nashaziamlia.org

Асьветна-адукацыйны, грамадазнаўчы сайт для беларусаў: аналіз, прагноз, сілы, інтарэсы, сьветагляды, ідэі, ідэалогіі, праграмы, мэты.

Запісы

Зварот з нагоды ўгодкаў Слуцкага збройнага чыну

Лістапад 28, 2017 | 10 каментарыяў

Алесь Краўцэвіч, Алег Латышонак, Анатоль Міхнавец (узята з https://nn.by/?c=ar&i=201062)

 

 

 

Беларусы!

Яны змагаліся за свабоду сваю і Айчыны! Яны не чакалі ні ад каго дапамогі! Яны самыя вырашалі свой лёс! Яны паклалі свае жыцьці за Беларусь, за нас, за цябе!

Дзевяноста сем год таму, 27 лістапада 1920 году, распачаўся Слуцкі Збройны Чын. Нашы продкі выступілі на змаганьне за сваю дзяржаву — Беларускую Народную Рэспубліку. У бой рушылі Слуцкі й Грозаўскі палкі Першай Слуцкай Брыгады Стралкоў БНР. Да іх далучыліся беларускія часткі арміі Генерала Станіслава Булак-Балаховіча, якія раней біліся пад Мазыром – Беластоцкі батальён і Смаленскі полк, а таксама партызанскія атрады «Зялёнага Дуба».

Некалькі тысяч паўстанцаў на працягу месяца давалі адпор бальшавіцкай навале. Апошнія атрады сышлі з поля бітвы толькі ў студзені 1921 году. Партызанскія атрады працягвалі змаганьне яшчэ некалькі гадоў.

Свая Рэспубліка нараджалася ў крывавых муках, але наш беларускі родны дух, які тады ажыў, не згасаў. На поле бітвы ўсьлед за случчакамі выходзілі наступныя пакаленьні змагароў за Беларусь.

27 лістапада — іхны дзень: Дзень Герояў. Таму заклікаем усіх, хто носіць імя беларуса, годна сьвяткаваць гэты Дзень, успамінаць нашых Герояў і штогод ставіць у акне сьвечку. Няхай яе агеньчык сігналіць Змагарам, што ў гэтай хаце помняць іх Чын.

Жыве Беларусь!

10 каментарыяў

  1. ліцвін кажа:

    Як мне здаецца і як я адчуваю, на працягу апошняга часу адбываецца яшчэ непрыкметная нейкая ментальная і духоўная змена палюсоў, замест гераізму, ваяўнічасьці і варожасьці пачынае зьяўляцца цяга грамадства да салідарнасьці, братэрства і нават еднасьці. Варожасьці людзі наеліся так, што не дыхнуць.
    Напрыклад сьвяткаванне перамогі войска ВКЛ на Сіняй Вадзе мела б станоўчы і пазітыўны вынік для паляпшэння стасункаў з Украінай і павышэння самаадзнакі беларускага грамадства ва ўласных вачах.

  2. Павел Біч кажа:

    Сп. Астроўскі, як што вы лічыце свой сайт ідэалагічным, то пракаментуйце факт у 7 Кіеве – маладзены палезлі на помнік Владіміру (той што здаўна стаўся сімвалам Кіева як матері усіх рускіх гарадоў) і пачалі абліваць яго фарбай, на яго залезла таксама голая дзеўка.Што гэта? Можа ужо пастар Турчынаў ўзяўся за хохлов і пагнаў іх ў Эўропу.

  3. Мандарын кажа:

    Дзевяноста сем год таму, 27 лістапада 1920 году, распачаўся Слуцкі Збройны Чын. Нашы продкі выступілі на змаганьне за сваю дзяржаву — Беларускую Народную Рэспубліку.

    Не совсем так. Большинство были сельскими жителями и никуда не пошли змагацца, остались сидеть по хатах.
    А те, что полши, тех через месяц-полтора перебили большевики.
    Вот такой тогда жил патриотичненький народец.
    Впрочем, таким он остался тут и сто лет спустя.
    Никто к вам не пошел в Рух, спадар Астроуски.
    Даже виртуально.
    Один Бич воюет, сидя в США.:))

  4. Павел Біч кажа:

    Тав. Мандарын, я сижу не ў ЗША, а на вул Валгаградскаў у Менску.Што да нашага народу, то змяніць свядомасць людзей даволі цяжкая праца. Нагадаю вам факт. Летувіскіе селяне пасля стварэння Літоўскай Рэспублікі рвалі і выкідвалі паспарта Рэспублікі, таму што ягы прывыклі мець паспарты толькі на польскай мове. Свае ім здаваліся несапраўднымі. У нас цяпер беларускіе паспарты не рвуць і не выкідваюць, але любві на сваёй Радзімы як не было так і няма. Чаму? Я аб гэтым пішу ужо гадоў семь запар. Ані адно незалежнае СМІ мае артыкулы да друку. Сп.Астроўскі пакуль спадзеваўся што перавядзе меня ў сваю веру меня друкаваў. а як упўніўся што я не паддаюся на яго Веру перастаў меня друкаваць. А якая вера у сп. Астроўскага кожны хто чытаў яго матэрыял – ведае.

    • Мандарын кажа:

      што я не паддаюся на яго Веру перастаў меня друкаваць. А якая вера у сп. Астроўскага кожны хто чытаў яго матэрыял – ведае.

      Вера- вещь интимная, индивидуальная. Редко бывает, когда вера становится массовой. Островский верит в беларускамоуную Беларусь в будущем. Я не верю. Островский верит в белорусамоуный национализм. Я раньше верил, теперь нет. Так что теперь? А ничего, вера- вещь интимная.

  5. Мандарын кажа:

    У нас цяпер беларускіе паспарты не рвуць і не выкідваюць, але любві на сваёй Радзімы як не было так і няма. Чаму?

    Вы не понимаете базовых вещей.

    1.Паспорт- это свидетельство существования государства, принадлежность к нему гражданина.

    2.А Родина- это не государство вовсе.

    У меня Родина- не государство Республика Беларусь. Для меня Родина- деревня родственников, луг, лес, поляна вблиз Раубичей. А что они находятся в государстве Республика Беларусь, для меня это непринципиально. Ведь Родину украсть нельзя, даже назови ее ВКЛ или Северо-Западный край.

  6. Павел Біч кажа:

    Сп.Апельсін, (прабачце “мандарін”; прабачце таксама, але людзей якія хаваюць свае прозвішче я не магу паважаць так як ім хочацца), пад Верай я разумею , не релігійную Веру,- якая шмат ў чым ёсць справа інтымная, але не зусім) а палітычные погляды, ідэалогію. Тут я са сп. Астроўскім разыходжуся сільней чым есць на самой справе, таму што я і сп. Астроўскі належым да лагеря Нацыяналістаў: але ёсць дабаўка аб якой я не хачу гаварыць. Тое што для вас Радзіма гэта паляна вблізі Раубічей характерізуе вас трапна. не буду удакладняць як;5 вы пасапраднаму садавіна

  7. Мандарын кажа:

    Рэд.
    камент выдалены па прычыне тыповага тролеўнага нахабства…

  8. Мандарын кажа:

    Ничего другого от нарцисса-Островского и не ожидал. Не поумнеешь никогда. Поздно.

  9. Павел Біч кажа:

    Апельсін лягнў адначасова і меня і Астроўскага. Во волат мыслі, во змагар!

Пакінуць каментар

  • Старонкі

  • Катэгорыі

  • Апошнія запісы

  • Архівы