Падаем яшчэ адзін вялікі дакумент, выданы  тэрытарыяльна-імперскім крылом расейскай імперыякратыі й накіраваны супраць яе ж “ліберальнага” крыла. Тэкст і ілюстрацыя да яго (гл. зьлева) кажуць самі за сябе, узятыя адсюль: http://3rm.ru/mainnews/602-vozzvanie-k-russkomu-narodu-k-oficeram-armii-i.html (каб адкрыць, трэба падабраць ананімайзер). Не паддавайцеся пачуцьцю злосьці ці агіды на аўтараў дадзенай інструкцыі-звароту з-за іх імперскага сьветагляду, ігнаруйце іх пазітыўнае стаўленьне да “камуністаў”, расейскага праваслаўя, Сталіна, СССР і да т.п. дзеля таго, каб узяць рацыянальнае зерне. Яно ў тым, што тэрытарыяльныя імперыцы раскрываюць свой сьветагляд і падаюць шмат каштоўных фактаў пра сваіх ворагаў, якія ёсьць ня толькі іхнымі ворагамі.

Рэдакцыя.

ТЛУМАЧЭННІ АБ ХАРАКТАРЫ ТАЙНЫХ АПЕРАЦЫЙ СУПРАЦЬ РУСКАГА НАРОДУ

У мэтах выкрыцця злачынных дзеянняў супраць нашага народу з боку габрэйскіх акупантаў папярэджваем суайчыннікаў аб характары і відах праводзімых імі аперацый.

Яны наступныя:

1. Рэпрэсіі супраць актыўнай моладзі пад выглядам барацьбы з экстрэмізмам і тэрарызмам.

2. Арганізацыя міжнацыянальных канфліктаў.

3. Арганізацыя войнаў.

4. Эканамічны тэрор.

5. Арганізацыя дэманстратыўных актаў гвалту і псіхічны тэрор.

6. Падзел патрыятычных сілаў і сутыкненні іх адзін з адным.

Такія франты тайнай вайны, якую вядуць акупацыйныя сілы супраць рускай дзяржаўнасці.

Вайна з рускай моладдзю.

Галоўным аб’ектам рэпрэсій пасля арміі з’яўляецца моладзь як патэнцыйны ўдзельнік нацыянальна-вызвольнай барацьбы. Сігналам да чарговай кампаніі супраць рускай моладзі ў 2009 г. стала забойства Героя Расіі палкоўніка Палянскага. Гэта супадзенне не выпадковае. Перад смерцю палкоўнік заявіў, што гатовы дапамагчы любым патрыятычным моладзевым арганізацыям у іх барацьбе за Расею. Магчымая спайка вайскоўцаў і моладзі турбуе акупантаў. Менавіта таму здушваюцца і трымаюцца на кантролі спецслужбаў ўсялякія спробы самаарганізацыі ад вайскова-спартыўных клубаў, праваслаўных суполак да па- дзіцячы бясшкодных патрыятычных гурткоў і аб’яднанняў.

Інфармацыйным прыкрыццём рэпрэсій, якія пачаліся са студзеня 2009 г., як заўсёды, з’явілася гістэрыя ў СМІ пра пагрозу «рускага фашызму». Усе праграмы навін сталі паведамляць аб выкрыцці «бандаў нацыяналістаў». Іх ловяць паўсюль - у Маскве, Пецярбургу, Екацярынбургу, па ўсіх гарадах Расеі. Мільгацяць краты ў залах судовых пасяджэнняў, кайданкі, канваіры ланцужкамі гоняць рускіх хлопцаў па калідорах судоў і следчых ізалятараў.

Гэта была акцыя запалохвання, з якой па ўзроўні нахабнага выкліку грамадству і псіхічнага тэрору могуць параўнацца толькі падзеі падчас саміту «Вялікай васьмёркі» 2006 г. Тады, каб не даць рускай моладзі выказаць сваю незадаволенасць, спецслужбы падвергнулі многіх актывістаў арыштам, шантажу і пагрозам. Як сёння забойства палкоўніка Палянскага, тады пачаткам карных дзеянняў стала забойства ні ў чым не вінаватага рускага хлопца Зьмітра Баравікова ў Санкт-Пецярбургу. Яго, параненага, атачылі супрацоўнікі міліцыі і застрэлілі ў патыліцу. Відэазапіс з яго пакутніцкай смерцю габрэйскія ка́ты прадэманстравалі па цэнтральных каналах тэлебачання. Затым яго, мёртвага, абвінавацілі ва ўсіх злачынствах «на міжнацыянальнай глебе». Сёння акупанты судзяць астатніх членаў нібыта створанай ім «банды», вешаючы на іх усе нераскрытыя злачынствы, у якіх пацярпелі выхадцы з Каўказу і з Сярэдняй Азіі.

Такім жа поспехам да студзеня 2009 завяршылася фабрыкацыя справы аб «бандзе» праваслаўнага іканапісца Артура Рыно. Па ступені д’ябальскай надуманасці сіяністаў гэтая гісторыя ня мае роўных. Артуру на момант арышту 17 гадоў, ён з праваслаўнай сям’і, навучэнец 1-га курса аддзялення іканапісу Маскоўскага мастацкага вучылішча. І гэтага на выгляд яшчэ дзіцёнка абвінавацілі ў забойстве 37(!) дарослых і здаровых мужчын, якім ён нібыта наносіў дзесяткі нажавых раненняў.

Абвінавачванні, што прад’яўляюцца рускім падлеткам, фантастычныя. Але галоўнае для рэжысёраў гэтых трылераў з дзясяткамі крывавых забойстваў, каб абвінавачанымі былі прызначаныя менавіта вернікі. У «справе» Артура Рыно рэпрэсіі закранулі праваслаўную сям’ю, дзе маці набожны чалавек, працуе ў аддзеле культуры Екацерынбургскай епархіі, распісвае храмы, а сын ідзе па стапах маці, вучыцца іканапісу. Менавіта такую сям’ю абралі юдзэі, каб надаць забойствам рэлігійную матывацыю.

Сіяністы разумеюць, што ўрэгуляваць можна любы канфлікт, толькі не рэлігійны, таму ўсім арганізаваным імі міжнацыянальным канфліктам, забойствам і войнам яны імкнуцца надаць рэлігійны характар, каб сутыкнуць паміж сабой рускіх і каўказцаў, праваслаўных і мусульман.

Рабіць з праваслаўных людзей бандытаў і нацыстаў - галоўная задача акупацыйнага рэжыму. Такую ж «праваслаўную банду» зляпілі па справе Старавойтавай з членаў казацкага брацтва ў імя Святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага, яшчэ адну - па справе аб выбуху на Чаркізаўскім рынку, арганізаваным ФСБ ў жніўні 2006 г. Пад гэты выбух пасадзілі ў турму кіраўніка праваслаўнага вайскова - спартыўнага клуба «Спас» Мікалая Каралёва і каля 10 членаў клуба. Нянавісць габрэйскіх уладаў выклікала тое, што хлопцы выхоўвалі падлеткаў у праваслаўных традыцыях, выступалі супраць разбэшчваньня моладзі і вясной 2006 перашкодзілі правядзенню гей-параду ды іншых акцый садамітаў у Маскве. Пасля гэтага і адбыўся арышт. Самых годных і сумленных рускіх дзяцей прысудзілі да пажыццёвага зняволення і 20-гадовых тэрмінаў.

Хто ж гэтыя маладыя людзі і чаму не супраць бандытызму і карупцыі, а супраць іх кінуты ўвесь рэпрэсіўны апарат спецслужбаў, пракуратуры і судоў? Просты аналіз паказвае, што так званыя «банды рускіх нацыяналістаў» гэта ні што іншае, як звычайная думаючая моладзь (не выпадкова сярод іх шмат студэнтаў), якая адкрыта вызнае свой патрыятызм у вучылішчах ды інстытутах, удзельнічае ў мітынгах пратэсту і па неасцярожнасці наведвае сходы псеўдапатрыятычных партый і рухаў, большая частка якіх арганізавана і кантралюецца габрэйскай агентурай ФСБ.

Аддзелы па барацьбе з тэрарызмам ФСБ і пракуратуры збіраюць на маладых людзей інфармацыю, штучна фармуюць з іх «нацыяналістычныя», «нэафашысцкія» групы, прыдумваюць ім назвы ды атрыбутыку і навешваюць на гэтыя ўжо «банды» усе неймаверныя злачынствы.

Радыкалы, экстрэмісты неабходныя юдэям, як паветра. Імі яны запалохваюць насельніцтва краіны, ажыццяўляючы тэракты і заказныя забойствы. Імі ж прыкрываюць свае злачынствы.

Аднак руская моладзь не схільная да радыкалізму. Відэаматэрыялы са злобнымі скінхэдамі, якія ўскідаюць уверх рукі, бойкамі і збіццём мінакоў на вуліцах, якія з года ў год круціць тэлебачанне - гэта падлог, у якім удзельнічаюць аператыўныя работнікі ФСБ і МУС, а таксама баявікі габрэйскай тэрарыстычнай арганізацыі «Бейтар» і іх габрэйскі маладняк з «Антыфа», якія разыгрываюць з сябе скінхедаў і рускіх нацыяналістаў. Для праўдападобнасьці яны ўцягваюць у свае правакацыі рускіх падлеткаў і футбольных фанатаў, а потым робяць іх ахвярнымі казламі для арганізацыі гучных паказальных працэсаў па рускім экстрэмізме. Каб усе паверылі ў міф аб «рускім экстрэмізме», сіяністы ў ФСБ ствараюць шматлікія псеўдарускія арганізацыі.

Псеўданацыяналісты.

На гучныя назвы тыпу «Рускі нацыянальны сабор», «Руская партыя», «Нацыянальна-Дзяржаўная партыя Расеі» (НДПР), «Славянская абшчына», «Славянскі Саюз», на высакародныя заклікі ляцяць, як матылькі на святло, неабыякавыя маладыя людзі. Адны арганізацыі перастаюць існаваць, ім на змену прыходзяць новыя, але заўсёды з адным і тым жа нацыянальным складам кіраўнікоў.

Дзейнасць гэтых арганізацый - маскарад, у якім габрэйскія шулеры тыпу лідэра СС (Славянскі Саюз) Дзмітрыя Дзёмушкіна, былых дэпутатаў-«нацыяналістаў» Мікалая Кур’яновіча і Андрэя Савельева, ідэолага НДПР Аляксандра Севасцьянава або лідэра ДПНІ (Рух супраць нелегальнай іміграцыі) Поткіна («Бялова») корчаць з сябе дзелавых абаронцаў рускага народу. Пры гэтым рускія хлопцы сядаюць у турмы адзін за адным, а галоўныя «нацыяналісты» і «язычнікі» жывуць спакойна (хоць іх часам для выгляду цёгаюць па 282 арт.), даюць інтэрвю, мільгацяць на тэлебачанні і сачыняюць працы аб «рускім нацыяналізме». Некаторыя з іх могуць апранацца - і ўсё больш гэта робяць - у праваслаўе.

Дзеці сатаны задаволяць любыя вашыя запыты - ад дэмакратыі да манархіі, згуляюць любую ролю, ад лібэралаў да праваслаўных патрыётаў, толькі б не выпусціць патрыятычны рух з-пад кантролю.

Дарэчы, так жа ідуць справы і ў левых моладзевых арганізацыях, дзе тон задаюць і кіруюць простымі рускімі хлапчукамі і дзяўчынкамі хваткія габрэйскія хлопцы. У залежнасці ад сітуацыі гэтыя падсадныя качкі альбо спускаюць усю працу арганізацыі на тармазах, альбо падбухторваюць да рашучых дзеянняў супраць уладаў (у «нацыяналістычных» арганізацыях - да сутычак з мігрантамі), а потым здаюць інфармацыю.

Культ язычніцкай веры ў «нацыяналістычных» арганізацыях як вяртанне да «спрадвечных рускіх каранёў», так званае «роднавер’е» - гэта даўно і паспяхова адпрацаваная юдэямі схема па адцягваньні моладзі ад хрысціянства. Такая ж жыдоўская ерась пад выглядам элітарных ведаў накшталт КОБ (канцэпцыя грамадскай бяспекі) распаўсюджваецца ў навуковым і вайсковым асяродках.

Па гэтых праграмах - нібыта вяртання да сваіх каранёў і набыцця тайных ведаў - габрэйская «навуковая» думка, іх журналісты і пісьменнікі ўжо паўстагоддзя дурачаць моладзь ЗША, Англіі, Нямеччыны ды іншых краін, каб юнакі захапляліся чым заўгодна - паганскімі культамі, фэнтэзі, рокам, наркотыкамі, сектамі ды іншымі фальшыўкамі, толькі не цікавіліся справамі сваёй дзяржавы. Пра гэта напісаны сотні кніг і навуковых артыкулаў як у замежных, так і нашых выданнях.

Паглядзіце на габрэйскія фізіяноміі лідэраў «нацыяналістычных» арганізацый і не давайце сябе дурачыць. Гэта агентура спецслужбаў - другая рука рэжыму, якая б’е нам у тыл.

У іх дзве задачы:

1. Увасобіць у жыццё афіцыйны міф аб «рускім фашызме».

2. Пераключыць увагу рускіх людзей з габрэйскіх нацыстаў, якія захапілі ўладу ў Расеі, на былых суседзяў з Каўказа і Сярэдняй Азіі, якія гандлююць на рынках.

Вось як вынаходліва гэта робіць вялікі тэарэтык па нашым нацыяналізме Севасцьянаў. Адразу пасля жорсткіх прысудаў 2008-09 гг. супраць рускай моладзі ён піша працу «Рускае падполле. Рэальнасць, міф, перспектыва». Гэты правакатар зрабіў усё, каб выдумку аб «рускім фашызме» падаць як рэальнасць, а пажыцьцёвыя тэрміны за нязробленыя злачынствы ператварыць у перспектыву для рускай моладзі. Ён фактычна «ўзаконіў» абвінавачванні супраць невінаватых рускіх падлеткаў і адначасова вывеў з-пад назірання дыверсійную дзейнасць сваіх супляменнікаў. Аб гэтай рэальнасці, у якой забойства мігрантаў і замежных студэнтаў ажыццяўляюць спецслужбы і баевікі «Бейтар» у мэтах правакавання міжнацыянальных канфліктаў, ён як прававерны юдэй змаўчаў.

Такім чынам, калі хто з грамадзян СНД або замежнікаў падвергся нападу з боку «скінхэдаў» і членаў СС, яму няма сэнсу шукаць абароны ў тых, хто гэта арганізаваў. Хай ён ведае: пакуль сілавыя органы Расеі будуць пад кантролем габрэяў, у Расеі не будзе спакойна. Іх ФСБ-Масад будзе і далей ладзіць тэракты і абвінавачваць чачэнцаў, грузінаў ды іншых з мэтай пачаць вайну і зрабіць з чарговай сіянісцкай лялькі пуціна-мядзведзева «рускага» прэзідэнта. Яны будуць забіваць мігрантаў, замежных студэнтаў і вінаваціць у гэтым рускіх падлеткаў - пад гэтыя забойствы добра штампаваць законы аб экстрэмізме і душыць нацыянальную самасвядомасць. Для народаў Дагестана, якія верныя Расеі, - зробяць Дагестан-99, для вернага Расеі асецінскага народу - Беслан і вайну з праваслаўнай Грузіяй. З Украінай і Беларуссю пачнуць “газавыя войны», увядуць эканамічныя санкцыі, сутыкаючы паміж сабой братоў, абражаючы і зьневажаючы іх ад імя Расеі, і замыкаючы, такім чынам, усю палітыку нашай дзяржавы на бясконцае высвятленне стасункаў з брацкімі народамі і міжнацыянальныя канфлікты.

А калі ў Расеі становіцца ціха і стомленыя рускія людзі ўжо не ў стане ні на што рэагаваць, сіяністы выбіраюць са сваіх шэрагаў ахвярных казлоў накшталт Старавойтавай, Паліткоўскай, «праваабаронца» Гірэнкі і гучна забіваюць іх, а затым узнімаюць гвалт на ўсю краіну, асуджаючы лепшых рускіх людзей на пажыцьцёвыя тэрміны. Такія ахвярапрынашэнні сваіх - неабходная мера сіяністаў для з’яднання габрэяў, як і ўсе ажыццёўленыя імі акцыі антысемітызму: чуткі аб пагромах, замінаваныя шчыты з надпісам “бі жыдоў”, «напад» на маскоўскую сінагогу і вандалізм на габрэйскіх могілках.

Як казаў заснавальнік сіянізму Тэадор Герцль: «Калі для дасягнення нашых вялікіх мэтаў спатрэбіцца знішчыць мільён яўрэяў, мы, не задумваючыся, зробім гэта». Так што няхай супляменнікі рыхтуюцца, бо ніхто не ведае, хто з іх стане наступнай «вялікай ахвярай» за зямную магутнасць сіянісцкага верху. Простыя габрэі павінны ведаць: калі іх алігархам спатрэбіцца праліць рэкі габрэйскай крыві, яны будуць пралітыя, як гэта было ў 1930-40-х гг. у Нямеччыне, дзе габрэйская «эліта» заключыла саюз з нямецкімі нацыстамі.

Такой гнюснай маралі няма ні ў аднаго народу. Толькі ў таго, хто забіў Бога і аддаў сябе і сваіх дзяцей сатане. Халакост - знішчэнне у фашысцкіх лагерах 600 тысяч (не 6 млн.) «няўдачнікаў», як сіяністы самі гавораць пра сваіх бедных, «сацыяльна не адбылых» супляменнікаў - гэта злачынства габрэйскага нацызму і толькі потым германскага. Так робіць д’ябал са сваім абраным народам.

Вайна з моладдзю Каўказа

Стварыўшы міф аб міжнародным тэрарызме, юдэі паслядоўна сутыкаюць хрысціянскі Захад і Расею з мусульманскім светам. Па гэтым прынцыпе правакуюцца ўсе канфлікты на Паўночным Каўказе. Пасіянарнай і незадаволенай моладзі Каўказа даецца адзін варыянт - стаць ваярамі джыхаду і весці сьвятую вайну з Расеяй. Спачатку з імі працуюць мусульманскія эмісары, за якімі стаіць габрэйская агентура заходніх спецслужбаў. Затым сіяністы ФСБ выкарыстоўваюць баевікоў у сваіх мэтах для дэстабілізацыі абстаноўкі на Паўночным Каўказе, у захопе Норд-Оста, школы ў Беслане ці арганізацыі беспарадкаў у Кандопазе, Стаўрапалі і гэтак далей, а пасля іх ліквідуюць як сьведкаў сваіх злачынстваў. Такой жа долі паспыталі многія палявыя камандзіры, якія нават не падазравалі, што ваююць на баку ворагаў мусульман.

Трэба адзначыць, што правакацыямі ўзроўню Кандопагі акупацыйная ўлада запалохвае рускіх і намацвае нашу здольнасць да арганізаванага супраціву. Гэтыя спецаперацыі дазваляюць уладам, застаючыся ў ценю, выкарыстоўваць падкантрольныя ім фармаванні баевікоў як бандыцкі спецназ, які павінен забяспечыць пакору рускага насельніцтва ў сацыяльна напружаных рэгіёнах. Так жа дзейнічала габрэйская ЧК падчас Грамадзянскай вайны, выкарыстоўваючы латышоў, кітайцаў, чачэнцаў у карных мэтах супраць рускага народу.

Іншую частку маладых людзей каўказскіх рэспублік, якая выступае супраць прыкормленай Крамлём мясцовай мафіі, сёння ліквідуюць, называючы вахабітамі. Тут усё, як з рускімі «нацыяналістамі» і «экстрымістамі”.

Афіцэрам «Альфы», «Вымпел», іншых спецпадраздзяленняў ўжо немагчыма хаваць ад сябе і блізкіх, што за Бесланам, захопам Будзёнаўска, Першамайскага, за падрывамі дамоў ды іншымі буйнымі тэрарыстычнымі аперацыямі стаіць кіраўніцтва краіны, кіраўніцтва ФСБ і заходніх спецслужбаў. Многія з афіцэраў разумеюць, што сёння ахвярамі на Каўказе часта становяцца не мацёрыя тэрарысты, а простыя людзі, якія стаміліся ад несправядлівасці мясцовай улады. Расправа з імі выклікае толькі недавер мясцовага насельніцтва да Расеі.

Менавіта такая блытаніна і вайна ўсіх супраць усіх патрэбна сіянісцкаму верху РФ. Гэты кіраваны хаос дазваляе трымаць каўказскія рэгіёны адначасова і ў пакоры, і ў выбухованебяспечным стане да патрэбнага сусветнай закулісе моманту - да новай вайны.

Старэйшыны і рэлігійныя лідэры, такія, як застрэлены ў чэрвені 2009 года намеснік муфтыя Дагестана Ахмед Тагаеў, якія супрацьстаяць амаральнасці, якія стрымліваюць мясцовую моладзь ад сектанцкіх веравучэньняў накшталт вахабізму і антырускага нацыяналізму - гэта першая мішэнь габрэйскага ФСБ і іх памагатых з бандфармаванняў.

Сіяністам паўсюль патрэбная цёмная моладзь: у Расіі - разбэшчаная, пасаджаная на наркату і тэлевізійную іголку, на Каўказе - каб рыхтаваць з яе баевікоў супраць Расеі. Супрацьдзейных такой палітыцы нейтралізуюць: у Расіі - пад выглядам барацьбы з экстрэмізмам, на Каўказе - з тэрарызмам-вахабізмам.

Рускі афіцэр, Герой Расеі, прэзідэнт Інгушэціі Юнус-бэк Еўкураў не стаў гуляць у д’ябальскую гульню па «барацьбе з тэрарызмам», дзе спачатку знішчаюцца невінаватыя людзі, а потым іх заднім лікам аб’яўляюць тэрарыстамі, выклікаючы гнеў насельніцтва і правакуючы новыя войны ў рэгіёне. Еўкураў спыніў гэтае заганнае кола, за што і быў падарваны. Кіраўнік рэспублікі не ведаў, што тэрарыстычнае падполле на Каўказе і «барацьбіты з тэрарызмам» ў Крамлі - гэта дзве рукі, якія робяць адну справу па разбурэнні нашай дзяржаўнасці.

Арганізацыя войнаў і фінансавы крызіс.

Зьнішчаючы дзяржаву, разумеючы, што даведзены да апошняй рысы рускі народ змяце акупацыйны рэжым, улада будзе адводзіць ад сябе абурэнне народу праз стварэнне міжнацыянальных і ваенных канфліктаў на тэрыторыі Расеі і СНД.

Чачэнскія войны адкладзеныя да часу. Занадта відавочныя ў іх хлусня і здрада, якія сталі зразумелыя рускім, але больш нават чеченцам. Сёння кожны з іх ведае, што яго народ сутыкнула ў двух войнах з Расеяй габрэйская ўлада. Чачэнцы сталі разумець, што пакуль яны будуць варагаваць з рускімі, да таго часу яны будуць разменнай манетай у войнах і правакацыях. Ворагі Расеі заўсёды выкарыстоўвалі мяцежныя народы Каўказа ў сваіх мэтах. Гэта зразумеў у свой час імам Шаміль, заклікаўшы Чачню і Дагестан да пакоры. У наш час адным з першых - Ахмад Кадыраў, за што і быў забіты, стаўшы неперспектыўным для новых войнаў на Каўказе.

А перспектыўным стаў іншы стаўленік сусветнай закулісы на Каўказе - Саакашвілі. Вайна з Грузіяй жніўня 2008 г. - гэта, сапраўды, тэатр ваенных дзеянняў, у якім пад «патрыятычнае» ўлюлюканне юдэяў тры праваслаўныя народы забівалі адзін аднаго.

Не Абхазія і не Паўднёвая Асеція былі мэтай гэтай вайны. Гэтыя рэспублікі не патрэбныя ні габрэю Саакашвілі, ні габрэйскай ўладзе РФ. Сусветнай закулісе патрэбны толькі кантроль над Расеяй. Яны разумеюць: каб Расея не выйшла з-пад кантролю, у яе павінен быць сталы вораг, «перамогі» над якім будуць прыносіць іх стаўленікам папулярнасць і тым самым працягваць тэрмін акупацыі [ну, дык расейскім вайскоўцам трэба спыніцца перамагаць. - Рэд.]. У выбары народ даўно не верыць - вайна зрабіла неданоска Мядзведзева, як у 1999-м Пуціна, прэзідэнтам Расеі. Аўтарытэт, зароблены на забойстве тысяч праваслаўных асецін, цяпер паслужыць забойству мільёнаў рускіх, якія зноў паверылі ў сваіх катаў.

Ужо цэлы год гэты народны давер дазваляе Мядзведзеву і яго супляменнікам бяспрыкладна дурачыць рускі народ. Пад патрыятычную балтаўню пра зверствы агрэсара і неабходнасць дапамогі асяцінскаму народу канфіскаваныя каласальныя сродкі стабфонду і золатавалютных рэзерваў. Сотні мільярдаў даляраў, назапашаныя ў апошняе дзесяцігоддзе ад продажу рускіх рэсурсаў [якія ж яны "рускія"? - Рэд.], ужо пераведзены на рахункі габрэйскіх банкаў Захаду. Расейскім алігархам патрэбная была толькі нагода, каб перадаць іх сваім гаспадарам. Гэтай нагодай стаў «фінансавы крызіс» - добрая спецаперацыя ў шэрагу такіх, як «500 дзён», «пераход да рынку» («Гарвардскі праект»), «прыватызацыя», «дэфолт» 1998 г. Менавіта таму вайна з Грузіяй, якая прыкрыла ўсе фінансавыя афёры рэжыму, была арганізаваная да пачатку фінансавага крызісу.

Крызіс - толькі яшчэ адна форма вайны юдэяў за сусветнае панаванне. Звонку фінансавая і эканамічная, па сутнасці - рэлігійная вайна «абранага народу» з хрысціянскім і мусульманскім светам. Сёння яны ўжо і не ўтойваюць, што войны і катастрофы неабходныя ім, бо расчышчаюць шлях іх сусветнага ўраду.

Вайны на тэрыторыі былога СССР, будзь тое ў Чачэніі або Грузіі, маюць на мэце не толькі «раскруціць» маральных выродкаў на пасадзе прэзідэнта або змучыць Расею ў бесперапынных канфліктах, але і перад умяшаннем войскаў НАТА выявіць, а затым і зліквідаваць самыя баяздольны падраздзяленні Узброеных Сіл Расіі, выявіць і знішчыць таленавітых ваеначальнікаў і камандзіраў. Так жа гэтая пятая калона дзейнічала перад пачаткам вайны з Нямеччынай, калі габрэйскімі камісарамі ОГПУ-НКВД па ілжывых абвінавачваннях былі расстраляныя і кінутыя ў турмы лепшыя афіцэрскія кадры Савецкай арміі.

Сёння вайсковыя структуры, падраздзяленні і камандзіры Узброеных Сіл Расеі, якія зрабілі ўсё, каб выратаваць народ Асеціі і абараніць інтарэсы Расеі, расфармоўваюцца і дыскрэдытуюцца прэсай. А гэта - структуры Генштаба, падраздзяленні спецназу ГРУ, ПДВ і найбольш баяздольныя часткі Сухапутных войскаў.

Адначасова з падрывам баяздольнасці Расеі, усё больш ўмацоўваюцца стасункі з Ізраілем. Кіраўніцтву РФ у дэталях вядома, хто ўзброіў, навучыў і накіраваў грузінскую армію, больш за тое - хто кіраваў ваеннай аперацыяй Грузіі супраць Расеі і ўдзельнічаў у зверскіх забойствах мірнага насельніцтва. Гэта Ізраіль, яго ваенныя спецыялісты і афіцэры арміі Ізраіля (ЦАХАЛ).

Аднак адразу пасля вайны ў верасні 2008 года кіраўніцтва Расеі ўводзіць бязвізавы рэжым з Ізраілем. І гэта пасля асяцінскіх Сабры і Шацілы, столькіх зверстваў і крыві, пра якія на кожным кроку вяшчаў Мядзведзеў.

Дык для чаго патрэбныя адкрытыя межы з краінай, чые салдаты прыйшлі ў Расею забіваць мірных грамадзян, а сёння рыхтуюць грузінскія войскі для новага ўварвання? Габрэйскае кіраўніцтва РФ адкрывае мяжы з Ізраілем, каб спецслужбы і дыверсійныя групы гэтай фашысцкай дзяржавы, складзеныя большай часткай з расейскіх габрэяў, падрыхтаваных у ізраільскіх цэнтрах, маглі свабодна перамяшчацца паміж дзвюх дзяржаў. Каб сумесна з габрэйскай агентурай ФСБ больш эфектыўна знішчаць нашых вайскоўцаў, дзяржаўных чыноўнікаў на Паўночным Каўказе, бесперашкодна рабіць дыверсіі і забойствы актывістаў патрыятычнага руху, як яны гэта робяць, адстрэльваючы апазіцыянераў «незалежнай» Грузіі.

У задачы гэтых дыверсійных груп уваходзіць здзяйсненне так званых «дэманстратыўных актаў гвалту» з мэтай выклікаць шок насельніцтва і перанакіраваць энэргію сілавых структур у рэчышча барацьбы з каўказскім і «міжнародным» тэрарызмам. Адсюль скрайняя жорсткасць іх злачынстваў, самым подлым з якіх за апошні час з’явілася забойства ў ліпені 2009 г. на трасе Краснадар-Масква камандзіра Ніжагародскага СОБРу падпалкоўніка Дзмітрыя Чудакова з жонкай і двума маленькімі дзецьмі. Дзясяткі колатых ранаў, нанесеных дзіцяці - візітная картка габрэйскіх баевікоў. Акцыя запалохвання, як звычайна, была спланавана як для дэмаралізацыі вайскоўцаў, так і для распальвання нацыянальнай варожасці: габрэйскія СМІ, якія працуюць у звязку з спецслужбамі, патлумачылі жорсткасць злачынства як помсту чачэнскіх баевікоў рускаму афіцэру.

Гэты ж стыль рытуальнага закалывання ахвяраў з дзясяткамі нажавых раненняў выкарыстоўваецца юдэямі пры забойстве мігрантаў з Каўказа, каб выклікаць нянавісць каўказцаў да рускіх, на якіх гэтыя злачынствы звальваюць габрэйскія СМІ. І наадварот - у жорсткіх забойствах рускіх людзей СМІ абвінавачваюць каўказцаў, каб выклікаць у адказ нянавісць рускага народу, як у выпадку з забойствам у навагоднюю ноч 2005 выбітнага спартоўца Расеі алімпійскага чэмпіёна Дзмітрыя Нялюбіна.

Практыка такіх забойстваў у мэтах правакавання канфлікту бакоў выкарыстоўваецца ізраільскімі спецпадраздзяленнямі даўно. У кастрычніку 1993 снайперы Масаду з дахаў маскоўскіх дамоў вялі агонь па афіцэрах унутраных войскаў, АМАПу, спецпадраздзялення «Альфа» і адначасова па дэманстрантах, каб выклікаць узаемную жорсткасць рускіх людзей.

Забойствы лепшых рускіх людзей, членаў іх сем’яў з мэтай распаліць міжнацыянальнае супрацьстаянне здзяйсняюцца габрэйскімі баевікамі з пэўнай перыядычнасцю. У 2004 г. імі забіты палкоўнік ГРУ, намеснік Вярхоўнага атамана Саюзу казакоў Расеі Ўладзімір Навумаў, а 2 месяцы пазьней - яго 19-гадовая дачка. Так жа дэманстратыўна ў 2007 г. была забітая 18-гадовая дачка маёра спецпадраздзялення «Вымпел» Міхаіла Кузняцова, які загінуў пры вызваленні дзяцей у Беслане. Аксану Кузняцову зарезалі нажом пасля ўрачыстага адкрыцця помніка яе бацьку ў гадавіну бесланскай трагедыі. І вось цяпер - дзеці камандзіра Ніжагародскага СОБРу, забітыя разам з бацькам. Усе гэтыя злачынствы падаюцца СМІ як помста чачэнцаў рускім афіцэрам.

Паказальная жорсткасць, з якой габрэйскія баевікі распраўляюцца з дзецьмі афіцэраў спецпадраздзяленняў, патрэбная для таго, каб «затачыць» рускі спецназ на каўказскія войны, каб руская вайсковая эліта бясконца бегала па гарах за абрэкамі замест таго, каб абясшкодзіць арганізатараў тэрору і войнаў, якія знаходзяцца ў Крамлі.

Сёння габрэйскія акупанты зноў запальваюць Каўказ, ідзе падрыхтоўка да новай вайны з Грузіяй. Але з гэтага часу кроў кожнага нашага салдата, забітага патрыёта, рытуальна разадранага дзіцяці, усялякая хлусьня будзе набліжаць іх канец.

Эканамічны тэрор.

У рамках арганізаванага міжнароднымі габрэйскімі злачынцамі фінансавага крызісуназваныя ўрадам дэпрэсіўнымі і рыхтуюцца да ліквідацыі. Першымі ў шэрагу падобных эксперыментаў сталі Пікалёва і Байкальск, якія ўваходзяць у так званую «імперыю» габрэйскага алігарха Дзерыпаскі. акупацыйныя ўлады РФ праводзяць мерапрыемствы па эканамічным здушэнні цэлых рэгіёнаў. Сёння сотні рускіх гарадоў з унікальнымі прадпрыемствамі, якія забяспечваюць краіну ўсім неабходным,

Схема масавага знішчэння рускага насельніцтва апрабаваная яшчэ ў 1990-я гг. - перыяд прысваення юдэямі савецкай прамысловасці і прыродных рэсурсаў краіны. Для гэтага банкрутавалі і спынялі прадпрыемствы і цэлыя галіны, пазбаўляючы людзей заробку, адключаючы за нявыплату сістэмы жыццезабеспячэння.

Сёння гарады, дзе спыняюць горадаўтваральныя прадпрыемствы - гэта новая форма сацыяльнага эксперыменту, які пакліканы праверыць здольнасць народу да супраціву і паўстання. Калі супраціву не будзе і народ ужо гатовы паміраць ад голаду і холаду, то эксперымент распаўсюдзяць на астатнія рэгіёны Расеі і ператвораць у масавае забойства, у «галадамор», у чым яны атрымалі поспех у 1920-30-я гады і ў перабудову. Сёння акупанты палохаюць нас голадам, рыхтуюць тэхнагенныя катастрофы на стратэгічных аб’ектах, падобныя да той, што арганізаваная на Саяна-Шушэнскай ГЭС, каб «натуральным» чынам спыніць ключавыя прадпрыемствы краіны, абясточылі заводы, гарады і населеныя пункты і, зачысціўшы тэрыторыі Скрайняй Поўначы, Сібіры і далёкага Усходу ад рускага народу, нарэшце, завяршыць рэформы.

Але народ пакуль абураецца і гатовы перакрываць федэральныя трасы. Значыць, будуць чакаць, а пакуль абмяжуюцца піярам прэм’ера, які смела пажурыў у Пікалёва мільярдэра Дзерыпаску.

Гэты спяктакль для прасцякоў, якія вераць, што Пуцін трымае ў цуглях габрэйскіх алігархаў, а не наадварот. Эксперыменты над рускім народам невыпадкова праводзяцца на прадпрыемствах, якія «належаць» Дзерыпаску. Менавіта гэтая пачвара ў сваім інтэрв’ю ў VIP-бюлетэні «Время Еўразіі» (2006, № 2) распавяла [гэты матэрыял ужо выстаўлены на сайце раней. - Рэд.], што габрэйская алігархія скупіла расейскія спецслужбы, абрала Пуціна сваім топ-мэнэджэрам і трымае народ Расеі ў падпарадкаванні. А хто будзе перашкаджаць іх замыслам, з тым зробяць, як з прафсаюзным лідэрам Ачынскага гліназёмнага камбіната, якога людзі Дзерыпаскі катавалі і ўтапілі ў сажалцы. Генеральная пракуратура РФ на просьбу заказчыка аформіла гэта зверскае забойства як сьмерць ад сардэчнага прыступу. Гэты нацыст і кат нашага народу будзе пакараны ў першых шэрагах.

Дыверсійна-тэрарыстычная дзейнасць і псіхалагічны тэрор.

Задача сусветнай габрэйскай закулісы і ўсталяванага імі рэжыму ў Расеі зводзіцца да таго, каб з дапамогай тэрору спецслужбаў і псіхалагічнага тэрору СМІ дамагчыся падпарадкавання насельніцтва на акупаванай тэрыторыі.

Схема ўціску народу адзіная для ўсіх краін. Гэта арганізацыя разнастайных актаў гвалту плюс шырокае асвятленне іх у сродках масавай інфармацыі. Спецслужбы арганізуюць дыверсіі - габрэйскія СМІ асвятляюць тое, што адбылося ў патрэбным ім напрамку. Менавіта на гэтай звязцы трымаецца ўся іх улада над намі, уся сістэма разбурэння нашай дзяржаўнасці і псіхікі народу - іх спецслужбы і іх СМІ. Падрывы дамоў у Маскве, напад арміі баевікоў на Дагестан, гібель «Курска», зтарпедаванага амерыканскай падводнай лодкай, Беслан, дыверсія на Саяна-Шушанскай ГЭС (як раней у Чарнобылі)   [!!! - Рэд.] - гэта спецаперацыі, арганізаваныя, у першую чаргу, для глыбокага ўзрушэння псіхікі народу. Яны ажыццяўляюцца як унутранымі сіламі акупацыйнага рэжыму, так і з прыцягненнем спецпадраздзяленняў і ўзброеных сілаў (як з «Курскам») нашых знешніх ворагаў.

Дыверсійная дзейнасць сіяністаў дзеліцца на два віды:

1. Адкрытая тэрарыстычная дзейнасць, у якой яны абвінавачваюць прадстаўнікоў іншых народаў і правакуюць войны і міжнацыянальныя канфлікты.

2. Замаскаваны тэрор, схаваны пад выглядам крымінальных злачынстваў, няшчасных выпадкаў або нематывавана гвалту, які выклікае неўсведамляльны страх, калі чалавек не ведае, адкуль зыходзіць небяспека і як ад яе абараніцца.

Калі з першым ўсё зразумела, і злачынства гэтага шэрагу, такія, як падрывы дамоў у Маскве, Норд-Ост, Беслан, тэракты на вуліцах гарадоў, у метро і іншым грамадскім транспарце, служаць для змены палітычнага курсу і ўбудавання нашай дзяржавы ў юдэйскую мадэль «новага сусветнага парадку», то злачынствы другога шэрагу прызначаны для дэстабілізацыі грамадства знутры, стварэння пачуцьця поўнай безвыходнасці і немагчымасці жыць. Гэтую дыверсійную дзейнасць мы бачым па тэлевізары кожны дзень. Гэта:

- падпалы аб’ектаў сацыяльнага прызначэння (дамоў састарэлых, інтэрнатаў, шпіталяў, школ), будынкаў дзяржустаноў і праваахоўных органаў, вайсковых аб’ектаў;

- падрывы жылых дамоў, аформленыя як выпадковыя абвалы і выбухі «бытавога газу»;

- арганізацыя тэхнагенных катастроф (веерныя адключэнні электраэнергіі, выбухі на вугальных шахтах, ЦЭЦ, ГЭС ды інш), падзенне самалётаў, крушэнне цягнікоў, што падаецца як наступства выпадковых тэхнічных збояў, «людскага чыньніку» або зношанасці савецкага абсталявання і інфраструктуры (апошняй прычынай акупанты цяпер будуць тлумачыць ўсе арганізаваныя імі аварыі);

- распаўсюд небяспечных інфекцый і інфекцый невядомага паходжання (у рэальнасці - баявых вірусаў), асабліва ў школах, дзіцячых садках і вайсковых частках; з другога боку, інсцэніроўка эпідэмій накшталт «свінога» і «птушынага» грыпу для масавай вакцынацыі насельніцтва біялагічна небяспечнымі вакцынамі;

- масавае атручванне насельніцтва няякаснымі лекамі і алкаголем;

- арганізацыя масавых беспарадкаў, збіццё людзей АМАПам падчас грамадскіх шэсцяў і мерапрыемстваў;

- забойства падлеткаў і маладых людзей, замаскіраваныя пад крымінальшчыну або суіцыд; сярыйныя злачынствы, спісаныя на маньякаў;

- выкраданні, рытуальныя забойствы дзяцей, прымеркаваныя да сатанінскіх святаў юдэяў, і шырокае асвятленне ў СМІ пошукаў дзяцей з заблытваннем слядоў;

- забойствы і зьбіцці знакамітых і заслужаных людзей Расеі: навукоўцаў, журналістаў, пісменнікаў, спартоўцаў, вайскоўцаў - прызначаныя паказаць грамадству, што ніхто не застрахаваны ад «выпадковасці».

Асаблівую ролю ў планаванні ўсіх гэтых актаў гвалту грае габрэйская містыка дат і лікаў. Гэта здзяйсненне злачынстваў, забойстваў, дыверсій па талмудысцкім прынцыпе - у дні нацыянальных урачыстасцяў або смутку (напрыклад, 9 траўня, 22 чэрвеня), у галоўныя праваслаўныя пасты і святы (Вялікдзень, Каляды), і нарэшце, улюбёны месяц сусветнай закулісы - жнівень, калі габрэі захапілі ўладу ў Расіі ў 1991 г.[сіяністы захапілі ўладу ў Расеі ў 1917 годзе. - Рэд.] З тых часоў страх перапаўняе іх, і буйныя злачынствы і катастрофы яны прымяркоўваюць да гэтага часу, містычна адзначаючы сваю перамогу ў жніўні 91. Гэта штогадовае рытуальнае ахвяраванне, па задуме юдэяў, сваёй паўтаральнасцю мусіць увесці рускіх людзей у стан містычнага жаху.

Падрыў пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў», буйны тэракт ў Інгушэціі, дыверсія на Саяна-Шушанскай ГЭС - усе гэтыя катастрофы жніўня 2009 г. яны паклалі ажно ў 2 дня - 16-17 жніўня. Адным словам, юдэі вельмі вераць, што сваёй сатанінскай містыкай з лікамі яны грунтоўна здушаць нам волю.

Яны разумеюць: бясконцая крымінальная хроніка з асвятленнем у СМІ ўсіх вышэйпаказаных актаў гвалту - адзін з самых эфектыўных відаў псіхічнага тэрору супраць нашага народу, які паралізуе яго волю, замыкае людзей толькі на асабістым выратаванні і выжыванні. Фільмы жахаў, баевікі, парнаграфія, любыя вычварэнствы чалавечай прыроды ствараюцца і дэманструюцца імі ў тых жа мэтах.

Сцэны гвалту, крывавых забойстваў, садызму - усё, што па законе з’яўляецца закрытай інфармацыяй праваахоўных органаў - кожны дзень і кожную гадзіну выносіцца на агляд мільёнаў. Юдэі хочуць укараніць ідэі і вобразы гвалту ў наша жыццё да такой ступені, каб ажыццяўляны імі генацыд рускага народу стаў непрыкметным на гэтым фоне, а арганізаваны імі тэрор, складзены з крымінальшчыны, рабаванняў, войнаў, амаральнасці, перастаў бы ўспрымацца як зло, а стаў бы звычкай, нашай рэальнасцю, нормай жыцця ў Расеі.

Арганізатараў, уладальнікаў каналаў і вядучых гэтай тэлевізійнай шокаіндустрыі трэба знішчыць неадкладна, як найбольш небяспечных ворагаў рускага народу.

Пра падзел рускага народу.

Пералік дыверсій і правакацыяў, у выніку якіх адбываюцца міжнацыянальныя канфлікты і войны, будзе няпоўным, калі не закрануць галоўную духоўную дыверсію, якая падзяліла наш народ. У яе аснове - антысавецкая прапаганда. Яна стала ідэйнай базай перабудовы, той шырмай, за якой хавалася старая нянавісць юдэяў да рускай дзяржавы, да рускага народу, да яго традыцый і праваслаўнай веры. Уся іх публіцыстыка, антысавецкія фільмы, «дакументальныя» серыялы аб рэпрэсіях і разбураных храмах працавалі не на ўстанаўленне гістарычнай ісціны, а на тое, каб сеяць свары ў рускім грамадстве. Ім важна было так сказіць савецкую гісторыю, каб мы, рускія, абвінавачвалі адзін аднаго ў тых злачынствах, якія здзейснілі яны на нашай зямлі.

Таму першае, што зрабілі габрэйскія «дэмакраты» - гэта супрацьпаставілі дзве Расеі - царскую і савецкую. Рускіх савецкіх людзей, якім няма чаго было дзяліць адзін з адным, падзялілі на два лагеры - «белых» і «чырвоных», праваслаўных і камуністаў, каб у гэтым «ідэйным» проціборстве, своеасаблівай духоўнай грамадзянскай вайне, знясіліць апошнія нацыянальныя рэзервы. Гэты падзел і стаў галоўнай зброяй, якой габрэйская ўлада ўжо 20 гадоў лупцуе патрыятычны рух. Сталыя спрэчкі рускіх адзін з адным азмрочылі іх розум, пераўтварыўшы ўсю працу праваслаўных і камуністаў па выратаванні Айчыны ў бясплодную ніву.

Каб надаць гэтаму штучнаму супрацьстаянню рэальныя рысы былі задзейнічаны цэлыя штаты габрэйскіх журналістаў і «даследчыкаў». Імі пішуцца выкрывальніцкія і абразлівыя артыкулы і кнігі ад імя нібыта камуністаў і нібыта праваслаўных. Яшчэ адзін спосаб - традыцыйна юдэйскі - апаганьванне і знішчэнне помнікаў. У 1997-98 гг. супрацоўнікамі ФСБ былі ўзарваныя помнікі Цару-пакутніку Мікалаю II працы Вячаслава Клыкава ў вёсцы Тайнінскае Маскоўскай вобласці і ў Падольску. Абвінавацілі маладых камуністаў, выклікаўшы абурэнне праваслаўнай грамадскасці. Па такім жа сцэнары арганізаваны правакацыі з апаганьваннем помнікаў савецкай эпохі, напрыклад, помніка Леніну, які ўзарвалі ў сакавіку 2009 г. у Пецярбургу, каб абвінаваціць у тэракце праваслаўных і сутыкнуць з камуністамі.

Падзяляць, сутыкаць ілбамі, маніпулюючы святынямі й ідэаламі народу - любімы занятак абраннікаў сатаны. І ў сваіх правакацыях, і ў перакручваньні гістарычных падзей яны застаюцца верныя гэтаму прынцыпу. Яны разумеюць, што пазбегнуць выкрыцця сваіх богамерзкіх спраў яны могуць толькі адным спосабам - пераклаўшы сваю віну на іншых: распяцце Хрыста - на рымлян, ганенні і забойствы хрысціян - на язычнікаў, пакаранні еўрапейскіх манархаў - на пурытан і якабінцаў, забойства рускіх цароў - на народавольцаў і бальшавікоў, ганенні на Царкву, рэпрэсіі й генацыд рускага народу ў XX ст. - на Сталіна.

Нядобра тое, што мы як народ, ні праваслаўныя, ні камуністы, да гэтага часу не выпрацавалі проціяддзе супраць гэтай габрэйскай хлусні і містыфікацыі нашай гісторыі. І гэта пры тым, што самі лідэры сусветнага габрэйства адкрыта вызнаюць сваю нянавісць да нашага народу: «На мапе свету рускія - непатрэбны народ», - гаворыць лепшы сябар Пуціна і Чубайса габрэйскі нацыст польскага паходжання Збігнеў Бжэзінскі.

Не хавалі яны гэтай нянавісці і стагоддзе таму. Леў Троцкі: “Калі мы выйграем рэвалюцыю, раздушым Расею, то на пахавальных аскялёпках яе ўмацуем уладу сіянізму… Мы пакажам, што такое сапраўдная ўлада. Шляхам тэрору, крывавых лазняў мы давядзем рускую інтэлігенцыю да поўнага атупення, да ідыятызму, да жывёльнага стану… А пакуль нашы юнакі … - о, як уражвальна ўмеюць яны ненавідзець усё рускае! З якой асалодай яны знішчаюць рускую інтэлігенцыю - афіцэраў, інжынераў, настаўнікаў, святароў, генералаў, аграномаў, акадэмікаў, пісьменнікаў! “

Хіба што не так? Хіба гэта не сёння адбываецца?

Усе ведаюць, але ніхто з лідэраў Камуністычнай партыі, праваслаўнага руху, рэдактараў патрыятычных газет не кажа проста аб тым, хто, арганізаваўшы правакацыю «крывавай нядзелі» і рэвалюцыю 1905 года, метадычна адстрэльваў і падрываў выдатных дзяржаўных дзеячаў дарэвалюцыйнай Расеі, а пасля 1917 г., здзейсніўшы рытуальнае забойства царскай сям’і, вынішчаў святароў, афіцэраў, інтэлігенцыю, хто вынес смяротны прысуд казацтву, арганізаваў «голодомор» і ГУЛАГ. І хто здолеў спыніць вынішчэньне рускага ды іншых народаў Савецкага Саюзу.

Пакуль не будзе прама сказана, што вынішчалі наш народ, праваслаўе і манархію - юдэі, а не рускія камуністы, што на момант 1937 года спыніў сіяністаў Сталін з дапамогай рускіх камуністаў (з-за чаго габрэі і стогнуць пра 37-мы), і нарэшце пра тое, што перайграўшы рускіх камуністаў і затым знішчыўшы самых вартых з іх, габрэі [зноў] узялі ўладу ў КПСС і спецслужбах, арганізавалі перабудову і рэформы смерці - пакуль усё гэта не будзе прама і шчыра сказана нашаму народу без усялякіх агаворак і сінонімаў пра ворагаў, трацкістаў, дэмакратаў, буржуяў (усе гэта па сутнасці адно), юдэі не спыняць знішчаць наш народ сваёй жахлівай хлуснёй.

Сёння на варце сваёй хлусні яны хочуць паставіць Закон «Аб фальсіфікацыі гісторыі», каб ніхто не даведаўся тайну іх беззаконняў. Каб ніхто не здагадаўся, што адказнасць за ўсе злачынствы апошніх дзесяцігоддзяў супраць рускай дзяржавы, пачынаючы са знішчэння савецкай улады ў 1991 г. і расстрэлу Вярхоўнага Савету ў 1993 г., ляжыць на іх. Дыверсіі ўсіх узроўняў, міжнацыянальныя сутыкненні ў рэспубліках былога СССР, чачэнскія войны, падрывы дамоў у Маскве, Валгадонску, Архангельску, колькі б яны ні маскавалі гэтыя падзеі, арганізавала іх ўлада і іх спецслужбы. Што ўсе злачынствы супраць нашай Царквы, пачынаючы з забойства манахаў на Вялікдзень у Опцінай пустышы, падпалы дамоў сьвятароў разам з сем’ямі і дзецьмі, забойствы праваслаўных грамадскіх дзеячаў, атамана Уладзіміра Навумава, кіраўніка Саюзу рускага народу Вячаслава Клыкава, спевака Ігара Талькова, пісьменніка Дзмітрыя Балашова, як да яго Мікалая Рубцова і Васіля Шукшына, рытуальныя на сваю сатанінскіх «пасху» забойствы 5 дзяцей у Краснаярску ў 2005 г. і дэманстратыўна на тым жа месцы Паліны Мальковай у 2006 г., распяцце на крыжы дзяцей у Істынскім раёне Падмаскоўя, забойства дзяцей у Ржэву і ў многіх іншых абласцях Расеі зрабілі іх баевікі, іх ўрачы, іх рабіны, іх супрацоўнікі ў ФСБ.

Больш за ўсё на свеце яны баяцца, што рускія, нарэшце, правядуць гістарычныя паралелі, што падзелены іх хлуснёй народ звяжа разам сваё мінулае і сучаснасць і аб’яднаецца.

СУАЙЧЫННІКІ, БРАТЫ І СЁСТРЫ!

Выкрывайце іх хлусню. Распаўсюджвайце сказаную тут праўду. І тады не знойдзецца такіх падлых сабакаў сярод нашага народу, якія б сталі на іх абарону.

Калі хлусня юдэяў будзе выкрытая, а іх цёмныя справы стануць відавочнымі, тады знікне чароўны морак. Дзеці д’ябла будуць пасаромленыя, а Расея, дзіця Хрыстова, вызваліцца.

Нацыянальнае паўстанне рускага народу стане нашым пакаяннем за патуранне злу і адрачэнне ад праўды Хрыстовай. У гэтым сэнс нашага жыцця і шлях нашай веры.

Задачы байцоў народнага супраціву.

Ваш абавязак - весці інфармацыйную вайну. Займайце духоўную прастору краіны, выціскайце праціўніка з нашай тэрыторыі.

Дадзены зварот перадавайце адзін аднаму. Распаўсюджвайце лістамі і электроннай поштай, у сетцы Інтэрнэт (на інтэрнэт-сайтах, форумах і г.д.).

У першую чаргу, інфармацыя павінна быць даведзена да сілавых ведамстваў: вайсковых частак і падраздзяленняў Міністэрства абароны, Унутраных войскаў, МУС, МНС, аддзяленняў і ўпраўленняў міліцыі, рэгіянальных аддзелаў ФСБ - г.зн. тых, каго першымі падманвае габрэйская ўлада, кідаючы ў пекла войнаў і на здушванне рускага народу.

Усімі спосабамі даводзце інфармацыю да прадстаўнікоў іншых народаў і рэспублік, асабліва каўказскіх (асяцінаў, інгушоў, чачэнцаў, грузінаў, дагестанцаў, азербайджанцаў, армян), якіх сутыкаюць адзін з адным і з Расеяй (на капэрце можна проста ўказаць назву рэспублікі, адміністрацыйны раён, кіраўніку адміністрацыі - там разбяруцца). Ахоплівайце ўсе нацыянальна-культурныя прадстаўніцтвы, зямляцтвы, абшчыны як у Расеі, так і за мяжой.

Накіроўвайце ў амбасады, консульствы былых рэспублік СССР і замежных дзяржаў, у міжнародныя праваабарончыя арганізацыі, Еўрапейскі суд, Міжнародны трыбунал у Гаазе. У замежныя перыядычныя выданні, якія выходзяць на рускай мове. Можаце - перакладзіце на іншыя мовы і пасылайце ў замежныя СМІ, бо злачынствы юдэяў у розных краінах ідэнтычныя, іх метады ўсюды пазнавальныя.

У патрыятычныя, камуністычныя арганізацыі і патрыятычныя сродкі масавай інфармацыі. У суполкі і ўстановы Рускай і Замежнай Праваслаўнай Царквы, праваслаўныя газеты, выдавецтвы, радыё, інтэрнэт-сайты і іншыя крыніцы інфармацыі.

У дзяржаўныя ўстановы любога профілю, органы пракуратуры і суды (асабліва ў тыя, дзе ідуць працэсы супраць рускіх патрыётаў).

У цэнтральныя і рэгіянальныя СМІ рознага напрамку, у органы ўлады любога ўзроўню (край, вобласць, горад, раён). У вышэйшыя, сярэднія ваенныя і грамадзянскія навучальныя ўстановы. У навукова-даследчыя інстытуты, на заводы, фабрыкі, шахты, прадпрыемствы - па любых адрасах арганізацый і асобных карыстальнікаў, якія вам атрымаецца знайсці.

Распаўсюджвайце падчас мітынгаў, страйкаў і іншых грамадскіх мерапрыемстваў. Прыдумляйце любыя формы распаўсюджвання і перадачы інфармацыі.

Для знаходжання вышэйзгаданых адрасоў карыстайцеся даведнікамі й Інтэрнэтам.

1. Абараняйце тых, што трапілі ў бяду, кінутых у турмы рускіх людзей. Арганізоўвайце народныя сходы з патрабаваннем іх вызвалення каля будынкаў пракуратуры, суда і адміністрацыі. Запамінайце твары, прозвішчы пракурораў і суддзяў, якія выносілі прысуды рускім патрыётам.

2. Дапамагайце родным і блізкім рэпрэсаваных акупацыйным рэжымам. У гэтай ўзаемадапамозе, у падзеле гора і адказнасці з арыштаванымі таварышамі (па сутнасці - рускімі ваеннапалоннымі), нараджаецца вялікае аб’ядноўваючае ўсіх нас пачуццё братэрства і хрысціянскай любові. Не маршы і не дэманстрацыі, але ўдзел у лёсе адзін аднаго, абарона адзін аднаго вырашаць лёс Айчыны.

3. Зьбірайце і распаўсюджвайце звесткі і факты злачынстваў габрэйскага рэжыму супраць рускіх патрыётаў і проста сумленных людзей. Пасылайце гэтыя звесткі (аб жывых і загінулых) у выдавецтвы і на сайты патрыятычных газет, арганізацый, на сайты, прысвечаныя палітвязням. Ніхто і нішто не павінна быць забыта. Зводзце гэтыя звесткі ў адзіны рэгістр для прад’яўлення рахунку акупантам.

4. Не стварайце грамадскіх і палітычных арганізацый, каб пазбегнуць варожай агентуры і здраднікаў. Аб’ядноўвайцеся невялікімі, але надзейнымі групамі, дзейнічайце па 2-3 чалавекі. Памятайце, асабістая ініцыятыва аднаго або некалькіх чалавек небясьпечней для нашых ворагаў, чым дзясяткі партый.

5. Расклейвайце і распаўсюджвайце ўлёткі. Яны выклікаюць паніку у акупантаў.

6. Будзьце асцярожнымі і вынаходлівымі. Сёння спецслужбы працуюць толькі на палітычны вышук і барацьбу з рускімі. Не дасылайце небяспечную інфармацыю са свайго кампутара, не карыстайцеся падчас сустрэч, распаўсюду ўлётак і іншых акцый асабістымі мабільнымі тэлефонамі (адсочваюцца на мясцовасці і працуюць як «жучкі» для праслухоўвання гутарак нават у выключаным стане).

7. Арганізоўвайцеся для адпору, калі прадстаўнікі чужых народаў нахабнічаюць і зневажаюць вас. Калі жывуць па-людску, захоўвайце мір. Вядзіце з імі тлумачальную працу - матэрыял у вас у руках. Будзьце мудрэй. Гэта нашы народы, народы адной краіны. Павяртайце іх на свой бок. Ужо зараз гэтым вы не толькі абараняеце сябе і зрываеце юдэйскія планы на міжнацыянальную вайну, але і фармуеце новую імперыю, дзе, як і раней, будзеце ўсім старэйшымі братамі [дзякуй, мы - беларусы-літвіны - як-небудзь ужо бяз вашай "брацкай апекі"... - Рэд.].

8. Выхоўвайце дзяцей у рускіх праваслаўных традыцыях. Знаходзце адзінадумцаў. Патрэбныя любыя формы самаарганізацыі рускіх людзей. Стварайце праваслаўныя суполкі і брацтвы, вайскова-патрыятычныя, спартовыя клубы на базе школ, дзіцячых дамоў, прадпрыемстваў, праваслаўных храмаў, пры ваенкаматах і вайсковых частках. Памятайце, што галоўная задача рускай моладзі - ісці на збліжэнне з арміяй. Прыцягвайце да сваёй работы адстаўных ваенных. Знаходзце любыя формы супрацоўніцтва з дзеючым афіцэрскім складам.

Калі вам будуць перашкаджаць, то за забаронамі чыноўнікаў і пастановамі пракуратуры вы заўсёды ўбачыце прадстаўнікоў «абранага народу». Тады выкрывайце іх, арганізоўвайце сходы, пікеты, звяртайцеся ў патрыятычныя выданні і мясцовыя СМІ, каб усім вакол было ясна, хто перашкаджае адраджэнню праваслаўя, аднаўленню традыцый нашага народу.

9. Зрывайце пахабную рэкламу, разбівайце вітрыны магазінаў «інтымных паслуг», ачышчайце рускія гарады ад скверны. Нанасіце любую матэрыяльную шкоду рэдакцыям распусных і крымінальных часопісаў.

10. Змагайцеся ў сваіх населеных пунктах з п’янствам і наркагандлем. Мабільнымі групамі наносце ўдары па вядомых вам «пунктах» продажу наркотыкаў. З верхнім эшалонам наркатычнай мафіі, якую «крышуе» кіраўніцтва МУС і ФСБ, вам не справіцца, але вы можаце нанесці ўдар па сістэме збыту і ўключэння непаўнагадовых ва ўжыванне наркотыкаў.

Не трэба забываць, структуры габрэйскага рэжыму створаныя не для барацьбы са злачыннасцю і грахом, а для іх вырошчання. Таму яны - па-за законам. Сёння дзяржаўныя функцыі па навядзенні парадку ў краіне бярэце на сябе вы. Дзейнічайце і размаўляйце з ворагамі як ўладу маючыя, а са сваім народам як яму служачыя. Так рабіў Гасподзь.

Будзьце сабранымі і стрыманымі на словы. Маліцеся перад усякай справай. Памятайце, што галоўны вораг патрыёта - гэта шматслоўнасць, ганарлівасць і себялюбства, якое падзяляе сяброў і раскрывае нас перад ворагам. А галоўны памочнік - гэта пакора, вялікадушнасць і малітва.

P.S. Выкладзеная тут інфармацыя прапануецца ўсім верным Расеі грамадскім і дзяржаўным дзеячам, вайскоўцам, рускім чыноўнікам, інтэлігенцыі, кіраўнікам сяброўскіх Расеі краін і народаў для процідзеяння правакацыям габрэйскай ўлады супраць вас асабіста і вашых народаў, як маральны і юрыдычны падмурак для ліквідацыі габрэйскіх акупацыйных сіл на нашай тэрыторыі .

Час падаць інфармацыю пра другую частку расейскай імперыякратыі - старую тэрытарыяльную. Зрух балансу сілаў у Расеі (паміж новай сіянісцкай і старой класічна маскальскай часткамі расейскай імперскай бюракратыі) у бок першай часткі сёньня зьяўляецца відавочным. У руках алігархаў-сіяністаў знаходзіцца большая доля ўласнасьці, якая ў норме павінна належаць народам Расеі, у т.л. і рускаму, а таксама большая доля прапагандысцкіх рэсурсаў (СМІ) й палітычнай улады. У сваім інтэрвю Дзерыпаска адкрыта кажа (гл. ранейшыя матэрыялы сайта), што яго сёньня турбуе толькі расейская армія, у якой трэба “пачысьціць генералітэт”, і тады “сапраўдная расейская ўлада” (г.зн., ён і такія як ён) можа лічыць, што іх поўнае панаваньне ў Расеі будзе забясьпечана. Да расейскіх імперцаў-шавіністаў у шэрагах арміі нарэшце дайшло, што новыя ўладары Расеі пасьля здушэньня супраціву з боку звычайных грамадзян хутка пачнуць рэзаць, як баранаў, й іх саміх. Яны вырашылі пасупраціўляцца. Яскравым прыкладам пачатку арганізацыі такога супраціву ёсьць дакумент, які падаецца ніжэй. Натуральна, што вельмі многае ў ім мы не падзяляем, але друкуем яго, каб прасьвятліць сітуацыю ў тым пытаньні, якое разьбіраем. Матэрыял ілюструе фота палкоўніка Квачкова, вядомага тым, што ён нібыта спрабаваў забіць Чубайса.

1.

ЗАКЛІК ДА РУСКАГА НАРОДУ, ДА АФІЦЭРАЎ АРМІІ Й ФЛОТУ, ДА КАЗАЦТВА, ДА РУСКАЙ МОЛАДЗІ Й ПРАВАСЛАЎНАГА ДУХАВЕНСТВА

(19 лістапада 2009 г; узята з http://news.nswap.info/?p=25522)

Хутка будзе 20 гадоў, як на тэрыторыі Расеі ўсталяваўся самы крывавы ў гісторыі чалавецтва рэжым, які забіў рускіх больш, чым дзьве сусьветныя вайны.

Больш за 30 мільёнаў рускіх, якія «не ўпісаліся ў рынак”, як любяць паўтараць габрэйскія рэфарматары, загінулі. Яны зьнішчаны сьвядома і планамерна пад выглядам перабудовы і рэформаў. Народ Расеі павольна згасае, папаўняючы шэрагі мільёнаў беспрацоўных, наркаманаў, алкаголікаў. Хто аказвае супраціў - трапляе ў турмы. Тых, хто не зьмірыўся - забіваюць, тлумачачы ў СМІ, што яны самі зьвялі рахункі з жыцьцём або загінулі ў ходзе бандыцкіх, нацыянальных, прафесійных і г.д. разборак. У Расеі - 1,5 млн. зьняволеных. Улічваючы колькасьць насельніцтва, гэта больш, чым у сталінскім СССР. Вось дзе ГУЛАГ. Вось канцэнтрацыйныя лагеры, у якія сёньня габрэйскія нацысты загналі тых, хто вызваляў іх з фашысцкіх лагераў.

Але чым больш яны кідаюць у турмы і забіваюць рускіх, чым больш робяць злачынстваў у нашай краіне, пачынаючы з эканомікі й заканчваючы рытуальнымі забойствамі нашых дзяцей у дні сваіх богамярзотных сьвятаў, тым мацней яны крычаць аб рускім фашызьме, як быццам спрабуючы перакрычаць увесь роў і енк забіваемага імі народу.

Яшчэ ў пачатку 2009 г. на сустрэчы з высокімі чынамі МУС Мядзьведзеў заявіў аб стварэньні сьпецыяльных падраздзяленьняў для барацьбы з экстрэмізмам, каб ніхто не сьпекуляваў на настроях масаў ва ўмовах крызісу. Гэта значыць: каб падчас чарговага рабаваньня дзяржавы здушыць любы пратэст нашага народу. І ў гэтай вайне заказныя забойствы нашых патрыётаў, лепшых людзей Расіі - афіцэраў-герояў, сьвятароў, навукоўцаў - рэпрэсіі супраць моладзі сталі асноўнымі метадамі акупацыйных сілаў.

2009 акупанты пачалі з забойства афіцэра-героя Валянціна Палянскага - палкоўніка Паветрана-дэсантных войскаў, паплечніка Уладзіміра Квачкова. Герой Расеі, удзельнік двух чачэнскіх войнаў Валянцін Палянскі адкрыта заявіў сваё стаўленьне да банды пуцінскіх злодзеяў і заклікаў афіцэрскі склад арміі, былых афіцэраў ПДВ і сьпецназу ўзначаліць нацыянальна-вызвольную барацьбу супраць акупацыйнага рэжыму.

Валянцін Палянскі быў забіты ў ноч на 3 студзеня ў сваёй кватэры. Гэтым злачынствам ФСБ да дэталяў паўтарыла забойства іншага Героя Расеі - генерала Льва Рохліна. Абодва забойствы былі зьдзейсьненыя ноччу ў прысутнасьці жонак. У абодвух выпадках жанчынам пагражалі расправай з блізкімі. Жонку генерала Рохліна прымусілі ўзяць злачынства на сябе, жонку палкоўніка Палянскага - пацьвердзіць самазабойства мужа.

Дзеячы з ФСБ-Масада думаюць, што калі яны забьюць рускага патрыёта не ў падваротні, а дома, як Льва Рохліна і Валянціна Палянскага, або ў шпіталі, як старшыню Саюзу Рускага народу скульптара Вячаслава Клыкава, або атруцяць сокам на сустрэчы з мэрам, як мітрапаліта Санкт-Пецярбуржскага і Ладажскага Іаана (Снычова), або забьюць у службовым кабінеце, як маршала Савецкага Саюза Сяргея Ахрамеева або начальніка Службы раскватараваньня войскаў генерал-палкоўніка Віктара Ўласава, якія перашкаджалі Сердзюкову ў распродажы ваеннай нерухомасьці - то нашы людзі не даведаюцца, чыіх гэта рук справа.

Наш народ, наша армія павінны ведаць: ФСБ ўжо ня служба на варце бясьпекі дзяржавы, а служба, якая мэтанакіравана падрывае асновы нашай дзяржавы, якая ажыцьцяўляе правакацыі, дыверсіі, заказныя забойствы, якая павярнула ўвесь арсенал сваіх магчымасьцяў ня супраць ворагаў Расеі, а супраць рускага народу, яго арміі, яго моладзі.

Зьнішчэньне войска. Ліквідацыя ваеннай выведкі (ГРУ) Расеі.

За два дзесяцігоддзі наш народ пераканаўся: пры габрэйскай уладзе рэформа эканомікі - гэта зьнішчэньне эканомікі, рэформа дзяржаўнай улады - гэта разбурэньне дзяржаўнай улады, рэформа арміі - гэта зьнішчэньне войска.

Рэформы - гэта форма вайны юдэяў супраць рускага народу, якую акупанты прыкрываюць патрыятычнымі лозунгамі аб велічы Расеі.

Сёньня іх асноўнай задачай зьяўляецца канчатковае разбурэньне Ўзброеных Сіл Расеі перад уварваньнем сіл НАТА. У гэтых мэтах сусьветная Закуліса ў асобе дзяржаўных злачынцаў Пуціна-Мядзьведзева ажыцьцяўляе беспрэцэдэнтнае па колькасьці скарачэньне арміі й афіцэрскага корпусу, дамагаючыся поўнай страты баявога кіраваньня войскамі. Ужо сёньня штабы ўсіх узроўняў ад Генеральнага да штабоў дывізій страцілі дзьве траціны свайго складу, іх праца паралізаваная.

Але цьвік рэформы - ліквідацыя ваеннай выведкі ГРУ (Галоўнага выведчага ўпраўленьня) і ПДВ (Паветрана-дэсантных войскаў). Забойства Героя Расеі палкоўніка ПДВ Валянціна Палянскага, замах на забойства камандзіра батальёна сьпецназу ГРУ “Усход” Героя Расеі Суліма Ямадаева і прэзідэнта Інгушэціі Юнус-бека Еўкурава, таксама афіцэра выведупраўленьня і Героя Расеі, яшчэ раз паказалі, што рэжым больш за ўсё турбуюць дзьве структуры нашай арміі - ГРУ і ПДВ, якія вылучаюць са сваіх шэрагаў адданых Айчыне афіцэраў і палітыкаў. Таму ў шэрагу масавых рэпрэсій супраць вайскоўцаў (асабліва ў перыяд чачэнскіх кампаній) значную частку займаюць крымінальныя справы супраць афіцэраў вайсковай выведкі і дэсанту.

Досьвед апошніх войнаў паказаў: сьпецпадраздзяленьні - гэта ключ да посьпеху ў сучаснай вайне. Стварэньне адборных Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня - першая задача дзяржавы. У заходніх арміях яны створаны. Аднак любая спроба нашых ваенных сьпецыялістаў мадэрнізаваць войска Расеі сустракае жорсткае процідзеяньне габрэйскіх рэфарматараў й іх сьпецслужбаў.

У 1998 г. была сфабрыкаваная справа супраць начальніка выведкі ПДВ палкоўніка Паўла Папоўскіх. Ён быў абвінавачаны ў забойстве журналіста Дзьмітрыя Холадава якраз у той момант, калі разам з палкоўнікам В.Квачковым упершыню паставіў перад прэзідэнтам і Саветам бясьпекі РФ пытаньне аб стварэньні Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня. Сьмерць сумленнага журналіста Дзьмітрыя Холадава, забітага 4-ма гадамі раней, рэжым выкарыстаў, каб нейтралізаваць рускую вайсковую эліту і спыніць развіцьцё рускай арміі. Начальніка выведкі ПДВ Паўла Папоўскіх пасадзілі ў турму. Адно з самых баяздольных падраздзяленьняў Узброеных Сіл Расеі - 45-й полк сьпецназу ПДВ, падвялі пад сьледства і паставілі на мяжу расфарміраваньня.

Работу па стварэньні Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня працягнуў палкоўнік ГРУ Ўладзімір Квачкоў. У 2005 г. начальнік Генеральнага штаба Юры Балуеўскі ухваліў канцэпцыю Ўл.Квачкова, была падрыхтавана дырэктыва для прадстаўленьня прэзідэнту і ўраду з прапановай, нарэшце, стварыць новы род войскаў. Аднак акупацыйныя ўлады хутка арганізавалі палкоўніку Квачкову такую ж правакацыю, як і палкоўніку Папоўскіх. 17 сакавіка 2005 года ФСБ быў інсцэніраваны замах на Чубайса, у якім абвінавацілі Ўладзіміра Квачкова і яшчэ двух афіцэраў-дэсантнікаў таго ж 45 палка ПДВ Роберта Яшына і Аляксандра Найдзёнава.

Легендарнага выведчыка Ўладзіміра Квачкова пратрымалі ў турме 3 гады. Яго выпусьцілі зь вязьніцы толькі пасьля таго, як быў зьняты з пасады начальнік Генеральнага штаба Юры Балуеўскі, ад якога залежыла рашэньне аб стварэньні сьпецвойскаў. Так скончылася 10-гадовая барацьба лепшых афіцэраў Расеі за стварэньне Войскаў сьпецыяльнага прызначэньня, а значыць, новай рускай арміі.

Для дыскрэдытацыі вайсковай выведкі й шэльмаваньня яе ў прэсе была арганізавана і справа выведніка ГРУ Эдуарда Ўльман.

У жніўні 2004 г. быў забіты намесьнік вярхоўнага атамана казацкіх войскаў Уладзімір Навумаў, таксама палкоўнік ГРУ ў адстаўцы, які ажыцьцяўляў узаемадзеяньне казачых і вайсковых структур.

У лютым 2009 вораг арміі Сердзюкоў выдаў рашэньне аб расфармаваньні брыгад сьпецназу ГРУ, у выніку чаго вайсковая выведка Расеі як структура перастане існаваць. Ідзе ліквідацыя 67 сібірскай брыгады сьпецназу ГРУ ў Бердску. Расфармоўваюць брыгады сьпецназу ў Краснадары (Паўночна-каўказская ваенная акруга) і ў Азьбесьце (Уральская ВА). У выніку дыверсіі (падпал) зьнішчаны штаб 16-й брыгады сьпецназу ГРУ ў Тамбове. Ліквідуецца 106 Тульская паветрана-дэсантная дывізія, на чарзе Пскоўская 76-я дывізія ПДВ і часткі марской пяхоты. Адхілены ад пасады начальнік ГРУ генерал арміі Валянцін Карабельнікаў, таксама Герой Расеі. Не спыняюцца правакацыі супраць новага камандуючага ВДВ Героя Расеі Ўладзіміра Шаманава, часова пастаўленага на гэты пост, каб пагасіць незадаволенасьць дэсантнікаў. Са сваіх пастоў здымаюцца лепшыя афіцэры і генералы.

Ганьбаваньне і зьдзек над Узброенымі Сіламі Расеі вянчае продаж габрэйскім алігархам легендарнага ваеннага аэрадрома Кубінка, які прыкрывае неба сталіцы. 9 мая зь яго ў апошні раз падняліся баявыя самалёты пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў» і «Стрыжоў», каб магільшчыкі-прэзідэнты маглі прадэманстраваць народу неіснуючую моц арміі, якую яны забіваюць.

Але нават гэтай рускай славы ім падалося шмат. 16 жніўня 2009 года самалёты пілатажнай групы «Рускіх Віцязяў» былі ўзарваныя пры вяртаньні на базу. Камандзір «Рускіх Віцязяў» Ігар Ткачэнка, які ўстаў на абарону вайсковай авіяцыі й да канца змагаўся за захаваньне аэрадрома ў Кубінцы, быў забіты.

Разбураючы абарону, здаючы апошнія рубяжы, урад РФ дамаўляецца з Захадам аб ліквідацыі пазасталых ядзерных сіл Расеі, каб зрабіць яе безабароннай перад ЗША і заканчваючым пераўзбраеньне Кітаем, зь якім сусьветная Закуліса плануе сутыкнуць нас у наступным дзесяцігоддзі.

Таварышы афіцэры!

Мы ўсе давалі прысягу на вернасьць Радзіме, а не яе ворагам. Мы кляліся служыць свайму народу, а не сатанінскаму племені. Армія ня будзе падпарадкоўвацца дзяржаўным злачынцам.

Афіцэры сьпецназу, дэсантнікі, маракі! Пакуль мы са зброяй - яны нас не расфармуюць. Калі ж гэта здарыцца па маладушнасьці нашых камандзіраў або хітрасьцю ворагаў - не апускайце рук. Паслужыце Бацькаўшчыне! Знайдзіце адзін аднаго. Не рабіце публічных заяў, не рабіце памылак палкоўніка Палянскага. Не кажыце пра народнае апалчэньне - не выдавайце сябе. На акупаванай тэрыторыі рускім не дазволяць арганізаваць свае структуры супраціву. Сьпісы ўдзельнікаў будуць у ФСБ. Сапраўдныя арганізатары будуць нейтралізаваныя, а падстаўныя - накіруюць энэргію людзей у ілжывае рэчышча. Так было ўсе гэтыя гады, так будзе і на гэты раз.

Дзейнічайце, як у тыле ворага. Як ФСБ-Масад таемна ваюе супраць нас, так і вы таемна ваюйце супраць іх. Вы ведаеце нашых ворагаў. Не сумнявайцеся, усе яны стаўленікі сусьветнай юдэйскай закулісы. Зьнішчайце іх.

Першы ваш вораг - Сердзюкоў. Потым ўвесь іх урад па сьпісе на чале з бледным масонаў Пуціным і яго алігафрэнам-пераемнікам. Банкіры і алігархі, габрэйскія намесьнікі-губернатары, мэры й іх прыкрыцьцё - кіраўніцтва праваахоўных органаў. Іх пракуроры і суддзі, якія фабрыкуюць крымінальныя справы супраць вайскоўцаў, пісьменьнікаў, рэдактараў патрыятычных газет, моладзі, казацтва. Далей заслужаныя работнікі «культасьветы» і маніпулятары сьвядомасьцю - нацысты і русаненавісьнікі Швыдкой, Паўлоўскі, Салаўёў, Позьнер, Сванідзэ, Млечын, Венедыктаў ды інш. Вядучыя пахабных тэлешоў і рэдактары распусных газет і часопісаў. У Інтэрнэце вы знойдзеце разносчыкаў парнаграфіі, трымальнікаў прытонаў і разбэшчвальнікаў нашых дзяцей. Адстрэльвайце ўсю гэтую нечысьць - ачышчайце Расію.

Зьнішчайце габрэйскае тэрарыстычнае падпольле - баевікоў «Бейтар», іх ізраільскіх інструктараў і апекуноў у праваахоўных органах. Сіяністаў РГК (Расейскі габрэйскі кангрэс), ФЕОР (Федэрацыя габрэйскіх суполак), іх «праваабарончых» арганізацый накшталт МБПЧ (Міжнароднае бюро па правах чалавека) Аляксандра Брода, якія накіроўваюць карную дзейнасьць супраць патрыётаў Расеі. Хай не ўцякуць ад помсты ізуверы-хасіды Берл Лазара, якія зьдзяйсьняюць рытуальныя забойствы нашых дзяцей. Дзейнічайце так, каб габрэйскім нацыстам страшна было хадзіць па нашай зямлі.

Толькі партызанская і дыверсійная вайна. Сіянісцкая ўлада не гатовая да такога павароту падзей. Яны ўпэўненыя ў тым, што рускія ня змогуць дзейнічаць без арганізуючага цэнтру. Менавіта таму ўсе гэтыя гады яны зьбіралі нас у разнастайныя «саюзы» і «франты», каб кантраляваць нас і адначасова выяўляць і ліквідаваць тых, хто можа арганізоўваць супраціў.

Пры першых жа самастойных дзеяньнях ўся іх карная сістэма, ня здольная ні да чаго, акрамя як праслухоўваць тэлефоны і забіваць у спіну рускіх афіцэраў, будзе паралізаваная. З малых груп, якія дзейнічаюць на свой страх і рызыку, складзецца рух, будзе Апалчэньне. У гэтым сутнасьць рускай рэформы: нашы Войскі спецпрызначэньня ўзьнікнуць не па ўказе акупацыйнай улады, а ў барацьбе зь ёй і яе карнымі органамі.

Трэба ўлічваць. Рускія кадры ў праваахоўных органах страцілі ўсялякае палітычнае значэньне. У асноўным гэта шараговы склад. Калі й сустракаюцца рускія людзі высокага рангу, то яны ня здольныя зразумець тактыкі сіяністаў і дзейнічаюць у патрэбным ім напрамку. З гэтага вынікае, што весьці вайну з шараговым складам сілавых органаў бессэнсоўна. Мала таго, трэба быць гатовымі, што акупанты будуць спрабаваць выкарыстоўваць любы наш заклік да супраціву ў сваіх мэтах. Як у 1993-м, яны будуць забіваць простых рускіх супрацоўнікаў міліцыі, ФСБ, СОБРу, АМАПу, ажыцьцяўляць іншыя дыверсіі й праз СМІ звальваць гэтыя злачынствы на нас - байцоў супраціўленьня, каб пазбавіць нас маральнай падтрымкі народу. Таму ўсе дзеяньні павінны быць сканцэнтраваныя толькі на габрэйскай верхавіне захопленых дзяржаўных органаў і сродкаў масавай інфармацыі. Простых габрэяў не чапаць.Вулічны антысемітызм выгадны толькі сіяністам. Здраднікаў і памагатых рэжыму з рускіх не чапаць, каб не страціць галоўную мэту - з паліцаямі разьбярэмся потым.

Запомніце! Ніякі зьнешні вораг, ніякае НАТО, усе баявікі й тэрарысты разам узятыя не параўнальныя па небяспецы для дзяржавы з сатанініскім племем, якое разбэсьціла душу нашага народу і цела нашых дзяржаўных інстытутаў. Сёньня няма ні адной тэрарыстычнай арганізацыі, ні адной вайны, якія не былі б арганізаваныя, не фінансаваліся, не накіроўваліся і не кантраляваліся б габрэйскім капіталам й іх сьпецслужбамі на Захадзе і ў Расеі.

Усе гэтыя гады яны таму і кідалі нас у арганізаваныя імі войны, нацкоўвалі на чачэнцаў, грузінаў, а іх - на нас, каб у крывавай схватцы і нянавісьці мы не разгледзелі твар сапраўдных забойцаў - тайных спраў майстроў, якія захапілі рычагі кіраваньня ў нашай краіне.

Таварышы афіцэры. Няма нічога цяжэй, але і ўзьнёсьлей, чым у цяжкім баі ўзяць адказнасьць на сябе. Не чакайце загаду - ніхто вам яго не аддасьць. Хай кожны зробіць тое, што яму па сілах.

Ратуйце Бацькаўшчыну.

Гасподзь дасьць розум, накіруе і павядзе вас.

(канец цытаваньня дакумента)

2.

КАМЕНТАР І ДАПАЎНЕНЬНЕ ЧАЧЭНЦАЎ

(узяты з http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/11/23/69314.shtml).

Сайт рускага «саюзу афіцэраў», і некаторыя іншыя рускамоўныя рэсурсы апублікавалі «Заклік да рускага народу, да афіцэраў арміі й флоту, да казацтва, да рускай моладзі й праваслаўнага духавенства», у якім гучаць заклікі да фізічнай ліквідацыі «стаўленікаў сусьветнай іюдэйскай закулісы» ў кіраўніцтве Расеі.

Рускі «Саюз афіцэраў», які ўзначальвае падпалкоўнік МА РФ Станіслаў Церахаў, паведамляе, што апублікаваныя матэрыялы «Закліку да…» і «Растлумачэньне аб характары тайных аперацый супраць рускага народу» - прызначаны «для выкарыстаньня ў рабоце з афіцэрамі ды іншымі катэгорыямі грамадзян Расеі».

Публікацыі названых метадычак папярэднічаў зьезд «Рускай радыкальнай апазіцыі» ў Кіеве, які адбыўся 2 кастрычніка 2009 г. Церахаў, які прымаў у ім удзел у якасьці дэлегата, у прыватнасьці, заявіў, што «хутка ён і яго паплечнікі пакажуць сілу расейскім уладам і дапамагаць у гэтай справе ім будуць генералы Ачалаў, Макашоў і сам Баркашоў, які жывы і здаровы».

Пазьней стала вядома, што пералічаныя асобы, а менавіта, кіраўнікі «Саюзу дэсантнікаў Расеі» В.А. Ачалаў, «Саюзу афіцэраў» С.М.Церахаў і «Рускага нацыянальнага адзінства» А.П.Баркашоў аб’ядналіся ў нейкую новую арганізацыю - «Саюз абаронцаў Расеі; кастрычнік-93», галоўная мэта якой «процідзейнічаць распаду Расеі».

Тым часам, 21 лістапада 2009 г. у Маскве прайшла «надзвычайная ваенна-палітычная нарада», рэзалюцыя якой пацьвердзіла і дапоўніла тэзісы, выкладзеныя на сайце С.М.Церахава.

Пазначым у гэтай сувязі, што т.зв. «Рускія афіцэры» зьяўляюцца мацёрымі крымінальнікамі й міжнароднымі злачынцамі за зьдзяйсьненьне цэлага шэрагу цяжкіх злачынстваў, а менавіта, дзяржаўнага тэрарызму і агрэсіі супраць мусульман Ічкерыі ды іншых віялатаў Імарата Каўказ, а таксама мірнага народу дэмакратычнай Грузіі.

Дзьве першыя канторы («Саюз афіцэраў» і «Саюз дэсантнікаў») у складзе кафірскіх бандаў удзельнічалі ў адкрытай вайсковай агрэсіі, а апошняя («РНЕ»), у асноўным займалася падрыхтоўкай ідэалагічнай базы па падтрымцы названых злачынстваў.

Пазьней сайт чачэнскіх змагароў паведаміў (http://kavkazcenter.com/russ/content/2009/12/08/69562.shtml), што рускія афіцэры правялі ў Падмаскоўі з 5 па 7 сьнежня 2009 г. яшчэ адну закрытую нараду па перахопу ўлады ў выпадку распаду Расеі, які, на іх думку, можа адбыцца ўжо ў 2010 годзе ў сувязі з паглыбленьнем эканамічнага крызісу.

У нарадзе прынялі ўдзел былыя і дзеючыя афіцэры з групы «Саюз абаронцаў Расеі» ( «Кастрычнік 1993 г.»).

На нарадзе не было прадстаўнікоў прэсы.

У ёй прыняла ўдзел каля 250 вайсковых афіцэраў, якія ў цяперашні час вярбуюць у свае шэрагі таксама афіцэраў міліцыі.

Удзельнікі дамовіліся аб фармаваньні сьпецыяльных Надзвычайных камітэтаў у рэгіёнах, каб у выпадку анархіі ды масавых сацыяльных хваляваньняў перахапіць ўладу ў Расеі.

Раней паведамлялася пра бражэньне ў асяроддзі афіцэраў ГРУ, якія плануюць перахапіць уладу ў чэкістаў. 23 лістапада ў Іжэўску чэкісты атруцілі ў кафэ генерала ГРУ Антона Сурыкава, якога яны лічылі кіраўніком вайсковай змовы.

Па дадзеных крыніц КЦ, перад адкрыцьцём сходкі яе ўдзельнікі «ўшанавалі хвілінай маўчаньня» буйных расейскіх чыноўнікаў, ліквідаваных у «Неўскім экспрэсе», у выніку пасьпяхова праведзенай дыверсійнай аперацыі каўказскіх маджахедаў.

Паведамляецца, што дэлегаты зьезду абралі цэнтральны кіруючы орган - «Цэнтральны савет» і яго старшыню. Таксама вядома, што па аднадушнаму меркаваньню тых, хто сабраўся, Расея «ўжо ўступіла ў фазу сістэмнага распаду».

Зыходзячы з гэтай упэўненасьці, зноў абранае кіраўніцтва «Абаронцаў Расеі» даручыла сваім прадстаўнікам у рэгіёнах ў максімальна кароткія тэрміны «разгарнуць узмоцненую прапагандысцкую працу» з мэтай «максімальнага пашырэньня колькасьці ўдзельнікаў арганізацыі», а таксама «дамагчыся шырокай падтрымкі з боку грамадства».

Таксама расейскімі афіцэрамі былі пастаўленыя задачы: «у кароткія тэрміны пабудаваць гарантавана ўстойлівую сувязь і аператыўнае ўзаемадзеяньне з цэнтральным саветам і міжрэгіянальным арганізацыямі».

Са свайго боку ўдзельнікі збору даручылі «Цэнтральнай радзе» сфармаваць «Надзвычайны камітэт» (ЧК) на момант пачатку дэструктурызацыі цяперашняй улады і пачатку распаду Расеі з тым, каб «не дапусьціць у краіне хаосу, беспарадкаў, развалу і сепаратызму». Мяркуючы па ўсім, гэтыя структуры можна расцэньваць як «ценявы ці паралельны ўрад» на гадзіну «Г».

І апошняе. Ніводнае расейскае СМІ не паведаміла аб адбылай нарадзе.

3.

АБ’ЯДНАНАЯ ВАЙСКОВАЯ АПАЗІЦЫЯ

Уладзімір Мухін (артыкул у “Незалежнай газеце” ад 25.02.2010 г.; падаецца паводле http://www.ng.ru/printed/237380)

Мінулыя сьвяты, прысьвечаныя Дню абаронцаў Айчыны, прайшлі на фоне актыўных антыўрадавых акцый, арганізаваных КПРФ, «Яблыкам», «Справядлівай Расеяй», ЛДПР, а таксама рухамі «Салідарнасьць», Народна-дэмакратычны саюз, прафсаюзамі й г.д. Мітынгі і маніфэстацыі адрозьніваліся радыкальнымі патрабаваньнямі: «Злых мядзведзяў на тапачкі!», «Урад у адстаўку», «Вайсковая рэформа - здрада Радзіме». Такімі былі лозунгі.

Між тым, без увагі назіральнікаў і СМІ аказалася такое мерапрыемства, як Агульнарасейская афіцэрская нарада (ААС), якая ва ўмовах жорсткай кансьпірацыі прайшла 20 лютага 2010 г. у Маскве ў гасьцініцы «Салют». Сярод арганізатараў гэтага нарады былі Вышэйшы афіцэрскі савет Расеі (ўзначальвае генерал-лейтэнант Рыгор Дуброў), «Народнае апалчэньне» (палкоўнік Уладзімір Квачкоў), Ваенна-дзержаўный саюз (генерал-палкоўнік Леанід Івашоў), Саюз дэсантнікаў (генерал-палкоўнік Уладзімір Ачалаў).

Нельга сказаць, што апазыцыйная афіцэрская нарада ў «Салют» - зьява экстраардынарная. Напярэдадні 23 лютага ў мінулыя гады такія ААС у той ці іншай форме праводзіліся і раней. Аднак, як распавёў «НГ» адзін з арганізатараў нарады, лідэр Саюзу афіцэраў палкоўнік Станіслаў Церахаў, мерапрыемства, у адрозненьне ад мінулых гадоў, прайшло ў абстаноўцы «падвышанай сакрэтнасьці - каб міліцыя не замінала». Па словах Церахава, у ім «удзельнічала большая, чым у былыя гады, колькасць дэлегатаў - каля 300 з 50 рэгіёнаў краіны». Станіслаў Церахаў асабліва падкрэсліў, што сярод прысутных на нарадзе былі дзеючыя афіцэры, у тым ліку і даволі маладыя, якіх у выніку вайсковай рэформы «выкінулі за борт».

Менавіта з удзелам такіх афіцэраў, а таксама вайскоўцаў запасу вайсковыя апазіцыянеры плануюць у бліжэйшы час ва ўсіх вайсковых гарнізонах краіны арганізаваць і правесьці афіцэрскія сходы, якія павінны выступіць з патрабаваньнямі да прэзідэнта і ўраду пра ўзмацненьне сацыяльнай абароны ваеннаслужачых і членаў іх сем’яў. А па прапанове лідэра прыморскай краёвай арганізацыі Агульнарасейскага прафесійнага прафсаюза ваеннаслужачых маёра Юрыя Тарлавіна, члены ААС гатовыя 10 красавіка 2010 годаУсерасейскай акцыі пратэсту афіцэраў і ветэранаў вайсковай службы. Члены ААС маюць намер таксама выступіць супраць удзелу ў Парадзе Перамогі 9 мая прадстаўнікоў дзяржаў НАТА. З такім патрабаваньнем выступіў былы намесьнік начальніка штаба Варшаўскай дамовы генерал-лейтэнант Міхаіл Цітоў. ўдзельнічаць ва

4.

Дадатак, паводле http://kavkazcenter.com/russ/content/2010/02/26/70894.shtml

Можна выказаць здагадку, што вайсковая апазіцыя зараз актыўна займаецца падрыхтоўкай своеасаблівага аналага ГКЧП - Дзяржаўнага камітэту па надзвычайным становішчы ў РФ на выпадак прагназаванага ў бліжэйшай перспектыве распаду Расеі.

Выстаўлены ніжэй тэкст належыць чалавеку з прозьвішчам, якое сустракаецца ў беларусаў (гл. фота зьлева). Аднак падае ён сябе, як “рускі праваабаронца”, “веруючы праваслаўны хрысьціянін”, “соцыя-псіхолаг, ігратэхнік-канфліктолаг”. Спадар Падалка выказвае сваё разуменьне таго, як выглядае сёньняшняя расейская апазіцыя. Па сутнасьці, ён гаворыць, што ўся яна, за рэдкім выключэньнем, ёсьць працягам расейскай імперыякратыі ў яе цяперашнім ліберастызаваным выглядзе, паколькі цалкам прасякнута яе агентурай. Не з усімі поглядамі аўтара мы згодныя, але многае, што ён сьцьвярджае, моцна пераклікаецца зь беларускай апазіцыйнай сітуацыяй, падштухоўваючы да пэўных высноў, якія мы, дарэчы, ужо зрабілі - гл. Д пр-п 66… (матэрыял выстаўляецца паводле http://padalko-y-d.livejournal.com/21666.html)

Рэдакцыя.

Учора, у доўгай тэлефоннай размове з колішнім маім таварышам зь Іркуцка, той спытаў мяне: «Ты на рускі марш ідзеш?”

- «А ты яго арганізатараў ведаеш?”

- «Турык, СРН, Казацтва»

- «На самой справе арганізатарамі гэтага маршу лічацца «ДСНІ» Аляксандра Поткіна, «Славянскі саюз» Дзьмітрыя Дзёмушкіна, «Саюз рускага народу (СРН)» (праўда, незразумела, у чыім выкананьні - ці то Сяргея Кучарава, ці то Міхаіла Назарава з Аляксандрам Турыкам), «Рускі агульнанацыянальны Саюз», НПФ «Памяць», РОД».

- «Ну, дык ідзеш?”

- «Вядома - не».

- «А чаго так?”

- «Разумееш, наглядеўся я за 30 гадоў грамадска-палітычнай дзейнасьці ў Іркуцку, Цюмені, Маскве, Маскоўскай вобласьці (зь іх за 1,5 гады ўтрыманьня ў сямі сьледчых ізалятарах па пяці маіх крымінальных справах) на мноства розных «лідараў». Узначальвалі яны, здавалася, ідэалагічна розныя, нават зьнешне варожыя адзін аднаму апазіцыйныя аб’яднаньні й групы.

Я дастаткова шчыльна размаўляў, ўзаемадзейнічаў зь лідарамі практычна ўсіх сучасных ідэалагічных напрамкаў Расеі. З «правымі» - «дэма-лібэраламі» й «праваабаронцамі»: Сяргей Кавалёў, Леў Панамароў, Людміла Аляксеева, Гары Каспараў. Зь «левымі»: Эдуард Лімонаў, Сяргей Удальцоў, Карына Клеман. З «нацыянал-патрыётамі»: генерал-палкоўнік Леанід Івашоў, бізнэсмэн Сяргей Кучар, пісьменьнік Міхаіл Назараў, настаўнік рускай мовы Аляксандр Турык, «чырвоны дырэктар» і пісьменьнік Юры Мухін, спадчынны «рускі інтэлігент» Аляксандр Севасцьянаў, сьпецыяліст па інфармацыйнай бясьпецы і юрыст Аляксандр Поткін.

Але пасьля зносін крытэры ацэнкі гэтых «лідараў» сфармаваліся ў мяне зусім не такія, як у многіх іншых Патрыётаў Расеі [аўтар выкрыў сябе; у сувязі з гэтым нагадваем, што ўсіх, хто ў Расеі не выступае за падзел гэтай імперыі на нацыянальныя дзяржавы, мы ня лічым сапраўднымі дэмакратамі. - Рэд.]. Не па словах суджу іх, а па справах. Таму заўсёды і ўсім («правым», «левым» і «патрыётам»), хто на словах аб’яўляе сябе «заступнікам за народ», абавязкова спачатку давяраю, а потым доўга правяраю іх у сумесных справах або праз сабраную інфармацыю пра іх. Тэстую вярбальную іх прыхільнасьць «народаўладдзю» па іх стаўленьні да маіх праектаў і спраў. Так і назапашваю доказы праўды або хлусьні іх самапіяру.

Па натуры я - лідэр, але - нефармальны. Заўсёды справу рабіў на карысьць Расеі [а трэба рабіць на карысьць народаў Расеі. - Рэд.], а не за славай і пакланеньнем мас ганяўся. А цяпер час «лідараў» фармальных (прызначаных ўладай або самапрызначаных для дамінаваньня над нейкай масай і для продажу дасягнутай імі ўлады). Час жа лідараў нефармальных не прыйшоў. Бо народ дзіка падзелены ў матэрыялізьме і патэрналізьме».

- “Ну, і што ты думаеш пра гэтых людзей?”

- “Вельмі несуцяшальныя ў мяне высновы пра іх для ўсіх, хто давярае ім, але не правярае іх у справе. Галоўнае, аб’ядноўваючая ўсіх іх асабістая якасьць - гэта жыдоўскі правадырызм [так у аўтара. - Рэд.]. Ну, а “жыдоўства” - гэта па-за нацыянальная зьява несумленных людзей, якіх сярод генетычна рускіх, азербайджанцаў, габрэяў і прадстаўнікоў іншых этнасаў хапае.

Вось, да прыкладу, “праваабаронцы” Людміла Аляксеева (гл. фота 1 унізе) і Генры Рэзнік (фота 2). Першая - кіраўнік, другі - самы “масціты” член-юрыст Маскоўскай Хельсінкскай Групы (гл. мой пост тут http://padalko-yd.livejournal.com/4352.html) “.

У студзені 1977 года пры ператрусах у кватэры Аляксеевай былі канфіскаваныя дакументы Маскоўскай хельсінскай групы (МХГ), самвыдат, замежная праваабарончая літаратура. У сьпецзаяве ТАСС яе грамагалосна абвясьцілі агентам антысавецкага Народна-працоўнага саюзу (НТС). Аднак у гэты перыяд найлюцейшых рэпрэсій уладаў супраць іншых членаў МХГ, усёмагутны КДБ чамусьці ня кінуў Аляксееву ў турму, а літасьціва дазволіў ёй - галоўнаму трымальніку ўсёй інфармацыі аб дзейнасьці сябраў МХГ - бесперашкодна эміграваць у ЗША. Што тая, натуральна, і зрабіла. Затым яна вярнулася ў Расію ў 1993 г. цалкам нябедным чалавекам - пасялілася ў купленай ёю трохпакаёвай кватэры ў самым цэнтры Масквы.

Чым патлумачыць “міласьць” КДБ да “антысаветчыцы” Аляксеевай? Па-мойму, толькі тым, што яна “здала” ўсю інфармацыю МХГ, а, значыць, і была галоўным стукачом ў МХГ. А пасьля забойства (для мяне - без сумневу) у 1996 Краніда Любарскага (некіруемага і незалежнага ад уладаў сапраўднага дысідэнта, які адсядзеў 5 гадоў у зоне і быў надоўга выгнаны з СССР) - менавіта гэтай стукачцы жыдоўскае ФСБ даручае ўзначаліць МХГ. Ну, а Аляксеева доблесна пераўтварыла МХГ ў закрыты клуб раздутых у жыдоўскіх СМІ [так у аўтара. - Рэд.] мыльных бурбалак ад “пгаваабагоны” - грантапажыральнікаў.

Аляксеева, як старшыня МХГ, актыўна праводзіць ўнутры арганізацыі «палітыку кампрамісаў» з уладай. Менавіта яна і Леў Панамароў сталі ў 1999 ініцыятарамі разгляду ў МХГ пытаньня аб удзеле МХГ ў Камісіі па правах чалавека пры “галоўным праваабаронцы” Масквы… Юрыю Лужкове. Менавіта Аляксеева была прызначаная вядучай Грамадзянскага форуму 2001 г. у Крамлёўскім Палацы. Сёньня яна - паважаны член Савету пры Прэзідэнце РФ па садзейнічаньні развіцьцю інстытутаў грамадзянскай супольнасьці й правах чалавека.

Габрэй Генры Рэзнік (фота 2; цяпер адзін з кіраўнікоў Расійскага габрэйскага кангрэса) да 1989 старанна садзейнічаў умацаваньню камунячай улады. З 1969 г. - навуковы супрацоўнік Усесаюзнага інстытута па вывучэньні прычын і распрацоўцы мераў папярэджаньня злачыннасьці Пракуратуры СССР. Затым узначальваў лабараторыю Усесаюзнага інстытута ўдасканаленьня работнікаў юстыцыі, а потым і НДІ адвакатуры. Менавіта яму, праверанаму на лаяльнасьць уладзе адвакату, давяралі абараняць у крымінальных справах прэм’ер-міністра Узбекістана, пракурора Ачамчырскага раёна Абхазіі, начальніка службы бясьпекі Прэзідэнта СССР, В.Гусінскага, Б.Беразоўскага і нават… самога Прэзідэнта Расеі Б.Ельцына!

Сёньня, пры пуціна-мядзьведоідах, ён жа - член Савета па ўдасканаленьні правасуддзя пры Прэзідэнце Расіі, віцэ-прэзідэнт Федэральнага саюзу адвакатаў Расеі й Міжнароднага саюзу адвакатаў, дырэктар НДІ адвакатуры, узначальвае кафедру адвакатуры ў прававым універсітэце пры Інстытуце дзяржавы і права РАН.

Але самай важнай заслугай габрэя-пгаваабагонцы Рэзніка на ніве вернага служэньня “жыдоўскім рэжымам” [так у аўтара. - Рэд.] трэба назваць яго ўдзел у распрацоўцы і лабіяваньні Закона РФ ад 31.05.2002 года N 63-ФЗ «Аб адвакацкай дзейнасьці й адвакатуры ў РФ», якім усе без выключэньня адвакаты пастаўленыя ў поўную залежнасьць ад абвінаваўчых інтарэсаў сьледчых, пракурораў і суддзяў. Так менавіта Рэзнік ператварыў усіх адвакатаў Расеі ў паслухмяных шасьцёрак  ля ўлады, а не ў незалежных ад дзяржавы абаронцаў правоў сваіх падабаронных.

І менавіта ён, габрэй Рэзнік, слюной пырскае ад нянавісьці да тых, хто спрабуе пачаць хаця б публічную дыскусію аб неабходнасьці адраджэньня канкурэнцыі паміж адвакатамі й незалежнымі правазаступнікамі пры абароне правоў абвінавачаных ў стадыі папярэдняга сьледства. А, між тым, менавіта ў гэты час цалкам некантралюемыя адвакаты амаль заўсёды дапамагаюць сьледчым злачынна фальсіфікаваць доказы датычнасьці да віны іх падабаронных.

А вось, да прыкладу, і «рускія патрыёты» Поткін (фота 3) і Дзёмушкін (фота 4).

У 2005 г. яны публічна аб’яўлялі адзін аднаго правакатарамі ад улады. А ўжо ў гэтым 2009 г. яны мірна суіснуюць у аргкамітэце «Рускага маршу». Што аб’яднала гэтых раней «заўзятых» антаганістаў? Імкненьне да рускага народаўладдзя? Сьмешна нават такое меркаваньне выказаць, ведаючы аб армейскай «вертыкальнай» падпарадкаванасьці ўсіх «малодшых» «старэйшым», аб адсутнасьці дэмакратычных працэдур у іх арганізацыях. Яшчэ больш сьмешна становіцца, калі даведаешся пра ідалаў-«аўтарытэтаў» Поткіна і Дзёмушкіна - гэта Сталін і Гітлер. Аб’ядноўвае іх генетычны расізм і нацызм, а не нацыяналізм (як яны спрабуюць намаўляць).

І чаму гэта менавіта Поткін (здавалася б, «палітычны маргінал», а таму і, нібыта, «незалежны» ад уладнай Сістэмы семітычнага молаха Расеі) аказваецца восеньню 2007 года галоўным выканаўцам дамоўленасьці кіраўніка “Народнага Саюзу” Сяргея Бабурына з прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным (гл. тут http://www.nr2.ru/inworld/142295.html)? Пуцін тады “з разуменьнем” паставіўся да “Рускаму маршу”. А чаму менавіта Поткіна былы міністр фінансаў Барыс Фёдараў у сьнежні 2003 г. робіць даверанай асобай, калі балатуецца кандыдатам у дэпутаты Дзярждумы? І Поткін жа ня проста актыўна агітуе за Фёдарава, а безь якіх бы та ні было перашкод з боку «патрона» прыцягвае ў яго выбарчую кампанію брыгады скінхэдаў на чале зь Цесаком - габрэем Максімам Марцінкевічам (фота 5).

Фігура гэтага габрэя (які старанна іграў ролю «рускага нацысты») вельмі паказальная. Уяві сабе 18-гадовага пацана, які праз некалькі дзён пасьля прызыву ў войска зьбівае ў казарме прызыўніка-азербайджанца, адкрыта дэманструючы расісцкі матыў злачынства. Аднак, на гэтага адмарозка чамусьці не ўзбуджаюць крымінальную справу, а па заключэньні псіхіятраў узнагароджваюць вызваленьнем ад службы ў войску - г.зн., камісуюць «па стане псіхічнага здароўя».

У створанай габрэем Цесаком групоўцы скіноў «Фармат 18» гэты «рускі нацыст» здымаў і разьмяшчаў у Інтэрнэце жахлівыя відэаролікі (нібыта, «гульнёвыя»…) аб зьбіваньні генетычна нярускіх, аб забойстве нацмэна. Паводзіў сябе гэты габрэй вельмі нахабна, ні ад каго не хаваўся. На любога іншага «палітыка» неадкладна распачалі б крымінальную справу, аднак Марцінкевіча і яго банду «праваахоўнікі» «чамусьці» ва ўпор не заўважалі. Таму і ўзніклі цалкам абгрунтаваныя чуткі пра «крышаваньне» Цесака з боку ФСБ, аб выкананьні ім тых жа правакатарскіх функцый, што і дарэвалюцыйны поп Гапон - супрацоўнік царскай «ахранкі». Бо габрэй Цясак нахабна дэманстраваў беспакаранасьць, чым правакаваў на тую ж мадэль паводзінаў агрэсіўную люмпен-моладзь, якую тут жа заносілі ў чорныя спісы супрацоўнікі сучаснай ахранкі.

28 лютага 2007 г. у клубе «Білінгва» падчас дэбатаў Юліі Латынінай (гл. фота 6) Цясак крычаў - «неграў забівалі і будзем забіваць!», «Перавешаем усіх лібералаў!».

Аднак, габрэйка і «лібералка» Латыніна чамусьці абураецца (гл. тут http://www.ej.ru/?a=note&id=7839) прысудам суддзі, які ўляпіў Марцінкевічу тры гады пазбаўленьня волі - больш строгім, чым разлічвала абвінавачваньне, па арт. 282 КК РФ («распальваньне міжнацыянальнай варожасьці»). Тут жа яна невядома навошта раскрывае сакрэт Полішынэля: «Асяроддзе нацыяналістаў вельмі густа прасякнута агентамі ФСБ, а пана Поткіна, як і пана Хінштэйна, бачылі на ўрачыстых прыёмах у ФСБ, куды дапускаюцца толькі асабліва заслужаныя асобы».

Чаму гэтая габрэйка, лаўрэат прэміі Асацыяцыі рускамоўных пісьменьнікаў Ізраіля, апраўдвае габрэя Цесака, заяўляючы, што «за слова судзіць нельга» і параўноўвае яго зь нявіннай і сьмешнай «ручной малпачкай»? Аднак, суперлібералка Юлечка тут жа пераўтвараецца ў сьлепа-глуха-нямую ў стаўленьні да разьмешнага тут - http://www.russia-talk.com/rf/jailed.htm - вялізнага сьпісу сапраўдных рускіх палітычных зьняволеных па арт. 282 КК РФ? Ды ўсё проста. Менавіта жыдоўскія аддзяленьні сьпецслужбаў Ізраіля і Расеі старанна выгадавалі як гапоністую гэтую «ручную малпачку», так і гэтую русафобку Юлечку для эфектыўнага замбаваньня і прамываньня мазгоў гэтых «тупых рускіх».

У падзеях верасьня-кастрычніка 1993 года амаль «нацыянал-бальшавіцкая» «Памяць» Васільева, якая выхавала габрэя і «рускага нацыяналіста» Сашу Поткіна (фота 3), удзелу не прымала. Тады, нібыта «русафільская», «Памяць» падтрымала путч «лібэрал-дэмакрата» Ельцына і крывавую бойню абаронцаў законна абранага народам Парламенту.

Цяперашні сябрук Сашы Поткін Дзіма Дзёмушкін (фота 4) у 1999 г. стварыў свой СС (Славянскі саюз). А сёньня Дзіма адкрыта ўсхваляе сам сябе ў дасягненьнях на ніве папа Гапона: «За два гады з СС селі каля 100 чалавек - за распальваньне міжнацыянальнай варожасьці, забойства ў складзе групы, цяжкія цялесныя». Тымі ж «дасягненьнямі» на той жа ніве («Улада пасадзіла ня менш за 200 членаў НБП») неаднаразова публічна пахваляўся і нібыта нацыянал-бальшавік Эдзічка Лімонаў (гл. фота 7 унізе).

Чаму «рускі нацыст» Дзіма Дзёмушкін па заканчэньні «Рускага маршу» 2005 г. ня толькі дэманстраваў журналістам сьцяг са стылізаванай свастыкай, але і прасіў перадаць прывітаньне Гары Каспараву (фота № 8), жадаў яму посьпеху ў будучай «аранжавай рэвалюцыі»? Чаму «лідар» заснаванай вясной мінулага года, але ўжо «спачылай у бозе», Нацыянальнай Асамблеі (НА) Гары Каспараў беспакарана з боку праваахоўных органаў выконвае тую ж ролю папа-правакатара Гапона, заяўляючы аб будучай рэвалюцыі ў Расеі, якую ён асабіста арганізуе (http://www.newsru.com/russia/17nov2008/kasparov.html).

Чаму больш чым абгрунтаванай, была заява Каспарава пра тое, што абапірацца гэтая «рэвалюцыя» будзе на большасьць «дэпутатаў» НА?

Ды таму, што большасьць «дэпутатаў» НА прагаласавала «за» ўжываньне гвалту (http://www.nationalassembly.ru/483C04BDEB3B0/48E8F3792C68B.html), у поўнай супярэчнасьці з прынцыпамі падпісанай імі ж «Хартыі» НА аб адмове ад выкарыстаньня гвалту (http://www.nationalassembly.ru/48257F8C9B89A/48272884254BE.html).

А між тым, і я, па ініцыятыве Сяргея Удальцова (гл. фота 10 уверсе), быў датычны да заснаваньня НА вясной 2008 г. Але, Дзякуй Богу, менавіта я стаў адзіным выключаным з «дэпутацкага» складу НА за «некіравальнае» праўдалюбства, за выкрыцьцё гэтых правакатарскіх «галасаваньняў» (гл. http://nationalassembly.ru/49199045136E8/49485F0D5D1C2.html).

А вось вядомы нібыта «нацыяналіст-жыдазмагар» Юры Мухін (гл. фота 9), які выдатна ведаў аб тым, што ў 2007 г. я паўгода быў старшынём Маскоўскага аддзела Саюзу Рускага Народу на чале з генерал-палкоўнікам Івашовым, не праявіў салідарнасьць са мной, як з “ідэйна роднасным”, нібыта “антысемітам”, і  адмаўчаўся з нагоды майго выключэньня з НА. Як, зрэшты, адмаўчаўся і «чырвоны» інтэрнацыяналіст Сяргей Удальцоў (фота 10). А між тым, Хартыю НА падпісвалі і Каспараў, і Мухін, і Удальцоў, як члены вышэйшага органа НА - Савету НА.

А чаму раней, да НА, Сяргею была выгадна фактычнае выгнаньне мяне са створанага ім Савету ініцыятыўных груп (СІГ) Масквы? Вядома, не яго, Удальцова, рукамі, а Мікіты Аркіна (фота 12) ды іншых верных габрэяў яго жыдоўскай «каманды», нібыта «левых», якім Сяргей дазваляў падчас сходаў неаднаразова кідацца на мяне з пагрозамі фізічнай расправы? А пры там менавіта Удальцоў вясной 2007 доўга ўгаворваў мяне супрацоўнічаць з СІГам, бо ён і ўвесь СІГ атрымалі ад мяне вялізны аб’ём бязвыплатнай працы юрыста. Гэта і абарона правоў Сяргея, іншых удзельнікаў СІГа ў адміністрацыйных і грамадзянскіх справах зь іх удзелам. Гэта і выраб мной з маімі сябрамі-юрыстамі праекта Закона Масквы на першы маскоўскі рэферэндум з рэвалюцыйна-антыкарупцыйнымі палажэньнямі (праект быў адхілены па фальшывых дакументах едросаўскай Масгардумы):

- аб праве ўсіх жыхароў Масквы быць агульнымі ўласьнікамі ўсіх зямель Масквы;

- аб заснаваньні масквічамі органа гарадскога мясцовага самакіраваньня з правам кантролю за законнасьцю дзейнасьці чыноўнікаў і дэпутатаў Масквы;

- аб правядзеньні прамых выбараў грамадзян у званьне суддзяў да іх прызначэньня на пасаду.

А чаму вясной гэтага года Ўдальцоў (пасьля спыненьня мной на паўгода ўсялякіх зносін зь ім) раптам прапанаваў мне стаць адным з заснавальнікаў руху Маскоўскі Савет (г.зн. «міні НА» на Маскоўскім узроўні)? Бо ў яго ўвайшлі ўсе тыя ж, што і ў НА, «лібэралы», «левыя» і «патрыёты».

Чаму (пасьля чарговага атрыманьня ад мяне вялізнага аб’ёму бязвыплатнай работы юрыста і кадравіка-псіхолага МасСавета па вырабе скаргі на праекты Генплана і Правілаў землекарыстаньня, па абароне правоў Удальцова пры затрыманьнях яго, іншых удзельнікаў МасСавета, па ўкараненьні Правілаў сумленных віртуальных зносін) 10 верасьня Сяргей распачаў першую спробу «ўказаць на маё месца» ў МаСавеце. Але зноў жа не сваімі рукамі, а таго ж Аркіна. Тады Аркін паставіў у парадак дня сходу Камітэту каардынатараў паклёпніцкае пытаньне аб выключэньні мяне з МасСавета “за антысемітызм, за правакатарскую дзейнасьць стукача ФСБ па развале МасСавета” (гл. тут http://padalko-yd.livejournal.com/18726.html # cutid1). Ну, а ўкаранёны я, аказваецца, быў у МасСавет па асабістым заданьні Рэсіна Уладзіміра Іосіфавіча (фота 11). Хоць і Аркіну, і Удальцову, і ўсім іншым каардынатарам МасСавета выдатна вядома, што ў лютым 2006 года менавіта я абвясьціў «хабарнікам» габрэя і «грашовага мяшка» Расейскага габрэйскага кангрэсу Рэсіна (фота 11).

А чаму 25 кастрычніка 2009 г. падчас пасяджэньня канфліктнай камісіі МасСавета (не ў памяшканьні, як звычайна, а на вуліцы пад прэтэкстам “накладак” з ключамі ад памяшканьня) Сяргей паспрабаваў арганізаваць бойку паміж мной і тым жа Аркіным? Чаму потым Удальцоў двойчы публічна аб’явіў мяне правакатарам ад ФСБ?

Можа, таму, што Удальцову-Гапону вельмі хацелася (як і Дзёмушкіну-Лімонаву) выканаць заказ сваіх гаспадароў у ФСБ Масквы - стварыць доказы да прыцягненьня мяне да крымінальнай адказнасьці за хуліганства і “ўпакавать” мяне ў зону тэрмінам да 5 гадоў? Можа, таму, што менавіта злодзей мацней за ўсіх крычыць “трымай злодзея”?

Ужо ня менш за 100 разоў Удальцова тэатральна, пад журналісцкія камеры, “вязалі” мянты. А вось рэальныя 15 і 2 сутак ён адседзеў разы тры-чатыры. Больш за тое, тройчы (калі мяне і Сяргея дастаўлялі ва ўчасткі) я быў відавочцам таго, як праз 20-30 хвілін пасьля зьяўлення Удальцова ў АУСе ўзьнікалі маладыя людзі з вострымі позіркамі й ваеннай выпраўкай, дэманстравалі мянтам пасьведчаньні ФСБшнікаў і … усё заканчвалася добра.

У той жа час, у адрозненьне ад мяне і сяброў ініцыятыўнай групы “Таганка-3″, на Удальцова не ўзбуджаліся крымінальныя справы “за зьбіццё мянта пры выкананьні” (да 8 гадоў пазбаўленьня волі). Аднак, менавіта Удальцову мянтамі (Распараджэньнем Генпракуратуры РФ, МУС РФ і ФСБ РФ ад 16.12.2008 г. аб унясеньні узначальваемага Ўдальцовым “АКМ” у сьпіс “экстрэмісцкіх” арганізацый) і жыда-ФСБшнымі СМІ старанна створаны “імідж супергероя-рэвалюцыянера”.

Дарэчы, у ярага «жыдаборцы» Юрыя Мухіна, габрэя Поткіна і ў «бальшавіка» Ўдальцова адзін і той жа ідал - дыктатар Сталін. Чаму? Можа, таму, што «чырвоны» Ўдальцоў і, нібыта, «жыдаборцы» Мухін і Поткін блізняты-браты з аднаго ФСБшнага гнязьдзечка?

З 1989 г. і па гэты дзень у кіраўніцтва ўсіх (няважна, якога вектару - праваабарончага, нацыяналістычнага, ліберальнага ці бальшавіцкага) нібыта апазіцыйных тусовок Расеі альбо самі ўлезьлі й затым прадаліся ўладным пакупнікам, альбо першапачаткова былі пастаўленыя Гапон - маніпулятары масавай сьвядомасьцю.

Залежнасьць ўсіх гэтых «лідараў» ад пражыдоўскіх (найперш маскоўскіх) структур у ФСБ Расеі даказваецца ня толькі іх пакланеньнем Сталіну-Гітлеру, але і агульным іх імкненьнем да «кгывавай гэвалюцыі» [!!! - Рэд.], штучным стварэньнем для гэтага, нібыта, «рускіх нацыстаў» [!!! - Рэд.] і схаванай або адкрытай нянавісьцю да ідэяў і практыкі адраджэньня сапраўднага рускага народаўладдзя. Больш за тое, амаль усе яны любяць наўмысна перакручаныя імі ідэі Івана Ільіна аб рускім правадырызьме. А між тым, менавіта гэтага філосафа ў той жа перакручанай форме выкарыстоўвае й іх, здавалася б, «вораг» - лідэр Адзінай Расеі Уладзімір Пуцін.

А як усе яны падобныя ў пуцінскіх спосабах сваіх зносін з простымі людзьмі - заўсёды «праз губу», закрыта-фармалізавана, на вялізнай псіхалагічнай дыстанцыі.

Вядома, гэтыя маніпулятары, прызначаныя Сістэмай семітычнага Молаха, граюць ролю «лідараў» і многае могуць вяшчаць масам перад мікрафонамі з трыбун, у прэсе. Аднак, усе яны татальна няздольныя весьці сумленны жывы дыялог з ўнутранымі й вонкавымі апанентамізаўсёды маюць выпакутаваныя ўласны сьветагляд і прынцыпы, у рамках якіх яны здольныя пераконваць у сумленным дыялогу доказамі, а не па-жыдоўскі намаўляемым «аўтарытэтам». (http://community.livejournal.com/n_assembly/73287.html). І няма ў іх харызматычных уласьцівасьцяў народных лідэраў. А сапраўдныя, не ад лялькавода, лідары

Усе без выключэньня тусоўкі ў сучаснай Расеі ўтвараюцца для «масоўкі» і маніпуляцыі ёю прызначанымі «лідарамі»-Гапон зь некалькімі мэтамі:

а) выявіць «буйных» і «пакласьці іх на алтар» рэпрэсій, а потым яшчэ і «адпіярыць» сябе і сваю тусоўку;

б) кантраляваць дазволеную ўладнымі фінансістамі колькасьць удзельнікаў тусовак:

- інтрыгамі распальваючы варожасьць паміж імі й сябрамі іншых ідэйна роднасных тусовок;

- ператвараючы тусоўкі ў таталітарна кіруемыя «лідарамі»-ідаламі секты;

- накіроўваючы членаў гэтых сект ў патрэбны момант у рэвалюцыйныя мясарубкі.

в) не дапусьціць утварэньня зьнізу некіравальнага ўладай масавага апазіцыйнага руху супраць існуючага ладу, а ня супраць канкрэтных уладароў, пад кіраўніцтвам тых грамадзян Расеі, якія ведаюць гонар і сумленьне (а таму і некіруюцца звонку);

г) калі для ўлады ўзнікае небясьпека некіруемасьці народу ў перыяд сусветнага крызісу - падняць «сектанцкую масу» на гвалтоўна-рэвалюцыйныя акцыі, ператварыўшы веруючую масу апазіцыйных сект ў мяса новых крывавых лазняў народу Расеі.

Праз гэтых гапонаў Сістэма семітычнага молаха рэалізуе свае галоўныя мэты - «кіраваны хаос лепш стыхійнага бунту»“.

- «Значыць, не ідзеш на« Рускі марш»?

- «Не, не іду. Ды і табе ня раю. Нельга быць датычным да любых жыдоўска-ФСБшных, нібыта «апазіцыйных», структур, да іх «лідараў» і акцыяў. Сьцеражыся, каб ня стаць іх “гарматным мясам“.

Сёньня мы выстаўляем адзін з артыкулаў рускіх шавіністаў, якія называюць сябе “арыйцамі”. Апошнім часам такое мы робім рэдка. Але ў дадзеным выпадку і тэма, якую мы аналізуем, і погляды аўтараў, якія ў многім супадаюць з нашымі (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19; http://nashaziamlia.org/2007/03/03/554), гэтаму паспрыялі.

Рэдакцыя

АНТЫФА - КАДРЫ ДА РЭВАЛЮЦЫІ Ў РАСЕІ ЎЖО АМАЛЬ ПАДРЫХТАВАЛІ

1. Cьпецслужбы і рэвалюцыі

Пасьля вядомых падзей восені 2004-га ў Кіеве вельмі многія правялі простыя паралелі з аналагічнымі падзеямі ў Тбілісі (так званай «рэвалюцыяй ружаў»), больш даўнімі падзеямі ў Сербіі й іншых рэгіёнах. На прадмет дэталяў і грамадска-палітычных прычын падобных падзей ёсьць розныя пункты гледжаньня, аднак у чым аналітыкі адзіныя - усе аналагічныя «Майдану» падзеі рыхтаваліся, фінансаваліся і накіроўваліся арганізацыямі, званымі словам сьпецслужбы. Занадта шмат трэба ведаць і ўмець - зьнянацку такое не зрабіць. З-за адсутнасьці адкрытай палітычнай барацьбы і рэальных палітычных свабодаў вырашальную ролю пачынаюць граць іншыя чыньнікі - грошы, аргзброя, падтрымка звонку і г.д. Выніковае процідзеяньне патрабуе сур’ёзнай і правільнай падрыхтоўкі рэвалюцыйных падзей, якія даступныя толькі магутным структурам - сьпецслужбам.

Прыклад больш стары, але шмат больш маштабны - гэта бальшавіцкая рэвалюцыя 1917-га года ў Расеі. Бальшавічкоў нехта доўга і добра фінансаваў і рыхтаваў - гадоў 10, і гэта цалкам магла быць зусім не Нямеччына, як многія думаюць. Байкі пра сродкі для партыі, здабытыя рабункам банкаў, таксама чыстае трызьненьне - кіравалася і накіроўвалася яна нейкімі сьпецслужбамі. Таму, разважаючы пра варыянты той ці іншай «аранжавай» рэвалюцыі ў Расеі, адзіна лагічным будзе выказаць здагадку, што і яна будзе накіроўвацца нейкімі сьпецслужбамі. Якімі - нам складана сказаць, аднак сьляды гэтага кіраваньня відавочныя ўжо цяпер, хаця іх ніхто не заўважае. Мы самі сутыкнуліся зь імі цалкам выпадкова, і далейшы збор інфармацыі прывёў нас да вельмі цікавых высноў.

2. Агульныя пытаньні тактыкі

Пасьля рэвалюцый у іншых месцах і ў іншы час, што завяршыліся перамогай, нельга не прачытаць масу глупстваў аб тым, як яе рабілі. Ёсьць ўсялякія кнігі, накшталт своеасаблівай «Бібліі рэвалюцыянера» Джына Шарпа - «Ад дыктатуры да дэмакратыі. Канцэптуальныя асновы вызваленьня». У кнізе шмат чаго напісана пра дэмакратыю і барацьбу з тыранамі, аднак галоўнага там няма. Дакладней, нідзе няма. Галоўнае - гэта ўласна механіка захопу ўлады, бо бегаюць па вуліцах са сьцяжкамі й барабанамі адны, да ўлады прыходзяць - іншыя, а каманды гэтай новай ўладзе даюць наогул трэція - тыя, хто ўсё аплачваў і рыхтаваў. Гэта значыць, існуюць галоўныя асобы, пра якіх у кнізе у Джына Шарпа няма ні слова, але якія якраз і даюць што грошы на такія кнігі, што грошы на рэвалюцыі - без чаго рэвалюцыі наогул не магчымыя. І гэтыя людзі не крычаць пра сябе на кожным рагу. Аднак некаторыя фігуры - пасярэднікаў паміж шараговай пяхотай і заказчыкамі рэвалюцыі - убачыць можна. Галоўнае - ведаць, куды глядзець.

У 1917-м асноўным інструментам ўздзеяньня на старую вертыкаль былі ня вельмі шматлікія рэвалюцыйныя камісары - так званыя «прафесійныя рэвалюцыянеры», з наганами. І іх цалкам хапіла. Швондэры і натоўп злобных абарванцаў за сьпіной стваралі патрэбную масоўку (аналаг камісараў у цяперашняй РФ ужо рыхтуецца; пра іх пазьней).

Аднак сёньня часы некалькі іншыя. На двары 21-е стагоддзе. Адпаведных кадраў для камісараў замала. Ды й хліпкаватыя яны. Таму лепшым аргументам можа стаць ня толькі «таварыш Маўзер», а тоненькая або тоўстая папка з пэўнымі дакументамі на патрэбнага прадстаўніка старой адміністрацыі. Тэхналогія простая і шмат разоў паказаная ў фільмах. Так, у гадзіну «Г», калі Масква забурліць, і на месцах, у частках, упраўленьнях, запануе чаканьне і разгубленасьць, у кабінеты сталічных і павятовых гарадоў прыйдуць ня вельмі моцнага выгляду хлопцы з тэчкай пад мышкай. Тэчку кладуць перад фізіяноміяй чыноўніка і пачынаюць дэманстраваць таму ўсё яго жыцьцё, пачынаючы ад дробных правапарушэньняў на дарозе, сьпісу палюбоўніц і заканчваючы нумарамі рахункаў банках Еўропы, пра існаваньне якіх не падазрае нават жонка і дзе ляжыць ўсё нажытае непасільнай працай. І чыноўніку гавораць: так, маўляў, і так, Іван Іваныч. Ці ты са сваёй «вэртыкальлю» выконваеш распараджэньні нашага кіраўніцтва, або, калі мы прайграем, мы падаруем старой уладзе ўсе гэтыя дакументы, арганізуем блакаваньні замежных рахункаў, пасьля чаго, сам разумееш, ня бачыць табе ні крэсла, ні нажытага шматгадовай працай, а яшчэ і сям’я твая разваліцца - вось і фоткі.

З гэтага драматычнага моманту чыноўнік становіцца свайго роду «сьпецам» пры рэвалюцыйным камандаваньні: два хлопчыкі сядаюць на тэлеграф і прымаюць распараджэньні з цэнтра, а «сьпец» старанна выконвае ўсе распараджэньні, якія хлопчыкі перадаюць.

Вось такая агульная, ужо адпрацаваная сьхема, у сучасным інфармацыйным грамадстве, дзе своеасаблівым раялем ў кустах зьяўляецца вышэй згаданая папка кампрамату.

Што тут асабліва важна й істотна? На асобна ўзятага Івана Іваныча пры адносна невялікім фінансаваньні можа накапать матэрыял любы дастаткова граматны дэтэктыў ці журналіст. Аднак сабраць такія тэчачкі на ўсіх ключавых чыноўнікаў «вертыкалі» - тут патрэбная сьпецслужба. А гэтая масавасьць якраз важная прынцыпова. Таму адолець такое можа толькі сьпецслужба зь бюджэтам не ў адну сотню мільёнаў даляраў, што ўжо крыху звужае кола пошукаў, дазваляючы выключыць спецслужбу, напырклад, Папуа Новай Гвінеі.

3. Вучэньні й агульны план

Такім чынам, вышэй мы сьцісла асьвятлілі адсутныя ключавыя часткі кнігі «Бібліі рэвалюцыянера» ад Джына Шарпа. Усё астатняе там выкладзена правільна і ў дачыненні да Расеі можа выглядаць наступным чынам.

Ня так даўно ўсе мы былі сьведкамі тактычных вучэньняў медыйных падразьдзяленьняў нейкіх сьпецслужбаў, якія ўзгоднена раскруцілі тэму маёра Дымоўскага. Грамадзяне завяліся не на жарт і ледзь не перагрызьліся на прадмет «а ці правільна маёр сказаў, ці не?”. А цяпер уявім не навучальны, а баявы інфармацыйны ўкід - сітуацыю, калі прамаўляць на Ютуб будзе не маёр, а генерал-маёр, і не міліцыі Мухасранска, а з арганізацыі накшталт ФСБ. І распавядаць генерал-маёр будзе не пра карупцыю ў міліцыі, а пра тое, як, напрыклад, па асабістым загадзе генерал-лейтента X закладалі выбухоўку ў дамы на Дуброўцы і Кашырскай шашы. Ці асабіста экіпіравалі «чачэнскіх баевікоў», якія дзейнічалі ў Беслане або на Дуброўцы. Або пра «Курск» нешта распавядзе і пра Саяна-Шушанскую ГЭС. Ня так важна, пра што будзе відэа ці факты, бо ў Расеі столькі бруду было за апошнія гады, што дзясятай часткі хопіць для незабыўнай сенсацыі, ад якой у грамадзян пачне масава ехаць дах.

Трохі пазьней на Чырвоную Плошчу выходзяць «абураныя» актывісты нейкага моладзевага руху ў колькасьці 20.000 чалавек, з разьліку 30 баксов ў суткі за ўдзел у мітынгу. Да іх па законе палітычнай нестабільнасьці, якая ў РФ ёсьць, падцягваюцца заведзеныя сенсацыяй яшчэ тысяч 80. Лозунгі могуць вывесіць самыя розныя: «Зямля - сялянам, заводы - рабочым!», «Свабоду Хадаркоўскаму!», «Сьмерць Чубайсу!», «Расея - для рускіх!”. Падкрэсьліваем: лозунгі могуць быць ЛЮБЫЯ, бо выконваць іх ніхто, вядома ж, не будзе (як у 1917-м, напрыклад). Галоўнае - завесьці народ.

Несанкцыянаваны стотысячны мітынг у цэнтры Масквы - гэта вельмі сур’ёзная акцыя, якую, па-за ўсялякага сумненьня, загадаюць разагнаць. Але ў тым і пытаньне, што пасьля выступу генерал-маёра ФСБ, менты зьлёгку разгубяцца і асаблівага жаданьня біць кагосьці дубінкамі па башке ў іх ня будзе. Акрамя таго, на ўсялякі выпадак да галоўных мянтоў ключавых гарадоў людзі з тэчачкамі таксама могуць прэвэнтыўна прыйсьці ў кабінет і растлумачыць ім папулярна, што ў гадзіну «Г» на попе трэба сядзець роўна, інакш ўсеагульны час «Г» непазбежна перарасьце ў асабістую гадзіну «Ж».

Далей. На наступны дзень па ўсёй краіне на вуліцу выходзіць мільёнаў дзесяць, якіх разганяць ўжо ніхто не асьмеліцца. І да гэтых мільёнаў зьвяртаецца нейкі “асабліва дэмакратычны лідар” - цалкам верагодна і такі, якога ўчора яшчэ жонка толькі ведала. Прыкладам такога «лідара» можа быць спадар Каштуніца зь Сербіі, пра якога да падзеяў у Бялградзе ніхто і ня чуў. Г.зн., чалавека раскруцілі за два дні з нуля. У Расеі такую раскрутку можна правярнуць аналагічна, падняўшы на вяршыню хоць прафесара кансерваторыі, хоць дзядзьку Васю вадаправодчыка, хоць кемлівага генерала ці там былога прэм’ера Касьянава. «Лідар» - не пытаньне. Галоўнае, каб яго морда не выклікала глыбокага адрынаньня ў абывацеля, а біяграфію і лозунгі яму намалююць любыя - на якія будзе попыт.

Нарэшце, на наступным этапе на месцы паедуць прадстаўнікі «рабочых і сялянскіх дэпутатаў» з гатовымі сьхемамі мясцовых структур улады, а ў ключавых гарадах прэтэндуючая на ўладу сіла пачне займаць стратэгічныя аб’екты - г.зн. электрастанцыі, вадасховішчы, склады харчаваньня і гэтак далей. Магчыма, будзе зроблена пара правакацыяў, каб у скарбонку крывавага рэжыму дадалося крыху сьвежых трупаў пад выглядам помсты за якіх будуць ліквідаваныя ключавыя сілавікі старой «вертыкалі», на якіх ня знойдзецца тэчкі.

Такім чынам, мы нават у 21-м стагоддзі бачым таксама неабходнасьць камісараў, «рэвалюцыйных матросаў» ды іншых штурмавых атрадаў. І, вядома ж, такія атрады будуць.

4. Як падрыхтаваць штурмавікоў і не выклікаць падазрэньняў?

Цяпер, калі мы ўсьвядомілі агульны план «аранжавай» рэвалюцыі й неабходныя для такой рэвалюцыі сілы й сродкі, паспрабуем такіх патэнцыйных рэвалюцыянераў пашукаць у Расеі.

Па зразумелых прычынах вывучэньнем такіх рэвалюцыянераў займаемся ня толькі мы, а і сьпецслужбы, якія працуюць па старым прынцыпе «лепш перадудзець, чым недадудзець» - г.зн. душаць усіх і ўся пры малейшем падазрэньні на стварэньне нейкіх там арганізаваных структур апазіцыі. Больш за ўсё, вядома ж, дастаецца рускім нацыяналістам (нехта вырашыў, што гэтыя разрозьненыя самадзейныя групы і ёсьць самыя небясьпечныя).

У такой сітуацыі тым ці іншым зацікаўленым у рэвалюцыі сьпецслужбам дастаткова складана, не выклікаючы падазрэньняў, стварыць сетку сваёй агентуры і атрады будучых штурмавікоў-хунвейбінаў-рэвалюцыйных матросаў або нечага ў гэтым родзе. Калі заўтра агенты сьпецслужбаў пачнуць зьбіраць інфармацыю аб людзях ці, закупіўшы грузавік аўтаматаў, пачнуць раздаваць іх сваім людзям - гэта непазьбежна прыцягне ўвагу адпаведных ведамстваў. Таму, каб прыкрыць такую працу - патрэбна адпаведная «легенда».

Праілюстраваць такую «легенду» можна на, вядома ж, утрыраваным, але вельмі наглядным прыкладзе. Уявім сітуацыю, што нейкая арабская дзяржава вырашыла высадзіць у Хайфе 10.000 баявых плыўцоў, якія павінны схавана прыплыць, разгрупавацца па краіне і ў гадзіну «Г» узяць пад кантроль ключавыя аб’екты. І вось група гэтых плыўцоў у колькасьці 100 чалавек ідзе па горадзе Хайфа - у ластах, масках, вадалазных касьцюмах і са зброяй. На такіх дзіўных людзей немінуча зьвернуць увагу і пачнуць задаваць ім пытаньні, на якія баявым плыўцам будзе складана адказаць. Таму баявым плыўцам патрэбная «легенда» - г.зн. выразная прычына, якая дасьць адказ на іх настолькі дзіўны зьнешні выгляд. Такую прычыну можа даць пара заснаваных арабамі тэлекампаній у Ізраілі, якія перад высадкай баявых плыўцоў пачнуць палохаць ізраільцянаў апавяданьнямі пра глабальны патоп, у выніку якога Ізраіль трапіць пад ваду. Так, што калі паліцыя спыніць баявых плыўцоў, тыя пакажуць на тэлевізар і растлумачаць: а мы да патопу рыхтуемся. Дарэчы - і вам раім. Упэўнены - працэнтаў дзесяць абарыгенаў самі апрануць гідракасьцюмы і будуць хадзіць па Хайфе.

Цяпер сітуацыя з той жа серыі, але ўжо абсалютна рэальная. Называецца яна словам «наезд». Гэта калі на фірму прыходзяць здаровыя хлопцы ў спартыўных касьцюмах і пачынаюць распавядаць ўладальніку, што так маўляў і так, хрэновая крымінальная абстаноўка ў горадзе і вам патрэбна ахова. Калі гаспадар фірмы тупы або ўпарты, то яму пачынаюць гэтае дрэннае крымінальнае становішча дэманстраваць: машыну спаляць, па вокнах дому пастраляюць, морду наб’юць па ходу. І ўсё, факт страшнай крымінальнай абстаноўкі ў наяўнасьці - чалавек з радасьцю пабяжыць плаціць за ахову. І гэта ніякае не вымагальніцтва, бо ў бандзюков ёсьць «легенда»: нейкія незразумелыя бязьмежнікі бязьмежнічаюць, а мы тут не пры справах.

Такім чынам, працуючы па апісанай вышэй сьхеме, сьпецслужбам трэба спачатку прад’явіць ўсім бязьмежнічаючых гвалтаўнікоў, паведаміць аб надыходзячым «патопу», а пасьля - пачынаць ствараць нібы абгрунтаваныя сілавыя структуры, якія з гэтым страшным бязьмежжам змагаюцца.

Вы яшчэ хочаце абараніць неграў ад бязьмежжа? Чаму неграў? А таму што беззаконьне ў Расеі ў асноўным зь неграмі й здараецца: бязьмежнікі дадуць яму па чэрапе арматурай, пакрычаць над целам «Расея - для рускіх!”, здымуць гэта ўсё на відэа і - выкладуць у інтэрнэт. А для асабліва тупых яшчэ і пакінуць каля трупа абрэз са свастыкай, каб адразу падштурхнуць следака на разумную думку.

Чаму думка пра «рускіх фашыстаў» ёсьць самая разумная, павінна быць відавочна па многіх прычынах, першая зь якіх - магутная падтрымка гэтай тэмы пэўным сягментам медыя (тыпу Грані.Ру, «Эха Масквы», НьюсРу.ком і да т.п.). Гэтая ж страшылка вельмі моцна дапамагла абгрунтаваць «неабходнасьць» зьяўленьня так званых «АНТЫФА». Гэты ж сягмент СМІ грамчэй за ўсіх прыцягваў увагу і да маёра Дымоўскага, выступленьне якога мы сьхільныя лічыць ні чым іншым, як рэпетыцыяй выступленьня генерал-маёра пра выбухі дамоў у 1999-м.

5. Колькі гэта каштуе?

Каб зразумець, што «Антыфа» і роднасныя структуры - гэта ня нейкая там самадзейнасьць, а найсур’ёзная сістэма па зборы патрэбнай інфармацыі й падборы кадраў, дастаткова зірнуць на фінансавы бок пытаньня. Якімі грашыма аперуюць «змагары» зь «бязьмежнікамі»?

Зьвесткі вельмі бедныя, бо гэта ўсё пажыўны сок для разгортваньня структур. Але і адрывістыя факты дапамагаюць зразумець карціну.

Так званы «Рух антыфашыстаў» лічыцца маладзёвым падраздзяленьнем Хэльсінскай групы (што грае ролю шыльды) і курыруецца Youth Human Rights Movement (Міжнародным Моладзевым Праваабарончым Рухам, МПР) з 1998-га года. Прыклад такой курацыі дае невялікая фінансавая справаздача на гэтую тэму, дадзеная фондам Макартура, які фінансуе Хельсінскую групу:

Moscow Helsinki Group (Moscow, Russia) $750,000 in support of regional monitoring, legal assistance clinics, and coalition-building activities (over three years). (2003)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $225,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years). (2005)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $100,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $100,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $225,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years).(2005)

Гэта старая справаздача па старых пераводах для ня самага важнага і вялікага горада краіны. Сёньня, як не саромеюцца казаць самі варонежскія «антыфашысты», ім перепадае з фонду 300.000 даляраў у год. На такія грошы ў Варонежы можна ўтрымліваць да 20 вызваленых ад працы партыйных функцыянераў і яшчэ падкормліваюць 100 падпявал, або ўтрымліваць 20-30 сьпецыялістаў іншага профілю: хайтышнікаў, баевікоў і гэтак далей. Іх “працы” цалкам можа хапіць для гадзіны «Г». Цяпер палічым: 300.000 даляраў у год памножыць на 80 суб’ектаў федэрацыі. Гэта ўжо 25 мільёнаў у год на ўтрыманьне арганізацыі «антыфашыстаў» хоць бы ў кожным буйным абласным цэнтры.

А між тым Расея - гэта ня толькі абласныя цэнтры і фонд Макартура - гэта толькі адзін з ручайкоў фінансавых уліваньняў. Большую частку возяць, хутчэй за ўсё, у баулах. Г.зн. у тым жа Варонежы можна сьмела выказаць здагадку пра існаваньне сотні функцыянераў і некалькі сотняў актывістаў.

Па самым мінімуме «Антыфа» атрымлівае на сваё існаваньне ня менш за 100 мільёнаў даляраў штогод. А згодна з паведамленьнямі саміх антыфашыстаў, людзей, якіх яны далучылі да «фашыстаў», у Расеі існуе каля 10.000 чалавек.

Іншымі словамі, «антыфашыстам» нехта плаціць па 10.000 баксаў у год за кожнага «рускага фашыста», каб яны ад усёй душы іх ненавідзелі… Існаваньне такіх філантропаў неяк не ўкладваецца ў галаве, бо аддаваць мільярды баксаў на бегаючых па марозе хунвейбінаў можа дазволіць сабе толькі дзяржаўная структура і далёка ня кожнай дзяржавы.

Людзі сур’ёзна рыхтуюцца. Гаворка ідзе аб патрэбных камусьці кадрах - тых, хто на месцах у гадзіну «Г» будзе прад’яўляць тэчкі з кампраматам, хто павінен стаць аналагам камісараў на месцах (вядома ўжо пра існаваньне баявых атрадаў нібы для адпору «фашыстам»).

А між тым хунвейбіны - гэта далёка ня ўсё.

6.СМІ й структуры зьбіраньня інфармацыі

Ёсьць куча «незалежных» журналістаў, якія сьпецыялізуюцца на «барацьбе з фашызмам». Ёсьць тысячы блогераў, тысячы сайтаў, сотні буйных медыйных рэсурсаў, уключаючы радыё і тэлеканалы. І людзей нехта рэгулярна падкормлівае, мяркуючы па ўзгодненым вою. А мяркуючы па яго аглушальнасьці, падкормліваюць добра.

Яшчэ ёсьць свае людзі ў «вертыкалі», якія гэты вой абгрунтоўваюць, і за працаўладкаваньне якіх трэба вельмі добра заплаціць.

Усё гэта каштуе вельмі і вельмі шмат, аднак і на гэтым дзейнасьць «антыфашыстаў» не заканчваецца. Нядаўняя публікацыя ў газеце «Дуэль» дазваляе ўбачыць паміж радкоў наяўнасьць яшчэ аднаго дзіўнага падраздзяленьня, якое базуецца ў Расеі. Артыкул, напісаны спадаром Іванам Аляксеевым, распавядае аб яго недарэчных пошуках праўды. Яго пракацілі на «выбарах» у Масгардуму і ён стаў метадычна хадзіць скардзіцца ў розныя канкуруючыя інстанцыі, адной зь якіх аказалася мясцовае аддзяленьне Хэльсінскай групы. Там яму далі тэлефон нейкай асацыяцыі «Голас», юрыст якой сам ператэлефанаваў спадару Аляксееву і запрасіў у офіс.

Вось як спадар Аляксееў апісвае гэты офіс:

Уражаньне ад першай кароткай сустрэчы самае прыемнае. На другім паверсе старажытнай двухпавярховай развалюхі, якая прытулілася ў тыповым маскоўскім прахадным дворыку, разьмешчана некалькі цалкам застаўленых сучаснай аргтэхнікай пакояў. Па вузкіх праходах сярод апаратуры прабіраюцца супрацоўнікі, пераважна дастаткова маладыя і з асэнсаваным выразам твараў. Пытаньне маё вырашылі хутка і аператыўна, напасьледак падарыўшы газету асацыяцыі, зборнік дакументаў аб прэзідэнцкіх выбарах 2008 года і тры значкі.

Тыповы маскоўскі прахадны двор - гэта, каб прасьвятліць сітуацыю, самы цэнтар горада, дамы сталінскай забудовы - толькі там ёсьць такія двары з двухпавярховымі развалюхамі. Зьняць у такой развалюсе офіс - гэта і грошыкі патрэбныя, і сувязі. Сярэдняй рукі фірма і не падумае аб падобным прадстаўніцтве. Далей - пакоі з аргтэхнікай. Што за тэхніка - цалкам незразумела, бо нават піраміды прынтэраў і ксеракс не ўтвараюць настоль вузкія праходы. Больш гэта падобна на кантору Інтэрнэт-правайдэра, набітую маршрутызытарамі й падобнай апаратурай. Але «Голас», здаецца, не правайдэр. А што тады? Людзі фільтруюць сеціва? Меркаваньне грамадскае вывучаюць? Ламаюць нейкія базы даных?

«Антыфашыстам» плацяць за тое, што яны суткамі сядзяць у Інтэрнэце і адсочваюць інфармацыю, якой цікавіцца заказчык. Знаходзяць і нясуць у дзюбе старэйшаму па рангу, пасьля чаго зь інфармацыяй пачынаюць працаваць - прабіваюць IP, спрабуюць улезьці ў машыну і гэтак далей. Такая праца каштуе столькі, колькі каштуе самаадданая праца дзесяці форумных чытальнікаў. А піраміда на гэтым не заканчваецца і бабкі там павінны круціцца ўсё большыя.

Узьнікае пытаньне: каму гэта патрэбна і хто можа пацягнуць такія вялізныя выдаткі? Адказ напрошваецца сам сабой. Гэта нішто іншае, як прыклад разгорнутай работы сьпецслужб па зборы і апрацоўцы інфармацыі. Інфармацыя патрэбная самая разнастайная - дэмаграфія, настроі, густы, сувязі. Тут жа на мясцовасьці ўсё правяраецца і пераправяраецца. Усё, каб ведаць тэатр будучых дзеяньняў і біць у патрэбныя кропкі.

Напэўна выкарыстоўваюцца найноўшыя праграмы з арсеналаў крутых сьпецслужбаў.

7. Баявыя групы

Ну, а цяпер яшчэ крыху аб баевіках. Без сілавых груп нікуды. Падбор і арганізацыя, зладжваньне такіх кадраў, гэта на самай справе вельмі складаная праца. У адрозненьне ад батанікаў за кампутарамі, якіх можна купіць пачкамі за грошы, рэальных баевікоў трэба падрыхтаваць, праверыць і пераправерыць, адсеяць непрыдатны матэрыял.

Складанасьць заключаецца яшчэ і ў тым, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца, дакладней, наогул амаль ня мае ніякай сацыяльнай базы. Але грошы, зноў грошы і карпатлівая праца з пэўным кантынгентам (напрыклад, з геямі), настойлівасьць - відаць, вынік заказчыку дае. І тое, як гэта было зрэалізавана на практыцы - створаны групы зь нічога - не пакідае сумневаў, што за сьпінамі ўсіх гэтых «антыфа» вельмі дасьведчаныя сьпецслужбы.

Але ў любым выпадку падрыхтоўка баевікоў патрабуе абкаткі. Правяраць трэба на рэальных справах, далёка не самых мірных. А як вы хочаце? Ці мала што ім потым давядзецца рабіць? Вось што, напрыклад, пішуць «антыфашысты» на сваіх сайтах:

пад “радыкальным антыфашызмам” аўтар сайта разумее ня толькі “сілавы антыфашызм”. Радыкальны антыфашызм гэта, калі ты ў барацьбе з фашызмам ў стане пераступіць праз “парадак” (Хто сказаў, што нельга пісаць на сьценах? Хто сказаў, што нельга біць морду бонам? Хто сказаў, што нельга кідаць камяні ў нацы-мітынгі? Хто сказаў, што нельга ўзламывать нацы-сайты? Хто сказаў, што нельга біць шкла ці ўвогуле падпальваць штабы нацыстаў? Калі трэба для барацьбы, дык можна!!!)

Вось што пішуць людзі, якім гэтая разьняволеная антыфашысцкая брація ўжо рэальна ўламіла проста на вуліцы і пасярод белага дня:

І літаральна праз пятнаццаць хвілін на “антыфа”-форумы пачынаюць паступаць паведамленьні, што, маўляў, атрымана яшчэ адна перамога над “рускім фашызмам”. Недзе на Цьвярской вуліцы “антыфа” “накрылі” (зьбілі) фашысцкага ськіна. Крыху пазьней у Інтэрнэце зьявіўся відэаролік, у якім кампанія дастаткова субтыльных людзей зьбівае ляжачага на зямлі чалавека.

7 сакавіка 2008 года ў Санкт-Пецярбурзе каля Генеральнага консульства ЗША на Фурштацкай адбыўся санкцыянаваны гарадскімі ўладамі пікет у падтрымку Сербіі … Пасьля заканчэньня пікету, калі яго ўдзельнікі спусьціліся ў метро “Чарнышэўскага”, на траіх зь іх, якія несьлі ў руках сьцягі, нечакана з крыкамі: “антыфа!” - накінулася група брытагаловых маладых людзей у колькасьці 15 чалавек. Яны нанесьлі імгненны ўдар па галаве ззаду дзеючаму афіцэру ВМФ, выкладчыку Фрунзенскага вучылішча так, што той страціў прытомнасьць, упаў на падлогу, пасьля чаго яго пачалі біць нагамі. Затым малойчыкі напалі яшчэ на аднаго ўдзельніка пікету і моцна яго зьбілі - зламалі нос, расьсеклі губу. Пацярпелы атрымаў сатрасеньне мозгу. Іншыя ўдзельнікі пікету, адзін зь якіх афіцэр запасу, абышліся выбітым зубамі і ўдарамі. Зьбіцьцё было нечаканым і працягвалася не больш за дзьве хвіліны. Пасьля гэтага малойчыкі ўмомант расьсеяліся, па камандзе кінуліся па вагонах і раз’ехаліся, так што нікога затрымаць не атрымалася.

Такіх паведамленьняў можна знайсьці ў сеціве сотні, і мы ня будзем стамляць чытача прыкрым пералікам падзей: напалі, зьбілі, ўцяклі. Ну, і што гэта, калі не будучыя «камісары»? Г.зн. самыя сапраўдныя баевікі, якіх пакуль абкатваюць на дробных акцыях накшталт мардабою. Але ў патрэбны момант яны могуць рабіць і больш сур’ёзныя справы ці будуць забясьпечваць прыкрыцьцё - пляцоўку для прафесіяналаў, якія прыедуць у патрэбны час і ў патрэбнае месца.

Барацьба з «рускім фашызмам» - ня што іншае, як граматная «легенда», як патоп ў Хайфе - прыкрыцьцё для разгортваньня дзейнасьці. Не сумняемся, калі б толькі была такая магчымасьць, тыя ж самыя сьпецслужбы дзейнічалі й пад выглядам рускіх нацыяналістаў. Аднак асаблівасьці рускага менталітэту такія, што якраз нацыяналістаў за грошы, акрамя пары-тройкі ўнікумаў, да працы не прыцягнуць. Даводзіцца шукаць іншыя кадры. І іх знайшлі, і ўжо падрыхтавалі.

8. Эпілог

Калі нехта з расеянскіх чыноўнікаў думае, што зможа інтэгравацца ва ўладу, узятую рукамі «антыфа», то яны вельмі памыляюцца. Ніякія заслугі па выкрыцьці «рускага фашызму» ніхто ўлічваць ня будзе. Барацьба за ўладу прадугледжвае зьмену вертыкалі - там са сваіх кадраў будзе чарга. Чыноўнікі з камунальнай гаспадаркі - тыя будуць «сьпяцамі», бо падтрыманьнем работы сарціраў новая ўлада ня моцна будзе цікавіцца. Але ўсе, у каго ёсьць ўлада і грошы, якія можна і трэба будзе адабраць - хай рыхтуюцца, бо канкурэнты нікому не патрэбныя.

Ілюзіяў на інтэграцыю ў «антыфашызм» няхай таксама ніхто ня мае, асабліва з улікам нестандартнай сексуальнай арыентацыі асноўнай масы «антыфашыстаў». Не, тэарэтычна, вядома, ёсьць шанец, але даказваць «антыфашыстам» сваю адданасьць давядзецца задніцай і ня толькі ў пераносным сэнсе. Давядзецца прайсьці цяжкі абрад пасьвячэньня ў дружную антыфашысцкую сям’ю …

Ну, і на пытаньне: Якія ёсьць спосабы барацьбы з “Антыфой”, калі вы заўтра ня хочаце апынуцца пад іх ультрарусафобскай уладай? - адкажам так: гэта фактычна структуры сьпецслужбаў - структуры сур’ёзных дзяржаў - і змагацца зь імі эфектыўна можа толькі дзяржава. Таму самы лепшы спосаб - данос куды трэба. Гэта самы эфектыўны спосаб, якім актыўна карыстаюцца і яны. Хай хоць тут ад расеянскай дзяржавы будзе нейкая карысьць. Зьбірайце патрэбную інфармацыю аб іх складзе, аб падрыхтоўцы баевікоў, інфармацыю пра зборы імі асабістай або дзяржаўнай інфармацыі. Паведамляйце ў сваіх гарадах і весях, не саромцеся. Абавязкова паведамляйце, што мяркуеце падрыхтоўку кадраў і збор інфармацыі для арганізацыі імі дзяржаўнага перавароту.

На самой справе - гэта так, і гэта ключавое. На гэта зрэагуюць.

(канец артыкула)

—

Дадаткова падаем некаторыя каментары чытачоў:

- Падобна на рэвалюцыю 1917 года. Антыфа - Бунд, і “скінхэдаў” - чорнасоценцы.

- Антыфа. Чытай - Габрэянал.

- Антыфа створана як міжнародная армія - па захаваньні існуючага рэжыму сёньня, і як адзіная армія ў будучыні. Армія па ахове залатога мільярда. Набіраючы ў Антыфа адмарожаных, улады Расеі ды Захаду культывуюць новы від біяробатаў. У Нямеччыне пасьля мітынгу заўсёды адбываюцца напады на ўдзельнікаў мітынгу.

- Распаўсюдзіць бы гэты артыкул сярод расеянскіх чыноўнікаў, асабліва тых, што наверсе …

- А рэвалюцыйнымі матросамі й чырвона-кітайцамі будуць каўказцы з дыяспар! Усё сыходзіцца ў масоўку для рухавіка, самі ўлады і завозяць.

- Трэба весьці асьветніцкую працу і паведамляць аб усіх нападах Антыфа на грамадзян, каб неяк змагацца зь сістэмай.

- Пасьля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года з ЗША ў Расею праз Ціхі акіян ва Ўладзівасток былі адпраўленыя 2 параходы зь “інтэрнацыяналістамі”. Яны былі прынятыя Троцкім з распасьцёртымі абдымкамі й адразу ўключаны ва ўрадавы апарат. У 1918 годзе ва ўрадавым апараце Петраграда было 16 рускіх і 371 “інтэрнацыяналістаў”, у тым ліку згаданых 265. З Швейцарыі ў Петраград прыбыло 224 “сацыялістаў” зь Нямеччыны, зь якіх 170 было “таго ж паходжаньня”. Рукапісы не гараць!

- Улада пастаўлена ў складаную сітуацыю - пачні яна зараз змагацца з “Антыфой”, пачнецца хуткі скаардынаваны вой у СМІ. А пайсьці на супрацоўніцтва з рускімі нацыяналістамі ва ўлады ня хопіць ні розуму, ні сьмеласьці.

- “Антыфа” - гэта выраджэньне, якое суправаджаецца прыроджанымі, невылечнымі генетычнымі хваробамі й гібрыднай бясплоднасьцю. Яно штучна ўкараняецца ў сусьветную “культуру”. Называецца ўвесь гэты генацыд народаў “антыфа …”, “усе людзі аднолькавыя”, “не - нацызму”, “інтэрнацыяналізм” і “талерантнасьць”.

- Цьверджаньне, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца - найглыбейшай памылка, бо ў Расеі вялікая колькасьць змешаных шлюбаў, паўкровак, якія нацыяналізм ўспрымаюць як асабістую пагрозу.

- Цудоўна, Ары! Я і сам доўгі час зьдзіўляўся - адкуль такая падтрымка гэтым “Антыфа” з усіх бакоў, бо да сьмешнага даходзіць: па ТБ паказваюць пра іх рэпартажы, проста як пра герояў. Маўляў, “калі ня так, то як інакш змагацца з рускім фашызмам”. Адзінае, у дадатак магу дадаць, што … пры новай уладзе цяперашняя цалкам яшчэ можа падацца вельмі лаяльнай да рускіх! Я кажу пра тое, што з верагоднасьцю, якая імкнецца да 100%, можна быць упэўненым: пасьля гадзіны “Г” генацыд рускіх выйдзе на новы, нябачаны дагэтуль, узровень!!!

- У тым, што за дзейнасьцю розных “грамадскіх” арганізацый у многіх краінах стаяць сьпецслужбы дзяржаў і найбуйнейшых карпарацый тыпу дома Ротшыльдаў, вядомы факт. Не з’яўляецца і выключэньнем атрэб’е з “антыфа”.

Адной са “сьвятых кароў” усіх “лібералаў” (расейскіх у тым ліку), зь якіх напалову складаецца сёньняшняя расейская імперыякратыя, зьяўляецца “свабода слова”. Аднак мы ведаем, што гэта толькі словы (прабачце за каламбур). Удакладніць гэта дапаможа матэрыял-факт, які падаецца ніжэй. Мы яго абралі з-за добрай ілюстратыўнасьці…

Гаворка ж пойдзе пра наступнае. Былы міліцыянт, жыхар Навасібірску Аляксандр Буднік на сваім сайце ў сеціве аналізаваў расейскія грамадскія падзеі, шукаў прычыны негатыўных зьяў. У выніку ён быў абвінавачаны па вядомым артыкуле КК РФ 282 у “распальваньні міжнацыянальнай і міжрэлігійнай варожасьці”. Многія расейскія СМІ нібы па камандзе дадаткова накінуліся на гэтага даволі маладога чалавека з абвінавачваньнямі ў “ксенафобіі й экстрэмізме”. І толькі карэспандэнты газеты “Труд” ды  выданьня “Любімы Навасібірск” пацікавіліся аргументамі абвінавачваемага спадара Будніка.  Усё, што і чаму адбылося, можна зразумець зь яго інтэрвю карэспандэнту апошняга выданьня.

- Аляксандр Віктаравіч, Вас абвінавачваюць у распальваньні міжнацыянальнай, міжрэлігійнай варожасьці й закліках у зьвяржэньні існуючай, па Вашых выказваньнях, акупацыйнай улады. Ці лічыце Вы сябе вінаватым у прад’яўляемых Вам абвінавачваньнях?

- Адкрываем Канстытуцыю РФ і чытаем:

«Артыкул 28: Кожнаму гарантуецца свабода сумленьня, свабода веравызнаньня, у тым ліку права спавядаць індывідуальна або сумесна зь іншымі любую рэлігію або не вызнаваць ніякай, свабодна выбіраць, мець і распаўсюджваць рэлігійныя ды іншыя перакананьні й дзейнічаць у адпаведнасьці зь імі.

Артыкул 29: [1] Кожнаму гарантуецца свабода думкі й слова; [3] Ніхто ня можа быць прымушаны да выказваньня сваіх меркаваньняў або адмовы ад іх; [4] Кожны мае права свабодна шукаць, атрымліваць, перадаваць, вырабляць і распаўсюджваць інфармацыю любым законным спосабам. Пералік зьвестак, якія складаюць дзяржаўную таямніцу, вызначаецца федэральным законам».

Цяпер адкрыем Усеагульную Дэкларацыю Правоў Чалавека, якой, як сьцьвярджае Крэмль, прытрымліваецца ўся міжнародная супольнасьць, у тым ліку і Расея:

«Артыкул 18. Кожны чалавек мае права на свабоду думкі, сумленьня і рэлігіі; гэта ўключае свабоду мяняць сваю рэлігію або перакананьні й свабоду спавядаць сваю рэлігію або перакананьні як аднаасобна, так і разам зь іншымі, публічным або прыватным парадкам у вучэньні, богаслужэньні й выкананьні рэлігійных ды рытуальных парадкаў». І артыкул 19 абвяшчае: «Кожны чалавек мае права на свабоду перакананьняў і на свабоднае выражэньне іх; гэта права ўключае свабоду бесперашкодна прытрымлівацца сваіх перакананьняў і свабоду шукаць, атрымліваць і распаўсюджваць інфармацыю ды ідэі любымі сродкамі й незалежна ад дзяржаўных межаў».

Такім чынам, прыведзеныя тут вытрымкі з асноўнага Закону РФ Канстытуцыі й Усеагульнай Дэкларацыі правоў чалавека адказваюць на Вашае пытаньне і сьцьвярджаюць маю невінаватасьць.

- Але ж існуюць арт. 280 і 282, якія Вам накідаюць?!

- Уся праблема ў тым, што гэтыя артыкулы самі па сабе супярэчаць Асноўнаму Закону - Канстытуцыі. Гэтыя артыкулы называюць «рускімі». Тут я падам інфармацыю, узятую зь інтэрнэт-крыніцы для пацьверджаньня сваіх слоў.

«Мы прапануем прыбраць артыкул 282 аб распальваньні міжнацыянальнай варожасьці”, - прапанаваў лідэр ЛДПР Уладзімір Жырыноўскі. “Па ёй сядзяць толькі рускія, ні аднаго прадстаўніка меншасьцяў, гэты артыкул нават называюць рускім”, - сказаў ён.

“Мы не супадаем з вамі па поглядах на гэтае пытаньне”, - адказаў У. Пуцін.

Мала таго. Зьвярніце ўвагу на той факт, што паняцьце рускі народ і руская рэспубліка ў Канстытуцыі РФ проста адсутнічае. У ёй пералічаны ўсе карэнныя народы Расеі, а вось дзяржаваўтваральнаму рускаму народу ў Асноўным Законе РФ і на самой тэрыторыі Федэрацыі месца не знайшлося. Рускія сёньня - народ-бомж. Гэта юрыдычны факт. Мы - тыя, хто лічыць сябе рускімі - маем толькі грамадзянскія правы [Расея - імперыя; прыведзены факт - яскравая ілюстрацыя таго, што імперыяўтваральны народ у рэшце застаецца каля разьбітага карыта; халуёў-выканаўцаў заўсёды выкідаюць пасьля выкарыстаньня, нібы непатрэбную шмату...; а яшчэ на рускім народзе кроў іншых народаў - шмат крыві... - Рэд.]. У сваю чаргу, як вядома, толькі ў Навасібірску існуе 40 нярускіх дыяспар, якія датуюцца з абласнога бюджэту, то бок, за наш з вамі кошт.

Такім чынам, я як аб’ект міжнацыянальных і міжрэлігійных адносін проста дэ-юрэ не існую. І калі я і падобныя мне пачынаюць казаць пра такі нонсенс, тут жа пачынаюцца нападкі з боку ўладаў і «общечеловеков» [зьвярніце ўвагу на тандэм... - Рэд.]. Аргумент у іх адзін: «Мы - шматнацыянальная краіна». «Ды бог з вамі, - кажам мы, - толькі ня трэба забываць, што Расея не Савецкі Саюз. Заснавальнікі Расеі-Русі - русічы - рускія людзі [Расея - гэта двойчы ня Русь!!! - Рэд.]. А сёньня атрымалася так, што рускія - адзіны народ, якога дэ-юрэ ў Расейскай Федэрацыі няма».

Заўважце, што Федэрацыя - гэта складзенае ўтварэньне. І па гістарычнай, людскай ды юрыдычнай сьправядлівасьці ў гэты склад абавязана ўваходзіць Руская Рэспубліка, дзе руская ўлада, а не расейская [ну, дык аддзяляйцеся! - Рэд.]. Мы ня супраць іншых народаў, як звычайна спрабуюць падаць улады. У іншых народаў ёсьць свае нацыянальныя, паўтару, менавіта нацыянальныя рэспублікі-дзяржавы ў складзе РФ [якія ж яны "дзяржавы"? - Рэд.]. І гэта іх прыроднае і агульналюдскае права, якое маем і мы. Аднак нас за адстойваньне свайго права судзяць.

- Аднак Вас абвінавачваюць у тым, што Вы зьневажаеце габрэяў, праваслаўную царкву і яе служкаў, іншыя народы, чыноўнікаў і ўладу!

- Абражацца можна ў тым выпадку, калі гаворыцца няпраўда, чаго не было ці не існуе [гэта так. - Рэд.]. Я ж імкнуся абапірацца на гістарычныя факты.

На пастаўленае Вамі пытаньне каротка не адказаць. Аднак я пастараюся.

Тыя вытрымкі з інфармацыйнага рэсурсу russobor.ru (сёння russobor.оrg, бо першы рэсурс закрылі, што само па сабе парушэньне ўладай пададзеных вышэй асноўных нарматыўных актаў), якія падаюцца ў абвінаваўчым заключэньні, тлумачацца уладай, як абра́зы. Аднак, давайце сьцісла паглядзім на гэтыя выказваньні.

Менавіта: «… ублюдачная сістэма каштоўнасьцяў …». Як Вы ведаеце, слова «ублюдак» зьяўляецца навуковым тэрмінам і пазначае кровазьмяшэнца. Што тут злачыннага? Навука сьцьвярджае, што кровазьмяшэньне вядзе да выраджэньня [з-за зьявы, якая завецца генетычны дысгенэз, і якая ўсімі ліберастызатарамі старанна замоўчваецца. - Рэд.]. Тое ж самае адбываецца і зь іншымі сістэмамі каштоўнасьцяў. А тое, што сёньня ў РФ вядзецца рэальная прапаганда кровазьмяшэньня і зьмяшэньня культур ды каштоўнасьцяў - гэта відавочна любому ўдумліваму чалавеку.

Наступнае: «… акупацыйная ўлада». У ваеннай справе ёсьць прыкметы акупацыі. Гэта: татальны кантроль СМІ, цэнзура, зьмена інфармацыйнай прасторы краіны, зьмена каштоўнасьцяў народу, зьніжэньне ўзроўню жыцьця насельніцтва і выміраньне карэннага насельніцтва. Засяленьне краіны іншародцамі й іншаземцамі. Знаходжаньне асноўных жыцьцёва важных галін вытворчасьці - здабычы і г.д. - у руках не асноватворнага ў дзяржаве народу. Спойваньне, наркатызацыя і дэградацыя карэннага насельніцтва. Рэпрэсіі ў дачыненьні да іншадумцаў і тых, хто змагаецца за інтарэсы свайго народу. І г.д. і г.д. [аказваецца, тое, да чаго мы паступова даходзім самі, ужо даўно вядома і сістэматызавана!!! - Рэд.]

Асабіста для мяне ўсе гэтыя прыкметы падыходзяць да сучаснай Расеі. Успомніце, якім шляхам прыйшла сучасная ўлада да свайго кіраваньня? Правільна. Шляхам перавароту. Па міжнародным правілах, улада, дасягнутая шляхам ваеннага перавароту, павінна быць нелегітымнай. Аднак гэта не пра нас. А колькі сёньня таміцца ў турмах палітвязьняў?! Па палітычных матывах асуджаныя ці знаходзяцца пад сьледствам, па розных ацэнках, ад 200 да 300 рускіх палітычных актывістаў і публіцыстаў. І ўсе яны рускія людзі, якія асьмеліліся адкрыта заявіць аб генацыдзе рускага народу, а нехта адкрыта ўступіць у рэальнае змаганьне з рэжымам! Я ж толькі правёў аналіз сітуацыі, якая склалася. Вызначыў прычыны і прапанаваў выхад з тупіковай для рускага народу сітуацыі. І зразумелая справа, без праславутага габрэйскага і рэлігійнага пытаньня не абышлося.

Далей: «засільле дэструктыўнай габрэйскай меншасьці ва ўладзе, бізнэсе і СМІ зрабіла магчымым бесперашкоднае разрабаваньне сыравінных і прамысловых рэсурсаў дзяржавы… Не для таго «богаабраныя» са сваімі памагатымі-халуямі столькі гадоў імкнуліся заваяваць Расею, каб пры амаль канчатковай перамозе юдэйства аддаць рычагі кіраваньня сапраўдным гаспадарам сваёй зямлі - рускім» [для таго, каб у рускіх была свая зямля, ім трэба аддаць чужую зямлю іншым народам імперыі! гэта першая і непазьбежная ўмова! - Рэд.].

І тут я сьцісла падам некаторыя выказваньні:

“Усякі за сябе і толькі за сябе і ўсякія зносіны паміж людзьмі адзіна для сябе” - вось маральны прынцып большасьці цяперашніх людзей, і нават не дурных людзей … Стала быць, нездарма пануюць на біржах габрэі, нездарма яны кіруюць капіталам … Не выпадкова яны ж і уладары ўсёй міжнароднай палітыкі … Набліжаецца іх царства, поўнае іх царства … Габрэй прапаноўвае пасярэдніцтва, гандлюе чужой працай. Капітал ёсьць назапашаная праца: габрэй любіць гандляваць чужой працай … Мы гаворым аб жыдоўстве і аб ідэе жыдоўскай, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест “няўдалага” хрысьціянства “(Ф. М. Дастаеўскі,” Габрэйскае пытаньне “).

“… Усе мы, лепшыя людзі Расіі (сябе я далучаю да іх у самым хвасьце), даўно ўжо бяжым пад пу́гай габрэйскага вэрхалу, гістэрычнасьці, габрэйскай шматвяковай спайкі, якая робіць гэты абраны народ гэтак жа страшным і моцным, як зграя аваднёў, здольных забіць каня. Жахліва тое, што ўсе мы ўсьведамляем гэта, але ў сто разоў больш жудасна, што мы пра гэта толькі шэпчамся ў інтымнай кампаніі, а ўголас сказаць не наважваемся. Можна друкавальна іншасказальна аблаяць цара і нават Бога, а паспрабуй-ка габрэя! Го-го! Які енк і віск падымецца, асабліва сярод гэтых фармацэўтаў, зубных урачоў, асабліва сярод рускіх пісьменьнікаў - бо, як сказаў адзін вельмі неблагі белетрыст Купрын, кожны габрэй нарадзіўся на сьвет божы з перадвызначанай місіяй быць рускім пісьменьнікам »(Куприн А. І., вялікі рускі пісьменьнік. Ліст да Ф. Д. Бацюшкава ад 18 сакавіка 1909 г).

«На вялікі жаль, ні адна дзяржава, больш старая, чым гэтая, не скарыла іх (габрэяў), як чуму грамадства і найвялікшых ворагаў яго, прысутнасьцю якіх ашчасьліўлена Амерыка» (Жорж Вашынгтон (Першы прэзідэнт ЗША. 1732-99 гг.).

«Гэта неспасьцігальна для мяне, што да гэтага часу ніхто ня выгнаў гэтае быдла, дыханьне якога падобна да смерці. Ці ня зьнішчыць кожны дзікіх зьвяроў, якія зжыраюць людзей, нават калі тыя самі маюць чалавечае аблічча? Ці з’яўляюцца габрэі кім-небудзь іншым, акрамя зжыральнікаў людзей? “(Узята з Карана. Магамет. Заснавальнік магаметанства. 570-632 г. пасьля Н. Х.).

Выказваньняў можна падаваць даволі шмат. Па логіцы уладаў трэба забараніць Дастаеўскага, Купрына, Талстога, Гогаля, слоўнік Даля, Каран і т.д, і да т.п. Забараніць ўсе рускія прымаўкі. Такія, да прыкладу, як:

“Чэрці і жыды - дзеці сатаны”.
“Жыду верыць, што ваду сітам мераць”.
“Жыд падманам сыты”.
“Жыд праўды баіцца, як заяц бубна”.
“Няма рыбы бяз косткі, а жыда бяз злосьці”.
“Каб ня ўзлаваўся Бог, не пускай жыда на парог”.
“Жыд у справе, як п’яўка ў целе”.
“Хто жыду волю дае, той сам сябе прадае”.
“Хто служыць жыду, не абміне бяду” …

Я паўтару, што ўсё гэта сьцісла.

А вось, да прыкладу, што вывучаюць у габрэйскіх Навасібірскіх і ня толькі, абшчынах. Возьмем некалькі цытат з “Талмуда”:

“Падобна да таго, як чалавек пераўзыходзіць жывёлу, габрэі пераўзыходзяць усе народы на зямлі”.

“Адны габрэі вартыя назвы людзей, а гоі (негабрэі), што паходзяць ад злых духаў, маюць толькі права называцца свіньнямі”.

“Маёмасьць негабрэя падобная да пакінутай рэчы, яе сапраўдны ўладальнік габрэй, які першы яе захопіць. І гэта справядліва, бо Бог даў габрэям ўладу над жыцьцём і маёмасьцю іншых народаў “.

“Іх жыцьцё (гояў, ёгаў-арыйцаў), о, габрэй, у тваіх руках, тым больш іх грошы”.

“Бог загадаў габрэям даваць гоям грошы ў пазыку, але даваць іх не інакш як пад працэнты, такім чынам, замест аказаньня гэтым дапамогі, мы павінны рабіць ім шкоду, нават калі гэты чалавек можа быць нам карысны, тады як адносна габрэя мы не павінны рабіць такім чынам “.

“Габрэй зьдзяйсьняе добрую справу, калі забівае вольнадумца, няверуючага, які адмаўляе вучэньне Ізраіля, роўна і таго, хто зрабіўся гоем”. І т.д, і да т.п.

Нешта не чуваць, каб юдэяў судзілі за распальваньне міжрэлігійнай і міжнацыянальнай варажнечы. За прапаганду перавагі адной нацыі над другой. За прапаганду, па сутнасьці сваёй, фашызму [нацызму. - Рэд.]. А вось рускіх людзей, якія кажуць пра гэта і публікуюць падобнае, судзіць, аказваецца, проста абавязаны!

Вось што сказаў 9 сьнежня 2007 ў Дзяржаўным Крамлёўскім палацы галоўны рабін Расеі Берл Лазар: “…. Калі 15 гадоў таму мы адзначалі Хануку ў Крамлёўскім палацы з’ездаў, ніхто ня ведаў, што будзе з габрэйскай абшчынай Расеі, ці будуць наогул габрэі жыць у нашай краіне … Сёньня габрэі ў Расіі адчуваюць сябе ўпэўнена. Мы адкрыта сьвяткуем нашы сьвяты, запальваючы ханукальныя сьвечкі на цэнтральных плошчах гарадоў, у прысутнасьці мэраў і губернатараў. Мы і зараз павінны рабіць усё магчымае, і тады мы можам быць упэўненыя, што ўбачым цуды ў нашы дні, аж да вялікага цуду - прыходу Машыаха, і дажывем да сьвяткаваньня Ханукі ў Трэцім Храме пасьля яго прыходу”.

Як вядома, хрысьціянам Машыах - гэта д’ябал!!!

- Аднак у Ваш адрас ідуць абвінавачваньні ў абразе служкаў і хрысьціянскай царквы.

- Я зноў паўтару, што на нашым інфармацыйным рэсурсе робіцца аналіз мінулых і цяперашніх гістарычных падзей. На старонках рэсурсу сьцьвярджаецца, што вучэньне і дзеі Ісуса і Царквы далёка не адно і тое ж. І зноў паўтару, што абражацца можна толькі на тое, чаго не было, і на няпраўду.

Да прыкладу. Емяльянавым быў зроблены добры аналіз усіх хрысціянскіх службаў: паўночніца, ранішняя, чытаньне гадзін, літургія (абедня), вячэрня, павячэр’е, хрэсьбіны, малебны, вянчаньні, паніхіды, адпяваньні нябожчыкаў. Паўтараць гэты аналіз няма сэнсу. Выснова гэтага аналізу. Большую частку часу ўсіх гэтых набажэнстваў усхваляюцца юдэйскія персанажы: Ізраіль, Бог Ізраіля, Бог габрэяў, Бог Аўраама, Бог Ісаака, Бог Якава, Ерусалім, рака Ярдан, Ісая, Майсей, Адам, Ной, Ісус Навін, Саламон, Давід, Сара, Ревека , Рахіль і т. д. і ўсё, што звязана з гэтым.

Важна адзначыць, што само слова “Ізраіль” на самой справе азначае “які змагаецца з Богам” (Быцьцё 32:28). А хто змагаецца з Богам? Сатана.

Дык каго ўслаўляюць у хрысьціянскіх храмах?

А што сказаў Алексій II 13 лістапада 1991 года ў г. Ню-Ёрку на сустрэчы з рабінамі? “Дарагія браты, шолом вам у імя Бога любові і міру! … Вашыя прарокі - нашыя прарокі …“ Галоўная думка гэтага казаньня - найшчыльная роднасьць паміж старазапаветнай і новазапаветнай рэлігіямі. Яднаньне юдэйства і хрысьціянства мае рэальную глебу духоўнай і натуральнай роднасьці і станоўчых рэлігійных інтарэсаў. Мы адзіныя з юдэямі, не адмаўляючыся ад хрысьціянства, не насуперак хрысьціянству, а ў імя і праз хрысціянства, а юдэі адзіныя з намі не насуперак юдэйству, а ў імя і праз сапраўднае юдэйства. Мы таму аддзеленыя ад юдэяў, што мы яшчэ «ня цалкам хрысьціяне», а юдэі таму аддзяляюцца ад нас, што яны «ня цалкам юдэі» …
Я думаю, дастаткова для таго, каб зразумець, наколькі «руская» царква.

А калі тут пералічваць злачынствы, зьдзейсьненыя Хрысьціянскай Царквой супраць чалавецтва і рускага народу за час яе існаваньня, дык тут месца ня хопіць. Дастаткова прыгадаць, колькі было змарнавана народу ва ўсім сьвеце ў імя Хрыста!

Менавіта за асьвятленьне мінулых і цяперашніх дзеяў служкаў Хрыстовых мяне і падобных да мяне судзяць. Узгадайце хаця б пачатак перабудовы. Хто ў першых шэрагах атрымаў льготы на ўвоз у Расею сьпіртнога і тытуню? Правільна, Царква. Так што ў большасьці сваёй сучасныя хрысьціянскія храмы сёньня пабудаваныя на сьлёзах гора карэннага насельніцтва Расеі!

Натуральна, асьвятленьне такіх дэталяў служкі Хрыстовыя імкнуцца не дапускаць.

Так што судзіць не мяне трэба, а вышэй азначаных.

- Яшчэ Вас абвінавачваюць у закліку да звяржэньня сучаснай улады ў Расеі.

- Гэта чарговая падтасоўка фактаў. Чытаем, што напісана на сайце:

“І ўжо калі выявіцца відавочнасьць няздольнасьці большай масы славян да імкненьня вызваленьня ад жыдоўскага прыгнёту, застаецца адзіны спосаб барацьбы супраць сістэмы тэрору - Антытэрор!”

Адзначу зноў, што гэтыя словы ўзятыя з праведзенага аналізу існай сітуацыі і пазначана магчымае ў адказ дзеяньне супраць тэрору. Трэба прызнаць, што слова “тэрор” тут нявернае. Трэба сказаць - генацыд. Да прызнаных т.зв. сусьветнай супольнасьцю актаў генацыду належаць наступныя: генацыд армян туркамі ў 1915-18 гг. - 1.500.000 загінулых, у Руандзе ў 1994 г. - 800.000 загінулых, генацыд, ажыццёўлены Пол Потам і “чырвонымі кхмерамі” у Камбоджы 1975-79 гг. - 2.000.000 загінулых. Страты рускіх за апошнія 15 гадоў у некалькі разоў большыя. Толькі па афіцыйнай статыстыцы за перыяд з 1989 года рускіх стала менш на 10 мільёнаў! Ўсю статыстыку я тут падаваць не буду. Няма магчымасьці. Але запэўніваю Вас, яна страшная для будучага рускага народу!

Вы бачыце, што толькі за агучваньне думкі да супраціву тэрору-генацыду, які праводзіцца супраць рускага народу, улада і яе служкі адразу ўзводзяць у разрад да заклікаў. А эксьперты, што выконвалі ўладны заказ, вынесьлі рашэньне ў эксьпертызе аб тым, што я заклікаю, абражаю, накіроўваю, пагражаю і да т.п, выкарыстоўваючы слоўныя абароты, зьневажальныя характарыстыкі, адмоўныя эмацыйныя ацэнкі, негатыўныя ўстаноўкі і да т.п, і т.д. Усе гэтыя вызначэньні «сьпецыялістаў-эксьпертаў» падышлі б у большасьці сваёй да цяперашніх СМІ, а таксама Бібліі, Корана, Талмуда і Торы. Вось дзе ўсё вышэйпералічанае проста дамінуе!

- І апошняе пытаньне: Што, на Вашу думку, Вам пагражае?

- У самым пачатку нашай гутаркі я адзначыў, што не парушыў Асноўны Закон РФ - Канстытуцыю, і Міжнароднае Права. Калі суд будзе сам выконваць закон, то ён абавязаны мяне апраўдаць. Калі будзе выконваць замову ўладаў, якая ідзе па ўсёй Расеі ў адносінах да падобных да мяне, то, натуральна, асудзяць - ад умоўнага тэрміну да рэальнага.

Аднак я не зьбіраюся на дагоду ўладам мяняць свае перакананьні і погляды. Кімсьці са старажытных было сказана, што чалавек, які адмаўляецца ад Ісьціны дзеля грамадскай думкі, гэтай Ісьціны ня варты. Я хачу быць годным Ісьціны, годным сынам Русі і рускага народу!

На заканчэньне дазволю сабе канстатаваць той сумны факт, што, як ні дзіўна, падчас працы нашага Руху «Русь Родославная» складваецца ўражаньне, што рускі народ - той Народ-Пераможца, народ стваральнік, народ-навуковец - вымер! Засталіся «хомы-савецікусы», якім усё роўна, што іх карані засыхаюць, высякаюцца, выкараняюцца. Такое адчуваньне, што такія паняцьці, як Гонар і Годнасьць нашых русаў, ужо цалкам заменены півам, цыгарэтамі, мыльнымі операмі і шоў, прадажнасьцю, амаральнасьцю, абыякавасьцю да жыцьця саміх сябе і рускага роду. Як быццам рускаму народу ўсё роўна, што імі кіруюць алекперавы, хаджыбіекавы, ахметавы, кульмухаметавы, талаконскія, бяспалікавы, швыдкія, сванідзэ, шустрыкі … Дастаткова паглядзець на колькасьць людзей у нашым Руху і колькасьць бяздумна жуючых з пустымі стомленымі вачыма людзей.

- Дзякуй, Аляксандр, за дадзенае інтэрвю.

- Дзякуй і Вам за прадстаўленую магчымасьць выказацца. Жадаю ўдачы і моцы духу, бо ведаю, што і на Вашу газету пачаўся перасьлед і паступаюць пагрозы ў Ваш адрас за надрукаваную інфармацыю. Гэта яшчэ адно пацьверджаньне «свабоды слова, друку, думкі …» ў сучаснай Расіі.

Ад рэдакцыі:

Тое галоўнае, што мы хочам перадаць гэтым матэрыялам нашым чытачам, гэта ўсьведамленьне таго, што расейская імперыя ў новым ліберастычным вобразе будзе ані трохі ня больш свабоднай ці ў нечым лепшай, чым яе класічны тэрытарыяльна-імперскі варыянт. “Змаганьне” за ліберальныя “правы і свабоды чалавека” да сапраўднай свабоды (а тым больш Справядлівасьці, Праўды і г.д) не вядзе. Будзе ўсяго толькі іншая форма рабства…

І яшчэ. Для больш-менш пасьпяховага змаганьня зь імперцамі-ліберастызаратамі трэба правільна выкарыстоўваць паняцьці. Габрэйскі народ, габрэі ў такой жа ступені прылада ў руках сіяністаў ды сіянакратыі (а г.зн., што ў будучыні разам зь іншымі народамі й ахвяра), у якой рускі народ ёсьць прыладай расейскай імперыякратыі і яе ж ахвярай. Апошняе добра паказана ў пададзеным матэрыяле.

Тое, што нашы ворагі ня рускія людзі й не габрэі, а менавіта расейскія імперцы ды сіяністы, пажадана ня проста ўсьведамляць, а адчуваць. Усім сэрцам…

Год таму здавалася, што вялізныя даўгі Алега Дзерыпаскі робяць яго самай верагоднай ахвярай крызісу з усіх расейскіх магнатаў. Аднак аказалася, што, дзякуючы фінансавай дапамозе Крамля і паслабленьням з боку замежных крэдытораў, у яго, відаць, атрымаецца захаваць большую частку сваёй вялізнай імперыі.

Месяц таму пан Дзерыпаска дамовіўся аб адтэрміноўцы выплаты зьнешніх пазык на суму ў 7,4 мільярды даляраў. На гэтым тыдні ён заявіў аб маючым адбыцца першапачатковым разьмяшчэньні на біржы акцый свайго асноўнага актыву - алюмініевага гіганта «Русал».

Аб сваім намеры набыць частку акцый ужо заявіў адзін з ключавых гульцоў - дзяржаўны банк, назіральную раду якога ўзначальвае… Уладзімір Пуцін.

Прыклад пана Дзерыпаскі дэманструе дзіўныя адносіны сімбіёзу, якія існуюць паміж расейскімі алігархамі й лідэрам краіны - прэм’ер-міністрам Пуціным, які некалі пагражаў знішчыць іх як «клас». Гэты ж прыклад таксама тлумачыць, як пуцінскі рэжым, які трымаецца на нафце, здолеў перажыць фінансавы і эканамічны крызіс, якія пагражаў самім яго падвалінам.

Калі ў 2008 годзе грымнуў крызіс, расейская дзелавая эліта спалохалася, што Крэмль скарыстаецца зь цяжкасьцяў, зь якімі сутыкнуліся абцяжараныя даўгамі магнаты, і захопіць іх асноўныя актывы. Крызіс, як выказаўся адзін з алігархаў, мог пацягнуць за сабой «маштабнае пераразьмеркаваньне актываў». Замест гэтага ў той час, як на Захадзе ўрады, ратуючы прадпрыемствы, часам выціскалі акцыянераў, улады Расеі ў асноўным да гэтага моманту імкнуліся абараніць інтарэсы кантралюючых значную частку расейскай прамысловасьці мільярдэраў.

Па словах кансультантаў ураду, было вырашана, што хваля банкруцтваў і нацыяналізацый, якую многія чакалі, занадта небясьпечная і можа дэстабілізаваць абстаноўку. Падтрымаўшы на плаву лаяльных алігархаў, улада абмежавала звальненьні, зьменшыўшы тым самым палітычныя наступствы фінансавага крызісу. Алігархі ж у падзяку пагадзіліся час ад часу гуляць на дзяржаўным тэлебачаньні ролю хлопчыкаў для біцьця. Як сьцьвярджае крыніца, блізкая да «Русалу», пану Пуціну, «каб утрымацца ва ўладзе, трэба, каб алігархаў было шмат».

Такім чынам, нягледзячы на ўсе свае спробы стварыць дзяржкарпарацыі й усю сваю жорсткую рыторыку, скіраваную супраць магнатаў, пан Пуцін у выніку ўсё роўна пакінуў за імі кіраваньне большасьцю атрыманых у спадчыну Расеяй ад Савецкага Саюза прамысловых комплексаў.

Яшчэ да крызісу гульцы, якія найбольш дынамічна развіваліся, такія як пан Дзерыпаска, ператварыліся ў агентаў расейскай эканамічнай экспансіі, якія паглыналі замежныя актывы. Магнаты забясьпечваюць работу капіталістычных механізмаў, якія падтрымліваюць кантраляваную Крамлём пуцінскую сістэму.

У якіх канкрэтна адносінах з Крамлём знаходзіцца пан Дзерыпаска, застаецца загадкай. Абодва бакі сьцьвярджаюць, што гаворка ідзе выключна аб бізнэсе. Аднак, па зьвестках з блізкіх да алігарха крыніц, у яго ў Крамлі добрыя сувязі й, у прыватнасьці, ёсьць прамы выхад на пана Пуціна ды іншых прадстаўнікоў кіруючай вярхушкі.

Калі пан Пуцін і прэзідэнт Расеі Дзьмітры Мядзьведзеў адпраўляюцца за мяжу, пана Дзерыпаску часта ўключаюць у склад дэлегацыі. Акрамя таго, 42-гадовы мільярдэр укладвае шмат сродкаў у крамлёўскія праекты, такія як Зімовая Алімпіяда 2014 года ў Сочы. Таксама дадатковыя ачкі яму прыносяць спробы выратаваць такіх савецкіх дыназаўраў, як аўтазавод «ГАЗ» або самалётабудаўнічыя заводы.

Як й іншыя алігархі, якія захавалі сваё становішча, ён старанна пазьбягае ўсялякай незалежнай палітычнай актыўнасьці [чакае свайго часу; а пакуль за яго ўсё робіць Пуцін. -Рэд.]. Расейскія афіцыйныя асобы, у тым ліку сам пан Пуцін, ужо шмат гадоў дамагаюцца ад ЗША зьняцця забароны на выдачу пану Дзерыпаску амерыканскай візы. Летась, дзейнічаючы праз Федэральнае бюро рассьледаваньняў, яны змаглі дамагчыся для яго адмысловага дазволу, аднак у астатнім іх спробы застаюцца беспасьпяховымі, і амерыканскія чыноўнікі па-ранейшаму працягваюць падазраваць пана Дзерыпаску ў сувязях з арганізаванай злачыннасьцю. Як вынікае з дакументаў, якія падаў «Русал» падчас працэдуры IPO, Канада таксама двойчы адмаўляла пану Дзерыпаску ў візах, спасылаючыся на закон аб «мяркуемай датычнасьці да злачынстваў». Сам алігарх сьцьвярджае, што ні ў чым падобным не вінаваты. Ніякіх абвінавачаньняў яму ніколі прад’яўлена не было.

У сваіх паказаньнях на праходзячым у Лондане судовым працэсе пан Дзерыпаска заявіў, што ў 1990-я гады яго тагачасныя кампаньёны прымушалі яго плаціць ім сотні мільёнаў даляраў за «абарону» яго алюмініевага бізнэсу. Зрэшты, іншыя сьведкі сьцьвярджаюць, што пан Дзерыпаска працягваў захоўваць сяброўскія стасункі зь людзьмі, якія, па яго словах, вымагалі ў яго грошы. У суд на алігарха падаў адзін зь яго былых кампаньёнаў Міхаіл Чарны, па версіі якога пан Дзерыпаска быў яго партнёрам і павінен перадаць яму 13 працэнтаў [акцый] «Русала»; пан Дзерыпаска з гэтым ня згодны.

У хаосе, які адбыўся пасьля распаду Савецкага Саюзу ў 1991 годзе, алюмініевая галіна аказалася адной з самых прыбытковых, і да канца 90-х гадоў пан Дзерыпаска кантраляваў яе значную частку. На той момант, як пан Пуцін зьмяніў у 2000 годзе Барыса Ельцына на пасадзе прэзідэнта, алігарх пачаў дыверсіфікаваць свае актывы, заняўшыся, у тым ліку, аўтамабіле- і самалётабудаваньнем, будаўніцтвам і фінансавымі аперацыямі. У 2001 годзе ён узяў шлюб з Палінай Юмашавай, бацька якой пры Барысе Ельцыне быў высокапастаўленым крамлёўскім чыноўнікам. Па словах Дзерыпаскі, ён ніколі ня меў са свайго шлюбу ні палітычных, ні эканамічных дывідэндаў.

Пан Дзерыпаска выкупіў долі сваіх партнёраў па «Русалу», які, дзякуючы нізкім падаткам і росту цэнаў на металы, стаў вельмі прыбытковым прадпрыемствам. Ён таксама актыўна займаў сродкі ў замежных банкаў, і хутка даўгі яго імперыі дасягнулі амаль 30 мільярдаў даляраў [ведаў, што даўгоў яму баяцца ня варта... - Рэд.].

Аднак актывы, пад заклад якіх ён (як й іншыя алігархі) браў крэдыты, абясцэніў фінансавы крызіс. Гэта прымусіла крэдытораў патрабаваць вялізных дадатковых залогаў, якія расейскія магнаты не маглі даць.

У выніку да крэдытораў перайшлі набытыя раней панам Дзерыпаскам 20% акцый канадскага вытворцы аўтакамплектуючых Magna International Inc. Узьнікла і пагроза таго, што «Русал» можа пазбавіцца таксама 25% акцый ААТ «Нарыльскі нікель», якія ён купіў на піку кошту. Замежныя банкі, якія некалі давалі яму крэдыты, рэзка ўзмацнілі жорсткасьць сваёй пазіцыі. Як кажуць у банкаўскіх колах, многія зь іх самі атрымлівалі на радзіме дапамогу ад дзяржавы, і таму проста не асьмельваліся залішне спрыяць кліентам за мяжой.

Тым часам у Брытаніі пан Дзерыпаска апынуўся ў цэнтры скандалу, выкліканага чуткамі аб тым, што палітыкі з Кансерватыўнай партыі, якiя наведвалi яго яхту, калі тая знаходзілася у берагоў Корфу, прасілі яго аб ахвяраваньнях. Абодва бакі гэта адмаўляюць.

Цяжар даўгоў прымусіў алігархаў зьвярнуцца да Крамля за дапамогай, і чыноўнікі, асьцерагаючыся, што стратэгічныя актывы могуць трапіць у рукі замежных банкаў, прыслухаліся да іх просьбаў. За некалькі дзён да апошняга тэрміну выплаты даўгоў «Зьнешэканомбанк» («ЗЭБ») - расейскі дзяржаўны банк, назіральную раду якога ўзначальвае пан Пуцін - вырашыў пазычыць «Русалу» 4,5 мільярда даляраў, каб той змог расплаціцца з замежнымі крэдыторамі. «ЗЭБ» таксама даў крэдыты і некаторым іншым алігархам.

Лідары дзелавой супольнасьці спачатку баяліся, што падобныя крокі могуць прывесьці да схаванай нацыяналізацыі. Крэдыты былі прадастаўлены ўсяго на адзін год, таму існавала боязь, што ў выпадку, калі грошы ня будуць вернутыя ў тэрмін, банк заявіць правы на прадастаўленыя у забеспячэньне актывы. Гэта прымусіла пана Дзерыпаску сьпешна замірыцца зь яшчэ адным алігархам, зь якім ён змагаўся за кантроль над «Нарыльскім нікелем». Як паведамляюць дасьведчаныя крыніцы, гэта было зроблена для таго, каб перашкодзіць ўраду выкарыстоўваць канфлікт паміж імі як падставу для захопу нікелевай кампаніі.

Цэны на металы, між тым, працягвалі падаць, і гэта, здавалася, рабіла персьпектыву пераходу імперыі Дзерыпаскі у рукі крэдытораў цалкам рэальнай. Адзін зь яго набліжаных успамінае, што ён нават раіў свайму патрону «аддаць усё дзяржаве, і года на тры заняцца ёгай». Замест гэтага пан Дзерыпаска пачаў нястомна працаваць над выратаваньнем свайго бізнесу. Ён вярнуўся на пасаду кіраўніка «Русала», зь якой сышоў за некалькі гадоў да гэтага, і заўзята пачаў скарачаць выдаткі. Усе прапановы аб продажы актываў за бясцэнак ён адкідаў.

У студзені Дзерыпаска і яшчэ некалькі пацярпелых ад крызісу алігархаў, прапанавалі зьліць свае холдынгі разам і стварыць гіганцкую металургічную карпарацыю, частка акцыяў якой будзе належаць дзяржаве. Зрэшты, Крэмль не праявіў да гэтай ідэі цікавасьці. Па словах яго прадстаўнікоў, улады палічылі, што валоданьне мінарытарным пакетам прынясе мала выгады, а поўнамаштабная нацыяналізацыя паставіць пад пагрозу крохкую палітычную раўнавагу паміж рознымі дзелавымі кланамі, зьвязанымі з Крамлём.

“Ніхто ні ў каго нічога не забірае”, - заявіў пазьней у адным са сваіх інтэрвю ўплывовы віцэ-прэм’ер Ігар Сечын, вядомы як прыхільнік узмацненьня дзяржаўнага кантролю. «Пан Дзерыпаска, - дадаў Сечын з усьмешкай, - чалавек вельмі здольны, разумны і адукаваны. І ў сьвеце яго добра ведаюць. Так што, няхай працуе».

У выніку ўрад нават ўключыў шэраг кампаній пана Дзерыпаскі, у тым ліку «ГАЗ», у сьпіс прадпрыемстваў, якім будзе прадастаўляцца дзяржаўная дапамога. Хаця расейскія ўлады заявілі, што яны не спрабавалі выратаваць бізнес алігархаў, на думку эксьпертаў, менавіта гэта, па сутнасьці, і адбывалася. Між тым, пан Дзерыпаска таксама адмаўляе, што дзяржава ратавала яго бізнес.

Для ўраду ключавым пытаньнем было захаваньне працоўных месцаў. Беспрацоўе расло, і чыноўнікі асьцерагаліся выбуху грамадскай незадаволенасьці. Вясной дзяржаўнае тэлебачаньне рэгулярна здымала сюжэты пра сумную долю звольненых або сідзячых без зарплаты рабочых з «монагарадоў», падкрэсьліваючы няздольнасьць ўладальнікаў заводаў паклапаціцца пра сваіх работнікаў.

У Пікалёва, маленькім гарадку недалёка ад Санкт-Пецярбурга, рабочыя ў знак пратэсту супраць звальненьняў і адключэньня гарачай вады, якая пастаўлялася заводам, перакрылі трасу. Пан Дзерыпаска быў толькі адным з трох уладальнікаў пікалёўскіх заводаў, аднак дзяржаўныя тэлеканалы ўсклалі большую частку віны за тое, што адбываецца, менавіта на яго.

У пачатку чэрвеня пан Пуцін нанес ў гарадок «нечаканы» візіт. Тэлебачанне паказала, як Дзерыпаска, нібы пакараны школьнік, слухае прэм’ер-міністра, які загадвае яму падпісаць дамову аб адкрыцьці завода, а затым патрабуе вярнуць асадку.

Настойваючы на аднаўленьні работы заводаў, пан Пуцін нават заявіў яму ды іншым алігархам: «Калі вы ня здолееце дамовіцца паміж сабой, то гэта будзе зроблена бяз вас». Журналісты пасьля такіх слоў загаварылі аб надыходзячым канцы кар’еры пана Дзерыпаскі.

Аднак тэлебачаньне не паказала, як урад узнагародзіў Дзерыпаску за тое, што ён адыграў у папулісцкім сьпектаклі пана Пуціна ролю ахвярнага казла. На тым жа тыдні Крэмль прынцыпова пагадзіўся падоўжыць на год тэрмін вяртаньня 4,5 мільярда даляраў, атрыманых «Русалам» ў якасьці крэдыту. Неўзабаве ўлады дадаткова выдзелілі субсідыю ў 600 мільёнаў даляраў на рэструктурызацыю «ГАЗа».

Даткова, дзейнічаючы за сцэнай, пан Пуцін паспрабаваў пралабіяваць выгадную для належачага алігарху завода “ГАЗ” зьделку па набыцьці канадскай Magna - пры падтрымцы расейцаў - у General Motors яе даччынай кампаніі Opel.

Пазней пан Дзерыпаска назваў тое, што здарылася ў Пікалёва, простым непаразуменьнем.

У ходзе перамоваў з замежнымі крэдыторамі пан Дзерыпаска паводзіў сябе ўпэўнена, адмаўляючыся ісьці на саступкі ў пытаньні аб рэструктурызацыі пазыкаў. У канцы ліпеня банкі [замежныя] далі прынцыповую згоду даць «Русалу» яшчэ чатыры дадатковых года на выплату яго гіганцкай запазычанасьці.

«Чым грамчэй хавалі, тым лягчэй нам было дамаўляцца з крэдыторамі», - заўважыў Дзерыпаска ў верасьні ў інтэрвю адной з расейскіх газет.

За прыкладам замежных крэдытораў пайшоў і расейскі дзяржаўны банк «ЗЭБ», назіральную раду якога ўзначальвае пан Пуцін. У кастрычніку ён афіцыйна падоўжыў «Русалу» тэрмін выплаты 4,5 мільярда даляраў да кастрычніка 2010 года. Хаця гэта моцна палегчыла становішча «Русала», які ў выніку здолеў захаваць сваю долю ў «Нарыльскім нікелі», якая служыла ў даным выпадку залогам, пану Дзерыпаску захацелася большага. У сваім лісьце пану Пуціну, які апынуўся ў распараджэньні The Wall Street Journal, Дзерыпаска просіць аб чатырох гадах адтэрміноўкі і аб паніжэньні адсоткавай стаўкі.

Зрэшты, афіцыйны прадстаўнік прэм’ер-міністра заўважыў, што ў гнуткасьці, якую ўрад гатовы праяўляць у стаўленьні да вялікага бізнэсу, «ёсьць разумныя межы».

У сярэдзіне мінулага года, калі сітуацыя на сусветных рынках некалькі палепшылася, «Русал» вярнуўся да плана размяшчэньня акцый на біржы, які ён адклаў ў 2007 годзе.

У жніўні й кастрычніку пан Дзерыпаска, атрымаўшы праз ФБР адмысловы дазвол, наведаў Злучаныя Штаты. У ходзе гэтых візітаў ён абмяркоўваў на Уолл-стрыт планы па IPO, а таксама езьдзіў у Дэтройт лабіяваць зьдзелку па продажы Opel. (У выніку GM ўсё-ткі захавала Opel за сабой.)

Хаця некаторыя амерыканскія інвестыцыйныя банкі з падазрэньнем паставіліся да IPO «Русала», праблемаў з гарантамі размяшчэньня у кампаніі ня ўзьнікла. У кастрычніку Дзерыпаска наведаў разам з панам Пуціным Кітай, дзе адначасова прадаваў русалаўскі метал і ўладкоўваў акцыі холдынгу.

Ужо па вяртаньні ў Маскву ў сярэдзіне лістапада ён правёў не адзін час, седзячы на канапе ў кабінеце пана Пуціна ў падмаскоўнай рэзідэнцыі прэм’ер-міністра. У чаканьні прыёму ён рассылаў па тэлефоне тэкставыя паведамленьні. Яго цярпеньне было ўзнагароджана: пан Пуцін ухваліў план ўкладаньня 700 мільёнаў даляраў у IPO «Русала» праз «ЗЭБ». Нягледзячы на тое, што гэтае пагадненьне дасьць ураду толькі 3% акцый кампаніі, людзі, якія маюць да яе дачыненьне, лічаць, што пагадненьне будзе вельмі карысным для справы.

Каб пагадненьне стала магчымым, ураду давялося прыняць сьпецыяльныя нормы, бо ўкладзены ў яго будуць працэнты са сродкаў, якія Крэмль прызначаў на выплату пенсій. Міністар фінансаў Расеі Аляксей Кудрын лічыць гэтую зьдзелку карыснай для дзяржавы. На яго думку, яна дапаможа захаваць за панам Дзерыпаскам кантроль над «Русалам». Пасьля маючага адбыцца ў канцы студзеня продажу 10,6% акцый «Русала», доля пана Дзерыпаскі ўпадзе з 53 працэнтаў да 48. Аднак ён па-ранейшаму будзе працягваць кантраляваць кампанію.

Працэс некалькі затрымалі ўзьніклыя ў апошні момант цяжкасьці. Рэгулюючыя органы Ганконгскай біржы, на якой будзе адбывацца першаснае разьмяшчэньне акцый «Русала», патрабавалі гарантый, што «ЗЭБ» не збанкрутуе кампанію, калі ў кастрычніку 2010 года ёй падыдзе тэрмін выплаты па доўгу ў 4,5 мільярды даляраў. Аднак на дапамогу пану Дзерыпаску прыйшоў іншы кантраляваны дзяржавай банк - «Зьбербанк», які прапанаваў рэфінансаваць даную запазычанасьць яшчэ на чатыры гады, а заадно заявіў, што, магчыма, набудзе і акцыі «Русала»…

Падаем узор мысьленьня і, адпаведна, сьветагляду той часткі цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая імкнецца ня толькі захаваць цэласнасьць Расеі, а і пераўтварыць яе ў “ліберальную імперыю”. Гэта - алігархі. Ніжэй пададзена інтэвю, якое Алег Дзерыпаска - узорны алігарх і асабісты сябра Ул.Пуціна - даў VIP-бюлетэню  «Время Евразии» (N 2, 2006 г.). Бюлетэнь распаўсюджваўся ў вузкім коле абраных падпісчыкаў. Інтэвю браў Мікалай Асмолаў (падаецца паводле 3rm.info/mainnews/603-intervyu-deripaski).

Спраўка.

Алег Дзерыпаска - прэзідэнт кампаніі «Рускі Алюміній» (Русал) - расейскай кампаніі, якая найбольш дынамічна разьвіваецца. Яна зьяўляецца другім па велічыні вытворцам першаснага алюмінію ў сьвеце. Кампанія рэалізуе шырокія праекты ня толькі ў Расіі, але і за яе мяжой, у прыватнасьці, у краінах Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну. Дзерыпаска ж узначальвае і сваю інвестыцыйную кампанію «Базавы элемент». Гэтая кампанія праяўляе актыўнасьць на фондавых рынках металургіі, лесаперапрацоўкі, вытворчасьці цэлюлозы і паперы, электраэнергетыкі ды ў многіх іншых галінах. Бюлетэнь «Время Евразии» падае сваім падпісантам погляд А.У.Дзерыпаскі на персьпектывы развіцьця дзяржаўнай улады і бізнэсу, у т.л. на персьпектывы бізнэсу ў азіяцкіх рэспубліках постсавецкай прасторы.

Мікалай Асмолаў: Алег Уладзіміравіч, Вы - вядомы ў сьвеце бізнэсовец, адзін са сталых расейскіх удзельнікаў рэйтынгаў «Форбс». Прадукцыя Вашых прадпрыемстваў добра зарэкамендавала сябе на заходніх рынках. У той жа час Вы - актыўны ўдзельнік ўсіх міжнародных ініцыятыў у Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне. Вы прадстаўнік Расеі ў Дзелавой кансультатыўнай Радзе форуму АТЭС. Вы - сталы ўдзельнік усіх візітаў прэзідэнта Расеі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна ў рэспублікі Сярэдняй Азіі. Ня так даўно прэзідэнт Расеі прымаў Вас персанальна ў сваёй рэзідэнцыі ў Бачаравым ручаі, і Вы выклалі яму свае маштабныя планы ўдзелу ў металургічным і энергетычным бізнэсе азіяцкай часткі СНД. Чым Вы патлумачыце такую сваю цікавасьць да азіяцкіх праектаў?

Алег Дзерыпаска: Буйны бізнес, як і любы іншы, шукае свабодныя нішы для сваёй дзейнасьці. Але буйны бізнес, у адрозненьне ад дробнага і сярэдняга, сам завязаны на тэхналагічны ланцужок дзяржаўнай улады. Перш за ўсё - у фінансавай частцы, затым у частцы тэхналогіі кіраваньня грамадствам, у палітычных структурах, у паблісіці, ну, і гэтак далей. Павінны быць ўлічаны ўсе чыньнікі, пачынаючы ад настрояў грамадства, ад этапу фармаваньня ўладных груп і канчаючы фінансавымі інстытутамі. Без уліку гэтага буйны бізнэс проста ня можа рэалізаваць свае праекты.

Азіяцкі рэгіён, асабліва рэспублікі постсавецкай прасторы, цяпер знаходзяцца ў стадыі фармаваньня ўлады. І гэты працэс адбываецца пры значным уплыве нашых расейскіх палітычных ўладных структур. Як мы зараз закладзем - так і будзе потым доўгія гады.

Акрамя таго, створаныя ў савецкі час высокатэхналагічныя прадпрыемствы ў Сярэдняй Азіі цяпер часта выкарыстоўваюцца неэфектыўна, некаторыя разбураныя або зношаныя. Капіталізацыя іх нізкая, але персьпектывы інвестыцый вельмі цікавыя: кошт працоўнай сілы невысокі, недахоп кваліфікаваных кадраў лёгка папоўніць з Расеі. Праблемы энэргетыкі ў прынцыпе вырашальныя, рэсурсы ёсьць.

- Ці зьвязаны Вашы планы па інвестыцыях у сярэднеазіяцкія праекты з тым, што пачалася цікавая праца Вашых кампаній зь еўрапейскімі фінансавымі інстытутамі?

- Сапраўды, да нядаўняга часу расейскія структуры бізнэсу адчувалі вельмі моцныя праблемы ў працы на тэрыторыі Еўропы. Але нядаўна Еўрапейскі банк рэканструкцыі й развіцьця (ЕБРР) ды Міжнародная фінансавая карпарацыя пагадзіліся даць крэдыты нашым кампаніям для асваеньня Сярэдне-Ціманскага радовішча баксітаў. Цяпер працаваць будзе лягчэй.

- Як Вам удалося адказаць на пытаньне аб непразрыстасьці структуры ўласнасьці Вашых прадпрыемстваў?

- Мы далі нашым еўрапейскім партнёрам вычарпальную інфармацыю. Аказалася, што нашы бенефіцыяры, у перакрыжаванай уласнасьці якіх знаходзяцца актывы, ужо валодаюць буйнымі вытворчымі фондамі ў Еўропе. Напрыклад, адна з нашых кіпрскіх фірмаў набыла нядаўна алюмініевы завод у Чарнагорыі, вядзе работу па набыцьці баксітавага рудніка. Вось менавіта такія нашы дзеяньні й пераконваюць еўрапейскіх банкіраў ў нашых намерах канчаткова.

Акрамя таго, я планую разьмясьціць акцыі Русала на заходняй біржы, IPO намячаецца на 2006-07 гады. Гэта дазволіць прыцягнуць дадатковыя грошы заходніх інвестараў, у тым ліку для сярэднеазіяцкіх праектаў. Тэхнічныя працэдуры размяшчэньня ўжо пачатыя. З гэтай мэтай мы працягнем аптымізаваць структуру ўласнасьці нашых кампаній, кошт якіх на сёньняшні дзень ужо складае 12 млрд. долараў. У нас больш няма неабходнасьці хаваць сваіх афшорных бенефіцыяраў, бо наша сьхема аптымізацыі фінансавых крыніц ужо прызнаная.

- У Расіі больш не задаюць пытаньні па толінгавых аперацыях?

- Мы адказалі на ўсе пытаньні. Па-за межамі Расеі будзе заставацца роўна столькі нашых грошай, колькі неабходна. І гэта зусім не падарве ні інвестыцыйны, ні крэдытны рэйтынг Расеі, улічваючы спрыяльную кан‘юктуру на здабываемыя ў Расіі энэрганосьбіты.

- Вашыя фінансы будуць гуляць на тэрыторыі СНД?

- Яны ўжо там гуляюць, як Вы кажаце. Украіна, Арменія, Таджыкістан. Далей - больш.

- Рэгіён атрымлівае развіцьцё ў выніку Вашых дзеяньняў?

- Наш прыход у Сярэднюю Азію - гэта ўжо і ёсьць развіцьцё. Напрыклад, спішам міжнародныя даўгі найбяднейшаму Таджыкістану, пра гэта ўжо заявіў Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін. Атрымаем ва ўласнасьць алюмініевы завод. Ці дрэнна? Выдатная зьдзелка.

- Якія дзеяньні павінны ажыцьцявіць улады краінаў, каб зрабіць рэгіён інвестыцыйна прывабным?

- Найперш, акрамя нас з Расеі ў бліжэйшы час у постсавецкую Сярэднюю Азію наўрад ці хто прыйдзе з буйнымі праектамі, выключаючы нафту і газ. І гэта яшчэ адзін чыньнік нашай цікавасьці да рэгіёна. Прычына, спадзяюся, ясная - нестабільнасьць дзяржаўных і палітычных структур, узніклая пасьля распаду СССР, і высокія рызыкі інвестыцый для еўрапейцаў і амерыканцаў. Праўда, асобным радком сярод патэнцыйных інвестараў стаяць Кітай й Індыя.

Цяпер, што тычыцца дзеяньняў дзяржаўных органаў, калі Вы гэта маеце на ўвазе, кажучы “улада”. Увогуле ж гэта рэчы розныя. Дзяржорганам трэба не перашкаджаць нам сфармаваць такую ўладу ў рэспубліках рэгіёну, якая будзе эфектыўна кіраваць і дзяржапаратам, і сваёй часткай бізнэсу, эканомікі. Гэта значыць - кіраваць усім грамадствам [як вам апетыты?! - Рэд.].

Пакуль дзяржорганы ў рэспубліках Сярэдняй Азіі ёсьць, а ўлады, як склалай структуры бізнэсу, эканомікі, палітычных эліт, амаль нідзе няма.

І мы гатовыя ў пунктах нашай цікавасьці гэтую ўладу фармаваць.

- Што ўваходзіць, у такім выпадку, у паняцьце «ўлада»?

- Перш за ўсё група людзей, эліта, здольная прымаць рашэньні й іх рэалізоўваць… Па-першае, гэта павінны быць эканамічна эфектыўныя рашэньні. Па-другое, гэта павінны быць рашэньні па эфектыўнаму кіраваньню палітычнымі структурамі, дзяржапаратам [бачыце, Дзерыпаска лічыць вышэйшым узроўнем палітычнай улады ўладу эканамічную, а эканамічная ўлада - гэта ён; далей вы ўбачыце разьвіцьцё такога сьветабачаньня. - Рэд.].

Разумееце, кіраўнік дзяржапарату - не абавязкова рэальны лідэр краіны. Ён можа толькі выкарыстоўваць паўнамоцтвы тых, хто мае рэальную ўладу. Ён можа быць, напрыклад, наёмным мэнэджэрам, які адказвае за каардынацыю дзеяньняў рознага бізнэсу ў рэгіёне, за паблісіці бізнэсу і дзяржавы. Назва неістотная - прэзідэнт, прэм’ер або яшчэ як-небудзь. Калі я кажу “бізнэс” - я маю на ўвазе, вядома, буйны бізнэс. Дробны і сярэдні бізнэс ўсяго толькі абслугоўвае насельніцтва й іх ўплыву на тэхналогіі ўлады не існуе, і не павінна такога ўплыву быць. Хутчэй наадварот, улада выбудоўвае дробны бізнэс так, як ёй трэба ў дадзены момант.

Мы, у Расіі, прайшлі вялікі шлях па ўсведамленьні тэхналогій фармаваньня ўлады. Мы вучыліся. Наш шлях з усіх краін СНД - самы пасьпяховы. Гэтак і павінна было быць, улічваючы рэсурсы Расіі.

- А як можа дапамагаць буйному бізнэсу міжнародная палітыка дзяржавы?

- Бізнэс зацікаўлены, напрыклад, у асваеньні новых рынкаў. Або ў зьніжэньні транзакцыйных выдаткаў. Вось Расея ўкладвае атрыманыя ад продажу нафты сродкі ў дзяржаўныя каштоўныя паперы ўраду ЗША. Такім чынам мы можам атрымліваць пад заклад гэтых папер добрыя крэдыты ў банкаўскай сістэме ЗША. Значна таньней абыходзіцца страхаваньне такіх крэдытаў, ніжэй працэнты за крэдыт. Акрамя таго, калі Расея ўжо ўклалася ў эканоміку ЗША, толькі вельмі недальнабачныя людзі ў Штатах могуць не пускаць на сваю тэрыторыю буйнога бізнэсоўца з Расеі. Мы ж можам выкінуць ім іх зялёныя паперкі, калі яны будуць моцна артачыцца. Абваліцца ўся эканоміка ЗША, і сёньня Расея ўжо можа гэта зрабіць. Так што ў бліжэйшы час Русал будзе працаваць у Амерыцы на паўнапраўных падставах, калі, вядома, які-небудзь ідыёт з ФБР зноў не пачне ў буйным рускім бізнэсе шукаць рускую мафію.

- Прэзідэнт Пуцін стала падкрэсьлівае Вашую асабістую ролю ў эканоміцы Расеі. Мяркуючы па ўсім, расейская ўладная вертыкаль для Вас - не таямніца за сям’ю пячаткамі. Скажыце, як сёньня Вы ацэньваеце дзеяздольнасьць, эфектыўнасьць і расейскай улады, і расейскага буйнога бізнэсу? І як ацэньваеце, у сувязі з гэтым, персьпектывы інтэграцыі сярэднеазіяцкіх рэспублік?

- Расейская ўлада сфармавалася канчаткова нядаўна, усяго год - два. Гэта той час, калі ў структуру ўлады перасталі пралазіць людзі неадэкватныя, якія зарабілі капіталы на «гульні ў рулетку», а не на сістэмным падыходзе. Цяпер яны ўсе выдаленыя прэч - каго ўжо няма зусім, хто сядзіць у лагерах, але большая частка пражывае рэшткі грошай за мяжой. Нехта, вядома, настальгіруе…

- Прабачце, гэта пра Беразоўскага, Хадаркоўскага, Гусінскага, Жывіла ды іншых?

- Так, пра іх і пра многіх іншых, да іх падобных.

Дык вось, менавіта цяпер расейская ўлада, г.зн. людзі, здольныя прымаць рашэньні, прымаюць іх такім чынам, каб наладжваць сістэму кіраваньня дзяржапаратам, мас-медыя, ды іншымі элементамі кіраваньня масамі. Нам зараз ніхто не перашкаджае. І добрыя мэнэджэры для гэтага знайшліся.

- А Пуцін, прабачце, ён - мэнэджар? Ці ён сам прымае рашэньні?

- Прэзідэнт Расіі - гэта свайго роду топ-мэнэджэр, які кіруе ўсёй краінай. Ён разумны, адэкватны чалавек, ніколі не перавышае межы сваіх паўнамоцтваў. Заўважылі, як запрацаваў дзяржапарат у Белым Доме, як працуе пракуратура, суды, сьпецслужбы, як працуюць расійскія тэлеканалы і газеты? Проста бліскуча! Усё дапамагае эканоміцы, бізнэсу, а не перашкаджае нам, як было яшчэ нядаўна.

Пад гэта можна даваць грошы, што мы і робім.

- «Мы» - гэта буйны бізнес?

- «Мы» - гэта РАСЕЙСКАЯ РЭАЛЬНАЯ ЎЛАДА. Буйны бізнэс - гэта частка нашай тэхналогіі [тут Дзерыпаска цалкам раскрыў сябе і тых, хто за ім стаіць! - Рэд.].

- Калі не сакрэт, хто ўваходзіць у Ваша кола?

- Які ж сакрэт? Усе тыя, хто паслядоўна аб’яднаўся вакол першага прэзідэнта Расеі Барыса Мікалаевіча Ельцына, хто ўзяў на сябе сьмеласьць прымаць цяжкія эканамічныя і сацыяльныя рашэньні. Насуперак тым спробам гуляць на папулізме таго часу, якіх было вялізная колькасьць - і ў палітыцы, і ў эканоміцы Расеі. Часьцей за ўсё былі проста няграматныя і проста дурныя крокі… [вось яна - сапраўдная "расейская дэмакратыя" - вылезла... -Рэд.]

- А імёны Вашага кола назваць можаце?

- Губернатар Чукоткі Раман Абрамовіч, я - да Вашых паслугаў, таксама. Кіраўнік МДМ-банка Андрэй Мельнічэнка. Працягваць?

- Дзякуй, зразумела. А скажыце, гэтая ўлада - дэмакратычная, як Вы ацэніце?

- Куды ужо дэмакратычней. Калі, вядома, адкінуць усялякія казкі аб дэмакратыі, нібыта нехта нешта вырашае, зайшоўшы ў кабінку для галасаваньня. На самой справе кабінкі існуюць для таго, каб насельніцтва мела магчымасьць туды заходзіць - урачыста, пад гукі музыкі. Гэта насельніцтва павінна надоўга запамінаць тое, што яны мелі дэмакратычную магчымасьць паставіць птушачку ў любым месцы, дзе захочуць. Гэта элемент стабілізацыі грамадскіх працэсаў. Цалкам зразумела, што эканоміка, буйны канкурэнтаздольны бізнес ня можа пайсьці на такую вялікую рызыку - адвольнае прызначэньне мэнэджэраў дзяржапарату, як бог на душу пакладзе. Ні ў адной заходняй краіне няма такога свавольства, а ў нас на сярэднім узроўні кіраваньня краінай ён некаторы час быў. Гэта моцна перашкаджала ўладзе і бізнэсу. Цяпер рызыка ліквідавана, ды й кадры адстаяліся.

Кадры для кіравання краінай і дзяржавай неабходна дбайна падбіраць. Дзяржмэнэджэр павінен быць, па-першае, адэкватным. Найперш у разуменьні прыярытэту бізнесу ў дзяржаве. Па-другое, ён павінен быць прафесійным. У гэтым выпадку ён мае ўсе шанцы на падтрымку ўлады, у тым ліку на годнае матэрыяльнае стымуляваньне. Але ні ў якім выпадку ён не павінен браць сам - дзе захоча і колькі захоча. На жаль, яшчэ ёсьць вобласьці Расеі, дзе гэта не да канца адрэгулявана. Горад Масква, напрыклад. Там быў вельмі добры пачатак закладзены, пры першым мэры Гаўрыле Харытонавічу Папове. Яго не зразумелі, палічылі прапагандыстам карупцыі, і чалавек сышоў. Масква дагэтуль жыве па яго задзеле, але ў дзяржапараце Масквы пануе бардак, які падтрымлiваецца гарадскімі ўладамі. З-за гэтага буйны бізнэс у Маскве немагчымы - рызыка занадта вялікая. І на чале Масквы стаяць неадэкватныя людзі. Прагныя, да таго ж.

Я распавядаю гэта для таго, каб правесьці аналогіі зь Сярэдняй Азіяй.

У Маскве мы парадак навядзем даволі хутка. Лужкоў - гэта адзін з апошніх, якія засталіся, хто наўрад ці адпавядае свайму месцу. У азіяцкіх рэспубліках СНД ўсё складаней, але і надзеяў на канструктыўнасць кіруючых лідараў значна больш.

Што тычыцца маіх стасункаў з Уладзімірам Пуціным - яны ў нас самыя блізкія, цёплыя і спагадлівыя. Вы правільна заўважылі. Уладзімір Уладзіміравіч - чалавек, які ўмее вельмі ўважліва слухаць, запамінаць, аналізаваць і ўвасабляць ідэі ў рэальныя справы. Я вельмі яго цаню, і не шкадую, што ў свой час наш выбар упаў на яго.

- Скажыце, ваш бізнэс сур’ёзна матэрыяльна стымулюе чыноўнікаў. Тым ня менш, Вы неяк пазьбягаеце абвінавачваньняў у карупцыі?

- Ня сьмейцеся. Нідзе ў сьвеце чыноўнікі, у тым ліку праваахоўных ведамстваў, суддзі, не жывуць на мізэрную зарплату зь бюджэтнай касы. Калі чалавек правільна разумее ўсё, калі ён задзейнічаны ў якой-небудзь тэхналогіі ўладных дзеяньняў - яму ўзгадняюць узровень асабістых даходаў, і жыцьцё яго і яго сям’і забясьпечваецца вельмі добра. Фільмы і блокбастары пра барацьбу з карупцыяй - гэта для шырокага ахопу насельніцтва, своеасаблівы паблісіці дзяржавы. Так і ў нас, і ў Амерыцы, і паўсюль. Да таго ж карупцыя - гэта ня той выпадак, калі буйны бізнэс плаціць зарплату і забясьпечвае асабісты даход дзяржфункцыянераў. Карупцыя - гэта калі функцыянер сам адвольна бярэ, дзе хоча і калі хоча. Я ўжо казаў [карацей, калі хабар дае асабісты сябар Пуціна - Дзерыпаска - гэта не карупцыя (па Дзерыпаску)... - Рэд.].

- Яшчэ пытаньне. Ця ня будзеце Вы займацца зьменай кіраўнікоў рэспублік Сярэдняй Азіі? Многіх зь іх папракаюць ва ўзурпацыі ўлады, у таталітарнасьці рэжымаў?

- Узурпацыя, таталітарнасьць - гэта ўсяго толькі ад нізкага прафесіяналізму кіраўнікоў каманд, адсюль і такія абвінавачваньні. Слабы паблісіці дзяржавы.

Я паўтаруся і ўдакладню для таго, каб была зразумелай тэхналогія кіраваньня грамадствам - любым грамадствам. Група людзей, якія ажыцьцяўляюць ўладу, скажам, у дзяржаве, прымае рашэньне аб форме гэтай улады. Зараз, напрыклад, гэта форма дэмакратыя, калі шырокая публіка перакананая, што імі кіруюць тыя, каго яны выбралі ў кабінках для галасаваньня. У нейкай ступені так яно і ёсьць.

Пасьля першага рашэньня носьбіты сапраўднай ўлады прымаюць рашэньне - хто будзе на чале структуры кіраваньня: адзін зь іх ці хто-небудзь наёмны. У Расеі, напрыклад, наёмны мэнэджар. Відавочна, што сам Пуцін - не бізнэсмэн.

Пасьля гэтага прынятыя рашэньні фармалізуюцца і рэалізуюцца.

Пра лідэраў сярэднеазіяцкіх рэспублік - працуем зь імі. Наўпрост на палітычны працэс у сумежных дзяржавах мы ўплываць ня будзем. Мы ўжо навучыліся у ЗША правільным паводзінам, і нават палепшылі іх тэхналогію.

Дарэчы, чамусьці памылкова лічаць, што Расея хацела навязаць Украіне Віктара Януковіча ў якасьці прэзідэнта. Мы, вядома, фінансуем яго, але зусім ня з мэтай навязваньня Украіне. Мы шукаем ў рэспубліцы адэкватных мэнэджэраў, і Януковіч - толькі адзін з магчымых кандыдатаў.

Там зусім іншая сітуацыя. Мы ўбачылі, што ў сумежнай нам тэрыторыі цалкам адсутнічаюць як людзі эфектыўнай бізнэс-эліты, так і таленавітыя кіраўнікі дзяржапарату. Там ўсіх трэба вучыць. І мы прынялі рашэньне - не кідаць жа гэты кавалак сушы. Пасьля гэтага мы пачалі экспарт у рэспубліку «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» - «свабоды слова», «плюралізму», «свабоды грамадскіх аб’яднаньняў», ну, і гэтак далей. Тая самая амерыканская тэхналогія, палепшаная. Усе балаболкі, накшталт Савіка Шустэра, Сярожы Дарэнкі - усе цяпер там. І так будзе да таго часу, пакуль нашы інтарэсы не дасягнуць ступені эфектыўнага кіраваньня дзяржавай Украіна, а інтарэсы нашы там вельмі вялікія. Юшчанка трошкі заблукаў - ён палічыў, што краінай можна кіраваць з майдана, з дапамогай апрацаваных ліберальнымі й нацыяналістычнымі ідэямі студэнтаў. Ён памыляецца, гэта ж відавочна для прафесіянала.

Мы пакажам усім яго памылкі. Вы ўжо назіралі разгубленасьць Юшчанкі ў расейска-ўкраінскай газавай вайне. Далей - больш.

І так будзе ўсюды, дзе мы будзем бачыць неканструктыўнае стаўленьне да нашых інтарэсаў. Год - два - тры экспарту «еўрапейскіх стандартаў», «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» - і ўлада там будзе прыведзена ў адэкватны стан. Пасьля гэтага застанецца толькі падабраць кіраўнікоў.

- А як жа ў Грузіі? Саакашвілі? Як будзе там?

- Такія людзі, з такой станоўчай энэргіяй, як Міхаіл Саакашвілі, нам бы вельмі спатрэбілася. Я гатовы быў бы забясьпечыць яго асабісты даход разы ў два-тры вышэй, чым ён атрымлівае сам з усёй Грузіі. Вельмі шкада, але ён сам хоча быць бізнэсмэнам і крыху не ўсьведамляе, што маштаб Грузіі вельмі малы. Таму наўрад ці ён пагодзіцца на супрацоўніцтва.

- А як быць з сацыяльнымі ўзрушэньнямі ў Грузіі?

- Сацыяльныя праблемы ў бізнэсе - справа звычайная. Трэба ўмець працаваць зь дзяржапаратам і палітычнымі структурамі - і ўсё можна вырашыць. У нас ёсьць вельмі добры досьвед вырашэньня такіх праблем у розных рэгіёнах, асабліва цікава атрымалася ў горадзе Ачынску.

- А што там адбылося?

- Адзін прафсаюзны лідар пайшоў супраць правілаў, і стаў нас шантажаваць - спрабаваў адняць гліназёмны камбінат, падняць працоўны рух, журналістаў, ну, і ўсё такое іншае. Цана пытаньня ад прафсаюза - каля 4 мільёнаў даляраў. Для мяне цана пытаньня - кошт камбіната. Каля 1,5 мільярда. Плаціць мы, вядома ж, ня сталі. Гэты бедалага, Смаленцаў, не ўлічыў, што Ачынск - вельмі крымінальны горад. Мы ўсяго толькі зьнялі з прафсаюзьніка ўсю абарону дзяржавы на некаторы час. І чаму ўлада павінна абараняць тых, хто супраць яе? І вось крымінал даведаўся пра 4 мільёны. Пачаліся акцыі. Збаяўся прафсаюзьнік, пачаў бегаць ад бандытаў, і актывісты яго пахаваліся. Праз нейкі час пайшоў купацца на сажалку, а сэрцайка ад стрэсу не вытрымала - патануў. Выйшла сьмешна…

Труп знайшлі. Сабраўся прафсаюзны актыў - крыкі, чаму ў трупа ўся галава і шыя ззаду нібыта суцэльнай крывападцёк, пазногці на руках сарваныя - няўжо катавалі і забілі яго. Працаваў судмедэксперт, я сам прасіў Уладзіміра Васільевіча Усьцінава, генпракурора, пракантраляваць… Вынік вельмі прафесійным атрымаўся, яго данеслі да публікі. Чалавек плыў, сажалка даволі вялікая, метраў сорак. Глыбіня метры два. Вецер дуў, хваля вялікая. Сэрца не вытрымала ў прафсаюзьніка. Ён задыхаўся, але яшчэ карабкаўся па беразе, пазногці зрываў. А калі страціў сілы - яго хваляй біла аб прыбярэжны камень, галавой і патыліцай. Адсюль гематома на трупе, а не ад бандыцкіх катаваньняў. Усялякія грамадскія дзеячы шумелі, абвінавачвалі нас, тры разы крымінальную справу ўзбуджалі - вынік той жа. Памёр ад прыступу.

Цяпер няма ў нас праблем у Ачынску. Камбінат наш. Журналісты і прафсаюзьнікі пераехалі ў іншыя гарады, зьбеглі.

Так што ня варта даводзіць справу да масавых беспарадкаў, трэба дзейнічаць з апярэджаньнем. Прафесійна працаваць трэба.

- А як Вы працуеце ў галіне «паблік рылейшынз» ад Русала?

- У нас добрая прафесійная каманда. І ня толькі ад Русала, ад Базэл таксама. Вядома, яшчэ нямала ў Расеі людзей, хто хацеў бы крыху сапсаваць нашу рэпутацыю. Зьвесьці рахункі за тое, што мы працуем больш пасьпяхова. Нядаўна, напрыклад, высьветлілі, што шэраг супрацоўнікаў сьпецслужбаў мелі фінансаваньне ад міжнародных крымінальных колаў, заказ - «адціснуць» у нас грошы. Цяпер разьбіраемся з гэтым, вылічым хутка ўсіх «пярэваратняў».

- Дарэчы, улічваючы Вашы блізкія стасункі з прэзідэнтам Расеі Уладзімірам Пуціным. Як Вы будуеце працу наогул зь сілавікамі, з выхадцамі са сьпецслужбаў?

- Звычайна. Калі кругагляд чалавека дазваляе - даем яму працу з адпаведным узроўнем кампетэнцыі. У савецкага КГБ былі выдатныя напрацоўкі па падтрыманьні палітычнай і сацыяльнай стабільнасьці.

- А Захад не спалохаецца выкарыстаньня лагераў, псіхіятрычных лякарняў, калі раптам такое будзе?

- Новыя піяр-тэхналогіі дазваляюць дзейнічаць з апярэджаньнем, пазьбягаючы непатрэбных скандалаў. Захад ужо праглынуў кітайскі Цяньаньмэнь, укладвае ў стабільную КНР немалыя сродкі. Праглыне і новы парадак у Расеі [што-што, але гэта дакладна так... - Рэд.].

- У сьпецслужбаў ня ўзьнікне жаданьне ўзяць уладу пад кантроль?

- Мы бярэм ў структуры кіраваньня толькі тых выхадцаў з сілавых структур, якія разумеюць прыярытэтнасьць фінансавых механізмаў улады. Гэта значыць - прызнаюць наша лідэрства. Калі ж былы ГБ-шнік, нават зь вялікім досьведам, ня мае кругагляду і не разумее, што ён павінен верна служыць рэальнай расейскай уладзе - шанцы яго нулявыя. А ўвогуле, людзі, якія ўмеюць выбудаваць тэхналогію нашага кантролю над грамадствам, нам вельмі патрэбныя.

- Цікава, а як Вы лічыце, якая роля апазіцыі ў структуры ўлады? Ці патрэбная яна ўвогуле?

- Патрэбна абавязкова. Інакш тэхналогія кіраваньня масамі становіцца непаўнавартаснай. У Расеі, напрыклад, нам удалося сфармаваць немаргінальныя апазіцыйныя групы, і добра імі кіраваць. Функцыянеры іх цалкам нашыя, і добра аплачваюцца намі. Існуюць і маргінальныя групы - зь імі мы таксама працуем. Далі - адабралі, і гэтак далей.

- Гэта, калі не сакрэт, Рагозін з «Родінай», і КПРФ Зюганава-Сямігіна?

- Вы самі ўсё ведаеце.

Такая тэхналогія на сёньня выкарыстоўваецца ў большасьці багатых краін Захаду. У Амерыцы, праўда, існуе дзве магутныя эліты, якія маюць нешта накшталт дамовы пра чаргаваньне ўлады, зьнешне гэта выглядае, як наяўнасьць некіруемай апазіцыі, але гэта ня так. Гэта зьява ўнікальная, і забясьпечана яна функцыяй ЗША як сусветнага эмісійнага цэнтру. Дарэчы, у гэтым схаваны пачатак канца ЗША, і мы ў працэсе «заканчэньня сусветнага гегеманізму» так ці інакш паўдзельнічаем. Без ўжываньня ўсялякіх ядзерных ракет.

- Як Вы лічыце, якая роля Грамадскай палаты, якую нядаўна стварылі па ініцыятыве прэзідэнта Пуціна? Ці сапраўды гэта дапаможа чысьціць дзяржапарат у Расеі?

- Вядома. Гэта выдатнае паблісіці дзяржавы. Праўда, там некаторы час будуць адсейвацца неадэкватныя людзі. Тыя, хто застануцца, будуць разумець - сюды ісьці можна, сюды - нельга. Вось пачысьціць генералітэт арміі - трэба. Калі ласка: адразу ўзнікае гучная справа па дзедаўшчыне. Грамадская палата тут як тут. Генералы ня здрыгануцца нават. І такім чынам далей.

- А дарэчы, як, Вы лічыце, можна ставіцца да таленавітых людзей увогуле? Як іх выкарыстоўвае Ваша сістэма ўлады?

- Вельмі проста. Адразу і назаўсёды купіць. Альбо, калі зьдзелка не адбылася - зьнішчыць [і адкуль нам вядомы такі падыход? дзе мы яго ўжо сустракалі?.. - Рэд.].

- Што, фізічна зьнішчыць?

- Ну, што Вы, гэта цяпер нямодна. Звычайная ў гэтым выпадку наша тэхналогія - зьнішчэньне маральнае [толькі што бало апавяданьне і пра фізічнае зьнішчэньне. -Рэд.]. Я ўжо распавёў Вам, для чаго выкарыстоўваюцца у нас паслухмяныя былыя спецы з КГБ ды іншых сьпецслужбаў. Маральна зьнішчаны супернік даказвае нашу сілу і нашы неабмежаваныя магчымасьці. Такой бядняга чым гучней крычыць, просіць аб дапамозе - тым лепш. Ён крычыць - а яму рукі ніхто не падае [у касмапалітызаваным грамадстве гэта менавіта так і выглядае; таму ліберасты спачатку актыўна займаюцца касмапапітызацыяй. - Рэд. ]. І становіцца ён сьмешным. Астатнія ж ськемліваюць - ці варта ісьці супраць нас, ці не. Вунь, Юшчанка паступова становіцца сьмешным. Асабліва пасьля таго, як мы дамовіліся з Юліяй Цімашэнка. Яна, дарэчы, цалкам адэкватны і прафесійны палітык, дапамагала нам на Мікалаеўскім гліназёмным камбінаце. Цяпер Юшчанка нічога не застаецца рабіць, як раз’язджаць па Еўропе і прасіць аб падтрымцы. Вынік яго намаганьняў проста сьмешны - перад намі лісьлівяць зь Еўропы, і з кожным днём усё больш. Прыйдзе час - усе цікавыя фабрыкі, увесь транспарт Украіны будзе наш. Гэта дакладна. Вось так робіцца гульня.

- Жорсткая у вас пазіцыя.

- Жорсткая гульня - цьвёрдая пазіцыя. Інакш нельга.

- Яшчэ крыху аб эканоміцы. Скажыце, рублёвая зона - гэта рэальна для СНД?

- Вядома. У даляра цяпер вялікія праблемы. Нам паніжаць яго ніяк нельга, а напаўненьня няма, ліміты эмісіі каласальна перавышаны. Еўра непаўнавартасны, бо Еўразвяз ня можа гуляць на эмісіі так, як гэта робіць ЗША са сваёй рэзервовай сістэмай. Так што ўнутры СНД нам патрэбны рубель. З адной агаворкай - у рублёвую зону будуць дапускацца тыя, хто мае канструктыўную ўладу.

- Ці можаце прывесьці прыклад такога падыходу?

- Вядома. Арменія. Там прадпрыемствы пераходзяць у нашу ўласнасьць, і добрыя гарантыі для бізнэсу. Структура ўлады добра фарміруецца па гэтай прычыне.

- Ці можна рэзюмаваць, што ў нашых азіяцкіх рэспублік добрыя шанцы на прыцягненьне расейскага бізнэсу?

- Можна.

- Дзякуй за цікавае інтэрвю. Сапраўдная эксклюзіўная інфармацыя.

- Прашу Вас - гэта ўсё менавіта для вашага VIP-бюлетэня. Ня варта трансляваць гэта ў газеты або ў Інтэрнэт. Для іх будуць дарэчнымі іншыя пытаньні і адказы.

- Абяцаем. Нашы падпісчыкі - людзі вядомыя, і ўсе занадта добра разумеюць пытаньні улады і бізнесу. Думаю, яны будуць ўдзячныя Вам за адкрытасць.

- Усяго добрага.

- - -

Пасьля гэтага інтэрвю было шмат шуму ваакол пытаньня: ці сапраўды А.Дзерыпаска яго даваў?

Так, даваў! І гэта пацьверджана зь некалькіх дакладных крыніц.

Прэс-служба БАЗЭЛ выступіла з заявай-аспрэчаньнем. Прычым, тое-сёе з заявы, нягледзячы на відавочнае падступства, зьяўляецца праўдай. А менавіта «… прэс-служба «Базавага элемента» заяўляе, што А.У.Дзерыпаска не праводзіў ніякіх інтэрвю са сродкамі масавай інфармацыі».

Сапраўды, бюлетэнь «Час Еўразіі», які выдаваўся грамадскім міжнародным фондам, не зьяўляецца сродкам масавай інфармацыі. Узначальваў рэдакцыю бюлетэня Мікалай Казыкбекавіч Асмолаў, эканаміст.

Адразу пасьля ўцечкі матэрыялаў інтэрвю ў сусветную сетку Інтэрнэт фонд быў расфармаваны, рэдакцыя бюлетэня распушчаная. Прадстаўнік рэдакцыі, які пажадаў застацца невядомым, паведаміў, што Мікалай Асмолаў пазьбягае ўсялякіх кантактаў. «Нашай віны ў гэтай публікацыі няма, проста ва Ўкраіну ішло шэсьць асобнікаў бюлетэню. Там інтэрвю і змаглі перадрукаваць. Тэкст поўны, але надрукаваны з некаторымі памылкамі, якіх няма ў арыгінале».

Гэтая ж крыніца паведаміла, што ў Асмолава ёсьць завізіраваны тэкст інтэрвю, аднак ён ня мае жаданьня надаць гэтаму галоснасьць. «Мікалай нечага вельмі моцна баіцца, і мы ня маем права патрабаваць ад яго гераізму. Хаця пасьля сустрэчы з Алегам Уладзіміравічам ён прыйшоў вельмі натхнёны. Сустрэча адбылася пасьля таго, як прэзідэнт Расеі Пуцін дамовіўся аб перадачы таджыкскага алюмініевага завода Алегу Дзерыпаску - наўзамен за сьпісаньне доўгу Таджыкістана Расіі. Мікалай распавёў, што Дзерыпаска быў у вялікім ўзбуджэньні, хваліў Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна за дапамогу ў вырашэньні пытаньня аб алюмініевым заводзе ў лонданскім судзе. Бізнэсмэн даў выключна важную інфармацыю - што Расея мае намер зайсьці ў Сярэднюю Азію канчаткова. Наша публікацыя мела адзіную мэту - паведаміць пра гэта падпісчыкам».

Крыніца з горыччу дадае: «… з намі абышліся несправядліва. Мікалай, вядома, дарэмна абяцаў нераспаўсюджаньня ад імя падпісчыкаў, ён проста баяўся, што Дзерыпаска не ўзгадніць тэкст інтэрвю».

Ва ўсіх артыкулах, выстаўленых за апошнія два тыдні на нашым сайце і прысьвечаных аналізу расейскай грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, гэтая рэчаіснасьць апісваецца з розных пазіцый. Замежныя аўтары (Райтшустэр, Кэмерон) выказваюць свае расчараваньні з нагоды адсутнасьці ліберальных зьмен у Расеі, правалу сваіх спадзяваньняў на Мядзьведзева (аказвацца, усё ж спадзяваліся…). Расейскія праваабаронцы і лібералы (Бонэр, Букоўскі, Арлоў, Іларыёнаў, Каспараў, Навадворская, Кавалёў ды іншыя) паказваюць, наколькі здэградаваў імперскі рэжым у сваёй злачыннай сутнасьці й мягка намякаюць, што гэта адбылося не без патуральніцтва з боку краін “цывілізаванага дэмакратычнага” Захаду… Малады кіна-дакументаліст Сідзельнікаў, ведаючы, што галоўны вораг нармальнага жыцьця людзей у Расеі - расейская бюракратыя, яшчэ спадзяецца знайсьці рэцэпт, каб сітуацыю выправіць. Затое больш дасьведчаны і глыбокі Стругацкі тлумачыць, што вяртаньне ў застойна-агрэсіўны “савок” - гэта ўсур’ёз і надоўга.

Для прагнозу магчымых зьмен (больш ці менш рэвалюцыйных) спадар Несьцераў прапануе зьвяртаць увагу на ўзаемадачыненьні паміж палітычнай ды эканамічнай “элітамі” й на крыніцы фінансаваньня магчымай рэвалюцыі. Гэты падыход сапраўды дае грунт для аналізу (і… з большага песімістычнай высновы), але выглядае некрафільным, “бясполым”, бо ня ўлічвае нацыянальны чыньнік і не падказвае кірунак персьпектыўных зьмен. Выдатнае абагульненьне гісторыі Расеі дае нацыянал-дэмакрат Аляксей Шырапаеў. Ён выкрывае механізмы яе імперскай зацыкленасьці й прапануе выйсьце ў выглядзе пераходу да сапраўды федэратыўнай арганізацыі гэтага застарэлага крывава-недарэчнага геапалітычнага монстра (праўда, раней Шырапаеў адкрыта выступаў за падзел Расеі на нацыянальныя дзяржавы з абавязковым выдзяленьнем зь яе нацыянальна-рускага Залесься). І толькі радыкальны ліберал Барыс Стамахін, памылкова скідаючы віну за ўсё расейскае зло на людскае “быдла”, заклікае лічыць фальшывай любую апазіцыю, якая не адмаўляе існаваньне самой расейскай імперскай дзяржавы.

Мы, у рэдакцыі, таксама стала сочым за падзеямі ў Расеі (што зразумела - лёс беларускага народу, як і раней, моцна залежыць ад таго, што там адбываецца) й мусім сказаць, што ў адзначаных матэрыялах адлюстравана многае, але далёка ня ўсё, што варта ведаць пра форму ды зьмест актуальнай расейскай сітуацыі.

У прыватнасьці, мы лічым патрэбным яшчэ раз зьвярнуць увагу на наступнае…

1.

Зачэпленыя больш года таму тым фактам, што Лу-ка прымушае беларускі народ адзначаць 7 лістапада як агульнадзяржаўнае сьвята, мы вырашылі прааналізаваць гэтую падзею “з чыстага ліста”, папярэдне адкінуўшы вядомыя прапагандысцкія міфы, складзеныя вакол яе. Той вынік, які мы атрымалі, стаў для нас адкрыцьцём. Аказалася, што ў 1917 годзе ў расейскай імперыі адбылася ніякая не “Вялікая кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя”, а… бальшавіцка-сіянісцкі пераварот, якому папярэднічала бальшавіцка-сіянісцкая змова. Пазьней на тэрыторыі былой імперыі адбыўся масавы бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, які меў усе прыкметы масавага генацыду - народы вынішчаліся мільёнамі (паводле Зянона Пазьняка, з 1919 па 1953 гады бальшавікі-русіфікатары ў тым ліку забілі больш за 2 мільёны беларусаў)! Прычым, найперш вынішчаліся лепшыя!

Серыя матэрыялаў, у якіх прыведзены адпаведныя факты й іх аналіз, мае агульную назву “Каго ўзвышае цяперская ўлада”. Усім нашым чытачам, хто іх не чытаў, раім прачытаць (пачатак тут: nashaziamlia.org/2008/11/05/1587/#more-1587, заключэньне тут: nashaziamlia.org/2008/11/25/1606). Для тых, хто ня здолее ці палянуецца прачытаць-перачытаць гэтую серыю, каротка нагадаем сутнасьць.

За аснову мы ўзялі ўсім вядомы ФАКТ масавага генацыду народаў у час г.зв. ТЭРОРУ, арганізаванага і зьдзейсьненага бальшавікамі на тэрыторыі былой расейскай імперыі пасьля 1917 года. Гэта было гіганцкае ЗЛАЧЫНСТВА!

У сувязі зь ім і пасьля яго пры любой прыстойнай уладзе павінна адбыцца рассьледаваньне з мэтай раскрыцьця маштабу, тэхналогіі злачынства, ЯГО МАТЫВАЎ, а таксама абавязкова павінны быць выяўлены і названы выканаўцы ды заказчыкі. Прычым, у любым крыміналістычным рассьледаваньні (дый ня толькі крыміналістычным - такім, напрыклад, як халакост) галоўнае - гэта выявіць ініцыятараў-заказчыкаў! (мы паўтараем агульнавядомыя рэчы, аднак у дадзеным выпадку іх неабходна яшчэ раз адмыслова агаварыць).

Аднак, як вядома, усе заказчыкі злачынстваў заўсёды старанна хаваюцца. Асабліва, калі маштаб злачынства грандыёзны. Генацыд народаў, які вымяраецца дзясяткамі мільёнаў чалавек (!!!), якраз належыць да такіх. Гэта азначае, што галоўныя злачынцы - заказчыкі бальшавіцкага тэрору першай паловы ХХ стагоддзя - самі ніколі не аб’явяць сябе, ніколі не раскрыюць свае матывы, ніколі не пакаюцца!.. Выяўляць іх й іхныя мэты мусяць іншыя, на падставе ўскосных прыкметаў.

А як можна выявіць нейкі аб’ект і апісаць яго ўласьцівасьці, калі той ніколі не аб’явіць сябе, калі яго немагчыма нават убачыць?

У такіх варунках гэта можна зрабіць толькі па ўзьдзеяньні аб’екта на асяроддзе. Там можна знайсьці й доказы існаваньня аб’екта і па пэўных прыкметах вылічыць яго ўласьцівасьці.

Для лепшага разуменьня сітуацыі прывядзем вобраз-аналаг.

Адным з найбольш таямнічых аб’ектаў, якія існуюць у Сусьвеце, зьяўляюцца чорныя дзіркі. Іх “таямнічасьць” абумоўлена тым, што зь іх ня могуць вырвацца нават фатоны. Таму іх немагчыма ўбачыць. Лічыцца, што чорныя дзіркі з-за надзвычай вялікай масы і гравітацыйнай сілы фармуюць галактыкі. Таму ў цэнтры кожнай галактыкі, у т.л. і нашай, павінна знаходзіцца чорная дзірка.

А як яе ўбачыць на фоне чорнага неба, калі яна ня сьвеціцца?

Навукоўцы навялі свае тэлескопы на той участак неба, дзе за касьмічным пылам, як яны разьлічылі, павінен быць цэнтар нашай галактыкі Малочны шлях, і пачалі ў інфрачырвоным дыяпазоне (праз пыл) фатаграфаваць гэты кавалак неба праз пэўныя інтэрвалы часу. Затым яны накладалі здымкі адзін на адзін і ўбачылі (гл. сьхему ўверсе), што абсалютная большасьць зорак засталася на сваіх месцах, але некаторыя - перамясьціліся. Прычым, так, што іх перамяшчэньне можна інтэрпрэтаваць, як палёт вакол нейкага аб’екта, які мае гіганцкую масу і, адпаведна, такую ж сілу гравітацыйнага прыцягненьня. Такім аб’ектам, разьмешчаным ў цэнтры нашай Галактыкі, можа быць толькі чорная дзірка. Так яна была адкрыта і вылічаны яе параметры…

Аналагічна пададзенаму, па шэрагу ўскосных прыкмет - нацыянальным складзе кадраў (на 80-100% габрэйскіх), заакіянскіх крыніцах фінансаваньня (Уол-Стрыт), колах замежнай палітычнай падтрымкі (прэзідэнт ЗША В.Вілсан, залежны ад Уол-Стрыт), нацэленасьці на зьнішчэньне нацыянальных элітаў і найбольш перадавых сацыяльных пластоў, штучнай ідэалогіі (камуністычная ўтопія) й абсалюна таталітарных механізмах рэалізацыі ўлады - мы адкрылі, што масавы тэрор пасьля кастрычніка 1917 года, як і сам бальшавіцкі пераварот, быў арганізаваны… глабалісцкай сіянакратыяй. Менавіта яна аказалася самай буйной “чорнай дзіркай” гісторыі чалавецтва апошняга ХХ-га стагоддзя.

Напэўна, шмат для каго гэта ня стала навіной. Для нас стала, бо мала дзе можна знайсьці зьвесткі пра глабальную сіянісцкую “чорную дзірку”. На яе пошук трэба адмыслова наводзіць свае ідэалагічныя “тэлескопы”.

Прайшоў год. Што істотна новага зьявілася ў дадзенай тэме за гэты час?

Амаль нічога, калі не лічыць, што спадар Аляксандраў паінфармаваў нас (гл. http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999), што сіяністы ЗША прымусілі Кангрэс лічыць актам “антысемітызму” шэраг сьцьверджаньняў, за якія Дзярждэп ЗША павінен пачаць перасьлед. Сярод іх і такое, што “габрэі ды іхныя правадыры наладзілі бальшавіцкую рэвалюцыю ў Расеі“.

Ну, па-першае, такое “рашэньне” ёсьць дадатковым пацьвержаньнем правільнасьці нашых ранейшых высноваў па прынцыпе “на злодзею і шапка гарыць”. Па-другое, яно ёсьць сьведчаньнем, што сёньняшні Вашынгтон - гэта ня столькі сталіца ЗША, колькі вялікага сіянісцкага Ізралію. Па-трэцяе, нас гэтае рашэньне амерыканскага Кангрэсу ніяк не датычыць, бо мы заяўляем не пра віну габрэяў у тэроры 1920-30-х на тэрыторыі былой расейскай імперыі, а пра віну сіяністаў. Яшчэ больш дакладна - сіянакратыі…

Аднак цяпер большую ўвагу мы хочам зьвярнуць на іншае. Больш за год мы ціха спадзяваліся, што закранутай намі тэмай зацікавяцца тыя, хто дасьледуе бальшавіцкія рэпрэсіі. Хаця б у Беларусі, хаця б тая група ў Менску, якая непасрэдна гэтым займаецца. Мы туды нават пару разоў перадавалі сігналы.

Які вынік?

Нулявы. Поўная цішыня… Атрымліваецца, што нават самыя мужныя людзі робяць выгляд, што ім усё гэта нецікава ці незразумела…

З нагоды і ў якасьці аргументу зьвяртаем увагу: прадстаўнікі Ізраілю, розныя габрэйскія арганізацыі й сёньня працягваюць шукаць ваенных злачынцаў, вінаватых у халакосьце, тлумачачы сваю дзейнасьць неабходнасьцю адплаты (рус. возмездие). У імя справядлівасьці…

Выдатна. Мы заклікаем да таго ж!.. Але чамусьці аднаўленьне справядлівасьці ў адносінах да нашага беларуска-літвінскага народу ды іншых народаў былой расейскай імперыі, якія спазналі бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, усё ніяк не наступіць. Незапатрабаваная адплата па-ранейшаму працягвае чакаць свайго часу…

2.

Між тым, пытаньне, што ж па сваёй сутнасьці адбылося ў Расеі ў 1917 годзе і ХТО быў галоўным ініцытарам-заказчыкам тых трагічных падзей, мае ня толькі маральнае і юрыдычнае значэньне ці гістарычны інтарэс (у сэнсе аднаўленьня гістарычнай праўды). Яно мае найвышэйшую актуальнасьць і ў наш час.

Справа ў тым, што пасьля рэвалюцыі 1917-га расейская імперыякратыя істотна зьмяніла свой асабовы склад і характар. Цяпер у яе склад уваходзіла значная доля асоб, апанаваных сіянісцкай ідэалогіяй (пачынаючы ад Троцкага, сіянісцкія погляды якога былі выдатна паказаны, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999).

Сітуцыя практычна не зьмянілася ні пасьля першых 1950-х гадоў, ні пасьля 1991 года. Мы па-ранейшаму на сваіх тэлеэкранах бачым у якасьці каметатараў, артыстаў, вядучых розных праграм і г.д. у значнай колькасьці людзей са сьпецыфічным выглядам і поглядамі (некаторыя так і кажуць пра зьяву тэльавівдзеньня…).

Сярод палітычных дзеячаў, блізкіх да ўлады, мільгацяць мітрафанавы, гайдары, яўлінскія, чубайсы, нямцовы і г.д. Многія, калі ня большасьць зь іх, гэта ўнукі былых бальшавіцкіх камісараў й іхных жонак. Ім па-ранейшаму належыць (перададзена) значная частка палітычнай улады ў Расеі.

Сярод тых, хто злачынна захапіў у сваю прыватную ўласнасьць гіганцкія багацьці, якія ў норме павінны належаць народам Расеі, й каго цяпер завуць алігархамі, мы зноў бачым характэрныя твары і прозьвішчы…

Пасьля прыходу Пуціна ва ўладу многія з найбольш амбітных алігархаў-габрэяў былі адсунутыя ад Крамля - хто за мяжу (Беразоўскі, Гусінскі, Неўзлін), хто за краты (Хадаркоўскі). Гэта так. Але ня ўсе. Большасьць з гэтых алігархаў захавалі свой палітычны і эканамічны статус, а то і падвысілі яго (найбольш вядомыя - Дзерыпаска, Абрамовіч).

“Для чаго мы так падрабязна паўтараем агульнавядомыя рэчы?” - можа запытацца некаторы чытач. Справа ў тым, што мы хочам запрапанаваць метад аналізу і прагнозу сітуацыі ў Расеі, аналагічны пададзенаму спадаром Несьцеравым, але заснаваны на прынцыпова іншым падыходзе. Несьцераў прапануе грунтавацца на супярэчнасьцях паміж палітычнай ды эканамічнай “элітамі”. І ў цэлым у яго атрымліваецца, што хутчэй за ўсё ў бліжэйшыя гады рэвалюцыйных зьмен у Расеі не адбудзецца.

Мы ж лічым, што расейскую імперыякратыю варта дзяліць не па прынцыпе большай далучанасьці да эканамічнай ці палітычнай улады, а па… нацыянальнай прыкмеце. І ў нас атрымліваецца адваротнае, што мы будзем сьведкамі істотных палітычных землятрусаў у Расеі, калі не ў бліжэйшыя месяцы, дык у бліжэйшыя год, два, тры.

У 1917 годзе класічная расейская імперская бюракратыя была заменена ў асноўным бальшавіцка-сіянісцкай. Пазьней з-за дэмаграфічных абставін, неабходнасьці вяртаньня царскіх сьпецоў, некалькіх “партыйных набораў” яна стала гібрыднай у нацыянальным сэнсе - маскальска-габрэйскай. Цяперашнія ўладары Расеі - нашчадкі гэтай гібрыднай формы расейскай імперыякратыі савецкіх часоў - маюць той жа камбінаваны нацыянальны склад. Але вось у чым справа: тыя, хто ў цяперашняй расейскай імперыякратыі маюць габрэйскія карані, чамусьці пагалоўна выступаюць за тое, каб Расея была пераўтворана ў “ліберальную імперыю”, пазбаўленую любых нацыянальных рыс (у т.л.элементаў рускасьці) - нечым накшталт сёньняшніх ЗША (а Масква, на іх думку, відаць, павінна стаць чацьвёртай сталіцай “Вялікага сіянісцкага Ізраілю”; пасьля Тэль-Авіва, Вашынгтона, Бруселя). Зьвярніце ўвагу, большасьць нашчадкаў былых бальшавікоў-камісараў на сёньня цалкам памянялі сваю ідэалагічную (адносна дзедаўскай) арыентацыю. Цяпер яны не камуністы, а іх альтэрнатыва - лібералы (параўнайце погляды, Андропава (дзед) і Мітрафанава (унук), Молатава (дзед) і Ніканава (унук), Аркадзя Гайдара (дзед) і Ягора Гайдара (унук)). Гэта шмат пра што кажа, але найгалоўнае для нас, што гэта сьведчаньне падпарадкаванасьці сёньняшніх расейскіх “лібералаў” адзінаму цэнтру, верагодна, таму самаму, якому былі падпарадкаваны й іх дзяды…

У сваю чаргу, другая палова цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая складаецца пераважна з расейцаў-маскалёў, не жадае такіх пераўтварэньняў. Па-першае, прадстаўнікі гэтай часткі сёньняшняй расейскай імперыякратыі разумеюць, што ў цалкам “ліберальнай” Расеі ім ня будзе месца - выкарыстаньне грошай для дасягненьня палітычных мэт - ня іх канёк. Па-другое, яны не жадаюць губляць сваёй “рускасьці” й “рускасьці” Расеі. Бо гэта дае ім й іх нашчадкам дадатковыя гарантыі на будучыню. Нарэшце, маскалі-імперцы памятаюць пра “дасягненьні СССР” і бачаць прыклад Кітая, які сёньня таксама актыўна разьвіваецца пад кіраўніцтвам сваёй імперскай тэрытарыяльнай бюракратыі. І гэта ня можа іх не натхняць…

Адсюль можна меркаваць, што асноўныя супярэчнасьці, якія разьвіваюцца ў сёньняшняй Расеі, вызначаючы яе бліжэйшы лёс, датычаць ня столькі супрацьстаяньня паміж эканамічнай і палітычнай “элітамі”, колькі супрацьстаяньня паміж сіянісцка-ліберальнымі й маскальска-тэрытарыяльнымі часткамі расейскай імперыякратыі. Першая частка (як паказана на сьхеме ўнізе) імкнецца пераўтварыць Расею у ліберастычную імперыю (накшталт ЗША), а другая - вярнуць яе ў стан класічнай тэрыятарыяльнай імперыі (накшталт СССР ці цяпершняга Кітая).

Пакуль адзінства імперыякратыі забясьпечвае фактычна толькі В.Пуцін.  Аднак супярэчнасьці паміж названымі часткамі расейскай імперыякратыі цяпер хутка эскалуюцца (напрыклад, адныя хваляць і шануюць Сталіна, другія яго ганяць і праклінаюць…). Акрамя таго, прадстаўнікі абедзьвюх груп пачынаюць актыўна нападаць на Пукіна і капаць пад яго. Той лавіруе - спрабуючы падмасьліць то адной групе, то другой. Напэўна, так доўга працягвацца ня можа. І вельмі верагодна, што хутка мы будзем сьведкамі істотных кадравых зьмен у шэрагах палітычнай “эліты” расейскай імперыі, а за імі й істотных зьмен у сьферы ідэалогіі ды тыктанічных зрухаў у палітыцы.

Ці ёсьць шанц для адзінага прагрэсіўнага ходу падзей пасьля магчымага расейскай землятрусу (маецца на ўвазе развал Расеі на нацыянальныя дзяржавы ці пераўтварэньня яе ў сапраўдную канфедэрацыю нацыянальных рэспублік; пазначаны на сьхеме лічбай 3) - таго адзіна нармальнага выніку, да якога заклікаюць, напрыклад, Шырапаеў, Хамякоў (ды й мы таксама)?

Шанц ёсьць, але ён пакуль вельмі невялікі.

Найбольш верагодным нам падаецца вынік, пазначаны на сьхеме лічбай 1. Расеі яшчэ прыйдзецца паваляцца ў ліберастычным брудзе, каб яе народы дасьпелі да вострага жаданьня мець уласныя дзяржавы…

Далей у дадзенай серыі мы плануем выставіць матэрыялы, якія праілюструюць пададзенае намі бачаньне і наш прагноз.

Дзякуючы падказцы аднаго з нашых чытачоў, выстаўляем важную заяву Усеўкраінскага аб’яднаньня “Свабода” з нагоды вартага жалю рашэньня Еўрапарламенту. Раім нашым чытачам зьвярнуць увагу, наколькі блізкім ёсьць разуменьне як сёньняшніх, так і гістарычных падзей намі - беларусамі-літвінамі - і сапраўднымі ўкраінскімі дэмакратамі.

Рэдакцыя.

Усеўкраінскае аб’яднаньне “Свабода” выказвае рашучы пратэст супраць ўмяшаньня ліберальных і лявацкіх еўрадэпутатаў ва ўнутраныя справы Ўкраіны і зьняважаньня імі ўкраінскага нацыянальнага героя Сьцяпана Бандэры.

25 лютага 2010 года Еўрапарламент прыняў рэзалюцыю па Ўкраіне, у пункце 19 якой еўрадэпутаты выказваюць шкадаваньне з нагоды наданьня кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сьцяпану Бандэры званьня Героя Украіны і спадзяюцца, што “новае ўкраінскае кіраўніцтва перагледзіць такія рашэньні ў сувязі са сваёй адданасьцю еўрапейскім каштоўнасьцям“.

Пакінем без каментароў трызьненьне аб прыхільнасьці “еўрапейскім каштоўнасьцям” прамаскоўскай Партыі рэгіёнаў і яе кіраўніка Віктара Януковіча. Гэты сумніўны камплімент здольны выклікаць толькі гамерычны рогат.

Усеўкраінскае аб’яднаньне “Свабода” расцэньвае падобную нахабную выхадку касмапалітычных еўрадэпутатаў як праяву брутальнай зьнявагі ўкраінскай нацыі ды прамое ўмяшаньне ва ўнутраныя справы нашай дзяржавы.

Не псеўдаеўрапейскаму ліберальнаму ды лявацкаму Еўрапарламенту ўказваць ўкраінцам, каго прызнаваць Героямі ды як іх ушаноўваць. Нашы Героі вырасталі ў крывавай барацьбе з акупантамі тады, калі так званая “цывілізаваная Еўропа” перад імі сьхілялася. Таму асуджэньне Бандэры - гэта плявок на ўкраінскі нацыянальна-вызвольны рух, які быў антыкаланіяльным па сваёй сутнасьці (у першую чаргу антыкамуністычным ды антынацысцкім), гэта плявок на права ўкраінцаў мець уласную дзяржаву.

Разам з тым украінцы добра памятаюць усе “падарункі”, якія на працягу аднаго толькі ХХ стагоддзя рабіла так званая “цывілізаваная Еўропа”: ад патапленьня ў крыві рукамі Польшчы маладой Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі, здрады Украінскай Народнай Рэспубліцы ў яе вайне зь чалавеканенавісьніцкай Савецкай Расеяй, замоўчваньня Галадамору, пастаяннага гандлю “украінскім пытаньнем” з Масквой - да адкрыта прамаскоўскай пазіцыі сёньняшняга дню, калі так званая Старая Еўропа падтрымлівае Крэмль ў газавай вайне супраць Украіны і прымушае нас адмаўляцца ад уласнай гісторыі й сваіх Герояў.

Характэрна, што ініцыятарамі ўнясеньня ў рэзалюцыю ілжывага і зьдзеклівага параграфа пра Бандэру выступілі дэпутаты ад Нямеччыны ды Польшчы.

Антыўкраінская пазіцыя Нямеччыны тлумачыцца комплексамі нямецкага кіраўніцтва і спробай перакінуць уласную адказнасьць за зьдзейсненыя падчас Другой сусьветнай вайны злачынствы на іншых, у першую чаргу на ўкраінцаў. Таму замест таго, каб моўчкі каяцца за зьдзейсьненыя супраць украінцаў злачынствы, Нямеччына праводзіць блюзьнерскі судовы працэс над невінаватым і ўжо нямоглым пажылым ўкраінцам Іванам Дзем’янюком і прасоўвае антыўкраінскую тэзу ў рэзалюцыю Еўрапарламенту.

Адназначна можна сьцвярджаць, што з Польшчы канчаткова сарваная маска самазваных “адвакатаў Украіны ў Еўропе”. Намаганьні палякаў аббрахаць Бандэру сьведчыць аб спробе схаваць жахлівыя злачынствы супраць украінцаў, якія Польшча рабіла, пачынаючы з XV стагоддзя: палітыка жорсткай паланізацыі, забароны ўсяго ўкраінскага, фізічнага зьнішчэньня ўкраінскіх патрыётаў, этнічных чыстак супраць украінскага цывільнага насельніцтва [як нам, беларусам, усё гэта знаёма! - Рэд.]. Асабліва палякаў раздражняе тое, што Украінская паўстанцкая армія пад сьцягам Сьцяпана Бандэры ў 1943 годзе выйграла распачатую палякамі ў 1918 годзе ўкраіна-польскую вайну - ушчэнт разграміла польскую терарыстычную “Армію краевую” і ўзяла трыюмфальны рэванш за паражэньне 1918-20 гадоў, атрыманае ад палякаў толькі дзякуючы каласальнай ваеннай, палітычнай і эканамічнай дапамозе апошнім з боку Антанты.

Еўрапарламент не ўпершыню праводзіць у дачыненьні Ўкраіны хлусьлівую палітыку па формуле “рэальныя саступкі наўзамен за прывідныя абяцаньні“. 1 студзеня 2010 году ўступіла ў дзеяньне Пагадненьне аб рэадмісіі паміж Украінай і Еўразвязам, згодна зь якім Украіна абавязана стаць агульнаеўрапейскім адстойнікам для нелегальных мігрантаў наўзамен за абяцаньні спрасьціць візавы рэжым. А нядаўна еўрадэпутаты схавалі за аблуднымі фармулёўкамі сваё нежаданьне прызнаваць Галадамор 1932-1933 гадоў генацыдам ўкраінскай нацыі.

Дэструктыўная пазіцыя Еўрапарламенту яшчэ раз даказвае нам, украінцам, што ліберальна-лявацкі праект Еўразвязу сябе вычарпаў. Еўропа павінна будавацца як Еўропа свабодных нацый. За гэта сумесна з “Свабодай” змагаюцца нацыяналісты з Францыі, Італіі, Вялікабрытаніі, Балгарыі, Беларусі ды іншых краін Еўропы.

І галоўнае, сёньня як ніколі Ўкраіна мае патрэбу палітыкі апоры на ўласныя сілы, не азіраючыся ні на Ўсход, ні на Захад. Такой палітыкі, якую праводзіў Кіраўнік украінскай нацыі Сьцяпан Бандэра.

Ад рэдакцыі:

Дадаткова хочам закрануць толькі адно пытаньне: у чым стратэгія выйсьця зь сітуацыі, у якой апынуліся нашы народы?

Разьлічваць на падтрымку “Захаду” - памылкова. Усё больш высьвятляецца, што з Захаду на нас насоўваецца ўсяго толькі іншая форма імперыялізму - фінансавая.

Але і разьлічваць толькі на ўласныя сілы, як прапануюць аўтары данай заявы - таксама памылкова. Перадушаць па адным…

На наш погляд, патрэбным ёсьць інтэрнацыянальнае аб’яднаньне ўсіх сіл, якія бачаць будучую Еўропу і ўсё чалавецтва як сістэму самастойных, свабодных дзяржаў-нацый, падпарадкаваных адзінае што прагрэсіўнай будучыні ўсяго чалавецтва.

Да гэтага мы ўвесь час і заклікаем.

У сваёй учорашняй рэзалюцыі Еўрапарламент асудзіў і заклікаў перагледзець рашэньне былога прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Юшчанкі надаць званьне Героя Украіны кіраўніку Арганізацыі Ўкраінскіх Нацыяналістаў (АУН) Сьцяпану Бандэру. Заклік адмяніць адпаведны ўказ Юшчанкі “зьяўляецца прыкрым элемэнтам прынятай учора Еўрапарламентам рэзалюцыі”. Пра гэта ў эфіры Радыё Свабода заявіў старшыня Камітэту ў пытаньнях эўрапейскай інтэграцыі Вярхоўнай Рады Ўкраіны Барыс Тарасюк.

«Ня справа Эўрапарлямэнту вызначаць, каго мае ўзнагароджваць прэзыдэнт Украіны … Я лічу, што гэта неадэкватная пазыцыя Эўрапарлямэнту, якая матываваная пазыцыяй адной, хоць і прыязнай нам краіны [маецца на ўвазе Польшча. – Рэд.], улічваючы нашу агульную мінулую гісторыю», - сказаў Тарасюк.

Сёньня ж Украінская народная партыя (УНП) выказала занепакоенасьць гэтым пунктам рэзалюцыі Эўрапарлямэнту. Партыя назвала «неаб`ектыўнымі ацэнкі гістарычных асоб украінскага вызвольнага руху» з боку Эўрапарлямэнту - асабліва сьцьвярджэньні адносна “супрацоўніцтва АУН з нацысцкай Нямеччынай”.

«Сам факт пэўнага супрацоўніцтва зь Нямеччынай часоў Гітлера не зьяўляецца прыкметай злачынных дзеяньняў, паколькі такое супрацоўніцтва ў даваенны пэрыяд адбывалася з боку многіх эўрапейскіх краін … У прыватнасьці, наступствам эўрапейскай «палітыкі прымірэньня» стала фактычная перадача Гітлеру Чэхаславаччыны, украінскага Закарпацьця, краін Балтыі, а таксама падзел Эўропы на «сфэры ўплыву» паміж Гітлерам і Сталіным», - адзначаецца ў звароце УНП.

Акрамя таго, «у асобных краінах ЭЗ такіх, як Польшча, была прызнана гераічнай дзейнасьць польскай Арміі Краёвай, нягледзячы на тое, што гэтая арганізацыя мела дачыненьне да жорсткіх рэпрэсіяў супраць украінскага народу [ня толькі ўкраінскага! – Рэд.], як і дзейнасьць заснавальніка польскай дзяржаўнасьці ў ХХ стагодзьдзі Юзэфа Пілсудзкага, які быў ініцыятарам рэпрэсій падчас апэрацыі «Пацыфікацыя» супраць украінцаў у Заходняй Украіне, асуджанай у 1931 годзе спэцыяльнай камісіяй Лігі нацый», - заяўляе УНП.

Ад сябе хочам дадаць, што на фоне ганебных паводзін прадстаўнікоў пэўнай еўрапейскай краіны, якую часта завуць “старай еўрапейскай прастытуткай”, варта дадатковы акцэнт зрабіць на асобе Сталіна, які настолькі актыўна супрацоўнічаў з нацысцкай Нямеччынай, што нават падпісаў зь ёй вядомы перадваенны Пакт (пра Бандэру і блізка нельга сказаць пра нешта аналагічнае). Цікава, ці мае цяпер намер такі “справядлівы” Еўрапарламент запатрабаваць пазбаўленьня званьня “герояў СССР” хаця б самых крывавых сталінскіх забойцаў і катаў, якія служылі перад і ў час Другой сусьветнай вайны, напрыклад, у НКВД?..