілася з сапраўднай гісторыяй Расеі й Другой Сусьветнай вайны, са спадчынай рускага Замежжа, з рускай праваслаўнай ідэалогіяй, але гэтае знаёмства не адхіліла іх ад савецкіх міфаў. Гэтыя ілжывыя міфы падвергліся толькі рознага кшталту ўдасканаленьням, але ў аснове сваёй не зьмяніліся.

[для любога “расейскага патрыёта” і савецкія, і расейскія міфы мала адрозьніваюцца па сваёй галоўнай уласцівасьці - яны апраўдваюць і нават узьвялічваюць галоўную для любога “патрыёта” каштоўнасьць - імперскую сутнасьць Расеі-СССР; таму і савецкія, і расейскія міфы для яго аднолькава каштоўныя; розьніцу бачаць толькі нацыянал-патрыёты - рускія нацыяналісты, бо для іх Расея без рускага народу каштоўнасьці ня мае; г.зн., што “расейскія патрыёты” (а на справе, расейскія імперыялісты) раней ці пазьней “зьядуць” і рускіх нацыяналістаў, і рускі народ, і… саму Расею; толькі пакуль яны магчымасьці такога канца не адчуваюць... - Рэд.]

Гэта датычыць і міфа аб «вялікай айчыннай» вайне, у стаўленьні да якога сучасная патрыятычная сьвядомасьць уяўляе сабой найбольш жудасную карціну.

Ствараецца ўражаньне, што нашы сучасьнікі ўжо ня здольныя думаць катэгорыямі, у межах якіх толькі й магчымае правільнае разуменьне патрыятызму. Людзі страцілі ня толькі гістарычную памяць, але і перасталі быць рускімі людзьмі ў сапраўдным сэнсе гэтага слова. Яны не разумеюць і не адчуваюць, чым і як жыў рускі чалавек на працягу стагоддзяў сваёй гісторыі, не падзяляюць яго радасьцяў і смуткаў. Страціўшы ўсе маральныя і духоўныя арыентыры, яны савецкае лічаць сваім, родным, «рускім». Барацьбу з савецкай сістэмай — «здрадай Радзіме». А сапраўдную здраду Радзіме ў выглядзе ганебнага ўдзелу ў злачынстве гэтай сістэмы — «патрыятычным служэньнем» [а мы пра што?; нават механізм зьявы паказалі. - Рэд.].

Менавіта за апошнія 15 гадоў адноснай свабоды, калі няма гвалту над сумленьнем і ўпалі многія зьнешнія перашкоды, стала ясна, што размовы аб тым, што рускага народу як гістарычнага народу больш няма, што ён штучна заменены народам савецкім і «расеянскім», не зьяўляюцца нечай фантазіяй. Гэта горкая рэальнасьць нашых дзён. Мы назіраем апошнія этапы сыходу рускага народу зь гісторыі, калі ён у большасьці сваёй масы яшчэ існуе як біялагічная разнавіднасьць, але ўжо не ўяўляе сабой гістарычнай і культурнай зьявы. І толькі тыя дзясяткі (ці ледзь сотні) тысяч раскіданых па ўсёй краіне і расьсеяных у замежы людзей, якія не забыліся пра сваю рускасьць у духоўным, дзяржаўным і гістарычным сэнсе, па сутнасьці зьяўляюцца сапраўднымі рэшткамі рускага народу. Такі на сёньня сумны вынік 88-ці гадовага [хутка 100-гадовага. - Рэд.] бальшавіцкага кіраваньня.

Міф пра «вялікую айчынную» вайну таму і зацьвердзіўся ў масавай сьвядомасьці, што цяперашняе насельніцтва краіны — гэта не нашчадкі тых, хто аказваў духоўны і фізічны супраціў бальшавізму і адстойваў сваю рускасьць да канца. Такія людзі фізічна вынішчаліся савецкай сістэмай, альбо сыходзілі ў катакомбы і замежжа. У жывых жа заставаліся тыя, хто згаджаўся адрачыся ад сваёй рускасьці й прыняць хлусьню за праўду, хто прымірыўся з бальшавізмам, пайшоў да яго ў слугаваньне, а то і сам стаў у шэрагі катаў Расеі. Сучаснае нам пакаленьне — гэта нашчадкі менавіта такіх, ужо не рускіх людзей.

І хоць нашы сучасьнікі маюць поўную магчымасьць парваць з застарэлай хлусьнёй, зьвярнуцца да Бога і зноў стаць Рускім Народам, але за нямногімі выключэньнямі яны ўпарта ідуць шляхам сваіх бацькоў і дзядоў. Ад якіх па спадчыне перанялі бязбожнасьць, згодніцтва з хлусьнёй, перакручаны патрыятызм, пакорлівасьць акупацыйнаму рэжыму і гатовасьць радавацца яго радасьцям, сьвяткаваць яго сьвяты і адзначаць яго перамогі, якія ўсе да адной ёсьць перамогі над Расеяй і Рускім народам.

І самая страшная з гэтых перамог, якая гістарычна дабіла нашу Айчыну — гэта перамога ў савецка-германскай вайне, якую выхаваныя гэтым рэжымам людзі паслухмяна называюць «Вялікай Айчыннай» вайной».

(канец артыкула В.Росава)

-

Ад рэдакцыі.

Абмеркаваньне нашага стаўленьня да адзначэньня 9-маяў цяперцамі ў Беларусі й расейскай імперыякратыяй у Расеі мы вырашылі перанесьці на больш позьні час, пасьля выстаўленьня дадатковых матэрыялаў, прысьвечаных Другой сусьветнай.

З адыходам у мінулае яшчэ аднаго году пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны 1939-45 гг. улады Расеі й залежнай ад іх Беларусі ўсё грамчэй адзначаюць чарговую гадавіну пераможнага заканчэньня “Великой отечественной войны 1941-45 гг.”. Усё сьведчыць пра тое, што гэтыя адзначэньні будуць працягвацца і пасьля сьмерці апошняга ветэрана той вайны. Мы ўжо ня раз пратэставалі супраць блюзьнерскага выкарастаньня палітычнымі прайдзісьветамі вялікай трагедыі, якая адбылася ў тыя гады ў дачыненьні найперш да беларускага, украінскага, расейскага народаў — не для ветэранаў і тым больш не для блізкіх славянскіх народаў прызначаецца гэтае адзначэньне… Як прыстойныя людзі, мы мусім пратэставаць. З нагоды выстаўляем артыкул, прысьвечаны азначанай тэме, невядомага нам В. Росава (узяты адсюль: http://my.mail.ru/community/stalin_criminal/43AF130DAA1BA384.html). Адразу папярэджваем: аўтар ня ёсьць пасьлядоўны беларускі ці рускі дэмакрат. Па кантэксьце бачна, што ён расейскі нацыяналіст, патрыёт, праваслаўны й, такім чынам — імперыяліст (таму пасьля выстаўленьня яго артыкула мы тое-сёе вымушаны будзем дадаткова абмеркаваць). Аднак многія думкі нават такога чалавека што да цяперашняга адзначэньня “9-маеў” нельга не прызнаць слушнымі…

Рэдакцыя.       

«Мы ня выйдзем з гэтай праклятай смуты,
пакуль не аддзелім сумленна і шчыра праўду ад хлусьні
і не пачнем стойка і мужна вымаўляць праўду »
І.А. Ільлін.

«Адным з найбольш стойкіх міфаў савецкай прапаганды, што перайшлі з камуністычнай эпохі ў наш час, зьяўляецца міф аб «вялікай айчыннай» вайне. Гэты міф аднолькава падзяляецца афіцыйнай уладай і апазіцыяй, камуністамі й «патрыётамі», атэістамі й вернікамі ўсіх афіцыйных канфесій. Калі ў чым і дасягнута ў цяперашняй РФ «згода і прымірэньне», дык гэта ў пытаньні пра стаўленьне да савецка-нямецкай вайны, якая адзінадушна шануецца як «айчынная», «вялікая» і «сьвятая».

Зьмест міфа аб «айчыннай» вайне сьцісла такі. У чэрвені 1941 г. краіна, якая жыла мірным жыцьцём, падверглася нічым не справакаванаму нападу з боку падступнага і жорсткага ворага, які імкнуўся ператварыць краіну ў калонію, а яе насельніцтва — у рабоў. Але савецкі (рускі) народ і яго войска, паказаўшы ўзоры нябачанага гераізму, адстаялі свабоду і незалежнасьць сваёй радзімы, разграміўшы гітлераўскую Нямеччыну і вызваліўшы Еўропу і сьвет ад «карычневай чумы».

Хто ж быў сапраўдным здраднікам?

Маецца мноства разнавіднасьцяў гэтага міфа, але ў любым зь іх СССР выдаецца за гістарычную Расею, Чырвоная армія — за Рускую, а бальшавіцка-сталінскі ўрад — за ўрад нацыянальны, рускі. Адпаведна і перамога ў гэтай вайне падаецца як найвялікшая перамога рускага народу за ўсю яго гісторыю, як апафеоз вайсковай славы Расеі.

Некаторыя «праваслаўныя» ідэолагі (з Маскоўскай Патрыярхіі) ідуць яшчэ далей і імкнуцца падаць гэтую вайну ня проста як трыюмф «рускай» зброі, а як пераможную вайну за Праваслаўную Русь, як «сьвятую» вайну за ідэалы рускай праваслаўнай цывілізацыі, якая прывяла да ўваскрашэньня Сьвятой Русі (аднаўленьне «патрыяршаства», адкрыцьцё цэркваў і г.д.). Сталін ўяўляецца імі ўжо не найвялікшым у гісторыі ганіцелем царквы, а новым Канстанцінам Вялікім, богадараваным правадыром, які быццам бы аднавіў гістарычную пераемнасьць з праваслаўнай самадзяржаўнай Расеяй і адрадзіў расейскую дзяржаву ў яе ранейшай (або нават небывалай) велічы.

Некаторыя публіцысты з гэтага лагера адкрылі й «духоўны» сэнс савецка-нямецкай вайны: аказваецца, «патрыятычны подзьвіг» рускага народу адкупіў грэх яго ўдзелу ў антыхрыстовай рэвалюцыі.

Міф пра «вялікую айчынную» вайну настолькі трывала ўкараніўся ў масавай сьвядомасьці, што ўжо не падвяргаецца ні найменшаму сумневу. Ён проста недатыкальны для крытыкі. Любыя спробы аспрэчваць яго ўспрымаюцца як нечуванае блюзьнерства. Даходзіць да таго, што называцца рускім патрыётам можна толькі пры ўмове згоды з гэтым міфам ў той ці іншай форме.

Між тым, наўрад ці ёсьць нешта больш несумяшчальнае з рускім патрыятызмам, чым гэты ілжывы міф, узгадаваны камуністычнай прапагандай і падхоплены цяперашнімі патрыётамі, не выключаючы і праваслаўных. Прызнаць гэты міф за праўду можна, толькі зусім забыўшыся, чым СССР адрозьніваўся ад Расеі, а савецкі патрыятызм — ад патрыятызму сапраўднага, гэта значыць, рускага. Такая «непамятлівасьць» стала звыклай для большасьці сучасьнікаў, якія, пачуўшы аб «вялікай айчыннай» вайне, ніколі не задаюць сабе пытаньне: а якія ўмовы неабходныя для таго, каб вайну можна было назваць Айчыннай?

Для таго, каб вайна была Айчыннай, яшчэ недастаткова, каб яна вялася на рускай тэрыторыі й арміяй, якая складаецца з этнічна рускіх людзей. Ня робіць вайну Айчыннай і самаахьвяраваньне салдат, якія змагаюцца і паміраюць на фронце. Гэта трэба падкрэсьліць, бо абаронцы міфа аб «вялікай айчыннай» вайне пастаянна спасылаюцца на воінскія подзьвігі, зьдзейсьненыя савецкімі («рускімі») салдатамі ў гэтай вайне, на «масавы гераізм» як доказ яе айчыннага характару.

Зусім ня кожны подзьвіг заслугоўвае шанаваньня і павагі. Варта ўзгадаць, што на савецка-нямецкай вайне, як і на кожнай вайне, подзьвігі зьдзяйсьняліся па абодва бакі фронту. Нямецкія салдаты паказалі ў баях ня менш доблесьці й мужнасьці, чым салдаты савецкія. Напрыклад, пры абароне г. Холма, у баях за Царыцын (Сталінград), пры штурме Севастопаля або пры абароне Берліна. 16-гадовыя нямецкія школьнікі, узброеныя толькі «фаустпатронамі» і аўтаматамі, зьнішчыўшы ў вулічных баях у Берліне да 1000 савецкіх танкаў Т-34 й ІС-2, паказалі выбітную доблесьць. Гэтыя фольксштурмаўцы — сапраўдныя героі, яны заслужылі свае жалезныя крыжы і маюць поўнае права сказаць, што абаранялі сваю Бацькаўшчыну і пралівалі за яе сваю кроў.

Айчынная вайна магчымая толькі пры наяўнасьці ў краіне нацыянальнай улады і нацыянальнай Арміі. Што ж за ўрад кіраваў і наогул якая ўлада ўсталявалася на тэрыторыі былой Расейскай імперыі да чэрвеня 1941 г, калі ўсчалася савецка-нямецкая вайна?

Кіраваў краінай урад камуністаў-багаборцаў на чале з крымінальнікам Сталіным. Гэты ўрад на працягу чвэрці стагоддзя пасьлядоўна праводзіў палітыку зьнішчэньня гістарычнай Расеі й рускага народу. Ва ўладзе былі людзі, якія ўсё сваё жыцьцё мелі нянавісьць да “праклятай Расеі”, “турмы народаў”, якія марылі аб ператварэньні яе ў «асяродак сусьветнай рэвалюцыі», у агні якой гэтая «царская» Расея павінна была згарэць. Гэтыя людзі прыступілі з 1917 г. да адкрытага ўвасабленьня ў жыцьцё сваіх злачынных планаў.

Краінай кіравала партыя здраднікаў Расеі — тая партыя, якая сваю «дзяржаўную» дзейнасьць пачала са шпіянажу і прапаганды паразы, тэрору, з забойства рускіх афіцэраў, з братаньня на фронце з ворагам, з дэзертырства, са здрады Радзімы. Вышэйшай кропкай гэтай здары стала заключэньне Брэсцкага міру, які аддаваў ворагу 20 губерняў, усе франтавыя запасы, захопленых ваеннапалонных і г. д.

З самага пачатку бальшавікі паказалі сябе як антыруская ўлада, для якой не існуе паняцьцяў Радзіма, Айчына, гонар і абавязак; у якой сьвятыні рускага народу выклікаюць нянавісьць; якая слова “Расея” замяніла словам інтэрнацыянал, а рускі нацыянальны сцяг — чырвоным сьцягам; якая і па сваім нацыянальным складзе была, відавочна, нярускай: у ёй пераважалі чужынцы.

За 24 гады свайго валадарства бальшавіцкая («савецкая») ўлада дамаглася велізарных посьпехаў у справе зьнішчэньня гістарычнай Расеі. Былі пасьлядоўна вынішчаны ўсе саслоўі: дваранства, купецтва, сялянства, духавенства, адукаваны пласт (у тым ліку пагалоўна рускае афіцэрства) — і разбураныя ўсе дзяржаўныя інстытуты ранейшай Расеі: армія, паліцыя, суд, мясцовае самакіраваньне, дабрачынныя ўстановы і г.д.

Праводзілася сістэматычнае зьнішчэнне рускай культуры — падрываліся цэрквы, рабаваліся музеі, іх экспанаты па дэмпінгавых цэнах прадаваліся за мяжу. Быў заменены каляндар, народ пазбавілі рускіх сьвятаў. Пераназываліся гарады і вуліцы, вытручваліся рускія сямейныя і бытавыя традыцыі, ліквідаваліся рускія навука і школа.

Была выкрэсьлена і аплявана ўся руская гісторыя. Замест зьнішчанага рускага стваралася чырвона-касмапалітычнае і савецкае, пачынаючы ад Чырвонай арміі й чырвонай прафесуры, і заканчваючы савецкай арфаграфіяй і савецкім спортам.

Наша зямная Айчына — Расея — была фактычна зьнішчана.

Яе тэрорам ператварылі ў Саўдэпію, якая была поўным адмаўленьнем Расеі — анты-Расеяй. Рускі чалавек ня мае права забываць, што пасьлядоўнае адмаўленьне рускай дзяржаўнасьці — гэта тое, на чым стаяў і чым падкрэсьлена хваліўся савецкі рэжым.

Называцца нацыянальнай уладай такі рэжым ня мае ніякага права. Ён павінен быць вызначаны як антынацыянальная акупацыйная ўлада, зрынаньне якой кожны сумленны патрыёт можа толькі вітаць.

Яшчэ больш выразна выглядае справа з наяўнасьцю ў краіне нацыянальнай арміі, бо антынацыянальная і антынародная сутнасьць Чырвонай (Савецкай) арміі ясная кожнаму, хто больш-менш блізка з гэтай арміяй сутыкнуўся.

Кожны рускі, які захаваў нацыянальную памяць, пагодзіцца, што Чырвоная Армія (РККА) ніколі не зьяўлялася ні прадаўжальнікам традыцый, ні прававым пераемнікам Рускай Імператарскай Арміі (такой была і застаецца да сёньняшняга дня армія Белая).

Чырвоная армія была створана бальшавікамі замест зьнішчанай імі Рускай Арміі. Прычым стваральнікі, кіраўнікі й касьцяк асабістага складу гэтай арміі былі альбо іншародцамі, альбо адкрытымі здраднікамі Радзімы, здраднікамі прысязе і дэзертырамі з Арміі Рускай.

Гэтая армія ў Грамадзянскую вайну зьняславіла сябе марадзёрствам, забойствамі рускіх афіцэраў і нечуваным гвалтам над рускім народам. Пры сваім стварэньні яна папаўнялася розным збродам — ​​вясковымі люмпенамі, чырвонагвардзейцамі, матрасьнёй, крымінальнымі элементамі, мадзьярамі, латышамі й іншымі «інтэрнацыяналістамі». Каля адной траціны яе асабовага складу складалі кітайцы, якія праславіліся сваёй зьвярынай жорсткасьцю і бесчалавечнымі, лютымі катаваньнямі ў дачыненьні да палонных белагвардзейцаў і грамадзянскага насельніцтва Сібіры і Далёкага Усходу.

У «камскладзе» Чырвонай арміі члены бальшавіцкай партыі складалі: у 1920 -10,5%, у 1925 — 40,8%, у 1930 — 52%, а з канца 1930-х гадоў камуністамі або камсамольцамі былі занятыя ўсе камандныя пасады. Гэтая армія была насычана даносчыкамі НКУС і палітрукамі, яе лёсамі вяршылі камісары. Яна ўяўляла сабой не нацыянальную Армію, а партыйнае войска ВКП (б) — КПСС. Лозунг гэтай арміі быў не «За Веру, Цара і Айчыну!», а «Даеш Інтэрнацыянал!»

Гэтая армія першапачаткова стваралася не для абароны, а для прыгнёту нашай Айчыны і ператварэньня яе ў «плацдарм сусьветнай рэвалюцыі», зь якога яна павінна была весьці наступальную вайну за распаўсюд багаборчага камунізму па ўсім сьвеце.

У ходзе Грамадзянскай вайны РККА акупавала і заваявала Расею, падавіла супраціў рускага народу бальшавікам і ў далейшым заўсёды прыходзіла на дапамогу катам і карнікам з ЧК-ОГПУ-НКВД-МГБ-КГБ-ФСБ, калі народны супраціў прымаў асабліва шырокі размах, і сіламі адных чэкістаў справіцца зь ім было немагчыма.

Таму для Расеі й рускіх Чырвоная армія заўсёды была войскам прыгнятальнікаў, і яна ня мае ніякага дачыненьня да Арміі Рускай. Рэшткі Рускай арміі генерала Врангеля эвакуяваліся ў лістападзе 1920 г. з Крыму, і з тых часоў на тэрыторыі былой Расійскай імперыі ніякіх рускіх войскаў больш не было.

У прыватнасьці, у Крыму наогул засталося мала рускіх — пераможцы забілі кожнага другога з пакінутых мірных жыхароў. Сьмерць большасьці была жудасная — людзей бітком набівалі ў старыя баржы, прывязвалі за ногі да таплякоў і тапілі ў моры.

Да чэрвеня 1941 г. рускі народ, пазбаўлены сваіх нацыянальных улады і арміі, знаходзіўся пад чырвонай акупацыяй і ня мог весьці ніякай Айчыннай вайны да таго часу, пакуль не вызваліўся б ад гэтай жахліва-жорсткай улады савецкіх акупантаў і не аднавіў бы сваю рускую нацыянальную Уладу і рускую нацыянальную Армію.

Напад Нямеччыны на СССР усе сапраўды рускія людзі ўспрынялі не як пачатак «вялікай айчыннай» вайны, а як магчымасьць (і прытым апошнюю) вызваліць сваю Радзіму ад акупантаў-бальшавікоў і аднавіць гістарычную Расею. Менавіта таму насельніцтва СССР сустракала немцаў кветкамі, бачачы ў іх вызваліцеляў ад чырвонага прыгнёту. Менавіта таму столькі надзей зьвязвалася з Крыжовым Паходам Германскага вермахту.

У адразу ж узьніклым Рускім Вызвольным Руху многія ўбачылі нашу нацыянальную армію са старымі рускімі званьнямі, зваротам «спадар», а не «таварыш», з трохкаляровым нацыянальным сьцягам замест чырвоных анучаў і з праваслаўным сьвятарствам замест палітрукоў.

І менавіта таму ўся руская нацыянальная і вайсковая эміграцыя, патрыятызм якой па-за ўсялякім сумневам, якая сваю любоў да Расеі й вернасьць Расеі даказала справай падчас Першай Сусьветнай і Грамадзянскай войнаў, апынулася з пачаткам Савецка-нямецкай вайны на баку Нямеччыны і прыняла ўдзел ва ўзброенай барацьбе супраць СССР за вызваленьне сваёй Радзімы — Расеі.

Таму людзей, што апяваюць «вялікую айчынную» вайну, мы нават ня можам лічыць па-сапраўднаму рускімі людзьмі, бо яны ня толькі не адчуваюць, але і проста не разумеюць глыбіню рускай трагедыі ў Другой сусьветнай вайне.

Мы — рускія — ад гэтай перамогі не атрымалі нічога: ні свабоды духу, ні свабоды перамяшчэньня, ні роспуску канцлагераў і калгасаў, ні магчымасьці сумленна працаваць, адкрыта маліцца і выхоўваць сваіх дзяцей людзьмі рускага духу і рускай культуры.

Каб зразумець, ці была вайна «айчыннай», неабходна таксама паглядзець на яе мэты, яе ход і на яе вынікі.

Сваю мэту — сусьветнае панаваньне — камуністы адкрыта абвясьцілі ў праграме сваёй партыі яшчэ задоўга да прыходу Гітлера да ўлады ў Нямеччыне. Дасягнуць «Сусьветнай рэвалюцыі» меркавалася спачатку ў ходзе Першай Сусьветнай вайны, арганізаванай банкірамі-багачамі, а потым, калі стала ясна, што яна не ўдалася, савецкаму кіраўніцтву прыйшла д’ябальская ідэя арганізаваць Другую Сусьветную вайну.

Сталінскі СССР рыхтаваўся да вайны за перадзел Еўропы сістэматычна і мэтанакіравана з пачатку 1930-х гадоў. У краіне ўсё было падпарадкавана падрыхтоўцы да будучай вайны, уся прапаганда заклікала да гэтай вайны, і прытым не да «айчыннай» вайны, а да захопніцкай, наступальнай, «вызвольнай» вайны.

Калектывізацыя, індустрыялізацыя, пяцігодкі, сямідзёнкі, дзевяцідзёнкі, масавы тэрор, чыстка ў арміі й г.д., усё гэта ў канчатковым выніку мела адну мэту — падрыхтаваць, пачаць і выйграць Сусьветную вайну за перамогу камунізму ва ўсім сьвеце.

Таму проста сьмяхотна гучаць галашэньні чырвоных «патрыётаў» аб тым, што «мы жылі мірным жыцьцём, а фашысты на нас напалі». Мірнага жыцьця Расея ня ведала з 1914 года, а з 1917 г. у краіне ішла вайна бальшавікоў супраць рускага народу, які стаў першай ахьвярай камуністычнай агрэсіі.

Усе рускія людзі ў апошняе пяцігоддзе перад вайной настолькі нацярпеліся ад бальшавіцкай улады, што літаральна малілі аб тым, як бы хто-небудзь хутчэй на Сталіна напаў, скончыў зь ім самім, партыяй, якую ён узначальваў, і іх валадарствам над Расеяй.

Менавіта СССР разьвязаў Другую Сусьветную вайну ў верасьні 1939 г., напаўшы на Польшчу, акупаваўшы краіны Балтыі, адкрыўшы ваенныя дзеяньні супраць маленькай Фінляндыі й Румыніі. (Гл. кнігі Суворава-Рэзуна «Ледакол», «Дзень М», «Апошняя Рэспубліка», «Цень перамогі»; колькі б ні пракліналі Суворава саўкі, абвергнуць яго высновы яны ня могуць).

Ахьвярамі савецкай агрэсіі ў 1939-40 гг. сталі астатнія еўрапейскія дзяржавы, што межавалі з СССР. Пры гэтым тры зь іх (Літва, Латвія, Эстонія) цалкам пазбавіліся незалежнасьці, а два (Фінляндыя і Румынія) — страцілі значную частку сваёй тэрыторыі.

Зь сярэдзіны 1940 г. у краіне вялася інтэнсіўная падрыхтоўка да вайны зь Нямеччынай. І калі б Гітлер не напаў на Сталіна ў чэрвені 1941-га, то сам бы стаў ахьвярай яго агрэсіі не пазьней сярэдзіны ліпеня таго ж года. Гэты факт прызнаецца ўсімі сумленнымі й сур’ёзнымі дасьледчыкамі, якія не прытрымліваюцца «прынцыпу партыйнасьці» ў гісторыі. Напад Гітлера быў папераджальным ударам супраць гатовага да нападу СССР. Усё гэта разам не пакідае ніякага месца для міфа аб «вялікай айчыннай» вайне і паказвае, што гаворка можа ісьці толькі аб проціборстве тыранічнаму бальшавіцкаму рэжыму, які падчас вайны аддаў падначалены яму руская й іншыя пераможаныя народы на нябачаныя пакуты.

Найбольш разумныя міфатворцы «вялікай айчыннай» вайны гатовыя, аднак, прызнаць, што Савецка-германская вайна пачалася ня як «айчынная», а як вайна дзьвюх таталітарных дзяржаў за еўрапейскае панаваньне. Але, кажуць яны нам, вайна пайшла не па сталінскім сцэнары. Яна з наступальнай ператварылася ў абарончую. Вораг быў жорсткі, рускі народ ўсьвядоміў небясьпеку, якая пагражае яму, і, адклаўшы рахункі са сталінскай уладай, устаў на абарону свайго ачага, сваіх жонак і дзяцей. І з гэтага моманту вайна пайшла быццам бы не за Сталіна, а за Радзіму — стала «айчыннай».

Так кажуць савецкія «патрыёты». На гэта мы ім адкажам, што тады вайна Нямеччыны і яе еўрапейскіх саюзьнікаў тым больш зьяўляецца Айчыннай, і прытым Вялікай. Бо, хоць і пачалася з вымушанага нападу, але потым, калі вораг падышоў да межаў Нямеччыны, калі жорсткімі бамбаваньнямі нямецкія гарады былі ператвораныя ў друзы, калі немцам стала пагражаць небясьпека трапіць у сталінскі ГУЛАГ, а іх жанчынам быць згвалтаванымі савецкімі салдатамі-«вызваліцелямі», гэтая вайна прыняла сьвяты характар ​​барацьбы за свой ачаг і за сваіх блізкіх — стала Айчыннай.

Міфатворцы «вялікай айчыннай» ня маюць мужнасьці паглядзець гістарычнай праўдзе ў вочы і ўспомніць пра тое, што «айчыннай» гэтая вайна была абвешчаная зьверху, загадным парадкам. Так вырашыў Сталін, і так з усіх сіл дзяўблі прапагандысты і палітрукі ва ўсіх газетах і на ўсіх сходах, заганяючы ў галовы людзей гэтую новую хлусьню.

Ужо самі інтэнсіўнасьць і мэтанакіраванасьць, зь якімі вялася прапаганда, той размах, які яна прыняла, і тыя каласальныя сродкі, якія былі на яе затрачаны, абвяргаюць хлусьню аб «айчынным» характары вайны. Бо ў сапраўды Айчыннай вайне агітаваць і ўгаворваць людзей абараняць сваю Радзіму ня трэба, гэта для іх у такой жа ступені натуральна, як жыць і дыхаць. Дастаткова яшчэ раз успомніць гісторыю Айчыннай вайны 1812 г., каб апошнія сумневы на гэты конт адпалі.

Паварот у сталінскай прапагандзе менавіта таму і адбыўся, што з усёй відавочнасьцю выявілася нежаданьне рускага народу змагацца за чырвоную «айчыну», што «Айчыннай» гэтая вайна ня будзе ніколі, пакуль існуе сталінская ўлада. Адзінае, што заставалася Сталіну, так гэта пусціць у ход выпрабаваныя бальшавіцкія сродкі - Тэрор і Прапаганду. І сілай, хлусьнёй і падманам прымусіць людзей змагацца і перамагаць. Улетку 1941-га года пасьля страшных паражэньняў Чырвонай арміі паўстала пагроза самому існаваньню камуністычнага рэжыму, і стала ясна, што для выратаваньня гэтага рэжыму патрэбныя надзвычайныя меры.

Сталін на гэтыя меры пайшоў, і ўключыў патрыятызм ў арсенал сродкаў камуністычнай прапаганды.

Гэта быў характэрны сталінскі ход — паставіць сабе на службу тое, што патэнцыйна ўяўляе для цябе сьмяротную небясьпеку (пасьля ён дакладна так вырашыў і праблему з царквой).

Зь бязьмежнай цынічнасьцю і крывадушшам камуністычная прапаганда стала эксплуатаваць патрыятычныя пачуцьці й намаўляць «братам і сёстрам», што вайна вядзецца не дзеля захаваньня ўлады Сталіна, а дзеля абароны шматкроць праклятых гэтай жа прапагандай нацыянальных сьвятынь.

Нараўне з такімі чыста вонкавымі прыёмамі, як увядзеньне пагонаў, перайменаваньне Чырвонай арміі ў Савецкую, замена гімна, перабудова інстытута камісараў і стварэньне ілжэ-царквы «патрыярха» Сергія, гэта дала свой плён.

Можна яшчэ зразумець людзей таго пакаленьня, якія паддаліся гэтаму страшнейшаму падману. Але як можна сёньня ня бачыць глыбокую хлусьню гэтых заклікаў і паўтараць байкі аб «вялікай айчыннай» вайне? — незразумела. Бо прапаганда клікала змагацца не за Расею і нават ня проста за Радзіму, а «За нашу савецкую Радзіму!» або «За Радзіму, за Сталіна!», чым і станавілася бессэнсоўнай уся барацьба. Бо паняцьці «Радзіма» і «Сталін» узаемна несумяшчальныя. Нельга было абараніць сваю Радзіму, не зрынуўшы пры гэтым Сталіна, бо ён і ёсьць галоўны гвалтаўнік, кат і забойца нашай Радзімы-Расеі.

Яшчэ ясьней безгрунтоўнасьць міфа аб «вялікай айчыннай» можна ўбачыць, калі ўспомніць сякія-такія факты з гісторыі гэтай вайны, а таксама яе вынікі. Фактаў гэтых, якія аспрэчваюць савецкі міф, больш чым дастаткова. Але мы ўспомнім толькі некаторыя.

Ці магчымыя ў Айчыннай вайне такія загады, як падпісаны Сталіным, Молатавым, Жукавым й іншымі ваеннымі злачынцамі загад № 270 ад 16 жніўня 1941 г., які патрабаваў сям’і чырвонаармейцаў, што здаліся ў палон, пазбаўляць дзяржаўнай дапамогі — картак (што ў тых умовах азначала немінучую галодную сьмерць), а сям’і камандзіраў, якія здаліся ў палон — арыштоўваць? Відавочна, не.

Немагчымы ў Айчыннай вайне і загад, аддадзены Сталіным у чэрвені 1941-га года, у якім загадвалася зьнішчаць пры адступленьні ўсе без выключэньня населеныя пункты, каб праціўнік ня мог іх выкарыстоўваць. Гэты загад пакідаў насельніцтва рускіх вёсак замярзаць на дарогах. І такі загад можна аддаць, толькі адыходзячы з акупаванай тэрыторыі. Гітлер, калі вайна ішла на тэрыторыі Нямеччыны, не адважыўся зьнішчаць пры адступленьні нямецкія вёскі, разумеючы, што гаворка ідзе аб сваёй зямлі і аб сваім народзе.

Ці магчыма, каб у Айчыннай вайне тыя, хто трапіў у палон, лічыліся «здраднікамі радзімы» і сьвядома пакідаліся паміраць ад голаду ў лагерах ваеннапалонных (дзе галадалі толькі рускія, а астатнія атрымлівалі дапамогу праз Чырвоны Крыж), а па вызваленьні з палону траплялі не на волю, а зноў у канцлагер? Не, такое ў Айчыннай вайне немагчыма. Як і наогул немагчыма весьці Айчынную вайну, маючы ў тыле ў канцэнтрацыйных лагерах і турмах мільёны і мільёны сваіх суайчыннікаў.

Ці сумяшчальныя з Айчыннай вайной такія рэчы, як заградатрады і штрафныя батальёны, дэпартацыі цэлых народаў у адплату за «супрацоўніцтва з ворагам» і наогул само гэтае супрацоўніцтва, якое было настолькі масавым, што колькасьць падраздзяленьняў нямецкай дапаможнай паліцыі пераўзыходзіла колькасьць партызанскіх атрадаў, зь якімі гэтыя падраздзяленьні змагаліся? Не, гэтыя рэчы немагчымыя ня толькі ў «Айчыннай вайне», але наогул у любой вайне, якая вядзецца нацыянальнай арміяй за нацыянальныя інтарэсы сваёй Радзімы!

Што ж гэта за «айчынная вайна», калі чалавек атрымлівае магчымасьць адкрыта вызнаваць сваю айчынную веру, веру сваіх бацькоў — праваслаўнае хрысьціянства — толькі пасьля прыходу акупацыйных войскаў? Бо гэта надзвычайны факт, што толькі з прыходам немцаў сталі паўсюдна адкрывацца царквы, і людзі атрымалі магчымасьць маліцца Богу, не баючыся патрапіць у НКУС.

Калі мы зьвернемся да сапраўднай Айчыннай вайны 1812 г. і ўспомнім, што тады нічога падобнага не было і быць не магло, то хлусьня міфа аб «вялікай айчыннай» вайне стане цалкам відавочнай.

Калі гэтая вайна была «айчыннай», то чаму ж наша казацтва, якое заўсёды было апорай і абаронцам Айчыны, у гэтую вайну сустракала немцаў хлебам-сольлю, а потым плячо ў плячо зь імі змагалася супраць Чырвонай арміі, увайшоўшы ў склад Вермахту ў выглядзе цэлага кавалерыйскага корпуса (15-ы Казацкі, генерала фон Панвіца) і шэраг іншых асобных падраздзяленьняў? Ці не таму, што параўнаньне савецкай акупацыі зь нямецкай было не на карысьць першай?

Савецкія акупанты падчас Грамадзянскай вайны бязьлітасна нішчылі казакаў, а ў калектывізацыю вымарывалі голадам цэлыя казачыя станіцы, якія не выканалі «плана хлебазагатовак». Акупанты ж нямецкія, заняўшы казачыя тэрыторыі, распусьцілі калгасы, дазволілі казакам выбіраць сваіх атаманаў і дазволілі насіць зброю.

Калі акупанты савецкія ў Кафедральным саборы г. Растова-на-Доне зладзілі зьвярынец, а ў Вазьнясенскім вайсковым саборы Навачаркаску — чырвонаармейскія стайні (пры гэтым прах атамана Платава, героя 1812 г., й іншых атаманаў быў імі выкінуты з храма на сьметніцу), то на адкрыцьцё немцамі таго ж Кафедральнага сабора прыйшоў увесь праваслаўны Растоў.

Людзі на свае вочы бачылі, што савецкі рэжым горш усялякай акупацыі, і ў пачатку 1943 года ўсе казацкае насельніцтва Паўночнага Каўказа зьнялося са сваіх месцаў і рушыла ўслед за адступаючымі нямецкімі войскамі! Руская і сусьветная гісторыя ня ведаюць другога такога прыкладу, калі насельніцтва краіны сыходзіла з акупантамі, не жадаючы трапляць у рукі сваіх «вызваліцеляў».

Калі мы шчыра асэнсуем гэты факт, то ад міфа аб «вялікай айчыннай» вайне не застанецца і сьледу.

Але, вядома, самы страшны ўдар па гэтаму міфу наносіць Рускі Вызвольны Рух Другой Сусьветнай вайны, агульна званы ў савецкіх патрыётаў «уласаўскім». Ужо сам той факт, што ў складзе германскага Вермахту (і ў розных дапаможных частках) служыла ў розны час (толькі па афіцыйных дадзеных) больш за 2.500.000 (!) Рускіх і былых савецкіх грамадзян, павінен спыняць ўсе размовы пра «вялікую айчынную» вайну. Бо сапраўды: дзе, калі, падчас якой Айчыннай вайны людзі ў такой колькасьці добраахвотна пераходзяць на бок праціўніка і ваююць у яго шэрагах?

Савпатрыёты не знаходзяць нічога больш разумнага, як абвясьціць гэтых людзей прыроджанымі здраднікамі, шкурнікамі й баязьліўцамі. Гэта адкрытая хлусьня, але нават калі б яна і была праўдай, то застаецца цалкам незразумелым, чаму ж раней за ўсю сваю гісторыю Расія ня ведала такой масавай і маштабнай «здрады». Колькі войнаў правяла Расея, і ніколі не было столькі здраднікаў, перабежчыкаў і «скурнікаў», а вось варта было толькі пачацца «айчыннай» вайне і прытым ня простай, а «вялікай», як сотні тысяч людзей са зброяй у руках перайшлі на бок ворага…

У падраздзяленьні РОНА, Казачыя Часткі, РОА ды іншыя людзі запісваліся нават у 1945 годзе, калі крах гітлераўскай Германіі стаў відавочны, а перамога Сталіна няўхільнай.

Многія чырвоныя «патрыёты» разумеюць сьмяхотнасьць сваіх тлумачэньняў узьнікненьня Рускага Вызвольнага Руху, але зьвяртаюцца да такога шулерскага прыёму. «Што ж гэта вы, асуджаючы паражэнства Леніна, не асуджаеце здраду ўласаўцаў?» — пытаюцца яны. «Як жа можна было выступаць супраць свайго ўраду падчас вайны з вонкавым ворагам?»

Ужо сама пастаноўка пытаньня цалкам выкрывае такіх «патрыётаў», якія лічаць акупацыйны савецкі ўрад «сваім».

Наўпросты ж адказ на іх падступнае пытаньне такі. У 1917 годзе да ўлады прыйшлі бальшавікі, якія разбурылі рускую дзяржаву і зьнішчылі гістарычную Расею. З пункту гледжаньня рускага патрыятызму гэтыя людзі — злачынцы, нават калі б яны дзейнічалі й без дапамогі вонкавага ворага. Зрынуць жа антырускую ўладу гэтых людзей — хоць бы і пры дапамозе яе зьнешніх ворагаў — з пункту гледжаньня патрыятызму ня толькі не злачынна, але і ўхвальна. Менавіта таму паразьнікі-ленінцы — здраднікі, а байцы РОА — не.

За дзесяцігоддзі савецкага праўленьня вырасьлі мільёны людзей, якія называюць сябе рускімі патрыётамі, але ў рэчаіснасьці аб сапраўдным рускім патрыятызьме ня маюць ніякага паняцьця. Стаўленьне да савецка-германскай вайны — надзейны спосаб распазнаньня такіх псеўдапатрыётаў. Але сапраўднай «лакмусавай паперкай» ілжэ-патрыятызму зьяўляецца іх стаўленьне да Рускага Вызвольнага Руху, які ваяваў супраць бальшавізму ў 1940-я гг. Як чырванее лакмусавая паперка ў кіслаце, так і кожны, хто лічыць іх здраднікамі, выяўляе тым самым сваю «чырвань» і поўную адсутнасьць рускага патрыятызму.

Здрада зьдзейсьнілася пазней, у 1945 г., калі генерал Уласаў і частка яго фармаваньняў, ратуючы сваю скуру, перайшлі на бок бальшавікоў. Асноўная ж частка падраздзяленьняў Рускага Супраціву і казацтва сумленна выканалі свой вайсковы абавязак перад Расеяй. Многія змагаліся з чырвонай чумой і пасьля 9-га траўня 1945 г. і загінулі са зброяй у руках. Іншыя трапілі ў палон ці былі выдадзены СССР саюзьнікамі. Большасьць зь іх былі па-зьверску закатаваныя НКУС, расстраляныя або загінулі ў сталінскім ГУЛАГу. Трапіўшае ж у лапы камуністаў рускае вайсковае і казцкае духавенства ЧК-ты ў 1945 г. укрыжоўвалі на крыжах. Так загінулі: а. Майсей і а. Феадор пад Рыгай, а. Герман ў Польшчы, а. Алексій Брэслаў, а. Віктар, а. Ірынарх і а. Павал ва Ўсх. Прусіі, а таксама невядомыя па імені 4 казацкія сьвятары ў Аўстрыі. Вечная ім памяць.

Калі ж мы цяпер зьвернемся да вынікаў «айчыннай» вайны, то ўбачым наступнае. На ўсіх назад адваяваных Чырвонай арміяй тэрыторыях зачыняліся адкрытыя пры немцах Храмы, аднаўляліся ранейшыя савецкія парадкі, калгаснае рабства, улада абкамаў, НКУС і пачынаўся поўнамаштабны тэрор супраць «памагатых» нямецкіх акупантаў і наогул праціўнікаў сталінскага рэжыму. Жорсткасьць чэкістаў ясна паказала, што адбылося не «вызваленьне», а аднаўленьне савецкага акупацыйнага рэжыму. І што яшчэ дзіўна на першы погляд, савецкі агітпрап бесьперапынна вяшчаў аб жудасных зьверствах немцаў у адносінах да грамадзянскага насельніцтва акупаваных тэрыторый, але як толькі іх «вызваліла» чырвоная армія, насельніцтва з пацярпелага раптам апынулася страціўшым давер. Яшчэ доўга пасьля вайны у савецкіх анкетах было пытантне: ці выязджаў сам грамадзянін СССР або яго сваякі за мяжу, і ці не знаходзіўся ён у акупацыі (знаходжаньне пад акупацыяй прыраўноўвалася да знаходжаньня за мяжой).

Зь лета 1944 г, калі савецкія войскі выйшлі да межаў 1939 г., вайна з боку СССР набыла адкрыта захопніцкіх характар. Менавіта з гэтага моманту ўсім у сьвеце стала канчаткова ясна, што Чырвоная армія вядзе барацьбу не за Расею і не за нацыянальныя інтарэсы рускага народу, а толькі за геапалітычныя інтарэсы партыі бальшавікоў і за распаўсюд савецкай сістэмы па ўсім Зямным шары.

Паўсюль, куды ступала нага савецкага салдата, ўсталёўваўся самы чорны рэжым акупацыі, праводзілася «саветызацыя» — пачыналіся арышты і забойствы сьвятароў, «капіталістаў», «фашыстаў» і нацыянальна-думаючай інтэлігенцыі. Мірнае насельніцтва падвяргалася самаму адкрытаму і бязьлітаснаму рабунку, які дасягнуў свайго апагею ва Ўсходняй Прусіі, якая ўжо цалкам афіцыйна была аддадзена марадзёрам на паток і рабаваньне. Пры гэтым усё нарабаванае дабро было прыраўнанае да «трафеяў» (г.зн. ваеннай маёмасьці, ўзятай у баях) — так і гаварылася без усялякага сораму: «трафейны» гадзіньнік, «трафейны» акардэон, «трафейная» жаночая бялізна.

Гвалт над насельніцтвам захопленых тэрыторый быў масавым і паўсюдным. Згвалтаваньне немкі злачынствам не лічылася ў прынцыпе. Нават у «дружалюбнай» Сербіі, па дадзеных сербскіх уладаў, лік толькі зарэгістраваных зьдзекаў над жанчынамі, учыненых п’янымі савецкімі салдатамі-«вызваліцелямі», перавысіў 100 тыс. выпадкаў.

І гэта мы назавем Айчыннай вайной?

Успомнім і пра лёс бязрукіх і бязногіх інвалідаў гэтай «вялікай айчыннай» вайны. Гэтых людзей, якіх розныя жукавы калісьці пасылалі «разьмініраваць» мінныя палі суперніка нагамі, і якія ўласна і забясьпечылі перамогу Сталіну, зьмяшчалі пасьля вайны ў сьпецыяльныя лагеры на павольнае паміраньне, каб яны не прасілі міласьціну ў прыгарадных цягніках і не псавалі сваім непрыстойным выглядам вуліцы савецкіх гарадоў. Інвалід, абаронца Айчыны, які трапіў за гэтую «перамогу» ў канцлагер — што мацней можа абвергнуць хлусьню міфа аб «вялікай айчыннай» вайне?

Вынікам «вялікай Перамогі» стала заняволеньне ўсёй Усходняй Еўропы і распаўсюджаньне тэрарыстычнай сталінскай сістэмы ад Берліна да Пекіна.

Гэтая перамога зрабіла гібель Расеі незваротнай, пахавала ўсе надзеі на адраджэньне Рускай Арміі й Рускай дзяржаўнасьці. Пераможныя салюты над Масквой былі пахавальным звонам для гістарычнай Расеі, бо апошняя магчымасць аднаўленьня нацыянальнай улады была выпушчаная.

Рускі народ ад гэтай перамогі наогул не атрымаў нічога. Усе прынесеныя ім страшныя ахьвяры апынуліся марнымі. Ён зноў апынуўся са сваімі калгасамі і лагерамі пад уладай савецкіх акупантаў, якія не замарудзілі пачаць падрыхтоўку да чарговай «айчыннай» вайны.

На гэты раз з Амерыкай.

У папярэдняй, 1-й, частцы гэтага матэрыяла былі сьцісла пададзены матывы ўчынка Брэйвіка зь яго ўласных слоў. Цікава, важна! Ці ня праўда?  (Каму гэтага замала, можна пачытаць Палітычную дэкларацыю Брэйвіка, напісаную на англійскай мове аж на 1.500 старонках — гл. тут: news.nswap.info/wp-content/uploads/2011/07/2083+-+A+European+Declaration+of+Independence.zip ; альбо кароткую інфармацыю пра яе — гл. тут: http://news.nswap.info/?p=73422#more-73422).  А цяпер давайце паспрабуем адысьці ад таго, што нам хочуць скарміць розныя падкантрольныя СМІ ці сам Брэйвік, і наблізіцца да сапраўднай сутнасьці справы.

Рэдакцыя.

Найпершае, што мы мусім заявіць, што 32-гадовы грамадзянін Нарвегіі Андэрс Берынг Брэйвік - гэта вялікі злачынца! Забраць 77 жыцьцяў (па афіцыйных зьвестках) у абсалютнай большасьці ў ні ў чым не вынаватых маладых людзей (кім бы яны ні былі па сваёй расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай прыналежнасьці) — гэта вельмі цяжкае злачынства. Таму тое, што Брэйвік знаходзіцца цяпер на лаве падсудных, чакаючы найвышэйшай для Нарвегіі меры пакараньня, ёсьць і заканамерным, і слушным.

Але як ідэолагі на гэтым мы не зьбіраемся ставіць кропку, а пойдзем далей.

І тут некаторыя маглі падумаць, што цяпер мы пачнем разважаць пра зьмякчальныя абставіны, шукаць апраўданьне злачынства Брэйвіка. Не! З гэтым асьпектам скончана і таму мы зьвяртаем увагу на іншае.

Галоўныя пытаньні.

Ужо некалькі гадоў на нашым сайце ўсталяваны рубрыкі, якія дазваляюць накопліваюць факты і меркаваньні вакол тых масавых злачынстваў, якія робяцца зь еўрапейскімі народамі: “Прыглядаемся да Захаду” (285 матэрыялаў), “Дэградацыя ЕўраЗьвязу” (139 матэрыялаў), “Фіксуем варварства Захаду” (20). На грунце гэтых і шматлікіх іншых матэрыялаў, якія накопліваюцца таксама і ў нашым рэдакцыйным архіве, мы рыхтуемся самі апісваць, што сёньня чыніцца зь еўрапейскімі (і ня толькі еўрапейскімі) аўтахтоннымі народамі пад лозунгамі “дэмакратыі”, “поўнай адкрытасьці”, “талерантнасьці”, “мультыкультуралізму”, “барацьбы з гомафобіяй і ксенафобіяй, расавай нецярпімасьцю і фашызмам”, “перавагай індывідуальных правоў над правамі грамадства, народа” і да т.п. небясьпечнай, і, як бачым, злачыннай лухтой…

Мусім адразу сказаць: нашы папярэднія ацэнкі й клопат у пытаньні зьнішчэньня карэнных народаў Еўропы практычна цалкам супадаюць з тым, што было выказана ў выступе Брэйвіка. Так, карэнныя народы Еўропы наўмысна і планамерна зьнішчаюцца! Так, на еўрапейскім кантыненце адбываецца найцяжкае наймаштабнае генацыднае злачынства! Так, выканаўцы і замоўнікі, якія ўдзельнічаюць у адзначанай суперзлачыннай справе, павінны быць спынены, схоплены, прыцягнуты да суду, пакараны. Паколькі гэтае злачынства па сваім маштабе непараўнальна большае, чым тое, што зьдзейсьніў Андэрс Брэйвік, пакараньне ўсіх праваднікоў такой генацыднай палітыкі — усіх гэтых ліберальных фашыстаў (ліберастаў) — павінна быць сувымерна большым!    

Адсюль, датычна фактаў і клопату, якія былі выкладзены Брэйвікам у якасьці  абгрунтаваньня матываў свайго ўчынку, можам сказаць наступнае: мы ня толькі ўспрымаем і разумеем іх, а і… падзяляем.

Новым для нас у яго заяве было тое, што, аказваецца, “еўрапейскія мультыкультуралісты наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог”, “яны выкарыстоўваюць цэнзуру, насьмешкі, перасьлед іншадумцаў”, “нягледзячы на ​​тое, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць краіны Еўропы імігрантамі з Азіі й Афрыкі”… Мы ж, наіўныя, думалі, што гэта толькі нашы “беларускія” афіцыйныя апазіцыянеры і СМІ не жадаюць дыскутаваць з намі — беларускімі зьмястоўнымі дэмакратымі — не пускаюць нас на старонкі сваіх газет, на радыё і тэлебачаньне, не выстаўляюць нашы каментары (пра рэжымныя СМІ мы нават ня кажам). Аказваецца, тое ж адбываецца і ў “дэмакратычнай, цывілізаванай Эўропе”! Аказваецца, гэта агульная, глабальная практыка паводзін усіх ліберастаў!  

Добра, запомнім…   

Таму з гэтага месца мы задаем наступныя заканамерныя пытаньні: а чаму на лаве падсудных мы ня бачым тых, хто зьдзейсьніў у 10, 100, 1000 разоў большыя злачынствы, чым Брэйвік?!!  Дзе ўсе тыя “мультыкультуралісты і талерасты”, чыімі рукамі робіцца ГЕНАЦЫД КАРЭННЫХ НАРОДАЎ ЕЎРОПЫ?!!  Дзе замоўнікі гэтага злачынства?! Чаму іх ніхто ня судзіць?!

Генацыд еўрапейскіх народаў адбываецца на нашых вачах. Мы ўсе зьяўляемся сьведкамі гэтых жахлівых падзей, гатовыя сьведчыць у любым судзе. Дык у чым справа. Ёсьць відавочнае злачынства, ёсьць мільёны сьведак. Дзе суды?! Іх няма! ЧАМУ НЯМА?!

Вось гэта і ёсьць галоўныя пытаньні, патрабаваньне адказу на якія павінна цяпер станавіцца рубам кожны раз з нагоды любога ўзгадваньня ўчынка Брэйвіка — зь ім усё ясна, дайце адказы на гэтыя пытаньні!

Паколькі ніводная з афіцыйных еўрапейскіх устаноў — ні суды, ні пракуратура, ні парламенты ці ўрады, ні галоўныя палітычныя партыі, ні нехта іншы, хто ў прынцыпе павінен — не зьбіраюцца адказваць на азначаныя пытаньні, на іх будзем адказваць мы. Па меры нашых сьціплых сіл. 

Віды зброі ў сучаснай генацыднай вайне.

У свой час мы ўжо тлумачылі, што супраць народаў сьвету з мэтай іх генацыднага зьнішчэньня можа быць выкарыстана ня толькі канвенцыйная ваенная зброя (назавем яе 1-м відам зброі),

а і:

- татальнае дэмаралізуючае, дэгенератыўна-разбуральнае інфармацыйнае ўзьдзеяньне (з мэтай максімальнага абыдленьня людскай масы) — гэта 2-і від зброі;

- грошы (для подкупу ключавых грамадска-палітычных фігур) — 3-і від зброі;

- спойваньне і наркатызацыя насельніцтва, атручваньне ежы (кансервантамі, песціцыдамі, цяжкімі металамі, нітратамі, радыянуклідамі й да т.п.), магчыма, некаторыя прышчэпкі (якія могуць выклікаць, напрыклад, бясплоднасьць) — 4-ы від зброі; 

- ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (то бок перасяленьне ў дзяржавы карэнных народаў вялікіх масаў іншых народаў, чужародных генетычна і па сваёй культуры) - 5-ы від зброі.

У сваім выступе Брэйвік якраз і паказаў, як ксенаэтнічны дэмаграфічны чыньнік (5-ы від зброі) у спалучэньні з прапагандай “талерантнасьці й мультыкультуралізму” (2-і від зброі) выкарыстоўваецца сёньня ў Еўропе ў якасьці аднаго з галоўных відаў генацыднай зброі (праўда, ён не сказаў пра 3-і від генацыднай зброі — грошы).

Ніводнага стрэлу, а народы вынішчаюцца…

Чаму мы не пайшлі за першым уражаньнем.

І вось ужо, здавалася, мы гатовыя былі ўспрыняць Брэйвіка як выключнага патрыёта сваёй Бацькаўшчыны — Нарвегіі, які з-за адчаю перайшоў пэўныя недазваляльныя межы ў сваім пратэсьце (назавем гэтае наша стаўленьне гіпотэзай А). Але далейшы аналіз сітуацыі прывёў нас да неабходнасьці прытармазіць з канчатковым вызначэньнем.

Спачатку ў выступе Брэвіка насьцярожыла агітацыя за большую радыкалізацыю дзейнасьці пранацыянальных сіл, імкненьне рыхтаваць грамадскую думку да “рэкаў крыві, якія будуць цячы па гарадах Еўропы” (вось дык нюансік!..). Калі ж ён фактычна заявіў пра неабходнайсьць прыходу да ўлады новага Гітлера і разьвязаньне Трэцяй сусьветнай вайны, насьцярога перарасла ў канчатковае непрыняцьце. “Стоп, тут нешта ня тое!..”, — падумалі мы і сталі прыглядацца ня толькі да таго, што Брэйвік ня так сказаў, а і да таго, што ён ня так не сказаў.

На гэтым шляху пачалі выяўляцца дадатковыя нюансы.

Так, насьцярожыла, што, называючы ворагаў-зьнішчальнікаў нарвежскага й іншых еўрапейскіх народаў, Брэйвік пералічыў масу розных сацыяльных груп: “мультыкультуралісты”, “сацыял-дэмакраты”, “лібералы”, “левыя”, “марксісты” (у т.л. “культурныя марксісты”), “выкладчыкі ўніверсітэтаў”, “журналісты і рэдактары абсалютнай большасьці СМІ”.  

Можна не сумнявацца, што сярод азначаных грамадскіх і палітычных груп сапраўды шмат асобаў, здольных прадаваць інтарэсы ўласнага народу. Але пры гэтым немагчыма не здагадвацца, што планамернасьць, настойлівасьць і маштабнасьць у зьдзяйсьненьні відавочна генацыднай палітыкі супраць аўтахтонных еўрапейскіх народаў ня могуць зьявіцца проста так. Тут відавочным ёсьць ўплыў нейкага магутнага замоўніка ўсёй гэтай “мультыкультуралістычнай палітыкі” — дырыжора, які стаіць “па-над полем бітвы” і ня бачны большасьці ўдзельнікаў падзей.

Па тэксьце выступа Брэйвіка бачна (калі яго ён пісаў сам), што ён мае дастаткова добрыя разумовыя здольнасьці. Тады чаму ім так і не было пастаўлена пытаньне пра арганізатара тых трагічных працэсаў, якія адбываюцца цяпер у Еўропе? 

Акрамя таго, тут варта дадаць, што ў многіх чытачоў 1500-старонкавага Палітычнага маніфеста Брэйвіка, які завецца «2083 — Дэкларацыя незалежнасьці Еўропы», складаецца ўражаньне, што кніга напісана пад уплывам сіяністаў. Бо аўтар — перакананы антырасіст і не нацыянал-сацыяліст, а масон хрысьціянскага толку, про-гомасексуаліст, про-сіяніст, прыхільнік «Ізраіля» і ліберальнай рынкавай эканомікі (для многіх чытачоў 1-й часткі гэтага матэрыяла такая інфармацыя можа выглядаць навіной, але гэта так). Ён з павагай ставіцца да Пуціна з-за вайны на Каўказе. З нарвежскімі антыфашыстамі знаходзіцца ў канфлікце з-за палестынскага пытаньня — Брэйвік прыхільнік злачынстваў сіяністаў ў акупаванай габрэямі Палестыне. Прапануе саюз зь сіяністамі супраць Іслама. Брэйвік складае ў адну кучу нацыянал-сацыялізм й ісламізм, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія на яго думку зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі і ўсяму заходняму грамадству. Больш за тое, аказваецца, Брэйвік мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі “няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца” (як вам нюансік?!) — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/24/83768.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml.

Як кажуць, поўны вінігрэт…

У сувязі з усім адзначаным паўстала неабходнасьць яшчэ пільней прыгледзецца да асобы Брэйвіка…

Дадатковыя неўвязкі й падазрэньні.

Нашыя падазрэньні (пра нешта ня тое) што да асобы Брэйвіка толькі павялічыліся, калі мы пачалі зьбіраць і аналізаваць даныя пра яго вонкавы выгляд, крэўных, сяброў і арганізацыі, да якіх ён належаў.

Здавалася, простае пытаньне: які колер вачэй у Брэйвіка? Як бы ня так. На адных фота ў яго блакітныя вочы (напрыклад, на тых, што выстаўляе радыё “Свабода” — гл. http://www.svaboda.org/content/article/24443343.html;  http://www.svaboda.org/content/article/24451222.html), на іншых — карыя.

Кантактныя лінзы?   

Які ў Брэйвіка колер валасоў? На адных фота, прычым больш раньніх, ён мае даволі цёмныя валасы, на іншых — яўны бландзін. На судзе зноў паступова становіцца брунэтам (гл. фота ў пачатку артыкула).

Фарбаваньне ў бландзіна?

Нягледзячы на тое, што ўсе афіцыйныя СМІ крычаць пра “нарвежскага бландзіна”, у сеціве ёсьць зьвесткі, што Брэйвік на справе мінімум на палову габрэй (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/25/83782.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/05/84147.shtml).

На больш раньніх фота Брэйвік сапраўды выглядае, як трохі іранічны габрэйскі хлопчык…

Куды падзеліся кручкаваты нос, поўныя губы? Пластычная аперацыя?

(Зьвесткі пра тое, што Брэйвік 10 гадоў таму зрабіў сабе пластычную аперацыю, таксама ёсьць у сеціве — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/02/84021.shtml)

Атрымліваецца, Брэйвік шмат высілкаў прыкладаў, каб карэктаваць свой вонкавы імідж, прычым так, каб людзі ўспрымалі яго “тыповым вікінгам” — кантактныя лінзы, адбельваньне валасоў, пластычныя аперацыі. Навошта? А, можа, сапраўды для таго, каб ніхто не сумняваўся, што леташняе злачынства зьдзейсьніў менавіта “нардыт-нацыст”, а не амбітны габрэйскі хлопчык?

Яшчэ факт. Калі прыглядзецца да маладых людзей, якія сабралася ў той злапомны дзень на востраве Ўтоя, дык можна ўбачыць, што абсалютная большасьць зь іх былі зусім не азіяты, негры ці арабы, а… карэнныя нарвежцы. Яны былі прадстаўнікамі моладзевага крыла кіруючай сацыял-дэмакратычнай партыі Нарвегіі, якая, у дадатак, даўно і актыўна падтрымлівае палестынцаў у іх змаганьні супраць сіяністаў Ізраіля. Адзначанае добра бачна на фота, якія пададзены ніжэй.

Падумайце, ці мог бы сапраўдны нарвежскі нацыяналіст, які выступае супраць мусульманскай акупацыі Еўропы, забіваць нарвежскую ж моладзь? А, можа, галоўнае якраз і было ў тым, што гэтая моладзь выступала супраць ізраільскіх сіяністаў.

Ідзем далей. Паглядзім на сяброў Брэйвіка і арганізацыі, зь якімі ён супрацоўнічаў.

Пачнем з дастаткова абгрунтаванага меркаваньня, што адзін чалавек ня мог зьдзейсьніць два такія буйныя тэракты, якія прыпісваюцца Брэйвіку, тым больш за два дні (гл. http://ari.ru/news/3750/).

Адносна нядаўна высьветлілася, што ідэйнымі настаўнікам і натхняльнікам Брэйвіка быў блогер “Фёрдман” (сапраўднае імя Педэр Енсен - гл. фота), які ёсьць вядомы сіяніст (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/06/84165.shtml).

У сеціве ёсьць фота Брэйвіка ў тыповым масонскім аблачэньні. Нагадаем, на судзе ён сам прызнаўся ў прыналежнасьці да нейкай таемнага ордэна “Тампліераў”, пра які на тым жа судзе было заяўлена, што яго не існуе… Аднак, ёсьць зьвесткі, што яшчэ ў 2002 годзе ў Лондане Брэйвік увайшоў у склад «панеўрапейскага нацыяналістычнага ваеннага ордэна» (http://www.svobodanews.ru/content/article/24279370.html). Вось вам і “тэрарыст-адзіночка”…

Нядаўна вядомы нарвежскі прафесар-сацыёлаг Ёхан Гальтунг ужо наўпрост заявіў, што, па яго меркаваньні, за Брэйвікам стаіць Масад — гл. http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/05/05/90398.shtml

У Брэйвіка былі сувязі нават у Расеі й Беларусі (http://www.gazeta.ru/social/2011/07/28/3714077.shtml; http://kavkazcenter.com/russ/content/2012/02/05/88647.shtml). У прыватнасьці, ён быў у кантакце зь вядомым расейскім нацыкам Дзёмушкіным (гл. фота), які ўзначальваў расейкі СС (“Славянскі сабор”), а цяпер зьяўляецца лідарам расейскага нацыяналістычнага руху “Рускія”, і які, дарэчы, лічыцца ў Маскве агентам ФСБ (http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/08/04/84094.shtml).  Па-першае, гэты факт зноў кажа, што Брэйвік не тэрарыст-адзіночка, а па-другое, ёсьць зьвесткі, што і Дзёмушкін… не зусім рускі чалавек (http://ru-politics.livejournal.com/24943777.html; http://unionregions.rusbb.org/viewtopic.php?id=1443; http://www.youtube.com/all_comments?v=9q66t6ysZgk).

(Дарэчы, у свой час мы ўжо інфармавалі нашых чытачоў пра тое, хто на самай справе ўзначальвае многія арганізацыі расейскіх нацыстаў (гл. http://nashaziamlia.org/2007/11/08/1037;  http://nashaziamlia.org/2008/07/14/1439) і пры гэтым увесь час пасьпяхова абыходзіць 282-і артыкул КК РФ, па якім цяпер знаходзяцца ў вязьніцы калі ня сотні, дык дзясяткі расейскіх грамадска-палітычных актывістаў…)

І ў заключэньні разьдзела яшчэ адзін факт, з шэрагу кур’ёзаў — як кажуць, і сьмех, і грэх… Радыё “Свабода” вырашыла пракаментаваць акцыю Брэйвіка і суд над ім. Фота асобаў, якім гэта было дазволена зрабіць і якія хоць трохі казалі па сутнасьці, пададзены зьлева. Вось яны — галоўныя сьпецы па брэйвікаўскай справе (http://www.svaboda.org/content/article/24277143.html; http://www.svaboda.org/content/article/24276219.html; http://www.svaboda.org/content/article/24277688.html). Як кажуць, абыдземся без відавочных, а таму і непатрэбных каментароў… Дададзім толькі, што падбор “Свабодай” менавіта такіх “эксьпертаў” зьяўляецца дадатковым доказам у капілку больш рэалістычнай версіі падзей, чым тая, якая дасёньня падтрымліваецца “Свабодай”…  

Гіпотэза Б.

Такім чынам, самы час адмовіцца ад першапачатковай гіпотэзы А і запрапанаваць іншую (назавем яе гіпотэзай Б).

На самай справе Брэйвік не этнічны нарвежац (ці, як мінімум, ня цалкам этнічны нарвежац). Па сваіх поглядах ён — сіяніст. Але ён зрабіў усё магчымае, каб выглядала так, быццам леташнія злачынствы зрабіў этнічны нарвежскі нацык. Да гэтага ён даўно рыхтаваўся (пластычныя аперацыі былі зроблены ім 10 гадоў таму).

Яшчэ больш істотна, што Брэйвік дзейнічаў не адзін. Ён — прадстаўнік нейкай таемнай арганізацыі, якая імкнецца дасягнуць пэўных мэт. Паколькі гэтыя мэты даволі відавочныя, абыдземся без доўгіх разважаньняў і адразу іх назавем:

- дыскрэдытаваць як “фашыстаў-нацыстаў-тэрарыстаў” усіх тых, хто імкнецца супрацьстаяць зьнішчэньню еўрапейскіх народаў за кошт выкарыстаньня ксенаэтнічнай дэмаграфічнай зброі на фоне інфармацыйнага накіданьня гэтым народам ідэй “мультыкультуралізму і талерантнасьці” (такая дыскрэдытацыя робіцца для таго, каб азначаную генацыдную палітыку працягнуць);   

- справакаваць некаторых сапраўдных (але адмарожаных) белых еўрапейскіх нацыяналістаў на акцыі, аналагічныя брэйвікаўскай (гэта стварыла б яшчэ лепшыя магчымасьці для дыскрэдытацыі праз СМІ магчымага супраціву «мультыкультурнасьці»);

- справакаваць грамадзянскую вайну паміж аўтахтоннымі еўрапейскімі народамі й імігранцкімі ксенаэтнасамі (каб адуважыць ад іншых ня менш істотных негатыўных працэсаў, якія адбываюцца ў еўрапейскіх грамадствах,  і ад саміх соцыяпаразітных сіл, якія гэтыя негатыўныя працэсы ствараюць);

- выклікаць спачуваньне да Ізраіля (які, маўляў, “вымушаны супрацьстаяць арабскай, і асабліва палестынскай, агрэсіі”);

- забясьпечыць рэфармаваньне ліберастычнай ідэалогіі на тэрыторыі Еўропы ў наступным ключы — “мультыкультуралізму, як і раней — так, але без мусульман”.

Калі ўявіць дадзеныя палажэньні ў выглядзе нейкай вопраткі, каму яна будзе пасаваць?

Адказ відавочны: гэта можа быць толькі сіянакратыя…

І, атрымліваецца, што Брэйвік — гэта яе крывавы агент.

Гіпотэза Б ужо пацьверджана многімі.

На жаль, мы ня першыя, хто прапануе такі варыянт адказа на загадку Брэйвіка.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=muA8bRP0D5A&feature=related — вы можаце паглядзець кароткі фільм “Сіянісцкі тэрор у Нарвегіі”, зроблены знакамітым змагаром з глабальным сіянізмам, былым кангрэсмэнам ЗША Дэвідам Дзюкам (гл. фота). Назва фільма кажа сама за сябе і цалкам адпавядае другой нашай гіпотэзе.

Вось тут — http://www.youtube.com/watch?v=XkQSVADE0dU&feature=related — можна паглядзець аналагічнае відэа (верагодна, ужо расейскай вытворчасьці) пад назвай “Андэрс Брэйвік, як ён ёсьць”. У фільме прапануецца такая ж версія падзей.

Заяву па-сутнасьці такога ж зьместу зрабілі й шведскія нацыянал-сацыялісты. Падаем ніжэй яе тэкст у перакладзе з расейскай (узята адсюль: http://kavkazcenter.com/russ/content/2011/07/26/83807.shtml).

“Нарвегія трапіла пад сіянісцкі тэракт. Шведскія СМІ ўпарта называюць яго “нацыяналістычным”.

Сэнс і сутнасьць тэракту ў Осла пачынае высьвятляцца. Выканаўца акта Anders Behring Breivik цалкам прызнаўся ў зробленым, яго матывы і яго ідэалогія праясьніліся. Аднак, нягледзячы на ​​гэта, касмапалітычныя СМІ, як у Швецыі, так і ва ўсім сьвеце спрабуюць ўпарта напусьціць туману датычна асобы Брэйвіка і яго палітычных перакананьняў.

Тэрарыст Anders Breivik — масон, актыўны сіяніст і антынацыяналіст, які меў сувязі зь сіянісцкай лігай Defence League (EDL), якая адмаўляе расавую тэорыю і станоўча ставіцца да гомасэксуалізму. Быў актыўным удзельнікам розных інтэрнэт-форумаў, дзе агрэсіўна аргументаваў супраць нацыянал-сацыялізму, нацыяналізму наогул, а таксама супраць ісламу як асноўнай небясьпекі для сусьветнага габрэйства.

Сваім палітычным ідалам лічыў забойцу германскага народа Ўінстана Чэрчыля, асабіста адказнага за бамбаваньні грамадзянскага насельніцтва Нямеччыны падчас Другой Сусьветнай вайны.

Можна дакладна сказаць, што Брэйвік — гэта прадукт асяроддзя сёньняшніх ўладумаючых у Еўропе — ліберальных-капіталістаў і дэмакратычных сіяністаў.

Ён валіць у адну кучу нацыянал-сацыялізм й іслам, называючы іх «ідэалогіямі нянавісьці», якія, на яго думку, зьяўляюцца галоўнай пагрозай існаваньня заходняй эканамічнай мадэлі й усяму заходняму грамадству.

Ён адмаўляе расавую тэорыю і мяркуе, што ў засяленьні белых тэрыторый расава-чужымі этнасамі няма нічога дрэннага, калі яны могуць асімілявацца.

У сваім Маніфесьце ён абвяшчае габрэяў і «Ізраіль» сваімі галоўнымі саюзьнікамі, а амерыкана-«ізраільскі» капіталізм і сучаснае дэкадэнцкае, пра-гомасэксуальные грамадства — сваім ідэалам.

Большасьць шведскіх СМІ належаць сіянісцкім кланам Bonnier і Hjörne. Яны стаяць перад складанай дылемай. На самай справе сіяніст, антырасіст, масон зьдзейсьніў самае вялікае масавае забойства ў гісторыі Скандынавіі. Але ж многія яго погляды — антырасізм, антынацыяналізм — падаюцца ў гэтых самых СМІ як нешта станоўчае. І менавіта таму, замест таго, каб накіраваць увагу чытачоў і слухачоў на рэальныя погляды й ідэалогію Брэйвіка, ва ўжытак пайшлі тэрміны «правы экстрэміст», «нацыяналіст», каб увесьці ў зман грамадскасьць адносна матываў яго дзеяньняў.

Напрыклад, СМІ канцэнтруюць увагу грамадства, што ён, маўляў, антыісламіст, аднак замоўчваюць, што ён «антыісламіст яшчэ і таму, што іслам уяўляе пагрозу існаваньню «Ізраіля». Некаторыя СМІ зайшлі так далёка ў сваёй ілжывай прапагандзе, што пазначылі Брэйвіка як «нацыста», хоць ён ёсьць фанатычны АНТЫнацыст і бачыць у нацыянал-сацыялізьме самую вялікую пагрозу для Еўропы.

СМІ хаваюць падрабязнасьці што да матыву злачынцы — прычыны, па якой ён абраў напасьці менавіта на моладзевы лагер сацыял-дэмакратаў.

Доўгі час, у тым ліку і за дзень да тэракту, сацыял-дэмакраты вылучалі патрабаваньні, каб Нарвегія байкатавала «Ізраіль». У тым ліку ў інтэрнэце даступныя фота з моладзевага лагера, дзе актывісты трымаюць плакат з патрабаваньнем «Байкот Ізраіля». Акрамя таго, там былі абмеркаваны патрабаваньні прызнаньня Нарвегіяй Палестынскай аўтаномнай дзяржавы і адкрыцьця нарвежскай амбасады ў Палестыне.

Тое, што фанатычны сіяніст Андэрс Брэйвік пісаў паведамленьні на інтэрнэт-форуме, напоўненыя нянавісьцю да нарвежскіх сацыял-дэмакратаў й іх пазіцыі ў «ізраільска»-палестынскім пытаньні, — сістэматычна хаваецца шведскімі СМІ. Па той прычыне, што гэта зьяўляецца галоўным ключом да разуменьня, чаму ён абраў менавіта гэты моладзевы лагер для зьдзяйсьненьня масавага забойства.

Іншы цікавы асьпект ў асьвячэньні СМІ таго, што здарылася, гэта тое, што яны старанна апісвалі злачынцу як «этнічнага нарвежца», тое, што ён «бландын» і г.д. 22 ліпеня газета Афтанбладет сцьвярджала, што злачынца мае «нарвежскую зьнешнасьць». А, між тым, гэта тая газета, якая сістэматычна адмаўляе існаваньне шведскага народу, існаваньне рас і таго, што існуе нешта «тыпова шведскае» або нардычнае. Аднак яны ўсё ж вырашылі апісаць Брэйвіка менавіта як… «этнічнага нарвежца» і з тымі атрыбутамі, якія ўласьцівыя нарвежцам.

Гэта ўсё для таго, каб заблытаць грамадства і накіраваць увагу ад сіянісцкага асьпекту тэракту, намовіць грамадству, што тэракт быў здзейсьнены нарвежскім «нацыяналістам» і «расістам».

Як нацыянал-сацыялісты, мы можам толькі канстатаваць, што віноўнік самага крывавага тэракту ў нардычнай сучаснай гісторыі быў ворагам усяго, за што нацыянал-сацыялізм змагаецца. Гэта мы сцьвярджаем, нягледзячы на ​​ўсё тое, што СМІ спрабуюць намовіць шведскаму грамадству.

Для тых, хто ўважліва сочыць за падзеямі, зьвязанымі са злачынствам Брэйвіка, зь першакрыніц і параўноўвае інфармацыю з тым, як гэтыя падзеі апісваюцца СМІ, гэта можа стаць звонам у абуджэньні ад сьляпой веры ў хлусьню СМІ. Гэта можа прывесьці чалавека да высновы, што гэтыя СМІ хлусяць у тым ліку і ў многіх іншых пытаньнях, якія тычацца грамадскага жыцьця”.

(канец цытаваньня заявы)

Такое маштабнае пацьверджаньне нашых выкладак (пазначаных, як гіпотэза Б) з самых розных незалежных крыніц дазваляе глядзець на іх сапраўды як на самую абгрунтаваную гіпотэзу…

У разьвіцьцё тэмы і на заключэньне. 

Мы, натуральна, будзем і далей сачыць за падзеямі вакол Брэйвіка. Але цяпер хацелі б зьвярнуць увагу на яшчэ больш істотныя грамадскія зьявы, сутнасьць якіх усё больш прасьвятляецца ў т.л. і з нагоды леташніх падзей у Нарвегіі.

У свой час намі было заўважана, што, аказваецца, у рамках распаўсюду “мультыкультуралізму і талерантнасьці” сіяністы актыўна спрыяюць укараненьню ісламізму ў Еўропе. Намі нават быў запрапанаваны тэрмін “юдаісламізм” (гл. http://nashaziamlia.org/2010/05/11/3297/#more-3297).

Цяпер зьявіліся яшчэ больш выразныя факты што да ўдзелу сіяністаў у мультыкультурным злачынстве. Так, дзякуючы Дэвіду Дзюку ў кожнага з нас ёсьць магчымасьць праглядзець кароткія фільмы (гл. “Дэвід Дзюк: Як сіяністы (юдэі) правяць сьветам!” — http://www.youtube.com/watch?v=Y5-PLIhOqlM ; “Дэвід Дзюк. Як забіваюць народы” -  http://www.youtube.com/watch?v=0I5F8yj3p3o&feature=related ; “Дэвід Дзюк: Як сіяністы падзяляюць і ўладараць” — http://www.youtube.com/watch?v=ZmM-9IfaXJc&feature=related), у якіх сярод іншага ярая сіяністка Барбара Лернер-Сьпектар, якая жыве ў Швецыі, адкрыта хваліцца ў адным інтэрвю:

“Я думаю, што рэзкае ўзмацненьне антысемітызму ў Еўропе сёньня абумоўлена тым, што Еўропа яшчэ не навучылася быць мультыкультурнай. Я думаю, што гэта трансфармацыя можа нам дорага каштаваць, але яна абавязана адбыцца. Еўропа спыніць  быць тым маналітным грамадствам, якім яна была на працягу стагоддзяў. І габрэі [не габрэі, а сіяністы. - Рэд.] - рухаючая сіла гэтых перамен. Еўропу чакаюць буйныя перамены. Яе пераключаць у мультыкультурны рэжым, а габрэяў будуць ненавідзець за іх вядучую ролю ў гэтым працэсе”. 

Вось дык прызнаньні!…

Такім чынам, атрымліваецца, што адны агенты сіянакратыі (такія, як Барбара Лернер-Сьпектар) спрыяюць “мультыкультуралізму, ісламізацыі й талерантнасьці” ў Еўропе, а іншыя (такія, як Андэрс Берынг Брэйвік) — пад нацыяналістычнымі лозунгамі змагаюцца супраць яе.

Ня першы раз сіянакратыя заўважана ў такіх разводках (адзін зь іншых гістарычных прыкладаў гл. тут:  http://nashaziamlia.org/2008/11/25/1606/). Таму час адлюстраваць гэтую зьяву вобразна.

Напрыклад так, як пададзена ніжэй.

Усяго вам лепшага, сябры.

Жыве ВялікаЛітва-Беларусь — Наша Зямля!”

17 красавіка 2012 г. нарвежскі тэрарыст Андрэас Берынг Брэйвік, які ў леташніх вядомых падзеях забіў па афіцыйных зьвестках 77 чалавек (8+69), выступіў у судзе з прамовай. У ёй ён патлумачыў прычыны зьдзейсьненых ім тэрарыстычных актаў (http://www.smp.no/nyheter/terrorsaken/article451361.ece). Гэты выступ празь дзень быў перакладзены з нарвежскай мовы на расейскую (http://www.ej.by/news/blogs/2012/04/20/rossiyskie_blogery_opublikovali_opravdatel_noe_zayavlenie_breyvika.html). Нам, натуральна, было цікава даведацца, якімі матывамі кіраваўся Брэйвік, зьдзяйсьняючы свае тэракты. Мы пазнаёміліся з тэкстам яго выступу, зрабілі пераклад на нашу мову, выставілі ніжэй і, як звычайна, выкажам свае меркаваньні. Між іншым, зноў зьвяртаем увагу: ні воднае СМІ ў беларускай і беларускамоўнай інфармацыйнай прасторы на такі элементарны ўчынак у чарговы раз (і які ўжо) аказалася ня здольнае…

Рэдакцыя.

«Я стаю тут як прадстаўнік нарвежскага, еўрапейскага, антыкамуністычнага і антыісламскага апазіцыйнага руху — Нарвежска-Еўрапейскі Рух Супраціву. А таксама як прадстаўнік Тампліераў.

Я прамаўляю ад імя шматлікіх нарвежцаў, скандынаваў, еўрапейцаў, якія ня хочуць быць пазбаўленыя іх правоў карэннага этнасу, ня хочуць быць пазбаўленыя культурных і тэрытарыяльных правоў.

Нарвежскія СМІ, пракуратура сьцьвярджалі й працягваюць сьцьвярджаць, што прычыны, па якіх я правёў сваю акцыю самаабароны 22/7, крыюцца ў маёй асобе. Неаднаразова пісалася, што мае дзеяньні былі абсалютнай выпадковасьцю, што я нікчэмны і зласьлівы няўдачнік, які ня мае ніякіх мэтаў, ніякай годнасьці й якому зусім нельга давяраць… Таксама неаднаразова гаварылася, што я хлус, што я амаральны тып, вар’ят, што мяне трэба ізаляваць, як, зрэшты, й іншых нацыяналістаў і кансерватараў ў Нарвегіі. Яны спрабавалі сказаць, што я страціў працу, што ў мяне комплексы, што я наогул ні зь кім не кантактаваў, што я жорсткі і вар’яцкі чалавек, які гэтым учынкам меў намер прыцягнуць увагу да сваёй персоны. СМІ і пракуратура сьцьвярджалі, што я хворы на нарцысізм, што я антысацыяльны псіхапат, што пакутую ад розных фобій, якія і прывялі мяне да такога кроку. Больш за тое, дайшло да таго, што пра мяне напісалі, што паміж мною і маёй маці была кровазьмяшальная сувязь, што я нікчэмны забойца дзяцей, хаця мною ня быў застрэлены ні водны чалавек маладзешы за 14 гадоў. Сьцьвярджалі таксама, тыя ж самыя СМІ, што я гомасексуаліст, педафіл, баязьлівец, некрафіл, расіст і соцыяпат. Фашыст, нацыст, сіяніст і анархіст адначасна. Дайшло нават да таго, што СМІ сьцьвярджалі, што мой IQ ніжэй за 80 пунктаў.

Я, прызнаюся, ня зьдзіўлены гэтымі характарыстыкамі. Але большасьць людзей, я спадзяюся, выдатна разумеюць, што гэта ілжывая прапаганда, якая мяжуе з камедыяй або нават з абсурдам. Але важна іншае: ці ўсе разумеюць прычыну, з-за якой журналісты, пракуроры, культурная эліта, рэдактары газет і часопісаў працягваюць мяне высьмейваць, зьдзекавацца і хлусіць пра мяне. Адказ просты. Я змог рэалізаваць выдатны план баявой аперацыі, першы з часоў Другой Сусьветнай вайны. Яны ўсе мяне высьмейваюць таму, што баяцца. Празь іх кажа страх, таму што ваяўнічыя нацыяналісты могуць нанесьці непапраўную шкоду іх уласнай ідэалогіі «культурнага марксізма» і мультыкультуралізма. І яны зробяць усё, што ад іх залежыць, каб не дапусціць гэтага.

Яны дэманізуюць мяне і маіх рэвалюцыйна настроеных братоў і сясьцёр, мы ўсе — іх горшы ў сьвеце кашмар. Але я вельмі спадзяюся, што нацыяналісты і «культурныя кансерватары» не дадуць сябе падмануць і не паддадуцца на кручок гэтай ілжывай прапаганды.

Я буду працягваць распавядаць і пачну, мабыць, з таго, што адбылося пасьля Другой Сусьветнай Вайны ў Еўропе, дзе Нарвегія і Заходняя Еўропа ня мелі дэмакратыі як такой. Я нават не бяруся параўноўваць сітуацыю з дэмакратыяй у Еўропе пасьля Другой Сусьветнай Вайны з міжваенным перыядам. Свабода выказваньня думкі ў Нарвегіі, ды і ў Еўропе — гэта паняцьце без рэальнага зьместу. Нарвегія і Еўропа амаль цалкам здушаныя, і ў нашых краінах пануе сапраўдная дыктатура.

Але што адбылося ў міжваенны перыяд, паміж Першай і Другой Сусьветнымі войнамі? Гітлер прыйшоў да ўлады. Была дэмакратыя ў Еўропе і нацыянал-сацыялісты прыйшлі да ўлады, гэта і ёсьць прычына таго, што «культурныя марксісты» і лібералы не хацелі ўводзіць у еўрапейскіх краінах сапраўдную дэмакратыю і свабоду слова.

«Культурныя марксісты» і лібералы пастараліся адцерці нацыяналістаў і кансерватараў ад улады, таму што яны адчуваюць страх — баяцца, што да ўлады можа прыйсьці новы Гітлер і пачне Трэцюю Сусьветную вайну.

Тое, што сёньня вы называеце дэмакратыяй — гэта ня што іншае, як ліберальная і культурна-марксісцкая дыктатура.

«Культурны марксізм», які пераважае ў Нарвегіі й наогул у Еўропе, падняўся на небывалую вышыню менавіта пасьля Другой Сусьветнай вайны, прысвоіўшы сабе ролю пераможцы і накіроўваючай сілы чалавечага прагрэсу ў цэлым. Новай ідэалогіяй «культурнага марксізму» стаў мультыкультуралізм — па сутнасьці, забарона на любую крытыку ў адрас тых, хто вызнае дадзеныя ідэалагічныя ўстаноўкі. Пачатак быў пакладзены пасьля 1945 года, і вельмі ярка ўсе гэтыя прынцыпы выявіліся падчас камуністычных бунтаў у 1968 годзе, пра што падрабязней я скажу крыху пазьней.

Нацыяналізм і «культурны кансерватызм» абрынуліся пасьля Другой сусьветнай вайны. На жаль, у Еўропе не было свайго Макарці, які мог бы спыніць пранікненьне марксістаў у СМІ і ў адукацыйныя ўстановы. Чым марксісты і карысталіся, як толькі маглі. Яны праніклі таксама ў шэрагі сацыл-дэмакратычнага руху з тым, каб падпарадкаваць яго сабе. Але самым эфектыўным спосабам прыходу да ўлады ў Еўропе быў усё ж такі шлях праз адукацыйныя ўстановы: школы, інстытуты, універсітэты… І гэта адбылося ня толькі ў Нарвегіі, але і па ўсёй Еўропе. Так званая рэвалюцыя 1968 году адбылася менавіта таму, што яшчэ былі ў Еўропе сілы антыкамуністычнага характару, якія перашкаджалі пранікненьню марксістаў у адукацыйныя ўстановы. Тыя, хто, як Макарці, спрабавалі запабягаць гэтаму працэсу. Але праблема ў тым, што Макарці быў сам па сабе занадта памяркоўным. У пэўны момант ён прапаноўваў дэпартаваць усіх марксістаў ў Савецкі Саюз, але, на жаль, гэтага не зрабіў.

Установы адукацыі й культуры былі лёгкай мішэньню для марксісцкай інфільтрацыі ў нас у Еўропе. І паступова ў Еўропе ўсталяваўся новы баланс сіл, які й прывёў нас усіх да сёньняшніх вынікаў… Але праблема ў тым, што гэтыя ж самыя марксісты зараз спрабуюць на ўсю моц кантраляваць і эканоміку.

Дэканструкцыя старой, традыцыйнай сістэмы, мабыць, ключавы момант. Марксісцкая рэформа культуры, фемінізм, зьнішчэньне царквы, сексуальная рэвалюцыя - вось некалькі прычын, якія таксама ляжаць у аснове рэвалюцыі «68». У выніку ўсяго гэтага ўлада ў Еўропе паступова перайшла да левых, адбылося падзеньне і перагляд маральных нормаў і каштоўнасьцяў, быў зададзены цалкам іншы вектар сацыяльна-палітычнага разьвіцьця краін Еўропы.

У выніку ў Нарвегіі была ўсталяваная сапраўдная сацыялістычная сістэма, у якой права на ўсё маюць толькі ахвяры — ахвяры гвалту, ахвяры ўлады. І чым большай ахвярай вы зьяўляецеся, тым больш можаце атрымаць ад той жа дзяржавы.

У такой сітуацыі нацыяналісты і «культурныя кансерватары» апынуліся па-за справамі, зусім не маглі даць гэтаму рады. Кансерватыўны крытык сказаў наступнае ў 1968 годзе: “Марксісты больш клапоцяцца аб культуры, а вось лібералы больш думаюць пра эканоміку”. І ён мае рацыю…

Але гэта прывяло, я паўтаруся, да дыктатуры марксістаў над сучасным грамадствам.

Аднак жа, мы маем права задаць два вельмі важныя пытаньні палітыкам, журналістам, навукоўцам і грамадскім дзеячам.

Першае пытаньне: Ці лічыце вы дэмакратычным, што нарвежскі народ ніколі ня меў магчымасьці правесьці рэферэндум аб ператварэньні краіны ў поліэтнічную і полікультурную дзяржаву? Хіба недэмакратычна зьвяртацца да ўласных грамадзянам за парадай?

Другое пытаньне: Ці дэмакратычна ніколі не пытацца ў грамадзян ўласнай краіны, ці гатовыя яны вітаць у сябе дома афрыканскіх і азіяцкіх бежанцаў — больш за тое, ператвараць карэнных грамадзян у меншасьць у сваёй уласнай краіне?

Але і гэта не зьяўляецца найбольшай праблемай …

Апытаньні, праведзеныя Frank Aarebrot, паказваюць, што ў нашай краіне 60 — 70% галасоў атрымлівае кіруючая партыя. Ці ня дзіўна гэта? Ці ня дзіўна тое, што толькі 1 са 100 журналістаў выступае супраць левых? Адказ, як ня дзіўна, вельмі просты: амаль усе выкладчыкі на факультэце журналістыкі ва ўніверсітэце Осла вызнаюць марксісцкія погляды. Цікава, што ж яны могуць намовіць студэнтам? Адказ, як мне здаецца, відавочны.

Па маім меркаваньні, ва ўсіх еўрапейскіх СМІ павінна быць пэўная квота, каб у прэсе захоўваўся баланс паміж левымі і правымі сіламі.

Давайце паглядзім на нашых суседзяў: Вялікабрытанія. Апытаньні ў гэтай краіне паказалі, што 69% грамадзян бачаць праблему ў эміграцыі альбо ж знаходзяць яе вельмі вялікай праблемай (крыніца пададзена). Іншае дасьледаваньне паказвае, што 70% брытанцаў незадаволеныя палітыкай мультыкультуралізму і ісламізацыі краіны. Апошняе з дасьледаваньняў паказвае, што 3 з 5 брытанцаў знаходзяць, што жыцьцё ва ўласнай краіне стала няшчасным менавіта ў выніку мультыкультуралізму (крыніца The Times за люты 2010 года)…

(Суддзя перапывае падсуднага, але праз некаторы час Брэйвік працягвае).

… Усё гэта толькі частка прыкладаў, якія паказваюць, як мусульмане, левыя лібералы і марксісты кантралююць працэсы мультыкультуралізму, называючы нязгодных з гэтымі працэсамі расістамі ці яшчэ горш фашыстамі, фанатыкамі й ісламафобамі. 70% брытанцаў лічаць, што іх краіна стала няшчаснай у выніку мультыкультуралізму, але колькі людзей лічаць гэтак жа ў Нямеччыне, Францыі, Швецыі ці ў нас у Нарвегіі?

Нават, калі 30% простых еўрапейцаў выступаюць супраць палітыкі «мульты-культы», у нармальнай дэмакратычнай дзяржаве мусяць быць СМІ, якія адлюстроўвалі б пункт гледжаньня і гэтых самых 30% насельніцтва. Але ў нас у Еўропе ўсе 100% СМІ — прыхільнікі мультыкультуралізму!  Гэта нармальна?

Няма ніякіх падставаў сьцьвярджаць, што ў нас дэмакратыя, таму што ўсе нашы дзяржаўныя інстытуты, школы, універсітэты працятыя, прасякнутыя мультыкультуралізмам і «культурным марксізмам». Усё больш і больш кансерватараў і нацыяналістаў усьведамляюць, што дэмакратычная барацьба ня мае больш сэнсу, яе немагчыма выйграць, калі няма рэальнай свабоды слова. І ўсьведамленьне гэтага прыйдзе ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі. Тады, магчыма, адбудзецца сусьветная рэвалюцыя.

Тое, што адбываецца цяпер у Еўропе — гэта сапраўдная тыранія. Гэта несправядлівасьць, якая прывяла да таго, што я і мае таварышы страцілі веру ў дэмакратыю і вырашылі стаць «ваяўнічымі нацыяналістамі».

Людзі, якія называюць мяне жорсткім і злым, абсалютна не разумеюць розьніцы паміж злом і жорсткасьцю. Жорсткасьць — гэта не абавязкова зло. Каб гаварыць аб зле, вы, як мінімум, павінны ведаць нешта аб намерах чалавека і яго матывах. Гэткае ж невуцтва казаць аб жорсткасьці, як і вінаваціць у жорсткасьці амерыканскіх вайскоўцаў за тое, што падчас Другой Сусьветнай вайны яны скінулі атамныя бомбы на галовы 300.000 японцаў. Яны гэта зрабілі не таму, што былі злосныя або жорсткія, не таму, што не былі моцныя ці ў іх былі комплексы, а таму, што ў іх быў выбар: ахвяраваць трыма сотнямі тысяч жыцьцяў грамадзянскага насельніцтва альбо пахаваць пасьля, можа быць, мільёны салдат і грамадзянскіх асоб. Метады, якія выкарысталі амерыканцы, можна назваць жорсткімі, але гэта было зусім не зло.

Тут тая ж самая сітуацыя. Калі б мы з дапамогай дэмакратычных інстытутутаў змаглі спыніць ісламізацыю, іміграцыйную палітыку, дэмантаж нашых культурных каштоўнасьцяў, каланізацыю нашай краіны, дапамагчы зьнішчыць мультыкультурную ідэалогію, то адстрэл 70-ці чалавек не адбыўся б. А так гэтым учынкам я зрабіў свой унёсак у барацьбу. Бо калі не спыніць гэтыя працэсы цяпер, то мы можам страціць нашую краіну, мы апынемся на парозе грамадзянскай вайны, якой ніколі ня ведала Нарвегія, і тады мы страцім сотні тысяч мірных грамадзян, а ня толькі 70 чалавек…

Я абсалютна ўпэўнены, гэтак жа, як й іншыя «ваяўнічыя нацыяналісты», што калі мы здолеем спыніць мультыкультурны эксьперымент над Еўропай, то мы выратуем сотні тысяч жыцьцяў грамадзян еўрапейскіх краін, а можа быць, і мільёны жыцьцяў. У нас ня так шмат часу, каб сядзець і проста чакаць, калі ж сітуацыя зьменіцца, мы ня можам чакаць 20, 30, 40 гадоў. Мы ня можам чакаць, пакуль этнічныя нарвежцы апынуцца ў меншасьці. І таму нельга мяне, нас, вінаваціць у жорсткасьці й зьле. Калі ёсьць зло, то гэта сацыял-дэмакраты, якія штодня, штогадзіны займаюцца сістэматычнай дэканструкцыя еўрапейскай культуры і еўрапейскага этнасу.

Сацыял-дэмакраты [няўжо яны?! - Рэд.] вырашылі цалкам зьмяніць нашу краіну і Заходнюю Еўропу, зрабіць іх шматнацыянальнымі й мультыкультурнымі грамадствамі, нават не пытаючыся ў сваіх народаў праз рэферэндумы. А гэтая палітыка прывядзе да вялікіх узрушэньняў, і наступствы могуць быць вельмі крывавыя. Адзінае, што павінна зьдзіўляць Нарвегію і Еўропу, дык гэта тое, чаму падзея, падобная 22/7, не адбылася нашмат раней.

Паступова Наравегія і Заходняя Еўропа «балканізуюцца», і ў нас, тут, будуць падобныя падзеі, як на Балканах.

І спытай вы мяне, зрабіў бы я свой учынак зноў, мой адказ адназначны: так, зрабіў! Таму што злачынства, якое зьдзяйсьняюць сацыял-дэмакраты супраць свайго народу і супраць сваёй культуры, куды страшнейшае, чым маё…

І калі мой учынак называюць варварствам, то невялікае варварства неабходна, каб спыніць варварства куды большае па сваіх маштабах.

«Культурныя марксісты» сацыял-дэмакраты пасьля Другой Сусьветнай Вайны сотні разоў мелі магчымасьць зьмяняць палітыку, вектары разьвіцьця дзяржавы, але яны гэтага не рабілі. Яны аддалі перавагу тау, каб праз сістэму адукацыі й СМІ «размягчаць мазгі» ўласным грамадзянам, пераконваць нас у тым, што мультыкультуралізм, страта ўласнай ідэнтычнасьці — гэта нармальна. Таму вельмі шмат прадпрыемстваў і бізнэс-структур ўносяць зараз свае ахвяраваньні, якія ідуць на выхаваньне будучых палітычных актывістаў, якія і далей будуць праводзіць палітыку мультыкультуралізма.

Такія ж сабраліся і на востраве Утэйя. Людзі, якія сабраліся там, больш нагадвалі ўдзельнікаў руху «Гітлерюгенд». Там перад імі 20 ліпеня выступаў некалькі гадзін запар адзін з самых адыёзных камуністаў краіны (Нарвегіі)

(Тут прапушчана частка, у якой Андрэас Брейвік кажа аб канкрэтных людзях)

Перш, чым працягнуць, я хачу ўспомніць словы Джона Сцюарта Міля: «Чалавек можа зрабіць зло іншым ня толькі сваімі дзеяньнямі, але і праз сваё нежаданьне дзейнічаць. І ў абодвух выпадках ён нясе адказнасьць за шкоду, ім нанесеную».

Усе палітычныя актывісты, якія выступаюць ад імя «культурнага марксізму» і зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізму, павінны ў будучыні панесьці адказнасьць за свае дзеяньні, але мы гэты кошт плацім ужо цяпер. І тое, што мяне называюць тэрарыстам, забойцам, злыднем, ня дзіўна, я пісаў пра гэта, што такія паводзіны з боку правадыроў мультыкульты чакаліся, яшчэ да пачатку аперацыі. І мяне чакае турма, магчыма, на ўсё маё жыцьцё. Але гэта зусім мяне не палохае, таму што мы ўсе жывем у турме. Я нарадзіўся ў турме — у турме, дзе няма ніякай магчымасьці праявіць сябе палітычна, дзе няма свабоды слова, у турме, дзе я вымушаны быў глядзець, як мае ўласныя народ, этнас і культура паступова зьнікаюць, іх разьбіраюць па кавалачках. І робяць усё гэта марксісты і левыя лібералы.

У гэтай турме, калі вы адважваецеся крытыкаваць наяўную сістэму, то вас публічна зьневажаюць, высьмейваюць, дегуманізуюць, навешваюць цэтлікі… Гэтая турма завецца Нарвегія.

І якое мае значэньне, зачынены я ў адзіночнай камеры ці ж знаходжуся на «свабодзе»? Я ўсё роўна знаходжуся ў турме …

Давайце зазірнем у апошні даклад Статыстычнага Упраўленьня Нарвегіі і мы ўбачым там, што імігранты стануць большасьцю ў маёй краіне ў 2040 годзе. Але на самой справе дадзеныя, паданыя ў гэтым дакладзе, няслушныя, можна сказаць ілжывыя. Яны ўводзяць нас у зман. У гэтым дакладзе практычна няма інфармацыі пра ўзаемаадносіны паміж нарвежцамі [й імігрантамі]. Акрамя ўсяго іншага, пры падрыхтоўцы даклада наўмысна выключылі з абсьледуемых груп ўсіх азіятаў, афрыканцаў і грамадзян іншых краін Паўднёвай Еўропы. Акрамя таго, складальнікі гэтага дакладу наўмысна выпусьцілі з віду трэцяе пакаленьне імігрантаў, нелегальных імігрантаў, дзяцей з сем’яў, дзе адзін з бацькоў — выхадзец з Азіі і Афрыкі або Блізкага Ўсходу. Гэтая справаздача была замоўленая мультыкультуралістамі і мэта даклада — схаваць той факт, што карэнныя нарвежцы будуць меншасьцю ў Осла ўжо праз 5 гадоў.

Гэта адбудзецца!

Бо гэтая ж статыстыка паказвае, што 47% нованароджаных у Осла не зьяўляюцца этнічнымі нарвежцамі. Іншае дасьледаваньне паказвае, што карэнныя нарвежцы ў некаторых школах ужо складаюць меншасьць сярод першакласьнікаў.

Шмат хто хоча падаць, што ўльтранацыяналісты, такія як я, хочуць стварыць тэрарыстычны рэжым.

Гэта хлусьня!

Я падтрымліваю  японскую і паўднёвакарэйскую культурныя мадэлі. Ня больш і ня менш. І што, Японія і Паўднёвая Карэя ўяўляюць сабой страшныя тэрарыстычныя рэжымы?

Не, гэта ня так!  Гэтыя монакультурныя і высокатэхналагічныя дзяржавы даказалі, што могуць быць вельмі паспяховымі і без масавай іміграцыі і тым больш без размываньня нацыянальнай культуры і традыцый. Мадэль гэтых дзьвюх дзяржаў на дадзены момант самая дасканалая сістэма з усіх палітычных мадэляў.

У нас у Еўропе ўсё наадварот, мы пазбавілі нашых грамадзян працоўных месцаў, пераносячы іх у Азію, нашы марксісты і левыя засяродзілі ўсю палітыку на сацыяльным забеспячэньні грамадзян…

(Суддзя прыспешвае Брейвіка, каб ён заканчваў хутчэй. Брейвік кажа, што зачытаў толькі 6 старонак з 13. Суддзі гэта не падабаецца. Брейвік настойвае на тым, што яму неабходна зачытаць усё да канца, так як гэта зьяўляецца асновай, базісам яго абароны .)

… Лідэр нарвежскіх кансерватараў у 1970-80-х гадах мінулага стагоддзя Б’ерн Бенкаў казаў: «Этнічна аднастайнае грамадства — гарманічнае грамадства». А калі грамадства культурна і этнічна расколатае, то ўзнікае адсутнасьць даверу паміж грамадзянамі. Гэтага ніколі не пераадолець. Гэта ня толькі ўплывае на ўзаемадзеяньне паміж рознымі групамі, але ў канчатковым выніку прыводзіць да канфрантацыі. І гэта адбываецца на нашых вачах.

Прыкладам можа служыць іслам, які домінуе і ў Нарвегіі, і ў Еўропе. Еўрапейскія левыя палітыкі, навукоўцы, журналісты ўжо заяўляюць, што пераважная большасць мусульман — мірныя грамадзяне і даўно адмовіліся ад гвалту. Але гэта проста хлусня і прапаганда! Каран і Хадысы патрабуюць ад кожнага мусульманіна, каб ён ішоў па шляху джыхаду. 25% мусульманаў, якія жывуць у Брытаніі, апраўдвалі тэракты ў Лондане 7/07 тым, што войскі НАТА знаходзяцца ў Афганістане [што яны там робяць? хто іх туды паслаў? - Рэд.]. І вядома ж 40% мусульман, якія жывуць у Англіі, апраўдваюць тэракты ў Нью-Ёрку, калі загінулі 3.000 чалавек! Гэта паказвае іншае даследаваньне, праведзенае яшчэ ў 2006 годзе.

Хлусня ў тым, што мусульмане адмовіліся ад гвалту. Але наша Партыя Працы [кіруючая партыя ў Нарвегіі], журналісты, навукоўцы, палітыкі, палітычныя каментатары ведаюць пра гэта, але зусім не надаюць значэньня гэтым фактам, альбо наогул лічаць іх ілжывымі. Такім чынам мы навочна бачым, як нашы нарвежскія і еўрапейскія левыя супрацоўнічаюць зь ісламістамі дзеля працягу полікультурнага эксперыменту. Я магу тут прывесьці некалькі прыкладаў, але іх яшчэ больш можна знайсьці ў розных дасьледаваньнях…

Слабыя і разрозьненыя этнічныя групы прыводзяць да слабай культуры. Этнічная група зьяўляецца асновай любой культуры, а тое, што адбываецца ў нас, інакш, чым размыцьцё гэтай самай этнічнай групы, назваць нельга. Гэта ясна відаць на прыкладзе Осла й іншых еўрапейскіх гарадоў, дзе іслам пачынае дамінаваць ўсё больш і больш. Мусульманскія анклавы растуць у Еўропе хутка, як ракавая пухліна, пакуль у адзін цудоўны дзень іслам ня стане дамінуючай сілай.

Няўжо гэта так цяжка зразумець?!

Самы галоўны набытак нашага народа: свабода і незалежнасць — заўсёды і наўпрост быў зьвязаны з цэласнасьцю нашай, нарвежскай этнічнай групы. Гэтая цэласнасьць ляжыць у сэрцы нашай культуры. І ў той жа час, як аказваецца, гэтая этнічная цэласнасць самае далікатнае.

І за апошнія 60 гадоў левыя і марксісты разабралі па цаглінках тое, што стваралася на працягу сотняў гадоў, што беражліва ахоўвалася і песцілася: культура, ідэнтычнасьць, наша рэлігія, свабода і незалежнасьць — усё гэта за апошнія 6 дзесяцігоддзяў было зьнішчана …

(Суддзя зноў перапыняе падсуднага [хоць ён кажа найважныя рэчы], патрабуе ад яго сьцісласьці. На гэта Брейвик пярэчыць, што ня можа абараняць сябе, калі не патлумачыць прычын, якія прывялі яго да таго, што ён зрабіў 22/7. Адвакат падсуднага настойвае, што Брейвик павінен дачытаць сваю прамову да канца…)

… Дзякуй, Ваш Гонар, я працягну…

Цяпер у нас у Нарвегіі ўзнікае дэмаграфічная праблема, калі большасьць тых, хто нарадзіўся ў Нарвегіі — гэта мусульмане. У канчатковым выніку нас напаткае тая ж доля, што і хрысьціянаў у Ліване. Ліван калісьці быў хрысціянскай краінай. У 1911 годзе хрысьціянаў у Ліване было 80% насельніцтва. З тых часоў прайшло стагоддзе і дэмаграфічная сітуацыя зьмянілася. Цяпер Ліван пераўтвораны ў мусульманскую дзяржаву з хрысьціянскай меншасьцю… Хрысьціне — пераследуемая меншасьць у Ліване, якая стала падвяргаецца нападкам і агрэсіі з боку мусульман. Там яны складаюць цяпер ня больш за 25% ад насельніцтва краіны.

І вось мы падыходзім да яшчэ адной важнай праблемы — гэта ісламізацыя Еўропы. Чым больш мусульман у краінах Еўропы, тым большым становіцца сьпіс іх патрабаваньняў да карэнных жыхароў і ўладаў краін. Гэта і халяльная ежа ў крамах, і асобныя могілкі, і асобныя басейны, і каб банкі дзейнічалі па ісламскіх традыцыях, увядзеньне шарыяцкіх судоў у краінах Еўропы, асобных школ, вывучэньне арабскага, асобныя дзіцячыя садкі. Але ўсё гэта фінансуецца ня толькі за кошт ісламскіх краін, такіх, як Саудаўская Аравія, але Нарвегія таксама плаціць за «ісламскія прыемнасьці».

Савудаўская Аравія з 2007 года выдаткавала 600 мільярдаў даляраў на ісламізацыю Еўропы, Канады, Аўстраліі й Амерыкі. Гэта будаўніцтва 1500 мячэцяў, 200 ісламскіх коледжаў, 210 ісламскіх культурных цэнтраў…

Журналісты і каментатары сцьвярджаюць, што я дазволіў муле выступіць на баку абароны, каб ён пацьвердзіў, што ідзе вайна паміж ісламам і еўрапейскай цывілізацыяй. Вядома ж усе каментатары ў адзін голас сцьвярджаюць, што гэта — трызненьне сівой кабылы. Аднак большасць мусульман лічаць так жа! Большасьць мусульман па ўсёй Еўропе. У мяне ёсьць мноства пацьверджаньняў гэтаму з адкрытых крыніц.

Так, па выніках дасьледаваньня, праведзенага ў Нямеччыне, 56% мусульман гэтай краіны лічаць, што ідзе вайна паміж ісламам і Еўропай. Так, што трызьню ня я, а як раз палітычныя каментатары…

Лідар егіпецкіх «Братоў — Мусульман» ужо заявіў, што ў Егіпце будзе пабудавана дзяржава менавіта на прынцыпах шарыяту, і што не існуе ліберальных або сьвецкіх мусульман. Ёсць толькі іслам.

І вось нашы еўрапейскія мультыкультуралісты адкрылі дзьверы нашых краін пасьлядоўнікам ісламу. Больш за 30 мільёнаў мусульман жыве цяпер ў Еўропе, 150 тысяч зь іх толькі ў Нарвегіі. З 1960 года, калі першыя мусульманскія імігранты трапілі ў краіну, і па гэты дзень імі былі згвалтаваныя 90.000 нарвежскіх жанчын. Многія былі падвергнутыя групавому згвалтаваньню. Некаторыя скончылі жыцьцё самагубствам… Больш за 300.000 хлопчыкаў і дзяўчынак, мужчын і жанчын падвяргаліся гвалту з боку мусульман за гэты час. Пачынаючы з 1960 года сотні нарвежцаў былі забітыя мусульманамі. Усё гэта зьяўляецца злачынствамі супраць нарвежскага народа. Вялікая доля адказнасьці ляжыць на Нарвежскай Рабочай Партыі — Партыі Улады.

Акрамя гэтага мы бачым, што нарвежцы, карэнныя жыхары гэтай краіны, бягуць з раёнаў дзе пасяляюцца мусульмане. Гэтыя раёны перастаюць быць бяспечнымі для пражываньня.

І прычына ўсяго гэтага ў тым, што наша кіруючая партыя адчыняе мусульманам ўсе шляхі ў нашу краіну.

Трызненьнем, вядома ж, зьяўляюцца заявы шматлікіх нарвежскіх палітыкаў аб тым, што мусульмане хочуць інтэгравацца, стаць паўнапраўнымі членамі нашага грамадства. Наадварот! Мусульмане пагарджаюць нашым грамадствам, нашай культурай, нашымі звычаямі й нашай мовай. Большасьць зь іх хочуць ўласнай аўтаноміі ў Еўропе — шарыят і самакіраваньне. Гэта тычыцца многіх гарадоў у Нарвегіі й у Еўропе, у прыватнасьці Лондана і Парыжа, Берліна і Марсэля…

Калі паглядзець на сітуацыю ў сьвеце ў цэлым, то дзе мусульмане становяцца большасьцю, там яны пачынаюць патрабаваць сваёй культурнай і рэлігійнай аўтаноміі. Гэта адбылося ў Індыі, Ліване, адбываецца ў Ізраілі, на Філіпінах, поўдні Тайланда, у заходнім Кітаі [уйгуры - карэнны этнас, тэрыторыя якога была захоплена кітайскімі імперыялістамі. - Рэд.]. Няма ніводнай краіны ў сьвеце, дзе б мусульмане жылі ў міры з прымаючым іх народам. І чым тады нашая вайна, вайна карэнных народаў Паўночнай Еўропы супраць мусульман, адрозьніваецца ад вайны, якая вядзецца ў Тыбеце супраць Кітая або карэннымі жыхарамі Балівіі, якія змагаюцца за незалежнасць?

Мы тут жывем ад пачатку сьвету і гэта менавіта наша краіна!

У 2009 годзе ў Балівіі парламент прыняў закон, па якім карэннае насельніцтва краіны мае права на самакіраваньне. Але чаму тут, у Еўропе, карэнныя народы, хто хоча жыць у рамках сваёй уласнай культуры, свайго ўласнага этнасу, называюць нацыстамі й расістамі? Чаму? Чым мы адрозьніваемся ад карэннага народа Балівіі або тыбетцаў. Чаму яны — героі, а мы — нацысты і расісты?! Нашы продкі жылі ў гэтай краіне 12 тысяч гадоў. І мы, як карэннае насельніцтва, маем права не прымаць каланізацыю нашай краіны і пакідаем за сабой права змагацца супраць каланізатараў.

Я ведаю, што інфармацыю, якую я кажу, цяжка ўспрымаць, таму што да гэтага пастаянна казалася зусім адваротнае, супрацьлеглае. Цяжка ісьці супраць цячэньня, калі ўсе 100% медыйных кампаній займаюцца мультыкультурнай прапагандай! Але неўзабаве, большасьць нарвежцаў, еўрапейцаў будуць разумець: тое, што я кажу цяпер — праўда.

І я задаю пытаньне: як гэта можа быць недэмакратычна пачаць ўзброеную барацьбу супраць тых, хто зьнішчае твой уласны народ, зьнішчае культуру, якая складвалася стагоддзямі, этнас, зьнішчае традыцыі? Усе гэтыя прафесара, навукоўцы, журналісты, палітыкі, якія прапаведуюць мультыкультуралізм. Чаму сродкі, з дапамогай якіх я спрабую абараніць ўласную ідэнтычнасць і ўласныя каштоўнасьці, прызнаныя недэмакратычнымі?

Томас Хіланд Эрыксан, прафесар Універсітэта Осла — адзін з ідэолагаў мультыкультуралізма неяк сказаў: “У нас у Нарвегіі большасьць белых і мы іх разьбяром з такой дбайнасьцю, што яны ніколі ня будуць зноў большасьцю” [дарэчы, гэта тыповая расісцка-нацысцкая заява. - Рэд.].

Што ён па сутнасьці сказаў? Што галоўная задача ў тым, каб разабраць па костачках нарвежскі этнас, што будзе зроблена яго дэканструкцыя так старанна і грунтоўна, каб ён зноў ніколі ня стаў большасьцю.

Гэта як раз тыя планы, якія мультыкультуралісты хочуць рэалізаваць. І вядома ж яны спадзяюцца, што ня будзе ніякага супраціву гэтаму працэсу зьнішчэньня нарвежскага этнасу. Але тут яны глыбока памыляюцца… Грамадзянская вайна супраць мультыкультуралізма толькі пачынаецца. І па нашых гарадах ужо цякуць рэкі крыві. Варта нам ўспомніць Парыж і Мадрыд, Лондан і Тулузу, Льеж і Орхус…

Але самае непрыемнае тое, што еўрапейскія мультыкультуралісты настолькі пыхлівыя, што наогул не жадаюць уступаць ні ў які дыялог з намі, з ваяўнічымі нацыяналістамі, хоць гэта магло б прадухіліць шматлікія сутыкненьні.

Хай будзе вам вядома, што мы хацелі мірнага вырашэньня пытаньняў. Мы хацелі мірных перамоваў на працягу ўсяго часу з заканчэньня Другой сусветнай вайны. Але левыя, марксісты не жадаюць размаўляць з намі, ім не патрэбны дыялог. Яны аддаюць перавагу цэнзуры, насьмешкам і перасьледу іншадумцаў. Але тым самым яны спараджаюць яшчэ большую радыкалізацыю з нашага боку.

Наш урад ня гледзячы на ​​тое, што выдатна бачыць, што мультыкультуралізм не працуе, працягваюць напампоўваць нашу краіну імігрантамі з Азіі й Афрыкі, адмаўляецца прытрымлівацца этнічнага, нацыянальнага пратэкцыянізма.

Больш за тое, наш урад дзейнічае так, як быццам на 100% упэўнены, што ня будзе ніякай грамадзянскай вайны паміж нацыяналістамі й інтэрнацыяналістамі ў Еўропе [апошнія, гэта ня інтэр-нацыяналісты, а хаатызатары-касмапалітызатары. - Рэд.]. Мы — ваяўнічыя нацыяналісты — першыя кроплі, якія прынёс вам вецер пераменаў. За намі прыйдзе сапраўдны шторм. Грамадзянская вайна ня стане для вас нечаканасьцю. Паступова будзе адбывацца палярызацыя ў грамадстве і эскалацыя напружаньня. Вы ўбачыце, што ўсё часьцей і часьцей будуць сутыкацца паміж сабой правыя патрыёты і пасьлядоўнікі ісламу. Мультыкультурныя рэжымы проста вымушаныя будуць змагацца супраць нас.

На вялікі жаль тады рэкі крыві будуць цячы па гарадах Еўропы.

Мае браты і сёстры нацыяналісты ўэшце перамогуць. І гэта прывядзе да падзеньня рэжымаў у дзяржавах Еўропы.

Як я магу быць упэўненым, што гэта адбудзецца? Прычына ў тым, што мультыкультуралізм зьяўляецца самаразбуральнай ідэалогіяй. Як толькі карэнныя еўрапейцы робяцца меншасьцю ў сваёй уласнай краіне, то ўлада аўтаматычна слабне, бо ня можа больш эканамічна падтрымліваць сацыяльную палітыку, праводзімую гэтай жа уладай. І ў канчатковым выніку Еўропу паглыне наймацнейшы эканамічны крызіс. Цяперашні крызіс у Еўропе будзе нагадваць вам пікнік на сьвежым паветры…

Мы хочам, каб еўрапейскія ліберальна-марксісцкія эліты перасталі за наш кошт праводзіць тую палітыку, якая разбурае Еўропу і нашу краіну. Нам не патрэбныя шэнгенскія правілы ці квоты на прыём уцекачоў з краін Афрыкі й Азіі. Мы ня хочам, каб наша краіна выкарыстоўвалася як звалка сьмецьця, зь якой лібераламарксісты атрымліваюць свае казачныя прыбыткі. Мы хочам заставацца нарвежцамі — нацыяй нарвежцаў, хрысьціянскай нацыяй. Мы хочам заставацца членамі сям’і Паўночных народаў, членамі вялікай еўрапейскай сям’і. А цяпер мы знаходзімся ў сітуацыі, калі мы гэта губляем. Мы губляем нашы гарады, нашу краіну, мы губляем тое, што было нам дорага на працягу 12.000 гадоў нашай гісторыі

На працягу 5-10 гадоў мы — нарвежцы — станем меншасьцю ў нашай уласнай сталіцы і ў многіх іншых гарадах. Палітычныя эліты нашай краіны настолькі знахабіліся і настолькі паводзяць сябе пыхліва, што чакаюць ад нас, што мы з распасьцёртымі рукамі будзем вітаць сваё ўласнае нацыянальнае зьнішчэньне. А тыя, хто адмаўляецца прымаць правілы гульні, навязаныя левымі,  [будуць і далей клейміцца] як фашысты і экстрэмісты.

Але гэта канчатковае вар’яцтва. Гэтыя палітыкі, а ня я, павінны праходзіць псіхіятрычную экспертызу. І гэта тычыцца ня толькі палітыкаў, правадыроў мультыкультуралізму ў Нарвегіі, але і ўсіх еўрапейскіх палітыкаў - усіх тых, хто падтрымлівае мультыкультуралізм. Сапраўдным злом зьяўляецца імкненьне затапіць нашы краіны азіяцкімі і афрыканскімі эмігрантамі, зьнішчыць хрысціянства і падмяніць яго ісламам. Гэта — сапраўднае зло, а не барацьба супраць яго!

Усеагульная дэкларацыя правоў чалавека і міжнароднае права дазваляюць этнічным карэнным народам, якім пагражае сістэматычнае зьнішчэньне, дэканструкцыя ўласнай рэлігіі, традыцый і культуры, абараняцца нават узброеным чынам. І тыя нарвежцы, у каго ёсьць маральная адказнасьць перад уласным народам, хто мае пачуццё абавязку, ня будуць сядзець і глядзець, як усё, што ім дорага апаганьваецца і зьнішчаецца. Мы будзем змагацца!

Мы будзем змагацца супраць мультыкультуралізма і нашай кіруючай партыі ў Нарвегіі, супраць усіх заганных палітычных актывістаў, якія зьяўляюцца праваднікамі мультыкультуралізма ў Еўропе.

Напад, які я зьдзейсьніў 22/7 зьяўляецца толькі прэвентыўным ударам для абароны карэнных народаў Нарвегіі, для абароны нашай культуры.

І я не прызнаю сваю віну!

Мой учынак быў зьдзейсьнены па неабходнасьці, ад імя майго народа, маёй культуры, маёй рэлігіі, майго горада, маёй краіны.

Таму я патрабую, каб мяне апраўдалі па ўсіх пунктах абвінавачаньня!”

Думаем, многія атрымаюць каштоўныя веды. Адрас сайта: http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/387764,antoni-macierewicz-z-pis-w-krosnie-o-katastrofie-smolenskiej-jako-wypowiedzeniu-wojny-polsce.html

Рэдакцыя.

10 красавіка г.г. споўнілася два гады пасьля вядомых падзей пад старажытным беларускім Смаленскам. Мы ў рэдакцыі чакалі, што ў сувязі з гадавінай гэтай трагедыі павінна адбыцца нешта істотнае, нейкі прарыў у справе. І дачакаліся. Учора, 16 красавіка, выступаючы па польскім тэлеканале TVP, Яраслаў Качыньскі, брат-блізьнюк забітага прэзідэнта Польшчы, нарэшце адкрыта сказаў тое, што, на добрую справу, мусіў быў сказаць яшчэ два гады таму. Мы вырашылі пепапыніць усе іншыя справы, каб падрыхтаваць і падаць гэтую навіну (падаецца паводле http://tvp.info/informacje/polska/jedyna-teoria-jest-teoria-wybuchu-i-zamachu/7075360; па гэтым жа адрасе можна паглядзець усё інтэрвю).

Рэдакцыя.

Адказваючы на ​​пытаньне аб забойстве свайго брата-прэзідэнта, Яраслаў Качыньскі сярод іншага сказаў:

- “Тут мы маем справу зь вялікім недаглядам з боку ўраду, бязьдзейнасьцю, якая пачалася адразу пасьля аварыі. Гэта ёсьць вялікай таямніцай Дональда Туска і іншых людзей з улады. Чаму яны так зрабілі, якія былі прычыны для гэтага? Я глыбока перакананы, што ён [Туск] зрабіў усё, каб гэты выпадак ня быў канчаткова растлумачаны. Маем тут дачыненьне з кааперацыяй ва ўтойваньні справы, каб сьледства ня йшло, як яно павінна ісьці. Усё сур’ёзныя рашэньні ў гэтым пытаньні адбываліся ў такім кірунку незалежна ад самых розных дэкларацый”.

Яраслаў Качыньскі заявіў, што ўрад [Польшчы] даў сябе ўцягнуць у нейкую гульню з Уладзімірам Пуціным супраць прэзідэнта [Польшчы]. І дадаў, што тая «гульня скончылася катастрофай, а пазьней было вельмі цяжка выйсьці зь сітуацыі».

Паводле слоў старшыні ПіСу, каб праясьніць справу крушэньня пад Смаленскам, у Польшчы мусіць зьмяніцца ўлада, а новая павінна прыняць «вельмі рашучыя дзеяньні».

“Расейцы найвыразьней тут чагосьці баяцца, бо сьледства адхіляецца ад самай элементарнай руціны, якая павінна быць у такога роду справах. Тут няма гаворкі пра нейкія надзвычайныя меры, такія, як катастрофа над Англіяй, дзе самалёт сабралі з дробных кавалачкаў. Гаворка пра дзеяньні, якія мусілі быць зроблены, як у Расеі, так і Польшчы, але якія зроблены не былі (добры прыклад тут — праблема ўскрыцьцяў). Тым, хто кіруе сёньня ў Расеі й у Польшчы, залежыць, каб праўда ня выйшла на сьвятло”.

Старшыня ПіСу адзначыў, што ў польскі палітычны лексікон вярнулася слова: здрада. На яго думку, яно адлюстроўвае тое, што адбываецца вакол справы пад Смаленскам. — “А гэтая рэч сапраўды такая, што гэтае слова само напрошваецца. Таму што гэта нешта зусім дзіўнае, калі дзяржава, зь якой загінулі 96 чалавек, сярод якіх прэзідэнт і кіраўнікі яго штабу, рэагавала так, як рэагуе цяперашні ўрад. Які пагаджаецца на дасьледаваньне, якое праводзіцца аднабакова іншым бокам — тым бокам, які зацікаўлены, каб не паказваць праўду”.

На думку Яраслава Качыньскага, адзінай праўдзівай гіпотэзай, якая здольна патлумачыць абставіны трагедыі пад Смаленскам, зьяўляецца замах. — “Сам палёт, вядзеньне Расеяй таго самалёту, прычыны катастрофы і, нарэшце, тое, што здарылася пасьля аварыі, паказвае, што адзінай тэорыяй, якая ўсё гэта тлумачыць, ёсьць тэорыя выбуху. Тэорыя замаху. Незалежна ад таго, хто будзе адказваць за гэта. Не існуе ніякай іншай канцэпцыі, якая ўсе гэтыя дзеяньні — пачынаючы ад таго, што адбывалася за некалькі тыдняў да адлёту і прывяло да катастрофы, уключаючы блакаваньне сьледства, то заціране сьлядоў, — тлумачыла б. Толькі й выключна замах”.

Качыньскі катэгарычна выключыў, што прычынай крушэньня самалёта магло быць сутыкненьне зь бярозай. Ён адзначыў, што самалёты, якія сутыкаліся 11 верасьня 2001 года з будынкамі  СГЦ, «лёгка разразалі сталёвыя бэлькі апорных канструкцый будынкаў». Ён нагадаў таксама справу аб зрываньні ліны эскалатара ў Альпах амерыканскім зьнішчальнікам, чаго пілоты зьнішчальніка нават не заўважылі.

Старшыня ПіСу рэзка негатыўна паставіўся да дзейнасьці польскіх сьледчых. — “Ня веру абсалютна ў сьледства польскай пракуратуры. Калі ёсьць толькі адна гіпотэза, якая тлумачыць усё, то звычайна яна разглядаецца юрыстамі як доказ. Не існуе іншай гіпотэзы, якая патлумачыла б усе гэтыя акалічнасьці ад пачатку да канца. Замах ёсьць адзінай такой гіпотэзай. Але, калі пракуратура не бярэ пад увагу гэтую гіпотэзу, то я б не назваў яе пракуратурай. Гэта хутчэй выканаўцы са сьферы прапаганды”…

Кожны раз у пачатку красавіка мы імкнемся зрабіць справаздачу перад нашымі чытачамі за чарговы год працы рэдакцыі. Летась гэта не атрымалася па суб’ектыўна-аб’ектыўных прычынах, таму сёньня мы даем справаздачу за два апошнія гады. Асноўныя вынікі ў колькасным выглядзе пададзены ў табліцы зьлева. Зробім толькі ўдакладненьне. Справа ў тым, што паўтара гады таму адбылася рэканструкцыя сайта (найперш з мэтай пазбаўленьня ад спаму і для атрыманьня магчымасьці для больш аб’ектыўнай ацэнкі вынікаў нашай працы). Таму цяпер трохі інакш выглядае і выніковая табліца. І хаця гэта фармальны бок справы, усё роўна прыемна, што за апошнія 2 гады магчымасьці нашага сайта, як вы бачыце, вырасьлі яшчэ прыблізна ў 2 разы.

1. Кірункі дзейнасьці.

Калі казаць пра зьмястоўнае напаўненьне сайта, дык так атрымалася, што адной з асноўных тэмаў, у “туман вакол якой мы пільна ўглядаліся” ў прайшоўшыя гады, была авіякатастрофа пад старажытным беларускім Смаленскам, у выніку якой загінула амаль сотня прадстаўнікоў польскай патрыятычнай эліты на чале з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качыньскім. У свой час мы моцна рызыкавалі, усебакова аналізуючы падзею. Цяпер з кожным месяцам становіцца ўсё больш відавочна, што гэта было не дарэмна. Калісьці з усёй Беларусі толькі мы адныя і будзем мець права пытацца ў іншых медыйных прадстаўнікоў: а чаму вы — такія магутныя і “праўдзівыя” СМІ — калі трэба было, не дасьледвалі пытаньне, а адразу прынялі афіцыйную расейска-польскую версію й ігнаравалі праўду?..

Але самае галоўнае ў іншым – мы зноў выратавалі годнасьць беларуска-літвінскай нацыі, бо працягвалі шукаць і казаць праўду, калі гэта было ня толькі нявыгадна, але і небясьпечна…

Дадатковымі буйнымі тэмамі за прайшоўшыя 2 гады былі наступныя:

-  яшчэ летам 2010 г. мы ня толькі прадказалі, што “Расея” і “Захад” надалей пакінуць нам Лукашэнку, але і адказалі на пытаньне: чаму яны так зробяць;

- восеньню 2010 г. мы папярэдзілі пра абвастрэньне вайны паміж вайсковым і алігархічным кланамі расейскай імперыякратыі;

- тады ж зьвярнулі ўвагу нашых чытачоў на тое, што на радыё “Свабода” блакуецца абмен думкамі, пошук ісьціны;

- мы працягвалі адкрываць праўду што да 600 гадоў беларуска-польскіх стасункаў;

- аналізавалі шызафрэнічны стан, у якім знаходзіцца расейская імперыякратыя і яе Расея;

- аналізавалі сітуацыю ў Беларусі перад і пасьля прэзідэнцкіх “выбараў” 2010 г.;

- выставілі вялікае інтэрвю са знакамітым беларусам — Алесем Белакозам (над гэтым інтэрвю рэдакцыя зь перапынкамі працавала больш за год);

- на сайце ў гэты перыяд быў разьмешчаны вялікі матэрыял Алеся Астроўскага “Навуковыя веды – аснова рэалістычнага сьветагляду”;

- мы падтрымалі, чым маглі, Сяргея Міхалка;

- папярэдзілі (праз артыкул Сяргея Высоцкага) аб зараджэньні ў Еўропе ліберальнага фашызму;

- патлумачылі прынцыповыя асьпекты “гомасексуальнага пытаньня” – далі магчымасьць культурным людзям правільна арыентавацца ў гэтым шумным і брудным пытаньні, накідваемым нам сіянакратыяй;

- прааналізавалі “падтрымку” “Захадам” нацыянальна-дэмакратычнай Грузіі на фоне расейскай імперскай агрэсіі;

- далей удасканальвалі Сьветаглядную і Беларускую дактрыны.

Калі ж адысьці ад асобных тэм і паспрабаваць разгледзець галоўную тэматычную плынь, дык можна ўбачыць, што ў апошнія 2 гады мы найбольш і, дарэчы, са ўсё большым ськепсісам прыглядаліся да г.зв. “цывілізаванага Захаду”. У сяброў рэдакцыі нарастае пачуцьцё, што адтуль ня толькі ня варта чакаць дапамогі для нашага змаганьня з расейскай імперыякратыяй, а хутчэй можа прыйсьці чарговая бяда. У сувязі з гэтым мы і надалей плануем па меры магчымасьцяў аналізаваць “Захад” (хаця пра “Расею” мы таксама не зьбіраемся забываць).

2. Ворагі ацэньваюць нас.

Своеасаблівым і дастаткова аб’ектыўным паказьнікам нашых дасягненьняў зьяўляецца тое, як нас ацэньваюць ня толькі сябры, а і ворагі нашага народу.

Тут, з нагоды, варта зьвярнуць увагу на, здавалася б, дзіўны, а на справе заканамерны фенамен. Мы – сябры рэдакцыі – у сваёй аснове звычайныя сумленныя людзі. Жывем са сваёй працы. Ніякія злачынствы нікому не рабілі, нікога не выкарыстоўвалі, захопліваць чужое ніколі нават і ня думалі. У грамадскіх дачыненьнях, якія мы аналізуем, мы шчыра шукаем праўду, імкнемся да справядлівасьці, гуманізму, прагрэсу — па сутнасьці, да Бога. І, зьвярніце ўвагу, знаходзяцца людзі, якім менавіта ўсё гэта не падабаецца. У гэтых людзей іншыя інтарэсы, супрацьлеглыя планы. Ім трэба, каб мы і наш народ сталі для іх прыслугай, рабамі. Толькі такі варыянт хады падзей іх задаволіў бы. А мы ўсяго толькі са сваёй Праўдай і Справядлівасьцю, з Аб’ектыўнымі Інтарэсамі Беларуска-Літвінскага Народу стаім у іх на шляху…

У выніку ня мы знайшлі ворагаў — яны знайшлі нас. І гэта характарызуе… нас. І ўжо не ў тэорыі, а на нашым канкрэтным прыкладзе ілюструе, што нашы ідэалагічныя прынцыпы, датычныя сацыяльных паразітаў, верныя (гэтая ж сітуацыя заклікае кожнага беларуса-літвіна быць псіхічна падрыхтаваным, што, калі ён пачне адстойваць абсалютна справядлівыя і легітымныя аб’ектыўная інтарэсы свайго народа на яго ўласнай зямлі, у яго раней ці пазьней зьявяцца ворагі).  

Атрымліваецца, як у вядомай прытчы: “Адзін мудрэц сказаў: скажы мне, хто твае сябры, і я скажу, хто ты. Іншы мудрэц паправіў: Не кажы мне, хто твае сябры. Скажы мне, хто твае ворагі. І я скажу, хто ты!”

Вось сайт яўных беларусафобаў — агентаў сіянакратыі: http://lurkmore.to/%D0%91%D1%83%D0%BB%D1%8C%D0%B1%D0%BE%D1%81%D1%80%D0%B0%D1%87

Зьлева вы бачыце яго фрагмент, дзе знаходзіцца рэйтынг інфармацыйных рэсурсаў, як сіяністы пішуць, “бульбасрачоў” (мы толькі праставілі лічбы ў гэтым рэйтынгу). Наш сайт пад назвай “Уютненький выпас змагаров” знаходзіцца на другой пазіцыі. Першую, як вы бачыце, займае сайт КХП, а пад намі ідуць сайты Маладога Фронта, Моладзі БНФ і самаго БНФ. 

На жаль (для нас), наш рэйтынг сярод сіяністаў панізіўся – раней мы займалі першы радок. Але, як для рэсурса, які, у адрозьненьне ад усіх іншых, фінансуецца з уласных грошай сябраў рэдакцыі, гэта ўсё роўна вельмі добры вынік. Акрамя таго, цяпер сіяністы нас называюць больш паважна (раней было нешта накшталт “Уютненький блевотник змагаров”). Гэта — якое-ніякое прызнаньне…

Зьвярніце ўвагу таксама на першае месца Галіны Арцёменкі сярод усіх, хто ўнесены ў сьпіс сіяністаў з-за свайго “Жывога часопіса” (ЖЧ). Мы ганарымся тым, што гэты чалавек – фактычна пазаштатны сябра нашай рэдакцыі – зьяўляецца пераможцам у сваёй катэгорыі (віншуем вас, спадарыня Галіна!).

І тут зноў зьвяртаем увагу: у ЖЧ Галіны Арцёменкі разьбіраюцца ўсяго толькі пытаньні этнагенэзу беларусаў-літвінаў, па крупіцах зьбіраюцца факты па гісторыі й культуры нашага народу за перыяд у некалькі тысячагоддзяў. І менавіта гэты пошук, які ўсё больш набывае характар навуковага дасьледваньня, выклікае такія страх і нянавісьць у гэтай соцыя-паразітнай публікі. Чаму? Нават і ня ведаем. Ці з-за таго, што спадарыня Галіна знаходзіць усё новую і новую надзвычай цікавую Праўду, ці з-за таго, што мінулае нашага народу, этнагенетычныя карані беларусаў-літвінаў аказваюцца такімі грандыёзнымі па сваім маштабе, такімі велічнымі па сваім значэньні для нашага народу і ўсёй людскай цывілізацыі, што аж дух перахоплівае?

Спадзяемся, што спадарыня Галіна і надалей ня спыніць сваю працу ў абраным кірунку і ня будзе адуважвацца на высьвятленьне пытаньня, чаму сіяністы даюць ёй такую высокую адзнаку…

Працягваючы аналізаваць тэму ворагаў беларуска-літвінскага народу, якія праз сваю агрэсію паказваюць нам на сапраўды істотнае грамадскае значэньне нашай дзейнасьці, зьвяртаем увагу, што ў падсправаздачны перыяд на нашым сайце  павялічылася колькасьць розных троляў-правакатараў.

Мы рэгулярна папярэджвалі гэтую публіку, каб яны не сваволілі. Аднойчы нават ІР-адрас падалі. Публіка не супакойвалася. У сувязі з гэтым мы вымушаны былі правесьці рассьледваньне. Ніжэй пададзена значная частка каментароў, якія, на наш погляд, утрымліваюць абразы, пагрозы, фамільярнасьць, нахабства, ёрнічаньне (дэструктыўную іронію), правакацыі, адуважваньні, нападкі на асобу аўтараў артыкулаў і сябраў рэдакцыі ці ў якім-небудзь іншым сэнсе зьяўляюцца контарпрадуктыўнымі. Таксама ў сьпіс з 234 прыкладаў уключаны каментары, сэнс якіх падазроны ці незразумелы. Прыклады ідуць у пасьлядоўнасьці ад нядаўніх да ўсё больш даўніх. Геаграфічная лакалізацыя каментатара рабілася з дапамогай http://whatismyipaddress.com/ip-lookup:

Цікавая інфармацыя. Ці ня праўда? Вялікі матэрыял для роздуму і ўдакладненьня нашых уяўленьняў пра тое, каму мы не падабаемся і чаму, а таксама пра тое, якімі метадамі ідзе змаганьне супраць нас.

На жаль, у нас цяпер няма магчымасьці зрабіць уласны аналіз атрыманай інфармацыі. Але мы яго абавязкова паспрабуем зрабіць у хуткім часе. Цяпер жа такая магчымасьць ёсьць у любога жадаючага (заўвага: ІР-адрасы пададзены часткова, але ў такім выглядзе, каб была магчымасьць параўноўваць ІР-адрасы з аднаго горада).

2. Трохі прыемнага з нагоды гадавіны нашай працы.

Кожны раз з нагоды чарговай гадавіны працы рэдакцыі мы імкнемся падараваць нашым чытачам якую-небудзь яркую, павучальную рэч. Сёньня на ролю такога падарунка абраныя Беларуска-Літвінскія ШАХМАТЫ. Гэтыя шахматы былі прыдуманы Алесем Астроўскім яшчэ ў канцы 1990-х, але пачалі разьвівацца толькі, калі іх патэнцыял пачаў рэалізоўваць Мікалай Тамашэвіч зь Менска. Цяпер у Беларусі каля 10 чалавек, якія тым ці іншым чынам працуюць над разьвіцьцём гэтых шахмат (як фізічага аб’екта і як віртуальнай гульні).

З нагоды гадавіны сайта інфармуем нашых чытачоў, што фізічны варыянт шахмат набліжаецца да стадыі, калі ён ужо хутка можа зьявіцца ў нашых крамах. На фота ў пачатку артыкула і ў самым канцы вы бачыце прыцыповы выгляд шахмат (дарэчы, набор фігурак гістарычна адпавядае падзеям, якія мелі месца на нашай зямлі ў XV-XVI стагоддзях).

Тыя, хто не жадае чакаць, могуць пачаць гуляць у Беларуска-літвінскія шахматы, выкарыстоўваючы адну з электронных версій. Для гэтага трэба прайсьці па шляху, які пачынаецца з адпаведнай банернай кнопкі (гл. кнопкі зьлева на сайце).

Усяго лепшага, сябры.

Жыве Вялікалітва-Беларусь — наша зямля!

Ён быў дырэктарам Віленскай і Наваградскай гімназіяў, арыштоўваўся немцамі ў час Другой сусьветнай вайны і месяц знаходзіўся пад пагрозай расстрэлу, пасьля вайны эміграваў у ЗША, дзе арганізоўваў беларускі асяродак пад Ню-Ёркам і плённа працаваў у НАСА. Сёньня, адказваючы на пытаньні Сяргея Навумчыка, сказаў, што верыць у вольную Беларусь і што Сяргей Каваленка — народны герой, які выказвае жаданьні беларускага народу. Некаторыя сябры рэдакцыі бачылі спадара Барыса ў Гародні ў пачатку 1990-х і шчыра ганарацца гэтым.

З нагоды інфармуем, што вось тут — http://www.svaboda.org/content/article/24539625.html — ёсьць кароткае інтэрвю з Барысам Кітом у яго 100-гадовы юбілей (дзе ён кажа пра значэньне навучаньня і Ведаў, пра чыстае сумленьне), а вось тут — http://belsat.eu/be/aktualnosci/a,7805,barysu-kitu-102-ghady.html — фільм пра Барыса  Кіта, зроблены тэлеканалам «Белсат» да 99-х народзінаў беларускага настаўніка і навукоўца (дзе спадар Кіт кажа пра сваю дапамогу іншым людзям, пра значэньне дэмакратыі, пра любоў да Беларусі й беларускага народу, пра сваю працу ў НАСА, спробу адчыніць у РБ Беларускі Нацыянальны Ўніверсітэт, выключнае значэньне беларускай мовы для лёсу нашага народу).

Таксама з нагоды мы падаем ніжэй фота зь перыяду жыцьця Барыса Кіта, калі ён працавай у Віленскай і Наваградскай гімназіях (гэтыя фота з архіву Алеся Белакоза).

На фота ўверсе – вучні й выкладчыкі Віленскай беларускай гімназіі ў 1938 г. разьвітваюцца з дырэктарам М.Анцукевічам. Барыс Кіт сядзіць на крэсьле першым справа (нагадваем, што ў 1939 годзе — перад самай вайной — палякі ўсё ж зачынілі Віленскую беларускую гімназію…).

На фота ўверсе – вучні Наваградскай беларускай гімназіі ў 1939 г. Барыс Кіт стаіць у цэнтры каля дошкі. На апошняй напісана дакладная дата – 14 лістапада 1939 г., якая тлумачыць, чаму над дошкай знаходзяцца фота Леніна і Сталіна…

Ніжэй — Барыс Кіт у наш час і з малодшым сынам.