Беларусь – наша зямля

Галіна Арцёменка

 

Апошнія генетычныя даследванні выявілі, што мы, беларусы, зусім не славяне, а заходнія балты і нашы бліжэйшыя генетычныя  родзічы – германцы, летувісы, латышы, харваты, славакі. Гэта значыць, што мы адносімся не да славянаў, а да германцаў. Германскія плямёны засялялі не толькі тэрыторыю Паўночнай кантынентальнай Еўропы, але і Скандынавію, і Брытанскія астравы. Розніцы паміж часткай насельніцтва Польшчы і беларусамі наогул не існуе.

 

Этнас рассяліўся на вельмі вялікай тэрыторыі і ў далёкія часы гэтыя плямёны называлі варварамі. У 98 годзе н.э. рымскі гісторык Тацыт называў балтаў айсціямі ў трактаце “Германія”, а ў сярэдзіне 2 ст. н.э. галіндаў і судоваў у сваёй “Геаграфіі” згадвае Пталамей.

Праводзячы аналіз паходжання беларусаў, я прыйшла да высновы, што ў этнагенэзе беларусаў удзельнічалі гатляндцы, ятвінгі (яцьвягі ці судавяне), латгалы, ліцьвіны, прусы (брутцы), голядзь, куршы. Гэты спіс можа быць падоўжаны пры з’яўленні новых дадзеных. Што да славянскіх плямёнаў, гэта проста міф. Радзімічы і вяцічы пайшлі ад двух братоў Радзіма і Вяткі, якія прыйшлі з Павіслля, гэта значыць – з Польшчы. Два браты прыйшлі з Швецыі – Тур і Рагвалод. Адзін быў у крывічаў, а другі – у драўлянаў і дрыгвавічаў. Радзівіл прыйшоў з Прусіі. Атрымліваецца нейкая неразбярыха. І яшчэ адзін факт, які вельмі бянтэжыць: усе гэтыя як бы славянскія плямёны з’яўляюцца напрыканцы 1-га стагоддзя. А хто тут быў раней? І куды гэтыя людзі падзеліся? Усё гэта тлумачыцца на узроўні казак. А дзе ж доказная навуковая база?  Яе няма ў афіцыйнай навуцы (тым больш, што ў цяперашняга кіраўніка краіны гісторыя пачынаецца з 1917 года). Свет дакаціўся да таго, што Беларусь называюць штучна створанай краінай. Гісторыю нашага народу да 1917 года пачалі прыхватызаваць суседзі, а мова – зніштажаецца.

Чаму сёння знішчаецца беларуская мова? Яна, што, горш за іншыя мовы свету? У чым справа? Хто дазволіў так ставіцца да нашай мовы? Абра́зы і насмешкі над нашай мовай даводзілася чуць з дзяцінства, нават чуць такую фразу: “Як я ненавижу этот белорусскій язык”. На днях “Наша Ніва”, ну, проста афішавала дзяўчыну, якая не любіць беларускую мову, расейку па паходжанні… [прычына ня ў нашай цудоўнай мове, а ў тым, што руская мова дый у цэлым этнацыд – гэта стратэгічны сродак імперскай палітыкі расейскай імперыякратыі; зьневажальныя PR-аўскія тэхналогіі вядомы расейскім імперастам даўно, а наша краіна Вялікая Літва-Беларусь, на жаль, знаходзіцца бліжэй за ўсё да галоўнага расейскага імперскага цэнтру – Масквы; мы выстаялі, выстаім і далей, хутчэй Масква і Расея разваляцца... – Рэд.]. Ну, калі так, то няхай пачуюць ўсе, што скажа сама мова.

Аказваецца, наша мова самая старажытная ў Еўропе. Гэта ад нашай мовы пайшлі ўсе славянскія мовы, у тым ліку і руская. На беларускай мове, вядома, старажытнай, размаўлялі ў Брытаніі, Нямеччыне, ў Швецыі і Нарвегіі, у Даніі. На ёй размаўлялі продкі літоўцаў і латышоў, прусы, даны і брутцы. На ёй размаўляў сам Крыў, які перавёў Ілліяду Герадота, на гэтай мове у сярэдзіне 1-га тысячагоддзя новай эры адкрылі трохмерную сістэму каардынат. На гэтай мове размаўлялі арыйцы. Каб не быць галаслоўнай, я лепш дам слова самой беларускай мове.

За апошні час атрымалася расшыфраваць руны (узор рунаў гл. мал.1) і прачытаць руніцкія надпісы, якія належаць да 1-га тысячагоддзя.

 

Вядомы досыць позні руніцкі надпіс сярэдзіны 13-го стагоддзя, калі, здавалася б, руны ўжо вышлі з ужывання.

Гэта адбітак пячаткі князя Міндоўга (гл. мал. 2), на якім намаляваны рыцар з паднятым мячом, які скача на кані, – асноўны элемент герба “Пагоня”. Малюнак адбітка пячаткі быў апублікаваны ў кнізе Ў.Ластоўскага “Кароткая гісторыя Беларусі” у 1910 г. у Вільні. Надпіс чытаецца так: “С-ВА-Е ПЕ-ЦА-{ТЪ-А} КЪ-НЪ-Е-ЗЬ МЪ-І-НЪ-ДА-У-ГЪ СЪ-ТА-ВЪ-І”: («С-ВА-Е ПЕ-ЦА-{ТЪ-А} КЪ-НЪ-Е-ЗЬ МЪ-И-НЪ-ДО-У-ГЪ ЗЪ-ТА-ВЪ-И»), што на сучаснай мове азначае: “СВАЮ ПЯЧАТКУ КНЯЗЬ МІНДАУГ СТАВІЦЬ”.

Спробы чытання надпісаў на Мікаржынскіх камянях у Польшчы (гл. мал. 3) рабіліся неаднаразова. З варыянтамі чытання надпісаў на Мікаржынскіх камянях можна падрабязна пазнаёміцца ў працах Г.З. Грыневіча, У.А. Чудзінава і А. Платова. Гэтыя тры часткі надпісаў чытаюцца наступным чынам:

1. «РА-СЕ (А)-РЪ»;

2. «МА-РЫ-Я ДЗЕ-ВА ЖЫ-ВА»;

3. «НА-ВЪ-ЖЫ-СЪ-ТЬ».

Яшчэ адзін надпіс на гэтых камянях:

1. «РА-СЕ (А)-РЪ»;  Раса арыяў

2. «ЖЫ-ВІ-НО ЖЭ ЧА-ДО КО-НЬ», то есть «Жывіно дзіця – гэта конь».

3. «КО-НЬ ТО ДЗЕ-ВА-Н-І», 

4. «ДЗЕ-ВА-Н-І ЛЪ-РА».

Яшчэ адзін руніцкі надпіс намаляваны на падвесцы, знойдзенай у Швецыі (але шведскія даследнікі не без падстаў лічаць, што яна належала балтыйскім плямёнам):

1.«ВЪ-ЗЪ-ША-ШИ Н-А ЛО-ВА-ВЪ-ТИ»,

2. «НА-ЗИ-ВА БО И-Е НА-ША ЖЕ-НА

Чытаецца так на сучаснай мове: “Узяўшы на паляванне”, “НА-ЗІ-ВА БО І-Е НА-ША ЖА-НА”, “ДА-РО-ВА”.

Думаю, што перакладчыка не патрэбна.

Вядомы таксама залаты брактэат, знойдзены ў Літве (мал. 4):

“НА-ХО-ДЪ-І-І-ТЪ РЪ-ЦА-РЪ КЪ-НЪ-Е-ЖЪ-НЪ-У І-ЖЪ ВА ЧА-РО-МЕ ЧЭ-КА КО-ЛЕ-ТЪ ЧА-РО-ДЗЕ-Я”, што азначае: “ЗНАХОДЗІЦЬ РЫЦАР КНЯЗЁЎНУ, ЯКАЯ У ЧАРАХ (ЗАЧАРАВАНАЯ) ЧАКАЕ (ПАКУЛЬ ЁН) ЗАКОЛЕ ЧАРАДЗЕЯ”.

 

Шматлікія з руніцкіх помнікаў Паўночнай Еўропы прысвечаныя багам. Гэта залатыя і срэбныя брактэаты з малюнкамі багоў і руніцкімі надпісамі, утрымоўваюць словы “бог”, “божа” або імёны пэўных богаў. Сустракаецца згадванне аб багах і на некаторых руніцкіх камянях Скандынавіі. У скандынаваў  сустракаюцца нашы богі (Пярун, Мара, Чарабог або Чарнабог).

Руніцкі надпіс паведамляе, што на брактэаце намалявана аблічча Бога (гл. мал. 4). Надпіс чытаецца справа налева: “Бо-Хъ-Чэ“, гэта значыць “Божа”. Аблічча Бога намалявана на міфічным (агністым) каню, прычым на брактэаце прысутнічаюць сонечны (свастыка) і месяцовы (паўмесяц над галавой каня) знакі. Магчыма, што гэта малюнак Бога Сонца. Другая частка чытаецца: “За-Чи-{Тъ-І}“. На другім брактэаце чытаецца злева направа (па гадзіннікавай стрэлцы): “Бо-Хъ-Чэ Ра Бо-Хъ-Чэ Ка“, што азначае: “Бог Ра, Бог Ка“. Яшчэ на адным брактэаце чытаецца злева направа, па гадзіннікавай стрэлцы надпіс: “РА {Ва-Нъ} Ве-Чі Се“, што можна перавесці, як: “Ра (сонца) ён вечны ёсць”. Пры гэтым на брактэаце прысутнічае начны знак (Месяц), а камбінаваная свастыка адукаваная рунамі “Ра” і “Ка”.

Імя сонечнага бога Ра сустракаецца і на іншых руніцкіх помніках Паўночнай Еўропы, у прыватнасці, на адным з залатых рогаў з Галлехуса (Данія), датаваных V стагоддзем н.э. (гл. мал. 5).

Тэкст чытаецца злева направа: “МО-ВЕ  {ТЪ-А}-КЪ  МА-РО-ЧЫ  ЗА-ЧЭ-КА-ТІ  СЕ: РА В-ХЪ-ТЪ-І  ВА-ЧЫ  СЕ:  РА ВА-РЪ-НЕ-ЧЫ:  ТО  ЧЫ-РО-І-ЖЪ-У”. На сучаснай беларускай мове гэта азначае: “Моўлю так: смерці зачакаліся гэтыя. Сонца душыць вочы гэтыя. Сонца абпальвае спякотай. То чараўніцтва”.

Узаемаадносіны паўночнага бога Сонца Ра з людзьмі і іншымі багамі будуць разгледжаны пры наступным чытанні надпісаў на руніцкіх камянях з Скандынавіі.

Залаты брактэат з абліччам Борабога: верхні і ніжні тэксты чытаюцца злева направа: “НІ-БА  БО-РА  БО-ГЪ-ХЪ-ЧЭ”. “НІ-БО Я ДЫ-ЛЪ”.

Месцазнаходжаннем Барэя лічылася Фракія.

Тэкст з камянёў з Нарвегіі гучыць так: «Ра Въ (Но-Чи) То Се {Нъ-О -Ра )    Ръ-И-Ро (Бо-Гъ)-Че  Въ (Но-Чи)

{Тъ-И} Ра-Да Бо-Ро {Тъ-И} Ра-Да -Че. {Во-Нъ} Се {Но-Чи} Ра (Ма-Ръ) Бо-Ро-(Бо-Г)-Че {Во-Нъ} И Се».
Адзін з варыянтаў перакладу гэтых двух радкоў: “Ра ў ночы, то се (цэ – так кажуць на Валыні і ў некаторых мясцінах на Палессі) у нары. То цешыцца Борабог, ён гэтай ноччу Ра замарыў. Борабог, ён і ёсць”.

Яшчэ адзін надпіс з камяню з Нарвегіі гучыць прыкладна так: «На-Го  Е КА-РА  І  Т- Ръ-Бо  Ні-Ра Се-Да  Ра-Е  Ра-Се». (Асабістая спроба прачытаць руны). Атрымліваецца: наглосць е кара і трэба нірам седа (асадзі назад, цішэй сябе паводзіць). Парада расе.

Вось вельмі цікавы надпіс з Нарвегіі: «{Тъ-И} И-Дъ-И За Ча-Се». «Бо-Х-Че РА Че-Ка». «Мо-Ве: Ро-И Ни-Чи Се».

“Ты ідзі да часу,

Бог Ра чакае,

Мовіць: “збірацца пора”".

 

Вось яшчэ надпіс з камяню з Нарвегіі :

Тыя ніры равуць

Сонца малое пегае спіць

Зіма пену дае яго

Яго вар пячэ воды тыя

Бо вецер не той

З Поўначы ў ночы зімнія

Рра чытаючы хоча

Та зваці яго на сваё…

Бо не пара. Бо нема цяпла

Зіма вінавата

Но к Івані (Купалле) чіно за…

Не яро сонца зімой

То бо ныне яро

То на сонцы мара

То іншы рано вар

Іншы не пячэ.

 

Надпісы з куфра з Брытанскага музея (гл. мал. 6): “ЧУ-ЗЪ-І-ХЪ-І”, “БО-ЖА {ВЪ-ВЪ-ЧЭ} ХЪ-{ВЪ-НЪ}: ЛА-РА {ТЪ-А-І-НА}”, “НЕ {ВЕ-ЧЫ}: ВА-РА-ЧЫ-НЕ {ВЪ-ВЪ-ЧЭ} РЪ-{ЧЫ-НО}”, “ПА {ВЪ-ВЪ-ЧЫ} РО-КА-І ЗЪ ТА-БО МА-Я ЗА-НЕ {ВЪ-ВЪ-ЧЭ} МА-{ТЪ-А-ЧЫ}-Я ЧА-ДА НЕ-Я {ВЪ-ВЪ-ЧІ}-Я ЗА-ЛА-І Я-КЪ: {ВЪ-ЧЫ} ЗЪ-ДА-Я {ВЪ-ЧЫ} РО-”, “ЗЪ-І-РЪ-МА ВЪ НЕ-МЪ:,  “{ЧІ-НІ} МІ-РЪ І {ВЪ-НІ}-МА ЗА ТО {ВЕ-ЧЭ} ДА-ТЪ-І ТО-БЭ РА-МА-НІ ЖІ-ЗЪ І БЪ-РА-МА {ВЕ-ЧІ} РА-БЪ-І” і яшчэ напісана вельмі шмат цікавай інфармацыі.

Вось што напісана на старажытным літоўскім сцягу, які летувісы палічылі за свой: “ВЕ-ЧЭ ДА-ША НА-ДЗЕ-ША ЖІ-ХА-РА”(«ВЕ-ЧЕ ДА-ША НА-ДЕ-ША ЖИ-ХА-РА».

Вось што напісана на залатым брактэаце з Скандынавіі: “БО(Г)-ЧЭ КЪ-РЫ-ВА-{ВЪ-НЪ}”, гэта значыць “Бог крывавян (крывічаў)”.

Крыжападобная брошка з меднага сплаву, знойдзеная ў Вялікабрытаніі (Паўночны Ёркшыр) і датаваная першай паловай VI стагоддзя н.э., мае руніцкі надпіс, чытаецца справа налева: “ПЪ-О-МЪ-НІ”.

У Ангельшчыне (Норфолк) у пахаванні, датаваным 650 годам н.э., знойдзена камбінаваная брошка з золатам і гранатамі (альмандзінамі), на якой маецца надпіс: “Да БО-ЖА {ВЕ-ЧЫ} : ЗЪ-О-ВЪ-В-ТА-ЧЫ-Ш-І ЗЪ-А-ХО-ЧЫ”, што можна зразумець, як “Да бога вечнага: (па)званым (быць) жадае”.

Яшчэ надпіс з Брытаніі:”{ВЪ-І-ВА} {ВЕ-ЧЭ} ЖЫ-{ВЕ-ЧЭ}”.

Надпіс на падлозе Сафійскага сабора ў Канстантынопалі: «КЪ ЧІ-СЪ-ЛУ ЛЕ-ПЪ-{НЕ-ХЪ} РА-СЬ {ПО-ВЕ}-ДЗІ-І-ШІ !», што на сучаснай мове азначае: «ДА ЛІКУ ЛЕПШЫХ РАСУ ПАВЯДЗЕШ!».

Вось яшчэ адзін надпіс ў саборы: «МЪ-І ВЪ-ЗЬ-ЛО-ЖЫ-ЛІ СЪ-КЪ-{ЛО-ВА-НО-ВЪ}ЛУ-ДЗІ ЗЪ-ЛО-І ЛО-ЖЫ НО-ЧЫ СЪ І-НЬ-І ДЗЕ-ТІ ДА {ЖО-НА}-І СЪ ЧЪ-І-СЪ-ЛО-МЪ {СЪ-ТЪ-А} І-ДЗЕ КЪ {ПЕ-РУ-НУ} {БО-ГУ} {НА-ВІ} ВЪ ТІ {ХЪ-РА-МЪ}-І-НА І {МО-ЛІ} КЪ {ПЕ-РУ-НО-ВО-І} ЖА-ЛО-СЪ-ТІ», гэта значыць: «МЫ ВОЗЛОЖЫЛІ СКЛАВЯНСКІХ ЛЮДЗЕЙ НА ЗЛУЮ ЛОЖУ НОЧЫ С ІХ ДЗЕТЬМІ ДА ЖОНАМІ, ЧІСЛОМ СТА, ПРІШЛІ К ПЕРУНУ – БОГУ НАВІ В ЭТОТ ХРАМ И ВЗЫВАЕМ К ПЕРУНОВОЙ ЖАЛОСТІ».

У 1930 году ў вёсцы Бреза (Breza), што на рацэ Аканіца (Stavnja), у 25 км на поўнач ад Сараева (Боснія), быў знойдзены фрагмент камяня з руніцкім надпісам. Датуецца гэты надпіс меркавана 6 стагоддзем н.э. “{У НЕ}-БО ДЪ-ЧЭ-РЬ [ЛА-РЪ] ЗА-РЪ-{ТЪ-І} НІ-І-ЧЫ І-РЫ-Й-В-В-І СІ-РА-ТА ГО-ДА ЖЫ-ЧЫ …?”.

Вось надпіс на брошцы з Нямеччыны.: “З-А ДА-РО-ЧЫ-З-ЧЭ ЖА-І-НІ ГЪ-МЪ-БО-У-ВА”. У Нямеччыне ў жаночым пахаванні канца VI стагоддзя н.э. знойдзена залатая брошка з руніцкім надпісам: “ПЕ-ЧІ-ЛЪ-ВА”. І такіх брошак не адна і не дзве, а вельмі шмат.

На жалезная дзідзе з Ковеля з руніцкім надпісам і характэрнай сімволікай ёсць надпіс: “КА-ВЪ-А-ЛЪ Ш-КЪ-У-ТЪ“

У 1997 годзе недалёка ад горада Крыстыанстад (Kristianstad), што знаходзіцца на поўдні Швецыі, быў знойдзены камень-помнік ранняга перыяду з сэнсавым руніцкім надпісам з тэкстам: «РАВВІ ЖІДЗІ ВАЖА БЕЖА ІС РІМА ІРАР ІСУСЕ», гэта значыць: «Настаўнік жыдоў вярхоўны, зьбег із Рыма, іерарх Іісус».

Такіх надпісаў ў Еўропе тысячы і ўсе на старажытнай беларускай мове. Гэта значыць, што да прыходу ў Еўропу рымлян, грэкаў, цюркаў – Еўропа размаўляла на адной мове. Захапіўшы Еўропу, каланісты практычна знічтожылі мову еўрапейцаў. Яна засталася толькі ў нашай краіне.

Ці могуць фіны і цюркі прэтэндаваць на тытульную нацыю Еўропы? Калі нас не будзе як народа і не будзе нашай мовы дэ-факта і дэ-юрэ, то так. Хто ж мы будзем пасля гэтага? Ніхто, нуль…

Вы жадаеце такой долі сваім дзецям? Вы – нашчадкі шляхецкіх родаў, якія не былі польскімі, а былі арыйскімі, вы – на чыёй мове размаўляла ўся Еўропа?

Мы станем ніхто, калі згубім свае карані. Мы адной крыві з англійскім каралём Артурам, з самім Крывам, з вікінгамі і легендарнымі германцамі. Мы павінны вырвацца са стану быдла. Наша беларуская мова – самая старажытная, мова арыяў. Яе кошт бясцэнны. Але цяпер рускамоўныя фіны і цюркі імкнуцца запэўніць свет, што гэта іх мова, хочуць узяць чужыя лаўры сабе…

Хлопцы і дзяўчаты, не здавайцеся! Памятайце, у старажытных руніцкіх надпісах сустракаецца літара дз, якой няма ў рускай мове, яе няма і ў палякаў. Па-другое, тут не сустракаюцца літары щ і ф, якіх няма ў беларускай мове. Літара ф ў беларускай мове з’явілася вельмі позна і ёсьць толькі ў чужаземных словах. Акрамя таго, мова руніцкіх надпісаў бліжэй да палескага дыялекту беларускай мовы. І сёння на Палессі кажуць: вунё, іе, се (цэ), бо, іныя, то, дзевочэ, хлапечэ, жаночэ, равуць, трэбо, сівер. Так больш нідзе не гавораць, хаця спецыялісты больш за мяне разбяруцца. Для нашых мовазнаўцаў адкрываецца вельмі вялікае поле дзейнасці. Звяртайцеся ва ўсе навуковыя установы Еўропы, Амерыкі з прапановамі аб супрацоўніцтве, абараняйце дысертацыі, вучыце Еўропу размаўляць на беларускай мове.

Думаю, што нам патрэбна звярнуцца ў міжнародныя арганізацыі (афіцыйныя) – папярэдне давёўшы, што наша мова пярвейшая на еўрапейскім кантыненце – аб наданні ёй асаблівага статусу. А сёння трэба сабраць ўсе сілы і дамагчыся пераходу толькі на беларускую мову ў сваёй уласнай краіне!

Для тых, хто цікавіцца больш глыбока дадзенай тэмай, зайдзіце на сайт:   http://galinaartemenko.livejournal.com/. Тут вы знойдзеце гэтую інфармацыю ў больш разгорнутым выглядзе, табліцу з рунамі і можаце спрабаваць чытаць гэтыя надпісы.

Поспехаў вам і няхай памагае вам Бог.

 

Ад рэдакцыі:

Падаючы гэта матэрыял паважанай спадарыні Галіны, але ўсё ж энтузіяста-аматара, мы дапускалі, што ў ім могуць быць пэўныя недакладнасьці. Таму заклікаем беларускіх прафесійных гісторыкаў, этнографаў, моваведаў па-магчымасьці пракаментаваць дадзены артыкул. З другога боку, пакінуць без увагі матэрыял, у якім сьцьвярджаецца, што уся старажытная Еўропа размаўляла на старажытнай беларускай мове, мы таксама ня мелі права. Вядомыя выпадкі, калі энтузіясты-аматары са сваім сьвежым поглядам уносілі большы ўклад у знаходжаньне нейкай істотнай праўды, чым нават цэлыя калектывы навукоўцаў-прафесіяналаў.

Гэты запіс апублікаваны: Панядзелак, Верасень 8, 2008 у 07:45
Катэгорыі: 1.4. Гісторыя Беларусі й вакол, 2.2.1. Этнацыд беларусаў. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.
Вы можаце пакінуць каментар. Але пінгі забаронены.