nashaziamlia.org

Асьветна-адукацыйны, грамадазнаўчы сайт для беларусаў: аналіз, прагноз, сілы, інтарэсы, сьветагляды, ідэі, ідэалогіі, праграмы, мэты.

Запісы

Навошта Украіна зьнішчае свой брандмаўэр

жнівень 14, 2021 | 4 каментарыя

Віталь Станішэўскі, публіцыст (узята адсюль –
https://www.racyja.com/palityka/navoshta-ukraina-znishchae-svoj-brandma/ ; нязначна адрэдагавана)

Брандмаўэр пераважна асацыюецца з аховай ад хакерскіх атак. Аднак яго пачатковае значэньне – мур паміж будынкамі, які замінае распаўсюду пажару, служыць буферам. Такім буферам і брандмаўэрам для Украіны зьяўляецца Беларусь, бо яна – нібы апошняя застава, якая стаіць на шляху Расеі да Украіны.

Вядома, Украіна ніколі не пачуе гэтага ад Лукашэнкі. Ён будзе клясьціся ў любові да Расеі, баявым братэрстве і многім іншым. Аднак, брандмаўэр – адна з тых рэчаў, чыя сьпецыфіка не дазваляе іх бурыць за тое, што яны працуюць слаба. Як ня бураць плаціну, што прапускае струменьчыкі вады, пакуль не збудуюць новую.

У Лукашэнкі з Расеяй асаблівыя дачыненьні, якія можна параўнаць да шлюбу мужа-тырана і беднай жонкі зь вёскі. Паміж імі можа ня быць каханьня, але тырану важная пакорлівасьць, а жонцы – матэрыяльнае забесьпячэньне, бо муж не дазваляе ёй уладкоўвацца на прыбытковую працу. І такая жонка можа нават вонкі дэманстраваць вернасьць. Бо страшна, калі пасадзяць на галодны паёк.

Лукашэнку важныя крэдыты ад Расеі. Зрэшты, калі дасьць хто іншы ці падарыць, то сьвет клінам на Расеі не сышоўся…

Сёньня Беларусь апынулася практычна ў блакадзе. Накладзены санкцыі, забаронены палёты. І калі паглядзець на мапу тых, хто далучыўся да санкцый і перакрыў авіяпрастору, робіцца наглядна зразумелым: Беларусь запіхваюць у Расею. Нібы глядзіш на мапу СССР, зь якога выйшлі ўсе, акрамя Беларусі. Нібы Беларусь, як і дзесяцігоддзямі раней, выходзіць на замежжа толькі праз Маскву.

З запіхваньнем у Расею – не перабольшаньне. Ужо даўно прааналізавана, што між калектыўным Захадам (ЗША + Еўропа) і Расеяй ёсьць дагаварняк. Беларусь больш важны трафей для Пуціна, чым для Еўропы. Наўзамен за яе Пуцін прапаноўвае пэўныя бонусы Захаду – і ў плане Паўночнай плыні, і ў плане забурэньняў жоўтых камізэлек, якімі ён шантажуе Францыю, і шмат у чым яшчэ.

Запіхваньне відаць няўзброеным вокам. Яшчэ перад міграцыйным крызісам ці на самым яго пачатку было бачна, як Летува і НАТО займаліся разгойдваньнем, выпускаючы заявы, у якіх ледзь не падказвалі, што Беларусь мусіць прасіць дапамогі расейскіх войскаў, бо, маўляў, НАТО гатовае прыйсці на дапамогу ў  Летуве супраць „гібрыднай агрэсіі”.

У гэтым мяне таксама пераканалі і словы некаторых замежных агітатараў, калі ў сцэнары „працы зь пярэчаньнямі” (маімі) яны незалежна адзін да аднаго даходзілі да пункта: „Ну, і што, што вы трапіце ў Расею – яна і так пазьней разваліцца. Вось Навальны да ўлады хутка прыйдзе.”

Можна не працягваць гэтае трызьненьне. Ужо ясна, што ў Захаду і Расеі дагаварняк.

Толькі навошта гэта ўсё Украіне? Навошта яна падпісваецца пад здачу Беларусі заадно з Захадам?

У выпадку аншлюсу Беларусь стане клінам ці балконам Расеі ў Еўропе і плацдармам для атакі на Украіну. Будзе працягнута, а то і завершана пачатае на Данбасе і ў Крыме. У чым выгада Украіны? У імгненных бонусах ад Захаду? Рэпутацыйная выгада, калі заходнія партнёры паважаюць Украіну за яе ролю асістэнткі?

АЛЕ ШТО Ў КАНЦЫ?

Тыя ж агітатары на маё пытаньне, чаму Украіна дагэтуль не ў ЕЗ, адказвалі: бо ва Украіны ёсьць узброены канфлікт, а Еўропа ня можа браць да сябе такія праблемныя краіны.

Ёсьць канфлікт!? Зь неба ўпаў. Выскачыў, як прышчык. То бок, Украіна імкнецца ў ЕЗ, бо „геть від Москви”, а тут сама Масква ставіць палкі ў колы, і ЕЗ такі: выбачайце, хлопцы, у вас палка ў колах. То, можа, з такім стаўленьнем Захаду Украіне лепш абапірацца на свой розум і свае інтарэсы і вылічваць СВАЮ будучыню?

Могуць яшчэ быць фантазіі, што той самай заменай брандмаўэра будзе новы прэзідэнт. Давайце паглядзім. У тэорыі – так, а на практыцы – хто пасуе? Ціханоўская, якая рэгулярна напрошваецца на паклон да Пуціна і шле чалабітныя Байдэну аб тым, што ў нас з Расеяй усё нармальна, што абараняць нас ня трэба і ўмешвацца таксама ня трэба? Бабарыка, які лаяльна працаваў на філіял Газпрама 20 зь лішнім гадоў, а ў першых інтэрвю зганіў беларускага героя Каліноўскага зь яго паўстаньнем супраць Масквы і сказаў, што Беларусі ня выжыць, а людзі толькі ўсьцешацца аншлюсу? Валерыю і Вераніцы Цапкалам, якія клянуцца ў вернасьці Расеі і Пуціну і маюць багаты досьвед супрацы з расейскімі структурамі?

Мо, спачатку пабачыце канкрэтнага і надзейнага прэтэндэнта, перш чым тапіць разам з Захадам за таго, хто здасьць Беларусь без адзінага стрэлу?

Асаблівую ўвагу трэба зьвярнуць на Летуву (Літоўскую Рэспубліку). Яна найбольш шчыруе ў кірунку запіхваньня Беларусі ў пашчу Крамля.

Магчыма, украінцы ня ў курсе, але Летува здаўна мае зуб на беларускі нацыяналізм, бо той пагражае Летуве калі не фізічна, то маральна. Падчас перабудовы беларускі нацыяналізм абнавіўся. У адрозненьне ад збольшага народніцкай ідэі пачатку ХХ ст., абапёртай на пачуцьцё локця, супольнай мовы ды культуры землякоў, у сучаснасьці вялікі акцэнт нацыяналізму быў на дзяржаву і на тое, што ў беларусаў была ў гісторыі дзяржава, якой валодалі самі беларусы, г.зн. іх продкі, а не продкі суседніх народаў. То бок, што Вялікае Княства Літоўскае было нашым, і што права на яго маем мы, а не тыя, хто цяпер завецца літоўцамі і Літвой.

Гэта было вельмі недаспадобы летувісам (літоўцам) і яны прагназавалі, што пры прыходзе беларускіх нацыяналістаў да ўлады летувісам будзе дрэнна.

Штука ў тым, што такі погляд беларусаў на сваю гісторыю быў нявыгадны і Расеі. Раней беларусаў упэўнівалі, што іх вечна заваёўвалі то прыбалты, то палякі, і гэта давала Расеі нагоду казаць, што яны потым нас вызвалялі. Увесь сьпектр палітычных і грамадскіх плыняў, якія культывавалі нават у найлягчэйшай форме прывязанасьць да нашага ВКЛ, у Расеі абазвалі літвінізмам. І перыядычна палохалі расейскую публіку ростам літвінізму ў Беларусі. Як шмат было артыкулаў у Рэгнуме і да т.п. пра “злы літвінізм”!

У гэтым пункце інтарэсы Летувы і Расеі супадаюць.

Летуву напужалі тым, што ў Беларусі запануюць тыя, хто будзе псаваць Летуве жыцьцё, і таму яна ўзяла быка за рогі. Створана некалькі супольных летувіска-беларускіх фондаў і наладжана сетка супрацы зь беларускімі інтэлектуаламі, у выніку якога яны пачалі прапагандаваць летувіскі погляд на гісторыю, крытыкаваць аўтараў, якія ўздымалі беларускі „літвінізм” і нават адгаворваць ад ужываньня слова „Летува” як запазычаньня ад Lietuva ў беларускай мове. Бо яна, маўляў, не асацыюецца з гістарычнай Літвой і гэтым крыўдзіць летувісаў. (Затое, калі Грузія пачала ўжываць ідэнтычнае запазычаньне ў грузінскай, яны не крыўдзіліся.)

Інакш кажучы, у Летувы ёсьць асабістая заангажаванасьць, каб браць працэс дэмакратызацыі Беларусі ў свае рукі – гэтак яна ўладжвае свае прыватныя справы. А тое, што пры гэтым яна шчыльна супрацоўнічае з Расеяй, гэта, маўляў, ня ваша сабачая справа.

Вось так летувіскі хвосьцік круціць еўрапейскім сабакам.

Якім бокам гэта да Украіны? Ды такім, што Летува спрабуе граць першую скрыпку пры прасоўваньні Украіны ў ЕЗ і нібыта абароне ад Расеі. Гэтак кажучы, на правах колішніх босаў ВКЛ, усьвядомілі сувязь з падручнікамі па гісторыі. І, калі заўважыце, гэта ня простая выхалашчаная еўрапеізацыя і абарона суверэнітэту – яна ідзе ў комплексе са спробамі накінуць Украіне свой погляд на гісторыю, падвысіць свой ранг і аслабіць пазіцыю Беларусі, пакуль тая „спіць” (дакладней, пакуль Лукашэнка заняты здабыцьцём крэдытаў ад Расеі).

Прыехаўшы да ўкраінцаў, Наўседа прыгадваў агульнае мінулае летувісаў з украінцамі, а беларусаў у гэтай гісторыі проста не было.

Якую карціну сьвету ў выніку хочуць прадаць летувісы ўкраінцам? Поўная назва Княства – Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае. Сябе яны адносяць да літоўскай часткі, Украіну – да рускай. Бо ўкраінцы помняць пра Русь у Кіеве і ўжываньне гэтай назвы як сіноніма Украіны пашыраецца.

Дзе ў гэтай карціне Беларусь?

Яе няма!..

У адрозьненьне ад гэтай сьхемы, новы беларускі нацыяналізм прадугледжваў (прынамсі, да часу калабарацыі інтэлектуалаў з фондамі і зь летувіскім пасольствам), што і „літоўская” частка Княства – гэта Беларусь, бо яна была ў заходняй частцы сучаснай Беларусі, і „руская” таксама, бо тая была ва ўсходняй частцы Беларусі, а ўжо потым разраслася і да іншых земляў, што зваліся „рускімі” і якія цяпер украінскія. У беларускім поглядзе дзяржава пачала стварацца тут, цэнтр яе быў тут, і продкаў беларусаў ніхто не заваёўваў.

Летувісы ж хочуць паказаць, што гэта іх продкі стварылі дзяржаву, а потым заваявалі „рускія” землі, якія зь нейкай прычыны мусяць лічыцца найперш землямі продкаў украінцаў, а ўжо потым продкаў беларусаў.

Што гэта? Спроба пасеяць раскол між украінцамі і беларусамі ды маргіналізаваць беларусаў?

Але кажучы ўкраінцам адно, сабе самім дый на ўвесь сьвет яны кажуць іншае. То „рускую” мову Статутаў і Метрык ВКЛ яны па-маніпулятарску называюць канцылярска-славянскай, нібыта гэта царкоўнаславянская. То гістарычная назва „Руская вуліца” ў Вільні ў англійскім перакладзе ў іх робіцца Russian (расейская).

Для іх што беларусы з украінцамі, што расейцы, што Кірыл з Мяфодзіем – на адзін твар?

Зрэшты, шукаючы адказу на тое, як яны з гэтым нагрувашчваньнем жыць будуць, як хочуць упарадкаваць гэты лагічны гармідар вакол Беларусі, знаходжу адказ – не збіраюцца ніяк. Няма Беларусі – няма праблем. Беларусь пхаюць у Расею.

Дзе Беларусь у сьхеме дачыненьняў Летувы і Украіны? Яе няма. Дзірка. Паводле гістарычнай сьхемы, у якой Летува для Літвы і Украіна для Русі.

А Беларусі ня будзе...

Вось да чаго вядуць гэтыя „Ну, трапіце ў Расею, і што?” і „Не хвалюйся, у вас няма выбару, увосень вы ў Расею трапіце”, што я чую ад згаданых інсайдараў.

Але што атрымае Украіна? Калі зьнікне Беларусь, гэта будзе не чорная дзірка ці мора – Украіна атрымае плацдарм Расеі. І будзе наступнай.

Не разумею, праўда, чаму Летува лічыць, што адседзіцца. Стрэлы на беларуска-летувіскай мяжы чуваць ужо цяпер. Мігранты – як экзатычныя з арабскіх краін і Чачні, так і банальныя зь Беларусі, што патрабуюць рускіх школ, – ужо ў Летуве. “Польская”, альбо „тутэйшая” меншасьць на Віленшчыне раз’юшана. Калі дрэннае здарыцца зь Беларусьсю, аськепкі нанясуць несумяшчальныя з жыцьцём траўмы і Летуве. Бо Пуцін адкрыта абвясьціў пра адраджэнне СССР.

І ўкраінцы зьдзіўляюцца, што гэта за фацэт зь беларускага боку па імені Франак Вячорка, што пхае прарасейскую рыторыку, ад якой вянуць вушы? Што за ён, які праз Ціханоўскую папрасіў Байдэна не ўмешвацца ў дачыненьні Беларусі і Расеі, бо абарона ЗША Беларусі не трэба?

Ну, гэта ж Франак Вячорка, які зусім нядаўна быў самым модным прапагандыстам беларускай мовы і культуры. І ён прадстаўнік дынастыі, сын знанага лінгвіста, удзельніка беларускіх суполак у часы Перабудовы, колішняга паплечніка Пазняка, вынаходніка слоў „тарашкевіца” і „наркамаўка” Вінцука Вячоркі. І спадар Вінцук выдаў пераклад „Гісторыі Літвы” зь летувіскай мовы пад эгідай летувіскага пасольства.

Не, вядома, сын і бацька – неабавязкова адна каманда. Але не ў нашым выпадку, бо Франак увязаўся ў дзіўную гісторыю з просьбай да летувіскіх улад перайменаваць у летувіскай мове слова „Беларусь”, да якой была далучана падрабязная лінгвістычная даведка. Улічваючы, што Франак у летувіскай ня сьпец, а летувіская, як і многія іншыя мовы, любімы канёк для лінгвіста Вінцука, разумеем, што гэта адна каманда.

І Франак агаворваўся, што кансультуецца са сьпецслужбамі Летувы. Я выключаю, што ў тых ідэальных умовах беларушчыны, у якіх жылі Франак і Вінцук, можна проста так стаць беларусафобамі і зрусіфікавацца. Але ў Франака, які адначасна і дарадца Ціханоўскай і некалі папулярны дыджэй беларушчыны, прарасейская рыторыка пачала зашкальваць. Такую можна пачуць ад ідэолагаў Лукашэнкі, якія таксама некалі былі нацыяналістамі. Мусіць жа гэта нечым тлумачыцца?!

Відаць, тым, што ад піэтэту і карга-культу перад „еўрапейскай” Летувай і ў Франака, і ў Вінцука зьнесла галаву настолькі, што яны сталі верыць яе самым вар’яцкім парадам.

І цяпер ва Украіны ёсьць шанец выбраць, удзельнічаць у гэтым дагаварняку ці не, запіхваць Беларусь у Расею ці не.

З аднаго боку Летува злоўжывае службовым становішчам і рэалізуе фантомныя гістарычныя візіі за кошт ЕЗ. А з іншага, калі праз саўдзел у дагаварняку Украіна атрымае праблемы, горшыя за Данбас, то адкуль упэўненасьць, што Захад не пакіне Украіну адну з гэтымі праблемамі, як у выпадку Данбаса?

Спадзяюся, Украіна мае цвярозы розум, усьведамляе свае інтарэсы і здольная прагназаваць, куды пацячэ селевая плынь пасьля разбурэньня плаціны. Ці агонь пасьля разбурэньня брандмаўэра.

(канец артыкула)

Ад рэдакцыі:

Мы вырашылі выставіць гэты артыкул і на нашым сайце, бо былі ўражаныя, наколькі падобнымі зьяўляюцца думкі аўтара да тых меркаваньняў, якія ўжо даўно прапагандуюцца намі. Пры гэтым асабліва важным супадзеньнем мы лічым меркаваньне сп. Станішэўскага пра тое, што “між калектыўным Захадам (ЗША + Еўропа) і Расеяй ёсьць дагаварняк”, у адпаведнасьці зь якім “Захад запіхвае Беларусь у Расею”.

Але ў агульнай тэматыцы артыкула ёсьць адзін недахоп: а куды з паданага аналізу выпала Польшча зь яе гнюснай эгаістычна-імперскай палітыкай у дачыненьні да беларусаў-вялікалітвінаў – былых надзейных саюзьнікаў па Рэчы Паспалітай?

Усяго лепшага, сябры.
 

 

 

4 каментарыя

  1. Siarhiej кажа:

    “між калектыўным Захадам (ЗША + Еўропа) і Расеяй ёсьць дагаварняк” – гэта зусім не так. Такое сцверджанне падыходзіць толькі прыхільнікам Тэорыі Змовы. Шматлікія факты, заявы “бугроў”, даследаванняў адмыслоўцаў і журналістаў паказываюць, што “адбываецца гібрыдная вайна паміж таталітарнымі і ліберальна дэмакратычнымі краінамі”.
    Гэта маё сцверджанне я супрацьпастаўляю “дагаварняку”. Усе суседзі Беларусі, апроч РФ (дакладней Крамля), за ліберальна-дэмакратычную Беларусь, што таксама адпавядае нашым нацыянальным інтарэсам.
    Нагадаю, што 3% актыўна прасоўвае розныя змовы ў мазгі “электарата”.

  2. мінак кажа:

    Нам увесь час сусветныя СМІ падсоўваюць розныя дробныя і малаістотныя факты, меркаванні і дзейства, то К.Тіманоўская сказала нешта, Ціханоўская сустрэлася з Меркель, Латушка зрабіў інтэрв’ю газэце, мяжу перабег нейкі чувак з Ірака, у Тарпеда прыехаў футбаліст з Афрыкі, негру ў Кіеве абарыгены сказалі каб ён ехаў дадому… і прочая хрэнь.

    Між тым у мінулым годзе падчас пажараў у Аўстраліі загінулі міліён дзікіх жывёл ( значыць фактычна лясы Аўстраліі згарэлі! Якія вынікі гэтай экалагічнай катастрофы?) У Сібіры гараць вялізарные тэрыторыі, калі сібірскія лясы згараць, чым будзе дыхаць чалавецтва? У Сярэдняй Азіі абазначаныя на мапах возера Балхаш і Аральскае мора высахлі, якія вынікі будуць і ўжо ёсьць для сярэдняазіяцкіх краін?

    Ёсьць мноства праблем аб якіх нічога не гаворыцца, але не можа быць каб Заходняя эліта аб гэтых праблемах не думала? Думае і верагодна плануе будучае? Вось гэта і ёсьць Змова супраць чалавецтва!
    Вось скокне ў наступным годзе тэмпература ў Еўропе пад 55 градусаў, усё згарыць і рынуцца сотні міліёнаў праз межы туды дзе крыху халадней і дзе ёсьць нешта з’есьці: зялёная трава, пацукі, вада і нават лес…

    Заходняя дэмакратыя з сваёй прыватнай эканомікай не здольная вырашаць глабальныя праблемы: не можа патушыць лясныя пажары ў Грэцыі, Каліфорніі, Аўстраліі, Сібіры. Не можа і не хоча зьменьшыць авіапералёты на 90-95 %, якія моцна і негатыўна ўплываюць на клімат, таксама зьменьшыць на парадак прамысловую дзейнасьць, увесьці квоты на нараджальнасьць, абмежаваць нараджальнасьць і шмат іншага.

    Наогул ідзе барацьба за выжыванне і тэрыторыі між цывілізацыямі. Такіх цывілізацый ёсьць некалькі: англасаксонская, заходнееўрапейская, мусульманская, кітайская, лацінаамерыканская, афрыканская, індуская, раней існавала савецкая цывілізацыя.
    Маленькі і сярэднія краіны вымушаны далучацца да той ці іншай цывілізацыію, прымаць яе правілы жыцця і спрабаваць разам з гэтай цывілізацыяй выжыць і захавацца. Трызненні аб ”лібералізме і дэмакратыі”, таксама аб ”правах чалавека”, аб ”свабодзе” — гэта ідыялагічны нерат для наіўных, даверлівых і лухтаватых народаў і людзей, якія лягуць пад бот больш моцнай цывілізацыі.

  3. валянцин кажа:

    Цикавы погляд-папярэджванне для Украины, але падтрымаю СЯРГЕЙ – ниякай “змовы-дагаварняка” няма – ёсьць СВАЕ интарэсы и ДЗЕЯННИ у кожнай суседняй краины ( их кируючых групау – элит ци псеудаэлит) у адказ на ситуацыю на тэрыторыи Беларуси. Акцэнтаванне на асобных фактах и КАМПИЛЯЦЫЯ з их “глабальных” высноу – НИЧОГА НОВАГА.

  4. Павел Біч кажа:

    Вярнуўся з летішча. аплаціў інтернет. адкрыў першым сайт сп. Астроўскага і адразу трапіў на складаннейшае пытанне – выбраць – на якім баку быць – цііснуе дагаварняк Захаду з Расеяй і усе краіны вакол удзельнічаюць ў гэтым дагаварняку на баку РФ,. ці дагаварняку няма і усе краіны вакол нас (акрамя РФ) хочуць каб бы засталіся незалежнымі. Як звычайна фактаў можна набраць пад абодва пунктаў гледжання (адчуваю што ў гэтым сказе нарабіў шмат хібаў).. Для меня асабіста ясна што нам трэба адсунуцца ад Расеі. А якой пры гэтым будзе нашае дзяржаўнае уладкаванне не істотна. Ці будзем мы другой Украінай. або Польшчай. або Ліетувой не істотна. Таму працягвую прапагандаваць літвінства як лепшый спосаб адсунуцца ад Расеі.

Пакінуць каментар

  • Старонкі

  • Катэгорыі

  • Апошнія запісы

  • Архівы