Сёньня мы выстаўляем адзін з артыкулаў рускіх шавіністаў, якія называюць сябе “арыйцамі”. Апошнім часам такое мы робім рэдка. Але ў дадзеным выпадку і тэма, якую мы аналізуем, і погляды аўтараў, якія ў многім супадаюць з нашымі (гл., напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2006/04/07/19; http://nashaziamlia.org/2007/03/03/554), гэтаму паспрыялі.

Рэдакцыя

АНТЫФА - КАДРЫ ДА РЭВАЛЮЦЫІ Ў РАСЕІ ЎЖО АМАЛЬ ПАДРЫХТАВАЛІ

1. Cьпецслужбы і рэвалюцыі

Пасьля вядомых падзей восені 2004-га ў Кіеве вельмі многія правялі простыя паралелі з аналагічнымі падзеямі ў Тбілісі (так званай «рэвалюцыяй ружаў»), больш даўнімі падзеямі ў Сербіі й іншых рэгіёнах. На прадмет дэталяў і грамадска-палітычных прычын падобных падзей ёсьць розныя пункты гледжаньня, аднак у чым аналітыкі адзіныя - усе аналагічныя «Майдану» падзеі рыхтаваліся, фінансаваліся і накіроўваліся арганізацыямі, званымі словам сьпецслужбы. Занадта шмат трэба ведаць і ўмець - зьнянацку такое не зрабіць. З-за адсутнасьці адкрытай палітычнай барацьбы і рэальных палітычных свабодаў вырашальную ролю пачынаюць граць іншыя чыньнікі - грошы, аргзброя, падтрымка звонку і г.д. Выніковае процідзеяньне патрабуе сур’ёзнай і правільнай падрыхтоўкі рэвалюцыйных падзей, якія даступныя толькі магутным структурам - сьпецслужбам.

Прыклад больш стары, але шмат больш маштабны - гэта бальшавіцкая рэвалюцыя 1917-га года ў Расеі. Бальшавічкоў нехта доўга і добра фінансаваў і рыхтаваў - гадоў 10, і гэта цалкам магла быць зусім не Нямеччына, як многія думаюць. Байкі пра сродкі для партыі, здабытыя рабункам банкаў, таксама чыстае трызьненьне - кіравалася і накіроўвалася яна нейкімі сьпецслужбамі. Таму, разважаючы пра варыянты той ці іншай «аранжавай» рэвалюцыі ў Расеі, адзіна лагічным будзе выказаць здагадку, што і яна будзе накіроўвацца нейкімі сьпецслужбамі. Якімі - нам складана сказаць, аднак сьляды гэтага кіраваньня відавочныя ўжо цяпер, хаця іх ніхто не заўважае. Мы самі сутыкнуліся зь імі цалкам выпадкова, і далейшы збор інфармацыі прывёў нас да вельмі цікавых высноў.

2. Агульныя пытаньні тактыкі

Пасьля рэвалюцый у іншых месцах і ў іншы час, што завяршыліся перамогай, нельга не прачытаць масу глупстваў аб тым, як яе рабілі. Ёсьць ўсялякія кнігі, накшталт своеасаблівай «Бібліі рэвалюцыянера» Джына Шарпа - «Ад дыктатуры да дэмакратыі. Канцэптуальныя асновы вызваленьня». У кнізе шмат чаго напісана пра дэмакратыю і барацьбу з тыранамі, аднак галоўнага там няма. Дакладней, нідзе няма. Галоўнае - гэта ўласна механіка захопу ўлады, бо бегаюць па вуліцах са сьцяжкамі й барабанамі адны, да ўлады прыходзяць - іншыя, а каманды гэтай новай ўладзе даюць наогул трэція - тыя, хто ўсё аплачваў і рыхтаваў. Гэта значыць, існуюць галоўныя асобы, пра якіх у кнізе у Джына Шарпа няма ні слова, але якія якраз і даюць што грошы на такія кнігі, што грошы на рэвалюцыі - без чаго рэвалюцыі наогул не магчымыя. І гэтыя людзі не крычаць пра сябе на кожным рагу. Аднак некаторыя фігуры - пасярэднікаў паміж шараговай пяхотай і заказчыкамі рэвалюцыі - убачыць можна. Галоўнае - ведаць, куды глядзець.

У 1917-м асноўным інструментам ўздзеяньня на старую вертыкаль былі ня вельмі шматлікія рэвалюцыйныя камісары - так званыя «прафесійныя рэвалюцыянеры», з наганами. І іх цалкам хапіла. Швондэры і натоўп злобных абарванцаў за сьпіной стваралі патрэбную масоўку (аналаг камісараў у цяперашняй РФ ужо рыхтуецца; пра іх пазьней).

Аднак сёньня часы некалькі іншыя. На двары 21-е стагоддзе. Адпаведных кадраў для камісараў замала. Ды й хліпкаватыя яны. Таму лепшым аргументам можа стаць ня толькі «таварыш Маўзер», а тоненькая або тоўстая папка з пэўнымі дакументамі на патрэбнага прадстаўніка старой адміністрацыі. Тэхналогія простая і шмат разоў паказаная ў фільмах. Так, у гадзіну «Г», калі Масква забурліць, і на месцах, у частках, упраўленьнях, запануе чаканьне і разгубленасьць, у кабінеты сталічных і павятовых гарадоў прыйдуць ня вельмі моцнага выгляду хлопцы з тэчкай пад мышкай. Тэчку кладуць перад фізіяноміяй чыноўніка і пачынаюць дэманстраваць таму ўсё яго жыцьцё, пачынаючы ад дробных правапарушэньняў на дарозе, сьпісу палюбоўніц і заканчваючы нумарамі рахункаў банках Еўропы, пра існаваньне якіх не падазрае нават жонка і дзе ляжыць ўсё нажытае непасільнай працай. І чыноўніку гавораць: так, маўляў, і так, Іван Іваныч. Ці ты са сваёй «вэртыкальлю» выконваеш распараджэньні нашага кіраўніцтва, або, калі мы прайграем, мы падаруем старой уладзе ўсе гэтыя дакументы, арганізуем блакаваньні замежных рахункаў, пасьля чаго, сам разумееш, ня бачыць табе ні крэсла, ні нажытага шматгадовай працай, а яшчэ і сям’я твая разваліцца - вось і фоткі.

З гэтага драматычнага моманту чыноўнік становіцца свайго роду «сьпецам» пры рэвалюцыйным камандаваньні: два хлопчыкі сядаюць на тэлеграф і прымаюць распараджэньні з цэнтра, а «сьпец» старанна выконвае ўсе распараджэньні, якія хлопчыкі перадаюць.

Вось такая агульная, ужо адпрацаваная сьхема, у сучасным інфармацыйным грамадстве, дзе своеасаблівым раялем ў кустах зьяўляецца вышэй згаданая папка кампрамату.

Што тут асабліва важна й істотна? На асобна ўзятага Івана Іваныча пры адносна невялікім фінансаваньні можа накапать матэрыял любы дастаткова граматны дэтэктыў ці журналіст. Аднак сабраць такія тэчачкі на ўсіх ключавых чыноўнікаў «вертыкалі» - тут патрэбная сьпецслужба. А гэтая масавасьць якраз важная прынцыпова. Таму адолець такое можа толькі сьпецслужба зь бюджэтам не ў адну сотню мільёнаў даляраў, што ўжо крыху звужае кола пошукаў, дазваляючы выключыць спецслужбу, напырклад, Папуа Новай Гвінеі.

3. Вучэньні й агульны план

Такім чынам, вышэй мы сьцісла асьвятлілі адсутныя ключавыя часткі кнігі «Бібліі рэвалюцыянера» ад Джына Шарпа. Усё астатняе там выкладзена правільна і ў дачыненні да Расеі можа выглядаць наступным чынам.

Ня так даўно ўсе мы былі сьведкамі тактычных вучэньняў медыйных падразьдзяленьняў нейкіх сьпецслужбаў, якія ўзгоднена раскруцілі тэму маёра Дымоўскага. Грамадзяне завяліся не на жарт і ледзь не перагрызьліся на прадмет «а ці правільна маёр сказаў, ці не?”. А цяпер уявім не навучальны, а баявы інфармацыйны ўкід - сітуацыю, калі прамаўляць на Ютуб будзе не маёр, а генерал-маёр, і не міліцыі Мухасранска, а з арганізацыі накшталт ФСБ. І распавядаць генерал-маёр будзе не пра карупцыю ў міліцыі, а пра тое, як, напрыклад, па асабістым загадзе генерал-лейтента X закладалі выбухоўку ў дамы на Дуброўцы і Кашырскай шашы. Ці асабіста экіпіравалі «чачэнскіх баевікоў», якія дзейнічалі ў Беслане або на Дуброўцы. Або пра «Курск» нешта распавядзе і пра Саяна-Шушанскую ГЭС. Ня так важна, пра што будзе відэа ці факты, бо ў Расеі столькі бруду было за апошнія гады, што дзясятай часткі хопіць для незабыўнай сенсацыі, ад якой у грамадзян пачне масава ехаць дах.

Трохі пазьней на Чырвоную Плошчу выходзяць «абураныя» актывісты нейкага моладзевага руху ў колькасьці 20.000 чалавек, з разьліку 30 баксов ў суткі за ўдзел у мітынгу. Да іх па законе палітычнай нестабільнасьці, якая ў РФ ёсьць, падцягваюцца заведзеныя сенсацыяй яшчэ тысяч 80. Лозунгі могуць вывесіць самыя розныя: «Зямля - сялянам, заводы - рабочым!», «Свабоду Хадаркоўскаму!», «Сьмерць Чубайсу!», «Расея - для рускіх!”. Падкрэсьліваем: лозунгі могуць быць ЛЮБЫЯ, бо выконваць іх ніхто, вядома ж, не будзе (як у 1917-м, напрыклад). Галоўнае - завесьці народ.

Несанкцыянаваны стотысячны мітынг у цэнтры Масквы - гэта вельмі сур’ёзная акцыя, якую, па-за ўсялякага сумненьня, загадаюць разагнаць. Але ў тым і пытаньне, што пасьля выступу генерал-маёра ФСБ, менты зьлёгку разгубяцца і асаблівага жаданьня біць кагосьці дубінкамі па башке ў іх ня будзе. Акрамя таго, на ўсялякі выпадак да галоўных мянтоў ключавых гарадоў людзі з тэчачкамі таксама могуць прэвэнтыўна прыйсьці ў кабінет і растлумачыць ім папулярна, што ў гадзіну «Г» на попе трэба сядзець роўна, інакш ўсеагульны час «Г» непазбежна перарасьце ў асабістую гадзіну «Ж».

Далей. На наступны дзень па ўсёй краіне на вуліцу выходзіць мільёнаў дзесяць, якіх разганяць ўжо ніхто не асьмеліцца. І да гэтых мільёнаў зьвяртаецца нейкі “асабліва дэмакратычны лідар” - цалкам верагодна і такі, якога ўчора яшчэ жонка толькі ведала. Прыкладам такога «лідара» можа быць спадар Каштуніца зь Сербіі, пра якога да падзеяў у Бялградзе ніхто і ня чуў. Г.зн., чалавека раскруцілі за два дні з нуля. У Расеі такую раскрутку можна правярнуць аналагічна, падняўшы на вяршыню хоць прафесара кансерваторыі, хоць дзядзьку Васю вадаправодчыка, хоць кемлівага генерала ці там былога прэм’ера Касьянава. «Лідар» - не пытаньне. Галоўнае, каб яго морда не выклікала глыбокага адрынаньня ў абывацеля, а біяграфію і лозунгі яму намалююць любыя - на якія будзе попыт.

Нарэшце, на наступным этапе на месцы паедуць прадстаўнікі «рабочых і сялянскіх дэпутатаў» з гатовымі сьхемамі мясцовых структур улады, а ў ключавых гарадах прэтэндуючая на ўладу сіла пачне займаць стратэгічныя аб’екты - г.зн. электрастанцыі, вадасховішчы, склады харчаваньня і гэтак далей. Магчыма, будзе зроблена пара правакацыяў, каб у скарбонку крывавага рэжыму дадалося крыху сьвежых трупаў пад выглядам помсты за якіх будуць ліквідаваныя ключавыя сілавікі старой «вертыкалі», на якіх ня знойдзецца тэчкі.

Такім чынам, мы нават у 21-м стагоддзі бачым таксама неабходнасьць камісараў, «рэвалюцыйных матросаў» ды іншых штурмавых атрадаў. І, вядома ж, такія атрады будуць.

4. Як падрыхтаваць штурмавікоў і не выклікаць падазрэньняў?

Цяпер, калі мы ўсьвядомілі агульны план «аранжавай» рэвалюцыі й неабходныя для такой рэвалюцыі сілы й сродкі, паспрабуем такіх патэнцыйных рэвалюцыянераў пашукаць у Расеі.

Па зразумелых прычынах вывучэньнем такіх рэвалюцыянераў займаемся ня толькі мы, а і сьпецслужбы, якія працуюць па старым прынцыпе «лепш перадудзець, чым недадудзець» - г.зн. душаць усіх і ўся пры малейшем падазрэньні на стварэньне нейкіх там арганізаваных структур апазіцыі. Больш за ўсё, вядома ж, дастаецца рускім нацыяналістам (нехта вырашыў, што гэтыя разрозьненыя самадзейныя групы і ёсьць самыя небясьпечныя).

У такой сітуацыі тым ці іншым зацікаўленым у рэвалюцыі сьпецслужбам дастаткова складана, не выклікаючы падазрэньняў, стварыць сетку сваёй агентуры і атрады будучых штурмавікоў-хунвейбінаў-рэвалюцыйных матросаў або нечага ў гэтым родзе. Калі заўтра агенты сьпецслужбаў пачнуць зьбіраць інфармацыю аб людзях ці, закупіўшы грузавік аўтаматаў, пачнуць раздаваць іх сваім людзям - гэта непазьбежна прыцягне ўвагу адпаведных ведамстваў. Таму, каб прыкрыць такую працу - патрэбна адпаведная «легенда».

Праілюстраваць такую «легенду» можна на, вядома ж, утрыраваным, але вельмі наглядным прыкладзе. Уявім сітуацыю, што нейкая арабская дзяржава вырашыла высадзіць у Хайфе 10.000 баявых плыўцоў, якія павінны схавана прыплыць, разгрупавацца па краіне і ў гадзіну «Г» узяць пад кантроль ключавыя аб’екты. І вось група гэтых плыўцоў у колькасьці 100 чалавек ідзе па горадзе Хайфа - у ластах, масках, вадалазных касьцюмах і са зброяй. На такіх дзіўных людзей немінуча зьвернуць увагу і пачнуць задаваць ім пытаньні, на якія баявым плыўцам будзе складана адказаць. Таму баявым плыўцам патрэбная «легенда» - г.зн. выразная прычына, якая дасьць адказ на іх настолькі дзіўны зьнешні выгляд. Такую прычыну можа даць пара заснаваных арабамі тэлекампаній у Ізраілі, якія перад высадкай баявых плыўцоў пачнуць палохаць ізраільцянаў апавяданьнямі пра глабальны патоп, у выніку якога Ізраіль трапіць пад ваду. Так, што калі паліцыя спыніць баявых плыўцоў, тыя пакажуць на тэлевізар і растлумачаць: а мы да патопу рыхтуемся. Дарэчы - і вам раім. Упэўнены - працэнтаў дзесяць абарыгенаў самі апрануць гідракасьцюмы і будуць хадзіць па Хайфе.

Цяпер сітуацыя з той жа серыі, але ўжо абсалютна рэальная. Называецца яна словам «наезд». Гэта калі на фірму прыходзяць здаровыя хлопцы ў спартыўных касьцюмах і пачынаюць распавядаць ўладальніку, што так маўляў і так, хрэновая крымінальная абстаноўка ў горадзе і вам патрэбна ахова. Калі гаспадар фірмы тупы або ўпарты, то яму пачынаюць гэтае дрэннае крымінальнае становішча дэманстраваць: машыну спаляць, па вокнах дому пастраляюць, морду наб’юць па ходу. І ўсё, факт страшнай крымінальнай абстаноўкі ў наяўнасьці - чалавек з радасьцю пабяжыць плаціць за ахову. І гэта ніякае не вымагальніцтва, бо ў бандзюков ёсьць «легенда»: нейкія незразумелыя бязьмежнікі бязьмежнічаюць, а мы тут не пры справах.

Такім чынам, працуючы па апісанай вышэй сьхеме, сьпецслужбам трэба спачатку прад’явіць ўсім бязьмежнічаючых гвалтаўнікоў, паведаміць аб надыходзячым «патопу», а пасьля - пачынаць ствараць нібы абгрунтаваныя сілавыя структуры, якія з гэтым страшным бязьмежжам змагаюцца.

Вы яшчэ хочаце абараніць неграў ад бязьмежжа? Чаму неграў? А таму што беззаконьне ў Расеі ў асноўным зь неграмі й здараецца: бязьмежнікі дадуць яму па чэрапе арматурай, пакрычаць над целам «Расея - для рускіх!”, здымуць гэта ўсё на відэа і - выкладуць у інтэрнэт. А для асабліва тупых яшчэ і пакінуць каля трупа абрэз са свастыкай, каб адразу падштурхнуць следака на разумную думку.

Чаму думка пра «рускіх фашыстаў» ёсьць самая разумная, павінна быць відавочна па многіх прычынах, першая зь якіх - магутная падтрымка гэтай тэмы пэўным сягментам медыя (тыпу Грані.Ру, «Эха Масквы», НьюсРу.ком і да т.п.). Гэтая ж страшылка вельмі моцна дапамагла абгрунтаваць «неабходнасьць» зьяўленьня так званых «АНТЫФА». Гэты ж сягмент СМІ грамчэй за ўсіх прыцягваў увагу і да маёра Дымоўскага, выступленьне якога мы сьхільныя лічыць ні чым іншым, як рэпетыцыяй выступленьня генерал-маёра пра выбухі дамоў у 1999-м.

5. Колькі гэта каштуе?

Каб зразумець, што «Антыфа» і роднасныя структуры - гэта ня нейкая там самадзейнасьць, а найсур’ёзная сістэма па зборы патрэбнай інфармацыі й падборы кадраў, дастаткова зірнуць на фінансавы бок пытаньня. Якімі грашыма аперуюць «змагары» зь «бязьмежнікамі»?

Зьвесткі вельмі бедныя, бо гэта ўсё пажыўны сок для разгортваньня структур. Але і адрывістыя факты дапамагаюць зразумець карціну.

Так званы «Рух антыфашыстаў» лічыцца маладзёвым падраздзяленьнем Хэльсінскай групы (што грае ролю шыльды) і курыруецца Youth Human Rights Movement (Міжнародным Моладзевым Праваабарончым Рухам, МПР) з 1998-га года. Прыклад такой курацыі дае невялікая фінансавая справаздача на гэтую тэму, дадзеная фондам Макартура, які фінансуе Хельсінскую групу:

Moscow Helsinki Group (Moscow, Russia) $750,000 in support of regional monitoring, legal assistance clinics, and coalition-building activities (over three years). (2003)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $225,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years). (2005)

Interregional Human Rights Group (Voronezh, Russia) $100,000 in support of human rights networking activities in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $100,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region (over two years). (2003)

Youth Human Rights Movement (Voronezh, Russia) $225,000 in support of an antifascist campaign in the Voronezh region of the Russian Federation (over three years).(2005)

Гэта старая справаздача па старых пераводах для ня самага важнага і вялікага горада краіны. Сёньня, як не саромеюцца казаць самі варонежскія «антыфашысты», ім перепадае з фонду 300.000 даляраў у год. На такія грошы ў Варонежы можна ўтрымліваць да 20 вызваленых ад працы партыйных функцыянераў і яшчэ падкормліваюць 100 падпявал, або ўтрымліваць 20-30 сьпецыялістаў іншага профілю: хайтышнікаў, баевікоў і гэтак далей. Іх “працы” цалкам можа хапіць для гадзіны «Г». Цяпер палічым: 300.000 даляраў у год памножыць на 80 суб’ектаў федэрацыі. Гэта ўжо 25 мільёнаў у год на ўтрыманьне арганізацыі «антыфашыстаў» хоць бы ў кожным буйным абласным цэнтры.

А між тым Расея - гэта ня толькі абласныя цэнтры і фонд Макартура - гэта толькі адзін з ручайкоў фінансавых уліваньняў. Большую частку возяць, хутчэй за ўсё, у баулах. Г.зн. у тым жа Варонежы можна сьмела выказаць здагадку пра існаваньне сотні функцыянераў і некалькі сотняў актывістаў.

Па самым мінімуме «Антыфа» атрымлівае на сваё існаваньне ня менш за 100 мільёнаў даляраў штогод. А згодна з паведамленьнямі саміх антыфашыстаў, людзей, якіх яны далучылі да «фашыстаў», у Расеі існуе каля 10.000 чалавек.

Іншымі словамі, «антыфашыстам» нехта плаціць па 10.000 баксаў у год за кожнага «рускага фашыста», каб яны ад усёй душы іх ненавідзелі… Існаваньне такіх філантропаў неяк не ўкладваецца ў галаве, бо аддаваць мільярды баксаў на бегаючых па марозе хунвейбінаў можа дазволіць сабе толькі дзяржаўная структура і далёка ня кожнай дзяржавы.

Людзі сур’ёзна рыхтуюцца. Гаворка ідзе аб патрэбных камусьці кадрах - тых, хто на месцах у гадзіну «Г» будзе прад’яўляць тэчкі з кампраматам, хто павінен стаць аналагам камісараў на месцах (вядома ўжо пра існаваньне баявых атрадаў нібы для адпору «фашыстам»).

А між тым хунвейбіны - гэта далёка ня ўсё.

6.СМІ й структуры зьбіраньня інфармацыі

Ёсьць куча «незалежных» журналістаў, якія сьпецыялізуюцца на «барацьбе з фашызмам». Ёсьць тысячы блогераў, тысячы сайтаў, сотні буйных медыйных рэсурсаў, уключаючы радыё і тэлеканалы. І людзей нехта рэгулярна падкормлівае, мяркуючы па ўзгодненым вою. А мяркуючы па яго аглушальнасьці, падкормліваюць добра.

Яшчэ ёсьць свае людзі ў «вертыкалі», якія гэты вой абгрунтоўваюць, і за працаўладкаваньне якіх трэба вельмі добра заплаціць.

Усё гэта каштуе вельмі і вельмі шмат, аднак і на гэтым дзейнасьць «антыфашыстаў» не заканчваецца. Нядаўняя публікацыя ў газеце «Дуэль» дазваляе ўбачыць паміж радкоў наяўнасьць яшчэ аднаго дзіўнага падраздзяленьня, якое базуецца ў Расеі. Артыкул, напісаны спадаром Іванам Аляксеевым, распавядае аб яго недарэчных пошуках праўды. Яго пракацілі на «выбарах» у Масгардуму і ён стаў метадычна хадзіць скардзіцца ў розныя канкуруючыя інстанцыі, адной зь якіх аказалася мясцовае аддзяленьне Хэльсінскай групы. Там яму далі тэлефон нейкай асацыяцыі «Голас», юрыст якой сам ператэлефанаваў спадару Аляксееву і запрасіў у офіс.

Вось як спадар Аляксееў апісвае гэты офіс:

Уражаньне ад першай кароткай сустрэчы самае прыемнае. На другім паверсе старажытнай двухпавярховай развалюхі, якая прытулілася ў тыповым маскоўскім прахадным дворыку, разьмешчана некалькі цалкам застаўленых сучаснай аргтэхнікай пакояў. Па вузкіх праходах сярод апаратуры прабіраюцца супрацоўнікі, пераважна дастаткова маладыя і з асэнсаваным выразам твараў. Пытаньне маё вырашылі хутка і аператыўна, напасьледак падарыўшы газету асацыяцыі, зборнік дакументаў аб прэзідэнцкіх выбарах 2008 года і тры значкі.

Тыповы маскоўскі прахадны двор - гэта, каб прасьвятліць сітуацыю, самы цэнтар горада, дамы сталінскай забудовы - толькі там ёсьць такія двары з двухпавярховымі развалюхамі. Зьняць у такой развалюсе офіс - гэта і грошыкі патрэбныя, і сувязі. Сярэдняй рукі фірма і не падумае аб падобным прадстаўніцтве. Далей - пакоі з аргтэхнікай. Што за тэхніка - цалкам незразумела, бо нават піраміды прынтэраў і ксеракс не ўтвараюць настоль вузкія праходы. Больш гэта падобна на кантору Інтэрнэт-правайдэра, набітую маршрутызытарамі й падобнай апаратурай. Але «Голас», здаецца, не правайдэр. А што тады? Людзі фільтруюць сеціва? Меркаваньне грамадскае вывучаюць? Ламаюць нейкія базы даных?

«Антыфашыстам» плацяць за тое, што яны суткамі сядзяць у Інтэрнэце і адсочваюць інфармацыю, якой цікавіцца заказчык. Знаходзяць і нясуць у дзюбе старэйшаму па рангу, пасьля чаго зь інфармацыяй пачынаюць працаваць - прабіваюць IP, спрабуюць улезьці ў машыну і гэтак далей. Такая праца каштуе столькі, колькі каштуе самаадданая праца дзесяці форумных чытальнікаў. А піраміда на гэтым не заканчваецца і бабкі там павінны круціцца ўсё большыя.

Узьнікае пытаньне: каму гэта патрэбна і хто можа пацягнуць такія вялізныя выдаткі? Адказ напрошваецца сам сабой. Гэта нішто іншае, як прыклад разгорнутай работы сьпецслужб па зборы і апрацоўцы інфармацыі. Інфармацыя патрэбная самая разнастайная - дэмаграфія, настроі, густы, сувязі. Тут жа на мясцовасьці ўсё правяраецца і пераправяраецца. Усё, каб ведаць тэатр будучых дзеяньняў і біць у патрэбныя кропкі.

Напэўна выкарыстоўваюцца найноўшыя праграмы з арсеналаў крутых сьпецслужбаў.

7. Баявыя групы

Ну, а цяпер яшчэ крыху аб баевіках. Без сілавых груп нікуды. Падбор і арганізацыя, зладжваньне такіх кадраў, гэта на самай справе вельмі складаная праца. У адрозненьне ад батанікаў за кампутарамі, якіх можна купіць пачкамі за грошы, рэальных баевікоў трэба падрыхтаваць, праверыць і пераправерыць, адсеяць непрыдатны матэрыял.

Складанасьць заключаецца яшчэ і ў тым, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца, дакладней, наогул амаль ня мае ніякай сацыяльнай базы. Але грошы, зноў грошы і карпатлівая праца з пэўным кантынгентам (напрыклад, з геямі), настойлівасьць - відаць, вынік заказчыку дае. І тое, як гэта было зрэалізавана на практыцы - створаны групы зь нічога - не пакідае сумневаў, што за сьпінамі ўсіх гэтых «антыфа» вельмі дасьведчаныя сьпецслужбы.

Але ў любым выпадку падрыхтоўка баевікоў патрабуе абкаткі. Правяраць трэба на рэальных справах, далёка не самых мірных. А як вы хочаце? Ці мала што ім потым давядзецца рабіць? Вось што, напрыклад, пішуць «антыфашысты» на сваіх сайтах:

пад “радыкальным антыфашызмам” аўтар сайта разумее ня толькі “сілавы антыфашызм”. Радыкальны антыфашызм гэта, калі ты ў барацьбе з фашызмам ў стане пераступіць праз “парадак” (Хто сказаў, што нельга пісаць на сьценах? Хто сказаў, што нельга біць морду бонам? Хто сказаў, што нельга кідаць камяні ў нацы-мітынгі? Хто сказаў, што нельга ўзламывать нацы-сайты? Хто сказаў, што нельга біць шкла ці ўвогуле падпальваць штабы нацыстаў? Калі трэба для барацьбы, дык можна!!!)

Вось што пішуць людзі, якім гэтая разьняволеная антыфашысцкая брація ўжо рэальна ўламіла проста на вуліцы і пасярод белага дня:

І літаральна праз пятнаццаць хвілін на “антыфа”-форумы пачынаюць паступаць паведамленьні, што, маўляў, атрымана яшчэ адна перамога над “рускім фашызмам”. Недзе на Цьвярской вуліцы “антыфа” “накрылі” (зьбілі) фашысцкага ськіна. Крыху пазьней у Інтэрнэце зьявіўся відэаролік, у якім кампанія дастаткова субтыльных людзей зьбівае ляжачага на зямлі чалавека.

7 сакавіка 2008 года ў Санкт-Пецярбурзе каля Генеральнага консульства ЗША на Фурштацкай адбыўся санкцыянаваны гарадскімі ўладамі пікет у падтрымку Сербіі … Пасьля заканчэньня пікету, калі яго ўдзельнікі спусьціліся ў метро “Чарнышэўскага”, на траіх зь іх, якія несьлі ў руках сьцягі, нечакана з крыкамі: “антыфа!” - накінулася група брытагаловых маладых людзей у колькасьці 15 чалавек. Яны нанесьлі імгненны ўдар па галаве ззаду дзеючаму афіцэру ВМФ, выкладчыку Фрунзенскага вучылішча так, што той страціў прытомнасьць, упаў на падлогу, пасьля чаго яго пачалі біць нагамі. Затым малойчыкі напалі яшчэ на аднаго ўдзельніка пікету і моцна яго зьбілі - зламалі нос, расьсеклі губу. Пацярпелы атрымаў сатрасеньне мозгу. Іншыя ўдзельнікі пікету, адзін зь якіх афіцэр запасу, абышліся выбітым зубамі і ўдарамі. Зьбіцьцё было нечаканым і працягвалася не больш за дзьве хвіліны. Пасьля гэтага малойчыкі ўмомант расьсеяліся, па камандзе кінуліся па вагонах і раз’ехаліся, так што нікога затрымаць не атрымалася.

Такіх паведамленьняў можна знайсьці ў сеціве сотні, і мы ня будзем стамляць чытача прыкрым пералікам падзей: напалі, зьбілі, ўцяклі. Ну, і што гэта, калі не будучыя «камісары»? Г.зн. самыя сапраўдныя баевікі, якіх пакуль абкатваюць на дробных акцыях накшталт мардабою. Але ў патрэбны момант яны могуць рабіць і больш сур’ёзныя справы ці будуць забясьпечваць прыкрыцьцё - пляцоўку для прафесіяналаў, якія прыедуць у патрэбны час і ў патрэбнае месца.

Барацьба з «рускім фашызмам» - ня што іншае, як граматная «легенда», як патоп ў Хайфе - прыкрыцьцё для разгортваньня дзейнасьці. Не сумняемся, калі б толькі была такая магчымасьць, тыя ж самыя сьпецслужбы дзейнічалі й пад выглядам рускіх нацыяналістаў. Аднак асаблівасьці рускага менталітэту такія, што якраз нацыяналістаў за грошы, акрамя пары-тройкі ўнікумаў, да працы не прыцягнуць. Даводзіцца шукаць іншыя кадры. І іх знайшлі, і ўжо падрыхтавалі.

8. Эпілог

Калі нехта з расеянскіх чыноўнікаў думае, што зможа інтэгравацца ва ўладу, узятую рукамі «антыфа», то яны вельмі памыляюцца. Ніякія заслугі па выкрыцьці «рускага фашызму» ніхто ўлічваць ня будзе. Барацьба за ўладу прадугледжвае зьмену вертыкалі - там са сваіх кадраў будзе чарга. Чыноўнікі з камунальнай гаспадаркі - тыя будуць «сьпяцамі», бо падтрыманьнем работы сарціраў новая ўлада ня моцна будзе цікавіцца. Але ўсе, у каго ёсьць ўлада і грошы, якія можна і трэба будзе адабраць - хай рыхтуюцца, бо канкурэнты нікому не патрэбныя.

Ілюзіяў на інтэграцыю ў «антыфашызм» няхай таксама ніхто ня мае, асабліва з улікам нестандартнай сексуальнай арыентацыі асноўнай масы «антыфашыстаў». Не, тэарэтычна, вядома, ёсьць шанец, але даказваць «антыфашыстам» сваю адданасьць давядзецца задніцай і ня толькі ў пераносным сэнсе. Давядзецца прайсьці цяжкі абрад пасьвячэньня ў дружную антыфашысцкую сям’ю …

Ну, і на пытаньне: Якія ёсьць спосабы барацьбы з “Антыфой”, калі вы заўтра ня хочаце апынуцца пад іх ультрарусафобскай уладай? - адкажам так: гэта фактычна структуры сьпецслужбаў - структуры сур’ёзных дзяржаў - і змагацца зь імі эфектыўна можа толькі дзяржава. Таму самы лепшы спосаб - данос куды трэба. Гэта самы эфектыўны спосаб, якім актыўна карыстаюцца і яны. Хай хоць тут ад расеянскай дзяржавы будзе нейкая карысьць. Зьбірайце патрэбную інфармацыю аб іх складзе, аб падрыхтоўцы баевікоў, інфармацыю пра зборы імі асабістай або дзяржаўнай інфармацыі. Паведамляйце ў сваіх гарадах і весях, не саромцеся. Абавязкова паведамляйце, што мяркуеце падрыхтоўку кадраў і збор інфармацыі для арганізацыі імі дзяржаўнага перавароту.

На самой справе - гэта так, і гэта ключавое. На гэта зрэагуюць.

(канец артыкула)

—

Дадаткова падаем некаторыя каментары чытачоў:

- Падобна на рэвалюцыю 1917 года. Антыфа - Бунд, і “скінхэдаў” - чорнасоценцы.

- Антыфа. Чытай - Габрэянал.

- Антыфа створана як міжнародная армія - па захаваньні існуючага рэжыму сёньня, і як адзіная армія ў будучыні. Армія па ахове залатога мільярда. Набіраючы ў Антыфа адмарожаных, улады Расеі ды Захаду культывуюць новы від біяробатаў. У Нямеччыне пасьля мітынгу заўсёды адбываюцца напады на ўдзельнікаў мітынгу.

- Распаўсюдзіць бы гэты артыкул сярод расеянскіх чыноўнікаў, асабліва тых, што наверсе …

- А рэвалюцыйнымі матросамі й чырвона-кітайцамі будуць каўказцы з дыяспар! Усё сыходзіцца ў масоўку для рухавіка, самі ўлады і завозяць.

- Трэба весьці асьветніцкую працу і паведамляць аб усіх нападах Антыфа на грамадзян, каб неяк змагацца зь сістэмай.

- Пасьля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года з ЗША ў Расею праз Ціхі акіян ва Ўладзівасток былі адпраўленыя 2 параходы зь “інтэрнацыяналістамі”. Яны былі прынятыя Троцкім з распасьцёртымі абдымкамі й адразу ўключаны ва ўрадавы апарат. У 1918 годзе ва ўрадавым апараце Петраграда было 16 рускіх і 371 “інтэрнацыяналістаў”, у тым ліку згаданых 265. З Швейцарыі ў Петраград прыбыло 224 “сацыялістаў” зь Нямеччыны, зь якіх 170 было “таго ж паходжаньня”. Рукапісы не гараць!

- Улада пастаўлена ў складаную сітуацыю - пачні яна зараз змагацца з “Антыфой”, пачнецца хуткі скаардынаваны вой у СМІ. А пайсьці на супрацоўніцтва з рускімі нацыяналістамі ва ўлады ня хопіць ні розуму, ні сьмеласьці.

- “Антыфа” - гэта выраджэньне, якое суправаджаецца прыроджанымі, невылечнымі генетычнымі хваробамі й гібрыднай бясплоднасьцю. Яно штучна ўкараняецца ў сусьветную “культуру”. Называецца ўвесь гэты генацыд народаў “антыфа …”, “усе людзі аднолькавыя”, “не - нацызму”, “інтэрнацыяналізм” і “талерантнасьць”.

- Цьверджаньне, што «антыфашызм» папулярнасьцю не карыстаецца - найглыбейшай памылка, бо ў Расеі вялікая колькасьць змешаных шлюбаў, паўкровак, якія нацыяналізм ўспрымаюць як асабістую пагрозу.

- Цудоўна, Ары! Я і сам доўгі час зьдзіўляўся - адкуль такая падтрымка гэтым “Антыфа” з усіх бакоў, бо да сьмешнага даходзіць: па ТБ паказваюць пра іх рэпартажы, проста як пра герояў. Маўляў, “калі ня так, то як інакш змагацца з рускім фашызмам”. Адзінае, у дадатак магу дадаць, што … пры новай уладзе цяперашняя цалкам яшчэ можа падацца вельмі лаяльнай да рускіх! Я кажу пра тое, што з верагоднасьцю, якая імкнецца да 100%, можна быць упэўненым: пасьля гадзіны “Г” генацыд рускіх выйдзе на новы, нябачаны дагэтуль, узровень!!!

- У тым, што за дзейнасьцю розных “грамадскіх” арганізацый у многіх краінах стаяць сьпецслужбы дзяржаў і найбуйнейшых карпарацый тыпу дома Ротшыльдаў, вядомы факт. Не з’яўляецца і выключэньнем атрэб’е з “антыфа”.

Адной са “сьвятых кароў” усіх “лібералаў” (расейскіх у тым ліку), зь якіх напалову складаецца сёньняшняя расейская імперыякратыя, зьяўляецца “свабода слова”. Аднак мы ведаем, што гэта толькі словы (прабачце за каламбур). Удакладніць гэта дапаможа матэрыял-факт, які падаецца ніжэй. Мы яго абралі з-за добрай ілюстратыўнасьці…

Гаворка ж пойдзе пра наступнае. Былы міліцыянт, жыхар Навасібірску Аляксандр Буднік на сваім сайце ў сеціве аналізаваў расейскія грамадскія падзеі, шукаў прычыны негатыўных зьяў. У выніку ён быў абвінавачаны па вядомым артыкуле КК РФ 282 у “распальваньні міжнацыянальнай і міжрэлігійнай варожасьці”. Многія расейскія СМІ нібы па камандзе дадаткова накінуліся на гэтага даволі маладога чалавека з абвінавачваньнямі ў “ксенафобіі й экстрэмізме”. І толькі карэспандэнты газеты “Труд” ды  выданьня “Любімы Навасібірск” пацікавіліся аргументамі абвінавачваемага спадара Будніка.  Усё, што і чаму адбылося, можна зразумець зь яго інтэрвю карэспандэнту апошняга выданьня.

- Аляксандр Віктаравіч, Вас абвінавачваюць у распальваньні міжнацыянальнай, міжрэлігійнай варожасьці й закліках у зьвяржэньні існуючай, па Вашых выказваньнях, акупацыйнай улады. Ці лічыце Вы сябе вінаватым у прад’яўляемых Вам абвінавачваньнях?

- Адкрываем Канстытуцыю РФ і чытаем:

«Артыкул 28: Кожнаму гарантуецца свабода сумленьня, свабода веравызнаньня, у тым ліку права спавядаць індывідуальна або сумесна зь іншымі любую рэлігію або не вызнаваць ніякай, свабодна выбіраць, мець і распаўсюджваць рэлігійныя ды іншыя перакананьні й дзейнічаць у адпаведнасьці зь імі.

Артыкул 29: [1] Кожнаму гарантуецца свабода думкі й слова; [3] Ніхто ня можа быць прымушаны да выказваньня сваіх меркаваньняў або адмовы ад іх; [4] Кожны мае права свабодна шукаць, атрымліваць, перадаваць, вырабляць і распаўсюджваць інфармацыю любым законным спосабам. Пералік зьвестак, якія складаюць дзяржаўную таямніцу, вызначаецца федэральным законам».

Цяпер адкрыем Усеагульную Дэкларацыю Правоў Чалавека, якой, як сьцьвярджае Крэмль, прытрымліваецца ўся міжнародная супольнасьць, у тым ліку і Расея:

«Артыкул 18. Кожны чалавек мае права на свабоду думкі, сумленьня і рэлігіі; гэта ўключае свабоду мяняць сваю рэлігію або перакананьні й свабоду спавядаць сваю рэлігію або перакананьні як аднаасобна, так і разам зь іншымі, публічным або прыватным парадкам у вучэньні, богаслужэньні й выкананьні рэлігійных ды рытуальных парадкаў». І артыкул 19 абвяшчае: «Кожны чалавек мае права на свабоду перакананьняў і на свабоднае выражэньне іх; гэта права ўключае свабоду бесперашкодна прытрымлівацца сваіх перакананьняў і свабоду шукаць, атрымліваць і распаўсюджваць інфармацыю ды ідэі любымі сродкамі й незалежна ад дзяржаўных межаў».

Такім чынам, прыведзеныя тут вытрымкі з асноўнага Закону РФ Канстытуцыі й Усеагульнай Дэкларацыі правоў чалавека адказваюць на Вашае пытаньне і сьцьвярджаюць маю невінаватасьць.

- Але ж існуюць арт. 280 і 282, якія Вам накідаюць?!

- Уся праблема ў тым, што гэтыя артыкулы самі па сабе супярэчаць Асноўнаму Закону - Канстытуцыі. Гэтыя артыкулы называюць «рускімі». Тут я падам інфармацыю, узятую зь інтэрнэт-крыніцы для пацьверджаньня сваіх слоў.

«Мы прапануем прыбраць артыкул 282 аб распальваньні міжнацыянальнай варожасьці”, - прапанаваў лідэр ЛДПР Уладзімір Жырыноўскі. “Па ёй сядзяць толькі рускія, ні аднаго прадстаўніка меншасьцяў, гэты артыкул нават называюць рускім”, - сказаў ён.

“Мы не супадаем з вамі па поглядах на гэтае пытаньне”, - адказаў У. Пуцін.

Мала таго. Зьвярніце ўвагу на той факт, што паняцьце рускі народ і руская рэспубліка ў Канстытуцыі РФ проста адсутнічае. У ёй пералічаны ўсе карэнныя народы Расеі, а вось дзяржаваўтваральнаму рускаму народу ў Асноўным Законе РФ і на самой тэрыторыі Федэрацыі месца не знайшлося. Рускія сёньня - народ-бомж. Гэта юрыдычны факт. Мы - тыя, хто лічыць сябе рускімі - маем толькі грамадзянскія правы [Расея - імперыя; прыведзены факт - яскравая ілюстрацыя таго, што імперыяўтваральны народ у рэшце застаецца каля разьбітага карыта; халуёў-выканаўцаў заўсёды выкідаюць пасьля выкарыстаньня, нібы непатрэбную шмату...; а яшчэ на рускім народзе кроў іншых народаў - шмат крыві... - Рэд.]. У сваю чаргу, як вядома, толькі ў Навасібірску існуе 40 нярускіх дыяспар, якія датуюцца з абласнога бюджэту, то бок, за наш з вамі кошт.

Такім чынам, я як аб’ект міжнацыянальных і міжрэлігійных адносін проста дэ-юрэ не існую. І калі я і падобныя мне пачынаюць казаць пра такі нонсенс, тут жа пачынаюцца нападкі з боку ўладаў і «общечеловеков» [зьвярніце ўвагу на тандэм... - Рэд.]. Аргумент у іх адзін: «Мы - шматнацыянальная краіна». «Ды бог з вамі, - кажам мы, - толькі ня трэба забываць, што Расея не Савецкі Саюз. Заснавальнікі Расеі-Русі - русічы - рускія людзі [Расея - гэта двойчы ня Русь!!! - Рэд.]. А сёньня атрымалася так, што рускія - адзіны народ, якога дэ-юрэ ў Расейскай Федэрацыі няма».

Заўважце, што Федэрацыя - гэта складзенае ўтварэньне. І па гістарычнай, людскай ды юрыдычнай сьправядлівасьці ў гэты склад абавязана ўваходзіць Руская Рэспубліка, дзе руская ўлада, а не расейская [ну, дык аддзяляйцеся! - Рэд.]. Мы ня супраць іншых народаў, як звычайна спрабуюць падаць улады. У іншых народаў ёсьць свае нацыянальныя, паўтару, менавіта нацыянальныя рэспублікі-дзяржавы ў складзе РФ [якія ж яны "дзяржавы"? - Рэд.]. І гэта іх прыроднае і агульналюдскае права, якое маем і мы. Аднак нас за адстойваньне свайго права судзяць.

- Аднак Вас абвінавачваюць у тым, што Вы зьневажаеце габрэяў, праваслаўную царкву і яе служкаў, іншыя народы, чыноўнікаў і ўладу!

- Абражацца можна ў тым выпадку, калі гаворыцца няпраўда, чаго не было ці не існуе [гэта так. - Рэд.]. Я ж імкнуся абапірацца на гістарычныя факты.

На пастаўленае Вамі пытаньне каротка не адказаць. Аднак я пастараюся.

Тыя вытрымкі з інфармацыйнага рэсурсу russobor.ru (сёння russobor.оrg, бо першы рэсурс закрылі, што само па сабе парушэньне ўладай пададзеных вышэй асноўных нарматыўных актаў), якія падаюцца ў абвінаваўчым заключэньні, тлумачацца уладай, як абра́зы. Аднак, давайце сьцісла паглядзім на гэтыя выказваньні.

Менавіта: «… ублюдачная сістэма каштоўнасьцяў …». Як Вы ведаеце, слова «ублюдак» зьяўляецца навуковым тэрмінам і пазначае кровазьмяшэнца. Што тут злачыннага? Навука сьцьвярджае, што кровазьмяшэньне вядзе да выраджэньня [з-за зьявы, якая завецца генетычны дысгенэз, і якая ўсімі ліберастызатарамі старанна замоўчваецца. - Рэд.]. Тое ж самае адбываецца і зь іншымі сістэмамі каштоўнасьцяў. А тое, што сёньня ў РФ вядзецца рэальная прапаганда кровазьмяшэньня і зьмяшэньня культур ды каштоўнасьцяў - гэта відавочна любому ўдумліваму чалавеку.

Наступнае: «… акупацыйная ўлада». У ваеннай справе ёсьць прыкметы акупацыі. Гэта: татальны кантроль СМІ, цэнзура, зьмена інфармацыйнай прасторы краіны, зьмена каштоўнасьцяў народу, зьніжэньне ўзроўню жыцьця насельніцтва і выміраньне карэннага насельніцтва. Засяленьне краіны іншародцамі й іншаземцамі. Знаходжаньне асноўных жыцьцёва важных галін вытворчасьці - здабычы і г.д. - у руках не асноватворнага ў дзяржаве народу. Спойваньне, наркатызацыя і дэградацыя карэннага насельніцтва. Рэпрэсіі ў дачыненьні да іншадумцаў і тых, хто змагаецца за інтарэсы свайго народу. І г.д. і г.д. [аказваецца, тое, да чаго мы паступова даходзім самі, ужо даўно вядома і сістэматызавана!!! - Рэд.]

Асабіста для мяне ўсе гэтыя прыкметы падыходзяць да сучаснай Расеі. Успомніце, якім шляхам прыйшла сучасная ўлада да свайго кіраваньня? Правільна. Шляхам перавароту. Па міжнародным правілах, улада, дасягнутая шляхам ваеннага перавароту, павінна быць нелегітымнай. Аднак гэта не пра нас. А колькі сёньня таміцца ў турмах палітвязьняў?! Па палітычных матывах асуджаныя ці знаходзяцца пад сьледствам, па розных ацэнках, ад 200 да 300 рускіх палітычных актывістаў і публіцыстаў. І ўсе яны рускія людзі, якія асьмеліліся адкрыта заявіць аб генацыдзе рускага народу, а нехта адкрыта ўступіць у рэальнае змаганьне з рэжымам! Я ж толькі правёў аналіз сітуацыі, якая склалася. Вызначыў прычыны і прапанаваў выхад з тупіковай для рускага народу сітуацыі. І зразумелая справа, без праславутага габрэйскага і рэлігійнага пытаньня не абышлося.

Далей: «засільле дэструктыўнай габрэйскай меншасьці ва ўладзе, бізнэсе і СМІ зрабіла магчымым бесперашкоднае разрабаваньне сыравінных і прамысловых рэсурсаў дзяржавы… Не для таго «богаабраныя» са сваімі памагатымі-халуямі столькі гадоў імкнуліся заваяваць Расею, каб пры амаль канчатковай перамозе юдэйства аддаць рычагі кіраваньня сапраўдным гаспадарам сваёй зямлі - рускім» [для таго, каб у рускіх была свая зямля, ім трэба аддаць чужую зямлю іншым народам імперыі! гэта першая і непазьбежная ўмова! - Рэд.].

І тут я сьцісла падам некаторыя выказваньні:

“Усякі за сябе і толькі за сябе і ўсякія зносіны паміж людзьмі адзіна для сябе” - вось маральны прынцып большасьці цяперашніх людзей, і нават не дурных людзей … Стала быць, нездарма пануюць на біржах габрэі, нездарма яны кіруюць капіталам … Не выпадкова яны ж і уладары ўсёй міжнароднай палітыкі … Набліжаецца іх царства, поўнае іх царства … Габрэй прапаноўвае пасярэдніцтва, гандлюе чужой працай. Капітал ёсьць назапашаная праца: габрэй любіць гандляваць чужой працай … Мы гаворым аб жыдоўстве і аб ідэе жыдоўскай, якая ахоплівае ўвесь сьвет, замест “няўдалага” хрысьціянства “(Ф. М. Дастаеўскі,” Габрэйскае пытаньне “).

“… Усе мы, лепшыя людзі Расіі (сябе я далучаю да іх у самым хвасьце), даўно ўжо бяжым пад пу́гай габрэйскага вэрхалу, гістэрычнасьці, габрэйскай шматвяковай спайкі, якая робіць гэты абраны народ гэтак жа страшным і моцным, як зграя аваднёў, здольных забіць каня. Жахліва тое, што ўсе мы ўсьведамляем гэта, але ў сто разоў больш жудасна, што мы пра гэта толькі шэпчамся ў інтымнай кампаніі, а ўголас сказаць не наважваемся. Можна друкавальна іншасказальна аблаяць цара і нават Бога, а паспрабуй-ка габрэя! Го-го! Які енк і віск падымецца, асабліва сярод гэтых фармацэўтаў, зубных урачоў, асабліва сярод рускіх пісьменьнікаў - бо, як сказаў адзін вельмі неблагі белетрыст Купрын, кожны габрэй нарадзіўся на сьвет божы з перадвызначанай місіяй быць рускім пісьменьнікам »(Куприн А. І., вялікі рускі пісьменьнік. Ліст да Ф. Д. Бацюшкава ад 18 сакавіка 1909 г).

«На вялікі жаль, ні адна дзяржава, больш старая, чым гэтая, не скарыла іх (габрэяў), як чуму грамадства і найвялікшых ворагаў яго, прысутнасьцю якіх ашчасьліўлена Амерыка» (Жорж Вашынгтон (Першы прэзідэнт ЗША. 1732-99 гг.).

«Гэта неспасьцігальна для мяне, што да гэтага часу ніхто ня выгнаў гэтае быдла, дыханьне якога падобна да смерці. Ці ня зьнішчыць кожны дзікіх зьвяроў, якія зжыраюць людзей, нават калі тыя самі маюць чалавечае аблічча? Ці з’яўляюцца габрэі кім-небудзь іншым, акрамя зжыральнікаў людзей? “(Узята з Карана. Магамет. Заснавальнік магаметанства. 570-632 г. пасьля Н. Х.).

Выказваньняў можна падаваць даволі шмат. Па логіцы уладаў трэба забараніць Дастаеўскага, Купрына, Талстога, Гогаля, слоўнік Даля, Каран і т.д, і да т.п. Забараніць ўсе рускія прымаўкі. Такія, да прыкладу, як:

“Чэрці і жыды - дзеці сатаны”.
“Жыду верыць, што ваду сітам мераць”.
“Жыд падманам сыты”.
“Жыд праўды баіцца, як заяц бубна”.
“Няма рыбы бяз косткі, а жыда бяз злосьці”.
“Каб ня ўзлаваўся Бог, не пускай жыда на парог”.
“Жыд у справе, як п’яўка ў целе”.
“Хто жыду волю дае, той сам сябе прадае”.
“Хто служыць жыду, не абміне бяду” …

Я паўтару, што ўсё гэта сьцісла.

А вось, да прыкладу, што вывучаюць у габрэйскіх Навасібірскіх і ня толькі, абшчынах. Возьмем некалькі цытат з “Талмуда”:

“Падобна да таго, як чалавек пераўзыходзіць жывёлу, габрэі пераўзыходзяць усе народы на зямлі”.

“Адны габрэі вартыя назвы людзей, а гоі (негабрэі), што паходзяць ад злых духаў, маюць толькі права называцца свіньнямі”.

“Маёмасьць негабрэя падобная да пакінутай рэчы, яе сапраўдны ўладальнік габрэй, які першы яе захопіць. І гэта справядліва, бо Бог даў габрэям ўладу над жыцьцём і маёмасьцю іншых народаў “.

“Іх жыцьцё (гояў, ёгаў-арыйцаў), о, габрэй, у тваіх руках, тым больш іх грошы”.

“Бог загадаў габрэям даваць гоям грошы ў пазыку, але даваць іх не інакш як пад працэнты, такім чынам, замест аказаньня гэтым дапамогі, мы павінны рабіць ім шкоду, нават калі гэты чалавек можа быць нам карысны, тады як адносна габрэя мы не павінны рабіць такім чынам “.

“Габрэй зьдзяйсьняе добрую справу, калі забівае вольнадумца, няверуючага, які адмаўляе вучэньне Ізраіля, роўна і таго, хто зрабіўся гоем”. І т.д, і да т.п.

Нешта не чуваць, каб юдэяў судзілі за распальваньне міжрэлігійнай і міжнацыянальнай варажнечы. За прапаганду перавагі адной нацыі над другой. За прапаганду, па сутнасьці сваёй, фашызму [нацызму. - Рэд.]. А вось рускіх людзей, якія кажуць пра гэта і публікуюць падобнае, судзіць, аказваецца, проста абавязаны!

Вось што сказаў 9 сьнежня 2007 ў Дзяржаўным Крамлёўскім палацы галоўны рабін Расеі Берл Лазар: “…. Калі 15 гадоў таму мы адзначалі Хануку ў Крамлёўскім палацы з’ездаў, ніхто ня ведаў, што будзе з габрэйскай абшчынай Расеі, ці будуць наогул габрэі жыць у нашай краіне … Сёньня габрэі ў Расіі адчуваюць сябе ўпэўнена. Мы адкрыта сьвяткуем нашы сьвяты, запальваючы ханукальныя сьвечкі на цэнтральных плошчах гарадоў, у прысутнасьці мэраў і губернатараў. Мы і зараз павінны рабіць усё магчымае, і тады мы можам быць упэўненыя, што ўбачым цуды ў нашы дні, аж да вялікага цуду - прыходу Машыаха, і дажывем да сьвяткаваньня Ханукі ў Трэцім Храме пасьля яго прыходу”.

Як вядома, хрысьціянам Машыах - гэта д’ябал!!!

- Аднак у Ваш адрас ідуць абвінавачваньні ў абразе служкаў і хрысьціянскай царквы.

- Я зноў паўтару, што на нашым інфармацыйным рэсурсе робіцца аналіз мінулых і цяперашніх гістарычных падзей. На старонках рэсурсу сьцьвярджаецца, што вучэньне і дзеі Ісуса і Царквы далёка не адно і тое ж. І зноў паўтару, што абражацца можна толькі на тое, чаго не было, і на няпраўду.

Да прыкладу. Емяльянавым быў зроблены добры аналіз усіх хрысціянскіх службаў: паўночніца, ранішняя, чытаньне гадзін, літургія (абедня), вячэрня, павячэр’е, хрэсьбіны, малебны, вянчаньні, паніхіды, адпяваньні нябожчыкаў. Паўтараць гэты аналіз няма сэнсу. Выснова гэтага аналізу. Большую частку часу ўсіх гэтых набажэнстваў усхваляюцца юдэйскія персанажы: Ізраіль, Бог Ізраіля, Бог габрэяў, Бог Аўраама, Бог Ісаака, Бог Якава, Ерусалім, рака Ярдан, Ісая, Майсей, Адам, Ной, Ісус Навін, Саламон, Давід, Сара, Ревека , Рахіль і т. д. і ўсё, што звязана з гэтым.

Важна адзначыць, што само слова “Ізраіль” на самой справе азначае “які змагаецца з Богам” (Быцьцё 32:28). А хто змагаецца з Богам? Сатана.

Дык каго ўслаўляюць у хрысьціянскіх храмах?

А што сказаў Алексій II 13 лістапада 1991 года ў г. Ню-Ёрку на сустрэчы з рабінамі? “Дарагія браты, шолом вам у імя Бога любові і міру! … Вашыя прарокі - нашыя прарокі …“ Галоўная думка гэтага казаньня - найшчыльная роднасьць паміж старазапаветнай і новазапаветнай рэлігіямі. Яднаньне юдэйства і хрысьціянства мае рэальную глебу духоўнай і натуральнай роднасьці і станоўчых рэлігійных інтарэсаў. Мы адзіныя з юдэямі, не адмаўляючыся ад хрысьціянства, не насуперак хрысьціянству, а ў імя і праз хрысціянства, а юдэі адзіныя з намі не насуперак юдэйству, а ў імя і праз сапраўднае юдэйства. Мы таму аддзеленыя ад юдэяў, што мы яшчэ «ня цалкам хрысьціяне», а юдэі таму аддзяляюцца ад нас, што яны «ня цалкам юдэі» …
Я думаю, дастаткова для таго, каб зразумець, наколькі «руская» царква.

А калі тут пералічваць злачынствы, зьдзейсьненыя Хрысьціянскай Царквой супраць чалавецтва і рускага народу за час яе існаваньня, дык тут месца ня хопіць. Дастаткова прыгадаць, колькі было змарнавана народу ва ўсім сьвеце ў імя Хрыста!

Менавіта за асьвятленьне мінулых і цяперашніх дзеяў служкаў Хрыстовых мяне і падобных да мяне судзяць. Узгадайце хаця б пачатак перабудовы. Хто ў першых шэрагах атрымаў льготы на ўвоз у Расею сьпіртнога і тытуню? Правільна, Царква. Так што ў большасьці сваёй сучасныя хрысьціянскія храмы сёньня пабудаваныя на сьлёзах гора карэннага насельніцтва Расеі!

Натуральна, асьвятленьне такіх дэталяў служкі Хрыстовыя імкнуцца не дапускаць.

Так што судзіць не мяне трэба, а вышэй азначаных.

- Яшчэ Вас абвінавачваюць у закліку да звяржэньня сучаснай улады ў Расеі.

- Гэта чарговая падтасоўка фактаў. Чытаем, што напісана на сайце:

“І ўжо калі выявіцца відавочнасьць няздольнасьці большай масы славян да імкненьня вызваленьня ад жыдоўскага прыгнёту, застаецца адзіны спосаб барацьбы супраць сістэмы тэрору - Антытэрор!”

Адзначу зноў, што гэтыя словы ўзятыя з праведзенага аналізу існай сітуацыі і пазначана магчымае ў адказ дзеяньне супраць тэрору. Трэба прызнаць, што слова “тэрор” тут нявернае. Трэба сказаць - генацыд. Да прызнаных т.зв. сусьветнай супольнасьцю актаў генацыду належаць наступныя: генацыд армян туркамі ў 1915-18 гг. - 1.500.000 загінулых, у Руандзе ў 1994 г. - 800.000 загінулых, генацыд, ажыццёўлены Пол Потам і “чырвонымі кхмерамі” у Камбоджы 1975-79 гг. - 2.000.000 загінулых. Страты рускіх за апошнія 15 гадоў у некалькі разоў большыя. Толькі па афіцыйнай статыстыцы за перыяд з 1989 года рускіх стала менш на 10 мільёнаў! Ўсю статыстыку я тут падаваць не буду. Няма магчымасьці. Але запэўніваю Вас, яна страшная для будучага рускага народу!

Вы бачыце, што толькі за агучваньне думкі да супраціву тэрору-генацыду, які праводзіцца супраць рускага народу, улада і яе служкі адразу ўзводзяць у разрад да заклікаў. А эксьперты, што выконвалі ўладны заказ, вынесьлі рашэньне ў эксьпертызе аб тым, што я заклікаю, абражаю, накіроўваю, пагражаю і да т.п, выкарыстоўваючы слоўныя абароты, зьневажальныя характарыстыкі, адмоўныя эмацыйныя ацэнкі, негатыўныя ўстаноўкі і да т.п, і т.д. Усе гэтыя вызначэньні «сьпецыялістаў-эксьпертаў» падышлі б у большасьці сваёй да цяперашніх СМІ, а таксама Бібліі, Корана, Талмуда і Торы. Вось дзе ўсё вышэйпералічанае проста дамінуе!

- І апошняе пытаньне: Што, на Вашу думку, Вам пагражае?

- У самым пачатку нашай гутаркі я адзначыў, што не парушыў Асноўны Закон РФ - Канстытуцыю, і Міжнароднае Права. Калі суд будзе сам выконваць закон, то ён абавязаны мяне апраўдаць. Калі будзе выконваць замову ўладаў, якая ідзе па ўсёй Расеі ў адносінах да падобных да мяне, то, натуральна, асудзяць - ад умоўнага тэрміну да рэальнага.

Аднак я не зьбіраюся на дагоду ўладам мяняць свае перакананьні і погляды. Кімсьці са старажытных было сказана, што чалавек, які адмаўляецца ад Ісьціны дзеля грамадскай думкі, гэтай Ісьціны ня варты. Я хачу быць годным Ісьціны, годным сынам Русі і рускага народу!

На заканчэньне дазволю сабе канстатаваць той сумны факт, што, як ні дзіўна, падчас працы нашага Руху «Русь Родославная» складваецца ўражаньне, што рускі народ - той Народ-Пераможца, народ стваральнік, народ-навуковец - вымер! Засталіся «хомы-савецікусы», якім усё роўна, што іх карані засыхаюць, высякаюцца, выкараняюцца. Такое адчуваньне, што такія паняцьці, як Гонар і Годнасьць нашых русаў, ужо цалкам заменены півам, цыгарэтамі, мыльнымі операмі і шоў, прадажнасьцю, амаральнасьцю, абыякавасьцю да жыцьця саміх сябе і рускага роду. Як быццам рускаму народу ўсё роўна, што імі кіруюць алекперавы, хаджыбіекавы, ахметавы, кульмухаметавы, талаконскія, бяспалікавы, швыдкія, сванідзэ, шустрыкі … Дастаткова паглядзець на колькасьць людзей у нашым Руху і колькасьць бяздумна жуючых з пустымі стомленымі вачыма людзей.

- Дзякуй, Аляксандр, за дадзенае інтэрвю.

- Дзякуй і Вам за прадстаўленую магчымасьць выказацца. Жадаю ўдачы і моцы духу, бо ведаю, што і на Вашу газету пачаўся перасьлед і паступаюць пагрозы ў Ваш адрас за надрукаваную інфармацыю. Гэта яшчэ адно пацьверджаньне «свабоды слова, друку, думкі …» ў сучаснай Расіі.

Ад рэдакцыі:

Тое галоўнае, што мы хочам перадаць гэтым матэрыялам нашым чытачам, гэта ўсьведамленьне таго, што расейская імперыя ў новым ліберастычным вобразе будзе ані трохі ня больш свабоднай ці ў нечым лепшай, чым яе класічны тэрытарыяльна-імперскі варыянт. “Змаганьне” за ліберальныя “правы і свабоды чалавека” да сапраўднай свабоды (а тым больш Справядлівасьці, Праўды і г.д) не вядзе. Будзе ўсяго толькі іншая форма рабства…

І яшчэ. Для больш-менш пасьпяховага змаганьня зь імперцамі-ліберастызаратамі трэба правільна выкарыстоўваць паняцьці. Габрэйскі народ, габрэі ў такой жа ступені прылада ў руках сіяністаў ды сіянакратыі (а г.зн., што ў будучыні разам зь іншымі народамі й ахвяра), у якой рускі народ ёсьць прыладай расейскай імперыякратыі і яе ж ахвярай. Апошняе добра паказана ў пададзеным матэрыяле.

Тое, што нашы ворагі ня рускія людзі й не габрэі, а менавіта расейскія імперцы ды сіяністы, пажадана ня проста ўсьведамляць, а адчуваць. Усім сэрцам…

Год таму здавалася, што вялізныя даўгі Алега Дзерыпаскі робяць яго самай верагоднай ахвярай крызісу з усіх расейскіх магнатаў. Аднак аказалася, што, дзякуючы фінансавай дапамозе Крамля і паслабленьням з боку замежных крэдытораў, у яго, відаць, атрымаецца захаваць большую частку сваёй вялізнай імперыі.

Месяц таму пан Дзерыпаска дамовіўся аб адтэрміноўцы выплаты зьнешніх пазык на суму ў 7,4 мільярды даляраў. На гэтым тыдні ён заявіў аб маючым адбыцца першапачатковым разьмяшчэньні на біржы акцый свайго асноўнага актыву - алюмініевага гіганта «Русал».

Аб сваім намеры набыць частку акцый ужо заявіў адзін з ключавых гульцоў - дзяржаўны банк, назіральную раду якога ўзначальвае… Уладзімір Пуцін.

Прыклад пана Дзерыпаскі дэманструе дзіўныя адносіны сімбіёзу, якія існуюць паміж расейскімі алігархамі й лідэрам краіны - прэм’ер-міністрам Пуціным, які некалі пагражаў знішчыць іх як «клас». Гэты ж прыклад таксама тлумачыць, як пуцінскі рэжым, які трымаецца на нафце, здолеў перажыць фінансавы і эканамічны крызіс, якія пагражаў самім яго падвалінам.

Калі ў 2008 годзе грымнуў крызіс, расейская дзелавая эліта спалохалася, што Крэмль скарыстаецца зь цяжкасьцяў, зь якімі сутыкнуліся абцяжараныя даўгамі магнаты, і захопіць іх асноўныя актывы. Крызіс, як выказаўся адзін з алігархаў, мог пацягнуць за сабой «маштабнае пераразьмеркаваньне актываў». Замест гэтага ў той час, як на Захадзе ўрады, ратуючы прадпрыемствы, часам выціскалі акцыянераў, улады Расеі ў асноўным да гэтага моманту імкнуліся абараніць інтарэсы кантралюючых значную частку расейскай прамысловасьці мільярдэраў.

Па словах кансультантаў ураду, было вырашана, што хваля банкруцтваў і нацыяналізацый, якую многія чакалі, занадта небясьпечная і можа дэстабілізаваць абстаноўку. Падтрымаўшы на плаву лаяльных алігархаў, улада абмежавала звальненьні, зьменшыўшы тым самым палітычныя наступствы фінансавага крызісу. Алігархі ж у падзяку пагадзіліся час ад часу гуляць на дзяржаўным тэлебачаньні ролю хлопчыкаў для біцьця. Як сьцьвярджае крыніца, блізкая да «Русалу», пану Пуціну, «каб утрымацца ва ўладзе, трэба, каб алігархаў было шмат».

Такім чынам, нягледзячы на ўсе свае спробы стварыць дзяржкарпарацыі й усю сваю жорсткую рыторыку, скіраваную супраць магнатаў, пан Пуцін у выніку ўсё роўна пакінуў за імі кіраваньне большасьцю атрыманых у спадчыну Расеяй ад Савецкага Саюза прамысловых комплексаў.

Яшчэ да крызісу гульцы, якія найбольш дынамічна развіваліся, такія як пан Дзерыпаска, ператварыліся ў агентаў расейскай эканамічнай экспансіі, якія паглыналі замежныя актывы. Магнаты забясьпечваюць работу капіталістычных механізмаў, якія падтрымліваюць кантраляваную Крамлём пуцінскую сістэму.

У якіх канкрэтна адносінах з Крамлём знаходзіцца пан Дзерыпаска, застаецца загадкай. Абодва бакі сьцьвярджаюць, што гаворка ідзе выключна аб бізнэсе. Аднак, па зьвестках з блізкіх да алігарха крыніц, у яго ў Крамлі добрыя сувязі й, у прыватнасьці, ёсьць прамы выхад на пана Пуціна ды іншых прадстаўнікоў кіруючай вярхушкі.

Калі пан Пуцін і прэзідэнт Расеі Дзьмітры Мядзьведзеў адпраўляюцца за мяжу, пана Дзерыпаску часта ўключаюць у склад дэлегацыі. Акрамя таго, 42-гадовы мільярдэр укладвае шмат сродкаў у крамлёўскія праекты, такія як Зімовая Алімпіяда 2014 года ў Сочы. Таксама дадатковыя ачкі яму прыносяць спробы выратаваць такіх савецкіх дыназаўраў, як аўтазавод «ГАЗ» або самалётабудаўнічыя заводы.

Як й іншыя алігархі, якія захавалі сваё становішча, ён старанна пазьбягае ўсялякай незалежнай палітычнай актыўнасьці [чакае свайго часу; а пакуль за яго ўсё робіць Пуцін. -Рэд.]. Расейскія афіцыйныя асобы, у тым ліку сам пан Пуцін, ужо шмат гадоў дамагаюцца ад ЗША зьняцця забароны на выдачу пану Дзерыпаску амерыканскай візы. Летась, дзейнічаючы праз Федэральнае бюро рассьледаваньняў, яны змаглі дамагчыся для яго адмысловага дазволу, аднак у астатнім іх спробы застаюцца беспасьпяховымі, і амерыканскія чыноўнікі па-ранейшаму працягваюць падазраваць пана Дзерыпаску ў сувязях з арганізаванай злачыннасьцю. Як вынікае з дакументаў, якія падаў «Русал» падчас працэдуры IPO, Канада таксама двойчы адмаўляла пану Дзерыпаску ў візах, спасылаючыся на закон аб «мяркуемай датычнасьці да злачынстваў». Сам алігарх сьцьвярджае, што ні ў чым падобным не вінаваты. Ніякіх абвінавачаньняў яму ніколі прад’яўлена не было.

У сваіх паказаньнях на праходзячым у Лондане судовым працэсе пан Дзерыпаска заявіў, што ў 1990-я гады яго тагачасныя кампаньёны прымушалі яго плаціць ім сотні мільёнаў даляраў за «абарону» яго алюмініевага бізнэсу. Зрэшты, іншыя сьведкі сьцьвярджаюць, што пан Дзерыпаска працягваў захоўваць сяброўскія стасункі зь людзьмі, якія, па яго словах, вымагалі ў яго грошы. У суд на алігарха падаў адзін зь яго былых кампаньёнаў Міхаіл Чарны, па версіі якога пан Дзерыпаска быў яго партнёрам і павінен перадаць яму 13 працэнтаў [акцый] «Русала»; пан Дзерыпаска з гэтым ня згодны.

У хаосе, які адбыўся пасьля распаду Савецкага Саюзу ў 1991 годзе, алюмініевая галіна аказалася адной з самых прыбытковых, і да канца 90-х гадоў пан Дзерыпаска кантраляваў яе значную частку. На той момант, як пан Пуцін зьмяніў у 2000 годзе Барыса Ельцына на пасадзе прэзідэнта, алігарх пачаў дыверсіфікаваць свае актывы, заняўшыся, у тым ліку, аўтамабіле- і самалётабудаваньнем, будаўніцтвам і фінансавымі аперацыямі. У 2001 годзе ён узяў шлюб з Палінай Юмашавай, бацька якой пры Барысе Ельцыне быў высокапастаўленым крамлёўскім чыноўнікам. Па словах Дзерыпаскі, ён ніколі ня меў са свайго шлюбу ні палітычных, ні эканамічных дывідэндаў.

Пан Дзерыпаска выкупіў долі сваіх партнёраў па «Русалу», які, дзякуючы нізкім падаткам і росту цэнаў на металы, стаў вельмі прыбытковым прадпрыемствам. Ён таксама актыўна займаў сродкі ў замежных банкаў, і хутка даўгі яго імперыі дасягнулі амаль 30 мільярдаў даляраў [ведаў, што даўгоў яму баяцца ня варта... - Рэд.].

Аднак актывы, пад заклад якіх ён (як й іншыя алігархі) браў крэдыты, абясцэніў фінансавы крызіс. Гэта прымусіла крэдытораў патрабаваць вялізных дадатковых залогаў, якія расейскія магнаты не маглі даць.

У выніку да крэдытораў перайшлі набытыя раней панам Дзерыпаскам 20% акцый канадскага вытворцы аўтакамплектуючых Magna International Inc. Узьнікла і пагроза таго, што «Русал» можа пазбавіцца таксама 25% акцый ААТ «Нарыльскі нікель», якія ён купіў на піку кошту. Замежныя банкі, якія некалі давалі яму крэдыты, рэзка ўзмацнілі жорсткасьць сваёй пазіцыі. Як кажуць у банкаўскіх колах, многія зь іх самі атрымлівалі на радзіме дапамогу ад дзяржавы, і таму проста не асьмельваліся залішне спрыяць кліентам за мяжой.

Тым часам у Брытаніі пан Дзерыпаска апынуўся ў цэнтры скандалу, выкліканага чуткамі аб тым, што палітыкі з Кансерватыўнай партыі, якiя наведвалi яго яхту, калі тая знаходзілася у берагоў Корфу, прасілі яго аб ахвяраваньнях. Абодва бакі гэта адмаўляюць.

Цяжар даўгоў прымусіў алігархаў зьвярнуцца да Крамля за дапамогай, і чыноўнікі, асьцерагаючыся, што стратэгічныя актывы могуць трапіць у рукі замежных банкаў, прыслухаліся да іх просьбаў. За некалькі дзён да апошняга тэрміну выплаты даўгоў «Зьнешэканомбанк» («ЗЭБ») - расейскі дзяржаўны банк, назіральную раду якога ўзначальвае пан Пуцін - вырашыў пазычыць «Русалу» 4,5 мільярда даляраў, каб той змог расплаціцца з замежнымі крэдыторамі. «ЗЭБ» таксама даў крэдыты і некаторым іншым алігархам.

Лідары дзелавой супольнасьці спачатку баяліся, што падобныя крокі могуць прывесьці да схаванай нацыяналізацыі. Крэдыты былі прадастаўлены ўсяго на адзін год, таму існавала боязь, што ў выпадку, калі грошы ня будуць вернутыя ў тэрмін, банк заявіць правы на прадастаўленыя у забеспячэньне актывы. Гэта прымусіла пана Дзерыпаску сьпешна замірыцца зь яшчэ адным алігархам, зь якім ён змагаўся за кантроль над «Нарыльскім нікелем». Як паведамляюць дасьведчаныя крыніцы, гэта было зроблена для таго, каб перашкодзіць ўраду выкарыстоўваць канфлікт паміж імі як падставу для захопу нікелевай кампаніі.

Цэны на металы, між тым, працягвалі падаць, і гэта, здавалася, рабіла персьпектыву пераходу імперыі Дзерыпаскі у рукі крэдытораў цалкам рэальнай. Адзін зь яго набліжаных успамінае, што ён нават раіў свайму патрону «аддаць усё дзяржаве, і года на тры заняцца ёгай». Замест гэтага пан Дзерыпаска пачаў нястомна працаваць над выратаваньнем свайго бізнесу. Ён вярнуўся на пасаду кіраўніка «Русала», зь якой сышоў за некалькі гадоў да гэтага, і заўзята пачаў скарачаць выдаткі. Усе прапановы аб продажы актываў за бясцэнак ён адкідаў.

У студзені Дзерыпаска і яшчэ некалькі пацярпелых ад крызісу алігархаў, прапанавалі зьліць свае холдынгі разам і стварыць гіганцкую металургічную карпарацыю, частка акцыяў якой будзе належаць дзяржаве. Зрэшты, Крэмль не праявіў да гэтай ідэі цікавасьці. Па словах яго прадстаўнікоў, улады палічылі, што валоданьне мінарытарным пакетам прынясе мала выгады, а поўнамаштабная нацыяналізацыя паставіць пад пагрозу крохкую палітычную раўнавагу паміж рознымі дзелавымі кланамі, зьвязанымі з Крамлём.

“Ніхто ні ў каго нічога не забірае”, - заявіў пазьней у адным са сваіх інтэрвю ўплывовы віцэ-прэм’ер Ігар Сечын, вядомы як прыхільнік узмацненьня дзяржаўнага кантролю. «Пан Дзерыпаска, - дадаў Сечын з усьмешкай, - чалавек вельмі здольны, разумны і адукаваны. І ў сьвеце яго добра ведаюць. Так што, няхай працуе».

У выніку ўрад нават ўключыў шэраг кампаній пана Дзерыпаскі, у тым ліку «ГАЗ», у сьпіс прадпрыемстваў, якім будзе прадастаўляцца дзяржаўная дапамога. Хаця расейскія ўлады заявілі, што яны не спрабавалі выратаваць бізнес алігархаў, на думку эксьпертаў, менавіта гэта, па сутнасьці, і адбывалася. Між тым, пан Дзерыпаска таксама адмаўляе, што дзяржава ратавала яго бізнес.

Для ўраду ключавым пытаньнем было захаваньне працоўных месцаў. Беспрацоўе расло, і чыноўнікі асьцерагаліся выбуху грамадскай незадаволенасьці. Вясной дзяржаўнае тэлебачаньне рэгулярна здымала сюжэты пра сумную долю звольненых або сідзячых без зарплаты рабочых з «монагарадоў», падкрэсьліваючы няздольнасьць ўладальнікаў заводаў паклапаціцца пра сваіх работнікаў.

У Пікалёва, маленькім гарадку недалёка ад Санкт-Пецярбурга, рабочыя ў знак пратэсту супраць звальненьняў і адключэньня гарачай вады, якая пастаўлялася заводам, перакрылі трасу. Пан Дзерыпаска быў толькі адным з трох уладальнікаў пікалёўскіх заводаў, аднак дзяржаўныя тэлеканалы ўсклалі большую частку віны за тое, што адбываецца, менавіта на яго.

У пачатку чэрвеня пан Пуцін нанес ў гарадок «нечаканы» візіт. Тэлебачанне паказала, як Дзерыпаска, нібы пакараны школьнік, слухае прэм’ер-міністра, які загадвае яму падпісаць дамову аб адкрыцьці завода, а затым патрабуе вярнуць асадку.

Настойваючы на аднаўленьні работы заводаў, пан Пуцін нават заявіў яму ды іншым алігархам: «Калі вы ня здолееце дамовіцца паміж сабой, то гэта будзе зроблена бяз вас». Журналісты пасьля такіх слоў загаварылі аб надыходзячым канцы кар’еры пана Дзерыпаскі.

Аднак тэлебачаньне не паказала, як урад узнагародзіў Дзерыпаску за тое, што ён адыграў у папулісцкім сьпектаклі пана Пуціна ролю ахвярнага казла. На тым жа тыдні Крэмль прынцыпова пагадзіўся падоўжыць на год тэрмін вяртаньня 4,5 мільярда даляраў, атрыманых «Русалам» ў якасьці крэдыту. Неўзабаве ўлады дадаткова выдзелілі субсідыю ў 600 мільёнаў даляраў на рэструктурызацыю «ГАЗа».

Даткова, дзейнічаючы за сцэнай, пан Пуцін паспрабаваў пралабіяваць выгадную для належачага алігарху завода “ГАЗ” зьделку па набыцьці канадскай Magna - пры падтрымцы расейцаў - у General Motors яе даччынай кампаніі Opel.

Пазней пан Дзерыпаска назваў тое, што здарылася ў Пікалёва, простым непаразуменьнем.

У ходзе перамоваў з замежнымі крэдыторамі пан Дзерыпаска паводзіў сябе ўпэўнена, адмаўляючыся ісьці на саступкі ў пытаньні аб рэструктурызацыі пазыкаў. У канцы ліпеня банкі [замежныя] далі прынцыповую згоду даць «Русалу» яшчэ чатыры дадатковых года на выплату яго гіганцкай запазычанасьці.

«Чым грамчэй хавалі, тым лягчэй нам было дамаўляцца з крэдыторамі», - заўважыў Дзерыпаска ў верасьні ў інтэрвю адной з расейскіх газет.

За прыкладам замежных крэдытораў пайшоў і расейскі дзяржаўны банк «ЗЭБ», назіральную раду якога ўзначальвае пан Пуцін. У кастрычніку ён афіцыйна падоўжыў «Русалу» тэрмін выплаты 4,5 мільярда даляраў да кастрычніка 2010 года. Хаця гэта моцна палегчыла становішча «Русала», які ў выніку здолеў захаваць сваю долю ў «Нарыльскім нікелі», якая служыла ў даным выпадку залогам, пану Дзерыпаску захацелася большага. У сваім лісьце пану Пуціну, які апынуўся ў распараджэньні The Wall Street Journal, Дзерыпаска просіць аб чатырох гадах адтэрміноўкі і аб паніжэньні адсоткавай стаўкі.

Зрэшты, афіцыйны прадстаўнік прэм’ер-міністра заўважыў, што ў гнуткасьці, якую ўрад гатовы праяўляць у стаўленьні да вялікага бізнэсу, «ёсьць разумныя межы».

У сярэдзіне мінулага года, калі сітуацыя на сусветных рынках некалькі палепшылася, «Русал» вярнуўся да плана размяшчэньня акцый на біржы, які ён адклаў ў 2007 годзе.

У жніўні й кастрычніку пан Дзерыпаска, атрымаўшы праз ФБР адмысловы дазвол, наведаў Злучаныя Штаты. У ходзе гэтых візітаў ён абмяркоўваў на Уолл-стрыт планы па IPO, а таксама езьдзіў у Дэтройт лабіяваць зьдзелку па продажы Opel. (У выніку GM ўсё-ткі захавала Opel за сабой.)

Хаця некаторыя амерыканскія інвестыцыйныя банкі з падазрэньнем паставіліся да IPO «Русала», праблемаў з гарантамі размяшчэньня у кампаніі ня ўзьнікла. У кастрычніку Дзерыпаска наведаў разам з панам Пуціным Кітай, дзе адначасова прадаваў русалаўскі метал і ўладкоўваў акцыі холдынгу.

Ужо па вяртаньні ў Маскву ў сярэдзіне лістапада ён правёў не адзін час, седзячы на канапе ў кабінеце пана Пуціна ў падмаскоўнай рэзідэнцыі прэм’ер-міністра. У чаканьні прыёму ён рассылаў па тэлефоне тэкставыя паведамленьні. Яго цярпеньне было ўзнагароджана: пан Пуцін ухваліў план ўкладаньня 700 мільёнаў даляраў у IPO «Русала» праз «ЗЭБ». Нягледзячы на тое, што гэтае пагадненьне дасьць ураду толькі 3% акцый кампаніі, людзі, якія маюць да яе дачыненьне, лічаць, што пагадненьне будзе вельмі карысным для справы.

Каб пагадненьне стала магчымым, ураду давялося прыняць сьпецыяльныя нормы, бо ўкладзены ў яго будуць працэнты са сродкаў, якія Крэмль прызначаў на выплату пенсій. Міністар фінансаў Расеі Аляксей Кудрын лічыць гэтую зьдзелку карыснай для дзяржавы. На яго думку, яна дапаможа захаваць за панам Дзерыпаскам кантроль над «Русалам». Пасьля маючага адбыцца ў канцы студзеня продажу 10,6% акцый «Русала», доля пана Дзерыпаскі ўпадзе з 53 працэнтаў да 48. Аднак ён па-ранейшаму будзе працягваць кантраляваць кампанію.

Працэс некалькі затрымалі ўзьніклыя ў апошні момант цяжкасьці. Рэгулюючыя органы Ганконгскай біржы, на якой будзе адбывацца першаснае разьмяшчэньне акцый «Русала», патрабавалі гарантый, што «ЗЭБ» не збанкрутуе кампанію, калі ў кастрычніку 2010 года ёй падыдзе тэрмін выплаты па доўгу ў 4,5 мільярды даляраў. Аднак на дапамогу пану Дзерыпаску прыйшоў іншы кантраляваны дзяржавай банк - «Зьбербанк», які прапанаваў рэфінансаваць даную запазычанасьць яшчэ на чатыры гады, а заадно заявіў, што, магчыма, набудзе і акцыі «Русала»…

Падаем узор мысьленьня і, адпаведна, сьветагляду той часткі цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая імкнецца ня толькі захаваць цэласнасьць Расеі, а і пераўтварыць яе ў “ліберальную імперыю”. Гэта - алігархі. Ніжэй пададзена інтэвю, якое Алег Дзерыпаска - узорны алігарх і асабісты сябра Ул.Пуціна - даў VIP-бюлетэню  «Время Евразии» (N 2, 2006 г.). Бюлетэнь распаўсюджваўся ў вузкім коле абраных падпісчыкаў. Інтэвю браў Мікалай Асмолаў (падаецца паводле 3rm.info/mainnews/603-intervyu-deripaski).

Спраўка.

Алег Дзерыпаска - прэзідэнт кампаніі «Рускі Алюміній» (Русал) - расейскай кампаніі, якая найбольш дынамічна разьвіваецца. Яна зьяўляецца другім па велічыні вытворцам першаснага алюмінію ў сьвеце. Кампанія рэалізуе шырокія праекты ня толькі ў Расіі, але і за яе мяжой, у прыватнасьці, у краінах Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну. Дзерыпаска ж узначальвае і сваю інвестыцыйную кампанію «Базавы элемент». Гэтая кампанія праяўляе актыўнасьць на фондавых рынках металургіі, лесаперапрацоўкі, вытворчасьці цэлюлозы і паперы, электраэнергетыкі ды ў многіх іншых галінах. Бюлетэнь «Время Евразии» падае сваім падпісантам погляд А.У.Дзерыпаскі на персьпектывы развіцьця дзяржаўнай улады і бізнэсу, у т.л. на персьпектывы бізнэсу ў азіяцкіх рэспубліках постсавецкай прасторы.

Мікалай Асмолаў: Алег Уладзіміравіч, Вы - вядомы ў сьвеце бізнэсовец, адзін са сталых расейскіх удзельнікаў рэйтынгаў «Форбс». Прадукцыя Вашых прадпрыемстваў добра зарэкамендавала сябе на заходніх рынках. У той жа час Вы - актыўны ўдзельнік ўсіх міжнародных ініцыятыў у Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне. Вы прадстаўнік Расеі ў Дзелавой кансультатыўнай Радзе форуму АТЭС. Вы - сталы ўдзельнік усіх візітаў прэзідэнта Расеі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна ў рэспублікі Сярэдняй Азіі. Ня так даўно прэзідэнт Расеі прымаў Вас персанальна ў сваёй рэзідэнцыі ў Бачаравым ручаі, і Вы выклалі яму свае маштабныя планы ўдзелу ў металургічным і энергетычным бізнэсе азіяцкай часткі СНД. Чым Вы патлумачыце такую сваю цікавасьць да азіяцкіх праектаў?

Алег Дзерыпаска: Буйны бізнес, як і любы іншы, шукае свабодныя нішы для сваёй дзейнасьці. Але буйны бізнес, у адрозненьне ад дробнага і сярэдняга, сам завязаны на тэхналагічны ланцужок дзяржаўнай улады. Перш за ўсё - у фінансавай частцы, затым у частцы тэхналогіі кіраваньня грамадствам, у палітычных структурах, у паблісіці, ну, і гэтак далей. Павінны быць ўлічаны ўсе чыньнікі, пачынаючы ад настрояў грамадства, ад этапу фармаваньня ўладных груп і канчаючы фінансавымі інстытутамі. Без уліку гэтага буйны бізнэс проста ня можа рэалізаваць свае праекты.

Азіяцкі рэгіён, асабліва рэспублікі постсавецкай прасторы, цяпер знаходзяцца ў стадыі фармаваньня ўлады. І гэты працэс адбываецца пры значным уплыве нашых расейскіх палітычных ўладных структур. Як мы зараз закладзем - так і будзе потым доўгія гады.

Акрамя таго, створаныя ў савецкі час высокатэхналагічныя прадпрыемствы ў Сярэдняй Азіі цяпер часта выкарыстоўваюцца неэфектыўна, некаторыя разбураныя або зношаныя. Капіталізацыя іх нізкая, але персьпектывы інвестыцый вельмі цікавыя: кошт працоўнай сілы невысокі, недахоп кваліфікаваных кадраў лёгка папоўніць з Расеі. Праблемы энэргетыкі ў прынцыпе вырашальныя, рэсурсы ёсьць.

- Ці зьвязаны Вашы планы па інвестыцыях у сярэднеазіяцкія праекты з тым, што пачалася цікавая праца Вашых кампаній зь еўрапейскімі фінансавымі інстытутамі?

- Сапраўды, да нядаўняга часу расейскія структуры бізнэсу адчувалі вельмі моцныя праблемы ў працы на тэрыторыі Еўропы. Але нядаўна Еўрапейскі банк рэканструкцыі й развіцьця (ЕБРР) ды Міжнародная фінансавая карпарацыя пагадзіліся даць крэдыты нашым кампаніям для асваеньня Сярэдне-Ціманскага радовішча баксітаў. Цяпер працаваць будзе лягчэй.

- Як Вам удалося адказаць на пытаньне аб непразрыстасьці структуры ўласнасьці Вашых прадпрыемстваў?

- Мы далі нашым еўрапейскім партнёрам вычарпальную інфармацыю. Аказалася, што нашы бенефіцыяры, у перакрыжаванай уласнасьці якіх знаходзяцца актывы, ужо валодаюць буйнымі вытворчымі фондамі ў Еўропе. Напрыклад, адна з нашых кіпрскіх фірмаў набыла нядаўна алюмініевы завод у Чарнагорыі, вядзе работу па набыцьці баксітавага рудніка. Вось менавіта такія нашы дзеяньні й пераконваюць еўрапейскіх банкіраў ў нашых намерах канчаткова.

Акрамя таго, я планую разьмясьціць акцыі Русала на заходняй біржы, IPO намячаецца на 2006-07 гады. Гэта дазволіць прыцягнуць дадатковыя грошы заходніх інвестараў, у тым ліку для сярэднеазіяцкіх праектаў. Тэхнічныя працэдуры размяшчэньня ўжо пачатыя. З гэтай мэтай мы працягнем аптымізаваць структуру ўласнасьці нашых кампаній, кошт якіх на сёньняшні дзень ужо складае 12 млрд. долараў. У нас больш няма неабходнасьці хаваць сваіх афшорных бенефіцыяраў, бо наша сьхема аптымізацыі фінансавых крыніц ужо прызнаная.

- У Расіі больш не задаюць пытаньні па толінгавых аперацыях?

- Мы адказалі на ўсе пытаньні. Па-за межамі Расеі будзе заставацца роўна столькі нашых грошай, колькі неабходна. І гэта зусім не падарве ні інвестыцыйны, ні крэдытны рэйтынг Расеі, улічваючы спрыяльную кан‘юктуру на здабываемыя ў Расіі энэрганосьбіты.

- Вашыя фінансы будуць гуляць на тэрыторыі СНД?

- Яны ўжо там гуляюць, як Вы кажаце. Украіна, Арменія, Таджыкістан. Далей - больш.

- Рэгіён атрымлівае развіцьцё ў выніку Вашых дзеяньняў?

- Наш прыход у Сярэднюю Азію - гэта ўжо і ёсьць развіцьцё. Напрыклад, спішам міжнародныя даўгі найбяднейшаму Таджыкістану, пра гэта ўжо заявіў Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін. Атрымаем ва ўласнасьць алюмініевы завод. Ці дрэнна? Выдатная зьдзелка.

- Якія дзеяньні павінны ажыцьцявіць улады краінаў, каб зрабіць рэгіён інвестыцыйна прывабным?

- Найперш, акрамя нас з Расеі ў бліжэйшы час у постсавецкую Сярэднюю Азію наўрад ці хто прыйдзе з буйнымі праектамі, выключаючы нафту і газ. І гэта яшчэ адзін чыньнік нашай цікавасьці да рэгіёна. Прычына, спадзяюся, ясная - нестабільнасьць дзяржаўных і палітычных структур, узніклая пасьля распаду СССР, і высокія рызыкі інвестыцый для еўрапейцаў і амерыканцаў. Праўда, асобным радком сярод патэнцыйных інвестараў стаяць Кітай й Індыя.

Цяпер, што тычыцца дзеяньняў дзяржаўных органаў, калі Вы гэта маеце на ўвазе, кажучы “улада”. Увогуле ж гэта рэчы розныя. Дзяржорганам трэба не перашкаджаць нам сфармаваць такую ўладу ў рэспубліках рэгіёну, якая будзе эфектыўна кіраваць і дзяржапаратам, і сваёй часткай бізнэсу, эканомікі. Гэта значыць - кіраваць усім грамадствам [як вам апетыты?! - Рэд.].

Пакуль дзяржорганы ў рэспубліках Сярэдняй Азіі ёсьць, а ўлады, як склалай структуры бізнэсу, эканомікі, палітычных эліт, амаль нідзе няма.

І мы гатовыя ў пунктах нашай цікавасьці гэтую ўладу фармаваць.

- Што ўваходзіць, у такім выпадку, у паняцьце «ўлада»?

- Перш за ўсё група людзей, эліта, здольная прымаць рашэньні й іх рэалізоўваць… Па-першае, гэта павінны быць эканамічна эфектыўныя рашэньні. Па-другое, гэта павінны быць рашэньні па эфектыўнаму кіраваньню палітычнымі структурамі, дзяржапаратам [бачыце, Дзерыпаска лічыць вышэйшым узроўнем палітычнай улады ўладу эканамічную, а эканамічная ўлада - гэта ён; далей вы ўбачыце разьвіцьцё такога сьветабачаньня. - Рэд.].

Разумееце, кіраўнік дзяржапарату - не абавязкова рэальны лідэр краіны. Ён можа толькі выкарыстоўваць паўнамоцтвы тых, хто мае рэальную ўладу. Ён можа быць, напрыклад, наёмным мэнэджэрам, які адказвае за каардынацыю дзеяньняў рознага бізнэсу ў рэгіёне, за паблісіці бізнэсу і дзяржавы. Назва неістотная - прэзідэнт, прэм’ер або яшчэ як-небудзь. Калі я кажу “бізнэс” - я маю на ўвазе, вядома, буйны бізнэс. Дробны і сярэдні бізнэс ўсяго толькі абслугоўвае насельніцтва й іх ўплыву на тэхналогіі ўлады не існуе, і не павінна такога ўплыву быць. Хутчэй наадварот, улада выбудоўвае дробны бізнэс так, як ёй трэба ў дадзены момант.

Мы, у Расіі, прайшлі вялікі шлях па ўсведамленьні тэхналогій фармаваньня ўлады. Мы вучыліся. Наш шлях з усіх краін СНД - самы пасьпяховы. Гэтак і павінна было быць, улічваючы рэсурсы Расіі.

- А як можа дапамагаць буйному бізнэсу міжнародная палітыка дзяржавы?

- Бізнэс зацікаўлены, напрыклад, у асваеньні новых рынкаў. Або ў зьніжэньні транзакцыйных выдаткаў. Вось Расея ўкладвае атрыманыя ад продажу нафты сродкі ў дзяржаўныя каштоўныя паперы ўраду ЗША. Такім чынам мы можам атрымліваць пад заклад гэтых папер добрыя крэдыты ў банкаўскай сістэме ЗША. Значна таньней абыходзіцца страхаваньне такіх крэдытаў, ніжэй працэнты за крэдыт. Акрамя таго, калі Расея ўжо ўклалася ў эканоміку ЗША, толькі вельмі недальнабачныя людзі ў Штатах могуць не пускаць на сваю тэрыторыю буйнога бізнэсоўца з Расеі. Мы ж можам выкінуць ім іх зялёныя паперкі, калі яны будуць моцна артачыцца. Абваліцца ўся эканоміка ЗША, і сёньня Расея ўжо можа гэта зрабіць. Так што ў бліжэйшы час Русал будзе працаваць у Амерыцы на паўнапраўных падставах, калі, вядома, які-небудзь ідыёт з ФБР зноў не пачне ў буйным рускім бізнэсе шукаць рускую мафію.

- Прэзідэнт Пуцін стала падкрэсьлівае Вашую асабістую ролю ў эканоміцы Расеі. Мяркуючы па ўсім, расейская ўладная вертыкаль для Вас - не таямніца за сям’ю пячаткамі. Скажыце, як сёньня Вы ацэньваеце дзеяздольнасьць, эфектыўнасьць і расейскай улады, і расейскага буйнога бізнэсу? І як ацэньваеце, у сувязі з гэтым, персьпектывы інтэграцыі сярэднеазіяцкіх рэспублік?

- Расейская ўлада сфармавалася канчаткова нядаўна, усяго год - два. Гэта той час, калі ў структуру ўлады перасталі пралазіць людзі неадэкватныя, якія зарабілі капіталы на «гульні ў рулетку», а не на сістэмным падыходзе. Цяпер яны ўсе выдаленыя прэч - каго ўжо няма зусім, хто сядзіць у лагерах, але большая частка пражывае рэшткі грошай за мяжой. Нехта, вядома, настальгіруе…

- Прабачце, гэта пра Беразоўскага, Хадаркоўскага, Гусінскага, Жывіла ды іншых?

- Так, пра іх і пра многіх іншых, да іх падобных.

Дык вось, менавіта цяпер расейская ўлада, г.зн. людзі, здольныя прымаць рашэньні, прымаюць іх такім чынам, каб наладжваць сістэму кіраваньня дзяржапаратам, мас-медыя, ды іншымі элементамі кіраваньня масамі. Нам зараз ніхто не перашкаджае. І добрыя мэнэджэры для гэтага знайшліся.

- А Пуцін, прабачце, ён - мэнэджар? Ці ён сам прымае рашэньні?

- Прэзідэнт Расіі - гэта свайго роду топ-мэнэджэр, які кіруе ўсёй краінай. Ён разумны, адэкватны чалавек, ніколі не перавышае межы сваіх паўнамоцтваў. Заўважылі, як запрацаваў дзяржапарат у Белым Доме, як працуе пракуратура, суды, сьпецслужбы, як працуюць расійскія тэлеканалы і газеты? Проста бліскуча! Усё дапамагае эканоміцы, бізнэсу, а не перашкаджае нам, як было яшчэ нядаўна.

Пад гэта можна даваць грошы, што мы і робім.

- «Мы» - гэта буйны бізнес?

- «Мы» - гэта РАСЕЙСКАЯ РЭАЛЬНАЯ ЎЛАДА. Буйны бізнэс - гэта частка нашай тэхналогіі [тут Дзерыпаска цалкам раскрыў сябе і тых, хто за ім стаіць! - Рэд.].

- Калі не сакрэт, хто ўваходзіць у Ваша кола?

- Які ж сакрэт? Усе тыя, хто паслядоўна аб’яднаўся вакол першага прэзідэнта Расеі Барыса Мікалаевіча Ельцына, хто ўзяў на сябе сьмеласьць прымаць цяжкія эканамічныя і сацыяльныя рашэньні. Насуперак тым спробам гуляць на папулізме таго часу, якіх было вялізная колькасьць - і ў палітыцы, і ў эканоміцы Расеі. Часьцей за ўсё былі проста няграматныя і проста дурныя крокі… [вось яна - сапраўдная "расейская дэмакратыя" - вылезла... -Рэд.]

- А імёны Вашага кола назваць можаце?

- Губернатар Чукоткі Раман Абрамовіч, я - да Вашых паслугаў, таксама. Кіраўнік МДМ-банка Андрэй Мельнічэнка. Працягваць?

- Дзякуй, зразумела. А скажыце, гэтая ўлада - дэмакратычная, як Вы ацэніце?

- Куды ужо дэмакратычней. Калі, вядома, адкінуць усялякія казкі аб дэмакратыі, нібыта нехта нешта вырашае, зайшоўшы ў кабінку для галасаваньня. На самой справе кабінкі існуюць для таго, каб насельніцтва мела магчымасьць туды заходзіць - урачыста, пад гукі музыкі. Гэта насельніцтва павінна надоўга запамінаць тое, што яны мелі дэмакратычную магчымасьць паставіць птушачку ў любым месцы, дзе захочуць. Гэта элемент стабілізацыі грамадскіх працэсаў. Цалкам зразумела, што эканоміка, буйны канкурэнтаздольны бізнес ня можа пайсьці на такую вялікую рызыку - адвольнае прызначэньне мэнэджэраў дзяржапарату, як бог на душу пакладзе. Ні ў адной заходняй краіне няма такога свавольства, а ў нас на сярэднім узроўні кіраваньня краінай ён некаторы час быў. Гэта моцна перашкаджала ўладзе і бізнэсу. Цяпер рызыка ліквідавана, ды й кадры адстаяліся.

Кадры для кіравання краінай і дзяржавай неабходна дбайна падбіраць. Дзяржмэнэджэр павінен быць, па-першае, адэкватным. Найперш у разуменьні прыярытэту бізнесу ў дзяржаве. Па-другое, ён павінен быць прафесійным. У гэтым выпадку ён мае ўсе шанцы на падтрымку ўлады, у тым ліку на годнае матэрыяльнае стымуляваньне. Але ні ў якім выпадку ён не павінен браць сам - дзе захоча і колькі захоча. На жаль, яшчэ ёсьць вобласьці Расеі, дзе гэта не да канца адрэгулявана. Горад Масква, напрыклад. Там быў вельмі добры пачатак закладзены, пры першым мэры Гаўрыле Харытонавічу Папове. Яго не зразумелі, палічылі прапагандыстам карупцыі, і чалавек сышоў. Масква дагэтуль жыве па яго задзеле, але ў дзяржапараце Масквы пануе бардак, які падтрымлiваецца гарадскімі ўладамі. З-за гэтага буйны бізнэс у Маскве немагчымы - рызыка занадта вялікая. І на чале Масквы стаяць неадэкватныя людзі. Прагныя, да таго ж.

Я распавядаю гэта для таго, каб правесьці аналогіі зь Сярэдняй Азіяй.

У Маскве мы парадак навядзем даволі хутка. Лужкоў - гэта адзін з апошніх, якія засталіся, хто наўрад ці адпавядае свайму месцу. У азіяцкіх рэспубліках СНД ўсё складаней, але і надзеяў на канструктыўнасць кіруючых лідараў значна больш.

Што тычыцца маіх стасункаў з Уладзімірам Пуціным - яны ў нас самыя блізкія, цёплыя і спагадлівыя. Вы правільна заўважылі. Уладзімір Уладзіміравіч - чалавек, які ўмее вельмі ўважліва слухаць, запамінаць, аналізаваць і ўвасабляць ідэі ў рэальныя справы. Я вельмі яго цаню, і не шкадую, што ў свой час наш выбар упаў на яго.

- Скажыце, ваш бізнэс сур’ёзна матэрыяльна стымулюе чыноўнікаў. Тым ня менш, Вы неяк пазьбягаеце абвінавачваньняў у карупцыі?

- Ня сьмейцеся. Нідзе ў сьвеце чыноўнікі, у тым ліку праваахоўных ведамстваў, суддзі, не жывуць на мізэрную зарплату зь бюджэтнай касы. Калі чалавек правільна разумее ўсё, калі ён задзейнічаны ў якой-небудзь тэхналогіі ўладных дзеяньняў - яму ўзгадняюць узровень асабістых даходаў, і жыцьцё яго і яго сям’і забясьпечваецца вельмі добра. Фільмы і блокбастары пра барацьбу з карупцыяй - гэта для шырокага ахопу насельніцтва, своеасаблівы паблісіці дзяржавы. Так і ў нас, і ў Амерыцы, і паўсюль. Да таго ж карупцыя - гэта ня той выпадак, калі буйны бізнэс плаціць зарплату і забясьпечвае асабісты даход дзяржфункцыянераў. Карупцыя - гэта калі функцыянер сам адвольна бярэ, дзе хоча і калі хоча. Я ўжо казаў [карацей, калі хабар дае асабісты сябар Пуціна - Дзерыпаска - гэта не карупцыя (па Дзерыпаску)... - Рэд.].

- Яшчэ пытаньне. Ця ня будзеце Вы займацца зьменай кіраўнікоў рэспублік Сярэдняй Азіі? Многіх зь іх папракаюць ва ўзурпацыі ўлады, у таталітарнасьці рэжымаў?

- Узурпацыя, таталітарнасьць - гэта ўсяго толькі ад нізкага прафесіяналізму кіраўнікоў каманд, адсюль і такія абвінавачваньні. Слабы паблісіці дзяржавы.

Я паўтаруся і ўдакладню для таго, каб была зразумелай тэхналогія кіраваньня грамадствам - любым грамадствам. Група людзей, якія ажыцьцяўляюць ўладу, скажам, у дзяржаве, прымае рашэньне аб форме гэтай улады. Зараз, напрыклад, гэта форма дэмакратыя, калі шырокая публіка перакананая, што імі кіруюць тыя, каго яны выбралі ў кабінках для галасаваньня. У нейкай ступені так яно і ёсьць.

Пасьля першага рашэньня носьбіты сапраўднай ўлады прымаюць рашэньне - хто будзе на чале структуры кіраваньня: адзін зь іх ці хто-небудзь наёмны. У Расеі, напрыклад, наёмны мэнэджар. Відавочна, што сам Пуцін - не бізнэсмэн.

Пасьля гэтага прынятыя рашэньні фармалізуюцца і рэалізуюцца.

Пра лідэраў сярэднеазіяцкіх рэспублік - працуем зь імі. Наўпрост на палітычны працэс у сумежных дзяржавах мы ўплываць ня будзем. Мы ўжо навучыліся у ЗША правільным паводзінам, і нават палепшылі іх тэхналогію.

Дарэчы, чамусьці памылкова лічаць, што Расея хацела навязаць Украіне Віктара Януковіча ў якасьці прэзідэнта. Мы, вядома, фінансуем яго, але зусім ня з мэтай навязваньня Украіне. Мы шукаем ў рэспубліцы адэкватных мэнэджэраў, і Януковіч - толькі адзін з магчымых кандыдатаў.

Там зусім іншая сітуацыя. Мы ўбачылі, што ў сумежнай нам тэрыторыі цалкам адсутнічаюць як людзі эфектыўнай бізнэс-эліты, так і таленавітыя кіраўнікі дзяржапарату. Там ўсіх трэба вучыць. І мы прынялі рашэньне - не кідаць жа гэты кавалак сушы. Пасьля гэтага мы пачалі экспарт у рэспубліку «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» - «свабоды слова», «плюралізму», «свабоды грамадскіх аб’яднаньняў», ну, і гэтак далей. Тая самая амерыканская тэхналогія, палепшаная. Усе балаболкі, накшталт Савіка Шустэра, Сярожы Дарэнкі - усе цяпер там. І так будзе да таго часу, пакуль нашы інтарэсы не дасягнуць ступені эфектыўнага кіраваньня дзяржавай Украіна, а інтарэсы нашы там вельмі вялікія. Юшчанка трошкі заблукаў - ён палічыў, што краінай можна кіраваць з майдана, з дапамогай апрацаваных ліберальнымі й нацыяналістычнымі ідэямі студэнтаў. Ён памыляецца, гэта ж відавочна для прафесіянала.

Мы пакажам усім яго памылкі. Вы ўжо назіралі разгубленасьць Юшчанкі ў расейска-ўкраінскай газавай вайне. Далей - больш.

І так будзе ўсюды, дзе мы будзем бачыць неканструктыўнае стаўленьне да нашых інтарэсаў. Год - два - тры экспарту «еўрапейскіх стандартаў», «агульналюдскіх каштоўнасьцяў» - і ўлада там будзе прыведзена ў адэкватны стан. Пасьля гэтага застанецца толькі падабраць кіраўнікоў.

- А як жа ў Грузіі? Саакашвілі? Як будзе там?

- Такія людзі, з такой станоўчай энэргіяй, як Міхаіл Саакашвілі, нам бы вельмі спатрэбілася. Я гатовы быў бы забясьпечыць яго асабісты даход разы ў два-тры вышэй, чым ён атрымлівае сам з усёй Грузіі. Вельмі шкада, але ён сам хоча быць бізнэсмэнам і крыху не ўсьведамляе, што маштаб Грузіі вельмі малы. Таму наўрад ці ён пагодзіцца на супрацоўніцтва.

- А як быць з сацыяльнымі ўзрушэньнямі ў Грузіі?

- Сацыяльныя праблемы ў бізнэсе - справа звычайная. Трэба ўмець працаваць зь дзяржапаратам і палітычнымі структурамі - і ўсё можна вырашыць. У нас ёсьць вельмі добры досьвед вырашэньня такіх праблем у розных рэгіёнах, асабліва цікава атрымалася ў горадзе Ачынску.

- А што там адбылося?

- Адзін прафсаюзны лідар пайшоў супраць правілаў, і стаў нас шантажаваць - спрабаваў адняць гліназёмны камбінат, падняць працоўны рух, журналістаў, ну, і ўсё такое іншае. Цана пытаньня ад прафсаюза - каля 4 мільёнаў даляраў. Для мяне цана пытаньня - кошт камбіната. Каля 1,5 мільярда. Плаціць мы, вядома ж, ня сталі. Гэты бедалага, Смаленцаў, не ўлічыў, што Ачынск - вельмі крымінальны горад. Мы ўсяго толькі зьнялі з прафсаюзьніка ўсю абарону дзяржавы на некаторы час. І чаму ўлада павінна абараняць тых, хто супраць яе? І вось крымінал даведаўся пра 4 мільёны. Пачаліся акцыі. Збаяўся прафсаюзьнік, пачаў бегаць ад бандытаў, і актывісты яго пахаваліся. Праз нейкі час пайшоў купацца на сажалку, а сэрцайка ад стрэсу не вытрымала - патануў. Выйшла сьмешна…

Труп знайшлі. Сабраўся прафсаюзны актыў - крыкі, чаму ў трупа ўся галава і шыя ззаду нібыта суцэльнай крывападцёк, пазногці на руках сарваныя - няўжо катавалі і забілі яго. Працаваў судмедэксперт, я сам прасіў Уладзіміра Васільевіча Усьцінава, генпракурора, пракантраляваць… Вынік вельмі прафесійным атрымаўся, яго данеслі да публікі. Чалавек плыў, сажалка даволі вялікая, метраў сорак. Глыбіня метры два. Вецер дуў, хваля вялікая. Сэрца не вытрымала ў прафсаюзьніка. Ён задыхаўся, але яшчэ карабкаўся па беразе, пазногці зрываў. А калі страціў сілы - яго хваляй біла аб прыбярэжны камень, галавой і патыліцай. Адсюль гематома на трупе, а не ад бандыцкіх катаваньняў. Усялякія грамадскія дзеячы шумелі, абвінавачвалі нас, тры разы крымінальную справу ўзбуджалі - вынік той жа. Памёр ад прыступу.

Цяпер няма ў нас праблем у Ачынску. Камбінат наш. Журналісты і прафсаюзьнікі пераехалі ў іншыя гарады, зьбеглі.

Так што ня варта даводзіць справу да масавых беспарадкаў, трэба дзейнічаць з апярэджаньнем. Прафесійна працаваць трэба.

- А як Вы працуеце ў галіне «паблік рылейшынз» ад Русала?

- У нас добрая прафесійная каманда. І ня толькі ад Русала, ад Базэл таксама. Вядома, яшчэ нямала ў Расеі людзей, хто хацеў бы крыху сапсаваць нашу рэпутацыю. Зьвесьці рахункі за тое, што мы працуем больш пасьпяхова. Нядаўна, напрыклад, высьветлілі, што шэраг супрацоўнікаў сьпецслужбаў мелі фінансаваньне ад міжнародных крымінальных колаў, заказ - «адціснуць» у нас грошы. Цяпер разьбіраемся з гэтым, вылічым хутка ўсіх «пярэваратняў».

- Дарэчы, улічваючы Вашы блізкія стасункі з прэзідэнтам Расеі Уладзімірам Пуціным. Як Вы будуеце працу наогул зь сілавікамі, з выхадцамі са сьпецслужбаў?

- Звычайна. Калі кругагляд чалавека дазваляе - даем яму працу з адпаведным узроўнем кампетэнцыі. У савецкага КГБ былі выдатныя напрацоўкі па падтрыманьні палітычнай і сацыяльнай стабільнасьці.

- А Захад не спалохаецца выкарыстаньня лагераў, псіхіятрычных лякарняў, калі раптам такое будзе?

- Новыя піяр-тэхналогіі дазваляюць дзейнічаць з апярэджаньнем, пазьбягаючы непатрэбных скандалаў. Захад ужо праглынуў кітайскі Цяньаньмэнь, укладвае ў стабільную КНР немалыя сродкі. Праглыне і новы парадак у Расеі [што-што, але гэта дакладна так... - Рэд.].

- У сьпецслужбаў ня ўзьнікне жаданьне ўзяць уладу пад кантроль?

- Мы бярэм ў структуры кіраваньня толькі тых выхадцаў з сілавых структур, якія разумеюць прыярытэтнасьць фінансавых механізмаў улады. Гэта значыць - прызнаюць наша лідэрства. Калі ж былы ГБ-шнік, нават зь вялікім досьведам, ня мае кругагляду і не разумее, што ён павінен верна служыць рэальнай расейскай уладзе - шанцы яго нулявыя. А ўвогуле, людзі, якія ўмеюць выбудаваць тэхналогію нашага кантролю над грамадствам, нам вельмі патрэбныя.

- Цікава, а як Вы лічыце, якая роля апазіцыі ў структуры ўлады? Ці патрэбная яна ўвогуле?

- Патрэбна абавязкова. Інакш тэхналогія кіраваньня масамі становіцца непаўнавартаснай. У Расеі, напрыклад, нам удалося сфармаваць немаргінальныя апазіцыйныя групы, і добра імі кіраваць. Функцыянеры іх цалкам нашыя, і добра аплачваюцца намі. Існуюць і маргінальныя групы - зь імі мы таксама працуем. Далі - адабралі, і гэтак далей.

- Гэта, калі не сакрэт, Рагозін з «Родінай», і КПРФ Зюганава-Сямігіна?

- Вы самі ўсё ведаеце.

Такая тэхналогія на сёньня выкарыстоўваецца ў большасьці багатых краін Захаду. У Амерыцы, праўда, існуе дзве магутныя эліты, якія маюць нешта накшталт дамовы пра чаргаваньне ўлады, зьнешне гэта выглядае, як наяўнасьць некіруемай апазіцыі, але гэта ня так. Гэта зьява ўнікальная, і забясьпечана яна функцыяй ЗША як сусветнага эмісійнага цэнтру. Дарэчы, у гэтым схаваны пачатак канца ЗША, і мы ў працэсе «заканчэньня сусветнага гегеманізму» так ці інакш паўдзельнічаем. Без ўжываньня ўсялякіх ядзерных ракет.

- Як Вы лічыце, якая роля Грамадскай палаты, якую нядаўна стварылі па ініцыятыве прэзідэнта Пуціна? Ці сапраўды гэта дапаможа чысьціць дзяржапарат у Расеі?

- Вядома. Гэта выдатнае паблісіці дзяржавы. Праўда, там некаторы час будуць адсейвацца неадэкватныя людзі. Тыя, хто застануцца, будуць разумець - сюды ісьці можна, сюды - нельга. Вось пачысьціць генералітэт арміі - трэба. Калі ласка: адразу ўзнікае гучная справа па дзедаўшчыне. Грамадская палата тут як тут. Генералы ня здрыгануцца нават. І такім чынам далей.

- А дарэчы, як, Вы лічыце, можна ставіцца да таленавітых людзей увогуле? Як іх выкарыстоўвае Ваша сістэма ўлады?

- Вельмі проста. Адразу і назаўсёды купіць. Альбо, калі зьдзелка не адбылася - зьнішчыць [і адкуль нам вядомы такі падыход? дзе мы яго ўжо сустракалі?.. - Рэд.].

- Што, фізічна зьнішчыць?

- Ну, што Вы, гэта цяпер нямодна. Звычайная ў гэтым выпадку наша тэхналогія - зьнішчэньне маральнае [толькі што бало апавяданьне і пра фізічнае зьнішчэньне. -Рэд.]. Я ўжо распавёў Вам, для чаго выкарыстоўваюцца у нас паслухмяныя былыя спецы з КГБ ды іншых сьпецслужбаў. Маральна зьнішчаны супернік даказвае нашу сілу і нашы неабмежаваныя магчымасьці. Такой бядняга чым гучней крычыць, просіць аб дапамозе - тым лепш. Ён крычыць - а яму рукі ніхто не падае [у касмапалітызаваным грамадстве гэта менавіта так і выглядае; таму ліберасты спачатку актыўна займаюцца касмапапітызацыяй. - Рэд. ]. І становіцца ён сьмешным. Астатнія ж ськемліваюць - ці варта ісьці супраць нас, ці не. Вунь, Юшчанка паступова становіцца сьмешным. Асабліва пасьля таго, як мы дамовіліся з Юліяй Цімашэнка. Яна, дарэчы, цалкам адэкватны і прафесійны палітык, дапамагала нам на Мікалаеўскім гліназёмным камбінаце. Цяпер Юшчанка нічога не застаецца рабіць, як раз’язджаць па Еўропе і прасіць аб падтрымцы. Вынік яго намаганьняў проста сьмешны - перад намі лісьлівяць зь Еўропы, і з кожным днём усё больш. Прыйдзе час - усе цікавыя фабрыкі, увесь транспарт Украіны будзе наш. Гэта дакладна. Вось так робіцца гульня.

- Жорсткая у вас пазіцыя.

- Жорсткая гульня - цьвёрдая пазіцыя. Інакш нельга.

- Яшчэ крыху аб эканоміцы. Скажыце, рублёвая зона - гэта рэальна для СНД?

- Вядома. У даляра цяпер вялікія праблемы. Нам паніжаць яго ніяк нельга, а напаўненьня няма, ліміты эмісіі каласальна перавышаны. Еўра непаўнавартасны, бо Еўразвяз ня можа гуляць на эмісіі так, як гэта робіць ЗША са сваёй рэзервовай сістэмай. Так што ўнутры СНД нам патрэбны рубель. З адной агаворкай - у рублёвую зону будуць дапускацца тыя, хто мае канструктыўную ўладу.

- Ці можаце прывесьці прыклад такога падыходу?

- Вядома. Арменія. Там прадпрыемствы пераходзяць у нашу ўласнасьць, і добрыя гарантыі для бізнэсу. Структура ўлады добра фарміруецца па гэтай прычыне.

- Ці можна рэзюмаваць, што ў нашых азіяцкіх рэспублік добрыя шанцы на прыцягненьне расейскага бізнэсу?

- Можна.

- Дзякуй за цікавае інтэрвю. Сапраўдная эксклюзіўная інфармацыя.

- Прашу Вас - гэта ўсё менавіта для вашага VIP-бюлетэня. Ня варта трансляваць гэта ў газеты або ў Інтэрнэт. Для іх будуць дарэчнымі іншыя пытаньні і адказы.

- Абяцаем. Нашы падпісчыкі - людзі вядомыя, і ўсе занадта добра разумеюць пытаньні улады і бізнесу. Думаю, яны будуць ўдзячныя Вам за адкрытасць.

- Усяго добрага.

- - -

Пасьля гэтага інтэрвю было шмат шуму ваакол пытаньня: ці сапраўды А.Дзерыпаска яго даваў?

Так, даваў! І гэта пацьверджана зь некалькіх дакладных крыніц.

Прэс-служба БАЗЭЛ выступіла з заявай-аспрэчаньнем. Прычым, тое-сёе з заявы, нягледзячы на відавочнае падступства, зьяўляецца праўдай. А менавіта «… прэс-служба «Базавага элемента» заяўляе, што А.У.Дзерыпаска не праводзіў ніякіх інтэрвю са сродкамі масавай інфармацыі».

Сапраўды, бюлетэнь «Час Еўразіі», які выдаваўся грамадскім міжнародным фондам, не зьяўляецца сродкам масавай інфармацыі. Узначальваў рэдакцыю бюлетэня Мікалай Казыкбекавіч Асмолаў, эканаміст.

Адразу пасьля ўцечкі матэрыялаў інтэрвю ў сусветную сетку Інтэрнэт фонд быў расфармаваны, рэдакцыя бюлетэня распушчаная. Прадстаўнік рэдакцыі, які пажадаў застацца невядомым, паведаміў, што Мікалай Асмолаў пазьбягае ўсялякіх кантактаў. «Нашай віны ў гэтай публікацыі няма, проста ва Ўкраіну ішло шэсьць асобнікаў бюлетэню. Там інтэрвю і змаглі перадрукаваць. Тэкст поўны, але надрукаваны з некаторымі памылкамі, якіх няма ў арыгінале».

Гэтая ж крыніца паведаміла, што ў Асмолава ёсьць завізіраваны тэкст інтэрвю, аднак ён ня мае жаданьня надаць гэтаму галоснасьць. «Мікалай нечага вельмі моцна баіцца, і мы ня маем права патрабаваць ад яго гераізму. Хаця пасьля сустрэчы з Алегам Уладзіміравічам ён прыйшоў вельмі натхнёны. Сустрэча адбылася пасьля таго, як прэзідэнт Расеі Пуцін дамовіўся аб перадачы таджыкскага алюмініевага завода Алегу Дзерыпаску - наўзамен за сьпісаньне доўгу Таджыкістана Расіі. Мікалай распавёў, што Дзерыпаска быў у вялікім ўзбуджэньні, хваліў Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна за дапамогу ў вырашэньні пытаньня аб алюмініевым заводзе ў лонданскім судзе. Бізнэсмэн даў выключна важную інфармацыю - што Расея мае намер зайсьці ў Сярэднюю Азію канчаткова. Наша публікацыя мела адзіную мэту - паведаміць пра гэта падпісчыкам».

Крыніца з горыччу дадае: «… з намі абышліся несправядліва. Мікалай, вядома, дарэмна абяцаў нераспаўсюджаньня ад імя падпісчыкаў, ён проста баяўся, што Дзерыпаска не ўзгадніць тэкст інтэрвю».

Ва ўсіх артыкулах, выстаўленых за апошнія два тыдні на нашым сайце і прысьвечаных аналізу расейскай грамадска-палітычнай рэчаіснасьці, гэтая рэчаіснасьць апісваецца з розных пазіцый. Замежныя аўтары (Райтшустэр, Кэмерон) выказваюць свае расчараваньні з нагоды адсутнасьці ліберальных зьмен у Расеі, правалу сваіх спадзяваньняў на Мядзьведзева (аказвацца, усё ж спадзяваліся…). Расейскія праваабаронцы і лібералы (Бонэр, Букоўскі, Арлоў, Іларыёнаў, Каспараў, Навадворская, Кавалёў ды іншыя) паказваюць, наколькі здэградаваў імперскі рэжым у сваёй злачыннай сутнасьці й мягка намякаюць, што гэта адбылося не без патуральніцтва з боку краін “цывілізаванага дэмакратычнага” Захаду… Малады кіна-дакументаліст Сідзельнікаў, ведаючы, што галоўны вораг нармальнага жыцьця людзей у Расеі - расейская бюракратыя, яшчэ спадзяецца знайсьці рэцэпт, каб сітуацыю выправіць. Затое больш дасьведчаны і глыбокі Стругацкі тлумачыць, што вяртаньне ў застойна-агрэсіўны “савок” - гэта ўсур’ёз і надоўга.

Для прагнозу магчымых зьмен (больш ці менш рэвалюцыйных) спадар Несьцераў прапануе зьвяртаць увагу на ўзаемадачыненьні паміж палітычнай ды эканамічнай “элітамі” й на крыніцы фінансаваньня магчымай рэвалюцыі. Гэты падыход сапраўды дае грунт для аналізу (і… з большага песімістычнай высновы), але выглядае некрафільным, “бясполым”, бо ня ўлічвае нацыянальны чыньнік і не падказвае кірунак персьпектыўных зьмен. Выдатнае абагульненьне гісторыі Расеі дае нацыянал-дэмакрат Аляксей Шырапаеў. Ён выкрывае механізмы яе імперскай зацыкленасьці й прапануе выйсьце ў выглядзе пераходу да сапраўды федэратыўнай арганізацыі гэтага застарэлага крывава-недарэчнага геапалітычнага монстра (праўда, раней Шырапаеў адкрыта выступаў за падзел Расеі на нацыянальныя дзяржавы з абавязковым выдзяленьнем зь яе нацыянальна-рускага Залесься). І толькі радыкальны ліберал Барыс Стамахін, памылкова скідаючы віну за ўсё расейскае зло на людскае “быдла”, заклікае лічыць фальшывай любую апазіцыю, якая не адмаўляе існаваньне самой расейскай імперскай дзяржавы.

Мы, у рэдакцыі, таксама стала сочым за падзеямі ў Расеі (што зразумела - лёс беларускага народу, як і раней, моцна залежыць ад таго, што там адбываецца) й мусім сказаць, што ў адзначаных матэрыялах адлюстравана многае, але далёка ня ўсё, што варта ведаць пра форму ды зьмест актуальнай расейскай сітуацыі.

У прыватнасьці, мы лічым патрэбным яшчэ раз зьвярнуць увагу на наступнае…

1.

Зачэпленыя больш года таму тым фактам, што Лу-ка прымушае беларускі народ адзначаць 7 лістапада як агульнадзяржаўнае сьвята, мы вырашылі прааналізаваць гэтую падзею “з чыстага ліста”, папярэдне адкінуўшы вядомыя прапагандысцкія міфы, складзеныя вакол яе. Той вынік, які мы атрымалі, стаў для нас адкрыцьцём. Аказалася, што ў 1917 годзе ў расейскай імперыі адбылася ніякая не “Вялікая кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя”, а… бальшавіцка-сіянісцкі пераварот, якому папярэднічала бальшавіцка-сіянісцкая змова. Пазьней на тэрыторыі былой імперыі адбыўся масавы бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, які меў усе прыкметы масавага генацыду - народы вынішчаліся мільёнамі (паводле Зянона Пазьняка, з 1919 па 1953 гады бальшавікі-русіфікатары ў тым ліку забілі больш за 2 мільёны беларусаў)! Прычым, найперш вынішчаліся лепшыя!

Серыя матэрыялаў, у якіх прыведзены адпаведныя факты й іх аналіз, мае агульную назву “Каго ўзвышае цяперская ўлада”. Усім нашым чытачам, хто іх не чытаў, раім прачытаць (пачатак тут: nashaziamlia.org/2008/11/05/1587/#more-1587, заключэньне тут: nashaziamlia.org/2008/11/25/1606). Для тых, хто ня здолее ці палянуецца прачытаць-перачытаць гэтую серыю, каротка нагадаем сутнасьць.

За аснову мы ўзялі ўсім вядомы ФАКТ масавага генацыду народаў у час г.зв. ТЭРОРУ, арганізаванага і зьдзейсьненага бальшавікамі на тэрыторыі былой расейскай імперыі пасьля 1917 года. Гэта было гіганцкае ЗЛАЧЫНСТВА!

У сувязі зь ім і пасьля яго пры любой прыстойнай уладзе павінна адбыцца рассьледаваньне з мэтай раскрыцьця маштабу, тэхналогіі злачынства, ЯГО МАТЫВАЎ, а таксама абавязкова павінны быць выяўлены і названы выканаўцы ды заказчыкі. Прычым, у любым крыміналістычным рассьледаваньні (дый ня толькі крыміналістычным - такім, напрыклад, як халакост) галоўнае - гэта выявіць ініцыятараў-заказчыкаў! (мы паўтараем агульнавядомыя рэчы, аднак у дадзеным выпадку іх неабходна яшчэ раз адмыслова агаварыць).

Аднак, як вядома, усе заказчыкі злачынстваў заўсёды старанна хаваюцца. Асабліва, калі маштаб злачынства грандыёзны. Генацыд народаў, які вымяраецца дзясяткамі мільёнаў чалавек (!!!), якраз належыць да такіх. Гэта азначае, што галоўныя злачынцы - заказчыкі бальшавіцкага тэрору першай паловы ХХ стагоддзя - самі ніколі не аб’явяць сябе, ніколі не раскрыюць свае матывы, ніколі не пакаюцца!.. Выяўляць іх й іхныя мэты мусяць іншыя, на падставе ўскосных прыкметаў.

А як можна выявіць нейкі аб’ект і апісаць яго ўласьцівасьці, калі той ніколі не аб’явіць сябе, калі яго немагчыма нават убачыць?

У такіх варунках гэта можна зрабіць толькі па ўзьдзеяньні аб’екта на асяроддзе. Там можна знайсьці й доказы існаваньня аб’екта і па пэўных прыкметах вылічыць яго ўласьцівасьці.

Для лепшага разуменьня сітуацыі прывядзем вобраз-аналаг.

Адным з найбольш таямнічых аб’ектаў, якія існуюць у Сусьвеце, зьяўляюцца чорныя дзіркі. Іх “таямнічасьць” абумоўлена тым, што зь іх ня могуць вырвацца нават фатоны. Таму іх немагчыма ўбачыць. Лічыцца, што чорныя дзіркі з-за надзвычай вялікай масы і гравітацыйнай сілы фармуюць галактыкі. Таму ў цэнтры кожнай галактыкі, у т.л. і нашай, павінна знаходзіцца чорная дзірка.

А як яе ўбачыць на фоне чорнага неба, калі яна ня сьвеціцца?

Навукоўцы навялі свае тэлескопы на той участак неба, дзе за касьмічным пылам, як яны разьлічылі, павінен быць цэнтар нашай галактыкі Малочны шлях, і пачалі ў інфрачырвоным дыяпазоне (праз пыл) фатаграфаваць гэты кавалак неба праз пэўныя інтэрвалы часу. Затым яны накладалі здымкі адзін на адзін і ўбачылі (гл. сьхему ўверсе), што абсалютная большасьць зорак засталася на сваіх месцах, але некаторыя - перамясьціліся. Прычым, так, што іх перамяшчэньне можна інтэрпрэтаваць, як палёт вакол нейкага аб’екта, які мае гіганцкую масу і, адпаведна, такую ж сілу гравітацыйнага прыцягненьня. Такім аб’ектам, разьмешчаным ў цэнтры нашай Галактыкі, можа быць толькі чорная дзірка. Так яна была адкрыта і вылічаны яе параметры…

Аналагічна пададзенаму, па шэрагу ўскосных прыкмет - нацыянальным складзе кадраў (на 80-100% габрэйскіх), заакіянскіх крыніцах фінансаваньня (Уол-Стрыт), колах замежнай палітычнай падтрымкі (прэзідэнт ЗША В.Вілсан, залежны ад Уол-Стрыт), нацэленасьці на зьнішчэньне нацыянальных элітаў і найбольш перадавых сацыяльных пластоў, штучнай ідэалогіі (камуністычная ўтопія) й абсалюна таталітарных механізмах рэалізацыі ўлады - мы адкрылі, што масавы тэрор пасьля кастрычніка 1917 года, як і сам бальшавіцкі пераварот, быў арганізаваны… глабалісцкай сіянакратыяй. Менавіта яна аказалася самай буйной “чорнай дзіркай” гісторыі чалавецтва апошняга ХХ-га стагоддзя.

Напэўна, шмат для каго гэта ня стала навіной. Для нас стала, бо мала дзе можна знайсьці зьвесткі пра глабальную сіянісцкую “чорную дзірку”. На яе пошук трэба адмыслова наводзіць свае ідэалагічныя “тэлескопы”.

Прайшоў год. Што істотна новага зьявілася ў дадзенай тэме за гэты час?

Амаль нічога, калі не лічыць, што спадар Аляксандраў паінфармаваў нас (гл. http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999), што сіяністы ЗША прымусілі Кангрэс лічыць актам “антысемітызму” шэраг сьцьверджаньняў, за якія Дзярждэп ЗША павінен пачаць перасьлед. Сярод іх і такое, што “габрэі ды іхныя правадыры наладзілі бальшавіцкую рэвалюцыю ў Расеі“.

Ну, па-першае, такое “рашэньне” ёсьць дадатковым пацьвержаньнем правільнасьці нашых ранейшых высноваў па прынцыпе “на злодзею і шапка гарыць”. Па-другое, яно ёсьць сьведчаньнем, што сёньняшні Вашынгтон - гэта ня столькі сталіца ЗША, колькі вялікага сіянісцкага Ізралію. Па-трэцяе, нас гэтае рашэньне амерыканскага Кангрэсу ніяк не датычыць, бо мы заяўляем не пра віну габрэяў у тэроры 1920-30-х на тэрыторыі былой расейскай імперыі, а пра віну сіяністаў. Яшчэ больш дакладна - сіянакратыі…

Аднак цяпер большую ўвагу мы хочам зьвярнуць на іншае. Больш за год мы ціха спадзяваліся, што закранутай намі тэмай зацікавяцца тыя, хто дасьледуе бальшавіцкія рэпрэсіі. Хаця б у Беларусі, хаця б тая група ў Менску, якая непасрэдна гэтым займаецца. Мы туды нават пару разоў перадавалі сігналы.

Які вынік?

Нулявы. Поўная цішыня… Атрымліваецца, што нават самыя мужныя людзі робяць выгляд, што ім усё гэта нецікава ці незразумела…

З нагоды і ў якасьці аргументу зьвяртаем увагу: прадстаўнікі Ізраілю, розныя габрэйскія арганізацыі й сёньня працягваюць шукаць ваенных злачынцаў, вінаватых у халакосьце, тлумачачы сваю дзейнасьць неабходнасьцю адплаты (рус. возмездие). У імя справядлівасьці…

Выдатна. Мы заклікаем да таго ж!.. Але чамусьці аднаўленьне справядлівасьці ў адносінах да нашага беларуска-літвінскага народу ды іншых народаў былой расейскай імперыі, якія спазналі бальшавіцка-сіянісцкі тэрор, усё ніяк не наступіць. Незапатрабаваная адплата па-ранейшаму працягвае чакаць свайго часу…

2.

Між тым, пытаньне, што ж па сваёй сутнасьці адбылося ў Расеі ў 1917 годзе і ХТО быў галоўным ініцытарам-заказчыкам тых трагічных падзей, мае ня толькі маральнае і юрыдычнае значэньне ці гістарычны інтарэс (у сэнсе аднаўленьня гістарычнай праўды). Яно мае найвышэйшую актуальнасьць і ў наш час.

Справа ў тым, што пасьля рэвалюцыі 1917-га расейская імперыякратыя істотна зьмяніла свой асабовы склад і характар. Цяпер у яе склад уваходзіла значная доля асоб, апанаваных сіянісцкай ідэалогіяй (пачынаючы ад Троцкага, сіянісцкія погляды якога былі выдатна паказаны, напрыклад, тут: http://nashaziamlia.org/2010/02/08/2999/#more-2999).

Сітуцыя практычна не зьмянілася ні пасьля першых 1950-х гадоў, ні пасьля 1991 года. Мы па-ранейшаму на сваіх тэлеэкранах бачым у якасьці каметатараў, артыстаў, вядучых розных праграм і г.д. у значнай колькасьці людзей са сьпецыфічным выглядам і поглядамі (некаторыя так і кажуць пра зьяву тэльавівдзеньня…).

Сярод палітычных дзеячаў, блізкіх да ўлады, мільгацяць мітрафанавы, гайдары, яўлінскія, чубайсы, нямцовы і г.д. Многія, калі ня большасьць зь іх, гэта ўнукі былых бальшавіцкіх камісараў й іхных жонак. Ім па-ранейшаму належыць (перададзена) значная частка палітычнай улады ў Расеі.

Сярод тых, хто злачынна захапіў у сваю прыватную ўласнасьць гіганцкія багацьці, якія ў норме павінны належаць народам Расеі, й каго цяпер завуць алігархамі, мы зноў бачым характэрныя твары і прозьвішчы…

Пасьля прыходу Пуціна ва ўладу многія з найбольш амбітных алігархаў-габрэяў былі адсунутыя ад Крамля - хто за мяжу (Беразоўскі, Гусінскі, Неўзлін), хто за краты (Хадаркоўскі). Гэта так. Але ня ўсе. Большасьць з гэтых алігархаў захавалі свой палітычны і эканамічны статус, а то і падвысілі яго (найбольш вядомыя - Дзерыпаска, Абрамовіч).

“Для чаго мы так падрабязна паўтараем агульнавядомыя рэчы?” - можа запытацца некаторы чытач. Справа ў тым, што мы хочам запрапанаваць метад аналізу і прагнозу сітуацыі ў Расеі, аналагічны пададзенаму спадаром Несьцеравым, але заснаваны на прынцыпова іншым падыходзе. Несьцераў прапануе грунтавацца на супярэчнасьцях паміж палітычнай ды эканамічнай “элітамі”. І ў цэлым у яго атрымліваецца, што хутчэй за ўсё ў бліжэйшыя гады рэвалюцыйных зьмен у Расеі не адбудзецца.

Мы ж лічым, што расейскую імперыякратыю варта дзяліць не па прынцыпе большай далучанасьці да эканамічнай ці палітычнай улады, а па… нацыянальнай прыкмеце. І ў нас атрымліваецца адваротнае, што мы будзем сьведкамі істотных палітычных землятрусаў у Расеі, калі не ў бліжэйшыя месяцы, дык у бліжэйшыя год, два, тры.

У 1917 годзе класічная расейская імперская бюракратыя была заменена ў асноўным бальшавіцка-сіянісцкай. Пазьней з-за дэмаграфічных абставін, неабходнасьці вяртаньня царскіх сьпецоў, некалькіх “партыйных набораў” яна стала гібрыднай у нацыянальным сэнсе - маскальска-габрэйскай. Цяперашнія ўладары Расеі - нашчадкі гэтай гібрыднай формы расейскай імперыякратыі савецкіх часоў - маюць той жа камбінаваны нацыянальны склад. Але вось у чым справа: тыя, хто ў цяперашняй расейскай імперыякратыі маюць габрэйскія карані, чамусьці пагалоўна выступаюць за тое, каб Расея была пераўтворана ў “ліберальную імперыю”, пазбаўленую любых нацыянальных рыс (у т.л.элементаў рускасьці) - нечым накшталт сёньняшніх ЗША (а Масква, на іх думку, відаць, павінна стаць чацьвёртай сталіцай “Вялікага сіянісцкага Ізраілю”; пасьля Тэль-Авіва, Вашынгтона, Бруселя). Зьвярніце ўвагу, большасьць нашчадкаў былых бальшавікоў-камісараў на сёньня цалкам памянялі сваю ідэалагічную (адносна дзедаўскай) арыентацыю. Цяпер яны не камуністы, а іх альтэрнатыва - лібералы (параўнайце погляды, Андропава (дзед) і Мітрафанава (унук), Молатава (дзед) і Ніканава (унук), Аркадзя Гайдара (дзед) і Ягора Гайдара (унук)). Гэта шмат пра што кажа, але найгалоўнае для нас, што гэта сьведчаньне падпарадкаванасьці сёньняшніх расейскіх “лібералаў” адзінаму цэнтру, верагодна, таму самаму, якому былі падпарадкаваны й іх дзяды…

У сваю чаргу, другая палова цяперашняй расейскай імперыякратыі, якая складаецца пераважна з расейцаў-маскалёў, не жадае такіх пераўтварэньняў. Па-першае, прадстаўнікі гэтай часткі сёньняшняй расейскай імперыякратыі разумеюць, што ў цалкам “ліберальнай” Расеі ім ня будзе месца - выкарыстаньне грошай для дасягненьня палітычных мэт - ня іх канёк. Па-другое, яны не жадаюць губляць сваёй “рускасьці” й “рускасьці” Расеі. Бо гэта дае ім й іх нашчадкам дадатковыя гарантыі на будучыню. Нарэшце, маскалі-імперцы памятаюць пра “дасягненьні СССР” і бачаць прыклад Кітая, які сёньня таксама актыўна разьвіваецца пад кіраўніцтвам сваёй імперскай тэрытарыяльнай бюракратыі. І гэта ня можа іх не натхняць…

Адсюль можна меркаваць, што асноўныя супярэчнасьці, якія разьвіваюцца ў сёньняшняй Расеі, вызначаючы яе бліжэйшы лёс, датычаць ня столькі супрацьстаяньня паміж эканамічнай і палітычнай “элітамі”, колькі супрацьстаяньня паміж сіянісцка-ліберальнымі й маскальска-тэрытарыяльнымі часткамі расейскай імперыякратыі. Першая частка (як паказана на сьхеме ўнізе) імкнецца пераўтварыць Расею у ліберастычную імперыю (накшталт ЗША), а другая - вярнуць яе ў стан класічнай тэрыятарыяльнай імперыі (накшталт СССР ці цяпершняга Кітая).

Пакуль адзінства імперыякратыі забясьпечвае фактычна толькі В.Пуцін.  Аднак супярэчнасьці паміж названымі часткамі расейскай імперыякратыі цяпер хутка эскалуюцца (напрыклад, адныя хваляць і шануюць Сталіна, другія яго ганяць і праклінаюць…). Акрамя таго, прадстаўнікі абедзьвюх груп пачынаюць актыўна нападаць на Пукіна і капаць пад яго. Той лавіруе - спрабуючы падмасьліць то адной групе, то другой. Напэўна, так доўга працягвацца ня можа. І вельмі верагодна, што хутка мы будзем сьведкамі істотных кадравых зьмен у шэрагах палітычнай “эліты” расейскай імперыі, а за імі й істотных зьмен у сьферы ідэалогіі ды тыктанічных зрухаў у палітыцы.

Ці ёсьць шанц для адзінага прагрэсіўнага ходу падзей пасьля магчымага расейскай землятрусу (маецца на ўвазе развал Расеі на нацыянальныя дзяржавы ці пераўтварэньня яе ў сапраўдную канфедэрацыю нацыянальных рэспублік; пазначаны на сьхеме лічбай 3) - таго адзіна нармальнага выніку, да якога заклікаюць, напрыклад, Шырапаеў, Хамякоў (ды й мы таксама)?

Шанц ёсьць, але ён пакуль вельмі невялікі.

Найбольш верагодным нам падаецца вынік, пазначаны на сьхеме лічбай 1. Расеі яшчэ прыйдзецца паваляцца ў ліберастычным брудзе, каб яе народы дасьпелі да вострага жаданьня мець уласныя дзяржавы…

Далей у дадзенай серыі мы плануем выставіць матэрыялы, якія праілюструюць пададзенае намі бачаньне і наш прагноз.

Дзякуючы падказцы аднаго з нашых чытачоў, выстаўляем важную заяву Усеўкраінскага аб’яднаньня “Свабода” з нагоды вартага жалю рашэньня Еўрапарламенту. Раім нашым чытачам зьвярнуць увагу, наколькі блізкім ёсьць разуменьне як сёньняшніх, так і гістарычных падзей намі - беларусамі-літвінамі - і сапраўднымі ўкраінскімі дэмакратамі.

Рэдакцыя.

Усеўкраінскае аб’яднаньне “Свабода” выказвае рашучы пратэст супраць ўмяшаньня ліберальных і лявацкіх еўрадэпутатаў ва ўнутраныя справы Ўкраіны і зьняважаньня імі ўкраінскага нацыянальнага героя Сьцяпана Бандэры.

25 лютага 2010 года Еўрапарламент прыняў рэзалюцыю па Ўкраіне, у пункце 19 якой еўрадэпутаты выказваюць шкадаваньне з нагоды наданьня кіраўніку Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў Сьцяпану Бандэры званьня Героя Украіны і спадзяюцца, што “новае ўкраінскае кіраўніцтва перагледзіць такія рашэньні ў сувязі са сваёй адданасьцю еўрапейскім каштоўнасьцям“.

Пакінем без каментароў трызьненьне аб прыхільнасьці “еўрапейскім каштоўнасьцям” прамаскоўскай Партыі рэгіёнаў і яе кіраўніка Віктара Януковіча. Гэты сумніўны камплімент здольны выклікаць толькі гамерычны рогат.

Усеўкраінскае аб’яднаньне “Свабода” расцэньвае падобную нахабную выхадку касмапалітычных еўрадэпутатаў як праяву брутальнай зьнявагі ўкраінскай нацыі ды прамое ўмяшаньне ва ўнутраныя справы нашай дзяржавы.

Не псеўдаеўрапейскаму ліберальнаму ды лявацкаму Еўрапарламенту ўказваць ўкраінцам, каго прызнаваць Героямі ды як іх ушаноўваць. Нашы Героі вырасталі ў крывавай барацьбе з акупантамі тады, калі так званая “цывілізаваная Еўропа” перад імі сьхілялася. Таму асуджэньне Бандэры - гэта плявок на ўкраінскі нацыянальна-вызвольны рух, які быў антыкаланіяльным па сваёй сутнасьці (у першую чаргу антыкамуністычным ды антынацысцкім), гэта плявок на права ўкраінцаў мець уласную дзяржаву.

Разам з тым украінцы добра памятаюць усе “падарункі”, якія на працягу аднаго толькі ХХ стагоддзя рабіла так званая “цывілізаваная Еўропа”: ад патапленьня ў крыві рукамі Польшчы маладой Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі, здрады Украінскай Народнай Рэспубліцы ў яе вайне зь чалавеканенавісьніцкай Савецкай Расеяй, замоўчваньня Галадамору, пастаяннага гандлю “украінскім пытаньнем” з Масквой - да адкрыта прамаскоўскай пазіцыі сёньняшняга дню, калі так званая Старая Еўропа падтрымлівае Крэмль ў газавай вайне супраць Украіны і прымушае нас адмаўляцца ад уласнай гісторыі й сваіх Герояў.

Характэрна, што ініцыятарамі ўнясеньня ў рэзалюцыю ілжывага і зьдзеклівага параграфа пра Бандэру выступілі дэпутаты ад Нямеччыны ды Польшчы.

Антыўкраінская пазіцыя Нямеччыны тлумачыцца комплексамі нямецкага кіраўніцтва і спробай перакінуць уласную адказнасьць за зьдзейсненыя падчас Другой сусьветнай вайны злачынствы на іншых, у першую чаргу на ўкраінцаў. Таму замест таго, каб моўчкі каяцца за зьдзейсьненыя супраць украінцаў злачынствы, Нямеччына праводзіць блюзьнерскі судовы працэс над невінаватым і ўжо нямоглым пажылым ўкраінцам Іванам Дзем’янюком і прасоўвае антыўкраінскую тэзу ў рэзалюцыю Еўрапарламенту.

Адназначна можна сьцвярджаць, што з Польшчы канчаткова сарваная маска самазваных “адвакатаў Украіны ў Еўропе”. Намаганьні палякаў аббрахаць Бандэру сьведчыць аб спробе схаваць жахлівыя злачынствы супраць украінцаў, якія Польшча рабіла, пачынаючы з XV стагоддзя: палітыка жорсткай паланізацыі, забароны ўсяго ўкраінскага, фізічнага зьнішчэньня ўкраінскіх патрыётаў, этнічных чыстак супраць украінскага цывільнага насельніцтва [як нам, беларусам, усё гэта знаёма! - Рэд.]. Асабліва палякаў раздражняе тое, што Украінская паўстанцкая армія пад сьцягам Сьцяпана Бандэры ў 1943 годзе выйграла распачатую палякамі ў 1918 годзе ўкраіна-польскую вайну - ушчэнт разграміла польскую терарыстычную “Армію краевую” і ўзяла трыюмфальны рэванш за паражэньне 1918-20 гадоў, атрыманае ад палякаў толькі дзякуючы каласальнай ваеннай, палітычнай і эканамічнай дапамозе апошнім з боку Антанты.

Еўрапарламент не ўпершыню праводзіць у дачыненьні Ўкраіны хлусьлівую палітыку па формуле “рэальныя саступкі наўзамен за прывідныя абяцаньні“. 1 студзеня 2010 году ўступіла ў дзеяньне Пагадненьне аб рэадмісіі паміж Украінай і Еўразвязам, згодна зь якім Украіна абавязана стаць агульнаеўрапейскім адстойнікам для нелегальных мігрантаў наўзамен за абяцаньні спрасьціць візавы рэжым. А нядаўна еўрадэпутаты схавалі за аблуднымі фармулёўкамі сваё нежаданьне прызнаваць Галадамор 1932-1933 гадоў генацыдам ўкраінскай нацыі.

Дэструктыўная пазіцыя Еўрапарламенту яшчэ раз даказвае нам, украінцам, што ліберальна-лявацкі праект Еўразвязу сябе вычарпаў. Еўропа павінна будавацца як Еўропа свабодных нацый. За гэта сумесна з “Свабодай” змагаюцца нацыяналісты з Францыі, Італіі, Вялікабрытаніі, Балгарыі, Беларусі ды іншых краін Еўропы.

І галоўнае, сёньня як ніколі Ўкраіна мае патрэбу палітыкі апоры на ўласныя сілы, не азіраючыся ні на Ўсход, ні на Захад. Такой палітыкі, якую праводзіў Кіраўнік украінскай нацыі Сьцяпан Бандэра.

Ад рэдакцыі:

Дадаткова хочам закрануць толькі адно пытаньне: у чым стратэгія выйсьця зь сітуацыі, у якой апынуліся нашы народы?

Разьлічваць на падтрымку “Захаду” - памылкова. Усё больш высьвятляецца, што з Захаду на нас насоўваецца ўсяго толькі іншая форма імперыялізму - фінансавая.

Але і разьлічваць толькі на ўласныя сілы, як прапануюць аўтары данай заявы - таксама памылкова. Перадушаць па адным…

На наш погляд, патрэбным ёсьць інтэрнацыянальнае аб’яднаньне ўсіх сіл, якія бачаць будучую Еўропу і ўсё чалавецтва як сістэму самастойных, свабодных дзяржаў-нацый, падпарадкаваных адзінае што прагрэсіўнай будучыні ўсяго чалавецтва.

Да гэтага мы ўвесь час і заклікаем.

У сваёй учорашняй рэзалюцыі Еўрапарламент асудзіў і заклікаў перагледзець рашэньне былога прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Юшчанкі надаць званьне Героя Украіны кіраўніку Арганізацыі Ўкраінскіх Нацыяналістаў (АУН) Сьцяпану Бандэру. Заклік адмяніць адпаведны ўказ Юшчанкі “зьяўляецца прыкрым элемэнтам прынятай учора Еўрапарламентам рэзалюцыі”. Пра гэта ў эфіры Радыё Свабода заявіў старшыня Камітэту ў пытаньнях эўрапейскай інтэграцыі Вярхоўнай Рады Ўкраіны Барыс Тарасюк.

«Ня справа Эўрапарлямэнту вызначаць, каго мае ўзнагароджваць прэзыдэнт Украіны … Я лічу, што гэта неадэкватная пазыцыя Эўрапарлямэнту, якая матываваная пазыцыяй адной, хоць і прыязнай нам краіны [маецца на ўвазе Польшча. – Рэд.], улічваючы нашу агульную мінулую гісторыю», - сказаў Тарасюк.

Сёньня ж Украінская народная партыя (УНП) выказала занепакоенасьць гэтым пунктам рэзалюцыі Эўрапарлямэнту. Партыя назвала «неаб`ектыўнымі ацэнкі гістарычных асоб украінскага вызвольнага руху» з боку Эўрапарлямэнту - асабліва сьцьвярджэньні адносна “супрацоўніцтва АУН з нацысцкай Нямеччынай”.

«Сам факт пэўнага супрацоўніцтва зь Нямеччынай часоў Гітлера не зьяўляецца прыкметай злачынных дзеяньняў, паколькі такое супрацоўніцтва ў даваенны пэрыяд адбывалася з боку многіх эўрапейскіх краін … У прыватнасьці, наступствам эўрапейскай «палітыкі прымірэньня» стала фактычная перадача Гітлеру Чэхаславаччыны, украінскага Закарпацьця, краін Балтыі, а таксама падзел Эўропы на «сфэры ўплыву» паміж Гітлерам і Сталіным», - адзначаецца ў звароце УНП.

Акрамя таго, «у асобных краінах ЭЗ такіх, як Польшча, была прызнана гераічнай дзейнасьць польскай Арміі Краёвай, нягледзячы на тое, што гэтая арганізацыя мела дачыненьне да жорсткіх рэпрэсіяў супраць украінскага народу [ня толькі ўкраінскага! – Рэд.], як і дзейнасьць заснавальніка польскай дзяржаўнасьці ў ХХ стагодзьдзі Юзэфа Пілсудзкага, які быў ініцыятарам рэпрэсій падчас апэрацыі «Пацыфікацыя» супраць украінцаў у Заходняй Украіне, асуджанай у 1931 годзе спэцыяльнай камісіяй Лігі нацый», - заяўляе УНП.

Ад сябе хочам дадаць, што на фоне ганебных паводзін прадстаўнікоў пэўнай еўрапейскай краіны, якую часта завуць “старай еўрапейскай прастытуткай”, варта дадатковы акцэнт зрабіць на асобе Сталіна, які настолькі актыўна супрацоўнічаў з нацысцкай Нямеччынай, што нават падпісаў зь ёй вядомы перадваенны Пакт (пра Бандэру і блізка нельга сказаць пра нешта аналагічнае). Цікава, ці мае цяпер намер такі “справядлівы” Еўрапарламент запатрабаваць пазбаўленьня званьня “герояў СССР” хаця б самых крывавых сталінскіх забойцаў і катаў, якія служылі перад і ў час Другой сусьветнай вайны, напрыклад, у НКВД?..

Больш за год таму ў артыкуле, прысьвечаным “Карце муда́ка” і “беламу сьцярвятніку”, мы заявілі, што “калі да 1 студзеня 2010 г. акцыя з польскай “картай” ня будзе спынена і адмененая, польскія імпер-шавіністы будуць аб’яўлены намі чарговым (№4) ворагам нашага беларуска-літвінскага народу (гл. месца, падрыхтаванае пад Д пр-п 112б). Прааналізаваць, як выглядае сітуацыя ў дадзеным пытаньні, і выканаць сваё абяцаньне мы зьбіраліся адразу пасьля завяршэньня аналізу актуальнага стану расейскай імперыякратыі, які мы робім цяпер. Аднак так складаюцца абставіны, што мы вымушаны перапыніць серыю матэрыялаў, прысьвечаных расейскай імперыякратыі, каб выканаць сваё абяцаньне што да польскіх імперыялістаў ужо зараз.

Вэрхал, які назіраецца сёньня ў Беларусі вакол двух г.зв. “Зьвёнзкаў палякаў на Беларусі”, адбываецца на пэўным гістарычным фоне. Апошні немагчыма не ўлічваць, а ён сярод іншага ўключае, напрыклад, наступныя ўсім вядомыя факты:

- польскія імперыялісты толькі ў ХХ стагоддзі, дамаўляючыся (за плячыма беларусаў) з глабальнымі крывавымі тэрарыстамі-дыктатарамі - Леніным і Сталіным, двойчы анэксавалі нашу беларуска-літвінскую зямлю;

- у захопленай імі Заходняй Беларусі ў 1920-39 гг. польскія імперыялісты зьдзяйсьнялі этнацыд беларусаў, дыскрымінавалі й зьнішчалі прадстаўнікоў нашага народу;

- задураныя польскай імперскай прапагандай і пад яе ўплывам беларусы ў складзе г.зв. “Арміі краёвай” забівалі сваіх жа беларусаў на тэрыторыі Заходняй Беларусі ў час Другой сусьветнай вайны;

- на тэрыторыі беларускай Беласточчыны, якую яны выклянчылі ў 1944 г. ва ўсё таго ж Сталіна, да якога цяпер нібыта “маюць прэтэнзіі”, польскія імперыялісты рабілі ўсе апошнія дзесяцігоддзі й працягваюць рабіць сёньня маштабны этнацыд, прывёўшы да 10-разовага скарачэньня колькасьці тых, хто адкрыта прызнае сябе беларусам;

- усе пасьляваенныя дзесяцігоддзі ў польскім грамадстве пад уплывам польскіх імперыялістаў шырока выкарыстоўваецца выраз “Крэсы всходне”, які нясе ў сабе кантэкст чарговых анэксацыйных прэтэнзій у бок найперш нашай Беларусі;

- цяпер наш беларуска-літвінскі народ ёсьць надзвычай аслабленым 16 гадамі (і гэта толькі ў апошні гістарычны час) этнацыдна-генацыднай палітыкі, якую праводзіць Лу-ка і яго памагатыя, выконваючы загад імперскай Масквы. Гэтую сітуацыю, а таксама нізкі ўзровень жыцьця беларусаў польскія імперыялісты вырашылі выкарыстаць зноў для сваіх імперскіх мэт, цынічна здрадзіўшы лозунгу “За нашу і свабоду!”. Яны да таго анітрохі не дапамагалі беларускай дэмакратыі, хлусьліва абяцаючы заходняму сьвету супрацьлеглае – час і магчымасьці яны выкарысталі для стварэньня сваёй прапольскай агентуры. А затым і ўвогуле ў пачатку 2008 г. нахабна і актыўна ўварваліся ў нашы беларускія справы – наяўным парадкам увялі г.зв. “Карту паляка”, з дапамогай якой цяпер, на нашых вачах, адбываецца завабліваньне беларусаў запісвацца ў палякі. Гэта азначае чарговае стварэньне “Арміі краёвай” з ужо вядомай персьпектывай – калі беларусы зноў будуць забіваць беларусаў!

І вось на фоне гэтай імперскай, ганебнай і здрадніцкай, польскай палітыкі, якая ня толькі працягваецца, а і актывізуецца, пару апошніх тыдняў дадаткова распальваецца вэрхал вакол нібыта “ўціску польскай меншасьці ў Беларусі”.

Справа выйшла на міжнародны ўзровень. Для доказу апошняга дастаткова прывесьці загалоўкі інфармацыйных матэрыялаў ці іх кароткі зьмест: “Варшава хоча ўплываць на Менск і праз Брусель” (www.svaboda.org/content/article/1965183); “Анжаліка Борыс сустрэнецца з прэзыдэнтам Польшчы” (www.svaboda.org/content/article/1964569); “Рада міністраў ЭЗ правядзе кансультацыі па Беларусі” (www.svaboda.org/content/article/1964291); “У Бруселі лідэр руху «За свабоду» Аляксандар Мілінкевіч і лідэр не прызнанавага беларускімі ўладамі Саюзу палякаў Анжаліка Борыс сустрэліся са старшынём Еўрапарлямэнту Ежы Бузэкам і дэлегацыяй Эўрапарлямэнту па Беларусі пад кіраўніцтвам Яцэка Пратасевіча” (www.svaboda.org/content/article/1966314; фото з апошняй падзеі гл. уверсе).

Сітуацыю ўскладняе тое, што прыктычна ўсе г.зв. “незалежныя” “беларускія” СМІ (у т.л. і радыё “Свабода”) занялі прапольскую, праімперскую пазіцыю (адмыслова зьвяртаем на гэта ўвагу!). Такую ж пазіцыю сваім маўчаньнем (як Пазьняк) ці сваёй актыўнай падтрымкай польскага імперыялізму (як Мілінкевіч) дэманструюць сёньня практычна ўсе (!) г.зв. “беларускія апазіцыянеры”.

Вось што высьвятляецца, браткі-беларусы!

У гэтай сітуацыі многія людзі дэзарыентаваныя, ня могуць вызначыцца…

Таму мы сёньня робім простую рэч – каб усім і ўсё было зразумелым, аб’яўляем польскіх імперыялістаў ворагамі беларускага народу №4 і фіксуем гэта як чарговы прынцып Беларускай дактрыны (Д пр-п 124б).

Засталося толькі патлумачыць, чаму сімвалам гэтага артыкула зьяўляецца клоп, які насмактаўся людскай крыві.

Справа ў тым, што паміж біялагічным паразітызмам і сацыяльным існуе шмат паралеляў. Вы ж напэўна ведаеце, што сярод членістаногіх-паразітаў, якія імкнуцца смактаць кроў у людзей, ёсьць ня толькі, напрыклад, усім вядомыя камары, а і блохі, сьлепні, кляшчы, маскіты, вошы, клапы, розныя жыгалкі, кусачыя мошкі й г.д.

Так і ў адносінах да нашага беларуска-літвінскага народу нам пагражаюць, на нас, на нашай працы жадаюць паразітаваць ня толькі імперцы-маскалі, а і цяперцы, сіяністы, польскія імперыялісты.

Да гэтага сьветагляду трэба прывыкаць, бо так на самай справе аб’ектыўна выглядае ўнутры- і ваколбеларуская рэчаіснасьць.

Хай паганы клоп дапаможа кожнаму хутчэй гэта засвоіць…

Іван Жахлівы - фігура матрычная. Менавіта ён перадвызначыў «нашае ўсё»: тып дзяржавы, характар яе ўзаемаадносінаў з народам, са зьнешнім сьветам і нават «з Богам». Калі і можна казаць пра «бацьку-заснавальніка” Расеі, які заклаў усе яе культурна-дзяржаўныя параметры, то гэта, вядома ж, Іван Жахлівы. Спрэчка аб Грозным - гэта спрэчка аб самой Расеі, аб яе каштоўнасьцях і сэнсах. Гэта спрэчка аб нашым мінулым, цяперашнім і, галоўнае - нашай будучыні.

Каб лепш зразумець Жахлівага, трэба разгледзець, спадчыньнікам каго і чаго ён выступаў у якасьці носьбіта ўлады. Грозны ўспадкаваў Маскву - каб стаць яе квінтэсэнцыяй і сьцягам. Што ж такое Масква? Чаму яна стала «зьбіральніцай рускіх земляў»? Дый таму, што карысталася сваім выключным палітычным становішчам, якое ўручыла ёй Арда. Масква выконвала брудную работу акупацыйнай ардынскай камендатуры на рускіх землях. Пры гэтым, абапіраючыся на Арду, Масква ўпарта, без посьпеху, падмінала пад сябе іншыя рускія дзяржавы, насаджаючы на Русі абсалютна нябачаныя дагэтуль парадкі - тыя самыя, што маскоўскія князі засвойвалі ў ханскай стаўцы. Калі Сарай саслабеў, Масква заняла яго месца ў якасьці новага цэнтра ўлады. Гэта і стала пачаткам Расеі.

Вось вельмі важная дэталь, красамоўна гаворачая аб становішчы Масквы ў перыяд яе станаўленьня і аб стаўленьні да яе астатняй Русі. Л.М.Гумілёў прызнае: «Апазіцыя Маскве выразна зафіксавана і ў літаратурных помніках. Так, В.Л. Камаровіч, разглядаючы Кіцежскую легенду, паказаў, што слова “татары” выкарыстоўвалася ў ёй у якасьці цэнзурнай зашыфроўкі. Пад “татарамі” ў легендзе мелася на ўвазе… Масква, якая, захопліваючы горад за горадам, ўсталёўвала ў іх новыя парадкі, вельмі непрыемныя для прыхільнікаў даўніны». Такі погляд на Кіцежскую легенду дапамагае ўсьвядоміць яшчэ і вось што. У вачах наўгародцаў, цьверычаў, разанцаў, суздальцаў маскоўскія калабарацыяністы, якія стала ўціскалі сваіх разам з Ардой, былі палітычна неадрознымі ад татараў, як кажуць, да ступені зьмяшэньня. Уся Русь памятала, як Юры Маскоўскі і ягоны брат Іван Каліта ў саюзе з татарамі спусташалі землі Цьвяры, Разань, Смаленск…

Такім чынам, актыўнае станаўленьне расейскай дзяржаўнасьці, якое пачалося ў канцы XV стагоддзя пры Іване Трэцім - дзедзе Івана Жахлівага [так, бітву пад Воршай памятаем… - Рэд.] - гэта, па сутнасьці, праекцыя ранейшай палітыкі Масквы як Ардынскай акупацыйнай камендатуры. Сутнасьць гэтай палітыкі - насаджэньне на Русі прынцыпова новага цывілізацыйнага тыпу, заснаванага на ўсходнім дэспатызме і антызаходніцтве. Менавіта гэтыя галоўныя складальнікі ляглі ў падмурак расейскай дзяржаўнасьці, перадвызначаўшы яе далейшы генэзіс.

У сьвятле сказанага становіцца зразумелай сутнасьць канфлікту Масквы з дэмакратычным Ноўгарадам [а таксама з ВКЛ ды іншымі дзяржавамі. – Рэд.]. Гэта не канфлікт цэнтра зь «сепаратыстамі», гэта канфлікт розных цывілізацый - расейскай і рускай.

Масква захапіла і акупавала Русь - вось адпраўная кропка ўсьведамленьня паходжаньня расейскай дзяржавы і паняцьця “Расея”. А таксама адпраўная кропка разуменьня феномена Івана Жахлівага. Толькі ўсьвядоміўшы палітыку Жахлівага як паслядоўную палітыку акупанта, можна разгадаць «таямніцу» гэтага ўладара. Толькі ўнікнуўшы ў прыроду расейскай дзяржавы як дзяржавы-акупанта, тыпалагічна нязьменнай на працягу стагоддзяў, можна зразумець, дзе мы жывем і што з намі адбываецца.

Эпоха Жахлівага - гэта эпоха канчатковага, можна сказаць, бальшавіцкага здушэньня Русі Расеяй. Маскоўскае царства, гэтая аграмадная акупацыйная камендатура, радыкальна выступіла супраць рэшткаў ненавіснай «даўніны». Мэта палітыкі цара Івана: канчаткова зрабіць «ардынскую традыцыю традыцыяй ўнутранай», «нацыянальнай асаблівасьцю» (В. Навадворская). Жахлівы вырашыў, па выразе Ю. Афанасьева, раз і назаўсёды «саскабліць па жывым» з рускай зямлі рэшткі дамангольскага еўрапейскага ўкладу разам з яго носьбітамі. Для гэтага патрабаваўся сьпецыяльны, небывалы яшчэ апарат тэрору і ўціску - прадцеча ЧК. Ім і стала апрычніна (1565 г.). Ніякай «загадкі» ў яе зьяўленьні няма. Апрычніна - прамое спараджэньне акупацыйнай сутнасьці феномена Масквы.

Сутнасьць падзелу краіны на апрычніну і земшчыну становіцца зразумелай, калі ўзгадаць словы М.Кастамарава аб тым, што земшчына «ўяўляла зь сябе нібы чужую заваяваную краіну». Больш за тое: адразу пасьля падзелу краіны на названыя частцы Жахлівы ўзяў зь земшчыны «кантрыбуцыю» у памеры 100 тысяч рублёў - на апрычныя патрэбы. Гісторык В.Б.Кобрын піша: «Каб уявіць сабе, што азначала ў XVI стагоддзі гэтая сума, можна ўзгадаць, што паселішча зь некалькімі вёскамі прадавалі за 100 - 200 рублёў. Укладу ў манастыр у 50 рублёў было дастаткова, каб укладчыка і яго родных паміналі штодня да таго часу, пакуль “бог вяліць гэтай сьвятой абіцелі стаяці“. За 5 - 6 рублёў можна было купіць шубу на куньім мяху. Гадавы грашовы аклад служылага пры двары чалавека невысокага рангу быў роўны 5 -10 рублям, а 400 рублёў - гэта быў самы высокі баярскі аклад. Такім чынам, 100 тысяч рублёў складалі гіганцкую па тых часах суму. Натуральна, плацілі грошы сяляне і пасадскія людзі; гэтыя сродкі літаральна выкалачвалі зь іх». Як бачым, ня толькі Пётр Першы і таварыш Сталін выкалачвалі зь сялянства рэсурсы на «мадэрнізацыю»…

Тыпалагічна апрычнік - гэта новы варыянт ханскага баскака на рускай зямлі. Ды і сам цар - гэта тыпалагічна хан. Прычым Іван Жахлівы ў палемікі з Захадам адкрыта абгрунтоўваў легітымнасьць свайго тытула пераемнасьцю з ардынскімі «царамі», як называлі на Русі ханаў. Дарэчы, па маці, Алене Глінскі, Жахлівы, як вядома, быў нашчадкам Мамая - відавочна, гэта дала падставу Стэфану Баторыю папракаць Івана ў тым, што той «крывёю сваёю парадніўся з басурманамі» …

Злачынны генезіс маскоўскай улады і маскоўскай дзяржаўнасьці добра разумеў князь Андрэй Курбскі - тут-та і крыюцца глыбінныя прычыны яго канфлікту з Грозным. Вуснамі Курбскага Жахлівага выкрывала акупаваная Масквой Русь: «Хоць я шмат грэшны і нягодны, аднак народжаны ад высакародных бацькоў, ад племені вялікага князя смаленскага Фёдара Расьціслававіча; а князі гэтага племені не прывыклі сваю плоць ёсьці ды кроў братоў сваіх піць, як у некаторых здаўна вядзецца звычай: першым адважыўся Юры Маскоўскі ў Ардзе на сьвятога вялікага князя Міхаіла Цьвярскога, а за ім й іншыя…».

Кульмінацыя апрычнага тэрору - паход на Ноўгарад (1570), які стаў сапраўднай ўнутранай вайной на вынішчэньне. Як адзначае В.Б.Кобрын, «Ноўгарад не выпадкова быў абраны царом Іванам для нанясеньня ўдару» - там, нягледзячы ні на што, «усё дыхала» памяцьцю пра «даўніну», пра веча, пра ганзейскія сувязі з Захадам. Гэтую памяць Жахлівы вырашыў вынішчыць масавым тэрорам, які лютаваў на працягу пяці тыдняў. Тэрор, які не адрозьніваў ні полу, ні ўзросту, насіў падкрэсьлена зьверскі характар [прайшло амаль паўтысячагоддзя, але ў Чачні мы бачым тое самае. - Рэд.], быў пакліканы паралізаваць жахам волю ацалелых наўгародцаў, роўна як і жыхароў іншых рэгіёнаў Маскоўскага царства.

Пагром ахапіў ня толькі Ноўгарад, але і навакольныя наўгародскія зямлі. Пра тое, што адбывалася, даюць уяўленьне мемуары немца-апрычніка Генрыха Штадена, які са сваім атрадам наляцеў на адну зь сядзібаў: «Наверсе мяне сустрэла княгіня, якая хацела кінуцца мне ў ногі. Але, спалохаўшыся майго грознага выгляду, яна кінулася назад у палаты. Я ж усадзіў ёй сякеру ў сьпіну, і яна ўпала на парог. А я перакрочыў праз труп і пазнаёміўся зь іх дзявочай». Штаден піша, што, выйшаўшы ў паход на Ноўгарад, ён меў адну кабылу, а вярнуўся «з 49-ю; зь іх 22 былі запражаны ў сані, поўныя ўсялякага дабра».

Што ж такое апрычніна? Банда акупантаў на чале з акупантамі-царом.

«Пісцовыя кнігі, - піша В.Б.Кобрын, - складзеныя ў першыя дзесяцігоддзі пасьля апрычніны, ствараюць уражаньне, што краіна адчула спусташальнае варожае нашэсьце. “У пусьце” ляжыць ня толькі больш за палову, але часам да 90 адсоткаў зямлі, часам на працягу многіх гадоў. Нават у цэнтральным Маскоўскім павеце апрацоўвалася ўсяго каля 16% ворнай зямлі. Частыя згадкі пра “ворыва-пералогі“, якія ўжо “кустоўем парасьлі“, “лесам-рошчай парасьлі” і нават “лесам парасьлі ў бервяно, у кол і ў жэрдзь”: страявы лес пасьпеў вырасьці на былым ворыве. Многія памешчыкі згалелі настолькі, што кінулі свае маёнткі, адкуль разьбегліся ўсе сяляне, і ператварыліся ў жабракоў - “цягаліся між двароў“».

Сапраўдным бедствам стаў «хлебны недарод», прычыны якога, чытаем у Кобрына, «хаваліся ня толькі ў неспрыяльным надвор’і, але і ў немагчымасьці спакойна весьці гаспадарку ва ўмовах мабілізацыі сялян для абознай павіннасьці ў войсках, рабаваньняў і гвалтоўных экспрапрыяцый. Сялянская гаспадарка пазбаўлялася рэзерваў, і першы недарод парушаў няўстойлівую раўнавагу. Пачаўся голад, стала масавай сьмяротнасьць.

“З-за кавалачка хлеба чалавек забіваў чалавека, - піша Штаден. - А у вялікага князя па дварах у яго падклетных вёсках (асабістыя вёскі цара. - В.К.)… стаяла шмат тысяч ськірдаў неабмалочанага хлеба ў снапах. Але ён ня хацеў прадаваць яго сваім падданым, і шмат тысяч людзей памерла ў краіне ад голаду”».

Гісторык Б.В.Сапуноў рашуча нязгодны з калегамі, якія называюць агульную лічбу ахвяр тэрору Івана Жахлівага: прыкладна 10 тысяч чалавек. «Пакараных, - настойвае Б.В.Сапуноў, - а таксама загінулых падчас Вялікага апрычнага тэрору было шмат больш. Дастаткова ўзгадаць разгром Ноўгарада, які дзелавіта апісаў немец Генрых Штаден. Дададзім разгром іншых рускіх гарадоў, вялізныя страты ў ходзе прайгранай Лівонскай вайны 1558-83 гг., спусташэньне цэнтра краіны, зафіксаванае пісцовымі кнігамі, каб зрабіць выснову, што ў тыя гады меў месца спланаваны генацыд рускага народу (выдзелена мной - А.Ш.) .

Але нават 10.000 пакараных сьмерцю ў краіне з насельніцтвам у сярэдзіне ХVI стагоддзя ў 10-12.000.000 чалавек - гэта страшная лічба!..».

Такім чынам, кропкай гістарычнага адліку для Расеі стаў спланаваны генацыд яе насельніцтва, масавы псіхалагічны шок, татальны страх. Гэта стала “генетычным кодам” расейскай дзяржаўнасьці, які задаў яе акупацыйнай-рэпрэсіўны характар. Юры Афанасьеў канстатуе перацяканьне «ў сучаснасьць сапсаванасьці ўсяго савецкага (расейскага) соцыюму як нейкай сукупнай субстанцыі. Ня ўлады толькі й ня толькі насельніцтва, не пагалоўна ўсяго насельніцтва і не літаральна кожнага прадстаўніка ўлады, а менавіта ўсяго ўлада-насельніцтва ў іх арганічнай непадзельнасьці ды ўзаемаабумоўленасьці на грунце іх рукатворнай павернутасьці ў прыроднае зьверства» [а прычынай гэтай улада-насельніцтва непадзельнасьці й пераемнасьці дзікунства зьяўляецца імперскі статус Расеі, як структуры, як сістэмы, без істотных структурных пераўтварэньняў якой нічога памяняцца ня зможа, уся паталогія будзе ўвесь час аданаўляцца ў чарговых пакаленьнях і пасьля чарговых гістарычных катаклізмаў. – Рэд.].

Менавіта гэтая «сапсаванасьць соцыуму» і ляжыць у аснове Расеі як культурна-дзяржаўнага феномена [наадварот: імперскі феномен Расеі ёсьць прычынай “сапсаванасьці сацыюму”. – Рэд.]. І заданая першапачаткова яна была не бальшавікамі, а Іванам Жахлівым, перад якім усе былі «роўныя ў рабстве». Бальшавікі гэтую «сапсаванасьць соцыюму» толькі пацьвердзілі і пагоршылі. Менавіта апрычніна спрыяла сьцьвярджэньню ў Расеі прыгону ў асабліва цяжкай форме, што ракавым чынам адбілася на фармаваньні грамадзянскай супольнасьці, на рускім нацыянальным характары, на ўсім нашым гістарычным лёсе. Без прыгону не было б ні савецкага калгаснага ладу, ні самога Саўка.

Бальшавізм - гэта рэгенерацыя апрычніны, яе марксісцкае артыкуляваньне.

Інтэрнацыянальны склад першых пакаленьняў бальшавікоў якраз і пацьвярджае гэты тэзіс, паколькі рускі этнічны чыньнік у расійскай дзяржаўнай традыцыі - велічыня заўсёды бясконца малая; тая ж апрычніна Жахлівага была інтэрнацыянальнай.

Бальшавізм, незалежна ад заяўленых спачатку мэтаў, стаў радыкальным ачышчальным сродкам ад «заходняй скверны», якая скапілася ў Расеі за два пецярбургскіх стагоддзі. Дух Малюты лунаў у скляпеньнях ЧК. 1917 - гэта канфлікт паміж хісткай еўрапейскай надбудовай Расеі й яе базавай Ардынскай матрыцай, яе прыродай. Вось у чым сутнасьць т.зв. «Рускай рэвалюцыі». Чужародная надбудова еўрапеізму была зьмецена, адрынута - як пісаў Барыс Пільняк, рэвалюцыя зноў «супрацьпаставіла Расею Еўропе. І яшчэ. Зараз жа, пасьля першых дзён рэвалюцыі, Расея побытам, норавам, гарадамі - пайшла ў сямнадцатае стагоддзе». Далей, далей - у шаснадцатае!

Сувязь паміж Іванам Жахлівым і Сталіным ляжыць зусім не ў галіне павярхоўных аналогій. Той, хто адмаўляе гэтую сувязь ці не бачыць яе, нічога ня ведае пра Расею. Сам жа Сталін гэтую сувязь ўсьведамляў вельмі глыбока. У ходзе сустрэчы з навукоўцамі й работнікамі кіно, якая адбылася пасьля выхаду другой серыі фільма «Іван Жахлівы», Сталін вельмі пахвальна сказаў пра цара, «супрацьпастаўляючы яго Пятру I, які занадта шырока адкрыў дзверы для Захаду, і ў іх заляцела шмат дрэннага».

Сталін і К^о адкрыта паўтаралі - праўда, у значна большых маштабах - генацыдна-рэпрэсіўныя метады Івана Жахлівага і яго дзеда, Івана Трэцяга. Прыкладаў для параўнаньня мноства. У 1478 г., пасьля чарговага паходу Івана Трэцяга на Ноўгарад, з «крамольнага» горада было выслана і расьселена па гарадах Масковіі больш за 1000 сем’яў купецкіх і дзяцей баярскіх. Праз некалькі дзён пад канвоем з Ноўгарада на чужыну пагналі яшчэ 7.000 сем’яў. Справа была зімой, мноства ссыльных загінула па дарозе, бо людзям не далі нават сабрацца. Ацалелых расьсеялі па Масковіі, наўгародскім дзецям баярскім давалі маёнткі на чужыне, а замест іх на Наўгародчыну сялілі маскавітаў. Гэтая карціна генацыду надзіва падобная на раскулачваньне-расказачваньне, калі ў ачышчаныя ад «генетычных контррэвалюцыянераў» станіцы засялялі сялян з цэнтральных рэгіёнаў. Акупацыйна-рэпрэсіўныя парадыгмы расійскай дзяржаўнасьці надзіва устойлівыя.

Іван Жахлівы, натуральна, не адставаў ад свайго дзеда. Кастамараў піша, што ў апальных землеўладальнікаў «адбіралі ня толькі зямлі, але нават дамы і ўсю рухомую маёмасьць; здаралася, што іх у зімовы час высылалі пешшу на пустыя землі. Такіх няшчасных было больш за 12.000 сямействаў; многія гінулі па дарозе…». Як бачым, сталінскія творцы раскулачваньня не прыдумалі нічога прынцыпова новага, высаджваючы напаўраспранутых ссыльна-перасяленцаў у дрымучай тайзе ці ў голай тундры.

Нават наўмысны Галадамор 1932-33 гг., арганізаваны з мэтай зламаць у сялянства, найперш украінскага, волю да супраціву - і той не зьяўляецца вынаходніцтвам бальшавікоў. Вышэй ужо прыводзілася сьведчаньне Штадена пра нежаданьне Грознага дапамагаць паміраючаму з голаду народу - відавочна, такім чынам гасудар хацеў умацаваць лаяльнасьць сваіх падданых. Ёсьць прыклады і наўпроставай арганізацыі масавага голаду Іванам Жахлівым. Па заканчэньні тэрору ў Ноўгарадзе, Жахлівы загадаў спаліць ўсе запасы хлебу ды іншага харчаваньня, зарубіць быдла; апрычнікі крушылі дамы, вышыбалі вокны і дзьверы (нагадаю, справа была ў студзені). Пагром ішоў і ў навакольлі горада, дзе гасударавы людзі вынішчалі ўсю маёмасьць народа, аж да хатніх жывёл. У выніку, як піша Кастамараў, зьнішчэньне «хлебных прыпасаў і хатняй жывёлы зрабіла страшны голад і хваробы ня толькі ў горадзе, але і ў яго навакольлі; даходзіла да таго, што людзі елі адзін аднаго і вырывалі мёртвых з магіл».

Апрычны генацыд і генацыд бальшавіцкі - гэта як дзьве стэрэакалонкі, якія даюць паўнавартаснае гучаньне Расеі, яе сэнсаў.

Што яшчэ сказаць? Мы жывем у дзяржаве, створанай Іванам Жахлівым. Зьяўленьне кнігі Уладзіміра Сарокіна «Дзень апрычніка» вельмі знакавае - інтуіцыя гэтага сапраўднага пісьменьніка заўсёды беспамылковая. Бо «дзень апрычніка» Еўсюкова, які [як вядома] правёў адстрэл грамадзян у супермаркету, глыбока невыпадковы. Еўсюкоў - гэта прамы вынік пяцівекавой селекцыі расейскіх «гаударавых слуг».

Ужо ўгаданы немец Штаден сьведчыць: «Любы з апрычных мог… абвінаваціць любога зь земскіх ў тым, што той вінен яму быццам бы нейкую суму грошай. І хаця б да таго апрычнік зусім ня бачыў абвінавачанага ім земскага, земскі ўсё ж павінен быў выплаціць апрычніку грошы, інакш яго штодня білі публічна на таргу бізуном або батагамі до таго часу, пакуль не заплаціць… Апрычнікі выраблялі над земскімі такія штукі, каб атрымаць ад іх грошы ці дабро, што і апісаць немагчыма».

Гэты кодэкс паводзін акупанта стаў трывалай псіхалагічнай матрыцай для расейскіх «гасударавых людзей», аж да цяперашніх сьпецслужбаў і МУС. У выпадку з маёрам Еўсюковым яна заявіла пра сябе з спрадвечнай сілай. І такіх выпадкаў можна прывесьці дзясяткі. Напрыклад, яшчэ шэсьць гадоў таму ў Дзімітраўградзе Ульянаўскай вобласьці два п’яныя мянты зьверскі катавалі й забілі чалавека толькі за тое, што ён перашкодзіў ім купіць бутэльку гарэлкі без чаргі. А вось нядаўні «эпізод»: міліцэйскі нарад спыніў грамадзяніна ў двары яго дома, у чалавека на яго бяду не аказалася дакументаў; затрыманага павезьлі, была, у пастарунак, але па дарозе ўзялі й забілі ў бязьлюдным месцы - проста паленаваліся везьці гэтага «лоха» ў мянтоўку. Падобнай хронікай можна запоўніць цэлыя старонкі. Што стаіць за дзеяньнямі ўсіх гэтых бандытаў у пагонах? Той самы апрычны дух, стаўленьне да насельніцтва, як да быдла, «земшчыны», аддадзеных на корм, у карыстаньне «гасударавым людзям».

Народ у Расіі - толькі аб’ект харчаваньня для Сістэмы, сродак да існаваньня яе функцыянераў, будзь то чыноўнік любога рангу, міліцыянт або, тым больш, чэкіст. А калі гэты сродак пачынае занадта пад нагамі блытацца… Тут-та вам і маёр Еўсюкоў, які паказаў «земскім людзішкам» іх месца.

На шчасьце, да сьвядомасьці «людзішак» пачынае худа-бедна даходзіць, што гэтая дзяржава ўяўляе для іх наўпроставую і сьмяротную небяспеку.

Прысуд Еўсюкову, нават дэманстратыўна строгі, нічога ня зьменіць: і Жахлівы караў сваіх апрычнікаў, і берыеўцы расстрэльвалі яжоўцаў, а Сістэма-та заставалася. Зразумела, што ўсе размовы пра «рэформу МУС» - мыльный пузыр. Проста таму, што МУС - гэта ўсяго толькі зьменшанае падабенства расійскай дзяржавы ў цэлым, мадэль імперскай бюракратычнай піраміды зь яе карупцыяй, непранікальнасьцю для грамадства, абыякавасьцю і жорсткасьцю да чалавека. МУС сваім стаўленьнем да народу ўсяго толькі рэтранслюе пазіцыю дзяржавы [уладаў] ў цэлым. І гэта цэлае ніколі ня зможа радыкальна рэфармаваць сваю частку, пры гэтым застаючыся ранейшым. Але ў тым-та і справа, што расійская дзяржава-акупант ня можа зьмяніцца. Яна можа гніць, развальвацца, шалець, мімікраваць, але стаць іншай - свабоднай, адкрытай - ня можа. Такі яе злачынны “генатып”.

Патрабуецца прынцыпова іншая дзяржава - дэмакратычная і сапраўды федэратыўная, складзеная з раўнапраўных суб’ектаў - рэспублік, у тым ліку з рускіх рэспублік; нешта накшталт «злучаных штатаў Расеі».

Ці здольны на гэта наш «сапсаваны соцыюм»? Паглядзім.

У канцы прэзентацыі дыяпазону думак пра тое, што адбываецца ў сёньняшняй Расеі, выстаўляем два апошнія артыкулы. Першы зь іх, дадзены, належыць Б.Стамахіну – расейскаму радыкальнаму лібералу, які, відаць, прызначаны замяніць небезьвядомую В.Навадворскую. Мы, вядома, паважаем гэтага чалавека за мужнасьць, але лічым яго пазіцыю (перакладваньне ўсёй віны за злачынствы “Расеі” на яе звычайных жыхароў) малапрадуктыўнай. І на Захадзе сёньня абсалютная большасьць людзей застаецца абыякавай да трагедыяў чачэнскага ды іншых народаў (у тым ліку абыякавымі да будучага лёсу сваіх дзяцей), і ў Расеі быў час (напрыклад, у першую чачэнскую), калі людзі актыўна пратэставалі. Не ў саўку справа, ён ёсьць паўсюль і масава. Ён – заўсёдны аб’ект гісторыі, чым і вызначаецца яго другаснае значэньне. Справа заўсёды ў кіраўніцтве. Другую палову артыкула Стамахіна, прысьвечаную аналізу расейскай апазіцыі, мы прымаем без асаблівых пярэчаньняў. Артыкул А.Шырапаева, які будзе выстаўлены наступным, нам падаецца менш супярэчлівым.

Рэдакцыя.

Як у вядомым пошлым анекдоце: той, хто хоча, але ня можа, называецца імпатэнтам. А той, хто можа, але не хоча - сволаччу. Насельніцтва РФ магло б лёгка і без праблем справіцца з дыктатурай чэкістаў, усталяванай у 2000 годзе і вядомай як пуціншчына. Маючы шматразовую, цалкам несупаставімую колькасную перавагу - магло б зрабіць гэта літаральна “на раз”. Калі б хацела… Тады б насельніцтва гэта атрымала хоть нейкае права называцца народам [у такога паняцьця, як “народ”, ёсьць іншыя аб’ектыўныя крытэры. – Рэд.].

Дагэтуль прадметам самага пампезнага гонару з боку афіцыёзу зьяўляецца “народнае апалчэньне” Мініна і Пажарскага 1612 г. Тое самае, якое змагалася супраць палякаў [і ня толькі ... - Рэд.] - за сваё самадзяржаўе, за сваіх памешчыкаў, за сваё роднае, спрадвечнае рабства і прыгоннае права. За тое, каб пасадзіць сабе на шыю дынастыю Раманавых - замест польскага караля, які выбіраўся Соймам; замест таго, каб далучыцца да адной з самых выбітных дэмакратыяў у гісторыі - польскай [і ня толькі! .. - Рэд.], зь яе liberum veto [на жаль, гэты прынцып не зьяўляецца абсалютна каштоўным для арганізацыі дзяржавы. – Рэд.].

Усё тое ж самае датычыцца і 1812 г., апетага Толстым. “… Як француз ад бабулі Васілісы ў 812-м годзе!..”

Але супраць сваіх - ніколі! Пайсьці вайной - партызанскай герыльяй, як у Лацінскай Амерыцы - на сваіх уласных чэкістаў, пракурораў, мянтоў, турэмнікаў, губернатараў, суддзяў, усіх і ўсялякіх няправедных начальнікаў і начальнічкаў - не, ніколі! Ні за што на сьвеце!!! Рабства і халопства, прасмыканьне і поўзаньне на жыв